நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 33

பகுதி ஐந்து :  நிலநஞ்சு – 2

bl-e1513402911361விஜயை தேவிகையின் கைகளைப் பற்றியபடி “எவரை எப்படி நடத்தவேண்டுமென அன்னைக்கு நன்கு தெரிந்திருக்கிறது” என்றாள். தேவிகை புன்னகைத்து “ஆம், அவர்கள் இயல்பாகவே பேரரசி. இவர்கள் நடிக்கிறார்கள். மெய்யுருவுக்கு முன் பூணுரு வண்ணம் கலைந்துவிடுகிறது” என்றாள். உதடுகள் அசையாமல் முனகலாகவே அதை சொன்னாள். முகம் இறுக்கமாக இருந்தது. வெளியே இடைநாழியில் அவர்களைக் காத்து நின்றிருந்த பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் அவர்கள் அருகணைந்ததும் பற்களைக் கடித்தபடி விழியீரத்துடன் முன்னால் வந்தனர். “நம்மை இலக்காக்குகிறார்கள்” என்றாள் தேவிகை.

சீறும் குரலில் “இத்தருணத்தை நாங்கள் முறைமைப்படி முழுமையாக்க எண்ணினோம். சிறுமைப்படுத்திவிட்டார்கள்” என்றாள் பிந்துமதி. “அவர்களிடம் அதை எதிர்பார்த்தது எங்கள் பிழை. குடிப்பிறப்பு பயின்றமையுமா என்ன?” “முதுமகள் என்பதனால் மறுசொல்லின்றி கிளம்பினோம். முதுமையும் நோயும் எத்தனை உளச்சிறுமை கொள்ளச்செய்யும் என்பதற்கு இவர்களே சான்று” என்றாள் கரேணுமதி. “நாங்கள் அதேபோல நச்சுமிழ்ந்திருக்க முடியும், அதைத் தாள இவர்களால் இயலுமா என்ன?”

தேவிகையின் முகத்தின் முன் கரேணுமதியின் நீட்டிய கை நின்றது. அவள் அதிலிருந்து முகம் விலக்கிக்கொண்டு “அரசியைப் பற்றி அந்தச் சொற்களை எங்களிடம் சொல்லவேண்டியதில்லை. அதை நாங்கள் கேட்டு வாளாவிருக்கவும் இயலாது” என்றாள். “என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் கொழுநரிடம் சென்று குறைஉரைப்பீர்களா? அதை உரையுங்கள். நாங்கள் எவருக்கும் அடிமைப்பட்டவர்களோ ஆட்பட்டவர்களோ அல்ல” என்றாள் பிந்துமதி. தேவிகை சிவந்த முகமும் ஏறியமையும் முலைகளுமாக அவளை நோக்கி நின்றாள். “அவர் எவரென்பதை நகர்மக்கள் சொல்லாத நாளில்லை. சந்தைமுகப்பில் நீட்டிவைத்த இரவலனின் ஓடு அவர் கருப்பை” என்றாள். தேவிகை “வாயை மூடு!” என்றாள். பிந்துமதி இகழ்ச்சியாக உதடுகளை வளைத்தாள்.

கரேணுமதி “நாங்கள் இங்கு வந்தது இம்முதியவளைப் பார்க்கவோ இங்கே உங்களைப்போன்ற சிறுகுடி அரசியர் ஆடும் புன்நாடகங்களில் பங்குபெறவோ அல்ல. இளைய யாதவர் சென்ற தூது தோற்றுவிட்டதென்று அங்கே உளவுச்செய்தி வந்தது. பாண்டவர்களுக்கு பாதி நாடும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் கருவூலப் பகுப்பும் அளிப்பது இயலாதென்று துரியோதனர் அப்பேரவையில் அறிவித்திருக்கிறார். அதற்குமேல் என்ன பேச்சு வேண்டியுள்ளது? இளைய யாதவரோ பாண்டவரை வந்து சந்தித்துவிட்டு மீண்டும் வருகிறேன் என்று கிளம்பியிருக்கிறார். அதையறிந்தே வந்தோம்” என்றாள். “இங்கு என்ன நிகழுமென்று அறிவேன். அறிவிலிபோல் அவையில் எழுந்து எந்நிலையிலும் போரை முழுவதுமாக தவிர்ப்பதாக அறிவித்திருக்கிறார் உங்கள் அரசின் தலைவர். ஷத்ரியர் வாள் கொண்டமர வேண்டிய அவையில் நூல்கொண்டு அமர்ந்த சூதன்மகன்…”

தேவிகை நிலைமறந்து “வாயை மூடு இழிமகளே… பிறிதொரு சொல்லெடுத்தால் என் கைவாளை உன் கழுத்தில் பாய்ச்ச தயங்கமாட்டேன்” என்றாள். கரேணுமதி “செய், பார்ப்போம். நற்குடிப் பிறந்தவள் என்றால் உன் கையில் குறுவாள் எழட்டும்” என்றபடி ஓர் அடி முன்னால் வைத்தாள். தேவிகை தன் இடையிலிருந்து குறுவாளை உருவப்போக அக்கையை அள்ளிப்பிடித்து விஜயை “வேண்டியதில்லை அக்கையே, வேண்டியதில்லை” என்றாள். “நம்மை அன்னையின் ஆணை கட்டுப்படுத்துகிறது. அதை எண்ணுங்கள்” என்றாள். தேவிகையின் தொடைகள் நடுங்கின. தோள் அதிர்ந்தது. அவள் கை நழுவ வளையல்கள் ஓசையிட்டன.

பிந்துமதி இகழ்ச்சியான புன்னகையுடன் இரு கைகளையும் இடையில் வைத்து அவர்களை நோக்கி நின்றாள். கரேணுமதி “உன் கை எழாது, இழிகுலத்தோளே. பாரதவர்ஷத்தில் எந்தப் போரிலும் இன்றுவரை இழிகுலத்தோர் ஷத்ரியர்களை கொல்ல முடிந்ததில்லை. படைக்கலங்களால் ஆனதல்ல போர், உள்ளத்தால் ஆனது. மானுட உள்ளம் என்பது மண்ணில் உருவாக்கப்படுவதல்ல, தெய்வங்களால் பிறப்பிக்கப்படுவது” என்றாள். தேவிகை பற்களை இறுகக் கடித்து கைகளை நகம் பதிய முறுக்கிக்கொண்டாள். பிந்துமதி “சிறுமகளிடம் என்ன வீண் சொல்? நாம் இதன்பொருட்டு இங்கு வரவில்லை” என்றாள்.

கரேணுமதி “நாங்கள் வந்தது ஒன்றின் பொருட்டே. அதை ஐயமின்றி இங்குரைத்து மீளவே விரும்புகிறோம். நீ உன் கணவரிடம் சென்று சொல், இளைய யாதவர் இங்கு மீண்டு வந்து பேசப்போவதென்ன? நாட்டுரிமையும் பொருளுரிமையும் குடியுரிமையும் இல்லையென்றால் பின் எதைக் கேட்டு பெறப்போகிறார்? மீண்டும் சென்று இன்னும் சற்று குறைத்து கொடுங்கள் என கோருவாரா? தாங்கள் அளிகொண்டு அளிக்கும் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள சித்தமாக இருக்கிறோம் என்று சொல்லப்போகிறாரா? அத்தை இரந்து பெற்ற மைந்தருக்கு மண்ணையும் இரந்துபெறப்போகிறாரா என்ன?” என்றாள்.

பிந்துமதி “உங்கள் அரசர் அவையில் துறந்தது எங்கள் மைந்தர்களின் மண்ணை. யாதவக்குடி பிறந்த அவர் அந்த அவையில் அடியமைவு வைத்து மீண்டது எங்கள் கொடிவழியினரின் உரிமையை. அதை நாங்கள் ஏற்க இயலாது. எங்கள் மைந்தர் ஷத்ரியர். ஷத்ரியர்களாக இப்புவியில் வாழ்வார்கள்” என்றாள். “மண்ணில்லாத ஷத்ரியன் மறுகணமே அடிமையாவான் என்று நூல்கள் சொல்கின்றன. இங்கு உங்கள் அரசர் சொன்னதாக கேள்விப்பட்டேன், முடி துறந்து குடிகளைத் துறந்து காடேகப் போகிறாராம். புதுநிலம் கண்டு அங்கு வேட்டையாடியும் உழுதுண்டும் வாழப்போகிறாராம். அவரிடம் சென்று சொல், சிம்மங்களை ஏரில் பூட்டுவதில்லை, வேங்கைகளை மந்தையென மேய்ப்பதுமில்லை என.”

தேவிகை நிலைமீண்டு இகழ்ச்சிப்புன்னகை பூண்டு “அதை நீங்கள் அவையில் சொல்லலாம்” என்றாள். “ஆம், அதை அவையில் சொல்லும்பொருட்டே இங்கு வந்தோம். இளைய யாதவர் மீண்டு வந்து இங்கு ஒரு அவை கூடுமல்லவா? அதில் எழுந்து நான் உரைப்பேன், யாதவரும் நிஷாதரும் கிராதரும் பிறரும் தங்கள் நிலத்தைத் துறப்பதில் எங்களுக்கு மாற்றுச் சொல்லில்லை. ஷத்ரியர் நிலத்தின் பொருட்டே வாழ்வார்கள், நிலத்தின் பொருட்டே கொல்லவும் இறக்கவும் துணிவார்கள். நிலமிலாது ஒருபொழுதும் வாழமாட்டார்கள். எங்கள் ஷத்ரியக்குருதி அவர் கொண்டுவரும் இழிவை ஏற்காது” என்றாள்.

“அதை உங்கள் மைந்தரும் சொல்லவேண்டும்” என்றாள் விஜயை. “சொல்வார்கள். அவ்வாறு சொல்லவில்லையென்றால் இந்த அவையில் உங்கள் பேரரசி சொன்னதை நாங்களும் சொல்வோம், அவர்களின் தந்தையர் பாண்டவர்கள் அல்ல என்று உரைப்போம். ஷத்ரியர்களாக வாழத் தயங்குவார்கள் என்றால் தந்தையற்றவர்களாக அவர்கள் வாழட்டும். எவர் அடிமை கொண்டாலும் எவ்வகையில் சிறைப்படுத்தினாலும் பெண்ணிடமிருந்து ஆண் பிடுங்கிவிடமுடியாத உரிமை இது. இந்தக் கொலைவாள் போதும் எங்களுக்கு” என்றபின் கரேணுமதி “வாடி” என்று பிந்துமதியைத் தொட்டு அழைத்துக்கொண்டு திரும்பிச் சென்றாள்.

bl-e1513402911361பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் அரசப்பேரவையை சென்றடைந்தபோது முன்னரே அவை முழுமை பெற்றுவிட்டிருந்தது. தங்கள் அறையிலிருந்து கிளம்பும்போதே வெகுவாக பிந்திவிட்டோம் என்பதை பிந்துமதி உணர்ந்திருந்தாள். ஆகவே வழியெங்கும் மெல்லிய பதற்றம் அவளிடமிருந்தது. ஆனால் கரேணுமதி “நாம் எவருக்காகவும் அஞ்சவேண்டியதில்லை. இந்தச் சிறுமாளிகையில் அரசியர் அணிகொண்டெழ எந்த ஒருக்கமும் இல்லை. எனவே பொழுதாகும் என்று அவர்கள் உணரட்டும்” என்றாள். மிக மெல்ல நடந்தபடி “நம் நடையை எவருக்காகவும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை” என்றாள்.

பிந்துமதி முந்தையநாள் இரவெல்லாம் மஞ்சத்தில் துயிலின்றி புரண்டுகொண்டிருந்தாள். பகலில் இருக்கும் அத்தனை உணர்வுகளும் இரவில் முற்றாக வடிந்துஅகல பிறிதொருவராக எப்படி உருக்கொள்கிறோம் என்று அவள் எப்போதும் எண்ணி வியப்பதுண்டு. பகலில் பெரும்பாலும் கரேணுமதி உடனிருப்பாள். இரவில் ஒருமுறைகூட அவள் கரேணுமதியின் அருகமைவை உணர்ந்ததில்லை. அரிதாக ஒரே அறையில் அவளுடன் துயில்வதுண்டு, அப்போதுகூட. இரவுகளில் அவள் முற்றிலும் தனிமையாக இருந்தாள். வேறெங்கோ இருந்தாள். சேதிநாட்டில்கூட அல்ல.

தமகோஷரின் அரசி சுருதகீர்த்தியின் மைந்தன் சிசுபாலன். அவர் கலிங்கநாட்டிலிருந்து கவர்ந்து வந்த இரு அரசியரில் மூத்தவள் சுனிதையின் மகள் அவள். இளையவள் சுனந்தையின் மகள் கரேணுமதி. கரேணுமதிக்கு இரண்டாண்டு அவள் இளையவள். இணையள் கருவுற்று மகவீன்று முலைகொடுப்பதையும் தமகோஷர் வந்து அவளைக் கொஞ்சுவதையும் கண்டு நிலையழிந்தாள் சுனிதை. அவளை தமகோஷர் மறந்தார். எப்பொழுதும் இளையவளுடனும் குழவியுடனும் இருந்தார். சுனிதை நாளும் இரவும் தன் அகத்தறை வாயிலில் அணியாடை பூண்டு நிற்கலானாள்.

அவள் கைகள் பதறிக்கொண்டே இருந்தன. விழிகள் எந்நேரமும் நீர்மைகொண்டு அலைபாய்ந்தன. உதடுகளில் ஒலியற்ற சொல் ஒன்று இலைகளில் காற்றுத்துடிப்பென ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் தன் ஆடையின் நூலை பிரிக்கத் தொடங்கினாள். முதலில் குனிந்து நின்று கூர்ந்து ஆடையை நூல்களாக்கி கீழே போட்டாள். பின்னர் அவள் கைகளில் இருளுலகத்துத் தெய்வம் ஒன்று வந்தமைந்தது. அவள் எங்கு நோக்கினாலும் எதில் இருந்தாலும் கைகள் ஆடையை பிரித்துக்கொண்டிருந்தன. அதிலிருந்த விரைவையும் நுட்பத்தையும் நோக்குபவர்கள் அந்தத் தெய்வத்தைக் கண்டு அஞ்சி பின்னடைந்தனர்.

எந்தப் பட்டாடையையும் அணிந்த சில நாழிகைக்குள்ளாகவே அவள் நூல்குவியலாக ஆக்கினாள். மேலாடைகளும் தலையாடைகளும் முதலில் பிரிந்து மறைந்தன. பின்னர் இடையாடையே மறையத்தொடங்கியது. சேடியர் அவளுக்கு நாளுக்கு நாலைந்துமுறை ஆடையணிவித்தனர். ஒவ்வொரு கணமும் அவள் ஆடைகுறித்து விழிப்புடனிருந்தனர். அப்படியும் இரவுகளில் எழுந்து தன் ஆடைகளை நூல்களாக்கிவிட்டு வெற்றுடலுடன் அவள் அமர்ந்திருந்தாள். பின்னர் எப்போதோ அவள் கருவுற்றாள். குழந்தை பிறந்த பின்னரும் அவள் அப்படியேதான் இருந்தாள். பிந்துமதியின் கண்களுக்குள் அன்னையென எப்போதுமிருந்தது வலைபின்னும் சிலந்திபோல அசைந்துகொண்டே இருக்கும் அன்னையின் விரல்களே.

அவள் இளைய அன்னை சுனந்தையுடன் எப்போதுமிருந்தாள். அன்னை கலிங்கநாட்டிலிருந்து சேதிக்கு இறுதிவரை வந்துசேரவில்லை. தன் அறையையும் அகத்தளத்தையும் கலிங்கநாட்டுப் பொருட்களால் நிறைத்திருந்தாள். சேடியர் அனைவரும் கலிங்கநாட்டவர். கலிங்கமொழியன்றி ஒரு சொல்லும் அங்கே ஒலிக்கவில்லை. கலிங்கநிலத்தையும் மக்களையும் வரலாற்றையும் பற்றி குழந்தைகளிடம் பேசிப்பேசி அவர்களை அவள் வளர்த்தாள். சேதிநாட்டின் தோட்டங்களிலும் ஆற்றங்கரைகளிலும் அவர்கள் வளர்ந்தாலும் ஆழத்தில் கலிங்கம் திரண்டுருக்கொண்டபடியே இருந்தது. அவர்களின் நினைவுகளில் சேதியும் கனவுகளில் கலிங்கமும் இருந்தன.

இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் கரேணுமதியும் பிந்துமதியும் எப்போதும் தனித்திருந்தனர். தங்கள் அகத்தளத்தை அவர்கள் சேதிநாட்டுப் பொருட்களால் நிரப்பினர். சேதிநாட்டுச் சேடியரை கொண்டுவந்தனர். சேதிநாட்டு மொழியை பேசினர். கலிங்கத்தை உதறவே அவர்கள் ஆவதனைத்தையும் செய்தனர். உதறும்தோறும் கலிங்கம் பேருருக்கொண்டு கனவுகளை நிறைத்தது. ஒருமுறைகூட அவர்கள் செல்லாத அக்கடலோர நிலத்தின் செடிகளும் மரங்களும் மண்ணும் மானுடரும் அணுக்கூருடன் அவர்களுக்குள் எழுந்தன. “கலிங்கநாட்டுத் தெய்வங்கள் நம்முள் வாழ்கின்றன. அவை நம் மூதன்னையரால் வழிபடப்பட்டவை” என்றாள் கரேணுமதி.

சேதிநாட்டை விட்டுவந்து இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் நெடுந்தனிமையில் மீளமீள அந்நாட்களை எண்ணிக் கடந்த பொழுதுகளின்போதுதான் பிந்துமதி ஒன்றை உணர்ந்தாள், அன்னை சுனிதையைப்பற்றி சுனந்தை ஒருபோதும் ஒருசொல்லும் பேசியதில்லை. மூத்தோள் இருக்கிறாள் என்பதையே அறியாதவள் போலிருந்தாள். அவள் பேச்சில் அன்னையைப்பற்றிய குறிப்புகள் வரும்போதுகூட ஒரு சிறு விழிமின் கூட அவளில் எழுவதில்லை. ஒருமுறை சுனிதை புலரியில் ஆடையேதுமில்லாமல் இடைநாழியில் நின்றிருந்ததைக் கண்டு அரண்மனையே பதறியது. சேடியர் சால்வையுடன் ஓடிச்சென்று அவளை போர்த்தித் தழுவி அழைத்துச்சென்றனர். அவளுடைய அணுக்கிகளை அன்று மூத்தவர் சிசுபாலர் அழைத்து அச்சுறுத்தினார் என்று அரண்மனையே பரபரப்படைந்தது. எச்செய்தியும் சுனந்தையை சென்றடையவில்லை.

ஆனால் அவர்கள் கலிங்கத்தில் எப்போதும் இணைபிரியாதவர்களாகவே இருந்தனர் என்று சேடியர் சொன்னார்கள். “இரட்டையர் என்றே அவர்களை சொல்வதுண்டு. உடல்தழுவா நிலையில் இருவரையும் காண்பதும் அரிது” என்றாள் முதுசேடி சாம்யை. “ஆகவேதான் இருவரையும் சேர்த்தே பெண்கொள்ள வேண்டுமென்று சேதியின் அரசர் விழைந்தார். அவர்களும் ஒருவருக்கே அரசியாவோம் என்று உளம்கொண்டிருந்தனர். இந்நகருக்குள் நுழைகையில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டு விழிநீர் உகுத்தபோது நான் அருகே அமர்ந்திருந்தேன்.” நெடுநாட்களுக்குப் பின் நினைவுகூர்ந்தபோதுதான் பிந்துமதி மெய்ப்புகொள்ளச் செய்யும் அச்சத்துடன் ஒன்றை உணர்ந்தாள், சுனந்தையில் எழும் கலிங்கநாட்டு மூதன்னையர் எப்போதும் இருவராகவே இருந்தனர்.

குந்தியை கண்டுவிட்டு அவர்கள் தனியறைக்குச் சென்றபோதே சோர்ந்திருந்தார்கள். சொல்லின்றி மஞ்சத்திலும் பீடத்திலுமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். பிந்துமதி வெளியே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். கரேணுமதி “இங்கு நாம் தங்கவியலாது. இது அறையல்ல, சிறுபெட்டி” என்றாள். “ஆம், தேர்க்கூண்டில் அமர்ந்து எங்கோ சென்றுகொண்டிருப்பது போலவே உணரச்செய்கிறது” என்றாள் பிந்துமதி. கரேணுமதி நிலையழிந்தவளாக அசைந்து அசைந்து அமர்ந்தாள். “அவள் என்ன சொன்னாள் பார்த்தாயா?” என்றாள். “என் நெஞ்சில் குறுவாளை இறக்கிவிடுவாளாம். பாலைமகள். சழக்கி” என்றாள். “அவள் தன் ஒப்பளிப்பை நமக்கு காட்ட விழைகிறாள்” என்றாள் பிந்துமதி.

“அந்தத் தோள்தொய்ந்த முதியவரை அவள் கணவர் என மெய்யாகவே எண்ணுகிறாள் என நினைக்கிறாயா?” என்றாள் கரேணுமதி. பிந்துமதி மறுமொழி சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் உள்ளம் திடுக்கிட்டது. அத்திடுக்கிடல் ஏன் என்று சற்று பிந்தி கண்டுகொண்டது. “என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்றாள். “என்ன?” என்றாள் கரேணுமதி. “உங்கள் கைகள்” என்றாள் பிந்துமதி அச்சத்துடன். கரேணுமதி அவள் நூல்பிரித்துக்கொண்டிருந்த ஆடையை உதறி “ஒன்றுமில்லை… நான் வருகிறேன். ஓய்வெடுக்கவேண்டும். நீண்ட பயணம்” என எழுந்து சென்றாள். தரையில் கிடந்த நூல்களை பிந்துமதி படபடப்புடன் நோக்கினாள். பின்னர் அவற்றை அள்ளி வெளியே போட்டுவிட்டு மஞ்சத்தில் விழிமூடி படுத்துக்கொண்டாள்.

மாலதி வந்து அழைத்தபோதுதான் துயில்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள். அந்தியாகிவிட்டிருந்தது. எழுந்தமர்ந்தபோது கன்னங்களில் நீருலர்வுத் தடத்தை உணர்ந்தாள். அழுதது அவளுக்கு நினைவிலெழவில்லை. கனவுகளில் அழுதிருப்போமோ? சுனந்தையன்னையில் கலிங்க மூதன்னையர் அவ்வப்போது எழுவதுண்டு. அப்போது கலிங்க முதுமகள்களைப்போல முகத்தின்மேல் ஆடையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு அறைமூலைகளில் அமர்ந்து ஓசையின்றி விம்மி அழுதுகொண்டிருப்பாள். சேடியர் அவளருகே செல்லவேண்டாம் என்பார்கள். அவள் எவரையும் நோக்குவதில்லை. அரிதாக தலைதூக்கினால் தொல்கலிங்க மொழியில் “அர்க்கா, மைந்தர்களே, சூரியதேவா, அருணவர்மா” என்று அழைப்பாள். அவை மண்மறைந்த கலிங்கப் பெருமன்னர்களின் பெயர்கள் என முதுசேடி சொல்வாள். அவர்களை பெற்றெடுத்த மூதன்னையர் வந்தமைந்திருக்கிறார்கள். “ஏன் அன்னையின் உடலில் அவர்கள் எழவேண்டும்?” என்றாள் பிந்துமதி. “உடலென்பது என்ன? அது மூதாதையர் வெளிப்படும் கிணற்றுத்துளை அல்லவா?” என்றாள் முதியசேடி.

அவள் நீராடிக்கொண்டிருக்கையிலேயே மாலதி “பொழுதணைகிறது, அரசி. இன்று காலையிலேயே பேரவை கூடிவிடும் என சுரேசர் நான்குமுறை வந்து சொன்னார்” என்றாள். அவளுக்கு பேரவை ஒரு பொருட்டாகவே தோன்றவில்லை. அங்கு என்ன நிகழ்ந்தாலும் பொருட்டல்ல என்றே எண்ணினாள். ஆனால் கரேணுமதி அதைக் குறித்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். “நாம் அவையிலெழவேண்டும். சேதிநாட்டின் குரல் அந்தக் கரிய சிறுக்கனை அடையவேண்டும்” என்றாள். பிந்துமதி “நம் குரலை வெல்ல அவரால் இயலாதா?” என்றாள். “நம் குரலை அவர் வெல்வார். அவர் தலைக்குமேல் இருந்து எதிர்வினையாற்றும் நம் தமையனை என்ன செய்வார்?” என்றாள் கரேணுமதி.

அவள் சென்றபோது கரேணுமதி ஆடைபுனைந்து முடிக்கவில்லை. அவளைக் கண்டதும் அமைதியாக புன்னகைத்து “ஒருங்கிவிட்டாயா? இதோ, நானும் எழுகிறேன்… பொறு” என்றாள். பிந்துமதி “அவைகூடும் பொழுது கடந்துவிட்டது, மூத்தவளே” என்று கரேணுமதியிடம் சொன்னாள். “ஆம், அவைமுறைமைகள் சற்று நிகழட்டும். அதன் பின்பு நாம் சென்று அமர்வோம்” என்று தன் காதணியின் திருகை பொருத்தியபடி கரேணுமதி சொன்னாள். அவள் வெண்பட்டாடை அணிந்திருந்தாள். கலிங்க மரபுப்படி சூரியக்கதிர் வடிவில் பொன்னூல் கரை வைத்து பின்னப்பட்டிருந்தது. அதை தானும் அணிந்திருக்கலாமோ என பிந்துமதி எண்ணினாள்.

தன் ஆடை மடிப்புகளை குனிந்து சற்று அழுத்தியபடி பிந்துமதி “இந்தச் சிற்றவையில் அத்தனை முறைமைகள் இருக்குமா என்ன?” என்றாள். கரேணுமதி மறுகாதில் இன்னொரு குழையை வைத்து அதன் திருகாணியை வலக்கையால் துழாவியபடி “எந்த அவையானாலும் முறைமைகள்தான் அரசரை உருவாக்குகின்றன. அறிந்திருக்கமாட்டாய், முறைமையில்லா அரசவை என்பது பெண்ணில்லாத மஞ்சம் என்பார்கள்” என்றாள். “அதற்காக குடியிலாத இடத்தில் குடிமுறைமைகளும் கருவூலமில்லாத இடத்தில் கொடைமங்கலங்களும் நிகழ்த்த முடியுமா?” என்றாள் பிந்துமதி.

கரேணுமதி திருகாணியை எடுத்து பொருத்தியபடி புன்னகைத்து “ஏன், கூத்தர் அரங்கில் அரசரென நடிப்பதை நீ பார்த்ததில்லையா?” என்றாள். பிந்துமதி சிரித்துவிட்டாள். “மெய்தான், அதுவே இங்கு நிகழும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்” என்றாள். “நம் முகத்தில் ஒவ்வாமை தெரியலாகாது” என்றாள் கரேணுமதி. “நேற்று அதுதான் முதுமகளை சினம்கொள்ளச் செய்தது.” பிந்துமதி “நாம் ஒவ்வாமை கொண்டிருக்கிறோம் என்பது நம் கால்நகங்களில்கூடத் தெரியும்” என்றாள்.

அவைச்சேடி மூர்த்தை வெளியே வந்து நின்று “அவை நிறைந்துவிட்டது. பேரரசியும் அவையமர்ந்துவிட்டார், அரசியரே” என்றாள். “கிளம்புவோம்” என்று சொல்லி கரேணுமதி “சங்கு அறைக!” என்றாள். மூர்த்தை “பேரவை நுழைவிற்கு அறிவிப்புச் சங்கு இங்கு வழக்கமில்லை” என்றாள். “இங்குள்ள வழக்கத்தை நான் சொல்லவில்லை. ஷத்ரிய வழக்கத்தை சொன்னேன்” என்றாள் கரேணுமதி. “சங்கும் மங்கலங்களும் இன்றி நாங்கள் எங்கும் சென்ற வழக்கமில்லை.” மூர்த்தை குழப்பத்துடன் விழிகள் அலைய “நான் சிற்றமைச்சரிடம் சொல்லி…” என தத்தளித்தாள். “விரைந்து செல்க… மங்கலம் ஒருங்கிய பின் எங்களிடம் தெரிவி” என்றாள் கரேணுமதி.

மூர்த்தை விரைந்த அடிகளுடன் அகன்றபின் கரேணுமதி பிந்துமதியிடம் “ஒவ்வொரு கணமும் இதில் நாம் விழிப்புடன் இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள அனைவரும் தங்களைப்போல் நம்மை ஆக்க முயன்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். இங்குள்ள பெண்டிருக்கு எதுவும் பொருட்டல்ல. நாம் அரசியராகவே வாழ்ந்தாகவேண்டும்” என்றாள். பிந்துமதி “தேவிகையும் விஜயையும் அரசகுடிப் பிறந்தவர்கள், சுபத்திரையைப்போல கன்றோட்டும் குடியினர் அல்ல. ஆனாலும் தாங்கள் எவரென்ற எண்ணமோ நிமிர்வோ அவர்களிடம் இல்லை” என்றாள்.

கரேணுமதி “யார், அவர்களா? அவர்கள் எப்போது ஷத்ரியர்கள் என்று அறியப்பட்டார்கள்? சிபிநாடு எளிய பாலைநிலம். அங்கே மழைபெய்யும்போது எழும் ஈசல்களை வலையிட்டுப் பிடித்து உலர்த்தி பெரிய கலங்களில் சேர்த்து வைத்து ஆண்டு முழுக்க உண்கிறார்கள். மத்ரர்களோ இமயமலைச்சாரலின் வேடர்குலம். வளைக்குள் வாழும் குழியணில்களை கிட்டி வைத்து பிடித்துண்ணும் குடியினர். அரசு என்றால் அது ஆயிரம் ஆண்டு தொன்மை கொண்டது. முதற்பிரஜாபதி ஒருவரின் குருதிவழி கொண்டது. குலதெய்வங்களாலும் குடிநீத்தோராலும் சூழ்ந்து காக்கப்படுவது” என்றாள்.

மூர்த்தை அருகணைந்து “மங்கலங்களும் சங்கும் அமைந்துவிட்டன, அரசி” என்றாள். கரேணுமதி பிந்துமதியிடம் கண் காட்டிவிட்டு அறைவிட்டு வெளியே வந்தாள். அங்கு ஒரு விறலி முழவுடனும் அணிப்பரத்தை ஒருத்தி தாலத்தில் மங்கலப்பொருட்களுடனும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். “இருவரா?” என்றாள் கரேணுமதி. “இருவர்தான் அமைந்தனர், அரசி. இங்கு பணிப்பெண்களே குறைவு” என்றாள் மூர்த்தை. “இருவராக செல்வது மங்கலம் அல்ல என்று அறியமாட்டாயா?” என்று பிந்துமதி சினத்துடன் கேட்க “நானும் இருக்கிறேன், அரசி. சங்கை நான் ஊதவிருக்கிறேன். எனவே மூவர் இருக்கிறோம்” என்று மூர்த்தை சொன்னாள். கரேணுமதி பொறுமைகூட்டுவதுபோல முகம் தளர்த்தி பெருமூச்சுவிட்டு “சரி, கிளம்புக!” என்றாள்.

