நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 66

வேதியரின் நான்கு எரிகுளங்களிலும் அனல் எழுந்து கொழுந்தாடிக்கொண்டிருந்தது. அதர்வ வேதம் உடனொலித்தது. இடுகாட்டில் ஒலிக்கத்தக்க ஒரே வேதம். ஆனால் அதிலுள்ள சொற்களில் பெரும்பகுதி பிற மங்கல வேதங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. அவை தங்கள் அணிகள் அனைத்தையும் கழற்றிவிட்டு எழுகின்றன. வாளின் உறையில்தான் பொற்செதுக்குகளும் அருமணிநிரைகளும். உருவப்பட்ட வாள் கூர் ஒன்றாலேயே ஒளிகொண்டது. வேதங்களில் அதர்வமே விசைகொண்டது. தெய்வங்களிடம் அது மன்றாடுவதில்லை, ஆணையிடுகிறது, அறைகூவுகிறது. மூன்று வேதங்களின்மேல் ஏறி நின்று அடையப்பட்டது அதர்வம்.

வேதியர் முன் நின்றிருந்த கணியர் சுப்ரதர் அருகே வந்து “எரிகுளங்கள் எழுந்துவிட்டன. பொழுதும் அணைகிறது” என்றார். “இன்னும் சற்றுநேரம்தான்.” சுப்ரதர் “பார்ப்போம்” என்றபின் சென்று சற்று விலகி நின்று விருஷாலியின் அணுக்கப்பெண்டை அருகழைத்தார். அவள் வந்து தலைவணங்க “அரசி உடன்கட்டை ஏறுவதென்றால் அணியாடைகள் பூணவேண்டும்” என்றார். அவள் “எடுத்துவந்துள்ளேன்” என்றாள். சுப்ரதர் வெறுமனே நோக்க “அவர்களின் மணநாள் ஆடையும் அன்று அணிந்த அணிகளும்” என்றாள். “அணிவித்து ஒருக்குக!” என்றார். அவள் “இன்னும் சிறுபொழுதுக்குள்” என்றாள். அவர் அவளை கூர்ந்து நோக்கி “அரசி அதே உறுதியுடன்தான் இருக்கிறார்களா?” என்றார். “அவர் எப்போதுமே உறுதி மாறியவர் அல்ல” என்றாள். “நீ அவருடன் நெடுங்காலமாக இருக்கிறாயா?” என்றார். “அவர் குழவியாக இருக்கையிலேயே அறிந்தவள்” என்றாள் அணுக்கப்பெண்டு.

சுப்ரதர் ஒவ்வொன்றாக நோக்கியபடி நடந்தார். பிரசேனன் சிவதரின் உதவியுடன் வெண்ணிற ஆடை அணிந்துகொண்டிருந்தான். ஏவலர் இருவர் அருகே வந்து நின்றனர். அவர் நோக்க “அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டன…” என்றார் முதிய ஏவலர். “ஆம், தொடங்கிவிடுவோம்” என்றார் சுப்ரதர். “காந்தாரர் கிளம்பிவிட்டார் அல்லவா?” என்று விழியை வேறுபக்கம் திருப்பியபடி கேட்டார். “ஆம், அரசர் மட்டும் இருக்கிறார்.” சுப்ரதர் “என்ன செய்கிறார்?” என்றார். “அருகே அமர்ந்து அங்கநாட்டரசரை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். உள்ளம் இங்கிருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. புன்னகையுடன் தென்படுகிறார்.” சுப்ரதர் தலையசைத்தார். அவர்கள் வணங்கி பின்னடைந்தார்கள்.

சுப்ரதர் நிலைகொள்ளாமல் நடந்தார். முடிவெடுக்கவேண்டும். வானை நோக்கியபோது முற்றிருளே தெரிந்தது. காத்திருப்பதா, அன்றி அருமணியில் எழும் கதிரொளியே போதுமா? எல்லாமே சடங்குகள்தான். ஆனால் கதிரெழவில்லை என்றால் அது காலநினைவில் நின்றிருக்கும். அவர் அன்றும் போர் நிகழுமா என அறிய விழைந்தார். போர் நிகழாதென்றால் முழுப்பகலும்கூட கதிருக்காக காத்திருக்கலாம். ஆனால் அதை எவரிடம் கேட்கவியலும்? அவர் தொலைவில் நின்று துரியோதனனை பார்த்தார். பின்பக்கத் தோற்றத்திலேயே அவன் வேறு ஒருவன் என தோன்றினான்.

நீள்மூச்செறிந்தவராக அவர் திரும்பி சிதைநோக்கி சென்றார். தொலைவில் விருஷாலி அணியாடை அணிந்து நின்றிருப்பதை கண்டார். மணக்கோலம்தான், ஆனால் முழுமையான அமங்கலத்தன்மை கூடியிருந்தது. ஓர் அணி குறைவில்லை. ஆயினும் அவளிடம் சாவு படிந்திருந்தது. ஏன்? அவள் முகம் கலங்கி வீங்கியதுபோல் தெரிந்தது. விழிகள் மங்கலடைந்து இரு கரிய கூழாங்கற்கள் என உயிரற்றிருந்தன. அக்கணமே அவர் முடிவெடுத்தார். நேராக வைதிகரிடம் சென்றார். வைதிகர்தலைவர் அவரை நோக்க “அருமணியில் கதிரவன் எழட்டும். நாம் அரசரை சிதையேற்றுவோம்” என்றார். அவர் “அதுவே உகந்தது… இன்றும் போர்நிகழும் என்றார்கள்” என்றார். சுப்ரதர் “எவர்?” என்றார். “காந்தாரர்” என்றார் வேதியர். “நான் அவரிடம் கேட்டேன். அரசர் முடிவை அறிவித்துவிட்டுத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறார்.” சுப்ரதர் பெருமூச்சுவிட்டு “ஆம், அதை நான் எதிர்பார்த்திருக்கவேண்டும்” என்றார்.

சுப்ரதர் சூதர்கள் பாடிக்கொண்டிருந்த இடத்தை அடைந்தபோது நின்றிருந்த சூதர்களில் ஒருவர் வந்து அருகே நின்றார். “பொழுதணைந்துவிட்டது. அரசரை சிதையேற்றுவோம். கதிரொளியாக அருமணியின் சுடரே போதும் என அந்தணர் சொல்கிறார்கள்” என்றார். அவர் தலையசைத்தார். சுப்ரதர் துரியோதனனிடம் “அரசே, எழுக! சடங்குகள் தொடங்கவிருக்கின்றன” என்றார். “ஆம்” என அவன் எழுந்தான். “சுபாகு எங்கே?” என்று ஆடையை சீரமைத்தபடி இயல்பாக கேட்டான். சுப்ரதர் பேசாமல் நின்றார். அவன் உடனே புரிந்துகொண்டு “ஆம்” என்று தலையசைத்தான். “செல்க!” என்றான். சுப்ரதர் தலைவணங்கி பின்னடைந்தார்.

ஆனால் அங்கிருந்து விலக அவரால் இயலவில்லை. அப்பால் தயங்கி நின்று சூழ நோக்கினார். நிலைகொள்ளாமல் சிதைக்கும் கர்ணணின் உடலுக்குமாக விழிகளை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். கர்ணனை விழிநிலைக்க நோக்க அவரால் இயலவில்லை. ஆனால் வேறு எதை நோக்கினாலும் விழிகள் கர்ணனை நோக்கியே மீண்டன. ஒருமுறை தொட்டுவிட்டு எழுந்த நோக்கு அதிர்ந்து மீண்டும் சென்று தொட்டது. அவன் தொடைக்கவசத்தின் இடுக்கில் இருந்து குருதி கசிவதுபோல தோன்றியது. அது பந்தங்களின் செவ்வொளிதான் என முதலில் எண்ணினார். விழி திருப்பிய பின்னரும் அக்காட்சி அவ்வண்ணமே எஞ்சியது. மீண்டும் நோக்கியபோது அது மேலும் துலங்கியது.

அவர் மேலும் அருகே சென்று கூர்ந்து நோக்கினார். அது ஒளியின் தோற்றம் என பலமுறை சொல்லிக்கொண்டும் விழி உறுதியாகக் காட்டியது. குருதியேதான். கொழுத்த துளியாக திரண்டு, சொட்டாமல் வழிவை நடித்து நின்றது. அவர் திரும்பி ஏவலனை நோக்கி அருகே வரும்படி அழைத்தார். அவன் வந்ததும் கவசத்தை கழற்றும்படி சொன்னார். அவன் திகைத்தபின் ஒன்றும் சொல்லாமல் தொடைக்கவச அடுக்குகளை ஒவ்வொன்றாக அகற்றினான். கவசங்கள் குருதி நனைந்திருந்தன. உள்ளிருந்த ஆடை குருதியில் ஊறியிருந்தது.

ஏவலன் அச்சத்துடன் கைநடுங்க கவசத்தை நழுவவிட்டான். அது மணியோசையுடன் மண்ணில் விழுந்தது. அவர் சினத்துடன் திரும்பி நோக்க ஏவலன் “அணியர் முழுமையாக நோக்கினர், அமைச்சரே. நாங்களும் நோக்கினோம். இந்தப் புண் எங்கள் விழிகளுக்கு தென்படவே இல்லை” என்றான். அது புதுக்குருதி என்பது அவன் சித்தத்தை எட்டவில்லை. சுப்ரதர் சினத்துடன் ஆடையை அகற்றும்படி கையசைவால் சொன்னார். ஆடை அகற்றப்பட்டபோது அவன் தொடையில் இருந்த சிறு புண் தென்பட்டது. சுப்ரதர் கூர்ந்து நோக்கினார். அது அம்புப்புண் என தோன்றவில்லை கூரிய ஊசி குத்தி துளைத்துச் சென்றதைப்போல தெரிந்தது.

அவர் குழப்பத்துடன் சூதர்களை நோக்கினார். அவர்கள் வேறு ஓர் உலகிலிருந்தனர். அவரைக்கூட அவர்கள் உணரவில்லை. அவர் நோக்குவதைக் கண்டு துரியோதனன் அருகே வந்தான். அவன் குனிந்து நோக்க சுப்ரதர் “புதுப் புண் என படுகிறது. குருதி தூயதாக உள்ளது. அரசர் களம்பட்டு நெடும்பொழுது ஆகிறது. அவர் உடலும் நன்கு குளிர்ந்துள்ளது” என்றார். துரியோதனன் சிலகணங்கள் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். “ஒருவேளை…” என்றபின் கர்ணனின் முகத்தை நோக்கிய சுப்ரதர் “விந்தை” என்றார்.

துரியோதனன் வியப்பற்ற குரலில் “அது அவ்வாறே இருக்கட்டும். நாம் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றான். சுப்ரதர் அவனை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு எழுந்துகொண்டார். கவசத்தை மீண்டும் அணிவிக்கும்படி ஏவலனிடம் சொன்னார். அந்தப் புண்ணை அழுத்திக்கட்டி குருதியை நிறுத்திவிடமுடியாது என அவருக்கு தோன்றியது. ஏவலன் கவசங்களை அணிவிப்பதை நோக்காமல் விழிகளை திருப்பிக்கொண்டார். அது அம்புபட்ட புண் அல்ல. மிகச் சிறிய கூரிய துளை. ஊசியா? ஊசி எப்படி கவசம் கடந்து செல்லமுடியும்? ஆடையை அணிவிக்கையிலா? ஆனால் அத்தனை ஆழமாகவா? அவர் தன் தலையை உதறி அவ்வெண்ணங்களை தவிர்த்தார்.

தொலைவில் நின்றிருந்த காவலன் அவருடைய தலையசைவை அழைப்பு என எடுத்துக்கொண்டு அருகே வந்தான். அவர் அவனிடம் கையசைத்ததும் அவன் கையசைக்க காட்டின் ஓங்கிய மரத்தின் மேலிருந்த முரசுமேடையிலிருந்து முரசொலி எழுந்தது. கொம்புகள் பிளிறியபடி இணைந்தன. தொலைவில் மேலும் மேலும் முரசுகள் ஒலித்தன. ஆனால் வழக்கமாக படைகளிலிருந்து எழும் முழக்கம் கேட்கவில்லை. அங்கே படைகளே இல்லை. சிவதர் பிரசேனனை அழைத்துக்கொண்டு வந்து சிதையருகே நின்றார். பிரசேனனின் விழிகள் சென்ற திசையை நோக்கி தன் விழிகள் திரும்பியபோதுதான் மீண்டும் கர்ணனை பார்த்தார். அவர் உள்ளம் முதல்முறை அவனை பார்க்கநேர்ந்ததுபோல் அதிர்ந்தது. பந்தங்களின் ஒளியில் அணிகள் மின்ன உள்ளத்துள் புன்னகை நிறைந்திருப்பது போன்ற முகத்துடன் அவன் படுத்திருந்தான்.

பேரழகு, பேரழகு, பேரழகு என அவர் உள்ளம் சொல்வடிவாகி பெருகியோடியது. இத்தனை பேரழகை ஏன் அளித்தன தெய்வங்கள்! அவனைப் பார்க்கும் எவரும் அதை கேட்டிருப்பார்கள். தெய்வமாகும்பொருட்டு. தெய்வங்கள் மானுடரை முழுமையாக வென்றே அந்தப் பீடத்தை அடைகின்றன. மானுடரை எச்சமில்லாது வெல்லும் வழி ஒன்றே. அவர்களின் தன்னிலைகளை சிறிதாக்குதல். ஆணவங்களை அணுவாக்குதல். அதனூடாக தான் பேருருவாதல். வாழ்நாளெல்லாம் அவன் இயற்றியது அதுதானா? எத்தனை பேரழகு! பிரசேனனின் விழிகள் கர்ணனின் உடலில் இருந்து அகலவில்லை. ஆனால் சிவதர் தலைகுனிந்து இரு கைகளையும் விரல்கோத்து வயிற்றுடன் சேர்த்து நின்றிருந்தார். அவருடைய தோள்தசைகள் இறுகியசைந்தன. கழுத்துநரம்பு புடைத்திருந்தது. உதடுகள் இறுகியிருந்தன. பேரெடை ஒன்றை தூக்கியிருப்பவர்போல. பெருவிசை ஒன்றை தடுத்துப் பற்றியிருப்பவர்போல.

துரியோதனனும் விழியசைக்காமல் கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். முகம் அதே மலர்வுடன் இருந்தது. விழிகளில் இளமைந்தர்களுக்குரிய ஒளி. அவர் விருஷாலியை பார்த்தார். அவள் முகம் அவரை மீண்டும் அதிரச்செய்தது. அது இறந்துவிட்டிருந்தது. அணுக்கப்பெண்டு கொண்டுவந்த மலர்மாலையை அவள் கழுத்தில் அணிந்தாள். வெண்ணிறப் பட்டால் உடலை முழுக்க மூடினாள். அவள் விழிதூக்கி கர்ணனை நோக்கவில்லை என்பதை சுப்ரதர் உணர்ந்தார். திரும்பி கர்ணனைப் பார்த்தார். இறந்தவன் உயிரொளியுடன் மின்ன இன்னும் இறக்காதவளின் உடல் பிணம்போல் தெரிகிறது.

எண்ணிக்கொண்டு உடல் திடுக்கிட சுப்ரதர் சிதைக்காவலனை நோக்கி சென்று “விஜயம்… அவருடைய வில் சிதையில் வைக்கப்படவேண்டும்” என்றார். “ஆம், அதை கொண்டுவந்துள்ளோம்” என்றான் சிதைக்காவலன். “நன்று” என்று அவர் பெருமூச்சுடன் சொன்னார். “அவருடைய அரசக்கணையாழி மட்டும் மைந்தனுக்குரியது” என்றார். ஏவலன் தலைவணங்கினான். “இங்கிருந்து அவருடன் செல்லப்போவது என்ன?” எவர் அதை கேட்டார்கள் என அவர் திரும்பி சூழ நோக்கினார். “இங்கிருந்து அவருடன் செல்லப்போவது என்ன?” அவர் அக்குரலை எங்கோ ஒலிப்பதுபோல மீண்டும் கேட்டார். எண்ணி எண்ணி நோக்கினார். ஒன்றுமில்லை. எதையேனும் மறந்துவிட்டிருப்போமோ? எனில் அதுவே இறையாணை.

எட்டு சிதைக்காவலர்கள் சென்று கர்ணனின் கால்தொட்டு வணங்கிவிட்டு அவன் படுத்திருந்த பச்சையோலை தட்டோடு சேர்த்து தூக்கினர். சூதர்கள் அனைவரும் இணைந்து குரவையோசை எழுப்பினர். தங்கள் இசைக்கலங்களை முழக்கியபடி குரவையிட்டுக்கொண்டு கர்ணனின் உடலை சூழ்ந்து தொடர்ந்து வந்தனர். வேதத்தின் ஒலியும் இணைந்துகொண்டது. வழக்கமாக உடல்கள் தூக்கப்படும்போது அவை சற்று அசையும். புரண்டு எழமுயல்பவைபோல. கர்ணனின் உடல் அசைவில்லாது காற்றில் மிதப்பதுபோல் வந்தது. உடல்கள் அசைவது அவற்றிலிருக்கும் எடைநிகரின்மையால். தூக்குபவர்கள் அந்த எடையை தோள்களில் நிகர்செய்துகொள்வதுவரை உடல் அசைந்துகொண்டிருக்கும். கர்ணனின் உடல் துலாமுள் என நிகர்கொண்டது.

அக்கணம் அந்தக் குரவை ஒலி சுப்ரதரை பதற்றம் கொள்ளச் செய்தது. காட்டுவிலங்குக் குழு ஒன்றின் ஓசைபோல் அது ஒலித்தது. அத்தனை அணிச்சொற்களுக்குப் பின் அத்தகைய பொருளில்லா ஒலி எழுகிறது. அத்தனை சொற்களும் கலைந்து கலந்து அது உருவானது போலிருந்தது. அல்லது அந்தக் குரவையொலி உடைந்து பிரிந்து உருவானவை அச்சொற்கள். ஊளைகளின் கலவை. மிகமிகத் தொன்மையான ஓசை. நாய்களில் இருந்தும் குரங்குகளில் இருந்தும் எழும் ஓசை. அவற்றின் மொழியின் உச்சம். சொற்களனைத்தையுமே கையாளும் ஒரு பெருங்காவியம் அதன் இறுதியில் இவ்வண்ணம்தான் பொருளிலா உணர்வாக ஒலிக்கக்கூடுமா? அவ்வொலி அணுகும்தோறும் அவர் கைகால்கள் நடுங்க தன் உடலை ஒடுக்கிக்கொண்டார்.

சிதைக்காவலர்கள் சிதைமேல் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஏணிகளினூடாக ஏறி கர்ணனின் உடலை சிதையின்மேல் பரப்பப்பட்டிருந்த தர்ப்பைப்படுக்கையில் வைத்தனர். ஏவலர் இருவர் கர்ணனின் வில்லை எடுத்துவந்தனர். அது அவர்களின் கைகளில் கருநாகம்போல் நெளிந்து வளைந்திருந்தது. ஏணி வழியாக ஏறி அதை கர்ணனின் வலப்பக்கம் இணையாக வைத்தனர். சுப்ரதர் கர்ணனின் தொடைப்புண்ணில் இருந்து வழிந்த குருதியை ஒரு திடுக்கிடலுடன் நினைவுகூர்ந்தார். குருதி சிதையிலும் வழிந்துகொண்டிருக்கிறதா என்ன?

அனைத்து ஒலிகளும் அடங்கின. அவர்கள் இறங்கிக்கொண்டதும் சிதைக்காவலன் திரும்பி சிவதரை நோக்கி தொழுதான். சிவதர் திரும்பி கைகாட்ட அணுக்கப்பெண்டு விருஷாலியை அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள். வெண்ணிற ஆடையால் முகத்தையும் உடலையும் மறைத்தபடி விருஷாலி மெல்ல காலடி எடுத்துவைத்து வந்தாள். அங்கிருந்த அமைதியில் அவளுடைய அருமணிகளின் ஓசை எழுந்தது.

அவள் நின்றதும் ஏவலர்கள் ஒரு மரத்தாலத்தை நிலத்தில் வைத்தனர். அவள் அதில் ஏறி நின்றாள். ஏவலர் அளித்த குடுவைநீரை பெற்றுக்கொண்ட பிரசேனன் சிவதர் தாழ்ந்த குரலில் அறிவுறுத்தியதன்படி அவள் கால்களை மும்முறை மஞ்சள்நீர் ஊற்றி கழுவினான். மலரிட்டு பூசை செய்தான். அந்த நீரை தன் தலையில் தெளித்துக்கொண்டு அவள் கால்களைத் தொட்டு தலைசூடி வணங்கினான். அவள் அவன் தலையை தன் வலக்கையால் தொட்டாள். வாழ்த்துரைத்தாளா என்று தெரியவில்லை. பின்னர் திரும்பி சிவதரை பார்த்தாள். சிவதர் சற்றே முன்னகர அவன் கையைப் பிடித்து சிவதரிடம் அளித்தாள். சிவதர் அழுகை விம்மிய உதடுகளை இறுக்கியபடி அவன் கையை பெற்றுக்கொண்டார். அவர் கழுத்தில் தசைகள் இழுபட்டு அதிர்ந்தபடியே இருந்தன.

ஏவலன் திரும்பி துரியோதனனை நோக்கி தலைவணங்கினான். துரியோதனன் முன்னால் சென்று குனிந்து அவள் கால்களைத் தொட்டு தலைசூடி வணங்கினான். அவள் அவன் தலையை தொட்டாள். பின்னர் ஏவலன் வழிகாட்ட, அணுக்கப்பெண்டு பின்தொடர அவள் நடந்து சிதையருகே வந்தாள். கிழக்கு நோக்கி வணங்கியபின் சிதையை மும்முறை சுற்றிவந்து ஏணியின் அருகே நின்றாள். தன் உடலை மூடியிருந்த வெண்ணிற ஆடையை விலக்கி அணுக்கப்பெண்டிடம் அளித்தாள். வைதிகர் இருவர் மரத்தாலத்தில் வேள்விக்களத்தில் இருந்து எடுத்துவந்த மலர்மாலைகளை அவளிடம் நீட்டினர். ஒரு மலர்மாலையை தன் குழலில் சூடினாள். இன்னொன்றை கழுத்தில் அணிந்தாள்.

சூதர்களின் குரவை மீண்டும் எழுந்தது. அனைத்து இசைக்கலங்களும் ஒற்றையொலியென மாறி உடன் ஒலித்தன. அவையும் வெவ்வேறு விலங்குகளும் பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலிபோல் கேட்டன. கரடிகள் உறுமின. நாய்கள் குரைத்தன. கருமந்திகள் எக்காளமிட்டன. சிம்மங்கள் அறைகூவின. மரங்கொத்திகள் தாளமிட்டன. சுப்ரதர் தலைசுழல்வதுபோலவும் வயிறு அதிர்வுறுவதுபோலவும் உணர்ந்தார். அங்கிருந்து விலகிச்சென்றுவிடவேண்டும். அங்கே அவர் பணி முடிந்துவிட்டது. ஆனால் அசைவிலாது நின்றார். உள்ளம் தறியில் கட்டப்பட்ட பட்டம்போல் உடலில் நின்று படபடத்தது.

துரியோதனன் வணங்கியபடி சிதையின் காலடியில் நின்றான். சிவதர் இருமி தலைகுனிந்தார். பிரசேனன் திரும்பி அவர் உடலுடன் தன் முகத்தை பொருத்திக்கொண்டான். விருஷாலி படிகளில் ஏறி சிதையின் மேல் கிடந்த கர்ணனை அடைந்தாள். அவன் கால்களைத் தொட்டு வணங்கிவிட்டு அவன் இடப்பக்கம் இணையாக படுத்தாள். சூதர்களின் குரவையோசை வலுத்தது. அதர்வ வேதம் உடனொலித்தது. அதுவும் விலங்குகளின் ஓசை போலிருந்தது.

தலைமைவைதிகர் உடல்குலுங்க சுப்ரதரை அணுகி “அருமணி எங்களிடம் உள்ளது. மிகச் சிறிது. ஆனால் சடங்குகளுக்கு இதுவே போதும்…” என்றார். “ஆகுக!” என்றார் சுப்ரதர். அவர் திரும்பிச்சென்று பிற வைதிகரிடம் சொல்ல ஒருவர் அருமணிக் கல்பதித்த பொன்விரலாழி ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். “அகல்விளக்கு… நெய்யகல் இங்கே வருக!” என்று ஒருவர் கூவினார். ஒருவர் அகல்விளக்கை எடுக்கையில் முதிய அந்தணர் “பொறுங்கள்… கதிரெழுகிறது” என்றார்.

“எங்கே? எங்கே?” என குரல்கள் எழுந்தன. சுப்ரதர் மெய்ப்பு கொண்டு விழிநீர் நிறைந்தார். எதையும் நோக்கமுடியவில்லை. “அதோ காட்டுக்குள்…” என்றார் முதிய அந்தணர். “அது ஒளியா? எவரோ வருவது போலிருக்கிறது.” மேலாடையால் விழிகளை துடைத்துவிட்டு சுப்ரதர் நோக்கியபோது வானிலிருந்து சாய்ந்த ஒளி காட்டுக்குள் விழுந்து நீண்டிருப்பதை கண்டார். மரங்களின் நிழல்கள் நீண்டு வந்து சிதைமேல் சரிந்தன. “ஒரு முகில்சாளரம் மட்டும் திறந்திருக்கிறது” என்றார் அந்தணர் ஒருவர். “கதிரவன் வருவது இங்குதான்… பொறுத்து நோக்குக!” என்றார் முதியவர். ஒளி விரிந்ததும் காட்டின் இலைகள் பசுஞ்சுடர்களாயின. வானிலிருந்து அருவியென ஒளி பெய்திறங்கியது.

தளிர்க்கொடிகள் கைநீட்டுவதுபோல் மெல்லமெல்ல அந்த ஒளி அணுகி வந்தது. அது சிதையைத் தொட்டதும் சூதர்கள் அனைத்து இசைக்கலங்களையும் முழக்கியபடி உரக்க குரவையிட்டனர். நிழல்கள் நெளிந்துகொண்டிருந்ததை நோக்கிய சுப்ரதர் விழிமயக்கு என அதை கண்டார். கரிய உடல்கொண்ட அரசநாகம் ஒன்று நெளிந்தபடி சிதையை அணுகியது. அங்கு எழுந்த வியப்பொலி அனைவரும் அதை பார்த்திருந்தார்கள் என்பதைக் காட்டியது. அது சிதைமேல் நெளிந்தேறியது. பாறைமேல் ஆலமரவேர் படிந்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. சிதையின் மேலேறி கர்ணனின் தலைமாட்டை அடைந்து விறகுக்குவைமேல் உடல் சுருட்டி படமெடுத்தது. ஒரு சிறிய மரம் அங்கே முளைத்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. படம் தாழ்த்தாமல் மெல்லிய அசைவுடன் அங்கேயே நின்றது.

முதிய அந்தணர் கைகாட்ட நான்கு வேதியர் நான்கு எரிகுளங்களில் இருந்தும் அனல் அள்ளி மண்கலங்களில் இட்டு அவற்றை கொண்டுவந்தனர். சிவதர் மெல்லிய குரலில் ஆணையிட பிரசேனன் முன்னால் சென்று வேதியர் கையிலிருந்து முதல் அனற்கலத்தை பெற்றுக்கொண்டான். அதை சிதையின் கால்பக்கம் அரக்கும் நெய்யும் கலந்த மென்விறகின்மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த குந்திரிக்கத்தில் வைத்தான். நாய்க்குட்டி இரையைக் கவ்வுவதுபோல் குந்திரிக்கம் அனலை எடுத்துக்கொண்டது. இரண்டாம் அனலை இடைக்கும் மூன்றாம் அனலை நெஞ்சுக்கும் நான்காம் அனலை தலைக்கும் வைத்தான்.

பற்றிக்கொண்ட அனல் நான்கு பக்கமும் இணைந்து ஒரே அனலாக மேலே செல்லும்படி சிதை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. வேதமுழக்கமும் குரவையொலியும் இசைக்கலன் நாதமும் முரசொலிகளும் இணைந்து செவிநிறைக்க அனல் பெருகி பொங்கி எழுந்து மேலேறி ஒற்றைச்சுடராக ஆகி கார்கூந்தலை உதறிக்கொண்டது. அத்தனை ஓசைகளுக்கும் அப்பால் தழலோசை தனித்துக் கேட்டது. வானத்திறப்பிலிருந்து பெய்த ஒளி பெருகி காட்டை முழுமையாக நிறைத்தது. அதுவரை இருளுக்குப் பழகியிருந்த கண்கள் கூசின. விழிநீர் வழிய சுப்ரதர் நோக்கை தாழ்த்திக்கொண்டார். கரிய நிலம் ஒளியில் தீட்டிய இரும்புப்பட்டைபோல் சுடர்ந்தது. சிதைச்சாம்பல் கலந்த நிலம்.

தீயின் ஒலி கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. வேறெந்த ஒலியும் எழவில்லை. வைதிகர்கள் வேதம் ஓதியபடியே நிரைவகுத்து வெளியேறினர். ஏவலர் அங்கிருந்த பொருட்களையும் எடுத்து அகற்றினர். அதன்பின் சூதர்கள் இசைக்கலங்களுடன் குரவையிட்டபடி அகன்றனர். சிவதர் பிரசேனனை தன் உடலுடன் அணைத்தபடி நடந்து அகன்றார். ஏவலன் அருகே வந்து “எரியூட்டிய பின் இங்கே எவரும் இருக்கலாகாது, அரசே” என்றான். சுப்ரதர் அப்போதுதான் துரியோதனனை பார்த்தார். அவன் முகம் தூக்கி சிதையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். முகம் மலர்ந்திருப்பதுபோலத்தான் தோன்றியது. ஏவலன் மீண்டும் “அரசே” என்றான்.

சுப்ரதர் அவனை செல்லும்படி கைகாட்டிவிட்டு “அரசே, இங்கே இருக்க நெறியொப்புதல் இல்லை” என்றார். துரியோதனன் விழித்துக்கொண்டு “என்ன?” என்றான். “இங்கே இருக்க நெறிகள் ஒப்புவதில்லை” என்றார் சுப்ரதர். “ஆம்” என்று அவன் சொன்னான். அவன் சொற்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளவில்லை என உணர்ந்தார். மீண்டும் “அரசே, இங்கே எவரும் இருக்கலாகாது. சிதை தனிமையிலேயே எரியவேண்டும். அது ஒரு தவம்” என்றார். “ஆம்” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான். “முழுத் தனிமையையே சிதையில் உயிர் அடைகிறது. எவரும் உடனிருக்கலாகாது. உடன்கட்டை ஏறுவோர் உடனிருக்கலாம். அவர்கள் அறத்துணை, உடற்துணை என்பதனால்” என்றார் சுப்ரதர் மீண்டும்.

துரியோதனன் கனைப்போசை எழுப்பினான். அவன் குரலை திரட்டுவது தெரிந்தது. “நான் இங்குதான் இருக்கப்போகிறேன். அவர் எரிந்தணைவதுவரை” என்றான். “ஆனால்…” என்று சுப்ரதர் சொல்ல அவன் உரக்க “அவர் தனியாக இருந்ததில்லை…” என்றான். மேலும் உரக்க “இங்குதான் இருப்பேன்… இதில் மாற்றுச்சொல் இல்லை” என்றான். சுப்ரதர் “ஆகுக!” என்றார். தலைவணங்கி விலகிச்செல்ல சிதைக்காவலன் அருகே வந்து “அமைச்சரே” என்றான். “அரசர் இங்கே இருக்கட்டும்” என்றார். “அதை தெய்வங்கள் விரும்புவதில்லை” என்றான் சிதைக்காவலன். “அங்கர் அதையே விரும்புவார்” என்றபின் அவன் செல்லலாம் என அவர் கையசைத்தார்.

சாலைக்கு வந்தபோது ஒரு கொடுங்கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்டதுபோல் உணர்ந்தார். புதுக்காற்று வந்து உடலை தழுவியது. மூச்சுக்குள் புகுந்து உள்ளிருந்து கரும்புகையை வெளியேற்றியது. எண்ணங்கள்கூட ஒளிகொண்டவைபோல் தோன்றின. அவர் அதன்பின்னர்தான் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த கருக்கிருளை கண்டார். காடு மையிருளுக்குள் இருட்தடங்களாக அடிமரங்கள் செறிந்து நின்றது. திரும்பி பின்னால் நோக்கியபோது சிதையைச் சூழ்ந்து மட்டுமே வெயிலொளி இருந்தது. நேராக வானிலிருந்து அது சிதைமேல் பொழிந்தது. சிதையில் எழுந்தாடிய அனலுடன் அச்செவ்வொளி இணைந்துவிட்டிருந்தது.

அவர் இருட்டை நோக்கினார். அங்கே அவர் சல்யரை எதிர்பார்த்தார். இறுதிக்கணத்தில் அவர் வந்துவிடக்கூடும் என தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. பின்னர் எண்ணிக்கொண்டார், அந்தக் காட்டில் எங்கோ சல்யர் இருக்கிறார் என. எரியூட்டுவதை அவர் அறிந்திருப்பார். காடு ஒன்றே. உடலெங்கும் மூடியிருக்கும் தோல் ஒற்றைப்புலனாக திகழ்வதுபோல.

பரசுராமர் தன் வில்லையும் அம்பையும் இளைய மாணவனிடம் அளித்துவிட்டு கோதையின் குளிர்ந்த நீரில் இறங்கி முழங்காலளவு நீரில் நின்று குனிந்து நீரள்ளி தலைமேல் விட்டுக்கொண்டு நீர்வாழ்த்தை சொன்னார். அள்ளி முகம் கழுவியபின் அவர் மேலும் ஆழத்திற்குச் சென்றபோது தலைக்குமேல் ஒரு கருங்குருவி வாள் உரசும் ஒலியெழுப்பி கடந்து சென்றது. அவர் நின்று அதை நோக்கினார். பின்னர் கரையில் நின்றிருந்த மாணவனிடம் “உன் தோழரிடம் சென்று சொல்க, நான் நீராடி மீண்டதும் எரிசெயல் இயற்றவேண்டும். கதிரவனுக்கான வேள்வி” என்றார்.

மாணவன் தலைவணங்கினான். அவன் வில்லையும் அம்பையும் அங்கிருந்த மரக்கிளையில் தொங்கவிட்டுவிட்டு உள்ளே சென்றான். பரசுராமர் நீரில் மும்முறை மூழ்கி எழுந்து முகத்தில் படிந்த கூந்தலிழைகளை அள்ளி மேலே வழித்து பிடரிக்குப் பின் நீட்டியபின் கைகூப்பியபடி வானை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். முகில்களின் விளிம்புகள் கசிந்து கதிரொளி எழுந்தபோது அவருடைய கூந்தலிலும் தாடியிலும் நீர்மணிகள் சுடர்ந்தன.

[ இருட்கனி நிறைவு]

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 65

சுப்ரதர் மீண்டும் சாலைக்கு வந்தபோது கொம்பொலியை கேட்டார். முதற்கணம் அது ஏதோ காட்டுப்பறவையின் குரலெனத் தோன்றியது. பின்னர் அது கொம்பொலி எனத் தெளிந்ததும் அவர் உள்ளம் துடிப்புகொண்டது. சம்பாபுரியின் கொம்பொலி. அதை ஊதுபவனையே அவர் அருகிலென உள்ளத்தால் கண்டார். மூச்சிரைக்க ஓடி பாதைமுகப்புக்குச் சென்று நின்றார். மிக அப்பால் அசைவுகள் தெரிந்தன. இருண்ட நீருக்குள் மீன்கள் என. கொம்போசை மீண்டும் எழுந்தது. “சம்பாபுரியின் அரசியும் இளவரசரும் வருகை!” என அறிவித்தது.

சம்பாபுரியின் கொம்பூதி முதலில் வந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து மூன்று புரவிகள் அம்பு வடிவில் வந்தன. ஒருவன் சம்பாபுரியின் கொடியை ஏந்தியிருந்தான். கொம்பூதி கொம்பை முழக்கி அரசியின் வருகையை அறிவித்தான். சுப்ரதர் சாலைவிளிம்பில் நின்ற பலாமரத்தின் அடியில் கைகளைக் கட்டியபடி நின்றார். காற்றில் அவருடைய ஆடை படபடத்துக்கொண்டிருந்தது. புரவிக்காவலர்கள் பன்னிருவர் இரண்டு வரிசைகளாக வந்தனர். முகப்பில் வந்தவர்கள் வில்லேந்தியிருந்தனர். பின்னர் வந்தவர்கள் வேல் வைத்திருந்தனர். அவர்கள் அணுகி வந்து விரைவழிய அவர்கள் செல்லவேண்டிய வழியை சுப்ரதர் சுட்டிக்காட்டினார். அவர்கள் சென்று காட்டுக்குள் வளைந்து நின்றனர். நெடுந்தொலைவு ஓடிய புரவிகள் நுரை உமிழ்ந்து நீள்மூச்செறிந்தன. கால்களை தூக்கி வைத்து முன்னும் பின்னுமாக உடலை ஊசலாட்டின.

தேர் தெரியத்தொடங்கியது. காட்டின் சிறிய மேட்டில் ஏற புரவிகள் சற்று மூச்சிளைத்தன. தலைதாழ்த்தி உடலை உந்தி இழுத்தன. அவை நெடுந்தொலைவு நில்லாமல் வந்திருக்கவேண்டும். சுப்ரதர் “ஏன் இத்தனை பிந்தினீர்கள்?” என்றார். காவலர்தலைவன் “வரும் வழியிலேயே புரவிகளுக்கும் படைகளுக்கும் நீரும் உணவும் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என எண்ணினோம். ஆனால் ஊர்களில் எங்குமே எவரும் இல்லை. கங்கையை கடந்த பின்னர் ஒரு ஊரில்கூட குடிகளை நாங்கள் பார்க்கவில்லை” என்றான். சுப்ரதர் திகைப்புடன் “ஏன்?” என்றார். “அத்தனைபேரும் ஊர்களை விட்டுச் சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். நாங்கள் பார்த்தவை எல்லாம் ஒழிந்த இல்லங்களை மட்டுமே.”

“எங்கு சென்றார்கள்?” என்று திகைப்புடன் சுப்ரதர் கேட்டார். “வழியில் ஒரு மலைவணிகனை பார்த்தோம். நிஷாத குலத்தவன். அவன் குடிகள் காடுகளில் வாழ்பவர்கள். அவர்களும் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று காவலர்தலைவன் சொன்னான். “போர் தொடங்கிய பின்னர் இரு தரப்புப் படைவீரர்களும் ஊர்களுக்குள் சென்று உணவுப்பொருட்களையும் பிற பொருட்களையும் வாங்கியிருக்கிறார்கள். முதலில் பணம் கொடுத்தார்கள். பின்னர் அவர்களே எடுத்துக்கொண்டார்கள். விலங்குகளை பிடித்துக்கொண்டு சென்றனர். இளைஞர்களையும் பிடித்துக்கொண்டு செல்லத் தொடங்கியதும் மக்கள் இரவோடு இரவாக கிளம்பி கங்கையைக் கடந்து வேறு நாடுகளுக்கு சென்றுவிட்டார்கள். அவர்களை கங்கை எல்லைவரைக்கும் துரத்திச்சென்றிருக்கிறார்கள் படையினர். அவர்கள் வழியுணவுக்கெனக் கொண்டுபோன பொருட்களும், கூட்டிச்சென்ற கால்நடைகளும்கூட பறிக்கப்பட்டன.”

தேர் அணுகி நின்றது. படைத்தலைவன் புரவியில் அணுகி வந்து சுப்ரதரிடம் “உத்தமரே, அரசியும் இளவரசரும் சிற்றமைச்சரும் வந்துள்ளார்கள்…” என்றான். “இங்கே வாழ்த்துரைக்கு நெறி இல்லை” என்றார் சுப்ரதர். “தெரியும்” என அவன் சிறுசினத்துடன் சொன்னான். “நான் சொல்லவந்தது வேறு. எவரும் நெடும்பொழுதாக எதுவும் உண்ணவில்லை. வழியில் கனிகளும் கிழங்குகளும்கூட கிடைக்கவில்லை. காடு குரங்குகளாலும் கரடிகளாலும் சூறையாடப்பட்டதுபோல் முற்றாக ஒழிந்துகிடக்கிறது. காட்டுச்சுனைகளில் முழுக்க அம்புபட்ட பறவைகள் விழுந்து உடலழுகி நீரை நாற்றமடிக்கச் செய்துள்ளன. இளவரசருக்கு மட்டுமாவது சற்று உணவு அளிக்கப்பட்டால் நன்று.” சுப்ரதர் தானும் எரிச்சல்கொண்டு “அதற்கு நீங்கள் நேரடியாக இங்கே வந்திருக்கக் கூடாது… இங்கே உணவு ஏதும் இல்லை” என்றார். பின்னர் கசப்புடன் “உண்மையை சொல்வதென்றால் இப்போது அங்கு களத்திலும் உணவு என ஏதுமில்லை” என்றார். அவன் “நேராக இங்கே வரும்படி அரசியின் ஆணை” என்றான்.

தேரிலிருந்து அணுக்கப்பெண்டு கையில் ஒரு ஆமாடப் பேழையுடன் இறங்கி நின்றாள். தொடர்ந்து வெண்ணிற நீளாடையை மட்டும் அணிந்திருந்த விருஷாலி இறங்கி தன் சரிந்த மேலாடையை எடுத்து தலைவழியாக சுற்றிமுகத்தை முற்றாக மறைத்துக்கொண்டாள். தலைகுனிந்து அவள் நிற்க அணுக்கப்பெண்டு ஏதோ சொன்னாள். இருவரும் சுப்ரதரை நோக்கி வந்தனர். அதற்குப் பின்னால் வந்து நின்ற தேரிலிருந்து சிவதர் இறங்கி சூழ நோக்கியபின் மேலாடையை வீசிச் சுழற்றி தோளில் அணிந்துகொண்டு தேரிலிருந்து பிரசேனன் இறங்குவதற்காக காத்து நின்றார். பிரசேனன் இறங்கி நின்று சுற்றும் நோக்கினான். அவன் துயருற்றிருந்ததாகத் தெரியவில்லை. துயரை ஓர் இரவு முழுக்க நீட்டிப்பது கடினம். அவன் துயில்கொண்டிருக்கக்கூடும். எண்ணங்கள் மழுங்கிவிட்டிருக்கும். புதிய காலையை எதிர்கொள்பவனைப்போல் தோன்றினான்.

சிவதர் சுப்ரதரை பார்த்துவிட்டிருந்தார். அவர்கள் அவரை நோக்கி வந்தனர். அவர்களுக்கு முன்னால் வந்த விருஷாலியும் அணுக்கப்பெண்டும் அவர் அருகே வந்து நின்றார்கள். சுப்ரதர் சொல்லின்றி தலைவணங்கினார். அணுக்கப்பெண்டு விழிகளால் சுட்டி “அங்கேதானா?” என்றாள். சுப்ரதர் “ஆம்” என்றார். சிவதரும் பிரசேனனும் அருகே வந்தனர். சுப்ரதர் அவர்களுக்கு தலைவணங்கி விருஷாலியிடம் “வருக, அரசி!” என்றபின் நடக்க அவர்கள் தொடர்ந்து சென்றார்கள். விருஷாலி ஒரு வெண்நிழல் என வந்தாள். அவள் காலடியின் ஓசைகூட எழவில்லை. காடு முன்காலைக் குளிரில் விறைப்படைந்து நின்றிருந்தது. குருக்ஷேத்ரத்தில் எரிந்த பெருஞ்சிதை அணைந்து சூழ்ந்த புகையை புலரிக்காற்று அள்ளி காட்டுமரங்கள்மேல் பரப்பியது. காலையில் காட்டின் அத்தனை இலைகள்மீதும் கரிப்படலம் இருக்கும். மலர்கள்கூட கரியணிந்திருக்கும். பனித்துளிகள் கருங்குருதி என சொட்டும். அன்னங்களும் நாரைகளும்கூட கருமைகொண்டிருக்கும்.

அரசகுடியினருக்கான இடுகாட்டில் சுபாகுவும் பிற அரசகுருதியினரும் விண்ணடைய சிதையெரிகள் அணைந்து கனல்கொண்டுவிட்டிருந்தன. அங்கிருந்து சிதைக்காவலர்கள் கிளம்பிச்சென்று சாலைகளில் ஆங்காங்கே அமர்ந்திருந்தனர். சுப்ரதர் ஓர் ஏவலனை அழைத்து “முதற்காவல்மாடத்தில் இருப்பவர்களிடம் சென்று சொல்க! இங்கே எரியம்பு எழுந்ததும் புகழ்முரசுகள் முழக்கப்படவேண்டும்” என்றார். அவன் தலைவணங்கினான். காவல்கோபுரங்கள் எரிந்து அணைய ஒன்றிரண்டே எஞ்சியிருந்தன. அவற்றிலிருந்து முரசுகள் ஒலித்தன. அவர் ஒரு காவல்மாடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பேருடலனான அரக்கர்மைந்தனை நினைவுகூர்ந்தார். அவன் அந்தப் போரை ஆயிரம்கோடி மயிர்க்கால்களால் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்றார்கள்.

கர்ணனின் சிதை ஒருக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் வைதிகர் சடங்குகளை தொடங்கிவிட்டிருந்தார்கள். தொலைவிலேயே அதைக் கண்ட சுப்ரதர் சுட்டிக்காட்டி “அங்கே” என்றார். “இன்னும் பொழுதில்லை. முதல் கதிர் எழுகையில் என நற்பொழுது குறித்திருக்கிறார்கள்.” சிவதர் “ஆனால் இன்னும் கருக்கிருளே இருக்கிறது” என்றார். “ஆம், ஆனால் கணியர் இன்னும் அரைநாழிகையே உள்ளது என்கிறார்” என்றார் சுப்ரதர். “நாம் கதிரொளிக்காக காத்திருப்பதா அன்றி நூல்கணிப்பையே காலை என ஏற்பதா எனத் தெரியவில்லை. வைதிகர்கள் சில மாற்றுச்சடங்குகளையும் சொன்னார்கள்” என்றார். சிவதர் அதை போதிய அளவில் உளம்கொள்ளாமல் “தெய்வங்கள் முடிவெடுக்கட்டும்” என்றார். சிதையை நிமிர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அவர் முகம் கனிவான ஏதோ நினைவில் இருப்பதுபோல் இருந்தது. பின்னர் “இத்தனை உயரமாக இருக்குமா?” என்றார். சுப்ரதர் “இவற்றுக்கு ஓர் அமைப்பு உள்ளது. இது முடிசூடிய அரசரின் சிதை” என்றார்.

வைதிகர்தலைவர் வந்தார். சிவதர் தலைவணங்க விருஷாலி அப்பால் நின்றாள். வைதிகர் “அரசி இங்கு வருவதைப்பற்றி சொன்னார்கள்” என்றார். அரசியை நோக்கிவிட்டு “பெண்டிர் சுடலைக்காட்டுக்கு வரும் வழக்கம் இல்லை” என மேலும் தயங்கினார். சுப்ரதர் “தாங்கள் பணிகளை நோக்குக, வைதிகரே! நான் வந்து விளக்குகிறேன்” என்றபின் அணுக்கப்பெண்டிடம் “அரசியும் இளவரசரும் அங்கே மரநிழலில் காத்திருக்கட்டும்…” என்றார். அவள் தலையசைத்தாள். சுப்ரதர் சிவதரிடம் “தங்களிடம் பேசவேண்டும், சிவதரே” என்றார். சிவதர் “ஆம்” என்றபின் பிரசேனனிடம் “அன்னையுடன் சென்று அமர்ந்துகொள்க, இளவரசே!” என்றார். பிரசேனன் தலையசைத்தான். அவன் அங்கு உயர்ந்து நின்ற சிதை என்னவென்று புரிந்துகொள்ளவில்லை எனத் தெரிந்தது. அப்பால் சூதர்களின் பாடல் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதும் அவனுக்கு பொருளாகவில்லை. அணுக்கப்பெண்டு அவனை அழைத்துக்கொண்டாள். விருஷாலியும் பிரசேனனும் அவளுடன் செல்ல அவர்கள் ஓர் அத்திமரத்தடியில் சென்று அமர்ந்தனர்.

சுப்ரதர் சிவதரை அழைத்துக்கொண்டு அப்பால் சென்றார். சிவதர் அவர் பேசப்போவதைப்பற்றி ஆர்வம்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவர் திரும்பி சிதையை நோக்கியபடி வந்தார். இருமுறை வேரில் கால் தடுக்கினார். சுப்ரதர் நின்றபோது தானும் நின்றார். சுப்ரதர் “சிவதரே, சற்றுமுன் காந்தாரரிடம் பேசினேன். உடன்கட்டை ஏறவேண்டும் என அரசி முடிவெடுத்திருப்பதைப்பற்றி அவர் சொன்னார்” என்றார். சிவதர் “ஆம், அதுவே அவருடைய அறுதியான எண்ணம்” என்றார். “நீங்கள் மெய்யான சூழ்நிலையை அவருக்கு எடுத்துச்சொல்லுங்கள், சிவதரே. ஷத்ரியகுலத்தில் பிறந்த அரசியருக்கு மட்டுமே உடன்கட்டை ஏறும் உரிமை உண்டு. அந்தணரும் வைசியரும்கூட உடன்கட்டை ஏறலாகாது. சூதர்களுக்கோ அது பெரும்பழி சேர்ப்பது.”

சிவதர் முகம்சிவந்து மூச்சிரைக்கத் தொடங்கினார். சுப்ரதர் அதை உணராமல் “ஷத்ரியர்களிலும்கூட முடியேந்தும் குடிக்கு மட்டும் உரியது உடன்கட்டை ஏறும் உரிமை” என்றார். சிவதர் அப்பேச்சை தவிர்க்க விழைபவர்போல வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொள்வதுபோன்ற உடலசைவை வெளிப்படுத்தினார். சுப்ரதர் “சூதஅரசி அரசருடன் அரியணை அமர்ந்தவரும் அல்ல” என்றார். சீற்றத்துடன் திரும்பிய சிவதர் “வாழ்ந்தநாள் வரை அரசரை சூதர் என்றீர்கள். இப்போது அரசியை சூதப்பெண் என்று சிறுமை செய்கிறீர்களா?” என்றார். சுப்ரதர் திகைத்து “நான் அவ்வாறு சொல்லவில்லை… நான் சொன்னவற்றுக்கு அவ்வாறு பொருளில்லை” என்றார்.

சிவதர் உரத்த குரலில் “நீர் சொன்னது காந்தாரரின் கருத்து. அது இங்குள்ள ஷத்ரியர்களின் கருத்து. அவரிடம் சென்று சொல்லும், அரசி உடன்கட்டை ஏறுவார். அது அவர் உரிமை. அவர் எப்போது இவர்கள் நோக்கில் ஷத்ரியர் ஆனார்? இவர்களுக்காக களம்நின்று வீழ்ந்தபோது இல்லையா? அவர் அடைந்த மீட்பை இன்னமும் அரசிக்கு நீங்கள் அளிக்கவில்லை அல்லவா?” என்றார். சுப்ரதர் பேச்செடுக்க முயல கையசைத்து அவரைத் தடுத்து சிவதர் சொன்னார் “அவர்களிடம் சொல்லும். உடன்கட்டை ஏறுவதே இன்று அரசிக்கு வெற்றி எனக் கருதப்படும் என்று…”

சுப்ரதர் சீற்றத்துடன் “அதைத் தடுக்க ஆணையிடும் உரிமை அரசருக்கு உண்டு” என்றார். “அவர் ஆணையிடட்டும். அரசி அதனை ஏற்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வார்? சிறைபிடிப்பாரா? சிறையில் அவர் எரிபுகுந்தால் என்ன செய்வார்? உயிரைப் போக்கிக்கொள்ளும் உரிமையை எவரும் எவரிடமிருந்தும் பறிக்க இயலாது” என்றார் சிவதர். சுப்ரதர் கசப்புடன் “விந்தைதான்… அவரை எரியூட்டுவதற்காக நீர் சொல்லாடுகிறீர்” என்றார். “அவர் அரசியா சூதப்பெண்ணா என்பது எரியினூடாகத்தான் முடிவாகிறது எனில் அதைத்தான் செய்யவேண்டியிருக்கிறது” என்றார் சிவதர். பின்னர் “இனி இதைப்பற்றி நாம் பேசவேண்டியதில்லை. சென்று சொல்க உமது அரசரிடம்!” என்றபடி நடந்தார். சுப்ரதர் குழப்பத்துடன் தொடர்ந்து சென்றார்.

அவர்கள் மீண்டும் சிதையருகே வந்தபோது அணுக்கப்பெண்டு எழுந்து அவர் அருகே வந்து தணிந்த குரலில் “மைந்தரின் சிதைகள் எங்கே என அரசி கேட்கிறார்” என்றாள். சுப்ரதர் ஒருகணம் தத்தளித்தபின் “அவர்கள் வீரர்களுக்குரிய முறையில் எரியூட்டப்பட்டுவிட்டார்கள்” என்றார். “அந்தியிலேயே அரசகுடியினரை எரியூட்டுவது வழக்கம். அரசரே முதல் எரி அளிப்பதும் தொன்மையான போர்க்கள நடைமுறை.” அவள் தயங்கி நிற்க “சென்று சொல்க, அவர்கள் விண்ணேகிவிட்டனர் என!” என்றார். அவள் திரும்பிச்சென்றாள். சுப்ரதர் பெருமூச்சுடன் “தெய்வங்களே” என முனகிக்கொண்டார்.

சிவதர் “அவர்களுக்கு தனிச்சிதைகள் இல்லையா?” என்றார். “இல்லை, கௌரவ மைந்தரைக்கூட தனிச்சிதையில் ஏற்றவில்லை. முடிசூடிய அரசர்களுக்கு மட்டுமே தனிச்சிதை” என்றார் சுப்ரதர். சிவதர் ஐயத்துடன் கூர்ந்துநோக்கி “அரசரை விடியும்வரை வைத்திருந்தீர்கள். மைந்தரையும் வைத்திருக்கலாமே” என்றார். “அவ்வண்ணம் வழக்கமில்லை” என்றார் சுப்ரதர். சிவதர் சினத்துடன் “எல்லா வழக்கங்களையும் மீறமுடியும். அரசர் எண்ணினால் இயற்றலாம். நீர் அரசரிடம் கோரினீரா?” என்றார். சுப்ரதர் தன்னை இயல்புநிலைக்கு கொண்டுசென்று நிறுத்தி தணிந்த குரலில் “நீர் வரும் வழியில் கௌரவப் படையை பார்த்தீரா?” என்றார். “இல்லை, இருளுக்குள் ஒன்றும் தெரியவில்லை” என்று சிவதர் சொன்னார்.

“ஒளி வந்தாலும் பார்த்திருக்க இயலாது. ஏனென்றால் அங்கே படைகள் இல்லை” என்றார் சுப்ரதர். “சிவதரே, நேற்றைய போரில் படைகளின் பெரும்பகுதி அழிந்துவிட்டது. எரியுண்ட உடல்கள் கூடிக்குழைந்து நிணச்சேறாக கிடந்தன. அவற்றை சேர்த்து ஒட்டுமொத்தமாக குருக்ஷேத்ரத்திலேயே எரியூட்டிவிட்டனர்.” சிவதர் “ஏன்?” என்றார். அவருடைய தலை நடுக்கு கொண்டது. “களத்தையே எரியூட்டுவதா? என்ன அது?” சுப்ரதர் “நான் எத்தனை சொன்னாலும் போரை நேரில் காணாத உமக்கு அது புரியாது. அதை பெருங்காவிய ஆசிரியர் ஒருவர் எழுதிக் காட்டலாகும்” என்றார். “வேறுவழியே இல்லை. தனித்தனி உடல்களென எவரையும் பிரித்து எடுக்கவே முடியாத நிலை.” சிவதர் அதை கற்பனைசெய்ய முயன்றார், உள்ளம் சென்று சுவரில் முட்டிக்கொள்வதை அவர் உடலசைவு காட்டியது. தலையை அசைத்து திரும்பிக்கொண்டார்.

ஆனால் அவரால் ஏதேனும் கேட்காமல் இருக்க இயலவில்லை. “போரில் எரி பயன்படுத்தலாகாதென்று நெறியுள்ளதே” என்றார். “அந்நெறி நம் அரசராலும் மீறப்பட்டது” என்றார் சுப்ரதர். “எனில் அதுவும் நன்றே. அவர் முன்னரே தன் எல்லைகளை மீறியிருக்கவேண்டும்” என்றார் சிவதர். மீண்டும் முகம் சிவந்து மூச்சிரைத்தார். சுப்ரதர் “நான் சென்று அரசரிடம் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன்” என்றார். சிவதர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கைகளைக் கட்டியபடி சிதையை நோக்கியபடி நின்றார். சுப்ரதர் “அங்கே அரசர் கிடக்கிறார். அதோ, பந்த வளையம் தெரியும் இடத்தில்” என்றார். “நான் அவ்வாறு அவரை பார்க்க விழையவில்லை” என்றார் சிவதர். கடும் சினத்துடன் அதை சொல்வதுபோல் தோன்றியது. சுப்ரதர் அவர் முகத்தை ஒருமுறை நோக்கிவிட்டு விலகி நடந்தார். சிவதர் வேள்வி நிகழும் இடம் நோக்கி சென்றார்.

சுப்ரதர் துரியோதனன் நின்றிருந்த இடத்தை அடைந்தார். கர்ணனின் உடல்கிடந்த களத்தைவிட்டு விலகி முள்மரத்தின் அடியில் துரியோதனன் நின்றிருந்தான். அருகே ஒரு சிறிய பாறைமேல் சகுனி அமர்ந்திருந்தார். அந்தப் பாறைக்காகவே அந்த மரத்தடி தெரிவுசெய்யப்பட்டிருக்கவேண்டும். அவர் அணுகியதை சகுனிதான் பார்த்தார். துரியோதனன் தொலைவில் பந்தங்களின் ஒளியில் கிடந்த கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தான். அவன் முகம் மலர்ந்திருப்பது போலிருந்தது. இனிய நினைவு ஒன்றில் இருப்பவனைப் போல. இசை கேட்டுக்கொண்டிருப்பவனைப் போல.

சுப்ரதர் சகுனியை அணுகி “அரசி வந்துவிட்டார்” என்றார். சகுனி “ஆம், பார்த்தேன்” என்றார். சுப்ரதர் “சிவதரிடம் பேசினேன்” என்றார். சகுனி காத்திருந்தார். சுப்ரதர் “அது அரசியின் உரிமை என அவர் சொல்கிறார். சூதர் என அரசர் இழிவுசெய்யப்பட்டார். இன்று அரசியும் அவ்வாறு இழிவுசெய்யப்படுவதை ஏற்க முடியாது என்கிறார்” என்றார். மேலும் அழுத்தமான குரலில் “அரசி சூதப்பெண் என தடுக்கப்பட்டால் எரிபுகுவதே அவருடைய உரிமை என்று சொன்னார்” என்றார். சகுனி சினம்கொண்டு உரத்த குரலில் “அது இங்கே வழக்கமில்லை” என்றார். அவர் ஏற்கெனவே சினத்துடன் இருக்கிறார் என்று தோன்றியது. அதை அத்தருணத்தைக்கொண்டு வெளிப்படுத்துகிறார்.