மூர்த்தை பூசெய்கை அறையிலிருந்து எடுத்து வரப்பட்ட அடைக்காய் அளவு சிறிய வலம்புரிச்சங்கை கன்று கீறலோசை எழுப்புவதுபோல முழக்கி “சேதிநாட்டு அரசியர் கரேணுமதியும் பிந்துமதியும் எழுந்தருள்கிறார்கள்” என்று அறிவித்து முன்னால் சென்றாள். முழவை முழக்கியபடி விறலியும் அவளுக்குப் பின்னால் மங்கலத்தாலத்துடன் அணிப்பரத்தையும் நடந்தனர். கரேணுமதி “நமக்கு மங்கலங்கள் வேண்டாம் என்று எவரேனும் ஆணையிட்டதுண்டா என்று பின்னர் இச்சேடியிடம் விசாரித்து தெரிந்துகொள். அவ்வாறு ஆணையிட்டவர் எவரென்றாலும் நாம் எவர் என்று அவருக்கு சொல்ல வேண்டியுள்ளது” என்றாள். பிந்துமதி “ஆம், நானும் அதையே எண்ணினேன்” என்றாள்.

பேரவையின் வாயிலை அடைந்ததும் மூர்த்தை சங்கொலி எழுப்பியபடி இளவரசியின் வருகையை அறிவிக்க அங்கிருந்த சுரேசர் திகைப்புடன் நோக்கி மறுகணமே தன்னை ஒருக்கூட்டிக்கொண்டு தலைவணங்கி “அவைமங்கலம் அமைந்துவிட்டது, அரசியரே. இவ்வழியாக தாங்கள் இருக்கைக்கு செல்லலாம்” என்றார். மூர்த்தை சங்கொலி எழுப்பியபடி அவைக்குள் நுழைவதா என்று தயங்க சுரேசர் வலப்பக்கமாக திரும்பி அகலும்படி அவளிடம் கைகாட்டினார். கரேணுமதி “எங்கு செல்கிறாய்? அவை நுழைந்து எங்கள் வரவை அறிவி” என்றாள்.

சுரேசர் விழிகளில் சினம் எழ “அவ்வழக்கம் இங்கில்லை அரசி, இந்திரப்பிரஸ்தத்திலேயே அது கடைப்பிடிக்கப்பட்டதில்லை” என்றார். “எங்கள் வரவை அவை அறியவேண்டும். எங்கள் குடிவழக்கத்தை நாங்கள் கைவிட இயலாது” என்றாள் கரேணுமதி. “அனைத்து அரசியரும் இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டு வந்தமைந்தால் அவைநிகழ்வில் பெரும்பகுதி அதற்கே ஆகும்” என்றார் சுரேசர். கரேணுமதி இதழ்வளைய புன்னகைத்து “ஷத்ரிய குடிப்பிறந்த அரசியருக்கு மட்டும் உரிய முறைமை இது” என்று உரைத்து மூர்த்தையிடம் உள்ளே செல்லும்படி கைகாட்டினாள்.

மூர்த்தை உள்ளே நுழைந்து சங்கொலி எழுப்பி இளவரசியரின் வருகையை அறிவித்தாள். மங்கல இசையுடன் விறலியும் தாலத்துடன் அணிப்பரத்தையும் உள்ளே நுழைந்து இரு பக்கங்களிலாக விலகினர். நிமிர்ந்த தலையுடன் கரேணுமதி தன் மேலாடையை வலக்கையால் பற்றி இடக்கையால் கூந்தல் அலைகளை சீர்படுத்தியபடி மகளிர் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் பிந்துமதி இருபுறமும் கூர்ந்து நோக்கியபடி வந்தாள். அவைக்கூடமே மிகச் சிறிதாக இருந்ததை வெண்பட்டுக்கு அப்பால் காணமுடிந்தது. நூறுபேர் சிறுபீடங்களில் தோள்முட்ட கைகள் முட்ட அமர்ந்திருந்தார்கள். தலைக்குமேல் கொத்துவிளக்கு சுடரின்றி தொங்கியது.

மகளிர் அவையில் குந்தி வெண்பட்டு விரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளருகே தேவிகையும் விஜயையும் அமர்ந்திருக்க இரு சேடியர் பின்னால் நின்றிருந்தனர். கரேணுமதி அங்கிருந்த சேடியிடம் தங்கள் பீடங்களில் பட்டு விரிக்கும்படி மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். சேடி அங்குமிங்கும் நோக்கியபின் அருகிருந்த கூடையிலிருந்து இரு பட்டுகளை எடுத்து அப்பீடத்தில் விரித்து அமரும்படி பணிவுடன் கைகாட்டினாள். கரேணுமதி அமர்ந்ததும் அவளருகே பிந்துமதி அமர்ந்தாள். கரேணுமதி தன் ஆடைகளை சீர்ப்படுத்த மூர்த்தையிடம் கண்காட்ட அவள் இடைப்பட்டின் மடிப்புகளை அடுக்கியமைத்தாள். கூந்தல் பின்னலை எடுத்து வியர்வை ஒற்றினாள்.

பிந்துமதி நீள்மூச்சுவிட்டு உடலை எளிதாக்கி அமர்ந்தாள். சேடி அவள் ஆடைகளை சீர்ப்படுத்தியபோது ஏதோ உள்ளுணர்வு எழ திரும்பி கரேணுமதியின் கைகளை நோக்கினாள். அவை ஆடையின் முனையைப் பற்றி கசக்கிக்கொண்டிருந்தன. நூல்களை பிரிக்கின்றனவா என அவள் கூர்ந்து நோக்கினாள். இல்லையென்று உணர்ந்ததும் நேற்றிரவு கண்டதும் விழிமயக்கோ என தோன்றியது.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 32

பகுதி ஐந்து :  நிலநஞ்சு – 1

bl-e1513402911361சேதிநாட்டு அரசியர் பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் இந்திரப்பிரஸ்தத்திலிருந்து உபப்பிலாவ்யத்திற்கு வந்துசேர்ந்தபோது முன்மதியம் எழுந்து நகர்மேல் வெண்ணிற வெயில் அலைகொண்டு நின்றிருந்தது. தேர் நகரத்தின் சிறிய தெருக்களினூடாக எதிரே வந்த தேர்களுக்கும் பல்லக்குகளுக்கும் வழிவிட்டு ஒதுங்கியும் இருபுறமும் முட்டி மோதிய மக்கள் திரளை ஊடறுத்தும் அரண்மனையை சென்று சேர இரண்டு நாழிகைக்குமேல் பொழுதாகியது. தேரின் கூரைக் கும்மட்டம் வெயிலில் வெந்து உள்ளே அனலை இறக்கியது. காற்றிலாமல் திரைச்சீலைகள் அசைவிழந்து சகட அசைவுக்கேற்ப மெல்ல நலுங்கின.

கரேணுமதி மயிலிறகு விசிறியால் வீசிக்கொண்டு வாயைக் குவித்து காற்றை ஊதினாள். வியர்வை வழிய அமர்ந்திருந்த பிந்துமதி திரைச்சீலையை சற்றே விலக்கி சாலையில் நிறைந்த மக்களை பார்த்தாள். “ஏன் இத்தனை நெரிசல்?” என்று அவள் திரும்பாமலேயே கேட்டாள். கரேணுமதி மறுமொழி கூறவில்லை. “மிகச் சிறிய நகர். அதற்குப் பொருந்தாத பலர் நகருக்குள் புதிதாக வந்து நிறைந்திருக்கிறார்கள் போலும்” என்றாள் பிந்துமதி. கரேணுமதி “தெற்கிறங்கும்தோறும் வெம்மை மிகுகிறது. இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்து நாம் பெரிய தேர்களில் கிளம்பியிருக்கவேண்டும், இந்தச் சிறுதேரே விரைவு மிக்கது என்று சொன்னதை நம்பிவிட்டோம்” என்றாள்.

பிந்துமதி சாளரம் வழியாக நோக்கி “இங்கே முகங்களில் ஒருமையே இல்லை” என்றாள். கரேணுமதி “ஆம், படைப்பிரிவுகளை விராடபுரிக்குள்ளும் எந்நாட்டுக்கும் உரித்தல்லாத பொதுக்காட்டுநிலங்களிலும்தான் திரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆயினும் இந்நகருக்குள் படைத்தலைவர்களும் ஒற்றர்களும் படைச்சிற்பிகளும் பிறரும் வருவதை தடுக்க இயலாது. அவர்களுக்கு உரியவற்றை அளிக்கும் வணிகரும் அவர்கள் புகழ்பாடும் பாணரும் வந்துகொண்டேதான் இருப்பார்கள்” என்றாள். பிந்துமதி திரைச்சீலையை மூடியபின் களைப்புடன் இருக்கையில் சாய்ந்து “நெடும்பொழுது” என்றாள்.

“ஆம், அங்கிருந்து கிளம்பும்போது தொலைவு தெரியவில்லை. நகரை பார்த்த பின்னர் அரண்மனைவரை செல்வதற்கு இத்தனை பொழுதென்றால் சலிப்பு மிகுகிறது” என்றாள் கரேணுமதி. சகடம் ஒரு குழியில் விழுந்து அதிர தேருக்குள் மூலையில் உடல் ஒடுக்கி துயின்றுகொண்டிருந்த முதிய சேடி மாலதி எழுந்து வாயை துடைத்தபின் மலங்க விழித்தாள். பிந்துமதி காலால் அவளை உதைத்து “எழுந்திரடி, அரண்மனை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது” என்றாள். மாலதி தன் புன்குழலை கையால் சுழற்றி கொண்டையிட்டு மேலாடையை திருத்தியபின் எழுந்து ஆடும் தேர்த்தூணைப் பற்றியபடி நின்றாள். திரையை விலக்கி வெளியே பார்த்து “அரண்மனை உட்கோட்டை தெரியவில்லை, அரசி” என்றாள். பிந்துமதி “நீ கீழிறங்கிச் சென்று தெருவில் மறித்துக் கூத்தாடும் இக்கீழ்மக்களை விரட்டு. எவ்வளவு பொழுதுதான் சாலையில் முட்டி மோதுவது?” என்றாள். கரேணுமதி இகழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்து “இவள் சென்றால் இக்கூட்டம் அதை செவிகொள்ளுமா என்ன? அத்தனை பேரும் திரண்டெழுந்து போருக்குச் சென்று தலையுடைந்து களத்தில் விழும்பொருட்டு துடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள்.

பிந்துமதி சிரித்து “ஆம், அதை நானும் உணர்ந்தேன். போர் அணுகிவிட்டது எனும்போதே இம்மக்கள் களிவெறி கொள்கிறார்கள். இறப்பு அத்தனை உவகையுடையதென்று இக்கீழ்மக்களின் முகத்தைப் பார்த்தாலொழிய எண்ணமாட்டோம்” என்றாள். கரேணுமதி “போர் எத்தனை பொறுப்புகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது! மைந்தருக்காக உடைமைகள் சேர்க்கவேண்டியதில்லை. நாளை என எண்ணி கவலைகொள்ள வேண்டியதில்லை. இன்று மட்டுமே உள்ளது எனும்போது எழும் விடுதலை அவர்களை இயக்குகிறது” என்றாள்.

எண்ணியிராக் கணத்தில் சினம்கொண்டு பிந்துமதி கையை ஓங்கி “என்னடி சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறேன், வீணே நின்றுகொண்டிருக்கிறாய்?” என்றாள். மாலதி அச்சினத்தை பலமுறை கண்டவள் என்பதால் கைகளைக் குவித்து தோள்களை ஒடுக்கி நின்றாள். “இறங்கிச் சென்று சொல் தேரோட்டியிடம், இன்னும் சற்று நேரத்தில் அரண்மனைக்கு தேர் சென்றுசேரவில்லையென்றால் நானே இறங்கிச்சென்று அவனை சவுக்கால் அடிப்பேன் என்று” என்றாள் பிந்துமதி.

மாலதி மெல்ல “வெளியே இக்கூட்டத்தை ஒதுக்கி நமக்கு வழி உருவாக்க துணைக்கும் படைவீரர்கள் எவருமில்லை, அரசி” என்றாள். “இங்கு செல்லும் வீரர்கள் எவரையாவது அழை. அதையும் நான் உனக்கு சொல்லவேண்டுமா?” என்று பிந்துமதி பற்களைக் கடித்தபடி சொன்னாள். மாலதி திரையை விலக்கி தலையை வெளியே நீட்டி எட்டிப்பார்த்தாள். அங்கு வேலுடன் சென்று கொண்டிருந்த நான்கு வீரர்களில் ஒருவனை கைதட்டி அழைத்து “ஒரு சொல் கேளும் வீரரே, பாண்டவர்களின் அரசியர் உள்ளே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அரண்மனைக்கு செல்லவேண்டும். இத்திரளை விலக்கி வழி அமைத்துக்கொடுங்கள்” என்றாள்.

அவன் முகம்சுருங்க “எந்த நாட்டரசி?” என்றான். “சேதி நாட்டரசியர் கரேணுமதியும் பிந்துமதியும்” என்றாள் மாலதி. அவன் தன் அருகே நின்ற பிற வீரனை பார்த்துவிட்டு “நாங்கள் அவர்களை கேள்விப்பட்டதே இல்லை. இலச்சினை என ஏதுமுள்ளதா?” என்றான். சேடி திரும்பி பிந்துமதியை பார்க்க பிந்துமதி திரையை விலக்கி அவனை நோக்கி “மூடா, இச்சொற்களுக்காக உன்னை அரண்மனைக்குச் சென்றதுமே கழுவேற்றுவேன். அறிவிலி, உன்னிடம் நான் யாரென்று நிறுவ வேண்டுமா?” என்றாள்.

அவள் கொண்ட சினம் வீரர்களை குழம்பச் செய்தது. “தாங்கள் அரசி என்பதை இந்தச் சொற்களிலிருந்து புரிந்துகொள்கிறோம். எளிய மக்கள் இப்படி சொல்லமாட்டார்கள். இதோ வழி உருவாக்குகிறோம்” என்று சொன்ன முதிய வீரன் பிறிதொருவனின் தோளைத் தட்டியபடி முன்னால் சென்றான். “அறிவிலி… அவனுக்கு நற்சொல் புரியவில்லை. சவுக்குகளால் மட்டுமே ஏவப்படும் விலங்கு” என்றபடி பிந்துமதி சாய்ந்தமர்ந்தாள்.

கரேணுமதி “அவன் உன்னை ஏளனம் செய்துவிட்டுப் போகிறான்” என்றாள். “யார்?” என்றாள் அவள். “அவன் என்ன சொன்னான் என நீ செவிகொள்ளவில்லையா?” என்றாள் கரேணுமதி. “கேட்டேனே, நான் அரசி என்று தெரிகிறது என்றல்லவா சொன்னான்?” என்றாள் பிந்துமதி. கரேணுமதி புன்னகைத்து வெறுமனே அமர்ந்திருந்தாள். பிந்துமதி “இவர்கள் விராடபுரியின் வீரர்கள் என்று எண்ணுகின்றேன். நம்மை முன்னர் அறிந்திருக்கவில்லை” என்றாள். கரேணுமதி மறுமொழி சொல்லாததை உணர்ந்து “விராடர்கள் நிஷாத குலத்திலிருந்து எழுந்தவர்கள். முறைமையும் நெறிகளும் இன்னும் முழுதுருவாகாத நாடு அது” என்றாள் பிந்துமதி.

கரேணுமதி “அக்குடியில் பிறந்த அரசமகளே இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரியணையில் நாளை அமரப்போகும் மைந்தனை பெறவிருக்கிறாள்” என்றாள். பிந்துமதி இதழ் சுளித்து “உகந்ததே. இங்கிருந்து மைந்தனென எழுந்து அவளை மணந்த இளவரசன் நற்குருதியினனா என்ன? யாதவர்கள் என்றைக்கு ஷத்ரியர்களாக ஆனார்கள்?” என்றாள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் விழிதொட்டு விலக்கிக்கொண்டனர். அசைவுகளால் ஒருவர் சினத்தை பிறிதொருவர் தூண்டுவது அவர்களின் வழி என்பதனால் ஒவ்வொருவரும் பிறரை அதன்பொருட்டே விழிநாடினர்.

“ஆனால் அவனை நம் குடியில் நிகரற்ற வீரன் என்று சொல்கிறார்கள்” என்றாள். பிந்துமதி “களத்தில் வென்று எதிரியின் தலைகொண்டு வந்தவனல்லவா? நன்று” என்றாள். “அவன் களம்வென்றிருக்கிறான்” என்றாள் கரேணுமதி. பிந்துமதி “ஐம்படைத்தாலியுடன் சென்று வென்றுவந்த கதைகளா? அவற்றை சூதர் நம்மிடம் சொல்லமாட்டார்கள். ஐந்துமடங்கு படைகளுடன் கூண்டுத்தேரில் குழந்தையை வைத்து அனுப்பி கைதேரா சிறுவேந்தரை களத்தில் வென்று கதைகளை உருவாக்கினார்கள்…” என்றாள். “ஆற்றலிருந்தால் விதர்ப்பத்திற்கு அனுப்பி ருக்மியை வென்றுவரச் சொல்லலாமே? மைந்தன் புகழில் எவருக்கும் ஐயமிருந்திருக்காதே.”

“அவன் பாணாசுரனை வென்றான்” என்றாள் கரேணுமதி. “ஆம், துணைக்கு இளைய யாதவரும் சாத்யகியும் பிரத்யும்னனும் இருந்தனர்” என்றாள் பிந்துமதி. “தந்தை அம்பெடுத்துக் கொடுத்து வில்லையும் தாங்கினால் அவன் இந்திரனையும் வெல்வான்.” கரேணுமதி சிரிப்பை வாய்க்குள் அடக்கியபடி “பயிற்சிக்களத்தில் அவன் இலக்குகள் பிழைபட்டதே இல்லை என்கிறார்கள்” என்றாள். “யார் சொல்கிறார்கள்?” என்றாள் பிந்துமதி. “அவனுக்கு பயிற்சியளித்தவர்கள்” என்றாள் கரேணுமதி. “மக்கள் சொல்கிறார்களா?” என்றாள் பிந்துமதி. “அரசன் என்பவன் படைக்கலங்களுடன் சென்று எதிரியை வென்று மீள்பவன். களிக்களத்தில் நின்று வானில் செல்லும் பறவைகளின் இறகுகளை வீழ்த்தி மகிழும் சிறுவனல்ல.”

“அவ்வாறல்ல, அவன் கூர்திறன் கொண்டவனே” என்றாள் கரேணுமதி. “யாதவர்களுக்கு இலக்குதேர் திறன் மிகுதி. வளைதடியை வீசி பழங்களை உதிர்த்துப் பழகிய கைகள். உணவுக்கென பறவைகளை வீழ்த்தித் தேர்ந்த கண்கள்.” பிந்துமதி “போரென்பது பிறிதொன்று. எதிரி முன் நிலைதடுமாறாத உள்ளமும் பயிற்சி மறவாத உடலும் கொண்டிருத்தல் அது. அதற்கு தூய குருதி வேண்டும்” என்றாள். “இவற்றை எல்லாம் நாம் எந்த அவையில் சொல்லப்போகிறோம், இந்தத் தேர் சதுரத்துக்குள் அல்லாமல்?” என்றாள் கரேணுமதி. “சொல்லும் தருணம் வாய்க்கும். அப்போது சொல்வோம்” என்று பிந்துமதி சொன்னாள்.

இருவரும் வெறுப்பில் உறைந்த முகத்துடன் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர் பிந்துமதி இகழ்ச்சியுடன் இதழ் வளைத்து “அவன் என்ன தன் அரசியுடன் ஆறாண்டு காலம் கொஞ்சி மகிழ்ந்துவிட்டா துவாரகைக்கு சென்றான்? பற்றவைத்துச் செல்வதற்கு அவனிடம் இருப்பதென்ன கொள்ளிக்கட்டையா?” என்றாள். “இது நாம் பேசவேண்டியதல்ல” என்று சொன்னாள் கரேணுமதி. ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு வஞ்சப் புன்னகை இருந்தது. “நாம் பேசாவிட்டால் நம் எதிரிகள் பேசுவார்கள். நாளை இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரியணையில் அவள் பெறும் மைந்தன் அமர்வான் என்றால் அவன் குருதியின் மெய்யென்ன என்ற வினாவே முதன்மையாக எழும். சூதர் கண் தொடாத இடமேதும் மண்ணிலில்லை.”

கரேணுமதி “இதை இப்போது நாம் பேசினால் காழ்ப்பென்றே எண்ணுவார்கள்” என்றாள். “காழ்ப்பேதான். அரசகுடியினருக்கு அல்லாதவரை காணுகையில் எழும் ஒவ்வாமை இது. ஏனெனில் இந்த நிலம் ஷத்ரியர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. வேலியிட்டுக் காத்து பயிர் மேலெழும்போது அறுவடைக்கு ஷத்ரிய மாற்றுருக்கொண்டு வந்தவர்கள் இந்த யாதவரும் நிஷாதரும் கிராதரும் பிறரும். அவர்களை வென்றழிப்பதே ஷத்ரிய அறம். அதை நூல்கள் தெளிவாகவே சொல்கின்றன.” பிந்துமதி “அதற்கு நம் மைந்தர் தங்களை ஷத்ரியர் என்று உணரவேண்டும் அல்லவா?” என்றாள்.

“அவர்களும் வழித்தூய்மை கொண்டவர்கள் அல்ல” என்று கரேணுமதி ஓங்கிய குரலில் சொன்னாள். “எப்போது இவர்களுக்கு நாம் அரசியரானோமோ அப்போதே திரிந்த குருதியை ஏந்தும் கலங்களாகிவிட்டோம். குருதித் தூய்மைகொண்ட ஒருவன் நம் மைந்தரில் இருந்தானெனில் யாதவப் பெண்ணின் மைந்தன் நிஷாதப் பெண்ணை மணந்து பெறவிருக்கும் குழந்தை அரியணை ஏறுவதை ஏற்று இவ்வண்ணம் அமைந்திருக்க மாட்டான்.” பிந்துமதி தலையசைத்தாள். கரேணுமதி பற்களைக் கடித்து “நன்று, அவர்கள் உடலுக்குள் எங்கோ தாய்வழி மூதாதையர் உறங்கக்கூடும். அவரில் ஒருவர் விழி திறந்தால்கூட ஷத்ரியக் குருதியின் ஆற்றலென்ன என்று இக்கீழ்மக்களுக்கு காட்டவும் இயலும்” என்றாள்.

வெளியே எட்டிப்பார்த்த மாலதி “அரண்மனை அணுகுகிறது, அரசி” என்றாள். “ஆம், அதை நீ சொல்லித்தான் எங்களுக்கு தெரியவேண்டும். வெளியே எங்கள் வருகையை அறிவிக்கும் முரசோசையும் சங்கோசையும் கேட்கிறது” என்றாள் பிந்துமதி. பிறகு மீண்டும் சினமெழ “உள்ளேயே பார்த்து நிற்காதே, இழிமகளே. எங்களை எதிர்கொள்ள முறைமைப்படி தாலங்கள் ஏந்திய சேடியரும் இசைச்சூதரும் அந்தணரும் அமைச்சரைச் சேர்ந்த ஒருவரும் முற்றத்தில் நிற்கிறார்களா என்று நோக்கிக் கூறு” என்றாள்.

மாலதி வெளியே பார்த்து “ஆம் அரசி, அமைச்சர் சுரேசர் நின்றிருக்கிறார்” என்றாள். “அவனா? சொல் திருந்தா இளைஞனாக வந்து அவையில் நின்றிருந்தவன். அக்கையே, அவன் முகத்தை நினைவுறுகிறாயா? வெண்ணிற எலி போலிருப்பான்” என்றாள் பிந்துமதி. “ஆம், ஆனால் இச்சிற்றூருக்கு அவனே அமைச்சன். சிறுசுனைக்கு அயிரை சுறா என்பதுபோல” என்றாள் கரேணுமதி. பிந்துமதி இதழ்கள் வளைத்து புன்னகைத்தாள்.

bl-e1513402911361பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் தங்கள் அறைகளில் இருந்து கிளம்பி இடைநாழிக்கு வந்தபோது அவர்களை எதிர்கொள்வதுபோல தேவிகையும் விஜயையும் வந்தனர். பிந்துமதி கரேணுமதியின் தோளைத்தொட்டு “பதினான்கு ஆண்டுகளில் இவர்கள் கற்றுக்கொண்டது அரசியர்போல் உடையணிவதற்கு” என்றாள். கரேணுமதி “செவியறியப்போகிறது, மெல்ல பேசு” என்றாள். “செவி உணரட்டும் என்றுதான் சொல்கிறேன். தொலைவிலேயே நம் இதழ்களை உற்று நோக்கிக்கொண்டுதான் வருவார்கள். நாம் என்ன சொல்கிறோம் என்பதை உய்த்து அறியவும் செய்வார்கள்” என்றாள்.

தேவிகை அருகணைந்து “அரசியருக்கு வணக்கம். அன்னை தங்களை காத்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். கரேணுமதி அவள் விழிகளை நோக்காமல் முகவாயைத் தூக்கி அப்பால் நோக்கியபடி தாழ்ந்த குரலில் “பேரரசி உடல்நலமின்றி இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னார்கள். ஆகவே முதலில் அவர்களைப் பார்த்தபின் அவையமரலாம் என்று முடிவு செய்தோம்” என்றாள். தேவிகை “ஆம், அதை சுரேசர் சொன்னார். அன்னையிடம் முறைப்படி அறிவித்தோம்” என்றாள். கரேணுமதி “செல்வோம்” என்று பிந்துமதிக்கு கைகாட்டிவிட்டு நடந்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் மறுமுகமன் உரைக்காததை விஜயை உணரவில்லை. ஆனால் தேவிகையின் விழிகள் மாறுபட்டன. அதை பிந்துமதி கண்டாள். முன்னால் நிமித்தச் சேடி கொம்பூதி சேதிநாட்டரசியின் வருகையை அறிவித்தாள். அவளுக்குப் பின் மங்கலத்தாலமேந்திய சேடி ஒருத்தி தொடர்ந்து சென்றாள். கரேணுமதி சீர்நடையில் மெல்ல ஒழுகிச்சென்றபடி “முன்னரே இங்கு வந்துவிட்டீர்கள் போலுள்ளது” என்றாள். “ஆம், இங்கு இருப்பதே முறை என்று தோன்றியது” என்றாள் விஜயை. பிந்துமதி “நானும் அதை எண்ணினேன். அங்கு எவ்வாறு இருக்க இயலும்? உங்கள் தந்தையும் மூத்தவர்களும் அஸ்தினபுரியுடன் படைக்கூட்டு அமைத்ததாக சொன்னார்கள்” என்றாள். கரேணுமதி “அது நன்றென்று எனக்கும் தோன்றியது. குருதித் தூய்மையும் குடிப்பெருமையும் இல்லாத அரசுகள் அவை உள்ள ஷத்ரிய அரசுகளுடன் இணைந்தே காலப்போக்கில் அதை பெறமுடியும். வைரத்தினருகே பளிங்குக் கல் என அமைவதே அறிவு” என்றாள்.

விஜயை ஏதோ சொல்லத்திரும்ப தேவிகை அவள் தோளில் கைவைத்து அடக்கியபின் “சேதிநாடும் அஸ்தினபுரியுடன் படைக்கூட்டு கொண்டுள்ளது என்று அறிந்தேன்” என்றாள். “ஆம், தூய குருதி கொண்ட ஷத்ரியர் அனைவரும் அங்கே ஒருங்கு திரள்கிறார்கள். எனவே சேதி நாடு அங்கே முதன்மை பெற்றே ஆகவேண்டும் அல்லவா?” என்றாள் கரேணுமதி. “நாங்கள் உபரிசிரவசுவின் குருதியிலெழுந்த விண்நின்ற மன்னர் சிசுபாலரின் தங்கையர். எந்நிலையிலும் சேதிநாடு எங்களுக்கும் உரியதே. ஆனால் சேதி அஸ்தினபுரியுடன் படைக்கூட்டை அறிவித்த நாளில் கிளம்பி இந்திரப்பிரஸ்தம் வந்தோம்.”

“இன்னும் சில நாட்களில் அஸ்தினபுரியில் ஷத்ரியப் பேரவை கூடவிருக்கிறது. பாலையன்னையரின் குருதிவழி வந்த துரியோதனர் ஷத்ரியப் பேரவையின் முதன்மை இடம் கொள்வதை மகதம், கோசலம், அயோத்தி போன்ற நற்குருதி கொண்ட ஷத்ரியர்கள் ஏற்கமாட்டார்கள் என்று பேசிகொண்டார்கள். ஆனால் துரியோதனரின் தலைமையை ஏற்று அவர் அடிசூடி படைத்துணை கொள்ள சேதி முடிவெடுத்திருப்பதாக அறிந்தேன்” என்றாள் தேவிகை. பிந்துமதி முகம் சிவந்து சொல்லெடுப்பதற்குள் தேவிகை “ஏனென்றால் சேதிநாட்டு தமகோஷர் மணந்த அன்னை சுருதகீர்த்தி யாதவக்குடியினர் அல்லவா?” என்றாள். விஜயை அவள் சொல்வதேதும் புரியாமல் தலையசைத்தாள்.

கரேணுமதியும் பிந்துமதியும் சீற்றத்துடன் மூச்சிரைத்தனர். பிந்துமதி சினத்துடன் ஏதோ சொல்லமுயல கரேணுமதி அவள் கைகளைப்பற்றி அழுத்தி நிறுத்தியபின் விழி ஒளிராத இனிய புன்னகையுடன் “போர் நிகழ்கையில் படைக்கூட்டுகள் அத்தருணத்திற்கேற்பவே அமையும். வேட்டையை நோக்கினால் எது சிம்மக்களிறு என அறியமுடியாது. முடிவில் இரையின் நெஞ்சை எது உண்கிறதோ அதுவே அரசன்” என்றாள். விஜயை பேச்சை மாற்றும்பொருட்டு “அன்னை நோயுற்றிருக்கிறார்” என்றாள். தேவிகை “ஆம், மேலும் சினங்கொண்டவர்களாக மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் பேசுகையில் அனைத்து முறைமைகளையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டுமென்று சௌனகர் எங்களிடம் சொன்னார். வணக்கத்திற்கு மறுவணக்கமும் இன்சொல்லுக்கு மறுசொல்லும் எடுப்பது நற்குடி வழக்கம்” என்றாள்.

பிந்துமதி உரத்த குரலில் “ஆம், முறைமை என்பது அதுவே. இணையானவர்களுக்கு இடையே முறையான சொல் என்பார்கள்” என்றாள். விஜயை சலிப்புடன் சற்று முன்னால் சென்று அவர்கள் வருவதற்காக காத்துநின்றாள். குந்தியின் அறைவாயிலை அவர்கள் அடைந்தபோது அங்கு நின்றிருந்த சேடி தலைவணங்கி “அரசியரே, வணங்குகிறேன். அன்னை இப்போதுதான் உணவருந்தி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். அவர்கள் காத்து நிற்க அவள் உள்ளே சென்று அரசியரின் வருகையை அறிவித்துவிட்டு திரும்பி வந்தாள். “வருக!” என்றாள்.

பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி விழிகளால் எதையோ உரைத்தனர். விஜயை தேவிகையின் விழிகளைச் சந்தித்து அது என்ன என்று வினவினாள். தேவிகை எதுவானால் என்ன என்று தோளசைவு காட்டினாள். அவர்கள் இருவரும் முதலில் சிற்றறைக்குள் நுழைந்து கைகூப்பியபடி குந்தியை நோக்கி சென்றனர். மஞ்சத்தில் தலையணைகளின் மீது சாய்ந்தவளாக மெல்லிய வெண்ணிறக் கால்களை நீட்டி அமர்ந்திருந்த குந்தி முகம் வெளுத்து தளர்ந்திருந்தாள். உதடுகள் உலர்ந்து ஒட்டியிருக்க கைகள் சேக்கையில் உயிரற்றவை என கிடந்தன.

இருவரும் அருகணைந்து அவள் கால்களைத்தொட்டு வணங்கினார்கள். கரேணுமதி “பேரரசியை வணங்குகிறேன். மீண்டும் தங்களைக் கண்டு நற்சொல் உரைக்கும் பேறுபெற்றமைக்கு மகிழ்கிறேன்” என்றாள். பிந்துமதி “இந்நாள் தங்கள் வாழ்த்துக்களை நாங்கள் அடையும் நற்பொழுது கொண்டது. இது என்றும் நினைவுகூரப்படும்” என்றாள். அந்த வெற்றுமுறைமைச் சொற்கள் குந்தியை எரிச்சலடையச் செய்வது தெரிந்தது. சலிப்பு கொண்டவள்போல் இருவரையும் விழிமணி அசைய மாறி மாறி நோக்கி “நலம் சூழ்க!” என்று வலக்கை தூக்கி பொதுவாக வாழ்த்தி அமரும்படி கைகாட்டினாள்.

விஜயையும் தேவிகையும் வந்து குந்தியின் கால்தொட்டு வணங்கி அப்பால் சுவர் சாய்ந்து கைகட்டி நின்றனர். என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் கரேணுமதியும் பிந்துமதியும் தயங்கினர். பிந்துமதி “போர்சூழ்கை அகன்றுவிட்டது என்று நாங்கள் கிளம்பும்போதே அறிந்தோம். ஆகவே இங்கு வந்து தங்களை சந்திக்கவேண்டுமென்று விழைந்தோம்” என்றாள். கரேணுமதி “எதன்பொருட்டு போர்சூழ்கை அகன்றிருந்தாலும் நமக்கே இழப்பு. நம் இளமைந்தர் நிகரற்ற ஆற்றல் கொண்டவர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. போர் நிகழுமெனில் அஸ்தினபுரியும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் நம் கொடிவழியினருக்கு உரிமையாகும். அதை இழந்துகொண்டிருக்கிறோம்” என்றாள்.

குந்தி மறுமொழி எதையும் சொல்லவில்லை. கரேணுமதி “அவ்வகையாயினும் நன்று. இப்போது போர் தவிர்க்கப்படுவதனால் நம் மைந்தர் மேலும் ஆற்றல்கொண்டவராக தோள்பெருக வாய்ப்பு அமைகிறது. பிறிதொருமுறை இப்போர் இம்மண்ணில் நிகழட்டும்” என்றாள். குந்தி விழிகளை விலக்கி அப்பாலிருந்த நீர்க்குவளையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தங்கள் சொற்கள் அவளை உவகையில் ஆழ்த்தவில்லையென்பதை கரேணுமதி புரிந்துகொண்டாள். அவள் விழிகள் பிந்துமதியை வந்து தொட்டுச்சென்றன. தேவிகையையும் விஜயையையும் நோக்கக்கூடாதென கழுத்தை இறுக்கியிருந்தாள்.

“தாங்கள் நோயுற்றிருப்பது எங்களை உளம்குலைய வைத்தது, அன்னையே. இக்குடியின் முதன்மை ஆற்றல் என்பது தாங்களே. அன்னை பிடியானையைப்போல எங்கள் கொழுநரையும் மைந்தரையும் நடத்திச் செல்கிறீர்கள்” என்றாள் கரேணுமதி. பிந்துமதி “ஆம், நம் மைந்தர் பாரதவர்ஷத்தின் அரியணைகளில் அமர்ந்து உறுதிகொள்வதுவரை தாங்கள் இங்கிருந்தாக வேண்டும்” என்றாள். அவள் பிழை உரைத்துவிட்டதை அக்கணமே உணர்ந்த கரேணுமதி திரும்பி தேவிகையை பார்த்தாள். தேவிகை மெல்லிய புன்னகையுடன் அவளை நோக்கிவிட்டு விழிதிருப்பிக்கொண்டாள்.

நிகர்செய்யும்பொருட்டு கரேணுமதி “தாங்கள் நூறாண்டு வாழ்வீர்கள் என்று சூதர்கள் சொல்கிறார்கள். தங்கள் பெயர் மைந்தர் பெற்ற மைந்தரும் முடிசூடி பாரதவர்ஷத்தை ஆள்வதைக் காணும் பேறு தங்களுக்குண்டு என்கிறார்கள். இன்று அதையே முதன்மை நம்பிக்கையாகக் கொண்டுள்ளோம்” என்றாள். ஆனால் அச்சொற்கள் பிந்துமதியின் பிறழ்சொற்களை மேலும் விளக்கவே செய்தன. அவர்களின் தடுமாற்றம் குந்தியின் முகத்தில் ஓர் இகழ்ச்சிப் புன்னகையை உருவாக்கியது. “நன்று. நீங்கள் இங்கு இருப்பதாக எண்ணமா?” என்றாள். “ஆம், இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கு சென்ற வாரம் வந்தோம். அங்கே இருந்து என்ன செய்யப்போகிறோம்? இங்கிருந்தால் உங்களுக்குத் துணையாக அவையில் அமரும் வாய்ப்பும் அமையுமல்லவா?” என்றாள் கரேணுமதி.

“அது தேவை என்று நான் எண்ணவில்லை” என்றாள் குந்தி. “பலந்தரை எப்போது வருகிறாள்?” என்றாள். அச்சொல்லால் இருவரும் முகம் சிவந்தனர். ஒருகணம் கழிந்து கரேணுமதி “நாளை கிளம்புகிறார்கள் என்று அறிந்தேன்” என்றாள். “நன்று. நீங்கள் இங்கு ஓய்வெடுக்கலாம்” என்ற குந்தி அவர்கள் செல்லும்படி கைகாட்டினாள். கரேணுமதி அக்கையசைவைக் கண்டு சினம்கொண்டு பற்களைக் கடித்தபின் மெல்ல தன்னை தளர்த்தி எழுந்துகொண்டாள்.

குந்தி அவர்களை நோக்காமல் “ஒன்று நினைவு கொள்க!பாண்டவர் எங்கும் பெண்கொடை கொள்ளவில்லை. பெண்வென்று கொணர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே பெண்கள் பாண்டவர்களின் துணைவியர் மட்டுமல்ல, அடிமைகளும் கூடத்தான். அடிமைகளுக்குள் பூசல் என எதுவும் எப்போதும் எழலாகாது” என்றாள். பிந்துமதி அறியாது கரேணுமதியின் கைகளைப்பற்றி இறுக்கினாள். கரேணுமதி புன்னகையை முகத்தில் விரித்து “ஆம் பேரரசி, அரசமுறைமைகள் அனைத்தையும் நாங்கள் முன்னரே கற்றிருக்கிறோம். எங்கள் குடிகளில் முதிரா இளமையிலேயே அக்கல்வியை தொடங்கிவிடுவார்கள்” என்றாள். “கற்பது மட்டும் போதாது, உரிய தருணத்தில் அதை நினைவுகூரவும் வேண்டும்” என்றாள் குந்தி அவர்களை நேர்நோக்கி.

பிந்துமதியும் கரேணுமதியும் குந்தியின் கால்களைத்தொட்டு வணங்கி “விடைகொள்கிறோம், பேரரசி” என்றனர். குந்தி அவர்கள் தலைதொட்டு வாழ்த்தினாள். தேவிகையையும் விஜயையையும் நோக்காமல் அவர்கள் வெளியே சென்றார்கள். விஜயை தேவிகையை பார்க்க தேவிகை புன்னகைத்து “செல்வோம்” என்று வாயால் செய்கை காட்டினாள். அவர்கள் இருவரும் பிந்துமதியையும் கரேணுமதியையும் தொடர்ந்து வெளியே சென்றனர்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 31

பகுதி நான்கு : ஒளிர்பரல் – 6

bl-e1513402911361அசலையும் தாரையும் அவைக்குள் நுழைந்தபோது மீண்டும் அவை கூடத்தொடங்கியிருந்தது. பெண்டிரவையில் அவர்கள் இருவர் மட்டுமே சென்றனர். அனைத்துப் பீடங்களும் ஒழிந்து கிடந்தன. அசலை அவற்றை நோக்கிவிட்டு “இந்த அவைக்கு சொல்லப்பட்ட மிக ஆழ்ந்த மறுதலிப்பு இது என எண்ணுகிறேன், இளையவளே. எவராவது இதை கேட்பாராயின் நன்று” என்றாள். தாரை எதுவும் சொல்லாமலிருக்கவே திரும்பி நோக்கி “என்ன செய்கிறாய்?” என்றாள். அவள் கையை ஆடைக்குள் ஒளிக்க “என்ன அது?” என்றாள். “அக்கார அப்பம்” என்றாள் தாரை.

சீற்றத்துடன் “அறிலியா நீ? அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாயா? அப்பால் வீசு” என்றாள் அசலை. அதை தாரை அடுத்திருந்த படிக்கத்திற்குள் போட்டாள். “அதை கையில் எடுத்துக்கொண்டா அரசரவைக்குள் நுழைந்தாய்?” தாரை தலையாட்டினாள். அசலை மேலும் நினைவுகூர்ந்து “அங்கே பூசல் நிகழ்ந்தபோது எதையோ வாயருகே கொண்டுசென்றாயே, அது இதுதானா?” என்றாள். தாரை “ஆம்” என்றாள். அசலை நம்பமுடியாமல் சில கணங்கள் நோக்கிவிட்டு தலையை மெல்ல தட்டினாள்.

“என்னை எவரும் பார்க்கவில்லை” என மெல்லிய குரலில் தாரை சொன்னாள். “சரி” என்றாள் அசலை திரும்பாமல். “நான் ஆடைக்குள்ளும் கைக்குள்ளும்தான் வைத்திருந்தேன்…” அசலை சீற்றத்துடன் “சரியடி” என்றாள். தாரை “நான் திரும்பச்செல்கிறேன்” என்றாள். “ஏன்?” என்றாள் அசலை. “நீங்கள் என்னை வசைபாடுகிறீர்கள்.” அசலை புன்னகைத்து “சரி இல்லை, இங்கேயே இரு” என்றாள்.

தாரை சிரித்து அசலையின் தோளில் கைவைத்து “நான் அந்தப் பூசலை விரும்பினேன். உங்கள் துணைவர் அப்படியொரு சொல்லை அவரிடம் சொல்ல முடிந்ததே” என்றாள். அசலை “அது வீண்மொழி, வெறும் அச்சம்” என்றாள். “ஆனால் அவர் அரசரின் ஆடிப்பாவை. அவர் உரைத்தது அரசரின் அகத்தையே” என்றாள் தாரை. “ஆகவேதான் அவர் சினந்தோடிச் சென்றார்.” அசலை திரும்பி நோக்கி “மெய்” என்றாள். “அவையில் அவ்வச்சத்துக்கே அவர் எதிர்வினையாற்றுவார்…” என்றாள் தாரை. “எவ்வகையில்?” என்று அசலை கேட்டாள். “அதை சொல்லமுடியவில்லை” என்றாள் தாரை. “ஆம், மானுட இயல்பை அது வெளிப்பாடு கொள்ளும்வரை எவராலும் உணரமுடியாது” என்றாள் அசலை.

அவைக்குள் முக்கால்பங்கு குடிகள் வந்து அமர்வதற்குள்ளாகவே அரசர் அவைபுகுவதை நிமித்திகன் வந்து அறிவித்தான். சகுனி தன் ஏவலனுடன் புண்பட்ட காலை மெல்ல தூக்கி வைத்து அசைந்து நடந்துவந்தார். பீஷ்மர் தன் மாணவர் விஸ்வசேனரின் தோள்பற்றி நடந்து வந்து அவ்வறிவிப்பைக் கேட்டு புருவம் சுளித்து நோக்கினார். அவருக்குப் பின்னால் விரைந்து வந்த துரோணரும் கிருபரும் அவரைப் பணிந்து ஏதோ சொல்ல அவர் தலையசைத்தபடி தன் பீடத்தில் சென்றமர்ந்தார். விஸ்வசேனர் பீஷ்மரிடம் ஓரிரு சொற்கள் உரைத்தபின் பின்னால் சென்றமைந்தார்.

இளைய யாதவர் விகர்ணனுடன் இன்சொல்லாடியபடி அவைக்குள் நுழைந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். விகர்ணன் அவரிடம் ஓரிரு சொற்கள் பேசியபின் யுயுத்ஸுவை அணுகி ஏதோ சொல்லிவிட்டு கௌரவர் நிரைக்கு சென்றான். அங்கு சிலரே இருந்தனர். அவர்கள் அவனை நோக்காமல் இறுகிய கழுத்துடன் அமர்ந்திருந்தார்கள். கணிகர் தன் இருக்கையில் கண்களை மூடி சீரான மூச்சுடன் துயின்றுகொண்டிருந்தார். அவரைச் சூழ்ந்து காலடிகளும் உலோக ஓசைகளும் எழுந்துகொண்டிருந்ததை அவர் அறியவேயில்லை.

கௌரவர்கள் சிறிய குழுக்களாக வந்து அமர்ந்துகொண்டிருக்கையிலேயே நிமித்திகன் சங்கூதியபடி அவைக்குள் நுழைந்து “அஸ்தினபுரியின் அரசர், குருகுலத்தோன்றல் துரியோதனர் அவைபுகுகிறார்!” என்று அறிவித்தான். அதைத் தொடர்ந்து துரியோதனன் கைகூப்பியபடி அவைக்குள் நுழைந்து அரியணை நோக்கி சென்றான். அனைத்து வாயில்களினூடாகவும் குடித்தலைவர்கள் முண்டியடித்து உள்ளே நுழைந்தார்கள். வாள்களும் பித்தளைக் குறடுகளும் முட்டிக்கொள்ளும் ஒலிகள் கேட்டன. ஒருவரை ஒருவர் அருகழைப்பதும் அமர்ந்து பெருமூச்சுவிடுவதுமாக அவர்களின் ஒலியால் அவை முழக்கம்கொண்டது.

மேலிருந்து துளி சொட்டிப் பரவி நிறைவதுபோல அவைப்பீடங்கள் வண்ணம் மாறிக்கொண்டே இருந்தன. விதுரர் கைகாட்ட நிமித்திகர் அவைமேடையில் எழுந்து “அவையீரே, இந்தப் பேரவை சிற்றிடைநேரத்திற்குப் பின் இதோ மீண்டும் கூடியிருக்கிறது. இங்கு உசாவப்பட்டவற்றை அனைவரும் எண்ணித்தேர்ந்திருப்பீர்கள் என எண்ணுகிறோம். மீண்டும் சொல்சூழட்டுமென கோருகிறோம். நன்று சூழ்க!” என வாழ்த்தி தலைவணங்கி பின்னகர்ந்தார்.

அவை மெல்ல மெல்ல அமைதியடைந்தது. சற்று ஓசையுடன் பேசிய பின்நிரையினரை மூத்தவர்கள் அடக்கினர். அனைவரும் துரியோதனன் ஏதோ சொல்லப்போகிறான் என எதிர்பார்த்தனர் என்று தோன்றியது. அசலை கூறியதை தாரை எண்ணிக்கொண்டாள், அவர்கள் பொறுப்பை பிறர்மேல் சுமத்த விழைந்தவர்களாகவே தென்பட்டனர். சென்றபோதிருந்த கிளர்ச்சிக்கு மாறாக அவர்களின் முகங்களில் குழப்பமும் சூழ்ச்சியும் தெரிவனவாக இருந்தன. எதையோ கரந்து வைத்திருக்கும் கண்கள். விலகிச்சென்றுவிட்டது போன்ற உடலசைவுகள்.

“அவையினரின் சொற்களை அரசர் எதிர்நோக்குகிறார்” என்று யுயுத்ஸு கூறினான். அவை மேலும் மேலும் அமைதிகொண்டபடியே சென்று வெறும் விழிநிரை என ஆகியது. துரியோதனன் கைகளைக் கட்டியபடி அவையை உறுத்துநோக்கிய விழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தான். அவை அவனை நோக்கியபடி இன்மையென்றாகி இருந்தது. தாரை இளைய யாதவரை நோக்கினாள். அவர் புன்னகையுடன் வழக்கம்போல வேறெங்கோ நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் புன்னகையும் விலக்கியநோக்கும் அப்போது அவளுக்கு சினமெழுப்பின. நோக்கை விலக்கியபோது தன் உடல் சற்று பதறிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள்.

அவையின் அமைதி மெல்ல மெல்ல இறுகி தாளமுடியாததாக ஆகியது. அசலை “இவர்கள் ஒரு சொல்லும் உரைக்கப்போவதில்லை” என்றாள். யுயுத்ஸு “அவையின் எண்ணத்தை அரசர் அறியட்டும். அவைத்தலைவர்கள் தங்கள் கருத்துக்களை சொல்லலாம்” என்றான். அதன் பின்னரும் எவரும் எழவில்லை. ஓரிருவர் திரும்பி பிறரை நோக்கினர். நோக்கப்பட்ட சிலர் அசைவில்லாது அமர்ந்திருந்தனர். “இங்கு ஆசிரியர்களும் பிதாமகரும் காட்டிய நெறியை அவை ஏற்கின்றதா?” என்றார் விதுரர். அவையிலிருந்து எக்குரலும் எழவில்லை.

விதுரர் கனகரை நோக்க கனகர் “மாற்றுச்சொல் உள்ளவர்கள் எழுந்து அதை உரைக்கலாம்” என்றார். அவையின் அமைதியைக் கண்டபின் விதுரர் “மாற்றுச்சொல் இன்மை உடம்பாட்டை காட்டுகிறது. அரசருக்கு அவையின் செய்தி அதுவென்றால்…” என்று தொடங்க சகுனி “அமைச்சரே, ஒரு சொல்” என்றார். விதுரர் பெருமூச்சுடன் “ஆம், கூறுக!” என்றார். “இங்கு கணிகர் சொன்னதைப்பற்றியே நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். பாதிநாடும் கருவூலச்செல்வப் பகிர்வும் நம்மையும் அவர்களையும் நிகரென்றாக்கும். இந்திரப்பிரஸ்தம் நம்மைவிட மேலானவர்களாக அவர்களை நிறுத்தும். இதை வணிகமும் அரசியலும் அறிந்தவர் எவரும் உணரமுடியும்” என்றார்.

விதுரர் தலையசைத்தார். “ஆனால் இங்கு நாம் அளிக்கும் வாக்குறுதி அவர்களுடன் ஒருபோதும் படைமுகம் கொள்ளமாட்டோம் என்று. அவர்கள் வளர்வதை நாம் நோக்கியிருப்பதாகவே அதற்கு பொருள். எப்போதும் எந்நிலையிலும் அவர்களை நாம் வெல்ல முயலமாட்டோம் என்பதற்குப் பொருள் அவையமர்ந்துள்ள அரசரோ அவருடைய கொடிவழியினரோ ஒருபோதும் பாரதவர்ஷத்தின் சத்ராஜித் என மும்முடி சூடி அமரமுடியாதென்பதே. அவ்வுரிமையை முற்றாகக் கைவிட அரசருக்கு உரிமை உள்ளது. ஆனால் அதை தன் கொடிவழியினர்மேல் சுமத்த அவருக்கு உரிமை உண்டா?”

சகுனி அவையை நோக்கி மேலும் உரத்த குரலில் “இன்று நாமிருக்கும் நிலை என்னவென்று அறிவோம். நம் அரசரைச் சூழ்ந்துள்ளனர் பாரதவர்ஷத்தின் பெருவீரர்கள். பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், சல்யர், கர்ணன், அஸ்வத்தாமன், ஜயத்ரதன், கிருதவர்மன், ருக்மி என ஒரு பெருநிரை. அத்தனை ஷத்ரிய மன்னர்களும் ஒருகுடைக்கீழ் திரண்டுள்ளனர். பாரதவர்ஷத்தின் நீண்ட வரலாற்றில் ஒரு தருணத்திலும் இத்தகைய ஒரு நிலை ஒருங்குகூடியதில்லை. அதை கைவிடும்படி நம்மிடம் சொல்கிறார்கள். இப்போதைக்கல்ல எப்போதைக்குமாக. நூறுநூறு தலைமுறைவரைக்கும்” என்றார்.

“எதன்பொருட்டு? போரில் அழிவு வரும் என்னும் ஐயத்திற்காக. களம்காணமுடியாத தந்தை ஒருவரின் கண்ணீரின்பொருட்டு. நாளை நம்மை எண்ணி நம் மைந்தர் கசப்புடன், இழிவுடன் சிரிக்கும் வழியை சொல்கிறார்கள்” என்று சகுனி தொடர்ந்தார். “ஆம், இது அஸ்தினபுரியின் வழி. இதில் நான் சொல்வதற்கேதுமில்லை. ஆனால் நாங்கள் பாலைக் காந்தாரர்கள். பசித்த ஓநாயின் வழிவந்தவர்கள், வைத்த இலக்கைவிட்டு விழிவிலக்குவதில்லை. செத்துக் கிடக்கும் ஓநாயின் விழிகளை நீங்கள் கண்டிருக்கமாட்டீர்கள். அருகமர்ந்து அதன் இறுதி நோக்கின் கோணத்தில் உங்கள் விழிகளை வைத்து நோக்கினால் அது செல்லவிருந்த திசையும் எண்ணியிருந்த இரையும் உங்களுக்கும் தெரியும்.”

“சென்றுகொண்டிருக்கையிலேயே மடிபவன் என்றோ சென்றடைவான். நின்றுவிட்டவனுக்கு நின்றுவிட்டவைகளினாலான இருளுலகம் காத்திருக்கிறது. இருளென்பது என்ன? அவையமர்ந்த இளையோரே, இன்மையும் நிலைகொள்ளலுமே இருள். ஒளியென்பது அசைவும் விரைவுமென்று அறிக! நாம் எழுந்துவிட்டோம், பாரதவர்ஷத்தின்மேல் நம் வாள் ஓங்கப்பட்டுவிட்டது. அச்சத்தால், ஐயத்தால், மெல்லுணர்வுகளால் நாம் நின்றுவிடவேண்டுமென்று மூத்தோரும் ஆசிரியர்களும் தந்தையரும் சொல்வார்கள் என்றால் அதை கொள்க! பாலைநிலத்து ஓநாய் ஒருபோதும் பின்னடி வைக்காது.” சகுனி தலைவணங்கி அமர்ந்துகொண்டார்.

விதுரர் “உய்த்துச்சொல்லல்களுக்கு இங்கு பொருளில்லை. நாம் கொடிவழியினரை கட்டுப்படுத்தும் சொல் எதையும் இங்கு அளிக்கவில்லை” என்றார். “சரி, அப்படியென்றால் எதுவரை இந்த ஒப்புகை நிலைகொள்ளும் என்று சொல்க! நம் மைந்தர் போரிட்டுக்கொள்ளலாமா? வழிமைந்தர்?” என்றார் சகுனி. “அன்று இந்நகர் மேலும் பெரிதாகிவிட்டிருக்கும். நம் குடி பன்மடங்காகியிருக்கும். இப்பூசலை இன்றே அழிக்காமல் வளர்த்து கொடிவழியினருக்கு அளித்துச்செல்லலாம் என எண்ணுகிறீர்களா?”

விதுரர் தத்தளிப்புடன் இளைய யாதவரை நோக்கினார். அது பயனற்றது என உணர்ந்து விகர்ணனை நோக்கினார். விகர்ணன் எழுந்து “இது எங்கள் குடிப்போர், மாதுலரே. நீங்கள் உங்கள் வஞ்சத்திற்குக் களமென இதை காணவேண்டியதில்லை” என்றான். “நான் எவரையும் போருக்கு அறைகூவவில்லை… நான் இங்கிருப்பது என் அக்கையும் அரசரும் அளிக்கும் சொல்லின்படி. அவர்கள் சொன்னால் நாளையே என் படைகள் காந்தாரத்திற்கு கிளம்பும்” என்றார்.

“கிளம்புக, உங்களிடமிருந்து எழுந்தது இந்நகரை முழுக்காட்டியிருக்கும் நஞ்சு” என்றான் விகர்ணன். துச்சாதனன் எழுந்து “மூடா, அமர்க!” என்றான். “நான் சொல்வது…” என விகர்ணன் சொல்ல “இனி ஒரு சொல் எழுந்தால் உன் தலையை உடைப்பேன்” என்றான் துச்சாதனன். விகர்ணன் அமர்ந்து தலையை மறுப்பென ஆட்டினான். துச்சாதனன் “இந்த அவை அறிக! எங்கள் குலம் மாதுலருக்கு ஆட்பட்டது. அவர் குருதியே நாங்கள்” என்றான். மீண்டும் அவையில் அமைதி உருவானது.

அசலை “மீள மீள இந்த ஒற்றை வினாவிலேயே நிறுத்தியிருப்பார்கள். வேறெந்த வினாவும் எழவிடாது அடிப்பார்கள்” என்றாள். விதுரர் “அவை எடுக்கும் முடிவென்ன?” என்றார். அவையை நோக்கியபின் “ஒன்று செய்யலாம், இப்போது அவையை முறிப்போம். மீண்டும் நாளைமறுநாள் இந்த அவை கூடட்டும். அப்போது இளைய யாதவருக்குரிய மறுமொழியை அவையிலிருந்து எடுத்து அரசர் அளிக்கட்டும்” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம், அதுவே நன்று” என்றான். விதுரர் “அரசருக்கு மறுசொல் இல்லையென்றால் அவ்வாறே அறிவிப்போம்” என்றார். அவையினர் அனைவருமே அச்சொற்களால் ஆறுதல்கொண்டவர்களாக தெரிந்தனர். பறவைகள் எழுந்தபின் கிளை என இயல்பான உடலசைவுகளுடன் அவர்கள் எளிதானமை உள்ளங்கள் கிளம்பிவிட்டன என்று காட்டியது.

துரியோதனன் கைகளைத் தூக்கியபோது தாரை அதைத்தான் அவள் எதிர்பார்த்திருந்ததாக உணர்ந்தாள். அவை ஆழ்ந்த உளக்கிளர்ச்சியால் ஒளிகொண்ட விழிகளுடன் அண்ணாந்து நோக்கியது. அக்கணம் போருக்கு அவர் அறைகூவினால் படைக்கலங்களை உருவி வெற்றிவேல் வீரவேல் என்று கூவி எழுவார்கள் என தாரை எண்ணிக்கொண்டாள். துரியோதனன் “கணிகரே, நான் தங்களிடம் கேட்பது ஒரு வினாவே. நான் திருதராஷ்டிரரின் ஆணையை மீறும் வகை என்ன?” என்றான். கணிகர் திகைத்தவர்போல சகுனியை நோக்கிவிட்டு மெல்ல புன்னகைத்து “பல்லாண்டுகளுக்கு முன்னரே அதை சொன்னேன், சென்று உங்கள் தந்தைக்கு முன் நின்று நெஞ்சிலறைந்து அறைகூவுக. அவரை தனிப்போருக்கு அழைத்து கொன்று குருதி சூடுக! மணிமுடியும் குலமூப்பும் உங்களுக்குரியவையென்றாகும். லஹிமாதேவியின் நெறிநூல் காட்டும் வழி இது. மண்ணிலுள்ள அனைத்து நெறிகளிலும் தொன்மையானது. விலங்குகளையும் ஆள்வது” என்றார்.

துரியோதனன் “அது நடவாது. இன்றும் நான் அவருடன் அரைநாழிகைகூட களம்நிற்க முடியாது” என்றான். “ஆனால் அன்று அன்னை என எனக்கு ஆணையிட்டவர் இன்று வெறும் துணைவி என்று தன்னை வரையறுத்துரைத்து அவைநீங்கிவிட்டிருக்கிறார். இனி என்னை எதுவும் கட்டுப்படுத்தாது.” அவன் கைகள் அரியணையின் கைப்பிடியைப் பற்றி உருட்டியபோது தோள்தசைகள் எழுந்தமைந்தன. “நான் சாவதற்காக கோரவில்லை, வெல்வதற்காக உன்னுகிறேன். அதற்கு ஷத்ரியர் அவையை நிறைவுசெய்தாகவும் வேண்டும். பறைக, வேதம் வகுத்த நெறிப்படி நான் திருதராஷ்டிரரை தந்தையல்ல என்று உதற வழியேதுமுள்ளதா?”

கணிகர் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து வாயை இருமுறை சப்புகொட்டி “வேதம் ஊருணி. ஆகவே அணுகுவதும் அகல்வதுமான ஓராயிரம் பாதைகளின் நடுப்புள்ளி அது. ஆனால் அந்நெறிகளை தாங்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டாமென்றே சொல்வேன்” என்றார். “சொல்க, என்ன வழி?” என்றான் துரியோதனன். “அவ்வழியை நான் பரிந்துரைக்கமாட்டேன். துறப்பதை மானுடர் செய்யலாகாது. ஏனென்றால் துறக்கவே வேதநெறி வழியுரைக்கிறது. அந்நெறிப்படி துறந்தபின் உளம் மாறி ஏற்க அது வழிகாட்டவில்லை” என்றார். கணிகர் துயின்று எழுந்தமையால் அவர் கண்களின் விளிம்புகளில் வெண்கோழைத் துளி அமைந்திருந்தது. அவர் அகிபீனா நுகர்ந்திருக்கலாமென்று தாரை எண்ணினாள்.

துரியோதனன் “முடிவை நான் எடுக்கிறேன், வழிகளை மட்டும் கூறுக!” என்றான். அவன் உன்னுவதை உணர்ந்துகொண்ட விதுரர் கைநீட்டி பதறிய குரலில் “அரசே, வேண்டாம். இது தீராப் பழி சேர்ப்பது. தெய்வங்களுக்கும் மூதாதையருக்கும் ஒவ்வாதது” என்றார். விகர்ணன் “என்ன வினவுகிறீர்கள், மூத்தவரே? எண்ணித்தான் பேசுகிறீர்களா?” என்றான். துச்சாதனன் “அவையில் அரசரை மறித்துப்பேச எவருக்கும் இடமில்லை. அமர்க!” என்றான். விதுரர் “பிதாமகரே…” என்றார். பீஷ்மர் வெறுமனே நோக்கி அமர்ந்திருக்க துரோணர் “அவர் தன் வினாவை முன்னெடுக்கட்டும். அவரை தடுக்கவேண்டியதில்லை” என்றார். விதுரர் “தந்தை மட்டுமல்ல அவர். இந்நகரின் நல்லறத்தெய்வங்களின் மானுட வடிவம். ஆயிரமாண்டுகளுக்கொருமுறையே அத்தகைய பிரஜாபதிகள் மண்ணிலெழுகிறார்கள்” என்றார்.

கிருபர் “அவர் வினாவை நாம் தடுக்கவேண்டியதில்லை, விதுரரே” என்றார். சகுனி “நீங்கள் எதை அஞ்சுகிறீர்கள், விதுரரே? அல்லது எவருக்காக பணிபுரிகிறீர்கள்?” என்றார். துரியோதனன் அச்சொற்கள் எதையும் கேட்காதவன்போல “சொல்லுங்கள் கணிகரே, எப்போது ஒருவன் தன் தந்தையை துறக்க வேதம் வழிகாட்டுகிறது?” என்றான். கணிகர் வாயின் மூலைகளை மேலாடையால் துடைத்தபடி “அரசே, ஐம்பெரும்பழிகளுமே மானுடரை குலநீக்கமும் குடிவிலக்கும் செய்ய போதுமானவை. ஆனால் தொல்நெறிகள் ஐம்பெரும்பழிகளுமே அரசருக்குப் பழியல்ல என்று கூறுகின்றன” என்றார்.