“வழக்கங்கள் அனைவரையும் கட்டுப்படுத்தாது. அரியவர்கள் வழக்கங்களை மீறிச்செல்கிறார்கள்” என்று சுப்ரதர் சொன்னார். “அதற்கு நெறி இல்லை. அதை அரசு ஒப்பாது” என்றார் சகுனி. அவர் குரல் உடைந்து விந்தையாக ஒலித்தது. முகம் இழுபட்டிருக்க உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த மிகையுணர்ச்சியை சுப்ரதரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர் சீரான குரலில் “எந்நெறியையும் எந்த வழக்கத்தையும் மீறலாம், அதற்குரிய விளைவுகளைப் பற்றி எண்ணாமலிருந்தால்” என்றார். “அவ்விளைவுகளை பொருட்டென எண்ணாதவர்கள் நெறிகளையும் பொருட்டென எண்ண மாட்டார்கள். சிதையேற அரசி முடிவெடுத்துவிட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?” சகுனி “இங்கே பொறுப்பிலிருக்கும் சிற்றமைச்சர் நீர். நீர் ஆற்றவேண்டிய கடமை இது. அவரை நீர் தடுக்கவேண்டும்” என்றார்.

“நெறியை சொல்லவேண்டியது என் பொறுப்பு. அதை நான் சொன்னேன். அதை அவர் பொருட்டெனக் கொள்ளமாட்டார் எனத் தெளிந்தேன். இனி அவர் விழைவதை நிகழ்த்துவது என் கடமை.” சகுனி ஒரே உந்தலில் எழுந்து தள்ளாடி நின்று “நீர் அதன் விளைவை சந்திப்பீர். இது அரசாணை!” என்றார். புன்னகைத்து “என் குலஅறம் இது, காந்தாரரே. நெறிகளைப் பேணுவது. மானுடநெறிகளை கூறுவது. அவற்றைக் கடந்தமையும் தெய்வநெறிகளை கண்டுகொள்வது. என் குலப்பணியை நிறைவேற்றுகையில் உங்களை அல்ல எந்த அரசரையேனும் ஒரு பொருட்டென நான் எண்ணுவேன் என நினைக்கிறீர்களா? நீங்கள் என்னை கழுவேற்றினாலும் அதன் மேல் தர்ப்பையில் என என்னால் அமர்ந்திருக்க இயலும்” என்றார்.

சகுனி தளர்ந்து “நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து முடிவெடுத்திருக்கிறீர்கள்… நான் இதை முடித்துவைக்கிறேன்” என்றார். “நான் இளவரசரிடம் பேசுகிறேன்… அவரே முடிவெடுக்கட்டும், அன்னையிடம் அவர் ஆணையிடட்டும். இன்று சம்பாபுரியின் முடியிலா அரசர் அவரே.” சகுனி கைதட்டி ஏவலனை அழைத்து “அங்கநாட்டு இளவரசரை அழைத்து வா” என்றார். சுப்ரதர் துரியோதனனை பார்த்தார். அவன் அச்சொற்கள் எதையுமே அறிந்ததுபோல் தெரியவில்லை. அவன் அங்கே இல்லாததுபோலவே சகுனி நடந்துகொண்டார். அவருடைய அந்த பாவனை அப்படியே தன்னிலும் அமைய அவர் அங்கிருப்பதை தானும் மறந்துவிட்டிருந்தார்.

அவர் ஏவலனுடன் பிரசேனன் வருவதை கண்டார். அவன் அருகே வர ஏவலன் பின்னால் தங்கிவிட்டான். பிரசேனன் வெறுமனே தலைவணங்கினான். சகுனி “உங்கள் தந்தையை பார்த்தீர்கள் அல்லவா?” என்றார். அதை ஏன் கேட்கிறார் என ஒருகணம் வியந்ததுமே சுப்ரதர் அந்த நுட்பத்தை உணர்ந்தார். அவ்வினா பிரசேனனை நெகிழச்செய்வதை உணரமுடிந்தது. அவன் உள்ளம் நிலையழிகிறது. அகச்சொற்கள் சிதறுகின்றன. அவன் தொண்டை அசைந்தது. “ஆம்” என்று அவன் சொன்னான். “பேரழகர். மும்முடி சூடிய பேரரசரின் பொலிவுகொண்டவர். இங்கிருந்து அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். அரசர் விழியகற்றாமல் நின்றிருக்கிறார்.” பிரசேனனின் விழிகளிலிருந்து நீர் வழியத் தொடங்கியது. “வென்று சக்ரவர்த்தியானவர்கள் உண்டு. அங்கர் அள்ளி வழங்கி சக்ரவர்த்தி ஆனவர்” என்றார் சகுனி.

பிரசேனன் விசும்பியபடி முகம் குனித்தான். உதடுகளை அழுத்தி இறுக்கிக் கொண்டான். “அவர் இங்கே களத்தில் பெருவீரத்தை வெளிப்படுத்தினார். சூதர்கள் அவர் புகழை சொல்லிச்சொல்லி நிறையாமல் தவிக்கிறார்கள். இதோ அவர் பேரரசர்களைப்போல் சிதையேறுகிறார். இந்த எரி அவரை விண்ணுலகு கொண்டுசெல்லும் செவ்வண்ணக் குதிரை. மாவீரர்களின் உடலை தூய அவியென தேவர்கள் விண்ணிலிருந்து பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்களின் சிதையில் எழுபவன் சாவின் எரியான கிரவ்யாதன் அல்ல, வேள்விநெருப்பான ஜாதவேதன் என்பார்கள். இங்கே நான்கு எரிகளும் மூட்டப்படுகின்றன. ஐந்தாம் எரியான திரிகாலன் தோன்றி அவரை விண்ணுக்குக் கொண்டுசெல்கிறான்.”

கண்ணீர் உதிர பிரசேனன் குனிந்து நின்றான். சகுனி “எண்ணி நோக்குக! இந்தச் சிதை வெறும் எரி அல்ல. இது ஓர் அரியணை. தேவர்களுக்குரிய பொன்னால் உருவாக்கப்படுவது” என்றார். பின்னர் அவனை சிலகணங்கள் கூர்ந்துநோக்கிவிட்டு “இதை அரசியிடம் சொல்க! அவர் அங்கநாட்டு அரியணையிலேயே அமரத் துணியாதவர். தேவர்கள் வாழ்த்தும் இந்த விண்ணக அரியணையில் அவர் அமர விரும்பமாட்டார்” என்றார் சகுனி. பிரசேனன் “நான் வரும் வழியில் ஒருமுறை கேட்டேன், அவருடைய முடிவு அறுதியானதா என்று. ஆம் என ஒற்றைச் சொல்லில் உரைத்தார். ஒற்றைச் சொல் மறுமொழி என்பது எப்போதும் உறுதியானது. சற்றேனும் அசைவிருந்தால்தான் மேலும் சொற்கள் எழும்” என்று பிரசேனன் சொன்னான்.

“அது அவர் அடையும் உணர்வெழுச்சி. அவர் அங்கர்மேல் கொண்டிருந்த அன்பை உலகறியும்” என்று சகுனி சொன்னார். “இளவரசே, நீங்கள் சென்று அவரிடம் இதை சொல்க! இதற்கு அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று கேட்டுவருக… இந்த அரியணையில் அரசருக்கு நிகராக அமர அவர் விழைகிறாரா, அவருடைய இடம் அது என கருதுகிறாரா? அதை மட்டும் உசாவுக!” பிரசேனன் சிலகணங்கள் அவரை நோக்கியபின் “ஆம், அதை கேட்கலாம். அதை கேட்க விட்டுவிட்டோம் என பின்னர் நமக்குத் தோன்றலாகாது” என்றான். அவன் திரும்பிச்செல்வதை சுப்ரதர் நோக்கி நின்றார். சகுனி “அவர் ஏற்கமாட்டார். ஒருகணத்தில் உணர்வெழுச்சிகொண்டு உடன்கட்டை ஏற முடிவெடுத்திருப்பார். ஷத்ரியநிலையையும் சதியன்னை என்னும் புகழையும் விரும்புபவர் அல்ல அவர்” என்றார். சுப்ரதர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தொலைவில் வேதமும் அருகே சூதர்களின் புகழ்மொழிகளும் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

பிரசேனன் திரும்பி வந்து “அன்னையிடம் கேட்டேன். அன்னை நீங்கள் சொன்னதுபோல் எண்ணியிருக்கவில்லை. அரசருக்கு நிகராக அமைய விழையவில்லை, அது பிழை என்று சொன்னார்” என்றான். சகுனி முகம் மலர்ந்து “ஆகவே அவர்கள் உடன்கட்டை ஏறப்போவதில்லை. அவரை திரும்ப அழைத்துச்செல்ல நான் ஆணையிடுகிறேன்” என்றார். “ஆனால் அவர் உயிர்வாழ விழையவில்லை. வெளியே சென்று தனியாக எரிபுக எண்ணுகிறார். அதில் அவருக்கு எண்ண மாற்றமில்லை. அரசர் இல்லாத ஒரு விடியலை விழிகளால் பார்க்கமாட்டேன் என்று சொன்னார்.” சகுனி “அவ்வண்ணமென்றால்…” என்று சொல்லத் தொடங்க அவரை கையமைத்து நிறுத்தி பிரசேனன் “அவ்வண்ணமென்றால் அன்னை சிதையேறுவதே உகந்தது என நான் நினைக்கிறேன். அன்னை சிதையேறட்டும்” என்றான்.

“அந்த முடிவை அவரோ நீங்களோ எடுக்க இயலாது. ஏனென்றால் இங்கே உள்ள நெறிகளின்படி ஷத்ரியப் பெண்கள் மட்டுமே உடன்கட்டை ஏறமுடியும்…” பிரசேனன் கூர்ந்த விழிகளுடன் “எந்தை ஷத்ரியர் என்றால் அன்னையும் ஷத்ரியரே. அவருடைய உள்ளத்தமர்ந்த அரசி அவரே. உடன் சிதையிலும் அமரட்டும்” என்றான். “இங்கே அதற்கு ஒப்புதல் இல்லை…” என்றார் சகுனி. “ஏன்?” என்று பிரசேனன் கேட்டான். “ஏனென்றால் அங்கரும் ஷத்ரியர் அல்ல, அவர் துணைவியும் ஷத்ரியர் அல்ல” என்று சகுனி சொன்னார். “அவர் ஷத்ரியர் என நான் உரைக்கிறேன். அதை மறுக்கும் எவரும் அங்கநாட்டுடன் போரிடலாம். அன்றி தனிப்போரில் என்னை எதிர்க்கலாம். எதிர்ப்பவரை வென்று நிறுவுகிறோம், எந்தையும் எங்கள் குடியும் ஷத்ரியர்கள் என்று. நூல்கள் கூறும் நெறி அதுவே.”

சிறுவன் எனத் தெரிந்தவனில் வந்த மாற்றம் சகுனியை பதறச்செய்தது. அவன் ஒருகணத்தில் கர்ணன் என ஆகிவிட்டதுபோல் தோன்றியது. சுப்ரதர் “போதும்” என்றார். “இதில் முடிவெடுக்கவேண்டியவர் அரசர். இதோ சொல்கேட்கும் அருகில்தான் அவர் இருக்கிறார். அவர் கூறட்டும்.” சகுனி துரியோதனனை.நோக்கி திரும்ப சுப்ரதர் உரத்த குரலில் “அரசே, அரசே” என்றார். துரியோதனன் திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கி “என்ன?” என்றான். அவன் புன்னகைகொண்டிருப்பதைக் கண்டு சுப்ரதர் திகைத்து சொல்லடங்கினார். “ஒன்றுமில்லை” என்றார் சகுனி. சுப்ரதர் “இல்லை அரசே, ஒரு முடிவு எடுக்கப்படவேண்டும்… தாங்கள்…” என தொடங்க “அந்தணராக நின்று நீங்கள் முடிவெடுங்கள், அமைச்சரே. அம்முடிவே என் முடிவு” என்றபின் அவன் திரும்பி கர்ணனின் உடலை நோக்கினான்.

சுப்ரதர் “அந்தணன் நீர்தொட்டு முடிவெடுக்கவேண்டும். நீருக்குமேல் எனில் குருதிதொட்டு முடிவெடுக்கவேண்டும். அதற்கும் அப்பால் விழிநீர் தொட்டு முடிவெடுக்கவேண்டும். என் முடிவு இது” என்றார். “அரசி சிதையேறட்டும். பேரரசியருக்குரிய முறையில். இங்குள்ளோர் அனைவரும் பாதம்தொட்டுப் பணிய, மலர்மாலைசூடி அனல்புகட்டும்.” சகுனியின் உடலில் மெல்லிய தவிப்பு அசைந்தது. “அங்கநாட்டு அரசரை உள்ளாழத்தில் விரும்பாத எவரும் இங்கிருக்கலாகாது. இதுவும் என் ஆணை” என்றார் சுப்ரதர். அவர் பிரசேனனிடம் “வருக, இளவரசே!” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பிச்செல்ல சகுனி பெருமூச்சுவிட்டு தன் தேர்ப்பாகனை நோக்கி அருகில் வந்து தன்னை அழைத்துச்செல்லும்படி ஆணையிட்டார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 64

சுப்ரதரை அணுகிய சுடலைக்காவலன் சற்று அப்பால் நின்று தலைவணங்கி அவர் திரும்பிப்பார்த்ததும் “சூதர்கள் தங்கள் பாடலின் இறுதியை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், அமைச்சரே” என்றான். விழிசுருக்கி அவன் சொல்வது புரியாததுபோல் சில கணங்கள் நோக்கிய பின் அவன் செல்லலாம் என்று கையசைத்துவிட்டு சற்று முன்னால் சென்று மரக்கிளைகளின் இடைவெளியினூடாகத் தெரிந்த வானை சுப்ரதர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். முகில்கணங்கள் இடைவெளியில்லாது செறிந்து வான் இருண்டிருந்தது. இருள் அடர்ந்த முன்காலை என்றே தோன்றியது. கதிரெழுவதுவரை சூதர்கள் பாடியாக வேண்டும். அதற்கு முன் விருஷாலியும் பிரசேனனும் வந்தாகவேண்டும்.

அவர் நிலைகொள்ளாமையுடன் முன்னால் நடந்து சிதைக்கான மையப்பாதையை அடைந்து அங்கு நின்றிருந்த காவலர்தலைவனிடம் “பிறகு ஏதேனும் செய்தி வந்ததா?” என்றார். “அவர்கள் அணுகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், அமைச்சரே” என்றான். “எவ்வளவு பொழுதாக இப்படி அவர்கள் அணுகிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்… எப்போதும் ஒரே செய்தியே வந்துகொண்டிருக்கிறது” என்று சலித்துக்கொண்ட சுப்ரதர் “இன்னும் எத்தனை பொழுதாகும் என்று ஏதேனும் அறிதல் உண்டா?” என்றார். அவன் பேசாமல் நின்றான். கையசைத்து அவனை அகற்றிவிட்டு இடையில் கைவைத்து மீண்டும் வானை நோக்கியபடி நின்றார்.

சற்றுநேரம் கழித்து அப்பால் நின்ற ஏவலனை அருகழைத்து “பொழுது விடிய இன்னும் எத்தனை நேரமிருக்கிறது என்று பார். இங்கு கணியர் எவரும் உள்ளனரா?” என்றார். “ஆம், சிதைப்பொழுது குறிக்க வந்தனர். ஒருவர் எஞ்சியிருக்கிறார். அவரை அழைத்து வருகிறேன்” என்று அவன் சொன்னான். “சென்று அழைத்து வா… என் ஆணை என்று சொல்” என்றார். மீண்டும் திரும்பி நடந்து சிதை கூட்டப்பட்டிருப்பதற்கு அருகே வந்து நின்றார். சிதை முற்றொருங்கிவிட்டிருந்தது. ஆயினும் உளம்நிறைவுறாத இரண்டு ஏவலர்கள் விறகுக்கட்டைகளை அடுக்குவது, அரக்குப்பலகை தேன்மெழுகுக்கட்டிகள் ஆகியவற்றை எடுத்து சீரமைப்பது என சிறுபணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

“எப்போது முடியும்?” என்று சுப்ரதர் எரிச்சலுடன் கேட்டார். “முடிந்துவிட்டது, அமைச்சரே” என்று ஒருவன் சொன்னான். சுப்ரதர் நடந்து சூதர்கள் பாடிக்கொண்டிருந்த இடம் வரைக்கும் சென்றார். அங்கே பந்தங்களின் ஒளியில் இறுதி சூதர் உறுமியை மீட்டி பாட சூழ்ந்திருந்தவர்கள் மெல்ல அசைந்தபடி அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருவராக சொல்லடங்கி அவருடைய குரல் மட்டுமே ஒலித்தது. “விண்புகழ் வேந்தன்! வீரர்களில் முதல்வன்! மண்ணாளும் மும்முடி கொண்டோன்! மங்கையர் உளம் கவர்ந்தோன்! சொல்லில் புகழ் ஒளிர்பவன்! வில்லில் நிகரிலாதவன்!” என்று அவர் கர்ணனின் புகழை பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

அது வழக்கமான புகழ்பாடல் வரிகள். அவர்கள் கதையை முடித்துவிட்டு பொழுதெழுவதற்காக பாடுகிறார்கள். அங்கிருந்த சூதர்கள் அனைவருமே சொற்களால் நெடுந்தூரம் கொண்டு செல்லப்பட்டு கனவிலென அமர்ந்திருந்தனர். உறுமியின் மேளத்திற்கேற்ப அவர்களின் உடல்கள் ஒத்திசைந்து ஆட, பந்தங்களின் ஒளியில் நிழல்கள் எழுந்து சுழன்றாடின. நடுவே புன்னகையுடன் கர்ணன் படுத்திருந்தான். எக்கணமும் எழுந்து வணங்கி அவர்களுக்கு பொன்னையும் மணியையும் அள்ளி வழங்கத்தொடங்குபவன்போல.

சுப்ரதர் அவனுடைய அணிநிரை அழகுருவை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். முதலில் அவர் உயிரிழந்த அவன் உடலை பார்த்த கணமே ஒரு ஒவ்வாமையை உணர்ந்தார். அவர் நன்கறிந்து இறைஉருவுக்கு நிகரென வழிபட்ட அங்கநாட்டரசன் கர்ணன் அல்ல அது என்று தோன்றியது. அங்கு கர்ணனாக இருந்த ஒன்று அகன்றுவிட்டது. எஞ்சியிருப்பது வெற்றுடல். அவ்வுடலில் முன்பு அவர் விரும்பியவை, மகிழ்ந்தவை அனைத்துமே உள்ளிருந்த ஒன்றால் நிகழ்த்தப்பட்டவை. இது வெறுந்தசை, வெற்றுடல் என்று அவருடைய ஆழத்திலிருந்து ஒன்று திமிறிக்கொண்டே இருந்தது. கர்ணன் அணிந்திருந்த அணிகளையும் ஆடைகளையும் அவ்வுடல் அணிந்திருப்பதை அவர் விழிகள் ஏற்க மறுத்தன. எனவே ஒரு சில கணங்கள் நோக்கிய பின் உடனே ஒவ்வாமையுடன் விழியை திருப்பிக்கொண்டார்.

ஆனால் அப்போது பார்த்தபோது அங்கு கர்ணனே படுத்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. அவன் உடலில் இருந்து எழுந்து அகன்ற அது மீண்டும் வந்து சேர்ந்ததுபோல. அங்கு நிகழ்ந்த அனைத்தும், போரும் அழிவும் முழுக்க, கனவென்று மாறிவிட்டதுபோல. எழுந்து அருகணைந்து சுப்ரதரை நோக்கி “தேர் ஒருங்கியாயிற்றா? சம்பாபுரிக்கு கிளம்புவோம்” என்று கூறிவிடுவான் என்பதுபோல. அவர் தன் உள்ளத்தை இறுக்கிக்கொண்டு தலையசைத்து திரும்பி நின்றார். இனி அவன் உடலை ஒரு போதும் பார்க்கலாகாது. எனில் இக்காட்சியிலிருந்து எந்நிலையிலும் விடுபடப்போவதில்லை. இது உடல்தான். வெற்றுடல். இன்னும் சற்று நேரத்தில் சிதையேறி எரிந்து உருகி சாம்பலென, வெள்ளெலும்புகளென மாறி மண்படப்போகும் உடல். அங்கர் விண்புகுந்துவிட்டார். வானிலிருக்கிறார். வீரர்களின் மெய்யுலகில். ஒளிமிக்க மும்முடியும் பொற்கவசமும் மணிக்குண்டலங்களும் அணிந்து புன்னகைக்கும் கண்களும் இனிய நற்சொல்லுரைக்கும் உதடுகளும் நீண்ட அழகிய பெருங்கைகளுமாக.

அவர் உள்ளம் விம்மி உடல் சற்று உலுக்கிக்கொண்டது. ஆனால் விழிகளில் நீர் வரவில்லை. அது அழுகையா என அவருக்கு ஐயமெழுந்தது. அழுகையெனில் விழி நனைய வேண்டும். எவரேனும் பார்க்கிறார்களா என்பதுபோல் அவர் சுற்றும் பார்த்துவிட்டு தன் மேலாடையை சீரமைத்துக்கொண்டு மீண்டும் நடந்து சாலை முகப்புக்கு வந்தார். அழகுருவம் அழகுருவம் என்று அவருடைய உள்ளம் வெற்றுச்சொல்லாக அரற்றிக்கொண்டிருந்தது. ஆண் உடலில் கூடும் மானுட அழகு பெண்களிலோ குழந்தைகளிலோகூட எழுவதில்லை. குழந்தைகள் ஒவ்வொரு கணமுமென பிறிதொன்றாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெண்களின் உடலோ தன்னளவில் முழுமை கொண்டதல்ல. அது பிறவற்றால் நிறைவு செய்யப்படவேண்டியது. ஆணால், குழந்தையால். ஆணுடலே முழுமை, தெய்வத்தின் உருவில் தான் அமைந்தது. ஆணுடலின் முழுமை அவன் உடல்.

அக்கணம் திரும்பி ஓடிச்சென்று மீண்டும் கர்ணனை பார்க்க வேண்டுமென்று அவர் உணர்ந்து உடல்எழுந்தார். இல்லை. அங்கிருப்பது உடல். அவனல்ல. அது வெற்றுச் சடலம். அவனல்ல அது. என் கண்களில் நிறைந்திருக்கும் அரியணை அமர்ந்த அங்கநாட்டு அரசனே என்றுமிருப்பவன். சொல்லில் வாழ்பவன். நினைவுகளில் படர்ந்து காலம் கடந்து செல்பவன். என்ன நிகழ்ந்ததென்றறியாத ஒருகணத்தில் அவர் திரும்பி மூச்சிரைக்க ஓடி, சிதையைக் கடந்து, சூதர்கள் பாடிக்கொண்டிருந்த இடத்தை அடைந்து திடுக்கிட்டவர்போல் நின்று கர்ணனை பார்த்தார். அவன் அங்கு அதேபோல சொற்களைக் கேட்டு உள்ளுவகை கொண்டு மலர்ந்த முகத்துடன் படுத்திருந்தான்.

அவர் உள்ளம் அலையென எழுந்து அறைந்தது. அழுகை வந்து உடல் உலுக்கிக்கொண்டது. தன் முழுச் சித்தத்தாலும் தன்னை இறுக்கிக்கொண்டார். “நான் அந்தணன். நான் அந்தணன்” என்று சொல்லிக்கொண்டார். அந்தணர் எந்நிலையிலும் மண்ணுலகின் எவ்விழப்புக்காகவும் அழலாகாது. எதன்பொருட்டும் உவகைகொள்வதும் கூடாது. அவர்கள் இங்கே அலைக்கொந்தளிப்புக்கும் அனல்பெருக்குக்கும் மீதாகக் கட்டப்பட்ட சரடில் நடப்பவர்கள். சவரக்கத்தியின் கூர்முனைமேல். அவர் மூச்சை இழுத்துவிட்டு மெல்லமெல்ல தன்னை ஆற்றிக்கொண்டார். தன் உள்ளத்தை சூழ்ந்திருந்த இருளில் கரைத்தழித்தார். அதன்பின் பந்தங்களின் உலையும் சுடரை மட்டும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

கணியருடன் வந்த ஏவலன் சற்று அப்பால் நின்றான். காலடி ஓசை கேட்டு திரும்பிப் பார்த்த சுப்ரதர் அவரை எதற்கு அழைத்தோம் என்பதை மறந்து சிலகணங்கள் நோக்கி நின்று, பின்னர் நினைவுகூர்ந்து அருகே சென்று “கருக்கிருட்டு இன்னும் அகலவில்லையே” என்றார். “முகில்கணங்கள் மூடியிருக்கின்றன அல்லவா? இன்னும் அரை நாழிகைக்குள் பொழுது விடிந்துவிடும்” என்றார் கணியர். “இருள் அவ்வளவு கடுமையாக உள்ளதே” என்றார் சுப்ரதர். கணியர் “ஆம், ஆனால் இருள் மூடியிருந்தாலும் பொழுது விடியும் தருணம் அமைந்தால் விடிந்துவிட்டதென்றே பொருள். எங்கள் விடியலும் அந்தியும் கணிக்களத்தில்தான். வானம் எங்கள் ஆட்சியில் இல்லை” என்று சொன்னார்.

சுப்ரதர் “எதற்காக காத்திருக்கிறோம் என்று தெரிகிறது அல்லவா? நேற்று அந்தியில் அங்கர் களம்பட்டபோது கதிரவன் மறைந்தான். இன்று புலரியில் புதுக் கதிருடன் அவன் எழுகையில் இங்கு சிதை மூட்டவேண்டுமென்பது முறை. தந்தை தன் மைந்தனின் எரியூட்டலை பார்க்கவேண்டும். இளங்கதிர் வந்து சிதையைத் தொட்ட பின்னரே எரியூட்டவேண்டும் என்கிறார்கள் நிமித்திகர்கள். இப்பொழுதைப் பார்த்தால் இன்று கதிரெழுகையே இருக்காது என்று தோன்றுகிறது” என்றார். கணியர் ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றார். “ஏதேனும் சொல்லுங்கள்” என்றார் சுப்ரதர். “விண்ணை ஆளும் தெய்வங்களிடம் வேண்டிக்கொள்வதைத் தவிர செய்வதற்கொன்றுமில்லை” என்றார் கணியர். சுப்ரதர் “ஒருவேளை இம்மைந்தன் மறைந்த துயரில் இன்று கதிரெழுகையே நிகழாமலும் போகலாம். எனில் இந்தச் சூதர்கள் மீண்டும் இக்கதையை பாடவேண்டியதுதான். கதிர் எழுவது வரை இங்கு அங்கர் காத்திருக்க வேண்டியதுதான்” என்றபின் அவன் செல்லலாம் என்று கையசைத்து மீண்டும் நடந்து சாலை முகப்பிற்கு வந்தார்.

மிகத் தொலைவில் எழுந்த அசைவே அங்கே தேர்கள் வருவதை காட்டியது. கூர்ந்தபோது அது மங்கலடைந்து தேர்கள்தானா என்னும் ஐயத்தை எழுப்பியது. தேர்கள்தான் என மெல்லமெல்ல தெளிந்தது. ஆனால் ஒலி காட்டிற்குள் வேறெங்கோ எதிரொலித்தது. அவர் அணுகிவரும் அஸ்தினபுரியின் அமுதலகக் கொடியை சொல்லின்றி வெறித்து நோக்கியபடி நின்றார். சிறுதேர் மேடு பள்ளங்களில் எழுந்து அசைந்து வந்து நின்றது. அதை இழுத்து வந்த ஒற்றைக்குதிரை பெருமூச்சுவிட்டு தலைதாழ்த்தி முன்காலால் தரையைத் தட்டியது. தேரிலிருந்து துரியோதனன் எடைமிக்க காலடியை தூக்கி படியில் வைத்து நிலத்தில் இறங்கினான். இருள் செறிந்துகிடந்த காட்டைப் பார்த்தபடி இடையில் கைவைத்து நின்றான்.

தேரை அணுகிய இரு ஏவலரைப் பார்த்து சகுனி கைநீட்ட அவர்கள் அக்கைகளை பற்றிக்கொண்டார்கள். புண்பட்ட காலை வலிமுனகலுடன் மெல்ல தூக்கி வைத்து ஒவ்வொரு படியிலாக நின்று மெல்ல சகுனி இறங்கிய பின் தேர்ப்பாகனிடம் தேரை பின்னால் கொண்டு செல்லும்படி ஆணையிட்டான். பாகன் புரவியை மெல்ல தட்ட அது பின்னடி எடுத்து வைத்து தேரைத் தள்ளியபடி பின்சென்று, வளைந்து அப்பால் நகர்ந்து, இருளுக்குள் மெல்லிய நிழல் படிவென மாறி நின்றது. சகுனி சுப்ரதரைப் பார்த்து தலைவணங்கினார். சுப்ரதர் கைதூக்கி வாழ்த்து அளித்தபின் அங்கேயே நின்றார். அவர்கள் இருவரும் சொற்கள் ஏதுமின்றி நடந்து சுப்ரதரை அணுகினர். துரியோதனன் வெற்று விழிகளால் சுப்ரதரை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் காட்டை பார்த்தான்.