“தங்கள் தந்தை அரசகுடியினர், பேரரசர் என இன்றும் அவைமுதன்மை கொண்டவர். அரசனை ஒறுக்கவும் அகற்றவும் வேறு ஐந்து குற்றங்களே கூறப்படுகின்றன. தெய்வப்பழி கொள்ளல், வேதப்பழி கொள்ளல், குலவஞ்சம் இழைத்தல், குடிகளை அழித்தல், மைந்தரை ஒறுத்தல். ஐந்தில் எவற்றை இழைத்திருந்தாலும் அவரை அக்குலம் விலக்கலாம். குடிமூத்தோர் அகற்றலாம். குடியும் குலமும் ஒருவரை விலக்கியதென்றால் துணைவியும் மைந்தரும் அவரை விலக்குவது ஏற்கப்படுவதே.”

“இவ்வைந்தில் எப்பிழையும் ஆற்றாத தந்தையை மைந்தன் துறக்கலாகுமா?” என்றான் துரியோதனன். “ஆம், அதற்கும் நெறியுள்ளது. ஐந்து நிலைகளில் ஒருவன் தந்தையை துறக்கலாம். துறவுபூண்டு கானேகும்போது, ஒற்றைப்பெருந்தெய்வத்திற்கு தன்னை முழுதளித்து பெருநோன்பு கொள்கையில், பிறிதொரு குடிக்கு தன்னை மைந்தன் என அளிக்கையில், குலத்தின்பொருட்டு தற்பலியளித்து மாள்கையில், அரக்கரிடமோ நிஷாதரிடமோ சிக்கி மாண்பிலா இறப்புக்குச் செல்கையில் என அவை வகுக்கப்பட்டுள்ளன” என்றார் கணிகர்.

“அரசே, தந்தைக்கு நீத்தார்கடன் செய்யும் பொறுப்பைத் துறப்பதற்கும், தந்தையின் ஆணையால் நோன்பு குறைவுபடாமலிருக்கவும், தன்னை ஏற்ற குடியிலிருந்து பிறழ்வு நிகழாதிருக்கும்பொருட்டும், தந்தை தனக்கு நீர்க்கடன் செய்யாதொழியும்பொருட்டும், தந்தைக்கு பழிவந்து சூழாமலிருக்கும்பொருட்டும் அவன் அதை செய்யலாம்” என்று கணிகர் தொடர்ந்தார். “அதர்வவேத நெறிகளின்படி அழியாச் சொல் ஒலிக்க அனலுக்கு அவியிட்டு அதை இயற்றுவது ஒரு வழி. புல்லாழி கையிலணிந்து நீராலோ குருதியாலோ மும்முறை விரலுதறி அகல்க அகல்க அகல்க என்று கூறி முற்றறுத்துச் செல்வது பிறிதொரு வழி. இவை ஒவ்வொன்றையும் இயற்றியவர் இப்புவியில் பலர் உண்டு. எல்லா வழிகளும் வேதம் நோக்கியவையே என்று அறிக!” என்று கணிகர் சொன்னார்.

துரியோதனன் தன் கைகளால் இருக்கையின் பிடியை இறுகப்பற்றியபடி நெற்றிநரம்புகள் புடைத்து எழ பற்கள் கிட்டித்ததுபோன்ற குரலில் “இவற்றில் இரண்டாவது வழியை விளக்குக!” என்றான். கணிகர் வெண்பற்கள் தெரிய சிரித்து “அரசே, தன்னையன்றி பிறிதை தன் அடியான் ஏற்க ஒப்பாத கொடுந்தெய்வங்கள் பல உள்ளன. முற்றொப்புதலன்றி அவற்றை அணுக பிறிதொரு வழியில்லை. சிம்மர், ருத்ரர், பைரவர், பத்ரர், யமன், கங்காளி, மூத்தாள், வராகி, அறுதலையாள், சாமுண்டி, சண்டி, கலி என்னும் பன்னிரு தெய்வங்களும் பிற எண்ணம் எழுவதை விரும்பாதவர்கள் என்பது மரபு. தலையறுத்துத் தரக் கோரும் தெய்வங்கள் உண்டு. தந்தையையும் மைந்தரையும் குருதிப்பலி கொடுக்க ஆணையிடும் தெய்வங்களும் உண்டு” என்றார்.

“அத்தெய்வங்களை அடைய எண்ணுபவன் தன் பிற பற்றுகள், உணர்வுகள், விருப்புகள் அனைத்தையும் முற்றறுக்கவேண்டும். வஞ்சங்கள், எண்ணங்கள், வெறுப்புகள் அனைத்தையும் அகற்றிவிடவேண்டும். இப்புவியில் உறவென்றும் கடன் என்றும் அறமென்றும் நன்மை என்றும் புகழென்றும் ஆகி கவர்ந்திழுக்கும் எதற்கும் அவன் ஆட்படலாகாது. இழிவென்றும் பழியென்றும் துயரென்றும் அழிவென்றும் ஆகி அச்சுறுத்தும் எதற்கும் உளம் கொடுக்கலாகாது” என்றார் கணிகர்.

“ஆகவே அவர்கள் மலத்தை உண்பதுண்டு. பிணத்தைப் புணர்வதுண்டு. எரியில் அமர்வதுண்டு. ஊன்மட்கும்வரை உண்ணாமல் அமைவதுண்டு. கொடுநோன்புகள் ஒவ்வொன்றும் அத்தெய்வங்களுக்குமுன் தன்னை காட்டுவதேயாகும். அகன்றிருந்து விழியொளிர அவை நோக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. நோன்பு முழுத்தவன் அத்தெய்வத்திற்கு நிகரானவன் ஆகிறான். எழுந்து வந்து அவை அவனை அள்ளி நெஞ்சோடணைத்துக்கொள்கின்றன. விழைவதை அருள்கின்றன.”

நடுங்கியமைந்திருந்த அவையை புன்னகையுடன் விழியோட்டி நோக்கி கணிகர் தொடர்ந்தார் “அந்நோன்பு கொண்டவர்கள் தங்கள் முதற்தெய்வத்தின் முன்னிலையில் நீராலோ குருதியாலோ உறுதிபூண்டு உறவுகளை உதறிச்செல்வார்கள். ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் அதற்குரிய சடங்குகள் உள்ளன. அவ்வாறு தன்னை அளித்தவன் அணுவிடை நோன்பு தவறினாலும் அத்தெய்வம் அவனை அறைந்து சிதறடிக்கும். மறுகரை இல்லா இருளுலகுக்கு இட்டுச்செல்லும்.”

“அரசே, மீட்பின்மை என்னும் பெருந்துயரில் புழுக்களெனத் துழாவி உழலும் பலகோடி ஆத்மாக்களால் ஆனது அப்பெருநரகு என்பார்கள். அதை மகாதாமஸம் என்று நூல்கள் வகுக்கின்றன. தான் என்று தருக்கி தன்னால் விழைவு பெருக்கி இயலுமென்று மயங்கி ஊழின் ஒருகணத்தில் எழுந்து அந்நோன்பை கொள்கிறார்கள் மானுடர். வென்றவர்கள் உண்டு, அவர்கள் அத்தெய்வங்களால் இப்புவியை முழுதாளவும் விண்ணில் அழிவிலாது திகழவும் செலுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் மிகச் சிலரே. உதிர்பவர்களே பெரும்பாலானவர்கள்.”

“அவர்களின் கதைகளை அறியாதவர்கள் இங்கில்லை. ஆயினும் அத்தெய்வங்களை நோக்கி சென்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆழம் பெருங்கவர்ச்சி கொண்டது. அடியிலி முடிவிலாது ஈர்ப்பது. அக்கொடுந்தெய்வங்கள் கணந்தோறும் நிழல்பெருக்கும் ஆற்றல் கொண்டவை. அந்நிழல்கள் ஒவ்வொன்றும் அத்தெய்வங்களின் படைக்கணங்கள். ஒவ்வொருவரிலும் எழுந்து என்னால் இயலும் ஏனென்றால் நான் பிறிதொருவன் என்று நம்பவைக்கின்றன அவை. அவ்வாணவத்தால் தூண்டிலிட்டு அவனை இழுத்துச்சென்று தங்கள் தலைத்தெய்வத்தின் காலடியில் வீழ்த்துகின்றன.”

“அரசே, அறிக! ஆகவேதான் நிழல் நோக்காதே என்று மைந்தரிடம் சொல்லி வளர்க்கிறார்கள் நம் அன்னையர். நிழல் கண்டவன் தன் மெய்யுருவுக்கு மீளவியலாது” என்று சொல்லி கைகூப்பி மெல்ல அமைந்தார் கணிகர். இரு விழிகளும் சரிந்து, இடக்கை மீசையை நீவிக்கொண்டிருக்க துரியோதனன் தன்னுள் அமைந்து அசைவிழந்திருந்தான். அவனை நோக்கியபடி அவை உறைந்திருந்தது. விழிநீர் வழிந்து பளபளத்த கன்னங்களுடன் விதுரர் அறியாது நெஞ்சில் கூப்பியமைந்த கைகளுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

தாரை இளைய யாதவரை நோக்க அஞ்சினாள். அறியாத கொடுந்தெய்வமொன்று அங்கே அமர்ந்திருக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது. அவள் விழிதிருப்பியபோது துரியோதனனுக்குப் பின்னால் எழுந்த பெருநிழலை கண்டாள். மூச்சொலியுடன் அசலையின் கைகளை பற்றிக்கொண்டாள். “என்னடி?” என்று சலிப்போசையுடன் அசலை கேட்டாள். “அங்கே” என்றாள் தாரை. “என்ன?” என்றாள் அசலை. தாரை கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

விதுரர் எழுந்து நடுங்கும் குரலில் “ஆனால் இந்த நிலத்தின் அரசர் இன்னும்கூட திருதராஷ்டிரரே, தந்தையை துறப்போர் தன் முடியையும் துறக்கவேண்டியிருக்கும்” என்றார். சகுனி “அல்ல, அவருக்கும் அவர் தந்தைக்கும் முடியளிப்பது இக்குடியவை. அன்று முடிகொண்டிருந்தவர் திருதராஷ்டிரர், அவர் மைந்தர் என்று கோலேந்தியிருந்தார் துரியோதனர். இன்று அவர் அஸ்தினபுரியின் முடிசூடி அமர்ந்திருக்கிறார். அவரை வென்று முடிகோருபவர்கள் களம் வந்து நிற்கவேண்டும். இக்குடியவையை வென்றமையவேண்டும்” என்றார். விதுரரின் கைகள் நெஞ்சில் இணைந்து அமைந்து நடுங்கின. கால் தளர்ந்து அவர் இருக்கையிலமர்ந்தார்.

துரியோதனன் எழுந்து ஓங்கி அவைநிறைத்த குரலில் “அவையோர் அறிக! மூத்தோரும் ஆசிரியரும் அறிக! இதோ அறிவிக்கிறேன், என்னை என் தெய்வத்திற்கு முற்றளிக்கவிருக்கிறேன். இனி நான் கலிதேவனுக்கு மட்டுமே ஆட்பட்டவன். எந்தையை என் தெய்வத்தின்பொருட்டு விலக்குகிறேன். ஆகவே அவருடைய ஆணையோ கண்ணீரோ என்னை இனி ஆள இயலாது” என்றான். இரு கைகளையும் இரப்பவர்போல நீட்டி விதுரர் கண்ணீர்விட்டார். விகர்ணன் திகைத்து எழுந்து நின்றான். ஆனால் அவையினர் விழியசையாமல் அமர்ந்திருந்தனர்.

“அரசன் என்று இனி இங்கிருந்து நான் ஆள்வது என் தெய்வத்தின்பொருட்டே. இந்நாடும் குலமும் என் தெய்வத்திற்குரியவை என்று அறிவிக்கிறேன். இந்த அவை அதை ஏற்குமெனில் இக்கோலையும் முடியையும் ஏந்துகிறேன். என் இளையோர் உடனிருப்பார் என்றால் அவர்களையும் என் தெய்வத்திற்கே ஆட்படுத்துகிறேன். அவையும் உடன்பிறந்தாரும் என்னை மறுதலிப்பார்களேயானால் இங்கிருந்தே இறங்கி நடந்து என் தெய்வத்திடம் சென்று சேர்கிறேன். ஆணை!” என்றான்.

அவையிலிருந்த முதிய குடித்தலைவர் ஒருவர் வெறியாட்டு கொண்டவர்போல் எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து உரத்த குரலில் “எங்கள் குடித்தெய்வம் நீங்களே. உங்கள் சொற்களே எங்களுக்கு வேதம். எந்தையே! அரசே!” என்று கூவினார். அவையிலிருந்தவர்கள் அனைவரும் அலைசுருள்வதுபோல எழுந்து கைகளையும் கோல்களையும் தூக்கி ஆட்டி “துரியோதனர் வெல்க! கலிமைந்தர் வெல்க! அஸ்தினபுரி வெல்க!” என்று கூவினர். “வெல்க கலி! வெல்க கரிவடிவோன்! வெல்க இருளுருவன்!” என்று ஒருவர் ஆர்ப்பரிக்க அனைவரும் இணைந்து முழங்கினர். வெறிகொண்ட முகங்கள். சீறுவனபோல திறந்த வாய்கள். நோக்கிழந்து வெறிப்புகொண்ட விழிகள்.

தாரை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அசலையின் தோளுடன் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டாள். துரியோதனன் கையசைக்க ஓசைகள் அணைந்தன. “கேளுங்கள் இளைய யாதவரே, கலியமர்ந்த தலையுடன் இவ்வரியணையில் இருந்து இதோ சொல்கிறேன். இந்த அஸ்தினபுரி எனக்குரியது. இதன் ஒவ்வொரு பருமணலும், ஒவ்வொரு துளிநீரும், ஒவ்வொரு உயிரும் என் தலைவனின் உடைமை. இதில் எவருக்கும் பங்களிக்க இயலாது. இங்கிருந்து எழும் பெருங்காகத்தின் சிறகுகள். இந்த பாரதவர்ஷமே என்னுடையது. இவ்விரிநிலத்தில் ஒவ்வொன்றும் என் தலைவனுக்குரியது. ஆம், இதுவே என் ஆணை!”

மீண்டும் வெறிகொண்டு கூவத் தொடங்கியது அவை. தலைப்பாகைகளை எடுத்து வீசி கோல்களை வீசிப்பற்றி கைவீசி எம்பிக்குதித்து கூச்சலிட்டனர். தாரையின் தலைக்குள் வீணைக்குடம் என ரீங்காரம் நிரம்பியது. இடமும் காலமும் மறைந்தன. அவள் தோளைப்பற்றி “எழுக… செல்வோம்!” என்றாள் அசலை. அவள் அசலையின் வலுவான கைகளால் தூக்கப்பட்டு அவள் உடலுடன் இணைந்து மெல்ல நடந்தாள். மறுதோளை சேடி பற்றிக்கொண்டாள். குரல்கள் உடலைத் தொடமுடியுமென்று உணர்ந்தாள். மெல்லிய இறகுத் தொடுகை. கருமையின் தொடுகை, காகச்சிறகுகள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 30

பகுதி நான்கு : ஒளிர்பரல் – 5

blயுயுத்ஸு எழுந்து “ஆன்றோரே, இப்போது அவையில் இளைய யாதவரின் தூதுச்செய்தியும் அதன்மேல் பேரரசரும் அமைச்சரும் கொண்ட உணர்ச்சிகளும் முன்வைக்கப்பட்டன. ஆகவே பிதாமகர் பீஷ்மரும் ஆசிரியர்களான துரோணரும் கிருபரும் தங்கள் எண்ணங்களையும் முன்வைக்கவேண்டுமென கோருகிறேன். பிறிதெவரேனும் தங்கள் வழிச்சொற்களை உரைப்பதென்றாலும் ஆகலாம். அதன் பின்னர் இந்த அவையில் ஒரு முடிவை நோக்கி செல்லும் முயற்சிகள் நிகழ்வதே முறையென்றாகும்” என்றான்.

அவனுடைய எண்ணம் என்னவென்று அவையினரால் உய்த்துணர முடியவில்லை. ஆனால் விதுரரின் சொற்கள் அவர் எண்ணியதற்கு மாறாக அவையை சினம்கொள்ளச் செய்துவிட்டன என்று தோன்றியது. மெல்லிய அலையாக எழுந்துசென்ற குரல்முழக்கம் அவை எதிர் உளநிலையில் இருப்பதையே காட்டியது. அசலை அவள் எண்ணியதையே சொன்னாள். “புலியின் உடலுக்குள் எழும் உறுமல்போல் ஒலிக்கிறது.” தாரை “ஆம்” என்றபின் பீஷ்மரை நோக்கினாள்.

துரோணரும் விதுரரும் பீஷ்மரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். யுயுத்ஸு மீண்டும் “பிதாமகரே, தங்கள் சொல்லைக் காத்து நின்றிருக்கிறோம்” என்றான். பீஷ்மர் திகைத்து விழித்துக்கொண்டவர்போல குருதிச்சிவப்பு படிந்த விழிகளுடன் துரோணரை நோக்கி “என்ன?” என்றார். “தங்கள் சொல்” என்றார் துரோணர். “ஆம்” என்றபடி அவர் தாடியை வருடிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் மெல்ல எழுந்து “அவையோரே, இந்த அவையில் என் மைந்தன் சொன்னதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவன் தன் துணைவியை மண்திகழ்தெய்வம் என ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதாக உரைத்தான். அதற்கு எனக்குரிய உட்பொருளும் உண்டு, அவன் என்னையும் ஆசிரியர்களையும் கைவிடுகிறான். ஏனென்றால் நாங்கள் அவனை கைவிட்டுவிட்டதாக எண்ணுகிறான்” என்றார்.

“அது மெய். இந்நாட்களில் நான் அறமும் அல்லதும் தேர்ந்து என் நிலையை எடுத்தபோது அவனைப்பற்றி எண்ணியதேயில்லை” என தொடர்ந்தார். “அவனுக்கு நானளித்த சொல்லைப்பற்றி எண்ணினேன். அது என்னைப்பற்றிய எண்ணமே. பெருந்தந்தையாகிய அவன் உளம் இத்தருணத்தில் கொள்ளும் அழலை என் அகம் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. மெய்யுரைப்பதென்றால் இத்தருணத்தில்கூட அதை நான் உணரவில்லை. இங்குள்ளோர் உள்ளூர எண்ணுவதையே நானும் எண்ணுகிறேன், ஒருவேளை முளைக்காத குருதிகொண்ட எனக்கு அதை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளமுடியாது போலும்.”

மேலும் சொல்ல ஏதுமில்லாதவர்போல அவர் தாடியை நீவிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் நிமிர்ந்து இளைய யாதவரை நோக்கி “அவனைப்போலவே பெருந்தந்தை அவையமர்ந்த இளைய யாதவர். அவர் சொல் தன் மைந்தருக்கும் சேர்த்துத்தான் எழுந்திருக்குமென எண்ணுகிறேன். குடியினரே, தந்தையரை ஏதோ ஒரு தருணத்தில் மைந்தர்கள் விலக்கவேண்டியிருக்கிறதா, விதையை முளை கீறியுடைத்து எழுவதைப்போல? அமைதியாக உணவாகுதல்தான் தந்தையருக்கு தெய்வங்கள் வகுத்த மெய்நெறியா?” என்றார். அச்சொற்களிலிருந்த நேரடியான முள் அனைவரையும் இளைய யாதவரை நோக்கச்செய்தது. அவர் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

“இந்த அவையில் நான் சொல்வதற்கென்ன உள்ளது? என் நிலைபாட்டை இறுதியாக முன்னரே அனுப்பிவிட்டேன். எந்நிலையிலும் அஸ்தினபுரியின் முடிகொண்ட அரசனுக்குரியது என் வில். என் சொல் என் மைந்தன் திருதராஷ்டிரனுக்குரியது” என்றார் பீஷ்மர். அவர் அமரப்போவதை உடலசைவெழும் ஆயம் காட்ட விதுரர் முந்திய குரலில் “இத்தருணத்தில் அரசர் ஆற்றவேண்டியதென்ன என்பதை நீங்களே வழிகாட்டி உரைக்கவேண்டும், பிதாமகரே” என்றார். பீஷ்மர் நின்று அவரை எவர் என்பதுபோல சிலகணங்கள் நோக்கினார். அவருடைய ஒரு கண் சற்று கீழே இழுபட்டு பாதி மூடியது போலிருந்தது. இன்னொரு விழி நீர்கொண்டிருந்தது. உதடுகள் நடுங்கின. அவர் அதுவரை சொன்னவற்றை திரட்டிக்கொள்ள முயல்கிறார் என்பது தாரைக்கு தெரிந்தது.

“நான் சொல்வதென்ன? எது அனைவருக்கும் நன்மையோ அதையே இளைய யாதவர் சொல்வார். அவருடைய சொற்களை ஏற்கவேண்டும் என்பதே முதியவனாக நான் அரசருக்கு உரைக்கவேண்டியது” என்றார் பீஷ்மர். “எது நம் நாவுக்கு சுவையுடையதோ அது நம்மை வளர்க்கும். எது நம்மை வளர்ப்பதோ அது கட்டின்றிப் பெருகுவதாகவும் இருக்கும். பேணிப்பரவி ஓட்டப்பயிற்சி அளித்து புரவியை உருவாக்கும் நாமே கடிவாளமும் அணிவிக்கிறோம். இப்போது கடிவாளம் அணிவிக்கும் தருணம்.”

“அஸ்தினபுரிக்கு அரசர் தன் ஆற்றலை பாரதவர்ஷத்தில் ஐயமற நிறுவிவிட்டார். இன்று அவர் கொடிக்கீழேதான் பாரதவர்ஷத்தின் ஷத்ரியர்கள் அனைவரும் அணிதிரள்கிறார்கள். சத்ராஜித் என அமரவேண்டியவர் எவர் என்பதில் எவருக்கும் ஐயமில்லை. இதற்கப்பால் சென்று போரில் அதை குருதியினால் நிறுவவேண்டியதில்லை” என்றார் பீஷ்மர். “ஏனென்றால் போரென்பது ஒருமுகப்பட்ட ஒற்றைத் திசைபெருக்கு அல்ல என்றுணர்க! போரைக் குறித்து நூறாயிரம் நூல்கள் இங்கே எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆனால் நேரில் நாம் காணும்போது ஒவ்வொருமுறையும் ஒவ்வொன்றாகவே அது உள்ளது.”

“இந்தப் பேரவையில் போரை மிக நன்றாக அறிந்தவன் நான் என்று சொல்லி இதைச் சொல்ல முற்படுகிறேன். இளையோரே, போர் என்பது வாழ்க்கையின், வரலாற்றின் சிறு நாடக வடிவமேயாகும். வாழ்க்கையையும் வரலாற்றையும்போல அதுவும் எவ்வகையிலும் அதிலீடுபடும் எவர் கையிலும் இல்லை, அதை தெய்வங்களே ஆள்கின்றன. போர்முரசு கொட்டும் முதற்தருணம் வரைதான் மானுடனுக்கு தன் குடித்தெய்வங்களின் அருளும் வழிபடும் முதன்மைத்தெய்வங்களின் கனிவும் துணையிருக்கிறது. போர் தொடங்கிய பின்னர் அனைவரும் தங்களை போருக்குரிய தெய்வங்களுக்கு முற்றாக ஒப்படைக்கவேண்டியதுதான்.”

“தெய்வங்கள் ஈன்ற கட்டற்ற தெய்வக்குழவிகள் அப்போர்தெய்வங்கள். தெய்வங்களே தலையில் அறைந்துகொண்டும் பதறிக் கூச்சலிட்டுக்கொண்டும் கண்ணீர்விட்டு மன்றாடியும் இறுதியில் சினம்கொண்டு கோலெடுத்து எழுந்தும்தான் அவற்றை கையாள்கின்றன. துடுக்கர்கள், குறும்பர்கள், சழக்கர்கள், அளியிலிகள், நெறியிலிகள், நாணிலிகள்” என்று பீஷ்மர் சொன்னார். அவருடைய உள்ளம் அவையை விட்டு முற்றாகவே விலகிவிட்டதென்று தெரிந்தது. தனக்குத்தானே என, ஏதோ மலையுச்சியில் நின்று காற்றை நோக்கி அரற்றுபவர் என உடைந்துடைந்து தெறித்த சொற்களில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

முதுமையாலும் களைப்பாலும் குழறிய நாக்கும் பதறும் தொண்டையுமாக அவர் சொன்னார் “துடுக்கையும் குறும்பையுமே இப்போது பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அவர்களின் மெய்முகத்தை பின்னர் நோக்குவோம். நான் நூல்களைப் பயின்றிருந்த அக்காலகட்டங்களில் எண்ணுவதுண்டு, போருக்கென ஏன் இத்தனை நெறிகளும் நோன்புகளும் வழிகாட்டுதல்களும் என. போர் தொடங்கிய ஓரிரு நாழிகைக்குள்ளாகவே அனைத்தும் சிதறிப்பறந்து மறையும். அங்கிருப்பவை தெய்வமேறிய உள்ளங்கள். விலங்குகளின் உணர்வுகள். ஆகவே பின்னர் நூல்களை முற்றாக கைவிட்டேன். அவை மானுடனின் ஏக்கங்கள், விழைவுகள் மட்டுமே. நெறிநின்று இயற்றப்படும் போர் என ஏதுமில்லை.”

“போரை வேள்வியென்றும் கலையென்றும் சொல்பவர்களை நான் படித்தறிந்துள்ளேன், அவர்கள் வெற்றிகொண்டவர்களை அண்டிவாழும் சூதர்களும் கவிஞர்களுமே. போர் முற்றிலும் பிறிதொன்று. அறிக, போர் என ஒன்று எழுமென்றால் நாம் ஆடைகளை என நாம் பெற்றும் கற்றும் உற்ற அனைத்தையும் கிழித்துவீசிவிட்டுத்தான் முன்செல்வோம். தந்தையர் நெஞ்சில் உதைப்போம். ஆசிரியர்களின் முகத்தில் உமிழ்வோம். உடன்பிறந்தார் தலைகளை கொய்வோம். இளமைந்தர் குருதியில் குளித்து களியாடுவோம்.”

“போரில் நாம் தோற்றால் உண்மையில் பெரும்பழியிலிருந்து காக்கப்படுகிறோம். வென்றால் காட்டெரியென மக்கள்மேல் எழுந்து பரவுவோம். கொன்று சூறையாடுவோம். களஞ்சியங்களை கொள்ளையடிப்போம். வயல்களை உழக்கி அழிப்போம். ஊருணிகளில் நஞ்சிடுவோம். ஊர்களை எரியூட்டுவோம். தாமரைச்சுனையில் இறங்கிய எருமைகள்போல கன்னியரை வலுப்புணர்வோம். பெற்ற அன்னையரும் பெண்டிரென்றே தெரியும் கீழ்மையில் திளைப்போம். போருக்கெழுந்தவர் எவரும் இவற்றை ஆற்றாமல் திரும்ப பாடிவீடு மீண்டதில்லை.”

“போர்களால் களஞ்சியங்கள் அழிகின்றன. மகளிர் கற்பு சிதைகிறது. அவையோரே, போருக்குப் பின் முற்றழிவது நெறி நம்பிக்கை. மூத்தோர் சொல்லும் நவில்நூலும் உரைத்த நெறிகளெல்லாம் மெய்யல்ல என்று கண்கூடாக அறிந்த மக்கள் பின்னர் நிலைமீள நெடுநாளாகும். அரசித்தேனீ கொல்லப்பட்ட தேனீக்களைப்போல அவர்கள் வஞ்சக்கொடுக்குடன் அலைவார்கள். தங்களுக்குள்ளேயே கொட்டி நஞ்சூட்டி அழிவார்கள். பிறிதொரு அரசித்தேனீ பிறந்தெழுந்து அவர்களை மீண்டும் தொகுக்கவேண்டும்.”

பீஷ்மர் பெருமூச்சுவிட்டார். சொல்லிச்சொல்லி அவர் எங்கோ சென்றுவிட்டார் என்று உணர்ந்து சொன்னவற்றை திரட்டிக்கொள்ள முயன்றார். நினைவுகள் குவியாமையால் தத்தளித்து அருகே நின்ற யுயுத்ஸுவை நோக்கி “என்ன?” என்றார். யுயுத்ஸு “மீண்டும் குடிகள் உருவாகி வரவேண்டியிருக்கும்” என்றான். “ஆம், போர் என்பது கோபுரத்தின் அடித்தளத்தை விரிசலிடச் செய்யும் அடி. மேல்கட்டுகள் இடிந்து சரியும். முற்றாக அள்ளி அகற்றி அடித்தளத்தை மீட்டமைக்காமல் மீண்டுமொரு கோபுரம் அங்கு எழமுடியாது.”

அவர் களைப்புடன் இரு கைகளையும் கோத்து மார்பில் வைத்தபடி நின்றார். “ஆகவே எந்நிலையிலும் போரை ஒழிக! நான் சொல்லவருவது அதுவே. குடிகள்மேல் அன்புகொண்டிருக்கும் அரசன் எவனும் அவர்களுக்கு போர்த்துயரை அளிக்கமாட்டான்.” மேலும் எதையோ சொல்ல வாயெடுத்து குழம்பி யுயுத்ஸுவிடம் “வேறென்ன?” என்றார். “அரசர் செய்யவேண்டியதென்ன என ஆணையிடுக, பிதாமகரே!” என்றான் யுயுத்ஸு. “அரசனுக்கு எவரும் ஆணையிடக்கூடாது. அவன் தந்தையும் ஆசிரியனும் முதன்மை வைதிகனும்கூட” என்றார் பீஷ்மர். “தங்கள் சொற்களைக் கூறுக!” என்றான் யுயுத்ஸு.

“இளைய யாதவர் சொல்வதென்ன?” என்றார் பீஷ்மர். “தன் இளமைத் தோழனாகிய துரியோதனனுக்கும் அவன் உடன்பிறந்தாருக்கும் அவர் உரைப்பவை என்ன?” இரு கைகளையும் நீட்டி “களமாடல் ஒழிந்து அவர் நேரடியாகவே சொல்லட்டும்” என்று உரக்க கேட்டார். தங்கள் குரல் மிகத் தாழ்ந்தொலிக்கிறதோ என எண்ணும் முதியவர்கள் தேவைக்குமேல் எழுப்பும் ஒலி கொண்டிருந்தது அது. யுயுத்ஸு “தங்கள் தரப்பை சொல்லலாம், யாதவரே” என்றான்.

இளைய யாதவர் எழுந்து “நான் சொல்வது ஒன்றையே. பாண்டவர்களுக்குரிய மேற்குநிலம், பாதி கருவூலம், இந்திரப்பிரஸ்தம் ஆகியவை உடனடியாக அளிக்கப்படவேண்டும். அவை கொடையென்றல்ல உரிமையென்று ஏற்று கையளிக்கப்படவேண்டும்” என்றார். “இதுவே அதற்கான தருணம் என நானும் உணர்கிறேன். இன்று அவற்றை அளித்தால் போருக்கஞ்சுவதாகவோ பேரத்தில் தோற்றதாகவோ பொருள் உருவாகாது. அரசர் தன் பெருந்தோள்களை விரித்து உடன்பிறந்தாரை தழுவிக்கொள்வாரென்றால் அத்தருணத்தை பாரதவர்ஷம் ஆயிரமாண்டுகள் விழவெனக் கொண்டாடும்.”

“ஆம், நானும் பிறிதொன்றும் சொல்வதற்கில்லை. இத்தருணத்தை பற்றிக்கொள்க!” என்றார் பீஷ்மர். கைவணங்கி “அவைக்கும் நான் உரைப்பது அதுவே. வஞ்சத்தின் உச்சம் கண்டுவிட்டோம். இனி மலையின் மறுசரிவில் இறங்குவோம்” என்றபடி அமர்ந்தார். இளைய யாதவர் “மூத்தவர்கள் எவ்வகையில் சொன்னாலும் அது ஆணையே” என்றபின் தானும் அமர்ந்தார். யுயுத்ஸு துரோணரிடம் “ஆசிரியரே, தங்கள் சொற்களை அவை எதிர்நோக்குகிறது” என்றான். துரோணர் மெல்ல எழுந்து “பிதாமகர் சொன்னதற்கு அப்பால் நான் எதுவும் சொல்வதற்கில்லை. ஆசிரியனாக ஒன்றை மட்டும் சொல்ல விழைகிறேன். வில்திறனில் இங்குளோரும் அங்குளோரும் நிகரானவர்கள். வேறுபாடென்பது மிகமிகச் சிறியது. ஆகவே எவர் வெல்வார் என்பதை இக்கணம் தெய்வங்களும் சொல்லமுடியாது” என்றார்.

“எவரேனும் வெல்வார்களா என்று சொல்வதும் அரிது” என்று துரோணர் தொடர்ந்தார். “ஆகவேதான் முற்றிலும் இணையான வீரர்கள் தங்களுக்குள் போர்புரிய குடித்தலைவர்களும் அரசர்களும் ஒப்புகை அளிக்கக்கூடாதென்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவையோரே, அது அக்குடியும் நாடும் இருவரையும் இழப்பதாகவே சென்று முடியும். நாம் முற்றழிவதற்கு நம் திறன்களே வழிவகுக்கும் என்று உணர்க! எண்ணியே இச்சொல் எடுக்கிறேன். போர் நிகழுமென்றால் இரு தரப்பையும் முற்றழித்த பழி என்னை வந்துசேரும். எனக்கு வில்லளித்த ஆசிரியர்களுக்கும் அது சென்றடையும்.”

யுயுத்ஸு கிருபரை நோக்க அவர் எழுந்து “நான் கூறுவதுவும் அதுவே. படைக்கலங்களாலோ போராலோ எப்போதும் எதுவும் முடிவுசெய்யப்படுவதில்லை என்றே நூல்கள் கூறுகின்றன. அறமே இறுதியில் கொடியுடன் நின்றிருக்கிறது” என்றார். “அறத்தின் வழியென்றாகும்போதே போரும் நெறியென்று கொள்ளப்படுகிறது. அறத்தின் முதல் மைந்தன் சொல் என்கின்றன நூல்கள். சொல்லால் வெல்லப்படுவதே என்றும் வாழும் அறம்.”

யுயுத்ஸு கைகூப்பி “அவையீரே, இங்கு அனைத்தும் சொல்லப்பட்டுவிட்டன. இனி எழவேண்டிய குரல்களெனெ எவையேனும் உள்ளனவா?” என்றான். அவையிலிருந்து கலைவோசை எழுந்துகொண்டிருந்தது. விழிகள் அனைத்திலும் சொல் திகழ்ந்தது. ஆனால் எவரும் எழவில்லை. “மேலும் குரல்களில்லை என்றால் அவை தன் எண்ணத்தை அரசருக்கு கோல்தூக்கி அறிவிக்கலாம். அஸ்தினபுரியின் குடிப்பேரவைக்கு அரசரையும் கட்டிநிறுத்தும் ஆற்றலுண்டு என வகுக்கப்பட்டுள்ளது. குடியவை எண்ணித் துணியட்டும், நம் குலம்வாழும் முடிவு இங்கே எழுக!” என்றான்.

விதுரர் எழுந்து “மாற்றுச் சொல்லில்லை என்றால் அவையை சிற்றுணவும் இன்னீரும் வாய்மணமும் கொள்ளும்பொருட்டு ஒருநாழிகைப் பொழுது கலைக்கலாம். மூத்தோர் சற்று ஓய்வெடுக்கட்டும். அவையோர் தங்களுக்குள் பேசிக்கலந்து சொல்லொருமை கொள்ளட்டும்” என்றார். நிமித்திகர் அவை கலைவதை அறிவிக்கும்பொருட்டு வெள்ளிக்கோலுடன் அவைமேடை நோக்கி செல்ல கணிகர் கைதூக்கி “ஒன்றுமட்டும் வினவிக்கொள்கிறேன், அமைச்சரே. இது ஆற்றுப்படுத்தலோ அறிவுரையோ அல்ல. அவையோனின் எளிய ஐயம் மட்டுமே” என்றார்.

அசலை “மிகச் சரியான இடம்… இதையே அவரிடம் எதிர்பார்த்தேன்” என்றாள். “என்ன?” என்றாள் தாரை. “என்ன புரிந்துகொள்கிறாய் நீ? இதோ அவையினர் எழுந்து சொல்லுசாவச் செல்லவிருக்கிறார்கள். இப்போது சொல்லப்படும் இறுதிச் சொற்றொடரைப்பற்றி மட்டுமே அவர்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். திருதராஷ்டிர மாமன்னர் அவையில் வீழ்த்திய விழிநீர் முற்றாகவே மறக்கப்பட்டுவிடும்” என்றாள். “ஆம், அனைவர் முகத்திலும் கணிகர் சொல்லைக்குறித்த கிளர்ச்சியே தெரிகிறது” என்றாள் தாரை.

விதுரர் இறுகிய முகத்துடன் “அவையில் எக்குரலும் எழலாம், அந்தணரே” என்றார். “இப்போது இளைய யாதவர் வழிநடத்த ஆசிரியர்களும் மூத்தோரும் கூறிய வழிகளை கேட்டேன். நன்று, அமைதி எவருக்கும் நலம்பயப்பதே. அளியும் கனிவுமே ஆன்றோரை நிறைவுசெய்பவை” என்றார் கணிகர். “ஆனால் இப்போது இருசாராரும் தோள்தழுவிச் செய்யும் அமைதியேற்பு என்பது அவர்களை எத்தனை காலம் கட்டுப்படுத்தும்?” விதுரர் “புரியவில்லை, அந்தணரே” என்றார். “மேலும் தெளிவாகக் கேட்கிறேன். இந்தச் சொல்லுறுதியை இவர்கள் மட்டும் தங்கள் வாழ்நாளெல்லாம் காக்கவேண்டுமா? அல்லது கொடிவழியினருமா?”

விதுரர் திகைப்புடன் துரியோதனனை நோக்கிவிட்டு “அதை இப்போது முடிவுசெய்ய வேண்டியதில்லை. நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது நம் தலைக்குமேல் உருண்டு நிற்கும் மலைப்பாறையைக் குறித்து மட்டுமே” என்றார். “தோள்தழுவி விழிநீர் வீழ்த்துவதுடன் அமைதியேற்பு முடிந்துவிடுமா? அன்றி ஏதேனும் ஓலை எழுதப்படுமா?” என்றார் கணிகர். “ஏனென்றால் முன்பு சூதுக்களத்தில் அளிக்கப்பட்ட வெறுஞ்சொல் பேணப்படவில்லை என்னும் ஐயம் பாண்டவர்களுக்கிருப்பதனால் அவர்கள் ஓலைப்பதிவை நாடக்கூடும்.” விதுரர் “ஆம், ஓலைப்பதிவு தேவையே” என்றதுமே தான் சிக்கிக்கொண்டதை உணர்ந்தார்.

“ஓலைகள் பலவகையான முடிப்புரைகளுடன் எழுதப்படும், அமைச்சரே. முடிப்புரைகளைக்கொண்டே ஓலைகள் மதிப்பிடவும்படுகின்றன. சூரியசந்திரர் உள்ளவரை, என் குருதி இங்கு திகழும் வரை என்பது அரசர்களின் அறிவிக்கைகளில் திகழும் பொதுவான முடிப்பு. அச்சொல்லை மாறா ஆணையென்றாக்கி தெய்வங்களுக்கு முன் படைப்பது அவ்வரியே. எளிய வணிக அறிவிக்கைகளில் அவ்வாறிருப்பதில்லை. இத்தனை காலத்திற்கென்று வகுப்பதுண்டு. ஒரு வியாழவட்டம். அல்லது அதன் மடங்குகளில் கூறுவது மரபு. ஆணையிடும் அரசனின் கோல்நிற்கும்வரை என்று அரிதாகச் சொல்வதுமுண்டு. இந்த ஓலையில் எவ்வரி இடம்பெறும்?”

விதுரர் “இது தெய்வங்கள்முன் உறுதி ஏற்பதே” என்றார். கணிகர் “நன்று, அவ்வாறே ஆகவேண்டும். ஏனென்றால் இது குருதிப்பூசல். கொடிவழிகள்தோறும் நீளக்கூடியது. நானும் அதையே வழிமொழிவேன்” என்றார். “ஆனால் வானும் மண்ணும் என ஆணையுரைத்தால் இன்று இந்த அவையில் செய்யப்போகும் முடிவென்பது எண்ணியிராக் காலம்வரை நம் கொடிவழிகளனைவரையும் கட்டுப்படுத்தும் என்கிறோம். நம் மைந்தருக்கும் மைந்தர்மைந்தருக்கும் மீறமுடியாத ஆணையொன்றை விடுக்கிறோம் என்றே அதன் பொருள்.”

“ஆம்” என்றார் விதுரர். தளர்ந்த குரலில் “நன்று, அமைச்சரே. நான் வினவுவது இதை மட்டுமே” என்றார் கணிகர். விதுரர் கைகாட்ட நிமித்திகன் அவைமேடைமேல் ஏறிநின்று அவை கலைவதை அறிவித்தான். அவையினர் பாவைகள் என எழுந்து மெல்ல கலையத் தலைப்பட்டனர்.

blசேடி வந்து வணங்கி “தாங்கள் சற்று இளைப்பாறலாமே, அரசி” என்றாள். அசலை எழுந்ததும் தாரையும் உடனெழ அவர்கள் அடுத்த அறைக்கு சென்றனர். பிற அரசியருக்கு அவையில் என்ன நிகழ்ந்தது என்று புரிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் தாழ்ந்த குரலில் தங்கள் தனிப்பட்ட உரையாடலை நிகழ்த்தியபடி நடக்க சிலர் மெல்ல சிரித்தனர். அணிகளும் ஆடைகளும் ஓசையிட்டன. அசலை அவர்களை நோக்கியபின் “மெய்யாக சொல்லப்போனால் அணியாடையே பெண்களை பெரும்பாலும் நிறைவுசெய்துவிடுகிறது. அவர்களை அது தனக்கு உகந்த முறையில் நடிக்கச் செய்கிறது. மிஞ்சியெழும் குரல்கள் அரிதே” என்றாள்.

தாரை அவர்களை வெறுதே நோக்கிவிட்டு “என்ன நிகழும், அக்கையே?” என்றாள். அசலை “அவையினர் உள்ளத்தில் பேரச்சம் ஒன்றை செலுத்திவிட்டார். தாங்கள் முடிவெடுக்கவிருப்பது தங்களை மீறிய ஒன்று என்ற எண்ணம் எழுந்தாலே எளியோர் எம்முடிவையும் எடுக்கமாட்டார்கள். பொறுப்பேற்க மறுத்தலாலே அவர்கள் எளியோர் என எஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் பலபேசி ஊடிமுயங்கிச் சிலம்புவார்கள். அது அப்பேச்சு நிலைக்கும்பொருட்டுதான். பேச்சு நின்றதும் வெற்றுள்ளத்துடன் திரும்புவார்கள். அனைத்தையும் அப்படியே மீண்டும் பிதாமகருக்கும் அரசருக்கும் அளித்துவிட்டு அவையமர்வார்கள்” என்றாள்.

தாரை “எளியோர் என்ற சொல் துயரளிக்கிறது” என்றாள். “ஏனென்றால் காலமெல்லாம் எளியோரை வைத்து ஆடியே வலியோர் வாழ்கிறார்கள்.” அசலை ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தாள். “எளியோர் பெருந்திரளென எழுந்தால் விராடவடிவுகொண்ட ஊழுருவே என்பார்கள்” என்றாள் தாரை மீண்டும். “ஆம், அது நிகழ்கிறது. ஆனால் இன்றுவரை முகப்பில் ஒரு வலியோனைச் சூடாது, அவனுக்குத் தாள்பணியாது எளியோர் திரண்டதோ எழுந்ததோ உண்டா? வென்றபின் அவனுக்கே அனைத்தையும் அடியுறை வைத்து அடிமைநில்லாது அவர்கள் அமைந்ததுண்டா?” என்றாள் அசலை.

தாரை மேலும் சொல்லெடுக்காமல் நடந்தாள். அவர்கள் சிற்றறைக்குச் சென்று அமர்ந்தனர். சேடி இன்னீர் கொண்டுவந்தாள். அசலை அக்கார அப்பத்தை வேண்டாம் என விலக்கினாள். அதை எடுக்க கைநீட்டிய தாரை ஓரக்கண்ணால் அசலையை நோக்கி சற்றுத் தயங்கிய பின்னர் அதில் இரண்டை எடுத்துக்கொண்டாள். “உண்க!” என்றாள் அசலை. தாரை “அக்கார அப்பம் எனக்கு இனியது. எங்களூரில் கோடையில் மட்டுமே வணிகப்படகுகள் வரும். அவர்கள்தான் அக்காரம் கொண்டுவருவார்கள். கோடையின் உணவு இது…” என்றாள்.

“கோடையில் மச்சர்நாட்டில் ஏழு விழவுகள் உண்டு. புதுச்சேறெழுதல், முதல் மீனெழுகை, கொன்றை பொலி, மூத்தோர் கொடை, அன்னையர் கொடை, முதல் கோடைமழை, கூட்டோலை” என்றாள். அசலை “கூட்டோலை என்றால்?” என்றாள். “அனைவரின் இல்லங்களையும் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஓலை வேய்வது… இல்லங்களை மழைக்கு முன்னதாகவே சீரமைத்துவிடுவோம்.” அசலை “அதற்குரிய தெய்வம் எது?” என்றாள். “கூர்மை என்னும் அன்னை. ஆமைவடிவிலிருப்பவள்.” அசலை சிரித்து “ஆம், இல்லத்தைச் சுமக்கும் குடித்தலைவி” என்றாள்.

சேடி உள்ளே வந்து சிற்றடி வைத்து அணுகி மெல்லிய குரலில் “அரசி, அரசர்களின் சிற்றவைக்கு வருக! அங்கே இளையவர்கள் அரசருடன் பூசலிடுகிறார்கள். பெருங்குரலெழுகிறது” என்றாள். அசலை ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து அவளுடன் விரைய தாரை உடன்சென்றாள். “இளையோர் சினம்கொண்டு கூச்சலிடுகிறார்கள்” என்றாள் சேடி. அவர்கள் பேரவையின் இடைநாழியை வளைத்து மறுபக்கம் சென்றனர். அரசர்களுக்குரிய கூடத்தின் வாயிலில் நின்றிருந்த காவலனை பொருட்படுத்தாமல் அசலை உள்ளே நுழைந்தாள்.

உள்ளே பேசிக்கொண்டிருந்த துர்மதன் திரும்பி நோக்கி அசலையை உணர்ந்தபின் மேலும் உரத்த குரலில் தொடர்ந்தான். “நாம் போர்முகம் கொண்டுவிட்டோம். போர்வெற்றி பிறருக்கு அமையும் என்று நம் படைப்பெருக்கை ஒருமுறை நோக்கிய எவரும் கூறமுடியாது. பாரதவர்ஷமே ஒருங்கிணைந்து நிற்கிறது. எவர் நம்மை வெல்வது? நிஷாதர்களும் கிராதர்களுமா? நாம் எவருக்கு அஞ்சுகிறோம்?” என்றான்.

துச்சலன் “நான் அஞ்சுவதைப்பற்றி சொல்லவில்லை. ஆனால் நம்மைப் பயிற்றுவித்த ஆசிரியர்கள் அவையிலெழுந்து சொன்னதை மறுக்கவேண்டியதில்லை என்கிறேன்… இருசாராரும் அழிவோம் என்றால்…” என்று சொல்ல துர்முகன் கைநீட்டி “அச்சொல்லை நான் ஐயுறவில்லை. ஆனால் நாம் எண்ணித்துணிகிறோமா என்று மீண்டுமொருமுறை ஆராய இதை ஒரு தருணமாக ஏன் கொள்ளலாகாது?” என்றான். துச்சகன் “ஆம், ஏற்கெனவே நாம் பெருவிழைவும் வஞ்சமும் கொண்டவர்கள் என சூதர் நம் குடிகளிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இது யுதிஷ்டிரனை அறத்தோன் என்றும் நம்மை மறம்நின்றிருப்போர் என்றும் காட்டுவதற்கான சூழ்ச்சி” என்றான்.

சுபாகு “பெருஞ்செயல்களுக்கு முன்னால் தெய்வங்களின் எதிர்ப்புகள் எழும் என கேட்டதை இப்போது நம்புகிறேன். இயலுமா, பயனுண்டா, இழப்பவை என்னவென்று அறிவாயா, மீள இயலாதென்று எண்ணுக, இதைவிடவும் சிறந்த வழி பிறிதுள்ளது, இயல்வதை ஏற்று அமைவதே சிறப்பு, இன்னும் சற்று பொறுத்தமைக, விளைவுகள் எவையென்று இப்போது உரைக்கமுடியாது, ஊழுடன் பொருதுகிறாயா, மூத்தோர் சொல் கேள், வெற்றாணவம் இது, பெருவிழைவன்றி மற்றல்ல என்னும் பன்னிரு தடைச்சொற்கள் எழும் என்று நூல்கள் சொல்கின்றன. இங்கு அவையிலெழுபவை அவையே” என்றான்.

அசலை “நாம் பூசலிடவேண்டியதில்லை. அவையில் பேசிக்கொண்டவற்றுக்கு அப்பால் இங்கு நீங்கள் பேசப்போவதில்லை. அவையில் நம் குடித்தலைவரின் விழிநீர் விழுந்தது. அதுவன்றி அனைத்தும் வெற்றுச் சொற்களே” என்றாள். கௌரவ இளையோர் திகைத்தவர்களைப்போல அவளை நோக்கினர். “அரசர் சென்று தன் தந்தையை நோக்கி மீளட்டும். அவர் எந்நிலையில் அவையிலிருந்து நீங்கினார் என கண்டோம். எப்படி இருக்கிறார் என அறியோம்” என்றாள்.

துச்சாதனன் “இன்று அவையில் நிகழ்ந்ததில் நான் காண்பது பிறிதொன்று” என்றான். “ஒரே தருணத்தில் பிதாமகரும் ஆசிரியர் இருவரும் இளைய யாதவருடன் இணைந்துகொண்டுவிட்டார்கள். நம் படைவல்லமை என நாம் நம்புவது அவர்களின் வில்திறனையே” என்றான். “பிதாமகர் ஆணையிட்டால் அஸ்தினபுரியின் படைகளில் பெரும்பகுதி அவருடன் நிலைகொள்ளும். ஆசிரியர்கள் அறைகூவினால் வில்தேர்ந்த இளமைந்தர்களும் மீறமுடியாது. மூத்தவரே, நம் ஆற்றல் அனைத்தும் இன்று அயலாகிவிட்டன.”

துச்சலன் “நம்முடன் அங்கர் இருக்கிறார்” என்றான். துச்சாதனன் சீற்றத்துடன் “வாயை மூடு, மூடா. அங்கர் மாவீரர். ஆனால் பிதாமகரும் ஆசிரியர்களும் எண்ணினால் அங்கரையும் என்னையும் உன்னையும் அரசரையும் வென்று கைகால் பிணைத்து கொண்டுசென்று பாண்டவர் காலடியில் வீசமுடியும்” என்றான். அச்சொல் முடிவதற்குள் அவன் கன்னத்தில் துரியோதனன் ஓங்கியறைந்தான். கைகளால் கன்னத்தை பொத்திக்கொண்டு துச்சாதனன் பின்னடைந்து கால்மடித்து விழப்போனான். அசலை அவனை ஓடிச்சென்று தாங்கிக்கொள்ள அவன் அவளை உதறிவிட்டு எழுந்து கலங்கிய இடக்கண்ணுடன் உதடுகளை இறுக்கியபடி நின்றான். அவன் தாடை இறுகி அசைந்தது.

“என்மேல் போர்தொடுக்கின்றன தெய்வங்கள். காட்டு உன் ஆண்மையை என்கின்றன. காட்டுகிறேன்…” என்று துரியோதனன் சொன்னான். மேலுமேதோ சொல்பவன் என விம்மி பின் இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்து பேரோசை எழுப்பினான். திரும்பி அறையைவிட்டு வெளியேறினான். அவனைத் தொடர்ந்து துச்சலனும் துர்மதனும் ஓடினர். சுபாகு “மீண்டும் அவைக்கே செல்கிறார்” என்றான். பின்னர் அவனும் ஓடினான். அசலை துச்சாதனனின் கைகளை மீண்டும் பற்ற அவளை வன்மையாக உதறியபின் அவனும் அறையைவிட்டு வெளியேறினான்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 29

பகுதி நான்கு : ஒளிர்பரல் – 4

blகலையாமல் காலமென நீடிக்கும் என எண்ணமூட்டிய அந்த அமைதி ஏதோ ஒரு கணத்தில் இதோ உடையப்போகிறதென்று தோன்றியது. எவர் எழவிருக்கிறார்கள்? திருதராஷ்டிரர், சகுனி, கணிகர், பீஷ்மர்? அல்லது எவரென்றே அறியாத ஒரு குடித்தலைவர்? அல்லது அவரே அதை உடைக்கப்போகிறார் போலும். மறுசொல் என எழக்கூடுவது எது? ஏற்புக்கும் மறுப்புக்கும் அப்பாற்பட்ட இந்தச் செயலின்மையிலிருந்து முளைப்பது. பெரும்பாறைகளை விலக்கியெழும் சிறு ஆலமரத்துமுளை.

விகர்ணன் எழுவதைக் கண்டதும் தாரை அசலையின் கைகளை பற்றினாள். அசலை “நான் இதைத்தான் எதிர்பார்த்தேன்” என்றாள். “ஆம், அவர் ஆற்றவேண்டிய பணி இது” என்றாள் தாரை. ஆனால் அத்தருணத்தில் அவன் கூறவிருக்கும் வழக்கமான நெறிச்சொற்கள் மேலும் கேலிக்கிடமாகக்கூடும். அவை நகைப்பினூடாகவே அவற்றை கடந்துசெல்வதை அவள் முன்னரே கண்டாள். விகர்ணன் உரத்த குரலில் “தந்தையே, இந்த அவையில் எழுந்து நான் கேட்க விரும்பும் வினா ஒன்றே” என்றான். திருதராஷ்டிரர் அவன் சொற்களுக்காக செவிதிருப்பினார்.

“உங்கள் உள்ளத்தில் மைந்தரென முதன்மை கொண்டிருப்பவர்கள் யார்? கௌரவர்களாகிய நாங்களா, அன்றி உங்கள் இளையோன் மைந்தர்களா?” என்றான் விகர்ணன். “உங்கள் குருதியின் அடையாளத்தை நீங்கள் எங்களுக்கு அளித்திருக்கிறீர்களா, அவர்களுக்கா?” என்று தொடர்ந்தான். திருதராஷ்டிரர் தலைகுனிய குழல்கற்றைகள் முகத்தில் படிந்து ஆடின. விகர்ணனின் சொற்கள் அவர்மேல் இரும்புருளைகள்போல் விழுவதை அவர் தசைகள் இறுகி நெகிழும் அசைவுகள் காட்டின. “கூறுக, தந்தையே! எங்களிடம் முன்வைக்காத அம்மன்றாட்டு எப்படி பாண்டவர்களுக்கு சென்றது? எங்களை உதறி நீங்கள் உங்கள் குருதியின் மூத்த மைந்தரை நோக்கி கைநீட்டி இரந்தது ஏன்?”

“தாங்கள் அதை மந்தணமாக அனுப்பியிருக்கலாம், ஆனால் இதோ இந்த அவையில் அது முன்வைக்கப்பட்டுவிட்டது. என்றும் இனி சூதர் நாவில் அது தவழும். தன் குருதியில் பிறந்த மைந்தர்களை நீங்கள் நம்பவில்லை என்றும் அவர்கள் உங்கள் சொல்லுக்கு பணிவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை என்றும் நாடறிந்துவிட்டது. முன்னரே இந்நகர் மக்கள் நம்புவதொன்றுண்டு, உங்கள் இளையோன் மைந்தர்களே அறத்தில் அமைந்தவர்கள், அவர்களில் மூத்தவரே பேரறத்தான், வெறும் குருதித்தொடர்பால் மட்டுமே என் மூத்தவரும் நாங்களும் இங்கே அரசர்கள் என அமர்ந்திருக்கிறோம் என்று. தங்கள் செயல் மூலம் அதை உறுதி செய்துவிட்டீர்கள்.”

திருதராஷ்டிரர் இல்லை இல்லை என்பதுபோல் தலையசைத்தார். இருமுறை வாயசைய தொண்டையை கமறினார். பின்னர் விழியற்றவர்களுக்குரிய முறையில் வாய் திறந்து தலையை உருட்டினார். அவருடைய தாடை இறுகியசைந்தது. கழுத்தில் குரல்வளை ஏறியமைந்தது. அவர் அருகே நின்ற சஞ்சயன் செவிகளை அவர் உதடுக்காக சாய்த்தான். “தங்கள் சொல் எங்களால் தூக்கிவீசப்படுமென்று தாங்கள் அஞ்சினீர்கள் என்றால் அச்சொல்லை பாண்டவர்களிடம் கொண்டுசென்றிருக்கக் கூடாது, தந்தையே” என்றான் விகர்ணன். “தூக்கிவீசியவர் நீங்கள், எங்களையும் எங்கள் மூத்தவரையும். இந்த அவையில் இதை மட்டுமே உங்களிடம் சொல்ல விழைகிறேன், கௌரவர் நூற்றுவருக்கும் தாங்கள் இழைத்த பேரிழிவு இது” என்றான் விகர்ணன்.

அவையில் எவரும் விகர்ணனை தடுக்க முயலவில்லை. ஏதேனும் நிகழட்டும், சொல்கிளம்பி அந்த அமைதி கலையட்டுமென அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். விகர்ணன் திரும்பி காந்தாரியிடம் “அன்னையே, இன்று தாங்கள் அவை வந்திருக்கிறீர்கள். தாங்கள் கூறுக, இங்கிருக்கும் இவ்விழியிழந்தவரின் வெண்துளியில்தான் நாங்கள் பிறந்தோமா? அவர் எங்களை நம்பவில்லையென்றால் நாங்கள் உங்கள் கற்பை நம்புவதெப்படி?” என்றான். தாரை அறியாது தலையில் கைவைத்தாள். “சொல் மிஞ்சிவிட்டார்” என்றாள் அசலை. “ஆனால் ஏளனம் எழாதபடி கடந்துசென்றுவிட்டார்.”

தாரையின் கைகளும் உடலும் நடுங்கத் தொடங்கின. அஸ்தினபுரியின் அவையெங்கும் பதற்றம் நிறைந்த குரல்கள் பரவின. துச்சாதனன் இரு கைகளையும் விரித்தபடி “அறிவிலாக் கீழ்மகனே!” என்று கூவியபடி முன்னகர்ந்தான். துர்மதனும் துச்சலனும் சகனும் நந்தனும் உபநந்தனும் எழுந்தனர். “என்னை கொல்லலாம். ஆனால் நான் கேட்ட வினாவை என் குருதியால் நீங்கள் உறுதிசெய்வீர்கள்” என்றான் விகர்ணன். துச்சாதனன் இரு கைகளையும் பேரோசையுடன் சேர்த்து அறைந்தபடி உடலுக்குள் இருந்து பேருருக்கொண்ட பிறிதொன்று தோல்கிழித்து எழ வெம்புவதுபோல தசைகள் அலைபாய நின்றான்.

“என் உள்ளத்தில் எழுந்த எண்ணம் இது. தன் துணைவியின் நெறிமீது இம்முதியவருக்கு நம்பிக்கை இருந்திருந்தால் ஒற்றைச்சொல்லில் தன் மைந்தனுக்கு ஆணையிட்டிருக்கவேண்டும்” என்ற விகர்ணன் திரும்பி தன் உடன்பிறந்தவர்களை நோக்கி “மீண்டும் உரைக்கிறேன், நீங்கள் என்னை கொல்லலாம். இந்த அவையிலேயே குருதி சிந்தி நான் மடிகிறேன். அதனூடாக என் கேள்வியை குருதியால் முழுக்காட்டுகிறேன். அது தெய்வமாகுக!” என்றான். கௌரவர்கள் அனைவரும் எழுந்து கைகளை வீசி கூச்சலிட்டனர். துச்சலன் “அக்கீழ்மகனைக் கொன்று குருதி கொள்க!” என்று கூவினான்.

துரியோதனன் மெல்லிய கையசைவால் துச்சாதனனை தடுத்தான். பற்களை நெறித்து இரு பெருங்கைகளையும் விரித்தபடி விகர்ணனை நோக்கி ஓர் அடியெடுத்து வைத்த துச்சாதனன் பற்றி எரிபவன்போல் நின்று பின்னர் தன்னை அடக்கி நீள்மூச்சுவிட்டு தளர்ந்து தலையை அசைத்தபடி திரும்பினான். கௌரவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கியபடி முனகியும் முரண்டும் மெல்ல அமைந்தனர். துச்சாதனன் அவை மூலையை அடைந்து இரு விரல்களால் கண்களை அழுத்திக்கொண்டு தலைகுனிந்து நின்றான்.

விகர்ணன் மேலும் குரலெழுப்பினான். “கூறுக அன்னையே, உங்கள் குருதியினர் என்றால் மறுசொல்லின்றி நாங்கள் கட்டுப்படவேண்டிய மனிதர் யார்? இவரல்ல என்றால் பிறிதெவர்?” துரோணர் பற்களைக் கடித்தபடி “மூடா, நீ கூறுவன கீழ்மையின் சொற்கள். அதை நீ உணரவில்லையா, அறிவிலி?” என்றார். “இல்லை, எந்தை இயற்றிய அச்செய்கையில் உள்ள கீழ்மையை சொல்வடிவாக்கியதொன்றே நான் செய்தது. அது கீழ்மை அல்லவென்றால் அவரோ அன்னையோ அவையெழுந்து சொல்லட்டும் எவர் எங்கள் தந்தை என. எவர் சொல்லுக்கு நாங்கள் மாற்றிலாது கட்டுப்பட்டவர்கள் என்று” என்றான்.

தன் இடையிலிருந்து வாளை உருவி நீட்டி “இந்த அவையில் என் சொற்களுக்கு முழுப் பொறுப்பேற்று நான் அறிவிக்கிறேன். அன்னை கூறட்டும், இவர் எங்கள் தந்தையென்று. ஆம் என்று மூத்தவர் சொல்லட்டும். தந்தையென்று நின்று பாண்டவருக்கு முன் அவர் வைத்த அதே ஆணையை அவர் எம்மிடம் இங்கு உரைக்கட்டும். அவரை தந்தையென ஏற்கும் கௌரவர் நூற்றுவரும் அதை தலைமேல் கொள்ளட்டும். அப்போதுதான் ஐயமின்றி நிறுவப்படுகிறது என் அன்னையின் கற்பும், தந்தையின் மாண்பும். நான் உரைத்த சொற்கள் அப்போதுதான் கீழ்மையென்றாகும். அக்கணமே இந்த வாளால் என் கழுத்தை அறுத்து இவ்வவையில் விழுகிறேன். ஆம், என் மூதாதையர் மேல், குடித்தெய்வங்கள் மேல், அவை நிறைந்திருக்கும் என் குலத்தின் மேல் ஆணை!” என்றபின் பின்னடைந்து விழுபவன்போல பீடத்தில் சரிந்து தலையை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டு குனிந்து அமர்ந்தான் விகர்ணன்.