சகுனி “அவர்கள் குருக்ஷேத்ர எல்லைக்குள் வந்துவிட்டார்கள். இன்னும் சிறு பொழுதில் இங்கு அணைவார்கள்” என்றார். சுப்ரதர் தலைவணங்கினார். சகுனி விழிகளில் மெல்லிய மாற்றத்துடன் “சூதஅரசி உடன்கட்டை ஏற வேண்டுமென்று விரும்புகிறார் என செய்தி” என்றார். சுப்ரதர் “அது வழக்கமில்லை. ஷத்ரியர்களுக்குரிய நெறி அது” என்றார். “ஆம், ஆனால் அவர் உடன்கட்டை ஏற விரும்புகிறார் என்று சிவதரின் செய்தி வந்தது.” சுப்ரதர் “உணர்வெழுச்சியில் கூறப்பட்ட சொற்களாக இருக்கலாம்” என்றார். “அவர் இங்கு வந்த பின்னர் விரிவாகவே அதைப்பற்றி அவரிடம் பேசுங்கள். அரசர் இங்கு மணிமுடி சூடி அரசகோலத்தில் சிதையேறவிருக்கிறார். அருகே அரசியென அமர இடங்கொண்டவரே உடன்கட்டை ஏற இயலும். சூதஅரசி அவருடைய அன்புக்குரியவர், அவருடைய குலத்தவர். ஆனால் பட்டத்தரசியாக அரியணை அமர்ந்ததில்லை” என்றார் சகுனி.

“நெறிகளை எவரும் பேணியாகவேண்டும்” என்றார் சுப்ரதர். “ஆம், அதைத்தான் நானும் சிவதரிடம் சொன்னேன். அவரிடமிருந்து மறுமொழி ஏதுமில்லை” என்று சகுனி சொன்னார். “அவர்கள் வரட்டும். இங்குள்ள நெறியென்ன என்பதை கூறுவோம். சிவதர் புரிந்துகொண்டால்கூட போதும் அவருடைய சொல்லை அரசி மீறப்போவதில்லை.” சகுனி என்ன எண்ணுகிறார் என்று சுப்ரதருக்கு புரியவில்லை. “உடன்கட்டை ஏறுவதனூடாக அவருடன் விண்ணுக்கு செல்ல இயலுமா என்ன?” என்றார் சகுனி. “அவர் களம் பொருதி வீழ்ந்தவர். வீரர்களுக்குரிய விண்ணுலகு எய்துவார். அரசி அவருடன் இருந்து மைந்தரை ஈன்றார் என்பதற்கப்பால்…” என்று சொல்லி நிறுத்தினார் சகுனி.

சுப்ரதர் “மைந்தர் அனைவரையும் இழந்திருக்கிறார். கணவரை இழந்திருக்கிறார். இத்தருணத்துப் பெருந்துயர் அவரை ஆட்கொண்டிருக்கிறது” என்றார். “பெண்களின் இயல்பு அது. துயரோ உவகையோ அவர்களை பேரலையென அடித்துக்கொண்டு செல்கிறது. ஆனால் மிக விரைவில் அவர்கள் அவற்றிடம் இருந்து விடுதலை பெற முடியும். சூழல் பலமடங்கு ஆற்றலுடன் அவர்கள் மேல் படிகிறது. ஒரு மைந்தன் அவருக்கு எஞ்சியிருக்கிறான். அம்மைந்தனின் முகம் பார்த்து அவரால் மீளமுடியும். அம்மைந்தனுக்கு ஒரு மகவு பிறக்குமென்றால் அதை மடியிலேந்தி கணவனையும் மண்மறைந்த குழந்தைகளையும் முற்றாக மறந்து உவகையிலாடவும் இயலும். கைம்பெண்களைப்போல் அத்தனை விரைவாக மீண்டு வருபவர்கள் இல்லை.”

சகுனி உதடுகள் கோணலாகி முகம் இழுபட, சிறிய கண்களில் ஒளி கூர்மைகொள்ள “ஆம், அதை நம்பிதான் அஸ்தினபுரி இருக்கிறது. இப்போது அது கைம்பெண்களின் நகர்” என்றபின் நகைத்து “பாரதவர்ஷமே கைம்பெண்களால் நிறைந்திருக்கிறது. அவர்கள் அனைவரும் துயர்மீண்டு புதிய கணவர்களை அடைந்து மைந்தரை ஈன்று இந்நிலத்தை பொலியவைக்க வேண்டும்” என்றார். சுப்ரதர் “கோடையில் நிலத்தைப் பார்த்தால் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அங்கு பசுமை இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும், இனி ஒருபோதும் உயிர்த்துளி எழப்போவதில்லை என்றும் தோன்றும். ஒரு சிறு பருவமாற்றம், ஒரு மழை அனைத்தையும் முற்றாக மாற்றிவிடும். அதன் பின் அங்கு கோடை இருந்ததா என்று ஐயுறுவர்” என்றார்.

துரியோதனன் அச்சொற்கள் எதையும் கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. காட்டின் இருளை பார்த்து நின்றபின் அவன் திரும்பி சுப்ரதரிடம் “இன்னும் விடியவில்லை அல்லவா?” என்றான். “இன்னும் ஒரு நாழிகையில் கணிக்களத்தில் கதிரவன் எழுந்திருப்பான். விண்ணிலெழுவானா என்று நம்மால் சொல்ல இயலாது. வானை முகில்கணங்கள் முற்றாக மூடியிருக்கின்றன” என்றார். “ஆம், நேற்று அந்தி முதல் வானம் கருமுகிலாக இருக்கிறது” என்றான் துரியோதனன். “இரவில் பெருமழை கொட்டி களத்தை மூடுமென்று எண்ணினேன். மழை பெய்திருந்தால் இருதரப்புப் படைவீரர்களும் முழுக்க நனைந்து இரவை கழித்திருக்க வேண்டும். மழை ஒழிந்தது நன்று. இடிமின்னல்களோடு நின்றுவிட்டது” என்று சகுனி சொன்னார்.

அந்த உரையாடலே அத்தருணத்தின் கணங்களை ஒவ்வொன்றாக கடந்து செல்வதற்காகதான் என்று சுப்ரதர் உணர்ந்திருந்தார். அவரும் அப்பேச்சை முன்னெடுத்தார். “நேற்றிரவு முழுக்க மின்னலால் காடு துடித்துக்கொண்டிருந்தது. இடியோசை ஒழிந்த ஒருகணமில்லை” என்றார். சகுனி திரும்பி அப்பால் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சூதர்களின் பாடலை செவிகூர்ந்து “ஒருவேளை இவர்கள் கதிரவனை பாடிப்பாடி மழையை நிறுத்திவிட்டார்களோ?” என்றார். துரியோதனன் அமைதியின்மையுடன் “எப்போது விடியும்?” என்றான். சகுனி அவனை திரும்பி நோக்கிவிட்டு “பார்ப்போம்” என்றார்.

“முதற்கதிர் வந்து சிதையை தொடவேண்டுமென்று முறை வகுக்கப்பட்டுள்ளது. நிமித்திகர்கள் சடங்குக்குரிய அனைத்தையும் ஒருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார் சகுனி. சுப்ரதர் “ஆம், வேதியரும் காத்திருக்கிறார்கள். கதிர் எழுந்த பின்னர் அவர்கள் சிதைக்கு அருகே வரலாம் என்று சொல்லியிருக்கிறேன்” என்றார். சகுனி “அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டதா என்று சென்று பாருங்கள்” என்றார். சுப்ரதர் தலைவணங்கி திரும்பும்போது துரியோதனன் உரக்க “அது என்ன?” என்று கை நீட்டி கேட்டான். சுப்ரதர் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு அவன் எதை கேட்கிறான் என்று தெரியாமல் “அரசே” என்றார். “என்ன அது?” என்று உரக்க மீண்டும் கேட்டான் துரியோதனன். அவன் சுட்டுவதைப் பார்த்து “சிதை! அங்கருக்கானது” என்றார் சுப்ரதர்.

“இத்தனை பெரிய சிதையா!” என்று துரியோதனன் மீண்டும் கேட்டான். “அரசே, அரசர்களுக்குரிய சிதையை அவ்வாறு உயரமாக அமைப்பது வழக்கம். அவர்களுக்கு மட்டுமே தனிச்சிதை” என்று சுப்ரதர் சொன்னார். “அவ்வளவு பெரிய சிதையா?” என்றபின் துரியோதனன் புன்னகைத்து “அது எரியூட்டப்பட்டால் அவனுடைய பொற்தேரளவே இருக்கும்” என்றான். அச்சொல்லில் இருந்த முரணால் சுப்ரதர் உளம் திடுக்கிட்டார். துரியோதனனின் முகத்தில் ஒரு வெறிப்பு இருந்தது. அவன் உளம் பிறழ்ந்திருக்கிறானோ என்ற ஐயமேற்பட்டது. சகுனி அதை உணர்ந்தவராக “செல்க!” என்றார்.

***

சுப்ரதர் சாலையைக் கடந்து அப்பால் சென்று அங்கே காத்திருந்த அந்தணர்களை அடைந்தார். அவரைக் கண்டதும் அவர்கள் எழுந்து நின்று தலைவணங்கினர். சிதைப்பணியாளன் கீர்த்திமான் “அனைத்தும் வந்து சேர்ந்துவிட்டன, அமைச்சரே. மங்கலப் பொருட்கள் அனைத்தும் உள்ளன” என்றார். வேதியர் ஒருவர் “கதிரெழுவது ஒன்றுதான் எஞ்சியுள்ளது” என்றார். சுப்ரதர் தலையசைத்தார். முதிய வேதியர் “கதிர் எழுவது நமது கையில் இல்லை. ஆனால் கதிரெழாமல் இருந்தால் செய்வதற்குரிய சில சடங்குகள் உள்ளன” என்றார். “ஓர் அருமணியை கதிரவனென உருவகித்து அகல்சுடரின் அருகே வைத்து அவ்வொளிக் கதிரை சிதையில் விழச்செய்து கதிர்த்தொடுகை நிகழ்ந்துவிட்டதென்றே ஆக்கலாம். கல்லில் கதிரவன் எழுதலே வைரங்கள். அவை கதிரவனின் குழவியர்” என்றார்.

இன்னொரு அந்தணர் “ஒவ்வொன்றுக்கும் மாற்று வழி உண்டென்பதே வேதச்சடங்குகளின் அழகு” என்றார். “ஏனெனில் இது நெடுங்காலமாக செய்யப்பட்டு வருகிறது. எல்லா வாய்ப்புகளும் ஒருமுறையேனும் வந்து சென்றிருக்கும்.” சுப்ரதர் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக மீண்டும் பார்த்தார். “விஷ்ணுகிராந்தி, அருகு, முயல்செவி, திருதாளி, செறுளை, நிலப்பனை, கைதோன்றி, பூவாம்குறுந்தல், மூக்குற்றி, உழிஞை. இரவு முழுக்க மீளமீள அவற்றையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று தோன்றியது. “சிதை அருகே நீங்கள் சென்று நிலைகொள்ளலாம். இனி பொழுதில்லை. எரியளிப்புச் சடங்குகள் தொடங்கட்டும். கதிர் எழாவிட்டால் என்ன முடிவெடுப்பது என்பதை நான் அரசரிடம் உசாவிவிட்டுச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

அவர்கள் தலைவணங்கி தங்கள் பொருட்களுடன் சிதை அருகே சென்றனர். அவர் அவர்களுக்குப் பின்னால் நடந்தார். அந்தணர்கள் சிதையின் மேற்கே கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து தங்கள் பொருட்களை அங்கே பரப்பினார்கள். ருத்ரவிழிக்காய், சிதைச்சாம்பல், எருக்கமலர், புலித்தோல், மான்கொம்பு, மழு, உடுக்கை, திருவோட்டில் நன்னீர். கணியர் ஒருவர் அங்கே நின்றிருந்தார். “கதிரெழுகையின் பொழுது இன்னும் சற்று நேரத்தில்” என்று அவர் சொன்னார். சுப்ரதர் சிலகணங்கள் எண்ணி நோக்கிவிட்டு அந்தணரிடம் “சடங்குகளை தொடங்குக, எரியெழுக!” என்றார். தலைமை அந்தணர் “அங்கர் ஐந்தெரி யோகத்தை செய்தவர் என்று கூறுகிறார்கள். ஆகவே ஐந்தெரியும் இங்கு அனலில் எழுப்பப்பட வேண்டும். ஐந்தாம் எரியென திரிகாலன் சிதையில் எழவேண்டும்” என்றார்.

அவர்கள் செங்கற்களை அடுக்கி நான்கு எரிகுளங்களை உருவாக்கினர். அங்கு விறகுகளை அமைத்து நெய் நனைத்தனர். ஒருவர் ஒவ்வொரு அவிப்பொருளாக எடுத்து வைத்தார். எவரோ சொல்வதுபோல அப்பொருட்களை சுப்ரதர் விழிகளால் கேட்டார். அறுசுவை அன்னங்களும் ஏழுவகை நறுமணங்களும் எட்டுவகை மங்கலங்களும் ஒன்பது அருமணிகளும் பத்துவகை மலர்களும் பன்னிருவகை விறகுகளும். இருவர் அரணிக்கட்டைகளைக் கடைந்து எரியெழுப்ப அதை மென்பஞ்சில் தொட்டு முதல் எரிகுளத்தை பற்ற வைத்தார் வைதிகர். அதில் முதல் எரி எழுந்தது. நான்கு எரிகுளங்களும் அனலெழுந்து ஆட அந்தணர் அதர்வ வேதச்சொல்லெடுத்து ஒலிக்கத் தொடங்கினர்.

சிதைக்கு அப்பால் துரியோதனனும் சகுனியும் நின்றிருந்தார்கள். சகுனி நிற்பதற்கு இயலாதவராக காலை நீட்டிக்கொண்டு ஒரு மரத்தை பிடித்திருந்தார். சுப்ரதர் அவர்கள் அருகே சென்று “எரியெழ ஆணையிட்டுவிட்டேன்” என்றார். “ஆம், பார்த்தேன். ஐந்தனல்” என்று சகுனி சொன்னார். பின்னர் “ஐந்தாவது அனலாகிய திரிகாலன் அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் எழுந்ததைப் பற்றித்தான் அவர்கள் இங்கு பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார். சுப்ரதர் திரும்பிப் பார்த்தபோது சூதர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் ஐந்து அனல்களையும் போற்றிப் பாடிகொண்டிருந்தனர். அவர் அவர்களின் சொல்லில் இருந்த அனல் அங்கே எரிகுளங்களில் எழுந்தாடுவதை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 63

கிருதவர்மன் படைவீரனின் புரவியைப் பற்றியபடி மெல்ல நடந்து படைமுகப்பை அடைந்தான். முதலில் நின்று நின்று மூச்சிளைப்பு ஆற்றி மீண்டும் நடந்தான். நடக்க நடக்க அந்த நடைக்கு உடல் பழகி அவ்வண்ணமே விரைவுகொள்ள முடிந்தது. ஓருடலிலிருந்து பிறிதொரு உடலுக்கு குடிபெயர்ந்துவிட்டதுபோல. அப்புதிய உடலின் எல்லைகளையும் வாய்ப்புகளையும் அகத்திலிருந்து அவன் ஒவ்வொன்றாக தொட்டுத் தொட்டு அறிந்துகொண்டிருந்தான். எந்நிலையிலும் அறிதல் அளிக்கும் உவகையை கிருதவர்மன் வியப்புடன் எண்ணிக்கொண்டான்.

படைமுகப்பில் கௌரவப் படைகளும் பாண்டவப் படைகளும் பத்து பத்து பேர் கொண்ட குழுக்களாக வந்து இரு எல்லைகளிலும் நீண்டு அணிவகுத்தன. இரு சாராருக்கும் நடுவே நீர் வற்றிய ஏரியின் சேற்றுப்படுகைபோல் கிடந்தது குருக்ஷேத்ரம். குருதிநிலம். இருமருங்கும் கூடியிருந்த வீரர்கள் ஒருவகையில் கிளர்ச்சி அடைந்திருந்தனர். அந்தக் காட்சியை அவர்கள் அப்போதுதான் முழுமையாக பார்த்தார்கள். அதற்கு முன் அதற்குள் இருந்தார்கள். விலகிய பின் நோக்கியபோது அந்தக் காட்சியின் அரிய இயல்பே அவர்களை உளமெழச் செய்தது. “உடல்கள் உருகிவிட்டன” என்று ஒருவன் சொன்னான். “யானையின் விலா எலும்புக்கூடு. தோணியின் சட்டக்கூடுபோல் தெரிகிறது அது” என்றது ஒரு குரல்.

“பாதி சிதையேற்றம் இங்கேயே நிகழ்ந்துவிட்டிருக்கிறது” என்றது இன்னொரு குரல். நாய்க்கூட்டங்கள்போல ஊளையிட்டு முட்டிமோதினர். முன்னால் சென்றவர்கள் அஞ்சியவர்களாக பின்னடைய பின்னிருந்தவர்கள் முண்டியடித்து முன்னால் சென்றனர். கூச்சல்களுக்கு நடுவே சிரிப்பொலிகளும் கேட்டன. “என்ன இது? அய்யோ!” ஒரு குரல் “மகாருத்ரனுக்கு ஊன் சமைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது… படையல் முடிந்தபின் உனக்கும் இறையன்னம் கிடைக்கும்” என்றது. ஊளையிட்ட சிரிப்பொலிகள். “நான் ருத்ரனை இக்களத்தில் கண்டேன். மெய்யாகவே கண்டேன்.” இன்னொருவன் “ஆம். நானும் கண்டேன். எரிவடிவில் ஒரு முகம் எழுந்தது” என்றான்.

“உலோகங்கள் அனைத்தும் வண்ணம் மாறிவிட்டிருக்கின்றன. பித்தளை பொன்னென மின்னுகிறது.” ஒருவன் “பொன்னாகிவிட்டதோ என்னவோ?” என்றான். “உண்மையாகவா?” என்றான் இன்னொருவன். “வேறென்ன? இது ஒரு வேதிபுடம். இங்கே மானுடர் தேவர்களாக மாற்றப்படுகிறார்கள். எனில் உலோகம் பொன்னாகாதா?” அவன் மீண்டும் “மெய்யா?” என்றான். “மெய், சென்று எடுத்துக்கொள்.” அவன் ஐயத்துடன் “இல்லை” என்றான். “இளிவரல் செய்கிறீர்கள்.” ஒருவன் “அவன் யாரடா? அடேய், இங்கே நிகழ்வதனைத்தும் இளிவரல் மட்டுமே” என்றான். எதிர்பாராதபடி சிரிப்புகள் நின்று அனைவரும் அமைதியடைந்தனர்.

கிருதவர்மன் கௌரவப் படைமுகப்பில் வந்து நின்றதும் அவனுடன் வந்த படைத்தலைவன் கைதூக்கி உரத்த குரலில் “ஆணை! யாதவர் கிருதவர்மன் இங்கு செயல் பகுக்க வந்துளார்! ஆணை! அவர் ஆணைகளை தலைக்கொள்க!” என்றான். பலநூறு கண்கள் திரும்பி தன்னைப் பார்ப்பதை கிருதவர்மன் உணர்ந்தான். அவர்கள் அனைவருமே ஒருகணத்தில் திகைப்பதனால் ஏற்படும் மூச்சொலி எழுந்தது. ஒரு படையே பெருமூச்சுவிட முடியும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். இந்த உடலுக்குள் இருந்து அறிபவை அனைத்தும் விந்தையாக உள்ளன. இங்கிருந்து எழுந்து முற்றிலும் புதிய ஒரு உலகத்திற்கு செல்லவிருக்கிறேன் போலும். இதுவரை அறிந்த அனைத்தையும் மீண்டும் அறிய வேண்டும். புதிய உறவுகளும் உணர்வுகளும் உருவாகி வரவேண்டும். நெருப்பு ஒரு பெரும் கருப்பை. அதிலிருந்து பிறந்து எழுந்திருக்கிறேன். இங்கு சிதை புகுந்து அப்பால் பிறிதொரு உலகுக்கு எழுபவரும் இவ்வண்ணமே உணர்வார்கள் போலும். ஓருடலில் இன்னொரு முறை பிறந்தெழுவதைப்போல் விந்தையான அறிதல் பிறிதில்லை.

படைத்தலைவன் ஒருவன் அவனை நோக்கி வந்து புரவியிலிருந்து இறங்கி தலைவணங்கி அவன் முகத்தை ஒருகணம் பார்த்தபின் விழிதாழ்த்தி “வணங்குகிறேன், யாதவரே. என் பெயர் மிருண்மயன். நான் உத்தரபாஞ்சாலத்தின் படைப்பிரிவுகளை நடத்துகிறேன். இங்கு எங்களிடம் இந்த உடல்களை பிரித்து கொண்டு சென்று சிதையேற்றும்படி எங்கள் அரசர் ஆணையிட்டார். இவ்வண்ணம் இருக்கும் என்று நாங்கள் சற்றும் எண்ணவில்லை” என்றான். “இந்த மையப் படைக்களத்திலிருந்து எவருமே உயிருடன் மீளவில்லை. ஒவ்வொரு போருக்குப் பின்னும் மீள இயலாத உடற்குறை அடைந்தவர்களை கொல்லும் பொறுப்பு சுடலைக்காவலருக்கு உண்டு. இப்போது அதுவும் தேவைப்படவில்லை. இருப்பவர்கள் எவருமில்லை. நோக்கிவிட்டேன், உயிருடன் எஞ்சுபவர்கள் அல்லது சற்றேனும் அசைவோ குரலோ உள்ள ஒருவரும் இல்லை.”

கிருதவர்மன் “ஒருவரேனும் எஞ்சக்கூடும்…” என்றான். “ஆனால் இங்கிருந்து நோக்கும்போது அப்படி தெரியவில்லை” என்றான் மிருண்மயன். “இங்கிருப்போர் அனைவரும் இக்களத்தின் தெற்கோ வடக்கோ எல்லைகளில் நின்று போரிட்டவர்கள். இவர்களிலும் பெரும்பாலானவர்கள் எரியால் புண்பட்டிருக்கிறார்கள். இன்றிரவு எவருக்குமே உணவில்லை, தங்க இடமும் இல்லை. மழை விழுமெனில் அனைவருமே வெற்றுவானுக்குக் கீழ் நின்று அதை ஏற்கவேண்டியிருக்கும்” என்றான். “ஆம், ஆனால் நாம் இக்களத்தை எவ்வண்ணமும் தூய்மை செய்தே ஆகவேண்டும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “நாளை போர் நிகழுமா?” என்று மிருண்மயன் கேட்டான். “நிகழக்கூடும்” என்றான் கிருதவர்மன். “இன்னொரு இடத்தில் நடத்திக்கொள்ளலாமே. இங்கே இருபுறமும் சேர்த்து ஆயிரம்பேர்தான் தேறுவார்கள்.” கிருதவர்மன் புன்னகையுடன் “அதெப்படி? குருக்ஷேத்ரம் அறநிலம். இங்குதான் பேரழிவு நடந்தாகவேண்டும்” என்றான்.

மிருண்மயன் அதை உள்வாங்காமல் “எப்படி தூய்மை செய்வது? வெந்த உடல்கள் மிதிபட்டும் தேர்களால் நசுக்கப்பட்டும் ஒன்று கலந்து ஊன்கூழாக மாறியிருக்கின்றன. மானுடரைப் பிரித்தறிவதே இயலாதபடி யானைகளும் புரவிகளும் கூட கலந்து கிடக்கின்றன. எவரை எரியூட்டுவது, எவரை நிலத்தில் அமிழ்த்துவது என்று எவ்வாறு முடிவு செய்ய இயலும்?” என்றான். கிருதவர்மன் “மறுபுறம் இருப்பவர்களை நடத்துபவர் எவர்?” என்றான். “அங்கு யாதவராகிய சாத்யகி முன்நின்றிருக்கிறார்” என்றான் மிருண்மயன். “அவரை இங்கு அழைத்து வருக!” என்று கிருதவர்மன் ஆணையிட்டான். மிருண்மயன் முகப்புக்குச் சென்று கொம்பொலி எழுப்பி மறுபுறம் தலைமைதாங்கிய சாத்யகியை முகப்புக்கு அழைத்தான்.

அங்கிருந்த பாண்டவப் படைத்திரளும் தயங்கி குழம்பிக்கொண்டுதான் இருந்தது. சற்று நேரத்தில் மறுபக்கம் முகப்பில் சாத்யகி வந்து நின்றான். கிருதவர்மன் உரத்த குரலில் “யுயுதானரே, தாங்களா?” என்றான். அவன் குரலை அறிவிப்புப் பயிற்சி பெற்ற எழுவர் சேர்ந்து ஒற்றைக்குரலில் மீண்டும் ஒருமுறை உரக்க கூவினர். களத்திற்கு அப்பால் நின்ற சாத்யகியின் மறுமொழி அவ்வண்ணம் எழுவரின் தொகைக்குரலாக “ஆம், நானேதான்” என ஒலித்தது. “என்ன செய்வது இந்த ஊன்பரப்பை? இதை நாம் பிரித்து எடுத்து சிதையேற்றுவது இயலாது. சிதை எரிக்கும் விறகும் அங்கில்லை. இவற்றை கொண்டு செல்ல வண்டிகளும் இல்லை. ஒவ்வொருவராக தொட்டு எடுக்கும் அளவுக்கு நம்மிடம் ஆட்களுமில்லை” என்றான்.

“ஆம், அதைத்தான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம்” என்று சாத்யகி சொன்னான் . கிருதவர்மன் உரக்க நகைத்து “இக்களத்தை ஒரு பெரும்பாயென அப்படியே இவர்களுடன் சுருட்டி எடுத்துவிட்டால் நன்று” என்றான். சாத்யகி அந்த எண்ணியிராப் பொழுதில் எழுந்த இளிவரலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் நின்றான். கிருதவர்மன் மேலும் உரக்க நகைத்து “சென்று சொல்லுங்கள் உங்கள் இளைய யாதவரிடம். அவர் விண்ணிலிருந்து மண்ணிறங்கி வந்த ஆழியேந்திய இறைவன் அல்லவா? அவர் ஆடலில் இறுதியாக இதுவும் அமையட்டும்” என்றான். “இளிவரல் வேண்டாம். என்ன செய்வது என்று எண்ணுவோம்” என்று சாத்யகி சொன்னான். “இது இளிவரலல்ல, யுயுதானரே. விண்ணமைந்த பெருமாளின் துணைவியரில் ஒருத்தியல்லவா புவிமகள்? அவர் ஆணையிட்டால் அவள் பணியமாட்டாளா என்ன?” என்றான்.

சாத்யகி எரிச்சலுடன் தன் புரவியைத் திருப்ப “நில்லுங்கள். நன்று, இனி இளிவரல் இல்லை. நிகழ்வதை எண்ணுவோம்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “சொல்லுங்கள்” என்றான் சாத்யகி. அதற்குள் அந்த எழுவர்குரலே தன் தொண்டையிலிருந்து எழுவதைப்போல ஆகிவிட்டிருந்த விந்தையை கிருதவர்மன் உணர்ந்தான். “இந்தக் களத்தை பார்க்கையில் என் உடல் போலிருக்கிறது. வெந்து வழிந்திருக்கிறது. இதைப் பார்த்து நிற்பது எனக்கு நிறைவளிக்கிறது” என்றான் கிருதவர்மன். “என்ன செய்யவேண்டும்? அதை சொல்க!” என்றான் சாத்யகி. “எரியூட்டல் சிகண்டியின் பணி அல்லவா? அவர் என்ன செய்கிறார்?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான். “அவர் சலிப்புற்று அகன்றுவிட்டார்” என்று சாத்யகி சொன்னான். “என்ன செய்வது என்று கேட்டீர்களா?” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆம், கேட்டேன். செய்வதற்கொன்றே உள்ளது, இந்த மொத்த உடல்களையும் இவ்வண்ணமே எரியூட்டிவிடுக என்றார்.”

“ஆம், அதையே நானும் எண்ணினேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றான் சாத்யகி. “அது இயல்வதா என்ன?” கிருதவர்மன் “குருக்ஷேத்ரமே மாபெரும் சிதையென்று ஆகட்டும். இந்த அறநிலத்திற்கு பற்பல பெயர்கள் உள்ளன. இனி பெருஞ்சிதையெனும் நற்பெயரும் இணைந்துகொள்ளட்டும்” என்றான். சாத்யகி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றான் கிருதவர்மன். “நீங்கள் சொன்னதைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். உண்மையில் அது ஒன்றே இயற்றுவதற்குரியது என்று தோன்றுகிறது” என்றபின் “ஆனால் இவ்வளவு பெரிய பரப்பை எரிப்பதற்கான விறகு எங்குள்ளது?” என்றான்.

“இந்த உடல்கள் அனைத்திலும் எரி உறைகிறது. குருதி வடிவில், கொழுப்பு வடிவில். நீர்க்கனல், அன்னக்கனல். அதை தழலெரியாக மாற்றுவதற்கு மட்டும் சற்றே விறகு தேவை. அங்குள்ள பலகைகளையும் விறகுகளையும் கொண்டு வாருங்கள். விட்டுவிட்டு அனலூட்டினால் குருக்ஷேத்ரமே பற்றிக்கொள்ளும். சிற்றெரிக்குதான் சில அன்னங்கள் இரையாவதில்லை. பேரெரிக்கு பாறைகளே பற்றிக்கொள்ளும் என்பார்கள்.” சாத்யகி “ஆம், காட்டெரியில் அதை கண்டிருக்கிறேன். வேறு வழியில்லை” என்றான். “நான் சென்று ஆணைகளை பிறப்பிக்கிறேன். என் செயல்களை நோக்கி அதே ஆணைகளை நீங்களும் எழுப்புக!” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவ்வாறே ஆகுக!” என்று சொல்லி சாத்யகி விலகிச்சென்றான்.