அவை மீண்டும் தளர்ந்தது. காந்தாரி தன் சேடியிடம் மெல்லிய குரலில் எதையோ உரைப்பதை தாரை கண்டாள். சேடி அவைமுகப்பில் ஏறி கைகூப்ப அனைவரும் அவளை நோக்கினர். அவள் உரத்த குரலில் “பேரரசி காந்தாரி தன் சொற்களை அவையில் உரைக்க என்னை பணித்திருக்கிறார். இவை அவருடைய சொற்கள். இங்கு இளவரசர் விகர்ணர் கேட்ட வினா தன் அன்னையை நோக்கி அல்ல, தன் தந்தையை நோக்கியே. அவையிலெழுந்து மறுமொழி உரைக்கவேண்டியவர் அவர் மட்டுமே. அவர் உரைக்கட்டும், மைந்தர் மறுமொழி கூறட்டும். அவர்கள் இருவரும் இணைந்து முடிவெடுக்கட்டும் அன்னை கற்புடையவளா அல்லவா என்று” என்றாள்.

“ஏனென்றால் காந்தாரத்துப் பெண் தன் கற்பை எந்த ஆணிடமும் நிறுவவேண்டியதில்லை, தந்தையிடமோ கணவரிடமோ மைந்தரிடமோ குடியிடமோ அவையிடமோ. தேவர்களும் முதல்மூவரும்கூட அவளிடம் அதை உசாவ இயலாது. தன் மூதன்னையருக்கும் அனலன்னை ஸ்வாகைக்கும் பாலைநிலத்து அன்னை தெய்வங்களாகிய மரு, இருணை, ஃபூர்ணி, காமலை, கிலை, ஆரண்யை ஆகியோருக்கும் மட்டுமே அவள் சொல்லளிக்கக் கடமைப்பட்டவள். இது அன்னையர் அமரா அவை. எனவே இனி இந்த அவையில் அரசி என்னும் சொல்லே எழலாகாது” என்று சொல்லி வணங்கி பின்னகர்ந்தாள்.

திருதராஷ்டிரர் காற்றாடியில் பொருத்தப்பட்ட அரவைக்கல் என தலையை விரைந்து சுழற்றிக்கொண்டிருந்தார். கைகள் காற்றில் துழாவுவதுபோல் அசைந்தன. சஞ்சயன் அவரை கட்டுப்படுத்துவான் என அவையோர் எண்ணி அவனை நோக்க அவன் வெற்றுவிழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தான். பின்னர் திருதராஷ்டிரர் மெல்ல அடங்கினார். நீண்ட பெருமூச்சுகளுடன் தோள் தளர்ந்தார். கைகளால் இருக்கையின் பிடிகளை நெருடிக்கொண்டிருந்தார். அனைவரும் சகுனியையும் கணிகரையும் நோக்கி திரும்பியபோது பேரொலியுடன் கைகளை பீடத்தின் பிடிமேல் அறைந்தபடி எழுந்தார். அவ்விசையில் பெரிய பீடம் பின்னால் நகர்ந்து ஓசையுடன் மரத்தரையில் அறைபட்டு விழுந்தது.

சஞ்சயன் எழுந்து “அரசே!” என்று அவர் கையைத் தொட அவன் கையைத் தட்டி விலக்கிவிட்டு “தெய்வங்கள் அறிக! அவை அறிக! இப்புவியில் நான் கொண்ட நற்பேறென்பது காந்தாரத்து அரசியரை அடைந்தது. பாலையில் மலர்ந்த பனைகள் என்னை பெருந்தந்தையென்றாக்கின. என் முதற்கடன் அவர்களுக்கே. அவர்களில் முதல்விக்கே இப்புவியில் நான் முதலில் தலையளிப்பேன். தெய்வங்களுக்கு அல்ல, மூதாதையருக்கு அல்ல, பிதாமகருக்கும் ஆசிரியருக்கும் மைந்தருக்கும் அல்ல. குடிக்கும் கோலுக்கும் அல்ல. இப்புவியில் என்னையாள்வது அவளே. விசித்திரவீரியனின் மைந்தனாகிய நான் அவளுக்கு அடிமைசெய்பவன் என்றே என் கொடிவழிகள் அறிக! இங்கிருந்து செல்வது வரை என்னுடன் அவளிருப்பாளென்றால் மூன்றுதெய்வங்களிடமும் பிறிதொன்று வேண்டேன்” என்றார்.

அவர் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழியத்தொடங்கியது. உதடுகளை அழுத்தி நெஞ்சிலிருந்து கிளம்பிய விம்மல்களை வெல்ல முயன்றார். அவரை மீறி அவை கொதிகலக் குமிழிகளென உடைந்து தெறித்தன. இரு கைகளையும் நெஞ்சில் வைத்து அழுத்தி இருமுறை விக்கலோசை எழுப்பினார். விதுரர் பதறியவராக அவரை நோக்கி செல்ல சஞ்சயன் தேவையில்லை என கைகாட்டினான். கண்களை அழுந்தத் துடைத்தபடி நிமிர்ந்து “என் மைந்தன் விகர்ணன் கோரியது சரியானதே. நான் என் மன்றாட்டை என் நேர்க்குருதி மைந்தரிடமே முதலில் முன்வைத்திருக்கவேண்டும். அது பிழையே, அதை உணர்கிறேன்” என்றார்.

“இதுவரை அரசன் என ஆணையிட்டிருக்கிறேன். தந்தை என அறிவுறுத்தியுமிருக்கிறேன். முதுதந்தையின் இறுதிக் கோரிக்கை என அவர்களிடம் சொன்னவற்றை இவர்களிடம் கேட்டதில்லை. இது தருணமென்றாகுக! இந்த அவையில் அதை முன்வைக்கிறேன். பிதாமகரும் ஆசிரியரும் அவையோரும் கேட்கட்டும். என் மைந்தன் துரியோதனனிடமும் அவன் இளையோரிடமும் நான் கைநீட்டி இரந்து நிற்கிறேன். அறம் வழுவற்க! குலநெறி பிறழாதொழிக! பாண்டவருக்குரியவை இந்திரப்பிரஸ்தமும், இந்நிலத்தில் மேற்கும், கருவூலத்தில் பாதியும். அதை அவர்களுக்கு அளியுங்கள்.”

காற்றில் மழையெச்சம் அகல்வதுபோல சொற்களால் துயர் விலக அவர் குரல் எழுந்தது. “இதுவே அத்தருணம். இதோ, அவர்கள் என் சொல் கேட்டு போரொழிந்துள்ளனர். இப்போது இரு கை விரித்து நீங்கள் சென்று அவர்களை தழுவிக்கொண்டால் அதுவே அரசாண்மை எனக் கருதப்படும். அரசனுக்குரிய பெருங்குணம் வீரம். அதைவிட மேலானது கொடை. அதைவிடச் சிறந்தது பணிவு. மைந்தர்களே, அனைத்தையும்விட மேலானது பேரியல்பு. இத்தருணத்தில் சிறுமையை உதறி நீங்கள் எழுந்தால் பாரதவர்ஷமே உங்களை போற்றும். நீங்கள் இரு தரப்பும் இணைந்தால் இங்குள்ள அரசரெல்லாம் உங்கள் அடிபணிவார்கள். உங்கள் கொடிவழிகள் இந்நிலத்தை நிறைத்து இங்கே செழிக்கும். தெய்வமென எழுந்தருளிய யாதவர் அளித்த வழி இது எனக் கொள்க!”

பெருமூச்சு எழ அவர் சொல்நின்றார். இருமுறை பேச்செடுக்க முயன்றாலும் மூச்சுச்செறிவு சொற்களை தடுத்தது. மீண்டும் அவர் பேசத்தொடங்கியபோது குரல் தழைந்திருந்தது. “இந்த அவையில் நான் உங்கள் உச்சிமுகர்ந்து கோருகிறேன். அடிபணிகிறேன், மைந்தரே. உங்கள் பாதங்கள் என் நெஞ்சிலும் தலையிலும் ஆடியவை என்பதனால் அதில் பிழையில்லை. தொழுது மன்றாடுகிறேன். இப்பிறவியில் இனி நான் விழைவதற்கொன்றும் இல்லை. மண்மறைந்தபின் மைந்தர் அளிக்கும் அன்னமும் நீருமே தந்தையருக்கு அவர்கள் ஆற்றும் முதற்கடன் என்பர். இது நான் வாழ்கையில் எனக்களிக்கும் அன்னமும் நீருமெனக் கொள்க! இதை மட்டும் எனக்களியுங்கள்.”

சொற்களால் உளமழிய அவர் மீண்டும் விம்மி அழத்தொடங்கினார். விம்மல்களும் கேவல்களும் எழ நெஞ்சில் கைவைத்து நின்று தேம்பியழுதார். அவ்வழுகை ஒலி அவைக்கூடமெங்கும் ஒலித்ததை தாரை கேட்டாள். நுண்வடிவான யயாதியும் ஹஸ்தியும் குருவும் அங்கே நின்று விம்முவது போலிருந்தது. சற்று உளவிழி கூர்ந்தால் பிரதீபரையும் சந்தனுவையும் விசித்திரவீரியரையும் பார்த்துவிடலாமெனத் தோன்றியது.

“என் மைந்தரே, உங்கள் உடன்குருதியினரிடம் எந்நிலையிலும் பூசலிடாதிருங்கள். எதன்பொருட்டும் அவர்களுக்கு எதிராக உங்கள் படைக்கலங்கள் எழக்கூடாது. உங்கள் கையால் அவர்களின் குருதி சிந்தக்கூடாது. அவர்களின் மைந்தரும் மைந்தர்மைந்தரும் உங்களுடையவர்களென்றே ஆகுக! அதுவே விண்ணமைந்த நம் மூதாதையர் உகக்கும் செயல். நம் குடியினருக்கு நலம்பயப்பது. நம் கொடிவழியினர் தழைக்க அடிகோலுவது. அளி கூர்க! தந்தைக்கு புன்கொடையென இதை அளியுங்கள், என் குழந்தைகளே…”

இரு கைகளையும் இரப்பதுபோல நீட்டி அவர் விம்மியழுதார். கண்ணீர்த்துளிகள் மார்பில் சொட்டி வழிந்து அகன்ற கரிய பரப்பை மழைவழியும் பாறையென்றாக்கின. விம்மல்களில் எட்டு அடுக்குகளாக அமைந்த செறிவயிறு அதிர்ந்தது. சஞ்சயன் அவர் கைகளை தொட்டான். அவர் தடுமாறியவர்போல தன் பீடத்தை நோக்கி பின்னகர்ந்து அதைத் தொட்டு உறுதிசெய்தபின் அமர்ந்தார். இரு கைகளாலும் தலையை பற்றிக்கொண்டார்.

சஞ்சயன் திரும்பி பின்னால் நின்ற ஏவலனிடம் ஆணையிட அவன் பெருங்கலத்தில் இன்னீர் கொண்டுவந்தான். அவரிடம் அது நீட்டப்பட்டபோது வேண்டாம் என மறுத்தார். ஏவலன் கலத்துடன் திரும்பியபோது அதை கைநீட்டி வாங்கி கொப்பளிக்கும் ஓசை எழ குடித்து திரும்ப அளித்தார். இன்னீர் அவர் உள்ளெழுந்த அனலை மெல்ல அடக்கியதுபோல அவர் முகம் தெளிவுற்றது. நீண்ட மூச்சுடன் மெல்ல தளர்ந்தார். கைகளையும் கால்களையும் நீட்டிக்கொண்டு உடலை விரித்தார். சஞ்சயன் ஏதோ கேட்க வேண்டாம் என மறுத்தார்.

அவர் தலை துயில்கொள்வதுபோல சரிந்தது. அக்கணமே விழித்துக்கொண்டு மெல்ல எழுந்துநின்று சஞ்சயனிடம் செல்வோம் என கைகாட்டினார். சஞ்சயன் அவர் கையை பற்றிக்கொள்ள தளர்ந்த சிற்றடி வைத்து நடந்து அவைநீங்கினார். அவையிலிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று அவரை கைகூப்பி வணங்கினர். அவர் அவையைவிட்டு மறைந்தபோது மட்டும் “பேரரசர் வாழ்க! குருகுலத்தலைவர் வாழ்க!” என்னும் வாழ்த்தொலிகள் எழுந்தன. அவரை முன்னுரைத்து அழைத்துச்சென்ற நிமித்திகனின் குரல் அப்பால் அப்பாலென ஒலித்தது.

தேய்ந்தடங்கிய ஓசைகளை பார்க்க முடிகிறது என்று தாரை எண்ணினாள், புட்கள் வானில் சென்று மறைவதுபோல. அவள் பெருமூச்சுடன் எழுந்தமைந்தாள். அருகே அசைவெழ திரும்பியபோது காந்தார அரசியர் எழுந்ததை கண்டாள். சத்யசேனையும் சத்யவிரதையும் காந்தாரியை கைதொட்டு அழைத்துச்சென்றார்கள். அவர்கள் செல்லும் ஓசையையும் அவளால் கண்மூடி கேட்க முடிந்தது. கலத்திலிருந்து நீர் ஒழுகி ஒழியும் ஓசை.

விழிதிறந்தபோது பெண்டிரவை எவருமில்லாமல் இருந்தது. அசலை அவளிடம் “அவர்கள் அனைவரும் சென்றுவிட்டனர்” என்றாள். “காந்தாரியர் செல்லட்டும், பிறர் ஏன் செல்லவேண்டும்?” என்றாள் தாரை. “பிறர் செல்வதற்கு தருணம் தேர்ந்திருந்தனர்” என்று அசலை புன்னகை செய்தாள். தாரை முகத்தால் மட்டுமே புன்னகை செய்தபின் அவையை நோக்கினாள். அவையினர் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கியபடியும் மெல்லிய குரலில் உரைகொண்டபடியும் இருக்க கூடத்தின் குவைமாடம் வீணைக்குடமென கார்வை கொண்டிருந்தது.

“இவர்கள் பேரரசர் அவையொழிந்ததில் மகிழ்கிறார்கள் போலும்” என்றாள் தாரை. “ஆம், அவர் அழுதபோது அவையில் எவருமே விழிகசியவில்லை” என்றாள் அசலை. தாரை “விந்தைதான்” என்றாள். “தங்கள் தந்தை என அவரை கொண்டிருந்தவர்கள். அவருடைய உணர்வுகளுடன் இணைந்து வளர்ந்தவர்கள்” என்றாள். அசலை அவையை நோக்கி விழிநட்டபடி “அது மெய். ஆனால் அவர்கள் போரை நோக்கி நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டார்கள். ஒன்றை நாம் உள்ளத்தில் வளர்க்கத் தொடங்கிவிட்டால் பின்னர் அது தானாகவே வளரும். நீரூற்றி வளர்த்த மரத்தின் கிளைகளில் இன்று அமர்ந்திருக்கிறார்கள். இன்று பேரரசர் பேசியதைக் கேட்கையில் சென்ற தொலைவனைத்தையும் திரும்பி கடக்கவேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டதன் கசப்பையே அவர்களில் காணமுடிந்தது” என்றாள்.

தாரை புரியாமல் தலையை மட்டும் அசைத்தாள். “எங்காவது மக்கள் போருக்கு எதிராக எழுந்ததை கேட்டிருக்கிறாயா?” என்றாள் அசலை. தாரை “இல்லை” என்பதுபோல தலையசைத்தாள். யுயுத்ஸு துரியோதனனின் அருகே சென்று குனிந்து ஏதோ சொல்வதையும் அரசன் தலையசைப்பதையும் கண்டாள். அவை தங்களுக்குள் பேசத்தொடங்கிய ஒலி வலுத்தது. ஒற்றை உளக்குவிப்பு அகன்றதுமே அது அவையல்லாதாகி வெற்றுத்திரள் என உருக்கொண்ட விந்தையை அவள் உணர்ந்தாள்.

அசலை “நான் எண்ணி எண்ணி நோக்கியது அது, எளிய மக்களுக்கு எப்போதும் போரில் பேரிழப்பே. அவர்களின் மைந்தர்கள் இறப்பார்கள். ஆநிரைகளும் வயல்வெளிகளும் அழிக்கப்படும். ஊர்கள் எரிகொள்ளும். சந்தைகளும் சாலைகளும் மறையும். ஒவ்வொரு போரும் பெருநோய் என அவர்களை பீடிக்கிறது. அவர்கள் மீண்டெழுவதற்கு மீண்டுமொரு தலைமுறை தேவைப்படும். வெற்றியின் செல்வம் மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதில்லை. வென்றாலும் தோற்றாலும் அவர்களுக்கு பொருளிழப்பே. வெற்றியின் புகழ் மக்களை எவ்வகையிலும் சென்றடைவதில்லை. ஆயினும் இன்றுவரை ஒருமுறைகூட எளிய மக்கள் போருக்கெதிராக கிளர்ந்ததில்லை. எங்களுக்கு போர் தேவையில்லை எனும் குரல் எந்த அவையிலும் எழுந்ததில்லை” என்றாள்.

அப்போதுதான் அவள் சொல்வதன் உள்ளுறையை தாரை உணர்ந்தாள். “மெய்தான்… எண்ண எண்ண விந்தை” என்றாள். “ஏனென்றால் காலந்தோறும் தெய்வக்கதைகளும் குலநெறிகளும் நூல்களும் போரை போற்றி வந்துள்ளன. தன்மதிப்பென்றும் வீரம் என்றும் புகழென்றும் சொல்லிச்சொல்லி வளர்க்கப்பட்டவர்கள் இங்குள்ள அனைவரும். போருக்குகந்த உளநிலைகளை ஒவ்வொருநாளும் பயிரிட்டு வளர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன ஒவ்வொரு நாடும். எண்ணிப் பார், நாம் கேட்கும் கதைகளும் நோக்கும் கலைகளும் அனைத்துமே போர்குறித்தவை அல்லவா?”

“ஆம்” என்றாள் தாரை. யுயுத்ஸு சென்று சகுனியிடம் குனிந்து பேசத்தொடங்குவதை கண்டாள். அதற்குள் அவையமர்ந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் அந்நிகழ்வை நோக்கிவிட்டனர். மெல்ல அவை அமைதிகொள்ளத் தொடங்கியது. அனைவரும் சகுனியை நோக்கிக்கொண்டிருக்க விதுரர் எழுந்தார். “அவையோரே” என்றார். அவையினர் திடுக்கிட்டவர்கள்போல அவரை நோக்கினர். சகுனியின் உடலில் எழப்போவதற்கான மெல்லிய அசைவு தோன்றிய அக்கணத்தில் விதுரர் எழுந்ததாக தாரைக்குத் தோன்றியது. விதுரரின் முகம் நோயுற்றது போலிருந்தது. உதடுகள் வெளுத்திருந்தன. வலியுடன் நின்றிருப்பதுபோல் உடலில் ஒரு வளைவு இருந்தது.

“அவையோரே, எளியோன் சொல்லை கேட்டருள்க! இக்குடியில் பிறந்தவன் என்பதாலும் இந்த அவையை பேரரசி சத்யவதியின் காலம் முதல் வகுத்து நடத்துபவன் என்பதாலும் மட்டுமல்ல, சென்ற எட்டு வியாழவட்டத்திற்கும் மேலாக என் மூத்தவர் திருதராஷ்டிரரின் குரல் நான் என்பதனாலும்கூட” என்றார் விதுரர். “இதோ, கண்ணீருடன் என் மூத்தவர் நடந்து அகல்கிறார். நான் இருக்கவேண்டிய இடம் இதுவல்ல. அங்கே அவருடைய காலடியில்தான். இங்குள்ள எவருக்கும் நான் சற்றும் பொறுப்பல்ல. எவர் நலமும் எனக்கு ஒரு பொருட்டும் அல்ல. நான் இங்கிருப்பது இந்த மண்ணுக்காகவோ குடிக்காகவோ இதன் தொல்மூதாதையருக்காகவோ இதை ஆளும் தெய்வங்களுக்காகவோகூட அல்ல. என் மூத்தவரன்றி இப்புவியில் எனக்குரியவர் எவருமில்லை.”

“அவருடைய செவியும் நாவும் கொண்டு இந்த அவையில் நிற்கவேண்டுமென்பதற்காகவே இங்கிருக்கிறேன்” என விதுரர் தொடர்ந்தார். “இங்கு என் மூத்தவரின் விழிநீர்த்துளிகள் விழுந்தபோது உடன்சொட்ட என் விழிநீர் மட்டுமே எழுந்தது. நான் எவரென்றும் என் பணி ஏதென்றும் காட்டியது அது. அதை நிகழ்த்திய தெய்வங்களை வணங்குகிறேன். நீங்கள் இருக்கும் நிலையென்ன என்று அறிவேன். எங்கும் எப்போதும் எளிய மானுடர் போரை விலக்கியதில்லை. ஒவ்வொருநாளும் அவர்கள்மேல் ஏற்றிவைக்கப்படும் எடைகளுக்கு எதிராக அவர்கள் கொள்ளும் வன்களியாட்டே போர்.” தாரை அசலையின் முழங்கையை பற்றினாள். அசலை “ஆம்” என்றாள்.

“போர் ஒருங்கும் பொழுதுகளில் உச்சநிலை உணர்வுகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. விருப்புவெறுப்புகள் ஆழ நிறுவப்படுகின்றன. தலைமுறை வஞ்சங்கள் கிளர்த்தப்படுகின்றன. உள்ளுறையாக பெருமிதங்களும் மிகைவிழைவுகளும் ஏற்றப்படுகின்றன. நெறியுரைக்கவும் நலம்நிறுத்தவும் உதவும் கதைகளும் இசையுமே அப்பணியையும் செய்கின்றன. மெல்ல மெல்ல மக்கள் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள், நாகர் நஞ்சுக்கு உடலை பழக்குவதுபோல. அவர்கள் புழங்கும் மொழி முற்றிலும் நஞ்சென்றாகிவிடுகிறது. நஞ்சுண்டு நஞ்சில் திளைக்கிறார்கள். நஞ்சல்லதை அறியவும் ஒண்ணாதவர் ஆகிறார்கள். பின்னர் அவர்களின் நகக்கீறல் போதும், உமிழ்நீர்த்துளி போதும், நஞ்சு பரவும். அஸ்தினபுரியை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்நகர் நஞ்சு கொள்ளத்தொடங்கி நெடுநாளாகிறது.”

“போருக்கு ஒருங்கும் மக்களிடம் எவரும் எந்த நெறியையும் சொல்லிவிடமுடியாது. எரியுணர்வும் வஞ்சக் கொந்தளிப்புமாகவே அவர்கள் அதை எதிர்கொள்வார்கள். தங்களுடன் இணைந்து வாளேந்தாத எவரும் கொன்றொழிக்கப்படவேண்டிய எதிரிகளே என்றன்றி அவர்களால் எண்ண முடியாது. போர் முதிரும் அக்காலகட்டத்தில் மக்கள் தங்கள் கனவுள்ளங்களில் நூறுநூறு முறை களம்கண்டு கொன்று குருதியாடி களித்திருப்பார்கள். பெருவிழைவு கொண்டு சூறைகொண்டாடியிருப்பார்கள். அத்தனை கீழ்மைகளும் விடுதலைகொண்ட களிப்பிலிருப்பார்கள்” என்றார் விதுரர்.

அவர் குரல் உடைந்தது. “உங்கள் முன் இரந்து நின்றார் என் தமையன். தெய்வங்களும் அஞ்சும் தோள்கொண்டவர். பேரறத்தான் என அழியாச் சொல்லோர் புகழ்ந்த பெருமகன். இவ்வூழை அவருக்கென கரந்திருக்கின்றன தெய்வங்கள்.” நெஞ்சு உலைய தொண்டை எழுந்தமைய அவர் தலைகுனிந்து தன்னை அடக்கினார். மேலாடையால் முகம் துடைத்து நிமிர்ந்து “நான் சொல்வதற்கு ஏதும் மீதியில்லை. அவையோரே, உங்களை ஆட்கொண்டு அள்ளிச்செல்லும் இச்சூறாவளியை சற்று நோக்குங்கள். இது செல்லும் திசை நீங்கள் எவ்வகையிலும் அறியக்கூடுவதல்ல. மீன்கூட்டங்கள் படையெனக் கிளம்பி வாய்பிளந்து அமைந்த கவந்தப்பெருமீனை நோக்கி செல்கின்றன. இக்கணம் இந்த அவையில் அவன் எவரென்றே நான் அறிவேன்” என்றார்.

சொல்நிலைக்க நீள்மூச்செறிந்து விதுரர் தொடர்ந்தார் “உங்கள் ஊழ் அதுவென்று அறிந்தாலும் அறிந்தவன் என்ற முறையில் கைநீட்டி உங்களிடம் நானும் இரக்கிறேன். உங்கள் மைந்தரை இருளகழிக்குள் தள்ளவேண்டாம். எரியெழுந்து அணுகுகிறது இந்த யுகத்தை. துளி உளத்தெளிவிருந்தால், ஒருகணம் விலகிநின்று நோக்கமுடிந்தால் நம்மை நாம் காத்துக்கொள்லலாம். நம் குடிகளையும் கொடிவழியினரையும் வாழவைக்கலாம். எண்ணிநோக்குக… சற்றேனும் விலகி விழிகொள்க!” கைகூப்பியபடி அவர் அமர்ந்தார்.

தாரை இளைய யாதவரை நோக்கினாள். அதே அறியாப் புன்னகையுடன் அங்கிலாத எதையோ நோக்கியவர்போல் அமர்ந்திருந்தார். அவர் நோக்குவதை தான் நோக்கமுடியுமென ஒருகணம் தோன்றியபோது அவள் உடல் அஞ்சி மெய்ப்பு கொண்டது. தன்னை விலக்கி அவர் கால்களை நோக்கி விழிசரித்தாள். புன்னகைக்கும் நகநிரைகள். அவை “அறிவேன் யான்” என்றன.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 28

பகுதி நான்கு : ஒளிர்பரல் – 3

blஅவைநிகழ்வுகள் விரைவுகொண்டு ஒரு முனைநோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தன. அனைவரும் வாயில்களைப்பற்றிய உணர்வுடனிருந்தார்கள். அசலை “அவர் அரசருக்கு முன்னாலேயே அவைபுகவேண்டுமே?” என்றாள். தாரை “அங்கிருந்து அவர் கிளம்பியதுமே செய்தி தெரிந்துவிட்டது. நம் எல்லைக்குள் அவரும் படைக்குழுவும் நுழைந்ததுமே பேரரசர் அனுப்பிய எதிரேற்புக் குழு அவர்களைக் கண்டு வணங்கி முறைமையும் வரிசையும் செய்ய முற்பட்டனர். தான் இப்போது அரசர் அல்ல என அவர் அவற்றை மறுத்துவிட்டார். வழியில் அவர்கள் தங்குவதற்கு காவலரண்களிலுள்ள அரண்மனைகளை ஒருங்குசெய்திருந்தனர். அவர்கள் வழியில் மரத்தடிகளிலும் பொதுச்சாவடிகளிலும் மட்டுமே தங்கினர்” என்றாள்.

அசலை “ஆம், அவர் அரசுதுறந்தார் என்றனர்” என்றாள். தாரை “அவர் எப்போதும் அவ்வரசை சுமந்ததில்லை” என்றாள். “தனியாகவா வந்தார்?” என்று அசலை கேட்டாள். “ஆம், என்றே சொல்லவேண்டும். அவருடைய தேரில் பிறர் எவருமில்லை. பின்னால் புரவிகளில் சாத்யகியும் எட்டு யாதவக் காவலர்களும் வந்தனர்.” அசலை “ஆம், அவருக்கெதற்கு காவல்?” என்றாள். “இங்கு புஷ்பகோஷ்டத்திலுள்ள அரசர்களுக்குரிய அரண்மனையில் தங்கமாட்டோம் என்றார். ஆகவே அப்பால் அயல்நாட்டுத் தூதர்களுக்குரிய மாளிகையே அவருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது.”

விதுரர் அவைக்குள் நுழைந்த யுயுத்ஸுவிடம் ஓடிச்சென்று மெல்லிய குரலில் ஆணைகளை இட்டார். அவரை நோக்கி ஓடிவந்த கனகரிடம் மேலும் சில ஆணைகளை பிறப்பித்தார். ஒவ்வொருவரும் சிற்றமைச்சர்களை நோக்கிச்சென்று ஆணைகளை ஏவினார்கள். கைவீச்சுகள் நாவென சொல்லெடுப்பதை தாரை கண்டாள். விழியறியும் சொல் என எண்ணிக்கொண்டாள். யுயுத்ஸு மெல்லிய அடிகளுடன் ஓடிச்சென்று திருதராஷ்டிரரிடம் ஏதோ சொல்ல அவர் தலையைச் சரித்து முகம் சுளித்து அவன் சொற்களை கேட்டார்.

அப்போது அவையில் ஓசையெழுந்தது. தாரை விழிதிருப்பி அவையை நோக்கினாள். ஓசை வலுத்தது. “என்ன ஓசை?” என்று அவள் அசலையிடம் கேட்டாள். அசலை மறுமொழி சொல்லவில்லை. அவள் விழிகள் நிலைத்திருந்த இடத்தை தாரை நோக்கினாள். அங்கே இளைய யாதவரை கண்டாள். நெஞ்சில் கைவைத்து “ஆ” என மூச்சொலியால் ஏங்கினாள்.

இளைய யாதவர் எவரும் எண்ணியிராத வகையில் இயல்பாக கிழக்குச் சிறுவாயிலினூடாக உள்ளே வந்தார். கைகூப்பியபடி உள்ளே வந்து ஓரிரு நிரைகளைக் கடந்த பின்னரே அவர் வருகையை அவை அறிந்தது. அனைத்து தலைகளும் திரும்பி அவரை பார்த்தன. சிலர் அறியாது எழுந்தனர். கைகூப்பியபடி அவரை நோக்கிச் சென்ற விதுரர் தலைவணங்கினார். அவர் விதுரரிடம் முகம் சிரிப்பில் மலர மென்சொல்லுரைப்பது தெரிந்தது. கைவணங்கி தலைதாழ்த்தியபடி சென்று பீஷ்மரையும் துரோணரையும் கிருபரையும் வணங்கிவிட்டு திருதராஷ்டிரரின் அருகே நின்றார். அவர் இளைய யாதவர் அணுகியதுமே தலைகுனித்திருந்தார். தலைநிமிராமலேயே வலக்கை தூக்கி வாழ்த்தினார்.

முன்நிரையில் அரசர்களுக்குரிய இருக்கையில் அமரும்படி இளைய யாதவரிடம் விதுரர் கோருவது தெரிந்தது. இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் அதை மறுத்து தனக்கு பொதுஇருக்கைகளின் நிரையிலேயே தூதர்களுக்குரிய இடம் அளிக்கும்படி கோர விதுரர் தயங்கி மேலும் ஒரு சொல்லெடுக்க அவர் தோளில் தொட்டு புன்னகையுடன் தலையசைத்து இளைய யாதவர் வலியுறுத்தினார். அவரை அழைத்துச் சென்று வணிகர்களுக்கும் குடித்தலைவர்களுக்கும் இடையே இடப்பட்டிருந்த அரசத் தூதர்களுக்கான இருக்கைகளில் ஒன்றில் அமரவைத்தார். யுயுத்ஸு அவரிடம் சென்று தலைவணங்கி முகமனுரைத்தான். அவர் அவனிடம் ஏதோ நகையாட்டுரைக்க அவன் நாணிச் சிரித்தான்.

இளைய யாதவர் அரசு பீடத்தில் அமராது எளிய தூதர்களுக்கான பீடத்தில் அமர்ந்த செய்தி அவை முழுக்க மெல்ல ஓர் அலைபோல பரவிச்செல்வதை கண்களால் பார்க்க முடிந்தது. அவைக்குள் நுழைந்த கனகர் யுயுத்ஸுவை நோக்கி கைகாட்டினார். யுயுத்ஸு நிமித்திகரிடம் ஆணையிட முதுநிமித்திகர் அரச மேடையிலெழுந்து தன் வெள்ளிக்கோலை மும்முறை சுழற்றினார். அவை ஓசையடங்கி அமைதி கொண்டது. யுயுத்ஸுவும் கனகரும் வெளியே சிற்றடி வைத்து ஓடினர். வாயிலில் மேலாடையை சீரமைத்தபடி விதுரர் நின்றார்.

நிமித்திகர் உரத்த மணிக்குரலில் “அவை வெல்க! விண்சூழ் மூதாதையர் புகழ் கொள்க! வெளியாளும் தெய்வங்கள் நிறைவு கொள்க! இத்தருணம் இதிலமைந்த அனைவரின் உள்ளங்களாலும் முழுமை கொள்க! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார். வெள்ளிக்கோலைச் சுழற்றி “அவையோர் அறிக! யயாதியின் குடித்தோன்றல், ஹஸ்தியின் நகர்த்தலைவர், குருவின் குருதிமரபர், பிரதீபரின் சந்தனுவின் விசித்திரவீரியரின் திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர், நால்வகைக் குடிகளின் அரசர் துரியோதனர் அவைக்கு எழுந்தருள்கிறார்!” என்று அறிவித்தார். அவையிலமர்ந்த தலைவர்கள் தங்கள் குடிக்குறி கொண்ட கோல்களையும் கைகளையும் தூக்கி “மாமன்னர் துரியோதனர் வாழ்க! குருகுல மூத்தோன் வாழ்க! அஸ்தினபுரி வெல்க!” என வாழ்த்தொலி எழுப்பினர்.

வெளியே கொம்போசையும் மங்கல இசை முழக்கமும் எழுந்தது. அஸ்தினபுரியின் அமுதகலசக் கொடியுடன் முதற்கொடிவீரன் முன்னால் வந்து அவைக்கு முன்னால் அதை நாட்டி வணங்கினான். நிமித்திகன் உள்ளே வந்து மும்முறை கொம்பூதி அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனர் அவை நுழைகை என்று அறிவித்தான். வாழ்த்தும் குரவையொலிகளும் முழங்கிச் சூழ மங்கலத் தாலமேந்தி சேடியர் நுழைந்து இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து அகன்றனர். இசைச்சூதர் முழங்கியபடி நுழைந்து அவையமைந்தனர்.

கைகூப்பியபடி அவைநுழைந்த துரியோதனனை அவையின் வலது பக்கத்திலிருந்து பொற்குடங்களில் நீருடன் சென்ற வைதிகர் வேதம் ஓதி வாழ்த்தி நீர்தெளித்து எதிர்கொண்டார்கள். அவர்கள் அரச மேடையேறி கங்கை நீர் தெளித்து தூய்மை செய்த அரியணையில் விதுரர் அழைத்துச்செல்ல துரியோதனன் சென்று அமர்ந்தான். இடப்பக்கச் சிறுவாயிலினூடக சுடர்த்தாலமேந்திய மங்கலச்சேடியர் உள்ளே வர அவர்களுக்குப் பின் பானுமதி கைகூப்பியபடி அரசமேடையை அடைந்து துரியோதனனுக்கருகே அரியணையில் அமர்ந்தாள். அவை வாழ்த்து கூவ, சேடியர் குரவையிட மங்கல இசை அனைத்தையும் ஒன்றெனத் திரட்டி அக்கூடத்தை நிறைத்தது.

அஸ்தினபுரியின் தொல்குடிமூத்தவர்கள் எழுவர் பொற்தாலத்தில் மணிமுடியை கொண்டுவந்து அளிக்க வைதிகர் அதை எடுத்து துரியோதனனுக்கு சூட்டினர். அவையமர்ந்தோர் அரிசியும் மலரும் தூவி வாழ்த்தினர். குடிமூத்தோர் கொண்டுவந்த செங்கோலைப் பெற்று துரியோதனன் அணிக்கோலம் கொண்டமர்ந்தான். வேதமோதி வாழ்த்தி நின்ற வைதிகர்களுக்கு இரு ஏவலர் கொண்டுவந்த தாலத்திலிருந்து பொன்நாணயங்களை இரு கைகளாலும் அள்ளி பணிந்து கொடையளித்தான். அதன்பின்னர் ஐந்து குடிகளிலிருந்தும் அஸ்தினபுரியின் மக்கள் மூவர் மூவராக மேடையேறி அவனிடமிருந்து கொடைகளை பெற்றுக்கொண்டு வாழ்த்தி இறங்கினர். ஏழு புலவர்கள் துரியோதனனைப்பற்றி அவர்கள் இயற்றிய பொதுச்செயல்களைப் பாடி பரிசில் பெற்றனர்.

கனகர் பொற்தாலத்தில் கொண்டுவந்த மூன்று அரசாணை ஓலைகளைத் தொட்டு அவன் ஏற்க அவர் அவற்றை மேடையில் படித்து அறிவித்தார். அஸ்தினபுரியின் வடகிழக்கு எல்லையில் அமைந்த மூவிழியன் ஆலயத்திற்கு நெய்விளக்கேற்றுவதற்கான நிலக்கொடையும் ஆயர்குடியினருக்கு புதிய புல்வெளிக்காவல் அமைப்பொன்றை உருவாக்குவதற்கான ஒப்புகையும் ஷத்ரியக்குடிகளுக்கு கங்கைக்கரையில் புதிய கொற்றவை ஆலயம் அமைப்பதற்கான ஏவலும் மேடையில் அறிவிக்கப்பட்டன. அவற்றை கோல் தூக்கி “நிலம் பொலிக!! குடி வாழ்க! தேவர்கள் பெருகுக!” என வாழ்த்தி அவை ஏற்றுக்கொண்டது.

தாரை அவை நிகழ்வுகளை மெல்லிய பதற்றத்துடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். இளமையிலிருந்தே அவள் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தவை அவை. மச்சநாட்டிலிருந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்தபோது அங்கிருந்த ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு திகைப்பும் அச்சமும் அளித்தன. நகரின் மாபெரும் கோட்டை அவள் மூதன்னை சொன்ன கதைகளில் வரும் பாதாளத்து நாகமாகிய கத்ருவைப்போல் தோன்றியது. அக்கோட்டைக்குள் நுழையும்போது நாகத்தால் விழுங்கப்படுபவளாகவே உணர்ந்தாள். அஞ்சி மெய்ப்புகொண்டு அருகிருந்த முதிய சேடியின் உடலுடன் ஒட்டி கண்களை மூடி விம்மி அழுதாள்.

அவளை அணைத்து சேடி “அஞ்சற்க அரசி, இப்பெருநகரில் அரசியென தாங்கள் நுழைவது மச்சர் குலத்திற்கு பெருமை. சதுப்புகளில் மீன்வேட்டையாடி முதலையூன் உண்டு வாழும் நாம் இதோ அஸ்தினபுரியின் உறவினர் என அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். தங்கள் வயிற்றில் பிறக்கும் மைந்தர் ஷத்ரியக் குடியினர் என்று பாரதவர்ஷத்தால் ஏற்கப்படுவார்கள். தாங்கள் நம் குடியின் முகப்புக்கொடி. நாம் வெல்லவிருக்கும் பெருமீனைப் பற்றுவதற்காக வீசிய தூண்டில். கொழுமுனையே தாங்கள். தங்கள் உறுதியாலேயே நம் குலம் எண்ணிய அனைத்தையும் எய்த வேண்டும்” என்றாள்.

அஸ்தினபுரியின் விரிவான சடங்குகளும் முறைமைகளும் அணிச்சொற்களும் அவளுக்கு முற்றிலும் புரியாத நாடகம்போல் இருந்தன. ஒவ்வொரு முறையும் திகைத்துச் சொல்லிழந்து நின்றாள். பின்னர் ஓரக்கண்னால் நோக்கி பிறர் செய்வதைப்போலவே செய்வதற்கு கற்றுக்கொண்டாள். உடலிலும் நாவிலும் பழக்கமென அவை அமைந்த பின்னர் எண்ணத்திலிருந்தே விலகிச் சென்றன. வெற்றுச்சடங்குகளும், பொருளற்ற சொற்களும் மீள மீள நிகழும் நீண்ட பகல்கள். களைத்து உறங்கிக் கடந்துபோகும் குறுகிய இரவுகள். நாட்களும் மாதங்களும் ஆண்டுகளும் கடந்துசென்றன. அவள் தனக்குரிய சிறிய உலகொன்றை தன் அறைக்குள் உருவாக்கிக்கொண்டாள். சோலைச்சுனையின் மீன்களே அவளை மச்சநாட்டுக்கு கொண்டுசெல்லப் போதுமானவையாக ஆயின.

பிறகெப்போதோ அனைத்துச் சடங்குகளும் பொருள் கொண்டவையாக தெரியத்தொடங்கின. அது எப்போது தொடங்கியது என்று அவளால் உணர முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அன்னமூட்டும் வற்றாப்பெருநதியின் நீரால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட அரியணையில் அரசன் அமர்வதும், குடித்தலைவர்கள் எடுத்து அளித்த பின்னரே மணிமுடி சூடுவதும், கோல்கொண்டு அவை வாழ்த்திய பின்னரே அரசன் என்று ஆகி அவன் அவர்களுக்கு ஆணைகள் இடுவதும், குலக்குறி பொறிக்கப்பட்ட செங்கோலும் இலைகளைக் கோத்து பின்னி அமைக்கப்பட்டவை எனத் தோன்றிய தொன்மையான அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியும் அங்கு முன்பெப்போதோ நிகழ்ந்தவற்றின் மீள்நிகழ்வுகள் என்று தோன்றியது.

அங்கு நிகழும் ஒவ்வொன்றும் மூதாதையரால் பேருணர்வுடன் குருதியும் கண்ணீரும் நனைந்து நிகழ்த்தப்பட்டவை. எவரும் எதையும் புதிதாக செய்ய இயலாது. மூதாதையரின் வாழ்வை மீள மீள நடிப்பதன்றி அரசகுடிகளிடம் ஆற்றுவதற்கு பிறிதொன்றுமில்லை. அதை உணர்ந்த உடனே பிற அனைத்தையும் புரிந்துகொண்டோமென்று அவளுக்குத் தோன்றியது. மச்சர் நாட்டு ஒன்பது சிறுகுடிகளின் தலைவராகிய தன் தந்தையும் பாரதவர்ஷத்தின் முதன்மை அரசின் முடிதாங்கி அமர்ந்திருக்கும் துரியோதனனும் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல. அரசென்றும் கோலென்றும் நெறி என்றும் அமைவதனைத்தும் ஒன்றே.

blஅரசுச் சடங்குகள் ஒவ்வொன்றாக நிகழ்ந்து முடிந்தன. விதுரர் அவைமுகப்பில் தோன்றி கையுயர்த்தி “அவை சிறப்படைக! முடிமன்னர் வெல்க!” என்றார். “அஸ்தினபுரிக்கு இன்று ஒரு நன்னாள். அவை மங்கலம் நிறைந்துள்ளது. அஸ்தினபுரியின் அரசர் தன் குடிமூத்தாரின் நெறிநின்று கொடையும் அறமும் ஆற்றி நிறைவுகொண்டமர்ந்திருக்கிறார். இந்தப் பெருநாளில் நம் பேரரசரின் இளையோர் பாண்டுவின் மைந்தர்கள் தங்கள் தூதரென யாதவகுலத்துப் பெருவீரரும் சாந்தீபனி மெய்மரபின் இன்றைய முதலாசிரியருமான இளைய யாதவரை இங்கு எழுந்தருளி தங்கள் தூதராக சொல்வைக்கும்படி அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அவர் அளிக்கும் தூதை இந்த அவைநின்று கேட்க நாம் நல்லூழ் கொண்டுள்ளோம். அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார்.

இளைய யாதவர் கைகூப்பியபடி எழுந்தபோது அவை முற்றமைதி கொண்டிருந்தது. “அஸ்தினபுரியின் பிதாமகரையும், ஆசிரியர்களையும், அவையமர்ந்த பேரரசரையும் அரியணை ஏறிய அரசரையும் ஆன்றோர் நிறைந்த தொல்லவையையும் வணங்குகிறேன். மதுவனத்து சூரசேனரின் பெயர்மைந்தனும் யாதவக் குடியினனுமாகிய நான் அஸ்தினபுரியின் பாண்டுவின் மைந்தர் யுதிஷ்டிரரின் அவைத்தூதனாக இங்கு வந்து அவருடைய சொற்களை முன்வைக்க பணிக்கப்பட்டுள்ளேன். என் சொற்கள் கனிந்த நன்னிலத்தில் விழுந்த விதைகள் என்றாகுக! மலரும் கனியும் கொண்டு நூறு மேனி பொலிக! இத்தருணத்தின் தெய்வங்கள் தங்கள் முழு அருளையும் சொரிக! நலம் சூழ்க!” என்று வாழ்த்தினார்.

தாரை அத்தருணத்தின் எடை தாளாமல் பெருமூச்சுவிட்டாள். காலம் நின்றதன் எடை அது. அது பனிமலைகள்போல குளிர்ந்தது. இளைய யாதவர் “அவையீரே, தங்களில் பலர் அறிந்திருப்பீர்கள். அஸ்தினபுரியின் பேரரசர் திருதராஷ்டிரரின் தூதுச் செய்தியுடன் அவருடைய சொல்லணுக்கராகிய சஞ்சயன் சில நாட்களுக்கு முன் உபப்பிலாவ்யத்தை வந்தடைந்தார். அங்கு குடிகளனைவரும் அமர்ந்த பேரவையில் அரசரின் தனிச் செய்தியை அவர் சொல்லில் தான் உரைத்தார்” என்றார். “அரசரின் சொற்கள் இவை. எந்நிலையிலும் எதன் பொருட்டும் தன் மைந்தரை பாண்டுவின் மைந்தர்கள் கொல்லலாகாது. அதற்கு வழியமைக்குமென்பதனால் அவர்கள் படையெழுச்சியை மறுசொல்லின்றி கைவிடவேண்டும்.”

“ஆன்றோரே, அஸ்தினபுரியின் அரசர் என்றல்ல, மைந்தரைப் பெற்ற தந்தையென்று நின்று அச்சொல்லை பேரரசர் முன்வைத்தார். பாண்டுவின் மைந்தரின் முதற்றாதையென நின்று அவர் அக்கோரிக்கையை ஆணையென்றும் மன்றாட்டென்றும் முன்வைத்திருந்தார். அவையிலெழுந்து அதை சஞ்சயன் உரைத்தபோது பாண்டவ முதல்வராகிய யுதிஷ்டிரர் விழிநீர்மல்கி தந்தையின் ஆணை தலைமேற்கொள்ளப்பட்டது, மறுசொல்லோ மறுஎண்ணமோ எனக்கில்லை, எந்நிலையிலும் பாண்டவர்கள் கௌரவர்களுக்கெதிராக படைமுகம் கொள்ளமாட்டார்கள் என்றார். பாண்டவர் தரப்பிலிருந்து படையெழுச்சி நிகழாதென்றும் எப்படைக்கலத்தாலும் எங்கும் பாண்டவர்கள் கையால் கௌரவர்கள் தாக்கப்பட மாட்டார்கள் என்றும் ஆணையுரைத்தார். சான்றோரே, அவ்வுறுதியை இந்த அவையில் மீண்டும் உரைக்கவே நான் வந்துள்ளேன்.”

இளைய யாதவர் கைகூப்பியபோது அவையெங்கும் பரவிய மெல்லிய முழக்கத்தை தாரை கேட்டாள். அது வாய்களோ மூக்குகளோ எழுப்பியதல்ல, உள்ளம் நேரடியாக ஒலித்தது என்று தோன்றியது. திருதராஷ்டிரர் கைகூப்புவதுபோல் விரல்களைக் கோட்டி அதன்மேல் தன் முகத்தை அமைத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய பெரிய தோள்களில் தசைகள் நெளிந்துகொண்டிருந்தன. பீஷ்மர் எச்சொல்லையும் கேளாதவர்போல் வேறெங்கோ விழிநட்டு அமர்ந்திருக்க துரோணர் குனிந்து கிருபரிடம் எதையோ சொன்னார். கிருபர் தலையசைத்தார்.

மேலும் எதையோ எதிர்பார்ப்பவன்போல இளைய யாதவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான் துரியோதனன். அவனருகே பானுமதி வெண்சுண்ணத்தாலான பாவை என வெறும்முகம் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவன் இளையோர் மலைத்த விழிகளுடன் அவைநிறைத்திருந்தனர். சகுனி விழிகளைத் தாழ்த்தி தாடியை நீவிக்கொண்டிருக்க கணிகர் தான் அமர்ந்திருந்த சேக்கையிலிருந்த மரவுரியின் ஒரு நூலை மெல்ல பிரித்து எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். தாரை தன் சூழலை உணர்ந்து அரசியரை நோக்கினாள். காந்தாரியின் நீலக் கண்பட்டை நனைந்து கன்னங்களில் விழிநீர் வழிந்தது. அசலை உதடுகளை உள்மடித்திருந்தாள். ஆனால் பிற அரசியர் அனைவரும் என்ன நடக்கிறதென்றே தெரியாமல் விழியொழிந்த தோற்றம் கொண்டிருந்தனர்.

“இந்த அவையில் பாண்டவரின் தரப்பில் நின்று நான் அறிவிப்பது ஒன்றே, போர் அகன்றுவிட்டது” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “பாண்டவர்கள் இனி அஸ்தினபுரியிடம் கோருவதென ஏதுமில்லை. மண்ணோ, முடியோ, பிற உரிமைகளோ அவர்களுக்குத் தேவையில்லை. தங்கள் ஆற்றலால் தங்கள் ஊழின் வழியில் தொடர்வதென அவர்கள் முடிவெடுத்திருக்கிறார்கள். இந்த அவையில் பிதாமகரையும் ஆசிரியர்களையும் பேரரசரையும் பேரரசியையும் தன் இளையோனாகிய அஸ்தினபுரியின் அரசரையும் உடன்குருதியினர் அனைவரையும் வணங்கி, வாழ்த்துரைத்து யுதிஷ்டிரர் அனைத்து நலமும் சூழ்க என்கிறார். அவர் சொல் இந்த அவையில் திகழ்க!” என்றார். அவை மெல்ல சொல்லடங்கியது. இளைய யாதவர் மேலும் உரைக்கப்போகும் ஒன்றுக்காக செவிகூர்ந்தது.

“அவையோரே, இதனால் விளைவதென்ன என்று நன்கறிந்தே யுதிஷ்டிரர் இதை இயற்றியிருக்கிறார் என்றறிக! தந்தையென நின்று திருதராஷ்டிரர் சொன்னவற்றுக்கு தலைகொடுத்து இம்முடிவை அவர் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால் செயல்களே வரலாறு, ஏன்களும் எவ்வாறுகளும் அல்ல. இன்னும் சிலநாட்களில் அவர் தன் முடியையும் மண்ணையும் துறந்து அகன்றது மட்டுமே சொல்லில் நின்றிருக்கும். அது அச்சமுடைமை என்றும் ஆண்மையின்மை என்றும்தான் விளக்கப்படும்” என இளைய யாதவர் சொன்னார்.

“விட்டுச்செல்வது எளிதல்ல. அவருடன் இணைந்து படைமுகம் வரை வந்த அரசர்களை கைவிடுவதுதான் அது. அவர்கள் இப்பக்கம் உங்களுடன் இணைந்த அரசர்களால் இனி வேட்டையாடப்படுவார்கள், கொன்று உண்ணப்படுவார்கள். அறிக, யுதிஷ்டிரர் அவர்களுக்குச் செய்தது பெரும் அறமின்மை. தந்தைசொல்லின் பலிபீடத்தில் தோழர்களை குருதியளிக்கிறார். உளமுவந்து அவர் அதை செய்ய முடியாது. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவர் விழிமுன் எழுந்து மெய்யுருக சொல்நெகிழ நெறியா என்று கேட்பார்கள். அவர்களின் நோக்குக்கு முன் அனல்முன் என்பிலி என சுருண்டுதுடிக்காமல் அவர் இனி எஞ்சிய வாழ்நாளை கடக்க முடியாது.”

இளைய யாதவரின் சொற்கள் அவையெங்கும் உணர்வலை ஒன்றை பரவவிடுவதை தாரை கண்டாள். கைகளை மார்பில் கட்டி பார்வையை மறுபக்கமிருந்த தூணொன்றில் நிலைக்கவிட்டு முற்றிலும் உணர்வற்ற கற்சிலை முகத்துடன் துரியோதனன் அமர்ந்திருந்தான். “அவருக்கிருக்கும் ஆறுதல் ஒன்றே, தோழரைக் கைவிட்டு அவர் எதையும் ஈட்டவில்லை என்பது. ஐவரும் தங்கள் அரசியரையும் மைந்தரையும் அன்னையையும் அழைத்துக்கொண்டு அறியா நிலம் நோக்கி செல்லவேண்டும். மலைவேடர்களாகவோ மச்சர்களாகவோ வாழவேண்டும். இனி அரண்மனையோ படைத்துணையோ குடியோ கோட்டையோ இல்லை. பாண்டுவின் பெயரன்றி அவர்கள் கொண்டுசெல்வதேதும் இல்லை. குடியிலிகளாக அவர்கள் வாழ்ந்து மடியவேண்டும்.”

“மேலும் பல தலைமுறைகளுக்குப் பின் அவர்களுக்குரிய குடி உருவாகிவரக்கூடும். அதுவரை பாண்டுவின் பெயரை மலைவேடர்மைந்தர்களே சூடியிருப்பர். இங்கு கொடியும் கோட்டையுமாக சொல்கொண்டு தார்த்தராஷ்டிரர்கள் அமர்ந்திருக்கையில் பாண்டவர்கள் அங்கே அவ்வண்ணம் ஆகவேண்டுமென்பதே தெய்வங்கள் வகுக்க முதற்றாதை சொல்லில் எழுந்தது என்றால் அதுவே நிகழ்க!” இளைய யாதவர் தலைவணங்கி அமர்ந்ததும் அவையில் சொல் என ஏதும் எழவில்லை. ஆனால் தொண்டை தீட்டும் ஒலியும் மூச்சொலிகளும் உடலசைவில் அணிகள் எழுப்பும் ஓசைகளும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

அனைத்து விழிகளும் துரியோதனனையே எதிர்பார்த்திருப்பதை தாரை கண்டாள். அசலை மெல்ல அசைந்து நீள்மூச்செறிந்து தலைசரித்து தாரையின் காதில் “அவர் ஒரு சொல்லும் உரைக்கப்போவதில்லை” என்று சொன்னாள். தாரை அந்த அமைதியின் உச்சநிலையில் எரிபட்ட கந்தகக்குவை என பெருங்குரலுடன் துரியோதனன் எழக்கூடும் என எதிர்பார்த்தாள். இரு கைகளாலும் தொடைகளையும் தோள்களையும் தட்டிக்கொண்டு அரசனென்றும் தொல்குடியினனென்றும் தான் சூடிய அடையாளங்கள் அனைத்தையும் வீசி வெறும் மல்லனாக அவன் எழும் தருணங்கள் பலவற்றை அவள் முன்னரே கண்டிருந்தாள்.

அவள் துரியோதனனையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் முற்றிலும் அசைவற்றிருந்தான், வேறு ஒரு காலத்திற்கு சென்றுவிட்டதுபோல. அவன் நீண்ட மூக்கு, கருங்கல்லில் கலிங்கச் சிற்பியால் செதுக்கப்பட்டவை போன்ற வாயும் தாடையும், நேர்கொண்ட உடல், பெருந்தோள்கள் என அவள் நோக்கு அலைந்தது. அவரை எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறோம் என அவள் உணர்ந்தாள். விழிகளை திருப்பிக்கொண்டு பெருமூச்சுவிட்டாள். இக்கணம் அவர் எழுந்து அரசுரிமையில் பாதியை தன் உடன்குருதியினருக்கு அளித்து அறத்தாறு நிற்பதாக அறிவித்தால் மகிழ்வோமா? அவளுக்கு அவ்வினாவே பொருளற்றதாகத் தோன்றியது. ஆனால் அவ்வினா ஏன் எழுந்தது?

அதைவிட தன் உள்ளத்தில் அதற்குரிய விடை என என்ன எழுகிறதென்று நோக்கலாம். அவள் சலிப்புடன் தலையசைத்தாள். எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் கௌரவர்களை ஒவ்வொருவராக நோக்கினாள். துச்சலன், துர்மதன், சலன், சகன், துர்மர்ஷணன், துர்முகன், சத்வன், சுலோசனன், சித்ரன், சாருசித்ரன், ஊர்ணநாபன், நந்தன், உபநந்தன், சித்ரபாணன், சுபாகு… அனைவரும் அவரே என்று முதல்நோக்கிற்கு தோன்றினர். இயல்பாக விழிதூக்கியபோது அவையமர்ந்த அனைவருமே அவர் முகம்கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றி திகைப்பு எழுந்தது.

ஆனால் அவர்கள் அவர் அல்ல. விழிநட்டு நோக்க நோக்க ஒவ்வொருவரும் அவரிடமிருந்து கூரிய வேறுபாடு கொண்டனர். அமர்வின் கோணலால், முகத்தின் பிழையால், விழிகளின் மங்கலால், தோள்களின் வடிவால், நெஞ்சின் விரிவால், விழிதொட்டறிய முடியாத ஏதேதோ கூறுகளால் அவர்கள் அவர் அல்லாதாயினர். அவர்களினூடாகச் சென்று அவர் தன் முழுமையை அடைந்துவிட்டிருக்கிறார் என்பதுபோல. ஒவ்வொருவரும் அவரே, ஆனால் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொருவகையில் உதறிக் கடந்துசென்றே அவர் அவ்வாறு ஆகியிருக்கிறார்.

மீண்டும் அவள் துரியோதனனை நோக்கினாள். சிம்மங்களும் வேங்கைகளும் கொள்ளும் முற்றமைதி. தனக்கு அப்பால் உலகே இல்லை என்பதுபோல் முற்றிலும் தன்னுடலுக்குள்ளேயே அமைதல். முற்ற நிறைந்து ஒரு துளிசொட்டா கலம்போல. குழல்கற்றைகள், நேர்நெற்றி, கூர்மீசை, அழுந்திய உதடுகள், குமிழ்ந்த முகவாய், மல்லர்களுக்குரிய காளைக்கழுத்து. முற்றிலும் பிழையின்மை கூடிய பேருடல். பிழைக்காகவே அவரை நோக்கும் விழிகளெல்லாம் தவித்துத் தேடுகின்றன. பிழையினூடாக அவரை மானுடனாக்கிக்கொள்ள விழைகின்றன. நிறைவு கண்டு திகைத்துச் சோர்ந்து விலகிக்கொள்கின்றன. அஞ்சி அகல்கின்றன. பின்னர் வெறுக்கத் தொடங்குகின்றன.

அங்கே அமர்ந்திருப்பவர்களில் எவரேனும் துரியோதனனை நோக்குகிறார்களா? அவள் விழிதிருப்பி நோக்கியபோது அனைவருமே அவரையும் இளைய யாதவரையும் மட்டுமே நோக்கிக்கொண்டிருப்பதை கண்டாள். விழிகள் துலாமுள் என அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தன. அவள் இளைய யாதவரை கண்டாள். சற்றே சரிந்த துலாத்தட்டு அளிக்கும் பொறுமையின்மையுடன் அன்றி அவரை பார்க்க முடிவதில்லை. படையாழியும் வேய்குழலும் நிகர்கொள்ளலாகுமா? குழல்சூடிய அப்பீலி ஒரு துலாமுள்.

அவள் திரும்பி காந்தாரியை பார்த்தாள். எவரும் எதுவும் சொல்லாமல் பொழுது கடந்தது. ஒரு கணத்தில் அவ்வெண்ணம் அவளுக்கு எழுந்தது. எவர் என்ன சொல்லமுடியும்? மேலும் சற்று முன்னகர்ந்தபோது அவள் உள்ளம் திகைத்து அசைவிழந்தது. என்ன சொல்லமுடியும்? ஆம், யுதிஷ்டிரரின் துறப்பை ஏற்கிறோம் என்றா? போர் நின்றுவிட்டதென கொண்டாடுவதா?

அப்போது செய்வதற்கு எஞ்சியது ஒன்றே. அவையெழுந்து ஆம், நிகராக நானும் முடி துறக்கிறேன் என்று சொல்லுதல். தந்தை அளிக்க பெற்றுக்கொள்கிறேன் என்று அறிவித்தல். அல்லது அனைத்தையும் கைவிட்டு மூத்தவரே என யுதிஷ்டிரரை அழைத்து ஏற்றுக்கொள்ளுதல். ஒருகணத்தில் அத்தனை முடிச்சுகளும் முற்றவிழலாம், அல்லது முற்றிலும் அசைவற்று முடிவிலி வரை தொடரலாம். பிறிதொன்றில்லை. அவளால் அமர்ந்திருக்க இயலவில்லை. எழுந்து ஓடிவிடவேண்டும் போலிருந்தது. அசலையின் கையை தொட்டாள். ஆனால் சொல்லெழவில்லை. அசலை அத்தொடுகையால் மெல்ல விதிர்த்தாள்.

அவள் இளைய யாதவரின் முகத்தை நோக்கினாள். அவர் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அங்கிலாத எதையோ நோக்கி புன்னகைப்பவர்போல அமர்ந்திருந்தார். அவள் முந்தையநாள் அறிந்த தந்தை வடிவம் அல்ல அது எனத் தோன்றியது. திகைப்புடன் அவர் குழலில் சூடிய பீலியை நோக்கினாள். அதுவும் அவளுக்கு நோக்களிக்கவில்லை. படபடக்கும் உள்ளத்துடன் அவள் அவர் புன்னகையை, ஒற்றைக்கல்லாரம் துவண்ட மார்பை நோக்கினாள். பின்னர் காலடிகளுக்கு நோக்கு தழைந்தாள். அறிந்தவை, அணுக்கமானவை. அவள் உளக்கொந்தளிப்பு அடங்கியது. அவள் அவர் கால்களையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 27

பகுதி நான்கு : ஒளிர்பரல் – 2

blதாரை அசலையின் அறைவாயிலுக்குச் சென்றபோது முன்னரே அவள் தன் சேடியருடன் பேரவைக்கு கிளம்பிச் சென்றிருக்கும் செய்தியை அறிந்தாள். இடைநாழியினூடாக விரைந்து ஓடியபோது கழுத்தணிகளும் வளையல்களும் சிலம்புகளும் இணைந்து குலுங்கும் ஓசை பெரிதாக ஒலிக்கக்கேட்டு நின்று நெஞ்சில் கைவைத்து மூச்சிழுத்துவிட்டாள். பின்னர் பெருநடையாக தாவி ஓடி படிகளில் இறங்கி சிறுகூடத்திற்கு வந்து அங்கு நின்றிருந்த முதுசேடியிடம் “இளைய அரசி நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டார்களா?” என்றாள். அவள் “இல்லை அரசி, நான்காவது வளைவு அணுகியிருப்பார்கள் இந்நேரம்” என்றாள்.