மிருண்மயன் “அங்கரின் மைந்தர்கள் களம்பட்டபோது அவர்களின் உடல்களை பின்னுக்கு இழுத்து எடுத்தனர். ஆனால் அந்த ஏவலர்களும் அனலில் வெந்தமைந்தனர். அவ்வுடல்கள் அங்கேயே உள்ளன” என்றான். “அவற்றை தனியாக நோக்கி எடுக்க இயலுமா?” என்றான் கிருதவர்மன். “கடினம்… அங்கரின் உடலை கொண்டுசென்றதே அரிதாக நிகழ்ந்த ஒன்று” என்றான் மிருண்மயன். “அவர்களும் பெருஞ்சிதையேறட்டும்” என்றான் கிருதவர்மன். “அங்கரின் தேர் அங்கே களத்தில் நின்றிருக்கிறது” என்று மிருண்மயன் சுட்டிக்காட்டினான். புகைக்கு அப்பால் ஒளியில் மின்னி மின்னி அணைந்துகொண்டிருந்தது கர்ணனின் பொற்தேர் என கிருதர்வர்மன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.

“அதன் சகடம் பிலத்தில் ஆழ இறங்கியிருக்கிறது. ஏழு புரவிகள் முன்னிழுக்க ஏழு பின்னிருந்து உந்தினாலொழிய அதை எழுப்ப இயலாது. அங்கர் களம்பட்டதுமே அனைவரும் களத்தை உதறிவிட்டு பின்னடைந்தனர்.” கிருதவர்மன் அந்தத் தேரை நோக்கினான். பின்னர் “அதையும் சேர்த்தே எரிப்போம்… அதில் பொன் என இருப்பது அங்கேயே உருகி எஞ்சியிருக்கும்” என்றான். ஏதோ சொல்லவந்த பின் மிருண்மயன் “ஆம்” என்றான்.

கிருதவர்மன் திரும்பி படைவீரர்களிடம் “செல்க! இங்கு எங்கும் எஞ்சியிருக்கும் அனைத்து எரியும்பொருட்களையும் கொண்டுவருக!” என்றான். அவர்கள் நாற்புறமும் விலகினர். களத்திற்குள் இறங்கவேண்டியதில்லை என்பதே அவர்களை ஊக்கம் கொள்ளச் செய்தது. “எங்கிருந்து காற்று எழுகிறது?” என்றான் கிருதவர்மன். மிருண்மயன் “தென்கிழக்கிலிருந்து. ஆனால் ஈரத்துளிக்காற்று” என்றான். கிருதவர்மன் “எதுவானாலும் காற்று நன்று” என்றபின் “தென்கிழக்கு மூலையில் நான்கு இடங்களிலாக விறகுகளை குவித்து வையுங்கள். இடங்களை நான் சுட்டிக்காட்டுகிறேன். எரியெழுந்து ஒன்றுடன் ஒன்று கைகோத்துக்கொள்ளும்படி விறகுக்குவை அமையவேண்டும்” என்றான்.

“அங்கு கூலக்களஞ்சியங்கள் பற்றி எரிந்துகொண்டிருக்கின்றன. அங்கிருந்து கனலும் கூலங்களை அடுமனைக்கலங்களால் அள்ளி வருக. இந்த விறகுகளை நின்றெரிக்க கூலங்களால் மட்டுமே இயலும். அவை அணைவதில்லை. எரிக்காமல் அமைவதில்லை.” அவன் ஆணைகள் கொம்பொலிகளாக எழத்தொடங்க சாத்யகி மறுபுறம் அதே ஆணைகளை பிறப்பித்தான். “என்னை சற்று பின்னணிக்கு கொண்டு செல்க! எழுவது பேரெரி என்பதை படைவீரர்களுக்கு கூறுங்கள். எரி எழத்தொடங்குகையில் முடிந்தவரை அகன்று நின்றிருக்க வேண்டும். எரிக்கு பசி மிகுதி. பசித்த பாம்புக்கு நிகரான ஈர்ப்பு வல்லமையும் உண்டு” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான்.

அவன் புரவியைப் பற்றியபடி நடந்து பின்னடைந்து காற்று வீசும் திசைக்கு எதிர்த்திசையில் நின்றான். கௌரவப் படையினர் குருக்ஷேத்ரத்தின் பின்புறத்தில் கிடந்த தேர்களையும் பாதி எரிந்த பாதைப்பலகைகளையும் சுமந்து கொண்டு வந்து குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் இட்டு எரிகளத்தில் குவித்தனர். “விரைவு! விரைவு!” என்று ஆணைகள் எழுந்துகொண்டிருந்தன. “நான்கு குவியல்கள் போதும். நான்கு அனல்கள்… ஐந்தாம் அனல் அந்நான்கின்மேல் எழவேண்டும்” என்றான் கிருதவர்மன். “ஐந்தெரி எழுந்தால் அதன் பின்னர் மழையோ காற்றோ அவற்றை அணைக்க இயலாதென்பார்கள்.” மிருண்மயன் “அங்கர் ஐந்தெரி நடுவே தவம்செய்தவர் என்றார்கள்” என்றான். கிருதவர்மன் “ஆம், நான்கு எரிகளும் இக்களத்தில் எழுந்துவிட்டன. ஐந்தாம் எரியை நாம் வரவழைக்க இயலாது. நான்கு எரிகளும் வேண்டிக்கொண்டால் மட்டுமே அது விண்ணிலிருந்து இறங்கும்” என்றான்.

பாண்டவர் தரப்பிலிருந்தும் விறகுகள் வந்துகொண்டிருந்தன. இரு படையினரும் ஒருவரோடொருவர் கூவி அழைத்து ஆணைகளை இட்டனர். அச்செயலிலிருந்த புதுமை அவர்களை உவகை கொள்ள செய்தது. நகையாடியபடியும் வெறுமனே கூச்சலிட்டபடியும் அவர்கள் விறகுகளை சுமந்து வந்து குவித்தனர். அவை ஊன்களத்தின் நடுவே அமைந்தன. அங்கே விறகுகளை கொண்டுசெல்வதற்காக உடல்களை விலக்கி பாதை அமைத்தனர். விறகுகளை எறிந்து எறிந்து மேலே ஏற்றி குவைகளாக்கினர். இரண்டு ஆள் உயரமுள்ள நான்கு விறகுக்கோபுரங்கள் எழுந்ததை கிருதவர்மன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “எரியெழுக!” என அவன் ஆணையிட்டான். அடுமனைக்கலங்களில் அள்ளப்பட்ட கனலும் கூலம் கொண்டு வரப்பட்டது.

கிருதவர்மன் “இங்கே அந்தணர் எவரேனும் உள்ளனரா?” என்றான். “ஏன்?” என்றான் மிருண்மயன். “அவி குவிந்திருக்கிறது. வேதம் ஓதி அனலை எழுப்புதலே முறை” என்றான் கிருதவர்மன். மிருண்மயன் “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றான். “நான் சொல்வதை அவருக்கு கூறு” என்றான் கிருதவர்மன். அது உரக்க ஒலிக்க சாத்யகி “ஆம், நானும் அவ்வண்ணமே எண்ணினேன்” என்றான். “இங்கே அந்தணர் உள்ளனரா?” என்று அவன் கேட்க அந்த ஆணை கொம்பொலியாகப் பரவியது. “அந்தணர் இங்கே எப்படி இருக்கமுடியும்?” என்றான் மிருண்மயன். “அந்தணர் உளரா? வேதமறிந்த எவரேனும் உளரா?” என்று குரல்கள் எழுந்தன. “சுடலைப்பார்ப்பனர் இருக்கிறார்கள்” என்றான் ஒருவன். “அவர்கள் வேண்டியதில்லை. இது சிதையேற்றம் அல்ல, வேள்வி. வேள்வியறிந்த மங்கலப்பார்ப்பனரே வேண்டும்” என்று சாத்யகி சொன்னான். மிருண்மயன் “களத்திற்கு வருவது மங்கலவேதியர்க்கு விலக்கப்பட்டுள்ளது” என்றான்.

ஆனால் பாண்டவர் தரப்பிலிருந்து ஒருவன் “நான் வேளாப்பார்ப்பான். வேதம் அறிந்தவன்” என்றான். அவனை நோக்கி அத்தனை விழிகளும் சென்றன. அவன் பதினெட்டு அகவை கொண்ட இளைஞன். வெண்ணிற உடலில் முப்புரிநூல் இல்லாமல் வேலேந்தியிருந்தான். உடலின் வலப்பக்கம் அனல்பட்டு வெந்திருந்தது. ஒருவிழி பெரிய கொப்புளமாக மாறிவிட்டிருந்தது. அவனை கூர்ந்து நோக்கி “தாங்கள் என்ன வேதம், உத்தமரே?” என்றான் சாத்யகி. “அதர்வம்” என்று அவன் சொன்னான். “ஆனால் நால்வேதங்களும் எங்களுக்குரியவையே.” கிருதவர்மன் “உத்தமரே, தங்கள் பெயர் என்ன?” என்றான். “நான் கோசலன். என் பெயர் அமிர்தன்” என்று அவன் சொன்னான். “வேளாப்பார்ப்பனருக்கு வேதநெறிகள் இல்லை என அறிவேன். அவர்கள் போர்புரியலாமா?” என்றான் சாத்யகி. “மெய்யறிதலின் பொருட்டு எதையும் செய்யலாம் என்பதே வேளாப்பார்ப்பன நெறி” என்று அமிர்தன் சொன்னான்.

“என் ஆசிரியர் கௌதமகுடியைச் சேர்ந்தவரான சுமித்ரர். நான் என் குடியை உதறி அவருடன் சேர்ந்தேன். வேளாப்பார்ப்பன நெறியை ஏற்று மெய்மை நாடி ஒழுகினேன். கோசலன் எங்களுக்கு அமைத்த புறச்சேரியில் குடியிருந்தேன். போர் தொடங்கியபோது நான் ஆசிரியரிடம் ஒப்புகை பெற்று இங்கு வந்துசேர்ந்தேன்.” “ஏன்?” என்று சாத்யகி கேட்டான். “இதுவே இப்புவியில் நிகழும் மாபெரும் வேள்வி என என் ஆசிரியர் சொன்னார். நான் அதில் தேவர்கள் எழுவதை காணவிழைந்தேன்.” கிருதவர்மன் சிறிய ஏளனத்துடன் “கண்டீர்களா?” என்றான். “ஆம்” என்று அவன் சொன்னான். கிருதவர்மன் திகைத்து பின் அமைதியானான். அங்கிருந்த அனைவரும் அமைதியடைந்தார்கள்.

அமிர்தன் நான்கு விறகுக்குவைகளின் முன் அமர்ந்தான். “வேள்விக்குரிய நன்மங்கலங்கள் ஏதும் இங்கில்லை” என்றான் சாத்யகி. “தேவையில்லை” என்றபின் அவன் விறகுத்துண்டுகளை மட்டும் தன்முன் குவித்து வைத்தான். விழிமூடி ஒருகணம் அமர்ந்தபின் வேதம் ஓதத் தொடங்கினான்.

அனலோன் ஒளியின்மேல் முதல் கதிரென எழுந்தவன்.

ஜாதவேதனாக நம் நடுவே மீண்டும் பிறந்தான்.

மானுடர்களின் தோழன் பின்னர் நீரில் எழுந்தான்.

அழிவிலா அறிவில் பின்னர் எழுந்தான்.

ஒளிகொண்டிருக்கிறான், நம்மால் வாழ்த்தப்படுகிறான்.

அனலோனே நாங்கள் உன்னுடைய

மூன்று இடங்களையும் அறிகிறோம்.

மூன்று வடிவங்களையும் அறிகிறோம்.

நீ பரவியிருக்கும் பல இடங்களை அறிகிறோம்.

அறியவொண்ணாத உன் பெயரையும் அறிகிறோம்.

நீ பிறந்த முதலிடத்தையும் அறிகிறோம்

தென்கிழக்கிலிருந்து காற்று வீசும் திசைநோக்கி கூலக்கனல் விறகுக்குவைகளுக்கு அடியில் போடப்பட்டது. காற்றில் கனன்று அது விறகுகள் மேல் பாய்ந்தேறியது. சடசடத்து தழல் கொழுந்துகளாகி, செஞ்சிறகுகளாகி, வெங்குவைகளாகி, பொன்முகடு கொண்ட கோபுரங்களாக மாறி நின்றது.

மானுடர்களின் தோழன் சோமத்தை ஆள்பவன்

அனலோனே, வைஸ்வாநரனே

இதோ நீ முனிவர்களால் போற்றப்பட்டிருக்கிறாய்

நாங்கள் மாசற்ற விண்ணையும் மண்ணையும் அழைக்கிறோம்

தேவர்களே எங்களுக்கு செல்வங்களை அளியுங்கள்

எங்களுக்கு மைந்தர்களை அளியுங்கள்

முதல் அனற்குவையிலிருந்து ஒரு முகம் தெளிந்தெழுவதை கிருதவர்மன் கண்டான். “முகம்! முகம் தெளிந்தெழுகிறது!” என்று அவன் கூவினான். “முதலனல் அதோ எழுகிறது! முதலனல்!” அவன் அருகில் நின்றிருந்த மிருண்மயன் “யாதவரே!” என்றான். “கொன்றை மலர்வண்னன்! ஜாதவேதன்!” பொன்னெரியும் ஒளியுடல்கொண்டிருந்தான். வலக்கையில் அமுதகலமும் இடக்கையில் வேள்விக்குரிய நெய்க்கரண்டியும் ஏந்தியிருந்தான். “ஒவ்வொரு அனலாக எழுகிறது! இதோ இரண்டாம் அனல்! செண்பக மலர்ச்செம்மையுடன் வஹ்னி! தர்ப்பையும் மின்படையும் கொண்ட தேவன்.”

அவனைச் சூழ்ந்திருந்தவர்கள் திகைப்புடன் நோக்க அவன் உவகையுடன் கொந்தளித்தான். “காந்தள் வண்ணனாகிய கிரவ்யாதன்! சிதையிலெழும் நெருப்பு. மாளாப் பசிகொண்டவன். தூய்மை செய்பவன். விண்ணுக்கு ஊர்தியென்றாகும் செந்நிற பரி வடிவம் கொண்டவன்!” அவன் கைகூப்பி விழிநீர் வழிய நின்று நடுங்கினான். “வேங்கை மலர்வண்ணம் கொண்ட ருத்ரன். மான் மழுவேந்தியவன். புலித்தோலுடுத்து நடமாடுகிறான்.” அவன் கைகளை விரித்து வெறியுடன் கூச்சலிட்டான் “எழுக ருத்ரன்! எழுக வடவை! எழுக ஊழிக்கனல்!” துள்ளித் தாவி ஆடத் தொடங்கினான்.

நான்கு அனல்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்தன. எரி நீர்மை கொண்டதுபோல் நெளிந்தது. ஓடைகளென வழிந்தது. ஒவ்வொரு உடலாக தொட்டுத் தொட்டு பரவி சற்று நேரத்தில் குருக்ஷேத்ரம் முழுக்க விரிந்தது. எரியாலான ஏரி ஒன்றை அவர்கள் கண்டனர். அதன் மாபெரும் ஈர்ப்பில் விழி நட்டவர்களாக நோக்கி நின்றனர். “அகன்று செல்க! அதன் வெம்மையும் ஒளியும் ஈடற்றவை!” என்று மிருண்மயன் ஆணையிட்டான். குருக்ஷேத்ரத்தில் அந்தி எழுந்ததுபோல் தோன்றியது. சூழ்ந்திருந்த அனைத்திலும் செவ்வொளி அலையடித்தது. வெம்மை அலையலையென்று வந்து தாக்க படைவீரர்கள் கூச்சலிட்டபடி அகன்று அகன்று சென்றனர்.

எரி எழுந்து வீச்சு கொள்ளும் தோறும் சடலங்கள் சருகுகளென பற்றிக்கொண்டன. எரி செந்நிறக் குஞ்சிமயிர் பறக்கும் புரவிகூட்டமென தாவிச்சென்றது. பின்னர் சிறகு கொண்டு செம்பருந்துத் திரள் என மாறி விண்வழியாகவே சென்றது. ஊழிப்பேரலையொன்று நுரை சிதற வளைந்தெழுந்து சென்று அறைவதுபோல் குருக்ஷேத்ரத்தின் வடமேற்கு எல்லை வரை சென்று அதற்கு அப்பால் விரிந்திருந்த பசுங்காட்டை நோக்கி நா நீட்டி உறுமியது. அதன் வெம்மையில் சூழ்ந்திருந்த காடுகளின் இலைகள் அனைத்தும் சடசடவென சுருங்கின. மரங்களிலிருந்து சிற்றுயிர்கள் வெந்து உதிர்ந்தன. இலைத்தழைப்புக்குள் தீயொளி பரவ விழிமின்ன நோக்கி நின்ற விலங்குகள் அலறித் திரும்பி ஓடின. பிலங்களுக்குள் நாகங்கள் வெம்மை கொண்டு நெளிந்து வெந்து சுருண்டு உடற்கொழுப்பு உருகி பற்றிக்கொண்டன.

பிலங்களினூடாகவே சென்ற தீ எதிர்பாராத இடங்களில் நிலம் வெடித்து ஊற்றென பீறிட்டு வெளிக்கிளம்பியது. கிருதவர்மன் வெறிகொண்டு நடனமிட அவனை அவனறியாமல் உந்தி மேலும் மேலும் அகற்றி அழைத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தான் மிருண்மயன். அனைத்து முகங்களும் சொற்கள் அடங்கி, விழிகள் வெறித்து, வாய்திறந்து அனலை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. கொப்பளித்து நீலக் குமிழிகளென வெடித்து மேலே சென்றது எரி. உறுமி, பிளிறி, வெடித்து, கனைத்து கொந்தளித்தது. சுழிகளாகி, ஆழிச்சுழிப்பாகி சுழன்றுவந்தது. காற்று வந்தறைந்தபோது துண்டுகளாகி பறந்து வானில் மறைந்தது. இருண்ட பசுவின் அகிடை நக்க பாய்ந்தெழும் கன்றின் செந்நிற நாக்குகள் என கொழுந்துகள் ஆடின. ஒற்றைப்பேரலையாக சுருண்டெழுந்து மறுஎல்லை வரை சென்று சுழித்து மீண்டு வந்தது. விசைகொண்ட காற்றில் நீருக்கடியில் பாசிப்பரப்பு என பதிந்து நிலத்தோடமைந்து அலைகொண்டது. காற்று நின்றதும் பல்லாயிரம் படங்களால் மண்ணை அறைந்து சீறிஎழும் செந்நிற நாகக்கூட்டம்போல எழுந்தது.

கர்ணனின் பொற்தேர் உருகி உருமாறிக்கொண்டிருந்தது. அதற்குள் இருந்த மரம் எரியத்தொடங்கியதும் அனல் வண்ணம் மாறி வெடித்தது. எரியமைந்ததும் அங்கே தேர் தெரியவில்லை. மிருண்மயன் கூர்ந்து நோக்கி “தேர் முற்றாக உருகி வழிந்துவிட்டிருக்கிறது” என்றான். பின்னர் “அங்கே தேரின் பொன் எஞ்ச வாய்ப்பில்லை. அது அந்தப் பிலத்தினுள் வழிந்து ஓடி மறைந்திருக்கும். இனி அதை மீட்க இயலாது” என்றான். கிருதவர்மன் அதை கேட்கவில்லை. அவன் வெறிகொண்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தான். “அது மறைந்துவிட்டது” என்றான் மிருண்மயன். அருகே நின்ற முதிய வீரன் “அது மண்ணுகே மீள்க!” என்றான்.

கிருதவர்மன் மூச்சுவாங்க ஓய்ந்து கைகளை விரித்து நின்று அனலை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அதில் ஒரு முகம் எழுந்தது. சொல்லின்றி அவன் சுட்டிக்காட்டினான். “யாதவரே!” என்று மிருண்மயன் அழைத்தான். “திரிகாலன்! ஐந்தாம் அனலாகிய திரிகாலன்!” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். ஆனால் அச்சொற்கள் அவன் நாவிலிருந்து எழவில்லை. குனிந்து அவன் முகத்தை பார்த்தபின் திரும்பி கொப்பளித்து குமுறிக்கொண்டிருந்த பெருந்தழலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நாவால் அவியை கவ்விக்கொள்பவன்

புவியை ஆளும்பொருட்டு அளிகொண்டவனாக

வாழ்த்துக்களை பெற்றுக்கொள்பவன்

மானுடரை ஒளிகொள்ளச் செய்பவன்

தூய்மையாக்குபவன்

முதன்மை அந்தணன்

அளிப்பவர்களில் முதலோன்

அனலனை இங்கு நிறுவினர் முன்னோர்!”

அமிர்தனின் முகம் உலைப்பொன் என சுடர்கொண்டிருந்தது. அவன் உதடுகளில் இருந்து வேதம் எழுவதாக தோன்றவில்லை. அனலில் இருந்து அது ஒலி திரட்டிக்கொண்டது. அவன்மேல் மழையெனப் பெய்துகொண்டிருந்தது.

மிருண்மயன் தொலைவில் ஒரு வீரன் இரு கைகளையும் பிரித்து அலறியபடி அனலை நோக்கி ஓடுவதை பார்த்தான். “யாரது? அவனை நிறுத்துக!” என்று கூவுவதற்குள் அவன் பாய்ந்து எழுந்து கைவிரித்துத் தாவி அனலுக்குள் விழுந்தான். அவன் உடலை அனல் குழிந்து பெற்றுக்கொண்டது. நீர் என வந்து செந்தழல் மூடியது. வாய்மூடி மெல்வதுபோல அங்கே ஓர் அசைவு. நீலக் கொப்புளம் ஒன்று எழுந்தமைந்தது. கூடிநின்ற வீரர்கள் கூச்சலிட்டனர். அது ஒரு தொடக்கமாக அமைய அங்குமிங்குமாக பலர் எரி நோக்கி பாய்ந்து எரியில் விழுந்து சுடர்ந்து குமிழ்த்து மறைந்தார்கள். செய்வதறியாமல் மிருண்மயன் நோக்கி நின்றான்.

மறுபுறம் பாண்டவப் படைகளிலிருந்தும் அவ்வண்ணம் எரியிலெழுந்து விழுந்துகொண்டிருந்தனர். இருதரப்பிலும் களைத்து நின்றிருந்த படைவீரர்கள் கைகளை விரித்து வெறிக்குரல் எழுப்பி உடல் அசைய நடனமிட்டனர். சொல்லில்லாத குரல். வாழ்த்தா வெறுப்பா அச்சமா உவகையா என்றறியாத வெற்றுக்குரல். அமிர்தன் “ஓம்! ஓம்! ஓம்!” என வேதம் ஓதி நிறைய அந்த முழக்கம் அதன் பெருவிரிவாக மேலெழுந்து ஒலித்தது. குருக்ஷேத்ரம் ஒரு பெரும் எரிகுளமென்றாகி அவியை ஏற்றுக்கொண்டது. கிருதவர்மன் விண்ணில் முப்பத்து மூன்றுகோடி தேவர்களும் வந்து செறிந்திருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டான். இனி இப்படி ஒரு வேள்வியை அவர்கள் பார்க்கப்போவதில்லை. இதற்கிணையான ஓர் அவியை ஏற்கப்போவதில்லை. தொல்வேதம் சொல்கரைந்து முழக்கமென்றாகி எழ நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது அவ்வேள்வி. எழும் வேதம் என எங்கோ ஒரு சொல் கனன்றுகொண்டிருந்தது.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 62

கிருதவர்மன் கைகளை ஊன்றி தரையிலிருந்து எழுந்து நின்றபோது உடலுக்குள் நீர் நலுங்க கால்கள் தள்ளாடின. இரு கைகளையும் சிறகுபோல் விரித்து, கால்களை நன்கு அகற்றி, கண்களை மூடி அசையாமல் நின்று அகத்தை நிலைநிறுத்திக்கொண்டான். செவி ரீங்கரிக்கும் அமைதி எங்கும் சூழ்ந்திருந்தது. கண்களைத் திறந்தபோது அவனை மெல்லிய சாம்பல் நிறத் துணியால் எவரோ மூடி சுழற்றிக் கட்டியிருந்ததுபோல் தோன்றியது. அவன் கண்களை மூடி தன் உளச் சொற்களைக் குவித்து மீண்டும் திறந்து அப்பகுதியை நோக்கினான். சூழ்ந்திருந்த புகை மூச்சிரைக்க வைத்தது.

விண்ணிலிருந்து புகை இறங்கி படிவதுபோல் தோன்றியது. விண்பரப்பு பாறையென உறைந்த புகையால் ஆனது போலிருந்தது. அதில் அவ்வப்போது விரிசல்கள்போல் மின்னல்கள். அதன் பாறைகள் உருண்டு உருண்டு அப்பால் சென்று பேரொலியுடன் விழுந்தன. காற்று முற்றாக நின்றுவிட்டிருக்க மூச்சு ஓட்டமே கடினமானதாக ஆகிவிட்டிருந்தது. சூழ்ந்திருந்த புகை சுருள்வளையங்களாக அன்றி மெல்லிய தோல்படலம் போலவே தோன்றியது. கைகளால் சிலந்தி வலையை என அதை அள்ளி கிழிக்க முடியும் என்பதுபோல. சரிந்து விழுந்தால் மெல்லிய சேற்றுப் பரப்பென அது தாங்கிக்கொள்ளும் என்பதுபோல.

எங்கிருக்கிறோம் என அவனால் உணர இயலவில்லை. நெடுநேரம் அது எந்தப் பொழுது என்றும் தெளிவு கூடவில்லை. அது குருக்ஷேத்ரம் என்னும் உணர்வு ஏற்பட்டதுமே சித்தம் சுருண்டு அதிர்ந்தது. போரின் முந்தைய கணம் நினைவிலெழுந்தது. அவன் தன் கைகளை நோக்கினான். அவை மட்கிய வாழைமட்டைபோல் வெண்ணிறமாகத் தெரிந்தன. வெண்சாம்பலா? கைவிரல்களை அசைக்கமுடியவில்லை. அவற்றை பிசினால் சேர்த்து ஒட்டியது போலிருந்தது. கையை உணர முடிந்தது. ஆனால் கையில் குளிரையோ வெம்மையையோ வலியையோ அறிய இயலவில்லை. போர் முடிந்துவிட்டிருக்கிறது. ஆனால் எரி அணையவில்லை. எஞ்சியவர்கள் எங்கே?

அவன் புகையினூடாக நடந்தான். தொலைவிலிருந்த களஞ்சியங்கள் மீண்டும் பற்றிக்கொண்டு அனலில் சிவந்து வண்டுகள்போல் ரீங்கரித்துக்கொண்டிருந்தன. கூரை எரிந்து விழுந்து அணைந்து கரி மூடி கூலம் நிறைத்த மூட்டைகளை எரி எழாமல் அணைத்தது. ஆனால் கூலம் உள்ளிருந்து புகைந்து அனல் கொண்டு கரிப்போர்வையைக் கிழித்து மேலெழுந்தது. கூலம் அவ்வாறானது. அதில் ஒரு பருவில் அனலிருந்தால் போதும் பிற அனைத்தையும் அதுவே பற்றவைக்கும். எழுந்து எரியாது, அணைந்து மறையவும் ஒப்பாது. களஞ்சியங்கள் இன்னும் நெடும்பொழுதுக்கு நின்றெரியும் என்று அவன் எண்ணிக்கொண்டான்.

அது படையின் எப்பகுதி? அங்கே எங்கும் மானுட நடமாட்டம் இருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. அவன் இருமி நெஞ்சிலிருந்து கோழையைத் துப்பியபடி நடந்தான். சிறு கரிக்குன்றுகள்போல் உடல் வெந்த யானைகள் ஆங்காங்கே கிடந்தன. அவற்றிலிருந்து உருகி வழிந்த கொழுப்பு எரியும் எதையேனும் தொட்டபோது பற்றிக்கொண்டு நீலச்சுடர் காற்றிலெழ புகைந்தது. அனல் நீரென ஓடிச்சென்று யானைக்குவையை அடைந்தது. யானையின் வயிற்றுக்குள் இருந்து எழுந்த வாயுவில் நீல இதழ்போல தொடாது நின்று எரிந்தது. புகை மண்டி அணைந்து காற்றில் சீறி மீண்டும் பற்றிக்கொண்டு கூடாரங்கள் எரிந்தன. நிலமெங்கும் கரி. அதன்மேல் காலடித் தடங்கள். எரிந்தணைந்த ஒரு பீடம் மென்கரிப்படலத்தால் ஏதோ பாதாள தெய்வங்கள் சமைத்ததுபோல காத்திருந்தது.

எங்கிருக்கிறார்கள்? போர் முடிந்து அனைவரும் விட்டுச்சென்றுவிட்டார்களா? அந்த ஐயம் எழுந்ததும் அதை நசுக்கி பெரும்பாறைபோல் அடுத்த ஐயம் எழுந்தது. உயிருடன்தான் இருக்கிறோமா? அவன் களத்திலிருந்து உடல் வெந்த குதிரைமேல் ஏறியதை நினைவுகூர்ந்தான். உடலை அங்கு உதிர்த்துவிட்டுத்தான் களத்திலிருந்து மீண்டேனா? இல்லையேல் செத்த குதிரைமேல் எப்படி ஊர்ந்தேன்? இப்பொழுது இங்கிருக்கிறேன். இந்தப் புகை மண்ணின் புகைதானா? விண்ணவரோ இருளரோ விழிக்கு தென்படவில்லை. மீண்டும் இருமி நெஞ்சடைக்க கால் மடித்து அவன் அமர்ந்தான். உடல் உலுக்கிக்கொண்டே இருந்தது. மூச்சிழுக்கும்தோறும் நெஞ்சு எடைகொள்ளும் விந்தையை உணர்ந்தான்.

உடலின்மேல் மெல்லிய ஈரமான பட்டுத்துணியை ஒட்டி வைத்ததுபோல் தோன்றியது. அமர்ந்தபோது முதுகும் தொடைகளும் விரிய உடலில் ஒட்டிய அப்பட்டுத்துணி கிழிவதை உணர்ந்தான். அங்கே சற்று எரிந்தது. அவன் தன் இரு கைகளையும் மீண்டும் கண்ணெதிரே தூக்கிப் பார்த்தான். நெடும்பொழுது நீராடி எழுந்தவைபோல் இருந்தன அவை. வெந்து வெளுத்த கிழங்குகள் என கால்கள். உடலெங்கும் தோல் வெந்து உரிந்துவிட்டிருக்கிறது. சிதையில் பாதியெரிந்த சடலம்போல. நான் உயிருடன் இல்லை. உயிருடனிருந்தால் வலியை அறிந்திருப்பேன். இப்போது வலியில்லை. உடலின் எடை இருக்கிறது. உள்ளேன் எனும் உணர்விருக்கிறது. அவையிரண்டும் மட்டும்தான் நான். நினைவுகள் சிதைந்து வெறும் துண்டுகளென அப்பாலெங்கோ சிதறித் தெரிகின்றன. இடஉணர்வும் வந்து வந்து மறைகிறது.

அவன் மீண்டும் தன்னை உந்தி எழுப்பிக்கொண்டு தள்ளாடும் கால்களுடன் நடந்தான். மேலிருந்து காற்று ஒன்று மழையென இறங்கி பக்கவாட்டில் எழுந்து வளைந்து அகல சூழ்ந்திருந்த புகை சற்று குறைந்தது. ஆனால் விண்பரப்பு பெரிய முகில்செறிவால் முற்றாக மூடப்பட்டிருந்தது. மிகத் தொலைவில் பந்தங்கள் எரிந்தன. களஞ்சியப் புகையை ஒழியும் பொருட்டு கௌரவப் படையினர் மிக அகன்று சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். அவன் புகையினூடாக, ஆங்காங்கே வெடித்து நின்றாடிய எரியினூடாக பொத்திப் பொத்தி கால்வைத்து நடந்து அவர்களை நோக்கி சென்றான். படைகள் எங்கே? அங்கிருப்போர் சில நூறு பேர் கூட இல்லை என்று தெரிந்தது. எஞ்சிய படைகள் என்ன ஆயின? களம் விட்டு ஓடிச்சென்றுவிட்டார்கள் போலும். ஆனால் பதினேழு நாட்களாக போரில் ஓடாதவர்கள் இன்றிறுதியில் ஓடிச்செல்ல வாய்ப்பில்லை. மறைந்துவிட்டிருக்கிறார்கள். இன்றைய போரில் எவரும் எஞ்சியிருக்கப்போவதில்லை.

அப்போதுதான் அவன் முரசொலியை கேட்டான். “அங்கர் களம்பட்டார்! கதிர்மைந்தர் விண்ணெழுந்தார்! கர்ணன் புகழ் கொண்டார்! வெல்க அங்கம்! வெல்க கர்ணன்! வெல்க அஸ்தினபுரி! வெல்க அமுதகலக்கொடி!” அவன் அம்முரசொலியை பலமுறை கேட்டான். பின்னரே அவை சொற்களாயின. அச்செய்தி அவனுக்கு நிறைவை அளித்தது. அவன் இன்னும் சாகவில்லை, அங்கே நிகழ்வனவற்றுடன் உள்ளம் தொடர்புகொள்ளமுடிகிறது. நான் இன்னமும் இருக்கிறேன் என்றபடி அவன் நின்றான். அது நிகழ்ந்துவிட்டிருக்கிறது. இன்று காலை அதன்பொருட்டே புலர்ந்தது. அந்தி சரிகையில் அங்கர் களம்பட்டிருப்பார். இதை எவ்வாறோ இன்று காலையிலேயே உணர்ந்திருந்தேன். ஒவ்வொரு வாள் சுழற்றலாக, ஒவ்வொரு அம்பாக, ஒவ்வொரு காலடியாக, ஒவ்வொரு சொல்சொல்லாக அதை நோக்கித்தான் வந்துகொண்டிருந்தேன்.

கிருதவர்மன் தண்ணீர் எனும் எண்ணத்தை முதலில் அடைந்தான். பின்னர் விடாய் எழுந்தது. பின் உடலெங்கும் பற்றிக்கொண்ட வெம்மையை உணர்ந்தான். ஒருகணமும் பொறுக்காதென்று உடல் துடிக்கத்தொடங்கியது. நாக்கு பழைய தோற்கிழிசல் என வாய்க்குள் உலர்ந்து ஒட்டியிருந்தது. தொண்டை மணலிறங்கியதுபோல் வறண்டிருக்க நெஞ்சுக்குள் எரிந்தெரிந்து விடாய் சுழித்தது. விழியோட்டி நோக்கிய எத்தொலைவிலும் நீர் இருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. முகில்கணங்கள் உடைத்து பொழிந்தால் நீர் வரக்கூடும். இக்களத்தில் நீர்மை என எஞ்சியிருப்பது குருதி மட்டுமே. குருதியை அருந்துவது அவனுக்கு சில நாட்களாகவே பழகிவிட்டிருந்தது. களத்தில் விடாய் தீர்க்க யானை துதிக்கையைக்கூட வெட்டி குருதி அருந்தியிருக்கிறான்.

ஆனால் இங்கு அனைத்து உடல்களையும் அனல் உண்டுவிட்டிருக்கிறது. உடல்களிலிருந்து நீரையே உறிஞ்சி குடித்து நின்றிருக்கிறது அனல். அனல். அனல் என்பது அழியா விடாயின் ஒளிவடிவு மட்டுமே. இந்தக் களத்தில் எழுந்த அனல் எது? இப்புவியிலுள்ள அனைத்து நீர்மைகளையும் உறிஞ்சி அழிப்பது. வடவை. ஏழ்பெருங்கடல்களை அது ஒரே மூச்சில் உறிஞ்சி உண்ணும் என்பார்கள். நீர் மறைகையில் புவி கருகி மெல்லிய சாம்பல் உருண்டையாகி சுழலும். வெறுமையின் விரல்பட்டு உடைந்து புழுதி என்றாகி கடுவெளியில் மறையும். நின்று சுழன்று நோக்கியபோது வடவை எழுந்த களம் புகைக்குள் வெடித்து வெடித்து எரிந்துகொண்டிருக்கும் தீக்கொழுந்துகளாக கண்ணில் பட்டது. ருத்ர தாண்டவ நிலம்.

களமெங்கும் பலநூறு அனலெரிவுகள் இருந்தமையால் எங்கும் விளக்குகள் கொளுத்தப்படவில்லை. பந்தங்கள்கூட இல்லை. காவல்மாடங்கள்கூட இருண்டிருந்தன. எஞ்சியவர்கள் ஆங்காங்கே விழுந்துவிட்டிருப்பார்கள். எந்தப் பணிக்கும் இங்கு எவரும் இருக்கவில்லை போலும். விடாய் அவனை துரத்த மீண்டும் தன் முழு விசையையும் திரட்டி உந்தி அவன் கௌரவப் படைத்திரளை நோக்கி சென்றான். அங்கர் வீழ்ந்ததை மீளமீள முரசு அறிவித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒருவேளை துரியோதனனும் இறந்திருக்கக்கூடும். இல்லை. அவ்வாறெனில் முரசு அதையே முதலில் கூறும். அவன் அப்போது துரியோதனனை பார்க்க விழைந்தான். பின்னர் அனைத்து விழைவுகளையும் இழந்து நீர் நீர் என உளம் தவிக்கலானான்.

கிருதவர்மன் தொலைவில் புரவியில் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு படைவீரனை கண்டான். அனலெழுகையில் சிவந்து அவன் இருளுக்குள் எழுந்தணைந்தான். இரு கைகளையும் தூக்கி பெருங்குரலெடுத்து அவனை அழைத்தான். அவன் கடந்து சென்ற பின்னர்தான் தன் குரல் வெளியில் எழவில்லை என்று உணர்ந்தான். மீண்டும் தான் உயிருடன்தான் இருக்கிறோமா எனும் அச்சத்தை அடைந்தான். குனிந்து கீழே கிடந்த ஈட்டி ஒன்றை எடுத்து முழு விசையுடன் குதிரை வீரனை நோக்கி வீசினான். அது சென்று தைத்து நின்றதைக் கண்டபோது உள்ளம் உவகை கொண்டு எழுந்தது. உயிருடன் தான் இருக்கிறோம். அந்த ஈட்டி மண்ணிலிருந்து எழ இயல்கிறது. மண்ணில் மீண்டும் தைக்க இயல்கிறது.

அருகே ஈட்டி வந்து தைக்க புரவி திகைத்து திரும்பியது. வீரன் அவனைப் பார்த்து நடுங்குவது தெரிந்தது. “அருகே வா! யாரங்கே? அருகே வா!” என்று கிருதவர்மன் கூவினான். ஆனால் புரவிவீரன் குதிரையைத் தட்டி விரைந்து அகன்று சென்றான். கிருதவர்மன் காலடிகளை தூக்கி வைத்து கீழே கிடந்த பிறிதொரு வேலை எடுத்து ஊன்றுகோலாக்கி விரைந்து நடந்து தைத்து நின்ற தன் ஈட்டியை சென்று அடைந்தான். அதைப் பற்றியபடி நின்று மூச்சுவாங்கியபோது சென்று மறைந்த வீரன் திரும்பி வருவதைப் பார்த்தான். தொலைவில் எச்சரிக்கையுடன் நின்று அவன் புரவியிலிருந்து கீழிறங்கினான். உரத்த குரலில் “யார்?” என்றான்.

“அறிவிலி, நான் யாதவனாகிய கிருதவர்மன்” என்றான். அவன் குரலை அவன் அடையாளம் கண்டான். ஆனால் மேலும் குழம்பியபடி “யாதவரே, தாங்களா?” என்றான். “ஆம், நான் இங்கே விழுந்துவிட்டிருந்தேன்” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆனால்…” என்றபடி அவன் மேலும் அருகே வந்தான். “இல்லை, தங்கள் குரல் அல்ல அது. உங்கள் உருவுமல்ல” என்றான். “நான்தான். என்னை நன்கு பார்… நான்தான்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அனல்பட்டுவிட்டேன். ஆகவே உருமாறிவிட்டிருக்கிறது.” அவன் “தாங்கள் இறந்துவிட்டீர்கள் என்று முரசறிவிக்கப்பட்டது” என்றான். “அதை நான் கேட்கவில்லை. எரியில் சிக்கிக்கொண்டேன். உடல் வெந்திருக்கிறேன். உடனே எனக்கு நீர் வேண்டும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். வீரன் மேலும் ஐயத்துடன் அருகே வந்து “தாங்கள் முற்றாக மாறிவிட்டிருக்கிறீர்கள். கருகி தசையுருகி மானுடரா என ஐயமெழும்படி…” என்றான்.

கிருதவர்மன் “நீர் வேண்டும். குடிக்க நீர் வேண்டும்” என்றான். அவன் மீண்டும் “தாங்களேதானா?” என்றான். கிருதவர்மன் “ஏன், என் உருவில் இருள்தெய்வம் ஏதேனும் வந்துவிட்டதோ என்று ஐயம் கொள்கிறாயா?” என்று கேட்டான். அலைபோல் அச்சம் அப்படைவீரனின் விழிகளில் வந்து சென்றது. அவன் மீண்டும் அருகே வந்தான். சற்று அப்பால் எரிந்து எழுந்த கொழுப்பின் நீலச் சுவாலை நோக்கி தன் முகத்தை திருப்பிய கிருதவர்மன் “நோக்குக, நானேதான்!” என்றான். “அணுகி நோக்குகையில் முற்றிலும் வேறொருவராக இருக்கிறீர்கள், யாதவரே. உங்கள் உரு உருகி அழிந்துவிட்டது” என்றான் வீரன்.

“உன்னிடம் நீர் இருக்கிறதா?” என்று கிருதவர்மன் சீற்றத்துடன் உரக்க கேட்டான். “ஆம், உள்ளது” என்றான் வீரன். “கொடு” என்றான் கிருதவர்மன். அவன் புரவியிலிருந்து நீர்க்குடுவையைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தான். “இது புளித்த நீர். நல்லுணவும் கூட…” என்றான். கிருதவர்மன் இரு கைகளாலும் அதைப்பற்றி அருந்த முற்பட்டபோது கைகள் நடுங்கின. தள்ளாடி தான் ஊன்றியிருந்த ஈட்டியிலேயே சாய்ந்தான். அவனைத் தொட்டு பிடிக்க வந்த வீரன் திகைத்து கைகளை பின்னிழுத்துக்கொண்டான். “உங்கள் உடலெங்கும் தோல் வெந்து உரிந்திருக்கிறது” என்றான். “ஆம்” என்றபின் கிருதவர்மன் முழுக் குடுவையையும் கவிழ்த்து நீரை இறுதிச்சொட்டுவரை அருந்தி முடித்தான்.

குளிர்ந்து உள்ளிறங்கிய புளித்த நீர் அனல்களை அணைத்தபடி செல்வதை உணரமுடிந்தது. உடலின் உள்வழிகளில் எங்கும் குமிழிகள் வெடித்து வெம்மை தணியத்தொடங்கியது. அவன் குடுவையைத் திரும்ப நீட்டியபடி “என் உடலில் இருக்கும் கொழுப்பு இந்த அனலில் பற்றிக்கொள்ளுமோ என்று ஐயம் எழுகிறது” என்றான். அந்தப் பகடி புரியாமல் “யாதவரே!” என்று வீரன் அழைத்தான். “என்னை அஸ்வத்தாமனிடம் அழைத்துச் செல்” என்றான் கிருதவர்மன். “தாங்கள் புரவியில் ஏறிக்கொள்ளுங்கள்” என்றான். “புரவியில் என்னால் அமர முடியாது. என் உடல் வெந்திருக்கிறது. தொடைத்தசை கிழிந்து விடும்” என்ற கிருதவர்மன் “புரவியை பற்றிக்கொண்டு நடந்து வருகிறேன்” என்றான்.

“ஆம், வருக!” என்று அவனை அழைத்துச்சென்றான் வீரன். புரவி உடல் விதிர்த்தபடி அவனை தாங்கிக்கொண்டது. மறுபக்கம் புரவியின் கடிவாளத்தை பற்றியபடி நடந்த வீரன் “பேரழிவு, யாதவரே! இதுவரை இப்புவியில் எங்கும் காணாத பேரழிவு! இருபுறத்திலிருந்தும் தெய்வங்களும் அஞ்சும் அம்புகளை எடுத்தனர். விண்ணையும் மண்ணையும் அனலால் நிறைத்தனர். இக்களத்திலுள்ள அனைத்து நீர்களையும் பற்றி உறிஞ்சி அழித்துவிட்டது எழுந்த நெருப்பு” என்றான். புரவி தயங்கி நின்று செருக்கடித்தது. “என்ன? என்ன?” என அவன் அதன் கழுத்தை தட்டினான். கிருதவர்மன் “அது என்னை ஐயுறுகிறது. என் உடலில் மானுட மணம் எழவில்லை என எண்ணுகிறது” என்றான். புன்னகைத்து “என்னை சடலமென கருதுகிறது… சடலத்தை ஏற்றிக்கொள்ள புரவிகள் விழைவதில்லை” என்றான்.

வீரன் “அதற்கு எப்படி தெரிய வைப்பது?” என்றான். “ஏன் தெரிய வைக்கவேண்டும்?” என்றான் கிருதவர்மன். “உனக்கே நான் சடலம் அல்ல என்று உறுதி இருக்கிறதா என்ன?” வீரன் திகைத்து நின்றுவிட்டான். கிருதவர்மன் மீண்டும் நகைத்து “அஞ்சாதே. சடலத்திற்குள் நான் உயிருடன் இருக்கிறேன்” என்றான். வீரன் நிலைமீண்டு “இங்கே அனைவருமே அரைச்சடலங்கள்தான். எல்லைக்கு அப்பாலிருந்தமையால் நான் உடலுடன் எஞ்சியிருக்கிறேன்” என்றான். “இன்று நிகழ்ந்தது போரே அல்ல. இருவருமே அனலம்புகளை எடுத்தனர். அனலுக்கு இருதரப்புமில்லை. ஒன்றையொன்று தழுவி ஒன்றையொன்று உண்டு மேலெழுந்தது பேரனல்… அனலை இனி என்னால் அடுப்பில்கூட அச்சமில்லாது நோக்கவியலாது” என்றான்.

“அரசர் என்ன செய்கிறார்?” என்றான் கிருதவர்மன். “அறியேன். நான் நெடுந்தொலைவில் இருந்தேன். கிருபரின் படையைச் சேர்ந்தவன்” என்று வீரன் சொன்னான். எதிரில் புரவியில் மூவர் வருவது தெரிந்தது. “உத்தரபாஞ்சாலர் வருகிறார்” என்று வீரன் சொன்னான். “என்னை அவருக்கு கூறுக!” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “என்னை அவர் அடையாளம் கண்டுகொள்ள வாய்ப்பில்லை. என் குரலும் எழாது.” அதற்குள் புரவி மேலிருந்த அஸ்வத்தாமன் கிருதவர்மனை பார்த்தான். ஒருகணம் திகைத்தபின் புரவியை காலால் தூண்டி விரைந்து அருகில் அணைந்து “யாதவரே, தாங்களா?” என்றான். “நானேதான்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “தாங்கள் எரிபட்டீர்கள் என்று முரசுகள் அறைந்தன. உங்கள் உடலைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான். “நான் இதோ இருக்கிறேன். என்னை அவர்கள் கொண்டுசென்று சிதையேற்றிவிடப்போகிறார்கள்” என்றான் கிருதவர்மன்.

“என்ன ஆயிற்று?” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “ஆணிலியால் வெல்லப்பட்டேன். அவனிடமும் இருந்தது அனலம்பு. எரிபட்டு வெந்து நான் களமுகப்பிலிருந்து பின்னடைந்தேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன் அவன் உடலை நோக்கியபின் “வெந்து கருகியிருக்கிறீர்கள். தாங்கள் படைப் பின்னணிக்குச் சென்று ஓய்வெடுங்கள். இங்கு மருத்துவர்கள் எவரும் இல்லை. மருத்துவநிலைகளும் ஒழிந்துவிட்டன. சில நூறு வீரர்களே இருதரப்பிலும் எஞ்சியிருக்கிறார்கள்” என்றான். கிருதவர்மன் “போர் முடிந்துவிட்டதா?” என்று கேட்டான். அஸ்வத்தாமன் “போரை நிறுத்திக்கொள்வதே சிறந்தது என்று பேசத்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். அரசரிடம் சொல்லியாகவேண்டும். இங்கே இனி படைகளே இல்லை. போரிட நினைத்தாலும் வழியில்லை” என்றான்.

“அரசரிடம் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். இங்கே நிகழ்ந்ததை நினைவுகூர்ந்து அஞ்சி அலறுவதற்கேனும் சிலர் எஞ்சியிருக்கவேண்டும்” என்றான் கிருதவர்மன். அஸ்வத்தாமன் அந்த நகையாட்டை புரிந்துகொள்ளாமல் “அரசர் அங்கர் களம்பட்டார் எனும் செய்தி சென்றடைந்தபோது அக்கணமே வில் தாழ்த்தி தேரில் அமர்ந்தார். ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை. ஒரு சொட்டு விழிநீராவது உதிருமென்று எதிர்பார்த்தார்கள். தேரில் கற்சிலையென அமர்ந்திருந்தார். நல்லூழாக உடனே அந்தி தெரிந்துவிட்டதென முரசுகள் எழுந்தன. படைகள் திரும்பத்தொடங்கின. தேரைத் திருப்பி ஓட்டிக்கொண்டு படைக்குப் பின் சென்றார்கள். தேரில் வெறுமனே நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தார்” என்றான்.

“அங்கே படை மிகச் சிறிதே எஞ்சியிருக்கிறது. சில கூடாரங்கள் எரியாமலுள்ளன. களஞ்சியங்களிலும் இரண்டு மிஞ்சிவிட்டன. யானைகள், குதிரைகள், அத்திரிகள் எல்லாமே ஒருசிலதான் உள்ளன. ஆனால் தன்னைச் சூழ்ந்து வழக்கமான பெரும்படை இருப்பதுபோல் அரசர் அங்கே அமர்ந்திருக்கிறார்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “நான் சென்று அவரிடம் பேச வேண்டும். இதற்குப் பின் செய்யவேண்டியதென்ன என்பதை அவர்தான் முடிவெடுக்க வேண்டும்.” கிருதவர்மன் “சல்யர் எங்கே?” என்றான். அஸ்வத்தாமன் அவனை கூர்ந்து நோக்கி ஒருகணம் நின்றபின் “ஏன்?” என்றான். “தோன்றியது” என்றான் கிருதவர்மன். “அவர் அங்கரை பாதியிலேயே கைவிட்டுவிட்டு களம்நீங்கினார். களத்திலிருந்து காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டார். எல்லைக்காவலர் பார்த்திருக்கிறார்கள். இப்போது எங்குளார் என தெரியவில்லை.”

கிருதவர்மன் “நன்று, நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்” என்றான். “அதற்குள் இன்னொரு பெரும்பணி வந்து சேர்ந்தது. இங்கு இருதரப்பிலும் களம்வீழ்ந்த உடல்களை எரிக்கவும் புதைக்கவும் எவருமில்லை. சிதைக்காவலர்கள் அனைவருமே போரிட வந்துவிட்டார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் இறந்தும்விட்டார்கள். அரசகுடியினருக்குரிய இடுகாடுகளும் சுடுகாடுகளும் மட்டுமே இன்று இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் என்றுமிலாதபடி குருக்ஷேத்ரக் களம் மானுட உடல்களால் நிரம்பிக்கிடக்கிறது. புரவிகளும் யானைகளும் உடன் கலந்து வெந்து குவிந்த ஊன் பரப்பாக தெரிகிறது. உடல்களைப் பிரித்து எடுத்துக்கொண்டு செல்வதற்கு இன்று எவ்வழியும் இல்லை. முதல் நாள் இங்கு சுடலைக்காவல் என்று இருந்த பணியாளர்கள் அனைவரும் இருந்தால்கூட இப்பணியை செய்து முடிக்க இயலாது. என்னிடம் வந்து சொன்னார்கள்” என்றான்.

“என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மறுபுறமும் மொத்தப் படையினரையும் சுடலைப்பணிக்கு செல்லும்படி ஆணையிட்டிருக்கிறார்கள். பத்து பத்து பேராகத் திரண்டு அவர்களும் களம் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.” அஸ்வத்தாமன் மறுபக்கம் பார்த்து “அவர்கள் களம் வந்துவிட்டார்கள். நமது படைகளும் களம் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன. அங்கு நின்று ஆணையிட்டு நடத்த வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கும் இங்கு தலைவர்கள் எவருமில்லை” என்றான்.

“நான் சென்று நடத்துகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “தங்களால் நிற்கக்கூட இயலவில்லை” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “நீங்கள் சென்று அரசரை பாருங்கள். நான் இப்பணியை முடிக்கிறேன்” என்று கிருதவர்மன் கூறினான். ஒருகணம் தயங்கியபின் “நீங்கள்…” என அஸ்வத்தாமன் சொல்ல “இத்தருணத்தில்தான் அரசரிடம் பேசவேண்டும். நாளை அவர் உள்ளம் பிறிதொன்றாகிவிடக்கூடும். செல்க, இக்களத்தை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்!” என்று கிருதவர்மன் கூறினான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 61

படைகளைக் கடந்து பின்பகுதிக்குச் சென்றதும் அர்ஜுனனின் தேர் விரைவழிந்து தயங்கியது. பெருமூச்சுவிடுவதுபோல் அதன் சகடங்கள் ஓலமிட்டன. அதன்பின் புரவிகள் ஒவ்வொன்றாக நீள்மூச்செறிந்து அமைந்தன. ஒரு புரவி மட்டும் தலையை அசைத்துக்கொண்டே இருக்க அந்த ஓசை தாளம்போல் ஒலித்தது. இளைய யாதவர் தேரை நிறுத்தியது ஏன் என அர்ஜுனனுக்கு புரியவில்லை. ஆனால் அவன் விழிதூக்கி நோக்கவில்லை. புரவிகளில் ஒன்று செருக்கடித்தது. அவர்களைச் சூழ்ந்து பாண்டவப் படையினர் ஆங்காங்கே அமரத்தொடங்கிவிட்டிருந்தனர். எரிசூழ்ந்த மண்ணில் அவர்கள் குந்தி அமர்ந்தனர். பின்னர் உடற்களைப்பு தாளாமல் படுத்துக்கொண்டனர்.

தேர் அணுகும் ஓசை கேட்டது. வலப்பக்கத்திலிருந்து யுதிஷ்டிரனின் தேர் தோன்றி அணுகி வந்தது. சற்று தொலைவிலேயே தேர் நின்றுவிட அதிலிருந்து யுதிஷ்டிரன் பாய்ந்திறங்கி அர்ஜுனனை நோக்கி வந்தார். அவருக்குப் பின்னால் இரு புரவிகளில் பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் வந்தனர். அவர்கள் தேர் அருகிலேயே நின்றுவிட்டனர். அர்ஜுனன் ஓசையாலே வந்தவர் யுதிஷ்டிரன் என உணர்ந்தும் தேர்த்தட்டிலேயே தலையை கையில் தாங்கி அமர்ந்திருந்தான். இளைய யாதவர் அரசரை வணங்கியபடி “அவர் அறுதியாக வென்றுவிட்டார் என்பதை அவருடைய உள்ளம் அறிந்துகொண்டுவிட்டிருக்கிறது. அது அவருடைய நடையிலேயே வெளிப்படுகிறது” என்றார். அர்ஜுனன் “ம்” என தலைதூக்காமலேயே முனகினான்.

யுதிஷ்டிரன் அருகில் வந்து “இளையோனே, அங்கன் வீழ்ந்தான் என்று முரசுகள் அறைகின்றன. முதல் எண்ணமாக உனக்கு ஒன்றும் இல்லையே என்றுதான் தோன்றியது. உன்னைக் காண வேண்டுமென்றுதான் விழைந்தேன்” என்றார். “எனக்கு ஒன்றுமில்லை” என்றபடி அர்ஜுனன் எழுந்து படிகளில் கால் வைத்து கீழிறங்கி தேரின் சகடத்தை பற்றியபடி நின்றான். “களைத்திருக்கிறாய். இன்றைய போர் இங்கு நிகழ்ந்ததிலேயே ஈடற்றது. செல்க! இன்று ஓய்வெடு. இனி அவர்களிடம் பெருந்தேரர்கள் எவருமில்லை. அஸ்வத்தாமன் ஒருவனைத் தவிர நாம் அஞ்சவேண்டியவர்கள் ஒருவருமில்லை. கிருதவர்மன் களம்பட்டுவிட்டான் என்கிறார்கள். கிருபர் உளம்தளர்ந்துவிட்டார். அஸ்வத்தாமன் ஒருவனை மட்டும் நம்பி துரியோதனன் நாளை களமிறங்கமாட்டான்.” முகம் மலர்ந்து “ஆம், இன்றுடன் போர் முடிந்துவிட்டது” என்றார்.

அதன் பின்னர் இளைய யாதவரை பார்த்து “என்ன சொல்கிறாய், யாதவனே? இவ்வழிவுகள் இன்றுடன் முடிகின்றன அல்லவா? திரும்பி இப்படைகளை பார்க்கையில் நெஞ்சு பதைக்கிறது. இங்கு வந்தவர்களில் ஆயிரத்தில், பல்லாயிரத்தில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை. இதோ குருக்ஷேத்ரம் முற்றொழிந்து கிடக்கிறது. இனி ஒருநாள் போர் நிகழ்ந்தால் இக்களத்திலிருந்து ஒருவரும் வெளியேறப் போவதில்லை. அதை எண்ணுகையில் அங்கன் வீழ்ந்ததுபோல் நற்குறி ஏதுமில்லை என்று தோன்றுகிறது” என்றார். அவர் நீள்மூச்செறிந்து இயல்படைந்தார். “அவன் ஒருவனால்தான் துரியோதனன் ஊக்கம் கொண்டான். அவனை எண்ணியே பாரதவர்ஷத்தை முழுதாளும் மிகைவிழைவை அவர்கள் வளர்த்துக்கொண்டார்கள். பிதாமகரும் துரோணரும் களம்பட்ட பின்னரும்கூட வென்றுவிடலாம் என்னும் எண்ணத்தையே அவனுக்கு அளித்தவன் அங்கன். நல்லூழ், இனி அவன் எழப்போவதில்லை.”

இளைய யாதவர் “ஆம், இன்றுடன் காண்டீபத்தின் பணி பெரும்பாலும் முடிந்தது” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “ஆம்” என்றபின் தனக்குத்தானே தலையசைத்து “இன்று மாலை வேண்டுமெனில் ஒரு தூதனை அவனிடம் அனுப்பிப் பார்ப்போம். இனி போரிட அவன் ஒருங்கமாட்டான் என தோன்றுகிறது. உடன்பிறந்தார் அனைவரையும் இழந்து தனித்து நின்றிருக்கிறான். எஞ்சிய நம்பிக்கையான உயிர்த்தோழனும் இல்லை” என்றார். இளைய யாதவரின் புன்னகையைக் கண்டு “நீ செல்லவேண்டியதில்லை. உன் பொருட்டு சாத்யகி செல்லட்டும்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். இளைய யாதவர் “வேண்டியதில்லை” என்றார். “ஏன்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். இளைய யாதவர் “இப்போதும் தூதனுப்பும் தருணம் அமையவில்லை” என்றார்.

“இன்னமும் போர் நடந்தால்…” என யுதிஷ்டிரன் சொல்லெடுக்க “போர் இன்னமும் நிகழத்தான் செய்யும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “எந்த விசை அவனை இக்களம் வரை கொண்டுவந்ததோ அது அவ்வண்ணமே துளிக்குறையாமல் எஞ்சும். ஏனெனில் இப்புவியில் இதுவரையும் அவ்வண்ணமே நிகழ்ந்துள்ளது. இனியும் அவ்வாறே நிகழும்.” யுதிஷ்டிரன் ஒவ்வாமையுடன் முகம் சுளித்து “என்ன சொல்கிறாய்? இதற்குப் பின்னரும்…” என்று மீண்டும் பேசத்தொடங்க இளைய யாதவர் “இதற்குப் பின்னரும் துரியோதனர்கள் இங்கு எழுவார்கள். மீண்டும் மீண்டும், வெவ்வேறு முகங்களில், வெவ்வேறு நிலங்களில்…” என்றார்.

“யுதிஷ்டிரரே, ஒற்றை உணர்வும் ஒரே விசையும் ஒன்றென ஒலிக்கும் சொற்களும் கொண்டு அவர்கள் வந்தபடியேதான் இருப்பார்கள். இப்புவியில் விழைவுகள் அனைத்துக்கும் அடியிலிருப்பது காமம். காமத்திற்கு அடியிலிருப்பவள் அன்னை. புவியே பேரன்னை” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் “இப்பேரழிவு… இன்னும் ஒருமுறை இது நிகழ்ந்தால் இங்கே மானுடரே எஞ்சமாட்டார்கள்…” என்றார். “ஒட்டுமொத்தமாக எண்ணி நோக்கினால் இங்கே நிகழ்ந்தது என்ன? மானுடர் தங்களைத்தாங்களே கொன்றுகுவித்தனர். அவர்களில் சிலநூறுபேருக்கு ஒழிய பிறருக்கு இங்கே என்ன நிகழ்கிறது, ஏன் நிகழ்கிறது என்றே தெரியாது.”

“அது தெய்வங்களின் ஆணை. இயற்கையின் விசை. மானுடர் அதற்கு ஒரு பொருட்டல்ல” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்து “இனிமேலும் ஒரு போரெனில்…” என்றபின் இரு கைகளையும் விரித்து “அம்பு தொடுக்கவும் அவற்றை நெஞ்சிலேற்றி வீழவும் படைகள் வேண்டுமல்லவா? நோக்கினாய் அல்லவா, எண்ணினால் இரண்டாயிரம் பேர் எஞ்சமாட்டார்கள். இவர்கள் அனைவருமே ஏவலர்கள், புரவிச்சூதர்கள், அடுமனையாளர்கள், களஞ்சியக் காவலர்கள். மறுபக்கமும் அவ்வாறே. அணையா சிதைகளுக்கு அன்னமூட்டுவதற்குக் கூட ஏவலர்கள் இன்றில்லை என்று சொன்னார்கள். இங்கிருக்கும் படையினர் அனைவரும் சென்று அள்ளி சிதைகூட்ட வேண்டியிருக்கிறது” என்றார்.

“ஆம்” என்றபின் இளைய யாதவர் திரும்பிப் பார்த்தார். “இருதரப்புப் படையினரும் இணைந்து பிணங்களை அகற்றவில்லை எனில் நாளை குருக்ஷேத்ரம் ஒருங்காது. இவ்வுடல்களுக்கு எரியோ மண்ணோ அமையாது” என்றார். யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்து தள்ளாடி பின்னடைந்து அருகே வந்து நின்ற தன் மைந்தர்களின் தோள்களை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டார். “விடாய் கொண்டிருக்கிறேன், மைந்தா. எங்கேனும் சற்று படுத்தால் போதும் என்று எண்ணுகிறேன்” என்றார். “அவன் முகம் என் விழிகளிலிருந்து மாறவில்லை. பேரழகன்! தெய்வங்களே, இத்தனை பேரழகை எதற்கு மானுடர்க்கு அளிக்கிறீர்கள்?” என்றார். யௌதேயன் நீருக்கென சென்றான்.

யுதிஷ்டிரன் இளைய யாதவரைப் பார்த்து “யாதவனே, அவனை அஞ்சாத ஒரு நாள் என் வாழ்வில் இருந்ததில்லை. இன்றல்ல, துரோணரின் குருகுலத்திற்கு அவன் வந்த அன்றே அவனை அஞ்சத்தொடங்கினேன், என் இரு இளையோரின் பொருட்டு. அவன் அவர்களை கொல்லக்கூடும் என எண்ணினேன். ஆனால் அன்று ஏன் அவ்வண்ணம் அஞ்சினேன் என்றே எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. இன்றும் அவ்வச்சத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை” என்றார். இளைய யாதவர் “ஏனென்றால் அவன் அவர்களை கொல்வதே முறையென உங்கள் அகம் எண்ணியது” என்றார். யுதிஷ்டிரன் திகைப்புடன் அவரை நோக்கினார். அச்சொற்கள் அவர் உள்ளத்துள் நுழையவில்லை. யௌதேயன் அப்பால் செல்வதை நோக்கிவிட்டு “இன்றிரவு அவ்வச்சமின்றி நான் துயிலக்கூடும். அவ்வண்ணம் ஒரு இரவு எனக்கு அமையுமா என்றே ஏங்கியிருந்தேன். ஆனால் இத்தருணத்தில் உடலெங்கும் எரி பற்றிக்கொண்டதுபோல் ஒரு வலியை உணர்கிறேன்” என்றார்.

அப்பாலிருந்து சகதேவன் புரவியில் அணுகி வருவதை யுதிஷ்டிரன் கண்டார். சகதேவன் புரவியிலிருந்து இறங்கி அவர்களின் பார்வையை உணர்ந்து அவ்வுணர்வால் நடை சற்று மாற தலைகுனிந்து அணுகி வந்து “அரசருக்கு இரவு தங்க பாடிவீடொன்று அமைக்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். இங்கிருந்த பலகைகளும் தட்டிகளும் தோல்களும் முற்றாக எரிந்து மறைந்துவிட்டிருக்கின்றன. காட்டுக்குள்ளிருந்து பச்சை ஈச்சை இலைகளை வெட்டி வரும்படி சொல்லி சிலரை அனுப்பியிருக்கிறேன். அவர்கள் வந்தபிறகு ஒரு இலைக்குடில் அமைக்க வேண்டும்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “ஆம், இன்றிரவேனும் நான் துயிலக்கூடும்” என்றார். பின்னர் “முரசுகள் ஒலிப்பதை கேட்டேன். நமது படையின் முரசுகளும் வாழ்த்து ஒலிப்பது முறையானதே” என்றார்.

“இக்களத்தில் நிகரற்ற வீரத்தை காட்டியவன் அங்கன். குலக்குறை உடையவனாயினும் ஷத்ரியர்களுக்கு படைத்தலைமைகொண்டு எழுந்திருக்கிறான். விண்ணூரும் தெய்வத்தின் மைந்தனென்று அவனை சொல்கிறார்கள். நமது மைந்தர்களை அவன் நினைத்தால் கொன்றிருக்கக்கூடும். தன் பேரளியால் அவர்களை நமக்கு உயிருடன் அளித்திருக்கிறான். விண் நிறைக அங்கன்! அங்கே மூதாதையருடன் நிறைவுறுக!” என்று யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்து சொன்னார். சகதேவன் “மூத்தவரே, இந்த வீண்சொற்களை நாம் எதற்காக சொல்கிறோம்? இங்கு வரும்போது சூழ்ந்திருந்த நமது படைகளின் கண்களுக்கு நடுவே ஊர்ந்தேன். ஒவ்வொரு நோக்கும் நச்சுமுள்ளென என்னை குத்தியது. என் முதுகுக்குப் பின்னால் பலர் வசைச் சொற்களை கூவுவதையும் காறி உமிழ்வதையும் அறிந்தேன்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “என்னையா?” என்றார். “இல்லை, அதற்கும் நீங்கள் பொருட்டல்ல அவர்களுக்கு” என்ற சகதேவன் சீற்றத்துடன் திரும்பி இளைய யாதவரிடம் “யாதவரே, பலநூறு பேர் அங்கு தங்களை கீழ்மை நிறைந்த சொற்களால் வசைகூவுகிறார்கள். அறிவீர்களா?” என்றான். “ஒவ்வொரு சொல்லையும் கேட்கிறேன்” என்று இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் சொன்னார். “உங்கள் குலம் அழியவேண்டுமென தீச்சொல்லிட்டு நவகண்டம் புகுந்தனர் எழுவர்” என்றான் சகதேவன். “அத்தீச்சொற்களும் என்னுடையவையே” என்றார் இளைய யாதவர். சகதேவன் உடைந்து “யாதவரே, முன்பு இங்கு களம்பட்ட பல்லாயிரவர் உங்களை வாழ்த்தியபடி உயிர்துறந்தனர். இன்று ஏன் இத்தனை பழிச்சொற்கள் எழுகின்றன?” என்றான். “உங்களுக்கே தெரியும், இன்றைய மீறலைப்பற்றி. இனி எழும் சொற்களின் காலத்தில் இப்பழி பெருகும். இப்பழியை எண்ணாமல் உங்கள் பெயரை இனி புவியில் ஒருவரும் கூறப்போவதில்லை.”

“ஆம், இப்பழியும் எனக்கே” என புன்னகை மாறாமல் இளைய யாதவர் சொன்னார். “குருக்ஷேத்ரமே நான் கொண்ட பெரும்பழிதான். அது எனக்கொரு மணிமுடி.” அவருடைய புன்னகை விரிந்தது. “அதில் ஓர் அருமணி அங்கனைக் கொன்ற பழி.” சகதேவன் “நீங்கள் விளையாடுகிறீர்கள். எங்கள் அனைவரையும் வெறும் புழுக்களென்றும் பூச்சிகளென்றும் எண்ணி தலைக்குமேல் காலெடுத்து நடந்து செல்கிறீர்கள்” என்றான். “ஆம்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். சகதேவன் ஒருகணம் உடல் விதிர்த்தான். இரு கைகளையும் ஏதோ சொல்வதுபோல் விரித்து பின்னர் தளர்ந்தான். திரும்பிச்செல்வதுபோல் அவன் உடல் திரும்ப யுதிஷ்டிரன் சினத்துடன் அவன் தோளை பற்றினார்.

“என்ன சொல்கிறாய்? களத்தில் அங்கனை வீழ்த்தியதில் என்ன பழி உள்ளது? படைநின்று நம்மை எதிர்த்தவன் அவன். நம் இளமைந்தனை முற்றுகையிட்டுக் கொன்றவர்களில் ஒருவன். நம் குலக்கொடி அவைச்சிறுமை செய்யப்பட்டபோது அமர்ந்து நோக்கி மகிழ்ந்தவன். நம் நிலத்தைக் கவர்ந்து படை நடத்தியவன். நம்மை கானகத்திற்கு ஓட்ட அவனுக்கு ஊக்கமளித்தவன். அவனை நம்பியே இப்போரை எடுத்தான் துரியோதனன். இத்தனை அழிவுக்கும் அவனே பொறுப்பு. அவனைக் கொல்லாமல் இப்போர் முடியாது என எவருக்கும் தெரியும்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார்.

சகதேவன் அவரை நேர்நோக்கி “களம்நின்று அவரை எதிர்த்து வென்றிருந்தால் அது வெற்றி. இங்கிருக்கும் அத்தனை படைவீரர்களும் மூத்தவரின் பெயர் சொல்லி வாழ்த்துரைகளை ஒலித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். உங்கள் தேர்வலரிடம் கேளுங்கள் அங்கனை அவர் எவ்வாறு வென்றார் என்று” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “எவ்வாறு?” என்றபின் இளைய யாதவரைப் பார்த்து “யார்? தாங்கள் படைக்கலம் எடுத்தீர்களா?” என்றார். சகதேவன் “தன் படைக்கலம் என பார்த்தரை ஏந்தியவர் அவர்” என்று சொன்னான். “நான் சொல்கிறேன்” என்று அர்ஜுனன் முன்வந்தான். “மூத்தவரே, அங்கநாட்டரசர் கர்ணனை நான் போர்நெறிகள் அனைத்தையும் மீறியே கொன்றேன். மானுடப் பொதுநெறியையே மீறினேன்.”

“என்ன சொல்கிறாய்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவரது தேர்ச்சகடம் பிலத்தில் இறங்கியது. தேரிலிருந்து இறங்கி சகடத்தை மீட்க அவர் முயல்வதற்குள் அவரை கொன்றேன்.” யுதிஷ்டிரன் அக்காட்சியை உள்ளத்தில் விரிக்கமுடியாமல் விழிகள் தத்தளிக்க “சகடத்தை மீட்க பொழுதளிக்கும் வழக்கம் உண்டு” என்று சொன்னார். “ஆம், உண்டு. அளித்தாகவேண்டும் என்பதே முறை. அப்போது அவரிடம் அம்புகளும் வில்லும் இருக்கவில்லை. வெறும்கையுடன் அவர் போர் அறைகூவவும் இல்லை” என்றான் அர்ஜுனன். “அப்பொழுதை அவன் உன்னிடம் கோரினானா?” அர்ஜுனன் “இல்லை, அவர் எதையும் எவரிடமும் கோருபவர் அல்ல” என்றான். “அவர் கோரியிருந்தாலும் நான் அதை அளிக்க விரும்பவில்லை.”

யுதிஷ்டிரன் “உன்னிடம் விசைமிக்க அம்புகள் இருந்தன. நீ வெல்வாய் என்று நிமித்திகரின் கூற்று இருந்தது. விண்ணில் உன் தந்தை உனக்கு துணைநின்றார். நீ பொறுத்திருக்கலாம். அப்பொழுதை அவனுக்கு அளித்திருக்கலாம். பழியிலாத வெற்றியை அடைந்திருக்கலாம்” என்றார். அர்ஜுனன் “ஆம், அளித்திருக்கலாம். அவ்வண்ணம் நான் செய்திருக்கக்கூடிய பலநூறு அறங்கள் இக்களத்தில் தவறிச்சென்றன. அதில் தலையாயது இது” என்றான். யுதிஷ்டிரன் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு மெல்லிய நடுக்குடன் நின்றார். இளைய யாதவர் “அரசே, அவர் கதிர்மைந்தர். அளிப்பதற்காகவே எழுந்தவர்” என்றார். “இவ்வெற்றியும்கூட அவரால் அளிக்கப்பட்ட கொடைதான்.”

“என்ன சொல்கிறாய்?” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். அர்ஜுனனிடம் “அறுதிக்கணத்தில் ஓர் அறப்பிழையினூடாகவா வென்றாய்? இவ்வொரு வெற்றியையாவது நெஞ்சு நிமிர்த்து மூதாதையர் முன்பும் தெய்வங்கள் முன்பும் நிற்கும்படி ஈட்டவில்லையா நீ?” என்றார். அச்சொற்களால் அவரே சீற்றம்கொண்டார். “இளையோனே, இக்களத்தில் நேர்நின்று நீ வென்ற ஒருவரேனும் உண்டா?” என்றார். “இல்லை, இக்களத்தில் நீங்களோ நானோ பெருமை கொள்ளும்படி ஒன்றும் நிகழவில்லை” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். “பிதாமகரைக் கொன்ற பழியும் ஆசிரியரைக் கொன்ற பழியும் என் நெஞ்சிலும் தோள்களிலும் அமைந்துள்ளன. இப்பழியை நான் தலையில் சூடியிருக்கிறேன். ஏனெனில் அவர்கள் இருவரும் அறப்பிழை இயற்றியவர்கள். அங்கரோ பழுதற்றவர், முழுமை கொண்டவர்.”

“இவ்வொரு வெற்றியையாவது நீ ஈட்டி எனக்களிப்பாய் என்று எண்ணினேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இவ்வறப்பிழையின் பழி உன்னைச் சூழ்க! படைக்கலமின்றி நின்றவன் மீது அம்பு தொடுத்து அவனைக் கொன்ற உனக்கு வீரனென்ற தகுதியில்லை. எனக்கும், நீ ஈட்டி எனக்களிக்கும் இந்த மண்ணுக்கும் இப்பழியில் பங்குண்டு. இங்கிருந்து சென்று என் மூதாதையர் முன் நின்று பொறுத்தருளக் கோருகிறேன். இச்சிறுமை என்னை ஒரு நாளும் நீங்காதொழிக!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். அத்தருணத்தில் விந்தையானதோர் இளநகை அர்ஜுனனின் முகத்தில் எழுந்தது. “இவையனைத்தும் உங்கள் பொருட்டே, மூத்தவரே. நீங்கள் முடி சூடுவதற்காகவே இவையனைத்தையும் இயற்றினேன்” என்றான்.

பிரதிவிந்தியனின் தோளை உதறி பெருஞ்சினத்துடன் முன்னெழுந்து யுதிஷ்டிரன் “கீழ்மகனே, நிகர்ப்போரில் நின்று பொருத ஆற்றலின்றி வெறுங்கையுடன் நின்ற அவனை வஞ்சத்தில் வீழ்த்திய கோழை நீ. இதோ என் தீச்சொல். இனி ஒரு நாளும் ஒருமுறை படுத்த மஞ்சத்தில் பிறிதொரு முறை படுக்க இயலாது உன்னால். வாணாளெல்லாம் நீ முடிவிலாது அலைவாய். இறுதித் துயிலில் மட்டுமே உன்னை மறந்து ஓய்வு கொள்வாய்… செல்க! என் விழி முன்னிருந்து அகல்க!” என்றார். உடல்நடுங்க கால் தளர்ந்து அமர்ந்தார். பிரதிவிந்தியன் அவரைத் தொட்டு ஆறுதல்படுத்தினான்.

அர்ஜுனன் தலைவணங்கி “இங்கு இத்தனை பொழுது பொறுத்திருந்தது இதன் பொருட்டே. மூத்தவரே, இப்போது என் உளம் நிறைவு கொள்கிறது. எஞ்சும் வாழ்நாள் முழுக்க இப்பிழையீடை இயற்றுகிறேன். இதுவே ஒரு தவமென்றாகுக!” என்றபின் திரும்பி நடந்தான். அவன் செல்வதை நோக்கி அமர்ந்திருந்த பின் யுதிஷ்டிரன் திரும்பி “இதற்கப்பால் நாங்கள் இழப்பதற்கும் அடைவதற்கும் ஏதேனும் உண்டா, யாதவனே?” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் தேரை ஏவலனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு தானும் நடந்து அகன்றார்.

 

முரசு கதி மாறி ஆணைகளை ஒலிக்கத்தொடங்கியது. திருஷ்டத்யும்னன் எஞ்சிய பாண்டவப் படைவீரர்கள் அனைவரும் பத்து பேர் கொண்ட சிறு குழுக்களென்று ஆகி ஒரு தலைமையை தாங்களே தெரிவு செய்து அணிவகுத்து மீண்டும் குருக்ஷேத்ரக் களத்திற்கு செல்லும்படி ஆணையிட்டான். அங்கு குவிந்து பரந்துகிடந்த உடல்களை எரிகாட்டுக்கு அகற்றிய பின்னரே அவர்கள் உணவருந்த இயலும். அன்றைய நாளின் அனல் அனைத்தையும் எரித்தபின் தானும் மறைந்துவிட்டிருந்தது. களத்தில் விழுந்த உடல்கள் கருகி நிணமுருகி, வெந்த ஊன்சேறென்று மாறி, மிதிபட்டு சகதிக் குழம்பென்று பரந்து, மானுடரேது விலங்கு ஏதென்றறியாமல் ஆகிவிட்டிருந்தன. அங்கிருந்து கெடுமணம் ஒன்று காற்றிலெழுந்தது. ஒரே தருணத்தில் குமட்டும் ஊன்வாடையாகவும் கொதிக்கும் அடுகலத்திலெழும் உணவின் ஆவியென்றும் மாயம் காட்டியது அது.

களத்திலிருந்து புண்பட்ட புரவிகளை மட்டும் இழுத்து வரும்படி திருஷ்டத்யும்னன் ஆணையிட்டான். அவையே அன்று படைவீரர்கள் உணவென்று ஆகவேண்டும். அதன் பின்னரே குருக்ஷேத்ரம் உடல்களை அகற்றி தூய்மை செய்யப்படும். படைவீரர்கள் முதலில் அந்த ஆணையை புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து “மீண்டும் போரா? போருக்கு எழுகிறார்களா அவர்கள்?” என்று வினவிக்கொண்டனர். மீண்டும் மீண்டும் அவ்வாணை ஒலிக்க முதியவர்கள் “நம்மை பிணங்களை அகற்றும்படி ஆணையிடுகிறார்கள்” என்று விளக்கினர்.

“இல்லை, உண்ணத் தகுந்த ஊன்விலங்குகளை மட்டும் அங்கிருந்து தெரிவு செய்து அடுநிலைகளுக்கு கொண்டு செல்லச் சொல்கிறார்கள். அதன் பின்னரே குருக்ஷேத்ரம் தூய்மை செய்யப்பட வேண்டும்” என்றார் இன்னொருவர். “இன்று களத்திற்கு மிகக் குறைவான புரவிகளே சென்றன. அத்திரிகளும் மாடுகளும் பெரும்பாலும் இல்லை. எண்ணிச் சொல்லதக்க யானைகளே இருந்தன” என்று இன்னொருவன் சொன்னான். “எனில் மானுடரை உண்போம். இனி இக்களத்தில் நாம் இயற்றத்தகாத எதுவுமில்லை” என்றான் ஒற்றை கைகொண்ட ஒருவன். “கையிழந்தவர் கையை உண்ணலாம். நிகர்செய்யலாகும்” என்று ஒருவன் சொல்ல கையிழந்தவன் புன்னகைத்தான்.

“எழுக! நிரைகொள்க!” என்று மீண்டும் மீண்டும் முரசு ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தது. படைவீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அழைத்துக்கொண்டு சிறு சிறு குழுக்களாக கூடினார்கள். யுதிஷ்டிரன் அவர்கள் நடுவே செல்வதை ஒருவன் கண்டான். “இதோ அரசர் செல்கிறார்!” என்று ஒருவன் கூவினான். “மும்முடி வேந்தர். பாரதவர்ஷத்தின் சக்ரவர்த்தி!” பலர் நகைத்தனர். “களவெற்றியால் எடைமிகுந்திருக்கிறார். ஆகவே மைந்தர்கள் சுமந்து செல்கிறார்கள்” என்று ஒரு முதியவன் சொல்ல பலர் நகைத்தனர். பிரதிவிந்தியன் சீற்றத்துடன் அவர்களை நோக்கி திரும்ப “வேண்டாம், அவர்களின் அச்சொற்களுக்கு தகுதியானவர்களே நாம்” என்று யுதிஷ்டிரன் கூறினார்.

“இன்று அரசருக்கு நாம் கொழுப்புள்ள ஊனை அளிப்போம். அவரது படைவீரர்களின் நிணம்” என்றான் ஒருவன். “அவருக்கு அது புதியதல்ல. பல்லாண்டுகளாக அவர்கள் அதையே உண்டு வருகிறார்கள். ஊன் உண்ணாத அரசன் எவன்?” என்று ஒருவன் கூவினான். அவர்கள் இறுதியாக விடுபட்ட தளை அது என்பதனால் மிக விரைவிலேயே அதை கொண்டாடத் தொடங்கினர். யுதிஷ்டிரனை நோக்கி வசைச்சொற்களைக் கூவியும் கீழ்மை நிறைந்த கையசைவுகளைக் காட்டியும் ஏளனம் உரைத்தனர். “அவன் துணைவியை சமைத்து அவனுக்கு அளியுங்கள். அவளால்தான் எழுந்தது இக்களம்” என்றார் ஒருவர். “நெறிப்படி அவர்கள் ஐவரும் பகிர்ந்து அதை உண்பார்கள். இவன் காமம் கொண்டவன், அவளுடைய நன்கு வெந்த கருவாயிலை அள்ளி உண்பான்” என்றான் ஒருவன். “இவன் பேரறத்தான். எனவே அவளுடைய நெஞ்சக்குலையே இவனுக்குரியது” என்று ஒருவன் சொல்ல பலர் கூச்சலிட்டு நகைத்தனர்.

சொற்கள் யுதிஷ்டிரரை நோயுறச் செய்தன. உடல் நடுங்க, தலைதாழ்ந்து கொதிக்கும் நீர் நிறைந்த கலம்போல் தொங்க அவர் தேரில் அமர்ந்திருந்தார். தேரை நிறுத்திவிட்டு பிரதிவிந்தியன் நோக்கினான். யௌதேயன் எங்கும் தென்படவில்லை. விழிதொடும் தொலைவில் எங்கும் மரங்களோ நிழலோ இல்லை. அமர்ந்திருக்க ஒரு தடம்கூட தென்படவில்லை. அடுகலம் ஒன்று புரண்டு கிடப்பதைக் கண்டு பிரதிவிந்தியன் ஓடிச்சென்று அதை கொண்டுவந்து புரட்டி பீடமென்று அமைத்து “அமர்க, தந்தையே” என்றான். யுதிஷ்டிரன் அதில் கால்தளர்ந்து அமர்ந்தார். “நீர்! குடிப்பதற்கு சற்று நீர்!” என்றார். பிரதிவிந்தியன் யௌதேயன் வருவதைக் கண்டான்.

யௌதேயன் அணுகி “எங்கும் எவரிடமும் ஒருதுளி நீர்கூட இல்லை. அனைவருமே குருதியைத்தான் குடிக்கிறார்கள்” என்றான். பிரதிவிந்தியன் “பொறுங்கள், தந்தையே” என்று சொல்லி ஓடிச்சென்று அங்கு நின்றிருந்த படைவீரனிடம் “பேரரசருக்கு குடிக்க நீர் வேண்டும். உடனே கொண்டுவா” என்றான்.

“குடிநீரா? இங்கு எங்கும் நீரில்லை. அவரை குருதி குடிக்கச் சொல்க!” என்று அவன் ஆணவத்துடன் சொன்னான். பிரதிவிந்தியன் அவனை சினத்துடன் பார்த்துவிட்டு திரும்பி வந்தான். யௌதேயன் “அனைத்து நீரும் அனலால் வற்றிவிட்டிருக்கிறது” என்றான். “செல்க! எங்கேனும் சென்று நீர் கொண்டு வருக!” என்று பிரதிவிந்தியன் கூவினான். யுதிஷ்டிரன் பக்கவாட்டில் மயங்கி விழுந்தார். உலர்ந்த உதடுகளால் “நீர்! சற்றேனும் நீர்! சற்று நீர்!” என்று முனகினார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 60

பன்னிரண்டாவது களத்தில் அமர்ந்திருந்த சூதரான மச்சர் சுரைக்காய்க் குடுவையில் எருதின் குருதிக்குழாயை உலர்த்தி முறுக்கி நரம்பாக்கி இழுத்துக் கட்டி உருவாக்கிய ஒற்றைத்தந்தி யாழில் தன் சுட்டுவிரலை மெல்ல தட்டி விம்மலோசை எழுப்பி அதனுடன் இணைந்துகொண்ட ஆழ்ந்த குரலில் கர்ணன் களம்பட்ட செய்தியை பாடினார். அங்கிருந்த பதினொரு சூதர்களும் உதடுகளிலிருந்து எழாமல் நெஞ்சுக்குள் முழங்கிய ஒலியால் அதற்கு கார்வை அமைத்தனர். “சூதரே, மாகதரே, விண்ணின் முடிவிலா நீரப்பரப்பு ததும்பி கதிரவன் மீது பொழிந்தது. சுடரனைத்தும் அணைந்து வெம்மை மறைந்து, செந்நிறம் மங்கி, சாம்பல் வட்டமென்றாகி, விளிம்புகளில் எஞ்சும் அனல் அக்கருமையில் கசிந்து பரவ, எடை மிகுந்து மெல்ல மேற்கே தாழ்ந்து மறையும் கதிரவனை நான் கண்டேன்.”

தோழரே, எந்தையர் கண்ட கதிரெழுகைகள் அனைத்தையும் கண்டவன் நான். என் மைந்தர் காணப்போகும் அனைத்து கதிர்நிகழ்வுகளையும் காணும் வல்லமை கொண்டவன். பிறிதொரு முறையும் கதிரவன் இவ்வண்ணம் கருகி அணைந்ததில்லை. அந்தி ஒளிமங்கி மஞ்சள்பூத்து சிவந்து பின் நீலம்கொண்டு கருகி இருள்வதையே கண்டிருக்கிறேன். திரியிழுத்த அகல் என ஒளிர்வட்டம் குறுகி அணைவதை அன்று கண்டேன். கிழக்கிலிருந்து முகில்திரள்கள் பெருகி எழுந்தன. அங்கு விரிந்திருக்கும் பெருங்கடல்கள் அனைத்தும் தீப்பற்றிவிட்டனவோ, ஆழி நீரெல்லாம் நெய்யென்றாகி எரிந்து புகையாக மாறினவோ என்று ஐயுறும்படி கருங்குவைகளாக மலையடுக்குகளாக எழுந்து எழுந்து வந்தன.

அவற்றுக்குள் பல்லாயிரம் உபேந்திரர்கள் மின்படைக்கலம் கொண்டு களிப்போரிடுவதைப்போல் ஒளித்துடிப்புகளை கண்டேன். வானம் இடியென நகைப்பதை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். மண்ணின் நடுக்கை கண்டிருப்பீர்கள். புற்றுக்குள் நாகங்கள் அதிர்ந்து உடல் சுருட்டுவதை அறிந்தும் இருப்பீர்கள். அன்று கண்டேன், விண்மீன்கள் நடுங்கும் இடியோசையை. ககனத்தில் விரையும் அனைத்து கோள்களும் திகைத்து நின்று சுழலும் தாளத்தை. கடுவெளியின் இருளுக்குள் அலைத்து அலைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது அவ்வோசை. திசைநாகங்கள் நடுங்கிச் சுருள, புவி அதிர்ந்தது. நாகஉலகங்கள் அனைத்திலும் அசைவுகள் உறைந்தன. ஓயா நெளிவுகள் நிலைக்க, இருப்பிலிருந்து இன்மையென்றாயிற்று இருண்ட நாகப்பெருவெளி.

முரசுகள் முழங்கத்தொடங்கின. “விண்ணெழுந்தார் அங்கர்! மூதாதையருடன் நின்றார் கதிர்மைந்தர்! தெய்வமென்றானார் கர்ணன்! கணம் ஓயா கொடை அளித்த கைகள் நிலம் படிந்தன. தாழா தலை மண் தொட்டது. அணி அகலா அழகுடல் வீழ்ந்தது. இன்று வானும் மண்ணும் இருள்கொள்க! இன்று கடுகி அழிக காலம்! விழுந்தான் விண்ணூர்வோன் புதல்வன். பேரழகன் விண்ணிலெழுந்தான்! தேவர்கள் மலர்த்தார்களுடன் சூழ நின்றனர். கந்தர்வர்கள் இன்னிசை முழக்கி வரவேற்கின்றனர். கின்னரரும் கிம்புருடரும் அவன் நடக்கும் பாதையை அணி செய்கின்றனர்! இதோ விண்ணகம் கொண்டாடுகிறது. இதோ முனிவர்கள் இறையுணர்வுகொண்டு மெய்ப்படைகிறார்கள்.”

“முரசின் ஓசையைக் கேட்டபடி நான் காவல்மாடத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். என் கைகளில் இருந்த பன்னிரு நரம்புகள் கொண்ட மகரயாழைத் தூக்கி அப்பால் வைத்தேன். இனி ஒற்றைத் தந்தி நாதம் மட்டும் எழுக! எண்ணுகையில் எல்லாம் ஒரு விம்மலென இவன் நினைவு இங்கு திகழ்க! இங்கிருந்த ஒவ்வொன்றாலும் தோற்கடிக்கப்பட்டவன். அன்னையரால், தந்தையரால், உடன்பிறந்தாரால், பிதாமகர்களால், ஆசிரியர்களால், தெய்வங்களால். சூதரே, மாகதரே, அறுதியாக அறத்தால். இந்நாள் வரை அறத்தெய்வம் நெறிபிழைப்போரையே பலிகொண்டு இங்கு திகழ்ந்தது. அவர்களின் அஞ்சித் துயருற்ற உள்ளத்தை அவியெனக் கொண்டது. மாசுகலந்த குருதியை உண்டு சுவை மறந்தது. இன்று அது இன்கனி தேடியிருக்கக்கூடும்.”

“கனிகளில் இனிய கனி இது. அறமன்றி பிறிதிலாது மண்ணில் வாழ்ந்து நிறைந்தவன். உடல்முழுமை கொண்ட அழகன். கனிந்து தன்னை அத்தெய்வத்தின் பலிபீடத்தில் வைத்தவன். கொள்க தெய்வம்! கொள்க பேருருவே! இத்தூய பலியை கொள்க! இனியொரு பலி யுகயுகங்களுக்கு உனக்கு தேவையில்லாமல் ஆகுக! இந்தப் பலியால் உன் நா இனிக்கட்டும். உன் நெஞ்சு குளிரட்டும். உன் விழிகள் ஒளி கொள்ளட்டும். இனி வரும் மைந்தர் அறிக, இந்தத் தூய பலியைக் கொடுத்து இங்கு நிறுத்தினோம் அறத்தேவனை என! இனியொன்றில்லை எனும்படி பெரும்பலி கொடுத்து எழுப்பியுள்ளோம் அவனை என! இங்கு கொலுவீற்றிருங்கள் எங்கள் இறையே. இங்கு கோல் கொண்டருளுங்கள் எங்கள் தலைவனே. இனி உங்கள் சொல் இங்கு மாற்றிலாது திகழ்க! இனி அறமென்பதில் அறிஞர்களுக்கு ஐயம் இல்லாதாகுக!” குரல் விம்மி அழுது யாழ் மேலேயே தலைவைத்து உடலதிர்ந்தார் சூதர். சூழ்ந்திருந்தோர் அவரை நோக்கிக்கொண்டு அடிநாதத்தை மட்டும் மீட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

அர்ஜுனன் தேர்த்தட்டில் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருக்க இளைய யாதவர் தேரைத் திருப்பி பாண்டவப் படைகளுக்குள் கொண்டு சென்றார். தொலைவில் கர்ணனின் களவீழ்ச்சியை அறிவிக்கும் முரசொலிகள் எழுந்துகொண்டிருந்தன. பாண்டவப் படையினர் முற்றிலும் சொல்லடங்கி தனித்தனியான மானுட உடல்களாக மாறி பிரிந்து பின்னடைந்தனர். மறுபுறம் கௌரவப் படையினர் சிறுசிறு குழுக்களென்றாயினர். ஒவ்வொரு குழுவும் பிறிதொரு குழுவுடன் இணைந்தது. உடல்கள் உடல்களுடன் ஒட்ட அவர்கள் ஒற்றைத் திரளென்றாகி சுருங்கி பின்னடைந்துகொண்டிருந்தனர். இரு படைகளுக்கும் நடுவே வெந்தும் கரிந்தும் சிதைந்தும் கிடந்த மானுட உடல்களும் தேருடைவுகளும் புரவிச்சிதைவுகளும் யானைக்குவியல்களுமாக குருக்ஷேத்ரம் விரிந்து விரிந்து அகன்றது.

ஒருபோதும் அது அத்தனை அகலம் கொண்டிருக்கவில்லை. அத்தனை பெரிதா களமென்று இயல்பாக அதை திரும்பி நோக்கிய ஒவ்வொருவரும் திகைப்புற்றனர். பின்னர் திரும்பி தங்களைப் பார்த்து தாங்கள் அத்தனை குறைந்துவிட்டோம் என்பதைக் கண்டு திகிலுற்றனர். பாண்டவப் படையினரில் ஈராயிரம் பேருக்கும் குறைவானவரே எஞ்சியிருந்தனர். அவ்வளவே கௌரவப் படையிலும் உயிருடன் மிஞ்சினர். பின்னடைந்து இரு படைகளும் குருக்ஷேத்ரத்தின் இரு எல்லைக்கு சென்றபோது இரு தரப்பாலும் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டு வேறெங்கிருந்தோ வந்து குவிந்தனபோல் கிடந்தன அவ்வுடல்கள். பெருவெள்ளம் பொங்கிப் பாய்ந்து அணைந்தபின் வடிந்த சகதியின் மட்கிய குப்பைகளும் நெற்றுகளும் தடிகளும்போல.

படைவீரர்கள் ஒவ்வொருவரும் அதை நோக்க அஞ்சினர். ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே நோக்கினர். எடைமிக்க தலைகளால் நிலம் நோக்கினர். அரிதாக சிலர் விண்ணை நோக்கினர். முகில் எழுந்து மூடிக்கொண்டிருந்த வானிலிருந்து மழைத்துளிகள் தெறித்தன. நீராடி சாலையினூடாக கொட்டில் மீளும் யானைக்கூட்டங்களின் உடலிலிருந்து தெறிக்கும் துளிகளென. இருதரப்பிலும் எவரும் தங்குவதற்கு குடில்கள் எஞ்சவில்லை. எரியெழுந்து பாதைப் பலகைகள் அனைத்தும் எரிந்துவிட்டிருந்தமையால் கரிபடிந்த தடங்களே பாதையென்றாகி தெரிந்தன. களஞ்சியங்கள் எரிந்து அணைந்துவிட்டிருந்தன. அவற்றிலிருந்து கசிந்த கரும்புகை தயங்கி வானில் நின்றது. இரு தரப்பிலும் ஒற்றை வாழ்த்தொலி கூட எழவில்லை. முரசுகள் மட்டும் “விழுந்தார் மாவீரர்! அங்கநாட்டு அரசர் வீழ்ந்தார்! கதிர்மைந்தர் களம்பட்டார்! வெல்க கர்ணன் புகழ்! வாழ்க வசுஷேணன் எனும் பெயர்!” என்று முழங்கிக்கொண்டிருந்தன.

புரவியில் அர்ஜுனனை நோக்கி வந்த நகுலன் விரைவழிந்து சற்றே திரும்பி நின்று “யாதவரே, நமது படைகளிலிருந்தும் அங்கருக்கான வாழ்த்தொலிகள் எழவேண்டும். நான் ஆணையிடவா?” என்றான். இளைய யாதவர் சொல்லெடுப்பதற்குள் அர்ஜுனன் உரத்த குரலில் “வேண்டாம்!” என்றான். சீற்றத்துடன் திரும்பிய நகுலன் “போர் முடிந்துவிட்டது, மூத்தவரே. போர் முடிவை அறிவித்து களமுரசுகள் முழங்கிய கணமே வஞ்சங்களும் அகன்றுவிடவேண்டுமென்பது நெறி. நீங்கள் வென்றுவிட்டீர்கள். புகழ்சூடிவிட்டீர்கள். சூதர்கள் சொல் யாக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இனி எதற்கு இக்காழ்ப்பு?” என்றான். “வேண்டாம் என்று உன்னிடம் சொன்னேன்” என்று மேலும் சீற்றத்துடன் அர்ஜுனன் சொன்னான்.

நகுலன் சினத்தில் உடல் நடுங்க, வலிப்புகொண்ட முகத்தில் பற்கள் வெளித்தெரிய, மூச்சின் ஒலியில் “இது கீழ்மை. நீங்கள் அவரை வீழ்த்தியதைவிட பெரும் கீழ்மை இது. அதோ களம் வீழ்ந்து கிடப்பவர் பாரதவர்ஷம் கண்ட மாவீரர். ஒற்றை வாழ்த்தொலிகூட எழாது அவர் உடல் அங்கு கிடக்கிறது. அவரை எளிய வீரனின் உடலென அவர்கள் எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான். அவன் குரல் உடைந்தது. “இங்கு வீழ்ந்த அத்தனை மாவீரர்களையும் இருதரப்பும் சேர்ந்து வாழ்த்தியிருக்கிறது, மூத்தவரே. அவரை நாம் வாழ்த்துவதே முறை.”

அர்ஜுனன் “வேண்டியதில்லை! வேண்டியதில்லை!” என்றான். அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. பின்னர் எழுந்து காண்டீபத்தைத் தூக்கி நகுலனை அறைவதுபோல் நீட்டி “விலகிச்செல்! அறிவிலி! விலகிச்செல் இங்கிருந்து. இனி ஒரு சொல்லும் பேசாதே” என்றான். நகுலன் அசையாது நின்று “இக்கீழ்மையை நான் உங்களிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை, மூத்தவரே” என்றான். “சற்று முன் எழுந்த கீழ்மையை எதிர்பார்த்தாய் அல்லவா?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். நகுலனின் முகம் மாறியது. “போரில் செய்த கீழ்மையை போருக்குப்பின் இயற்றும் இச்சிறுமைகளினூடாக நிகர் செய்து கடந்து செல்லலாம் என்று எண்ணுகிறாயா?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். அதிர்ச்சியுடன் “மூத்தவரே!” என்றான் நகுலன்.

“இக்கீழ்மையை எவரும் வெல்ல இயலாது. இது நம் கொடிவழியினரின் நினைவில் நின்றிருக்கும். பல்லாயிரம் தலைமுறைகள் இங்கு சூதர் இதை பாடுவர். என் புகழ் பேசப்படுமிடத்தில் எல்லாம் இவ்வெற்றியின் கெடுமணமும் உடனிருக்கும். எதைச் செய்தும் நீ இதை மறைக்க இயலாது. மறைக்கவும் வேண்டாம். இது இங்ஙனமே இருக்கட்டும். குருக்ஷேத்ரத்தில் விழுந்த அவன் உடல் நமது கொடிவழியினரின் நினைவில் நீடிக்கட்டும். தீரா நோயென என்றும் நம் குருதியில் திகழட்டும் அந்நினைவு” என்றபின் மூச்சிரைக்க அவன் தளர்ந்தான். ஓசையுடன் தேர்த்தட்டை அறைந்தது காண்டீபம். தளர்ந்து பின்னகர்ந்து பீடத்தில் அமர்ந்து “உலகியலில் வெற்றியென ஒன்று இல்லை என உணரும்பொருட்டு இது நிகழ்ந்தது. இங்கே அடைவதொன்றில்லை என்று உணரும்பொருட்டு இப்போர் மூண்டது போலும்” என்றான். தலையை இரு கைகளால் தாங்கி முனகிக்கொண்டான்.

தவிப்புடன் “யாதவரே” என்று நகுலன் அழைத்தான். புன்னகையுடன் இளைய யாதவர் சொன்னார் “இங்கு படை எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. தன்னந்தனிக் குரல்கள் ஆங்காங்கே எழுந்து வாழ்த்திக்கொண்டிருக்கின்றன. ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுத்துக்கொண்டு பெரும் குரலென்றாகி விண்முட்ட ஒலிக்க போதிய வாய்கள் இல்லை. ஆகவே வாழ்த்தொலி எழுந்தும் எப்பயனும் இல்லை. முரசுகள் ஒலிக்கட்டும். அது களமுறைமை.” நகுலன் சீற்றம்கொண்டவனாக ஏதோ சொல்ல நாவெடுத்தான். பின்னர் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு தலைவணங்கி திரும்பிச் சென்றான். புரவியில் ஏறி அதை உதைத்துச் செலுத்தி விரைந்தான்.

தேரை முன்செலுத்தியபடி இளைய யாதவர் “உன் துயர் அறிகிறேன், பார்த்தா. ஒவ்வொரு வெற்றிக்குப் பின்னும் துயருறாத மெய்வீரன் எவனும் இங்கில்லை” என்றார். “இது வெற்றியல்ல, வெறும் வஞ்சம்! வெற்றுக்கீழ்மை!” என்று உரத்த குரலில் அர்ஜுனன் சொன்னான். “முதல் பிழையிலிருந்து தொடங்கி இங்கு வந்து நின்றிருக்கிறாய். விதைத்தது வளரும், தொடங்கியது நிறைவுறும்” என்றார் இளைய யாதவர். “ஒன்றில் நீ நிறைவுறலாம். இனி நீ இங்கே இயற்றுவதற்கு கீழ்மை எதுவுமில்லை. இக்களத்தில் இனி உன்னால் வெல்லப்படவும் எவருமில்லை.” அர்ஜுனன் “ஆம், மெய்” என்றான். கசப்புடன் புன்னகைத்து “இதில் துயருற ஏதுமில்லைதான். பீஷ்மரையும் துரோணரையும் வீழ்த்திய எனக்கு இயைந்ததுதான் இச்செயல்” என்றான்.

தேரைச் செலுத்தியபடி “அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அனைத்துச் செயல்களினூடாகவும் இந்த முடிவை நோக்கியே வந்துகொண்டிருந்தார்கள், பார்த்தா. உனது அனைத்து எண்ணங்களூடாகவும் உணர்வுகளூடாகவும் நீயும் இங்கு வந்து சேர்ந்துகொண்டிருந்தாய். இது நீங்கள் அனைவரும் பிறப்பதற்கு முன்னரே முடிவு செய்யப்பட்ட தருணம். இங்கு நீங்கள் உங்களுக்கு ஆணையிடப்பட்டதையே முடித்தீர்கள் என்று கொள்க!” என்றார் இளைய யாதவர். “ஊழ்!” என்று ஏளனத்துடன் அர்ஜுனன் சொன்னான். “எத்தனை நாணமற்ற சொல்! எத்தனை கீழ்மை நிறைந்த சொல்! எத்தனை சிறுமைகளும் தீமைகளும் இச்சொல்லால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும்!”

“ஆம்” என்று இளைய யாதவர் நகைத்தார். “உண்மை. ஆனால் அதற்கிணையாகவே அத்தனை மேன்மைகளும் வெற்றிகளும் மெய்மைகளும் உவகைகளும் மறைக்கப்பட்டிருக்குமெனில் அது நிகர் செய்யப்படுகிறது. ஊழென்பது ஒவ்வொரு வண்ணமும் பிறிதொன்றுடன் கலந்து உருவாகும் வெண்மை. பருப்பொருட்கள் அனைத்தும் ஒன்றுடன் ஒன்று இயல்பு நிறைந்து உருவாகும் வெறுமை.” அர்ஜுனன் தன் தலையை இரு கைகளிலும் தாங்கி அமர்ந்திருந்தான். குமட்டல் எடுப்பதுபோல் இருமுறை உலுக்கிக்கொண்டான். தேரின் உலுக்கலில் அவன் உடல் உயிரில்லாத சடலம் என அசைந்து அதிர்ந்தது.

அவர்களுக்குமேல் விண்ணகம் இடிக் கொந்தளிப்பால் நிறைந்திருந்தது. நூறு நூறு குருக்ஷேத்ரக் களங்களை எடுத்து எடுத்துக் காட்டி அமைவதுபோல் மின்னல்கள் துடித்தன. “இன்று பெருமழை பெய்யக்கூடும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “இங்குளோர் அனைவரும் இரவில் மழைப்பொழிவில்தான் அமர்ந்திருக்க நேரும்.” அர்ஜுனன் அவர் சொன்னதை கேட்கவில்லை. வானை நோக்கி “உன் தந்தை மகிழ்ந்திருக்கிறார். இன்றிரவை அவரே ஆள்வார்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். அர்ஜுனன் அச்சொல்லால் தொடப்பட்டவனாக நிமிர்ந்து நோக்கினான். மின்னல் அவன் முகத்தை சுடரச்செய்து அணைய வானம் இடியோசையால் நிறைந்தது.

பாண்டவப் படைகள் மிகமிகக் குறைந்துவிட்டிருந்தமையால் அந்த விரிந்த வெளியில் அவர்கள் சிதறிப்பரந்திருந்தனர். அனைவர் உடல்களும் கரி படிந்திருந்தன. காட்டெரிக்குப் பின்னர் சருகுக் கரிதுகள் அலைவதுபோல அவர்கள் நிலமெங்கும் அசைந்தனர். அவர்கள் சென்றமைய இடம் இருக்கவில்லை. படைகளின் பின்புறத்தில் களஞ்சியங்கள் எரிந்து புகை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தன. தலைமைதாங்கி ஆணையிட எவரும் இருக்கவில்லை. ஆகவே அவர்கள் உள்ளத்தில் எழுந்த எண்ணத்தால் கொண்டுசெல்லப்பட்டார்கள். அருகிருந்தவர்களின் அசைவுகளை தாங்களும் இயற்றினார்கள். ஒரு திசை நோக்கி குவிந்துசென்று அங்கே எரியும் புகையும் மண்டியிருக்கக் கண்டு பின்னடைந்தனர். பின்னிருந்தவர்கள் முன் உந்த தேங்கி வளைந்து பிறிதொரு வழி திறந்து அத்திசை நோக்கி சென்றனர்.

அவர்களுக்கு ஆணையிட்டபடி முரசுகள் முழங்கின. ஆனால் அவ்வாணைகளுக்குள் ஒருமை இருக்கவில்லை. ஆகவே அவை சொல்கலந்து வெற்று ஓசையென்றாயின. அவை வானிலிருந்து பொழிந்த விண்முரசுகளின் ஒலியில் கலந்து வீணாயின. கொம்புகளை முழக்கியபடி வந்த சிறிய படைத்தலைவர்கள் “ஒன்றாகத் திரள்க, அணிகொள்க!” என்று ஆணையிட்டனர். “ஒன்றாகத் திரண்டு உணவில்லாமல் துயில்க!” என ஒருவன் படைத்தலைவனை பகடி செய்தான். அவன் திரும்பி சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்துவிட்டு புரவியைத் திருப்பிக்கொண்டு சென்றான்.

“இன்று மழையே நமக்கு கூரையென்றாகும்” என்று ஒருவன் சொன்னான். “நன்று. பகலில் நெருப்பு. இரவெல்லாம் மழை” என்றான் ஒருவன். பலர் நின்று திரும்பி நோக்கி புன்னகைத்தனர். அந்தக் கையறுநிலையை அவர்கள் சிரித்துக் கடக்க முயன்றனர். “இன்று நாம் நன்கு வெந்த மானுட ஊனை உண்ணவிருக்கிறோம். நம் உடலில் மானுட பலி கோரும் தெய்வங்கள் எழும். நாளை இக்களத்தில் தெய்வங்கள் நின்று போரிடும்” என்று ஒருவன் சொன்னான். “மானுட உடல்களை புணரலாமென்றால் ஏன் உண்ணலாகாது?” என்றான் ஒருவன். அவன் என்ன சொன்னான் என எவருக்கும் புரியவில்லை.

தனித்து, சோர்ந்து, பிரிந்து, தள்ளாடி அமர்ந்து, பின் எழுந்து, எங்கு எத்திசை நோக்கி என்றறியாது நடந்துகொண்டிருந்த பாண்டவப் படைகளினூடாக கரித்தடப் பாதையில் இளைய யாதவர் தன் தேரை ஓட்டிச்சென்றார். படைவீரர்கள் பிளந்து அவருக்கு வழிவிட்டனர். புகையை ஊடுருவிச் செல்வதுபோல் தேர் அவர்களை ஓசையின்றி, தொடுகையின்றி விலக்கிச் சென்றது. தேரின் சகட ஓசை மட்டும் கேட்டது. நடந்துகொண்டிருந்தவர்களின் காலடியோசைகள் புகைத்திரையால் மூடப்பட்டு நீருக்குள் என மழுங்கி ஒலித்தன. பகல் முழுக்க எழுந்த வெடிப்பொலிகளால் அடைத்துவிட்டிருந்த காதுகளில் கம்பி அறுந்த யாழ் என பிறழ்வொலி ஒன்று எஞ்சியிருந்தது.

ஒவ்வொரு நாளும் போர் முடிந்து அத்தேர் அவ்வாறு படைகளைக் கடந்து அப்பால் செல்கையில் இருபுறமும் வாழ்த்தொலிகள் எழுவது வழக்கம். துயருற்றுக் களைத்திருந்தாலும் குருதி வார்ந்து சோர்ந்திருந்தாலும்கூட படைவீரர்கள் படைக்கலங்களைத் தூக்கி “ஃபால்குனன் வாழ்க! பார்த்தன் வாழ்க! வில் விஜயன் வாழ்க! வெற்றிகொள் வேந்தன் வாழ்க!” என்று வாழ்த்தொலி எழுப்புவார்கள். பெருமிதமும் களிவெறியும் கொண்டு சிலர் கூத்தாடுவார்கள். புண்பட்டு தட்டுவண்டிகளில் அள்ளி அடுக்கப்பட்டு கொண்டு செல்லப்படுபவர்கள்கூட அவ்வாழ்த்தொலியைக் கேட்டு கையூன்றி எழுந்தும் ஒருக்களித்துத் திரும்பியும் தேர்த்தட்டில் வில்லுடன் நின்று செல்லும் அர்ஜுனனை நோக்கி முகம் மலர்வார்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் புலரியில் படைமுகம் எழுகையில் அனைவரும் திரும்பி நோக்குவது அர்ஜுனனைத்தான். அவன் கையில் நாண் கொண்டுள்ள காண்டீபமே அவர்களை உளம் தூண்டியது. அவர்களின் கனவுகளில் வந்து ஒளியாடியது. எங்கெங்கோ ஏதேதோ தெய்வங்களின் கைகளில் அவ்வில்லை அவர்கள் பார்த்திருந்தார்கள். தொலைதூரச் சிற்றூர்களில் குலதெய்வமென அமர்ந்திருந்த காட்டிருப்புகள் அவ்வில்லை கையில் வைத்திருந்தன. “இது நான். என்றும் உடனிருப்பேன்” என்றன. அவர்கள் ஒருபோதும் குடித்தெய்வங்கள் உடனில்லாமல் வாழ்ந்தவர்கள் அல்ல.

அவர்கள் அந்த வில்லை நோக்குகையில் எல்லாம் மெய்ப்புகொண்டனர். இளைய யாதவர் ஓட்டிய அந்தத் தேரை போரிடுகையிலும் உளம் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தனர். அமரத்தில் அங்கில்லையென அமர்ந்திருந்த கருவண்ண உடலனை நூறு முறை ஆயிரம் முறை விழிகளால் தொட்டு உழிந்தனர். அவருடைய குழல்கற்றையில் இமைப்பின்றி ஒளிகொண்ட பீலிவிழியை நோக்கி உளம் மடிந்து வணங்கினர். “எங்கு வெற்றிகொள் விஜயனும் சொல்திகழ் கரியனும் உளரோ அங்கு மெய்மையும் சிறப்பும் அழிவில்லாது நிலைகொள்ளும் என்று அறிக!” அச்சொல் ஒவ்வொரு இரவிலும் சூதர்களின் பாடல்களின் முடிவில் எழுந்து நின்றது. அச்சொல்லுடன் அவர்கள் துயிலச்சென்றனர். இளமழை பொழிந்த குளிரில் அது அனல்போல் வெம்மையளித்தது. காலையில் விழித்தெழுகையில் இளங்காற்றென வந்து உடல் மலர வைத்தது. அச்சொல்லை தங்கள் அகம் ஓயாது உரைத்துக்கொண்டிருப்பதை அவர்கள் எப்போதும் உணர்ந்தனர்.

ஆனால் அன்று அவர்கள் எவரும் அர்ஜுனனை திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவன் அவர்களை கடந்து சென்றபோது இயல்பாக நோக்கியபின் விழிதிருப்பிக்கொண்டனர். அத்தேர் கடந்து நெடுந்தொலைவிற்குச் சென்ற பின்னர் எவனோ ஒரு வீரன் ஓங்கி நிலத்தில் உமிழ்ந்தான். சிலர் அவனை திரும்பிப்பார்த்தனர். அவன் பித்தன்போல் நகைத்து “பழிகொள் வீணன்! இக்குருதியிலாடி அவன் அடைந்ததென்ன?” என்றான். “வாயை மூடு! நீ அரசப்பழி சூடுகிறாய்!” என்றான் ஒருவன். “இல்லை, தெய்வப்பழி சூட விரும்புகிறேன்! இதோ இக்களத்தில் நிகழ்ந்ததற்கு அப்பால் நாமும் நம் குடியும் அடையும் பெரும்பழியென பிறிதொன்றுண்டா? தெய்வப்பழி இது. எங்கள் குடிமீது எங்கள் கொடிவழியின்மீது தெய்வப்பழி விழுக! எங்கள் மூதாதையர் அடைக தெய்வப்பழி!” என்று அவ்வீரன் உரக்கக் கூவினான்.

சூழ்ந்திருந்த அனைவரும் அவனை பதைப்புடன் நோக்கினர். வெறிகொண்டு நகைத்து அவன் கைகளை விரித்தான். வெறியாட்டென நடுக்கு எழ சுழன்று ஆடி நின்றான். “பழி கொள்ளும் பொருட்டு தெய்வம் எழுந்திருக்கிறது, தோழரே! மானுடப்பழிகொண்டு மகிழ வந்துள்ளது இறுதி தெய்வம்! இதோ சென்றவனை நீங்கள் கண்டீர்கள் அல்லவா? அவன் தெய்வம். பலி கொள்ள வந்த கொடுந்தெய்வம். கலியுகத்தின் தெய்வம். குருதியாடி நிறைவுற்று களம் மீள்கிறான். அள்ளி அள்ளி உண்டான் நிணத்தையும் குருதியையும். இக்களத்தில் விழுந்த அத்தனை உயிர்களையும் உண்டான். மானுடரை, புரவிகளை, யானைகளை சுவைத்தான். பசி கொண்ட அந்த வாயை நான் கண்டேன்.”

“ஈடில்லா கொலைஞன்! கோடி கோடி கொலைகளினூடாக தெய்வமென்றானவன்! அவனை நான் கண்டேன்! ஆம், அவன் என் பழியையும் கொள்க! கொள்க என் பழியையும்! அவன் கொள்க என் பழியையும்! என் குடித்தெய்வங்களே இவனிடம் சென்றமைக என் பழி! இப்புவியில் ஒரு துளி எச்சமின்றி அழிக இவன் குடி!” இடையிலிருந்து வாளை எடுத்து அக்கணமே தன் கழுத்தில் வைத்து இழுத்து தலை துண்டாக்கி மடிந்து நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் முகத்தில் எஞ்சிய அவ்வெறி தசைச்சிற்பமென நிலைத்து மண்ணில் கிடந்தது. சூழ்ந்திருந்தோர் அதை நோக்க அஞ்சினர். அனலை வட்டமிட்டுச் செல்பவர்கள்போல் அதை ஒழிந்து நடந்தனர். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் அந்நோக்கை தங்கள் உள்ளத்தில் கொண்டு சென்றனர்.