ஒவ்வொரு தூணையும் தொட்டுத் தொட்டு நுனிக்கால் வைத்து தாவித்தாவி அவள் ஓடினாள். நடுவில் ஒரு தூணை தொடாமல் விட்டபோது திரும்பி வந்து அதை தொட்டுவிட்டு முன்னால் சென்றாள். நின்று மூச்சிரைத்து கண்களை மூடி ஒருகணம் இளைப்பாறி மீண்டும் ஓடினாள். அவ்வரண்மனையில் அவ்வாறு ஓடுபவர்கள் அவளும் அவள் குலத்தைச் சேர்ந்த சிம்ஹிகி, புஷ்டி, அனங்கை, கலை, ஊர்வசி, அமிர்தை ஆகியோரும் மட்டுமே. மல்லநாட்டு இளவரசியர் தேவமித்ரை, தேவபிரபை, தேவகாந்தி, தேவமாயை, தேவகி ஆகியோர்கூட அவ்வாறு ஓடுவதில்லை.

தோட்டத்திலாடுகையில் தேவமித்ரை ஒருமுறை அவள் தோளைத் தொட்டுஅணைத்து “அவ்வாறு ஓடக்கூடாது தாரை… அரசியர் ஓடுவதில்லை” என்றாள். “ஏன்?” என்றாள் தாரை. “நம் அணிகளை பார். இவை ஓடுவதற்கும் விரைவதற்கும் உரியவை அல்ல.” தாரை அணிகளை நோக்கிய பின் “ஏன் ஓடக்கூடாது?” என்றாள். “அரசியருக்கு அனைத்தும் அருகிலுள்ளன. ஆணையிட்டால் அருகணையக் காத்திருக்கின்றன” என்றாள் சிம்ஹிகி. கலை “அவ்வாறு அருகணையாதவற்றை அவர்கள் நாடுவதும் பிழை” என்றாள். அவள் இளிவரலாடுகிறாளா என விழிகளிலிருந்து தெரியவில்லை. “அரசியரின் காலம் மிகமிக மெல்ல ஊர்வது, சினைகொண்ட பிடியானை என” என்றாள் தேவப்பிரபை.

“மெய்யாகவே சொல்க, ஏன் அரசியர் ஓடலாகாது?” என்றாள் தாரை. “ஓடும்போது அவர்கள் அரசியல்லாமலாகிறார்கள்” என்றாள் தேவகாந்தி. “ஏன்?” என்று தாரை மீண்டும் கேட்டாள். புஷ்டி “நான் இதை ஒருமுறை செவிலியிடம் கேட்டேன்” என்றாள். “அரசி என்பது ஒரு நிறைநிலை. ஆகவே அவர்கள் ஓடக்கூடாது என்றாள். பின்னர் என் தோளைத்தொட்டு நிறைந்திருக்கையில்தான் அது நீர்நிலை. அரசியர் ஓயாது தன்னிலூறும் சுனை ஆகலாம். ஊருக்கே உணவூட்டும் குளமோ ஏரியோ ஆகலாம். உணவூட்டும் ஊருணியாகலாம். ஓயாது அலைக்கும் கடலுமாகலாம். ஆனால் நிலைகொண்டாகவேண்டும் என்றாள்.”

தாரைக்கு அவள் சொன்னது புரியவில்லை. அவள் “எங்களூரில் ஓடுவதே முதல் பயிற்சி. நெடுந்தொலைவு ஓடுவதும் நெடுநேரம் துடுப்பிடுவதுமே ஆற்றல் என கொள்ளப்பட்டன” என்றாள். தேவமாயை “உங்களூரில் வெள்ளி என எதை சொல்வீர்கள்?” என்றாள். “அயிரை, கெண்டை” என்றாள். “பொன் என்று?” என்றாள் தேவமாயை. “செங்கயல்” என்றாள். தேவமாயை உதடு வளைய புன்னகைத்து “எங்களூரில் வெள்ளி என்றால் சருகு. பொன்னென்றால் தளிர்” என்றாள். “இங்கே வெள்ளியும் தங்கமும் வெறும் உலோகங்கள் மட்டுமே.” தாரை நீள்மூச்செறிந்தாள். தேவமித்ரை அவள் தோளை மீண்டும் அணைத்து “நீ துயர்கொள்ள வேண்டியதில்லையடி. மெய்யாகவே உன்னைப்போல் ஓடமுடியாதா என ஏங்குபவள் நான்” என்றாள்.

அவள் ஓடிவரும் ஓசையைக் கேட்டு அசலை நின்று திரும்பிப்பார்த்து புன்னகைத்தாள். அவளை அணுகி மூச்சை அடக்கி “பொறுத்தருள்க, அரசி. தாங்கள் பட்டத்தரசியுடன் அவைபுகுவீர்கள் என்று எண்ணினேன். தனியாக செல்கிறீர்கள் என்று அறிந்த பின்னரே அங்கு வந்தேன். அதற்குள் கிளம்பிவிட்டீர்கள்” என்றாள். “ஆம், இது பேரவை என்பதனால் பேரரசியுடன் தானும் செல்வதாக அரசி சொன்னார்கள். ஆகவே நான் தனித்து கிளம்பினேன்” என்றாள் அசலை.

மூச்சு அமைய தாரை “பேரவைக்கு பேரரசி வருகிறார்களா?” என்றாள். “ஆம், இன்றையநாள் அஸ்தினபுரியில் அனைவரும் எதிர்பார்த்திருப்பதல்லவா?” என்று அசலை சொன்னாள். “மேலும் அவருடைய சொற்களில் பாதி அன்னையை நோக்கியே எழும் என அனைவரும் அறிவர்.” தாரை “ஆம்” என்றபின் முகம்மலர்ந்து அசலையின் கையைப்பற்றி “நேற்று நான் சென்று இளைய யாதவரை பார்த்தேன்” என்றாள். அசலை திடுக்கிட்டு “நீயா?” என்றாள். “ஆம், நானும் என் கொண்டவருமாக சென்றோம். உண்மையில் நான் தயங்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவர்தான் என்னை வற்புறுத்தி அழைத்துச் சென்றார்” என்றாள் தாரை.

சிறுமியைப்போல மூச்சிழுத்துவிட்டு “என்னால் எப்படி அத்தனை தொலைவைக் கடந்து அவர் அருகே அணுக முடிந்ததென்று இப்போது எண்ணினாலும் திகைப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் அருகணைந்த பின்னர் நான் எப்போதும் அங்குதான் இருந்துகொண்டிருந்தேன் என்றுணர்ந்தேன். அவர் பிறிதெவருமல்ல, அங்கே மச்சபுரியில் சர்மாவதியில் படகோட்டி முதலைகளை வேட்டையாடி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் என் தந்தைதான். அவர் என் கைகளைப் பற்றியதுமே நான் அதை உணர்ந்தேன். கண்களை மூடினால் தந்தையின் தொடுகையென்றே அது தோன்றியது” என்றாள் தாரை.

அசலை அதை கேட்கவிழையாதவள்போல மறுபக்கமாக தலைதிருப்பியிருந்தாள். ஆனால் தாரை அதை கண்ணேற்காமல் தொடர்ந்து பேசினாள். “நான் அதை அவரிடம் சொன்னேன். நான் உன் தந்தையேதான் என்று அவர் சொன்னார். என் தலையை மெல்ல தட்டினார், காதைப் பிடித்து முறுக்கினார். மெய்யாகவே அவருக்கு என் தந்தை எப்படி என்னை கொஞ்சுவார் என தெரிந்திருக்கிறது.” அசலை பெருமூச்சுடன் “நன்று” என்றாள். “நீங்களும் சென்று பார்க்கலாமே, அக்கை?” என்றாள் தாரை. “உன்னுடன் உன் கணவர் வந்தார்” என்றாள் அசலை. “ஆம், அது மெய். முறைமைகளைக் கடந்துசெல்ல இங்கு எவருக்கும் ஒப்புதலில்லை” என்றாள் தாரை.

இருவரும் பேசிக்கொண்டு நடந்தனர். அசலை தலைகுனிந்து எண்ணங்களில் ஆழ்ந்தவளாக நடந்தாள். தாரை அச்சூழலை விழியோட்டி நோக்கியபடி அவ்வப்போது இயல்பாக நின்று ஆடைகளும் அணிகளும் குலுங்க ஓடி அணுகி உடன்வந்தாள். அசலை விழிப்புற்றவள்போல “நீங்கள் எதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டீர்கள்?” என்றாள். தாரை மெல்லிய திடுக்கிடலுடன் அக்கேள்வியை அடைந்தாள். துள்ளலுடன் அவளுடன் இணைந்து நடந்தபோது அவள் அணிகளும் வளைகளும் குலுங்கின. அவள் சொல்லெடுப்பதற்கு முன்னே அவள் உடல் ஒரு சொல்லை உரைத்தது போலிருந்தது.

“உண்மையை சொல்லப்போனால் நாங்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டது முழுக்க மச்சநாட்டை பற்றித்தான், அரசி. இளைய யாதவர் என் தந்தையின் தோழர். எங்கள் நிலத்தை நன்கறிந்தவர். நீங்கள் எங்கள் நிலத்தை பார்த்திருக்கமாட்டீர்கள். சர்மாவதி சேற்றுநதி. அதன் இரு கரைகளும் சதுப்பு நிரம்பியவை. எங்கள் இல்லங்கள் அனைத்தும் சதுப்பின் மீதுதான் அமைந்திருக்கும். நீரலைக்கு இருபுறமும் கோரைப்புல்லின் அலைகள். நீரில் படகுகள் ஒழுகிக்கொண்டிருக்கும். கோரைப்புற்களின் மீது எங்கள் இல்லங்கள் மூங்கில்கால் ஊன்றி நின்றிருக்கும். அவ்வளவே வேறுபாடு. படகுகளைப் பார்த்து அமர்ந்திருந்தால் வீடுகள் ஒழுகிச்செல்வதைப்போல தோன்றும்…”

அவள் சிறுமியைப் போன்ற விரைவுக்குரலில் “குடில்களுக்கு அடியில் இஞ்சிப்புல்லிட்டு புகையெழுப்பிக்கொண்டிருப்போம். இல்லையேல் சதுப்பின் கொசுக்கள் உடலை மொய்த்துவிடும். அப்புகை எங்கள் ஊர்களை முகில்போல மூடியிருக்கும். இளமையிலிருந்து நான் கண்ட அத்தனை முகங்களும் அப்புகைப்படலத்தினூடாக எழுந்தவைதான். எப்போதேனும் நல்ல கோடையின் இளங்காலையில் ஆற்றுக்குமேல் படகில் செல்கையிலேயே புகையில்லாத காட்சிகளை காண்பது. அது விழியிலிருந்து ஒரு மென்பால் படலத்தை உரித்து அகற்றியதுபோல காட்சி துலங்கும் ஒரு கனவறிதல். அதற்காகவே நான் சர்மாவதிக்கு செல்வேன்” என்றாள்.

“ஆனால் அது மிக அரிது. ஆற்றின்மேல் எப்போதும் நீராவிப் படலம் இருக்கும். காட்சிகள் மழையினூடே என நெளிந்தாடித்தான் தெரியும்…” என அவள் தொடர்ந்தாள். சொல்லச்சொல்ல எழுந்தபடியே இருந்தது அவள் உள்ளம். “நானே மீன் பிடிக்கத்தொடங்கியது ஏழாவது அகவையில். எனக்கு என் தந்தை கைக்கோடரியால் மென்மரம் குடைந்து ஒரு படகு செய்து தந்தார். அதில் துடுப்பிடுவதற்கும் அவரே கற்பித்தார். சிறுதூண்டிலுடன் ஆற்றில் தனித்துச் சென்று என் முதல் மீனை பிடித்துக்கொண்டு வந்ததை ஒவ்வொரு காட்சித்துளியெனவும் நினைவு கூர்கிறேன்.”

“அதுவொரு நீள்வால் கெளுத்தி. ஆழத்திலிருந்து விடியலில் மட்டுமே வெளிவரும் மீன். அதற்கு செவுள்கள் இல்லை. இலைக்குருத்துச் சுருள்போல மென்மையாக பளபளத்தது. அதை என் கையில் எடுத்தபோது துள்ளி நெளிந்தது. அது சர்மாவதியின் விரல் என்றும் என்னை உடல்கிளுப்பூட்டி சிரிக்கவைக்க முயல்கிறதென்றும் எண்ணினேன். படகை சேற்றுவிளிம்பில் நிறுத்தி பாய்ந்திறங்கி சதுப்பினூடாகச் செல்வதற்கு போடப்பட்டிருந்த மரத்தடி மீது தாவி என் குடில் நோக்கி ஓடினேன். ‘தந்தையே, நானே பிடித்த மீன்’ என்று கூவினேன். தந்தை என் அக்கையருடன் இல்லமுகப்பிலமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். எழுந்து ஓடிவந்து இரு கைகளையும் விரித்து என் இடை பற்றி தூக்கிக்கொண்டார். ‘என் குட்டி மீனே! என் ஒளிமிக்க மீனே!’ என்று கூவி என்னை முத்தமிட்டார்.”

“அதைத்தான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாயா?” என்றாள் அசலை. “ஆம், என்னை என் தந்தை பரல் என்று அழைப்பார். அதை அவரே சொன்னார். நானே நிறுத்தாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். சென்ற பதினாறாண்டுகளில் நான் ஒருமுறைகூட பேசாதவை அவை. அவ்வளவு சொற்களும் என்னுள் ஆழத்தில் மீன்முட்டைகள் என கிடந்திருக்கின்றன. பெருகிக் கொப்பளித்து எழுந்தன. அக்கையே, நீங்கள் மழைக்காலம் முடிந்து முதல் வேனிலில் செம்பரலும் வெண்பரலும் முட்டைகள் விரிந்து மீன்குஞ்சுகள் எழுவதை கண்டிருக்கிறீர்களா? புயற்காற்றில் மணல்பரப்பு கொப்பளித்து எழுந்துசுருண்டு அணைவது போலிருக்கும்…”

“பெரும்படை! முகில்போல பெருஞ்சுருள்கள்! ஒன்றன்மேல் ஒன்றென எழும் அலைகள்! கண்ணிமைநுனி என பல்லாயிரம் சிறுவால்கள். பல இலக்கம் வெள்ளிச் செவுள்கள். பலகோடி கடுகு விழிகள். ஆனால் உள்ளம் ஒன்று. அவற்றை அள்ளிச் சுழற்றிவரும் விழைவுதான் மீன்களை நீரில் வாழச்செய்யும் இறையாணை. அதை விழிமுன் காண்பதென்பது இறைவடிவை எதிர்நின்று நோக்குவதுபோல. படகுகளில் ஏறி நாங்கள் சர்மாவதியின்மேல் சென்று அசைவற்று நிற்போம். எடைகொண்ட கற்களிரண்டை நங்கூரமாகக் கட்டி நீரிலிறக்கிய பின் எதிரொழுக்கில் துடுப்பிட்டால் படகுகள் அசைவிலாது நீர்மேல் நின்றிருக்கும். எங்கள் குடியில் எழமுடியாத முதியோர்கூட அப்போது நீரின்மேல்தான் இருப்போம்.”

“பரலெழுகை தொடங்குவதை நீரிலெழும் வண்ண மாற்றத்தினூடாக ஏழு நாட்களுக்கு முன்னரே எங்கள் குலமுதியோர் சொல்லிவிடுவார்கள். ஒருநாளுக்கு முன்னரே நீரின் மணம் அதை தெளிவாக காட்டும். இளஞ்சேற்றுமணம். ஆனால் அதில் சற்று குருதியும் கலந்ததுபோலிருக்கும். இரவே படகுகளில் சென்று நதிமேல் காத்திருப்போம். பரல்பெருக்கு அணைவதற்கு முன்னரே காற்றில் சுழலும் பறவைக்கூட்டம் அதை அறிவிக்கும். பின்னர் சர்மாவதி நிறம் மாறுவதை காண்போம். நீருக்குள் எழும் அலைகளென அவை வந்து சூழ்ந்துகொள்ளும். இளையோரெல்லாம் நீரில் பாய்ந்து மூழ்கித்திளைத்து அவற்றை நோக்குவோம்…”

அசலை புன்னகைக்க தாரை நிறுத்தி “நான் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தேன்?” என்றாள். “அவரிடம் நீ பேசியதை” என்றாள் அசலை. “ஆம், ஒரு கட்டத்தில் அவரிடமிருந்து எனக்கு தெரிந்துகொள்வதற்கு எதுவுமே இல்லை என்று தோன்றியது. தந்தையிடமென நான் எண்ணியதனைத்தையும் பேச விரும்பினேன். ஏதோ ஒரு மாயம் நிகழ்ந்தது. அவர் என் களித்தோழரானார். அதன்பிறகு முழுக்க மீன் வேட்டை குறித்தும் படகுப் போட்டிகளைப்பற்றியும் ஆற்றில் பாய்ந்து ஒழுக்குமுறித்து நீந்தி மீள்வதைப்பற்றியும் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தோம். பேசிப் பேசி நெடுந்தொலைவு சென்ற பின்னர் உணர்ந்தேன், நானும் அவரும் மட்டும் வேறெங்கோ சென்றுவிட்டிருப்பதை. எங்கள் அறைக்குள்ளேயே என் துணைவர் நின்றிருந்தார். அவரை உணர்ந்து நான் திரும்பி வந்து அய்யோ நெடுநேரமாயிற்றே என்று புன்னகைத்தேன். தாழ்வில்லை, நீ ஒவ்வொரு அகவையாக உதிர்த்து மீண்டு செல்வதை கண்டேன். கருக்குழந்தையாக மாறிவிடுவாய் என்று தோன்றியது என்று அவர் சொன்னார்.”

மூச்சுத் திணறுவதுபோல சொல் இறுக நிறுத்தி “அப்போது நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன் என்று தெரியவில்லை. அவ்வண்ணம் கருக்குழந்தையாக மாறினால் அவர் உடலுக்குள் புகுந்து ஓர் அணுவாக அமைந்துவிட வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது என்றேன். இருவரும் நகைத்தனர். இளைய யாதவர் என் தோளைப்பற்றி சென்று வா, மீண்டும் நாம் சந்திப்போம் என்றார். சந்திக்கவில்லையென்றாலும் எப்போதும் நான் உடனிருந்துகொண்டிருப்பேன் என்று சொன்னார்” என்றாள் தாரை.

அசலை “ஆம்” என்றாள். பின்னர் நீள்மூச்செறிந்து “அனைவரிடமும் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்” என்றாள். தாரை “பின்னர் என் அறைக்கு மீள்கையில்தான் அவர் வந்திருப்பது இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் தூதுச் செய்தியுடன் என்பதை நினைவு கூர்ந்தேன். அவர் என்ன கூறினாலும் அதனுடன் முழுதுளம்கொண்டு நிற்பதாக அறிவிக்கவே நானும் அவரும் சென்றிருந்தோம். அதை மட்டும் அவரிடம் சொல்லவே இல்லை” என்றாள்.

“அல்லது அதை மட்டும்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாய்…” என்றாள் அசலை. தாரை அவள் கையைப்பற்றி “மெய்யாகவா? மெய்யாகவா, அக்கை? நான் அதை சொல்லிவிட்டேனா?” என்றாள். “நீ அறைக்குள் புகுந்ததுமே விழிகளால் அதைத்தான் சொல்லியிருப்பாய்” என்றாள் அசலை. “ஆம், அறைக்குள் நுழைந்ததுமே நான் முதலில் பார்த்தது அவர் கால்களைத்தான். அவர் முகத்தை நெடும்பொழுது கழித்தே பார்த்தேன். அவர் கால்களை நீங்கள் பார்க்கவேண்டும், அக்கையே. அவர் முகம் நம் கனவுகளில் இருப்பது. கனவுகள் மிக அண்மையிலும் மிகத் தொலைவிலுமென ஒரே தருணம் அமைந்திருப்பவை. கால்கள் அப்படி அல்ல, நாம் அன்றாடம் புழங்கும் ஒவ்வொரு பொருளும்போல கைக்கும் கருத்துக்கும் எட்டுபவை.”

“அக்கால்களை இப்போதும் விழிமுன் என பார்க்கிறேன். நீலத்தாமரை மொட்டுகள் போன்றவை. நகங்கள் இரு புன்னகைகள். அந்தக் கால்களை மலர்களாக குழலில் சூடிக்கொள்ள வேண்டுமென்று நேற்றிரவு எண்ணினேன். இனி என் குழலில் நீல மலர்களை அன்றி எதையும் சூடுவதில்லை என்று அப்போது முடிவெடுத்தேன்” என்றாள் தாரை. அசலை “நான் அம்முடிவை எடுத்து நெடுங்காலமாகிறது” என்று தன் குழலைத் திருப்பி அதில் சூட்டப்பட்டிருந்த நீலச் செண்பகத்தை காட்டினாள். தாரை திரும்பி அதைப் பார்த்து “மெய்தான்” என்றபின் “நானும்தான்” என்று தன் குழலில் சூட்டியிருந்த நீலமலர்களை காட்டினாள்.

“நீலம்போல் அழகிய வண்ணம் பிறிதெதுவுமில்லை. செம்மையும் பொன்மஞ்சளும் ஒளிகொண்டவை. நீலம் ஆழம் மிக்கது” என்றாள் அசலை. “ஆம் அக்கையே, பிறவண்ணங்கள் நம்மை நோக்கி வருகின்றன. நீலம் நம்மை இழுத்து தன்னுள் ஆழ்த்துகிறது” என்று தாரை சொன்னாள்.

blகாவலர் வாழ்த்துரைக்க நிமித்திகன் வரவறிவிக்க அஸ்தினபுரியின் குடிப்பேரவையை ஒட்டியிருந்த சிற்றறைக்குள் அசலையும் தாரையும் நுழைந்தனர். அங்கு மச்சநாட்டு இளவரசியர் சிம்ஹிகி, புஷ்டி, அனங்கை, கலை, ஊர்வசி, அமிர்தை ஆகியோர் மல்லநாட்டு இளவரசியர் தேவமித்ரை, தேவபிரபை, தேவகாந்தி, தேவமாயை, தேவகி ஆகியோருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். புஷ்டி எழுந்து வந்து தாரையிடம் “உன்னை தேடினேன்… எங்கே சென்றாய்?” என்றபின் அசலையை பார்த்தாள். “வணங்குகிறேன், அரசி” என்றாள்.

மூஷிககுலத்து இளவரசியர் கமலை, ருத்ராணி, மங்கலை, விமலை, பாடலை, உல்பலாக்ஷி, விபுலை ஆகியோர் காமரூபத்து இளவரசியர் ஏகவீரை, சந்திரிகை, ரமணை, நந்தினி, ருக்மிணி, அபயை, மாண்டவி, சண்டிகை ஆகியோருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் எழுந்து அசலையை வணங்கினர். அசலை அவர்கள் நடுவே பீடத்தில் அமர்ந்தாள். அவளுக்குப்பின்னால் பீடத்தின் பின் வளைவைப் பற்றியபடி தாரை நின்றாள். உத்கலத்தின் இளவரசியர் திதி, சுரசை, பானு, சந்திரை, யாமி, லம்பை, சுரபி, தாம்ரை ஆகியோர் உள்ளே வந்து அசலையை வணங்கினர்.

மெல்ல மெல்ல அவ்வறை தோள்கள்தொடச் செறிந்து வண்ணங்களும் நறுமணங்களும் அணியொலிகளும் மூச்சுவெம்மையும் கொண்டதாக ஆகியது. கனகர் உள்ளே வந்து வணங்கி “இளவரசி, அவை கூடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொருவராக வந்து அமர்கிறார்கள்” என்றார். “அரசர்கள் உள்ளே சென்றுவிட்டனரா?” என்று அசலை கேட்டாள். “பெரும்பாலும் சென்று அவையமர்ந்துவிட்டனர். இளையவர் அரசருடன் அவைபுகுவாரென்று எண்ணுகிறேன்” என்றார் கனகர். அசலை “பேரரசி அவைபுகுந்துவிட்டார்களா என்று நோக்கிக் கூறுக!” என்றாள். “அவர்கள் மறுபக்க அவையில் இருக்கிறார்கள். பேரரசி அவைபுகுந்ததும் அணுக்கச்சேடி எனக்கு செய்தி அறிவிப்பாள்” என்றார் கனகர். “அவர்கள் அவைபுகும்போது நாமும் அவைபுகலாம்” என்று அசலை சொன்னாள். கனகர் வெளியே ஓடினார்.

அசலை கைகாட்ட சேடி மயிலிறகு விசிறியை அளித்தாள். அவள் தன் பின்னலைத் தூக்கி பின்கழுத்தை விசிறிக்கொண்டாள். “நான் வீசுகிறேன், அரசி” என்றாள் பாடலை. “வேண்டாம், நீ அரசணிக்கோலத்திலிருப்பவள்” என்று அசலை புன்னகை செய்தாள். பேரரசி அவைபுகுவதை அறிவிக்கும் சங்கொலி மறுபக்கம் எழுந்தது. குரவையும் மங்கல இசையும் ஒலித்தன. “அவைநுழைகிறார்கள்” என்றாள் லம்பை. அசலை தாரையிடம் “நீ என் அருகில் அமர்ந்துகொள்” என்றாள். தாரை “அவை முறைமைப்படி…” என்று சொல்தயங்க “இது என் ஆணை என்று கொள்க!” என்றாள் அசலை. “அவ்வாறே” என்றாள் தாரை.

அவர்கள் ஆடைகளை சீரமைத்தபடி எழுந்தனர். கமலையும் மங்கலையும் அசலையின் ஆடையின் பின்சுருக்கங்களை நீவிவிட்டனர். “பேரவையில் எவரும் நம்மை நோக்கப்போவதில்லை… ஆயினும் அணியாடைகள்” என்றாள் திதி. சுரசை “நாம் பார்ப்போமே?” என்றாள். கனகர் மூச்சிரைக்க மீண்டும் சிற்றறைக்குள் புகுந்து தலைவணங்கி “அவை ஒருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, அரசியரே” என்றார். அசலை “செல்வோம்” என்று பிறரிடம் சொன்னபின் முன்னால் சென்றாள். அவளுடைய நிமித்தச்சேடி வலம்புரிச்சங்கை ஊதி அரசியர் அவை புகவிருப்பதை அறிவித்தாள் மங்கலத்தாலமேந்திய மூன்று சேடியர் முன்னால் நடக்க அசலை அருகே தாரையுடன் நீளடி வைத்து மிதப்பவள்போல் நடந்து சென்றாள். கௌரவ அரசியர் மூவர் மூவராக நிரைவகுத்து அவளைத் தொடர்ந்து அவை நோக்கி சென்றனர்.

பேரவைக்குள் புறவாயிலினூடாக நுழைந்து அங்கு போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் அவர்கள் பரவினர். முன்னரே காந்தாரத்து மூத்த அரசியரான சுதேஷ்ணையும் சம்ஹிதையும் தேஸ்ரவையும் சுஸ்ரவையும் நிகுதியும் சுபையும் தசார்ணையும் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்க அவர்களுக்குப் பின்னால் காந்தாரத்து அரசியர் ஸ்வாதா, துஷ்டி, புஷ்டி, ஸ்வஸ்தி, ஸ்வாகா, காமிகை, காளிகை, ஸதி, க்ரியை, சித்தை, சாந்தி, மேதா, பிரீதி, தத்ரி, மித்யா ஆகியோர் அமர்ந்திருந்தனர். சுதேஷ்ணையை வணங்கிவிட்டு தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்.

பேரவை முழுக்க நிறைந்துவிட்டிருப்பதை அவர்களுக்கு முன்னால் போடப்பட்டிருந்த மெல்லிய பட்டுத் திரைச்சீலைக்கு அப்பால் மென்புகையிலூடாக என தாரை பார்த்தாள். குடித்தலைவர்களும் பெருவணிகர்களும் வைதிகர்களும் அவர்களுக்குரிய இருக்கைகளில் அமைந்து ஓசையின்றி அவைமேடையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். பின்நிரைகளில் மட்டும் ஓரிருவர் வந்து அமர்ந்தனர். அரசர்களுக்குரிய பகுதியில் கௌரவர்கள் முடிகளுடனும் கவசங்களுடனும் மாலைகளுடனும் முழுமையாக நிறைத்து அமர்ந்திருந்தனர். சகுனியின் அருகே தரையில் இடப்பட்ட மென்பஞ்சு சேக்கையில் கணிகர் சரிந்து படுப்பதுபோல் அமர்ந்திருந்தார்.

பீஷ்மரும் துரோணரும் கிருபரும் வலது எல்லையில் அந்தணர் நிரையை ஒட்டி போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்தனர். பீஷ்மர் அவருடைய இயல்புப்படி மெலிந்து நீண்ட உடலை மரவுரியிட்ட பீடத்தில் சற்றே வளைத்ததுபோல அமர்த்தி வலக்கையால் தாடியை உருவியபடி விழிதாழ்த்தி ஊழ்கத்திலென அமர்ந்திருந்தார். துரோணர் கிருபரிடம் தாழ்ந்த குரலில் எதையோ தொடர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். சுபாகு எழுந்து சென்று யுயுத்ஸுவிடம் ஏதோ ஆணையிட்டுவிட்டு மீண்டுவந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

சத்யசேனையும் சத்யவிரதையும் இருபக்கமும் நின்று காந்தாரியை அழைத்துக்கொண்டு அவைபுக மகளிர் அனைவரும் எழுந்து நின்று வாழ்த்தினர். அரசியர் நிரைக்கு எல்லையில் இடப்பட்ட அரியணையில் காந்தாரி அமர அவள் அருகே சத்யசேனையும் சத்யவிரதையும் அமர்ந்தனர். காந்தார அரசியர் தங்கள் குடி வழக்கப்படி முற்றிலும் முகத்தை மூடும்படி ஆடையணிந்து தாழ்ந்த குரலில் ஒருவரோடொருவர் உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அரசியர் நிரையில் சிலரே அவையை நோக்கினர். பெரும்பாலானவர்கள் தலைகுனிந்து முற்றிலும் உளம் அகன்று அமர்ந்திருந்தனர். சிலர் பொருளின்றி எதையேனும் வெறித்து நோக்க சிலர் எதையோ துழாவுபவர்கள்போல அவை நோக்கி வெறுமனே விழிசுழற்றினர்.

திருதராஷ்டிரரின் அவைநுழைவை அறிவித்தபடி நிமித்திகன் கொம்பூதிக்கொண்டு அவைக்குள் நுழைந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து மங்கலச்சேடியரும் இசைச்சூதரும் நிரைகொண்டு வர சஞ்சயனின் தோள்பற்றி திருதராஷ்டிரர் நடந்து வந்தார். அவையிலிருந்த விதுரர் எழுந்து சென்று முகமனுரைத்து வணங்கி திருதராஷ்டிரரை எதிரேற்றார். கைகூப்பியபடி அவைக்குள் நுழைந்து அவையை மும்முறை தலைதாழ்த்தி வணங்கிய பின் தன் இருக்கை நோக்கி சென்றார் திருதராஷ்டிரர். பீஷ்மரையும் துரோணரையும் கிருபரையும் வணங்கிவிட்டு அமர்ந்தார். அவருக்கு அருகே தாழ்ந்த பீடத்தில் சஞ்சயன் அமர்ந்தான். அவர் சென்று அமர்வதுவரை அவை வாழ்த்தொலி எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது.