நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 7

பகுதி இரண்டு : குருதிமணிகள் – 1

கனகர் வழிதவறிவிட்டிருந்தார். அதை தெற்குக் கோட்டையின் கரிய பெருஞ்சுவரில் முட்டிக்கொண்டு நின்றபோதுதான் அவர் உணர்ந்தார். முதலில் அவர் அதை கோட்டை என்றே உணரவில்லை. இருளென்றே எண்ணினார். அணுகுந்தோறும் இருள் அவ்வண்ணமே நின்றிருப்பதுகூட விழிகளுக்கு விந்தையாகப் படவில்லை. மிக அருகே சென்று அவ்விருள் பரப்பின் பருபருப்பை விழிகளால் உணர்ந்த பின்னரே அது சுவரென அறிந்து புரவியை நிறுத்தினார். மூச்சிரைத்தபடி அதை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். சுவர் காற்றில் திரைச்சீலை என ஆடுவதாகத் தோன்றியது. அது தன் களைப்பால் தோன்றுவது என உணர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். கண்களுக்குள்ளும் அவ்விருள் தேங்கியிருந்தது.

அது எந்த இடம் என உய்த்தறிய அவர் முயன்றார். ஆனால் எத்தனை எண்ணியும் சித்தம் திகைத்து திசைகளில் முட்டி நின்றிருந்தது. தெற்குதிசைக்கு கிளம்பியதை எண்ணி எண்ணித்தான் நினைவிலிருந்து எடுத்தார். எனில் இது தெற்குக் கோட்டை. தென்மேற்கா தென்கிழக்கா? எந்த அடையாளங்களும் தென்படவில்லை. அங்கிருந்த குறுங்காடும், அச்சாலையின் இருபுறங்களிலும் இருந்த கைவிடப்பட்ட சிறுவீடுகளும் கல்லால் ஆன சிறிய துர்க்கையன்னையின் ஆலயமும் எந்தச் செய்தியையும் அளிக்கவில்லை. ஏதேனும் ஓர் அடையாளத்திற்காக அவர் விழிகளை சுழற்றினார். அனைத்துமே நன்கறிந்தவை, ஆனால் எந்தத் தனியடையாளமும் அற்றவை.

அஸ்தினபுரியின் ஒவ்வொரு ஆலயமும் ஒவ்வொரு இல்லமும் ஒவ்வொரு சாலையும் பிறிதொன்றைப்போலவே உள்ளன. சிதல்கள் தங்கள் கூடுகளை எப்படி ஒன்று பிறிதைப்போலவே கட்டிக்கொள்கின்றன, ஏன் அத்தனை தேன்கூடுகளும் ஒன்றென்றே தோன்றுகின்றன என்று அவர் வியந்ததுண்டு. அவற்றின் உடலென்றான அகம் பிறிதொன்றை இயற்றும் ஆற்றல்கொண்டது அல்ல. மானுட உள்ளம் உடலைக் கடந்து தானெழுவது, உடலை ஆள்வது என்று அவரே அதற்கு விளக்கமும் அளித்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் மானுடரும் அனைத்தையும் ஒன்றுபிறிதென்றே அமைத்துக்கொள்கிறார்கள். இந்த இல்லம் அஸ்தினபுரியின் அத்தனை இல்லங்களையும் போலத்தான் இருக்கிறது. தனியடையாளம் என்று நாம் எண்ணுவதெல்லாம் மிகமிகச் சிறிய வேறுபாடுகளைத்தான்.

மானுடரால் அவ்வண்ணம்தான் இயலும். ஒரே காலகட்டத்தில் அமைவன ஒன்றுபோலிருக்கின்றன. ஒரே இடத்திலமைபவை ஒன்றுபோலிருக்கின்றன. அகன்று நோக்கினால் அந்நகரமே ஒன்றுபோல் அமைந்தவற்றாலானது. மலைமேல் நின்று நோக்கினால் அனைத்து நகரங்களும் ஒன்றுபோலவே தோன்றக்கூடும். விண்ணில் நின்று நோக்கும் தெய்வங்களுக்கு அனைத்து மானுட அமைப்புக்களும் ஒன்றே என்று தோன்றக்கூடும். அனைத்து மானுட முகங்களும் ஒன்றென்றே தோன்றக்கூடுமா என்ன? அனைத்து மானுடரும் ஒற்றை உருவம் கொண்டவர்கள்தானா?

எதிரே ஒரு சூதர் தலையாட்டி பாடியபடியே வந்தார். கனகர் அவரிடம் “சூதரே, இது எந்த இடம்?” என்றார். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்து “நன்று… நாம் ஒன்றாக உண்போம். ஒன்றாகப் புணர்வோம். ஒன்றாக இருப்பதே நம்மை மகிழ்ச்சியாக்கும்… ஏன் தனிமைகொள்ளவேண்டும்?” என்றார். கனகர் திகைத்து பின் அவருடைய பதறும் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கி “இது அரசாணை. இந்த இடம் என்னவென்று சொல்லுங்கள்” என்றார். “ஏன் என்றால் நாம் ஆணவம் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் வைத்திருக்கும் அந்தச் சிறிய உறுப்பைக்கொண்டு உலகையே அளக்க விழைகிறோம்.”

அவர் காற்றோசையுடன் நகைத்து “சுங்கச்சாவடியில் முத்திரையிடும் மரத்துண்டு அது என எண்ணுகிறார்கள் சில ஆண்கள். அதைக்கொண்டு ஒருமுறை அழுத்தி எடுத்தால் அந்தப் பெண் அவனுக்குரியதாகிவிடுவாளாம்… எனில் அந்த மாளிகையை அதைக்கொண்டு முத்திரையிடு, மூடா!” என்றார். கனகர் சலிப்புடன் தலையசைத்தார். “அரசே, போரில் எத்தனை ஆயிரம் முத்திரைக்கோல்கள் அவ்வண்ணம் மண்படிந்திருக்கும்? அவற்றைப்பற்றி ஏதேனும் செய்தி உண்டா?” என்றார். “செல்க!” என்றார் கனகர். “வெடிப்பொருளைப் பற்றவைக்கும் கரிய சிறு திரிபோல் அது மானுடரில் அமைந்துள்ளது என்று என் ஆசிரியன் சொன்னான். அது சிதையேறி அனல் பற்றிக்கொள்ளும்போது நீலச்சுடர் எரிவதுண்டா?”

அவருடைய முகம் மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. வாயில் மாறாத இளிப்பு தங்கியிருந்தது. கைகள் எதையோ காற்றில் சுழித்துச் சுழித்து அலைபாய்ந்தன. “தேவர்கள் மானுடரை விழிகளைக்கொண்டு அடையாளம் காண்கிறார்கள் என்பார்கள். ஆனால் நான் அறிவேன், பாதாளமூர்த்திகள் மானுடரை அவர்களின் காமச்சிற்றுறுப்பைக்கொண்டே அடையாளம் காண்கிறார்கள். அது மெய்யாகவே ஒரு சிறு கைப்பிடி. அதைப் பிடித்துத் தூக்கி எடுக்கிறார்கள்… ஆம்!” அவர் மீண்டும் நகைத்தார். “அது எப்போதுமே அவர்களை அறிந்திருந்தது… அது மானுட உடலில் இருந்தாலும் அவர்களுக்கு உரியது… ஏனென்றால்…”

கனகர் அத்தனை பொழுது அந்தப் பித்தை ஏன் அப்படி நின்று செவிகொண்டோம் என தன்னை எண்ணியே வியந்தார். புரவியைத் திருப்பி வந்த வழியிலேயே செல்லத் தொடங்கினார். அவர் பின்னாலிருந்து உரக்க கூவினார் “பல்லாயிரம் பேரின் காமச்சிற்றுறுப்புகள்… பல லட்சம். அவற்றை மட்டும் வெட்டிக் கொண்டுவந்திருக்கலாம். அவற்றை இந்நகரில் நடலாம். கருணைக்கிழங்கின் முளைக்கண் போன்றவை அவை. இங்கே அவை முளைத்தெழும். நான் அறிவேன், அகன்ற தளிரிலைகளுடன் அவை முளைக்கும். கருணைக்கிழங்கின் தண்டுபோலவே இருக்கும். ஆனால் கரியவை… அவை பெருமரங்களாக இந்த நகரில் பெருகி நிழல் பரப்பும். இங்கே நாங்களெல்லாம் அதன்கீழ் அமர்ந்து…”

கனகர் தன் உடல் வியர்வைகொண்டிருப்பதை கண்டார். என்ன ஆயிற்று? அச்சொற்கள் தானறியாத எங்கோ சென்று தொடுகின்றன. எதையோ அசைத்துவிட்டிருக்கின்றன. இல்லை, இப்போது நான் தேடுவது வழியை மட்டுமே. ஆனால் வழிகள் என எதுவுமே அகத்தே எழவில்லை. அவர் அஸ்தினபுரியில் எப்போதுமே வழிகளை நினைவுகூர்ந்தவர் அல்ல. கால்கள் நடக்கத்தொடங்கிய நாட்கள் முதல் அந்நகரின் தெருக்கள் அவருக்குரியவையாக இருந்தன. இளமையில் மொத்த நகரிலும் அவர்கள் ஒளிந்து விளையாடுவதுண்டு. வேள்விச்சாலைகள் முதல் அங்காடிகளின் இருண்ட சிறுசந்துகளுக்குள் வரை ஒளிந்துகொள்வார்கள். ஒளிந்துகொள்பவனை தேடிச்சென்று பிடிப்பதில் அவர் தேர்ச்சி கொண்டிருந்தார். ஒளிந்துகொள்பவனாக நின்று அந்நகரை அவர் தன்னுள் எழுப்பிக்கொள்வார். அவன் சென்றவழி நத்தையின் ஒளித்தடம் என தெரியும். அங்கே சென்று அவனை பற்றிக்கொள்வார்.

ஒரு கட்டத்தில் அவர் நகரை உணர்வதையே மறந்துவிட்டிருந்தார். செல்லவேண்டிய இடம் தோன்றியதுமே கால்கள் வழியை தெரிவுசெய்துவிடும். நினைத்தபோது சென்றெய்தும் அந்த நகருக்கு அப்பால் அவருடைய சித்தம் சென்றதுமில்லை. சிறுவர்கள் வழிதேடுவதே இல்லை. அவர்களின் உவகையும் கொப்பளிப்பும் வழிகளை அளிக்கின்றன. காற்றுக்கு கதவுகள் திறப்பதுபோல. இச்சாலைகளில் ஏன் ஒரு குழந்தைகூட இல்லை? சிறுவர்கள் இல்லாமல் இச்சாலைகளை நான் கண்டதே இல்லை. ஏனென்றறியாமல் ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள். எண்ணியிராமல் கூச்சலிடுவார்கள். அவர்களெல்லாம் எங்கே? உணவுதேட அன்னையருடன் காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டிருக்கக் கூடும்.

இத்தெருக்களில் கட்டடங்களும் தூண்களும் அவ்வண்ணமே உள்ளன. மண்ணும் கல்லும் மாறவில்லை. ஆனால் அவை அனைத்துமே பிறிதாக ஆகிவிட்டிருந்தன. இவற்றை சமைத்திருந்தவர் மானுடரே. பொருட்கள் மானுடரால்தான் தங்களைக் கோத்து தெருவென்றும் நகரென்றும் துலக்கிக்கொண்டன. இந்நகர் இத்தனை ஒழிந்து கிடக்குமென என் அகம் எண்ணியதே இல்லை. இதை எதிர்கொள்ள இயலாது அது உள்வாங்கிக்கொண்டுவிட்டிருக்கிறது. இதை நோக்குவதையே மறுக்கிறது. எனவேதான் எந்த அடையாளத்தையும் பெற்றுக்கொள்வதில்லை.

முதிரா இளமையில் அந்நகரின் பரத்தையர் இல்லங்கள் வழியாக உலவிக்கொண்டிருந்தது அவர் அகம். கற்கையிலும் பணியாற்றுகையிலும் அவர் அகத்தில் ஒரு தன்னுணர்வு அப்பாதைகளை சிக்கலான நூலிழைகளை பிரித்து நீவி எடுப்பதுபோல ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது. கொடிகளைப் பற்றியபடி சென்று கிழங்கைக் கண்டடைவதுபோல அங்குள்ள சாலைகளை தொட்டுத்தொட்டுச் சென்று அவற்றின் இறுதியில் உகந்த பெண்ணை கண்டடைவார்.

அப்பெண்ணை விழவுகளில் கண்டிருப்பார். சாலைகளில் கடந்திருப்பார். அங்காடியில் பொருட்களுக்கு நடுவே பார்த்திருப்பார். மிதக்கும் முகங்களின் அலைகளில் ஒரு துளி. ஓர் அசைவின் கீற்று. ஒரு விழிமின். ஆனால் வழி ஒன்று உள்ளே தெளியும். அதனூடாகச் சென்று அவளை அடைந்த பின்னரே கால்கள் கிளம்பும். அவளைச் சென்றடையும்போது அவள் எப்படி வந்தீர்கள் என்று எப்போதுமே கேட்பாள். இந்நகரில் நானறியாத ஏதுமில்லை என்று அவர் மறுமொழி சொல்வார். அவள் நகைத்து முழு நகரையுமா என்பாள். இந்நகரென்றானது என் அகம் என்று அவர் மறுமொழி சொல்வார்.

சென்ற பிறப்பில் இந்நகரில் ஒரு பூனையாக இருந்தேன். பூனையறியாத பாதைகள் இல்லை. குதிரையின் வழி கண்களில். நாயின் வழி மூக்கில். பசுவின் வழி செவிகளில். பூனையின் வழி இருப்பது அதன் ஆத்மாவில். ஆகவே அதன் வழியை அதுவேகூட அறிந்திருக்காது. முந்தைய கணத்தை வைத்து அடுத்த கணம் அது எங்கிருக்கும் என கணிக்க முடியாது. விலங்குகள் அந்தந்த கணங்களில் வாழ்பவை. பூனை அடுத்த கணத்தில் வாழும் சித்தம் கொண்டது. அதன் உடல் அக்கணத்திலிருந்து அடுத்த கணம் நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கிறது. அவர் சுட்டிக்காட்டியதும் மஞ்சத்தறையில் இருந்த பூனை எழுந்து நாவால் மூக்கை நக்கி மெல்லிய ஓசை எழுப்பியது.

பரத்தையர் இல்லங்களில் பூனைகள் ஏன் பெருகியிருக்கின்றன என அவர் எண்ணிக்கொண்டார். அவர் பூனைகளில்லாத பரத்தையர் இல்லங்களை கண்டதே இல்லை. நாய்கள் இருப்பதையும் கண்டதில்லை. கண்டதை கண்டதுமே கூவியறிவிக்கும் நாய்களை பரத்தையர் வெறுப்பதில் பொருளுண்டு. அயலாரை வெறுப்பவை அவை. ஆனால் பூனைகளுக்கு அயலாரும் அணுக்கரும் என எவருமில்லை. அவை மானுடரை உண்மையில் பார்க்கின்றனவா என்றே ஐயம் எழும். அவை வாழும் உலகம் மானுடரின் உலகுக்கு நடுவே மானுடர் அறியாமல் பின்னப்பட்டிருக்கிறது.

அவர்களுக்கு அந்தச் சிறுவிலங்கின் மென்மை பிடித்திருக்கலாம். எங்கும் நழுவும் உடலும் ஓசையற்ற நடையும் உகந்ததாக இருக்கலாம். எந்நிலையிலும் நான்கு கால்களில் நிலம் வந்துசேரும் உடலை அவர்கள் விரும்பக்கூடும். இருளிலும் ஒளிவிடும் அவற்றின் விழிகள் அவர்களுக்கு எப்போதும் துணையெனத் தோன்றலாம். பகலில் அவ்விழிகள் நீண்டு வெறிப்பு எனத் தோன்றுவது நிறைவளிக்கலாம். நோக்குக, அதன் முன்கால் ஒரு கணம் முன்னாலிருக்கிறது! அது நிகழ்கணத்தில் பின்னங்காலையும் நெளியும் வாலையுமே வைத்திருக்கிறது. அந்த வால் எப்போதுமே தவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது இங்கே இக்கணத்தில் இருக்க விழையவில்லை என்று சொல்கிறது…

பரத்தையர்தெருவின் பெண்களுக்கு அத்தகைய பேச்சுக்கள் பிடிக்கும் என அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்கள் ஒருவர் போலவே இன்னொருவரை பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்கள். முகங்களை நினைவுகூராதவர்கள். தனித்தெழுபவன் அவர்களில் ஆர்வத்தை உருவாக்குகிறான். தனித்தெழுபவர்கள் இரு வகை என ஒருமுறை ஒருத்தி அவரிடம் சொன்னாள். வன்முறையும் குற்றமும் கொண்டவர்கள். பெரும்பாலும் திருடர்கள். திருடர்களில் சூதாடிகளல்லாதவர்கள் பெரும்பாலும் எவருமில்லை. அன்றி பித்தர்கள். நான் இருவரில் எவன் என்று அவர் கேட்டார். பித்து உள்ளே கரந்த சூதாடி என்று அவள் சொல்லி நகைத்தாள்.

அவர் அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அது முன்பு சுமமாலிகை என்னும் பரத்தையின் இல்லம். அவள் இனிய புன்னகை கொண்டவள். அறிவிலாது பேசும் மைந்தரை நோக்கி உள்ளே நகைக்கும் அன்னையின் முகம் கொண்டிருந்தாள். பேசவைப்பதற்குத் தெரிந்தவள். பேசும் ஆண் தன்னை புனைந்து புனைந்து முழுமைகொள்கையில் வென்றதாகவே எண்ணிக்கொள்கிறான். அதை அவள் அறிந்துவிட்டிருக்கிறாள். அதை ஏற்றுக்கொள்கிறாள் எனத் தோன்றுகிறாள். ஆனால் பேதையல்ல என்றும் தெரிகிறாள். ஆகவே மேலும் சொல்லெடுக்கத் தூண்டும் புன்னகையாக காட்சியளிக்கிறாள். அவளிடம் அவர் நெடுங்காலம் பித்துப்பிடித்து கிடந்ததுண்டு. முதல் மைந்தன் பிறப்பது வரை அந்த மையல் நீடித்தது.

இது தெற்குவாயிலை ஒட்டிய பரத்தையர் தெரு என்றால் நிமித்தச் சூதர்தெரு இதற்கு அப்பால்தான். அவர் தேடிச்செல்லும் இடம் அதற்கு அப்பால்தான். அவர் புரவியை நிறுத்தி அந்த இல்லத்தை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார். சுமமாலிகை அங்கிருக்கக் கூடுமா? அவள்தானா அது? இல்லத்தின் உள்ளிருந்து வந்த இளம்பெண் மெலிந்து எலும்புருவாக இருந்தாள். தோல் நிறம் மங்கி விழிகள் உட்குவிந்து வாய் உலர்ந்து நோய்ப்படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவள்போல. நடுக்கு கொண்ட கால்களுடன் அவள் அணுகி வந்தாள். “வருக, உத்தமரே! இவ்வில்லம் காத்திருக்கிறது” என்றாள்.

“சுமமாலிகை…” என்று அவர் கேட்டார். “என் அன்னைதான்… சென்ற வாரம் அன்னை இறந்துவிட்டார்கள்… உள்ளே நுழைக, உத்தமரே! இது இனிய இல்லம்” என்றாள் அவள். அவர் அவளை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். “அன்னை எப்படி மறைந்தாள்?” என்றார். “நோய்” என்று அவள் சொன்னாள். “உடன் பசியும் உளச்சோர்வும்.” கனகர் “நீ அவள் மகளா? உன் பெயரென்ன?” என்றார். “ராகினி என்பார்கள்… நான் ஆடலும் பாடலும் பயின்றவள்” என்று அவள் சொன்னாள். “உனக்கும் உடல்நலமில்லையா?” என்று அவர் கேட்டார். “ஆம், இந்நகரில் ஆடவர் என எவருமில்லை. ஆகவே இங்கே எவருமே வருவதில்லை. நாங்கள் உண்பதற்கு ஏதுமில்லை… இங்குள்ள எல்லா இல்லங்களிலும் அடுப்புகள் எரிவதில்லை.”

கனகர் எண்ணியதை அவள் சொன்னாள். “இங்கே எங்களிடம் செல்வமென்றும் ஏதுமில்லை.” கனகர் “ஏன்?” என்றார். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “சொல்க, ஈட்டியவை எங்கே சென்றன?” அவள் எரிச்சலுடன் “ஈட்டிய செல்வத்தால் இன்புற்றிருந்த பரத்தையர் எவரையேனும் நீங்கள் இதற்கு முன் அறிந்ததுண்டா?” என்றாள். கனகர் திகைத்தார். “அவை பறிக்கப்பட்டுவிடும்… இம்முறை அரசே பறித்துக்கொண்டது. இறுதிப்பொன் வரை. போர்நிகுதி… அள்ளிக்கொடுத்தவர்களுக்கு அடி விழுந்தது. அவர்களிடம் மேலும் கேட்டார்கள். கரந்துவைத்தவர்களுக்கு மேலும் அடி விழுந்தது. அவர்கள் மேலும் கரந்திருப்பார்கள் என கருதினார்கள்.”

கனகர் விழிகளை திருப்பிக்கொண்டார். “படைவீரர்கள் இல்லங்களுக்குள் நுழைந்து சுவர்களையும் தரையையும்கூட அகழ்ந்து அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் சென்றபின் மறுவேளை உணவுக்காக நாங்கள் அலைமோதத் தொடங்கிவிட்டோம்.” அவள் உதடுகள் இகழ்ச்சியாக வளைந்தன. “எல்லா போர்களும் குலமகள்களுக்கு எதிராக நிகழ்பவை என்பார்கள். அது முழு உண்மையல்ல. போர் தொடங்குவதற்கு முன்னரே பரத்தையர் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிடுவார்கள்…”

கனகர் புரவியை மெல்ல தட்டினார். அது முன்கால் எடுத்துவைத்தது. “இச்சொற்களுக்காகவேனும் ஏதேனும் அளித்துச்செல்க, அந்தணரே!” என்றாள் அவள். அவர் ஒரு வெள்ளிநாணயத்தை எடுத்து நீட்ட இயல்புக்கு மீறிய விசையுடன் வந்து அவள் அதை பற்றிக்கொண்டாள். இடையாடையில் அதை முடிந்து செருகிக்கொண்டபோது அவள் முகம் மலர்ந்து விழிகள் ஒளிகொண்டன. “படைவீரர்களையும் சொல்லிப் பயனில்லை. அவர்களுக்கு ஆணையிடப்பட்ட செல்வத்தை அவர்கள் வரியாக சேர்த்தேயாகவேண்டும். அந்தணருக்கு வரி இல்லை. ஆயரிடமிருந்து விலங்குகளும் உழவரிடமிருந்து நெல்லுமே கொள்ளத்தக்கவை. பொன்னிருப்பது வணிகர்களிடமும் எங்களிடமும்தான். அவர்கள் வணிகர்களை எலிகள் என்றனர். எங்களை தேனீக்கள் என்று. வரப்புகளை தோண்டியும் கிளைகளில் ஏறியும் புதையலெடுக்கிறோம் என்று ஒரு வீரன் சொன்னான்…” என்றாள்.

“சூதர்களிடமும் அவர்கள் அடித்துப்பிடுங்கினர் என்றார்கள்” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். “அவர்கள் இங்கே நகரிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டவற்றில் சிறுபகுதியே கருவூலத்திற்குச் சென்றிருக்கும். அரசர்கள் அறிவது அதை மட்டுமே. எத்தனை கூரிய ஆட்சியாளனும் ஆட்சி நிகழும் முழுத் தோற்றத்தை அறிந்துவிட முடியாது. அவர்களுக்கு அது சொல்லப்படுவதில்லை. அவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் அரியணையிலிருந்து அதை காணவும் முடியாது. அவர்கள் காணவிரும்பும் வடிவிலேயே ஒவ்வொன்றையும் காட்சிப்படுத்துகிறது அரசு.” அவள் “உள்ளே வருக, அந்தணரே… வாயிலிலேயே நின்றிருக்கவேண்டாம்” என்றாள்.

அவர் “இல்லை” என்றார். அவர் செல்லவிரும்பினார். ஆனால் அவள் பேச்சு அவரை தடுத்து நிறுத்தியிருந்தது. அதை அறிந்து அவள் அப்பேச்சையே நீட்டித்தாள். “அன்றாட நெறியின்மைகளினூடாக இயங்குவதே அரசு என்று என் அன்னை சொல்வதுண்டு. அதை காணும் கண்கொண்ட அரசன் கோல்கொண்டு அரியணை அமர முடியாது. தானறிந்த சிறு வட்டத்திற்குள் நெறிநின்று ஆட்சிபுரப்பதாகவே அவன் எண்ணிக்கொள்ளவேண்டும். அது ஒன்றே வழி…” என்றாள். “போர்நிகுதிக்கு ஆணையிடப்பட்டதுமே கொள்ளை தொடங்கிவிட்டது. வேலோடு நின்றான் இடு என்பதும் கோலோடு நின்றவன் கொடு என்பதும் நிகரே.”

“நகரின் செல்வத்தில் பெரும்பகுதி வேல்முனையில் கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. அவற்றில் பெரும்பகுதி இந்நகரிலேயே எங்கெங்கோ புதைக்கப்பட்டிருக்கும். போருக்குப் பின் திரும்பிவந்து வாழ்வதற்கு அவை தேவை என வீரர்கள் எண்ணியிருக்கலாம். போருக்குப் பின் திரும்பி வருவோம் என்னும் நம்பிக்கை இல்லாது படையில் சென்ற எவரும் இருக்க முடியாது. அச்செல்வம் இந்நகருக்கு அடியில் கூறப்படாத சொல் என இனி பல நூறாண்டுகள் இருக்கும். உணவில்லாவிட்டாலென்ன, நாமனைவரும் செல்வத்தின் மேல் அல்லவா நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.”

கனகர் எண்ணியிராதபடி சினம்கொண்டார். அவர் விழிகளில் அதைப் பார்த்த அவள் “அவர்களும் எதுவும் செய்யமுடியாதுதான்…” என்றாள். கனகர் “எவரும் எதுவும் செய்யமுடியாது. அவர்களுக்கு ஆணையிட்டவர்களுக்கும் வேறுவழியில்லை. இத்தகைய போர்நகர்வுக்கு எல்லையில்லாத செல்வம் தேவையாகிறது… அஸ்தினபுரியே அத்தனை படைகளுக்கும் செலவிட வேண்டியிருந்தது” என்றார். “எவரையும் குறைசொல்ல முடியாது… அவரவர் ஊழ்நெறிப்படி இயங்கினர்” என்ற ராகினி “நீங்கள் விழைந்தால் இல்லத்திற்குள் வந்து…” என்றாள். “தாழ்வில்லை… நான் சூதர்தெருவில் ஓர் இடத்தை தேடிச்செல்கிறேன், சற்றே வழிதவறி வந்தேன்” என்றார்.

“எனக்கு இந்நகரில் எந்த வழிகளும் தெரியாது. எல்லா வழிகளினூடாகவும் இங்கே வந்துகொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் எங்கும் செல்வதில்லை. கருவறைத் தெய்வங்களும் பரத்தையரும் நிகர் என்பார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். சிரித்தபடி “போர் சூழத் தொடங்கியதுமே பெருவணிகர் இடம்பெயர்ந்துவிட்டனர். செல்வங்களை ஒளித்துக்கொண்டனர். எங்களுக்கும் வரவிருப்பதென்ன என்று தெரியும். ஆனால் இந்த வீடுகளை விட்டு எங்கும் செல்லமுடியாது. ஈமத்தாழியை தன் உடலெனச் சுமந்தலையும் ஆமைகள் போன்றவர்கள் நாங்கள்” என்றாள் ராகினி.

கனகர் மீண்டும் புரவியை தட்டியபின் “இங்கே பூனைகள் நிறைய இருந்தனவே?” என்றார். “ஒருநாள் உணவில்லாமல் ஆனதுமே அவை கிளம்பி காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டன…” என்று ராகினி சொன்னாள். “அங்கே காடுகளில் இருளில் மின்மினிகள்போல் அவற்றின் விழிகள் ஒளிவிடுவதாகச் சொன்னார்கள்.” கனகர் உளம்நடுங்க புரவியை முன்னே செலுத்தினார். அவள் பின்னால் வந்தபடி “இங்கே ஆண்கள் வரத்தொடங்க இன்னமும் ஒரு தலைமுறைக்காலம் ஆகும், அந்தணரே. நாங்கள் இந்த இல்லங்களுக்குள்ளேயே மடிந்து மட்கி அமைவோம். இன்றுள்ள இளையோர் வளர்ந்து தங்கள் காமத்தைக் கண்டடையும்போது எங்கள் வெள்ளெலும்புகளிலிருந்து பெண்கள் முளைத்தெழக்கூடும்… வெண்ணிற காளான்களைப் போன்று…” என்றாள். அவருடைய புரவி சென்றுகொண்டே இருந்தது. அவள் அதன் கடிவாளத்தைப் பற்றியபடி “நீங்கள் உள்ளே வரலாமே” என்றாள். கனகர் அவள் கையை விலக்கி “இல்லை, நான் சென்றாகவேண்டும்” என்று புரவியை செலுத்தினார்.

திகைத்தவர்போல அவர் புரவியில் அமர்ந்திருந்தார். என்ன இடர் என ஒருவாறாகப் புரிந்தது. அவர் புரவியூர்வதே இல்லை. எப்போதும் தேரிலேயே நகரில் சென்றுகொண்டிருந்தார். புரவியூர்கையில் உள்ளே இருக்கும் தன்னுணர்வு அதில் அமரவில்லை. அது தேரை செலுத்துகிறது. புரவியின் கழுத்தைத் தடவிக்கொண்டிருந்தார். அது உடலைச் சிலிர்த்தபடி சென்றது. அந்தச் சூதனின் சொற்கள் நினைவிலெழுந்தன. அவை ஒரு பெரிய சொல்லொழுக்கின் துளிகள். அவன் என்னதான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்? எவரிடம்? அவனுடன் வந்தபடி ஏதேனும் தெய்வங்கள் அதை செவிகொண்டனவா?

சூதர்தெரு முற்றொழிந்ததுபோல் கிடந்தது. ஆண்கள் என எவருமே கண்ணுக்குப்படவில்லை. சில திண்ணைகளில் சோர்ந்த குழந்தைகள் படுத்திருந்தன. அவற்றைப் பேணும் சிறுமியர் வெறித்த விழிகளுடன் அவரை நோக்கினர். போர்முறைமைகள் தொடங்கி எத்தனை நாட்களாகியிருக்கும்? மூன்றுமாதம் கடந்திருக்கவில்லை. அதற்குள் நகரிலிருந்து பொலிவனைத்தையும் உறிஞ்சி அகற்றிவிட்டிருக்கிறது. தெருக்களில் சருகும் குப்பையும் குவிந்து கிடந்தன. காற்று அள்ளிக் குவித்த புழுதி அத்தனை சுவர்களுக்குக் கீழேயும் எழுந்து கிடந்தது. பல இல்லங்களில் எவருமிருக்கவில்லை. காற்று வீசுகையில் குடுமிகளில் முனகிச்சுழலும் கதவுகளுடன் அவை அகன்று வாய்திறந்து கிடந்தன. அவருடைய புரவியின் குளம்படியோசை அவற்றின் அறைகளுக்குள் இருந்து எதிரொலித்தது.

எதிரில் ஒரு கிழவி கூன்விழுந்து மடிந்த முதுகுடன் கைகளையும் கால்களைப் போலவே வீசியபடி பசுபோல நடந்து வந்தாள். புரவியைக் கண்டதும் கண்களைச் சுருக்கியபடி நின்று நோக்கினாள். இரு விழிகளும் இரு வெண்புள்ளிகள்போலத் தெரிந்தன. வாய் சுருங்கி குவிந்திருந்தது. அவருடைய புரவி அருகணைந்ததும் இயல்பாக கைநீட்டி இரந்தாள். அவர் கடிவாளத்தை இழுத்து புரவியை நிறுத்தினார். சூதர்குடியினர் இரந்ததை அவர் கண்டதே இல்லை. சிலகணங்களுக்குப் பின் அவர் ஒரு வெள்ளிநாணயத்தை எடுத்து அவளை நோக்கி நீட்டினார். அவள் விசையுடன் அருகே வந்து அதை வாங்கி அப்படியே வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டாள்.

அவர் திடுக்கிட்டு நெஞ்சதிர்ந்தார். என்ன செய்கிறாள்? அவள் அந்த நாணயத்தை குதப்பிக்கொண்டிருப்பதை கண்டார். புரவியைத் தட்டி முன்செலுத்தியபோது அவர் வியர்த்திருந்தார். என்ன நிகழ்ந்தது? கரை உடைந்து நீர்வெளியேறுவதுபோல இந்நகரிலிருந்து அனைத்தும் வெளியேறிவிட்டிருக்கின்றன. மானுடர், செல்வம், மொழி, ஓசைகள். போர்கள் என்றுமென நிகழ்பவை. அவை ஆண்டுதோறும் காட்டிலெழும் எரிபோல. அழிவது மேலும் எழுவதற்காக. பழையன கழிந்து புதியன எழுவதற்காக. இது ஊழித்தீ. எஞ்சியது என்ன? எஞ்சுவதிலிருந்து எழுவது எது?

அவர் மீண்டும் கரிய சுவரை சென்றடைந்துவிட்டிருந்தார். அது நேர்முன்னால் பெருகிச்சூழ்ந்து நின்றிருந்தது. அதன் விரிசல்கள், பொருக்குகள், கருகிய பாறைப்பாசிப் பரவல்கள். உள்ளத்தில் ஒரு சொல்லும் எஞ்சாமல் அவர் அதை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 6

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 5

கூடத்தை ஒட்டியிருந்த உள்ளறைகளுக்குள் மெல்லிய காலடி ஓசைகள் கேட்கத் தொடங்கின. எவரோ கனகரிடம் “விழித்துக்கொள்ளுங்கள், யானை அணுகுகிறது” என்றார். அவர் “யானையா?” என்றார். “யானை!” என்று மீண்டும் அவர்கள் சொன்னார்கள். “விழியற்றது அது. அதன் வழியில் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்றார் ஒரு முதியவர். அவர் கனகருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரை பார்க்கமுடியவில்லை. “யார், நானா?” என்று அவர் கேட்டார். “நீங்கள் விழியற்றவராக ஆனால் நன்று.” மறுகணம் தன்னுணர்வு கொண்டு வாயைத் துடைத்தபின் மேலாடையை சீரமைத்து எழுந்து நின்றார்.

அறையின் மறுபக்க வாயில் திறந்து சத்யவிரதையின் கையைப் பற்றியபடி காந்தாரி சிறிய கால்களை நிலத்தை ஒற்றுவதுபோல் எடுத்து வைத்து, பருத்த உடல் அசைந்தாட, மிக மெல்ல நடந்து வந்தாள். கனகர் “வணங்குகிறேன், பேரரசி” என்றார். “வணங்குகிறேன் அமைச்சரே, அமர்க!” என்றபின் சத்யவிரதையின் தோள்களை பற்றிக்கொண்டு மெல்ல உடலைத் தாழ்த்தி காந்தாரி பீடத்தில் அமர்ந்தாள். அந்த நடையின் விளைவாக அவள் மூச்சிரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். கழுத்திலும் கன்னங்களிலும் நீல நரம்புகள் புடைத்து அதிர்ந்தன. உடலெங்கும் வியர்வை பொடித்திருந்தது. பெருமூச்சுவிட்டு இரு கைகளையும் மடியில் கோத்துக்கொண்டாள்.

கனகர் அவள் தன் மடியில் கோத்துவைத்த கைகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒளி ஊடுருவும் தளிர்களைப்போல் சிவந்தவை, மென்மையானவை. அவள் விரல்கள் ஏன் அத்தனை சிறிதாக இருக்கின்றன என்று எப்போதும்போல் வியந்தார். சிறுமியின் விரல்கள். உண்மையில் சற்று பெரிய குழந்தையின் விரல்கள். பாளையை சற்று முன்னர்தான் கீறி குருத்தென அவற்றை வெளியே எடுத்திருப்பாள் என தோன்றச்செய்பவை. எப்போதும் அவள் கைகளை விரல் கோத்து மடியில் வைத்துக்கொண்டாள். அவளுடைய இயல்பான அமர்வு அது என்றாலும் அப்போதுதான் அதை அவர் அத்தனை கூர்ந்தறிந்தார்.

பருத்த தோள்கள் கொண்ட பெரிய கைகளுக்கு உகந்தது அந்த அமைவுதான். இயல்பாகவே அவள் அதை தெரிவு செய்திருக்கலாம். ஆனால் சென்ற பல நாட்களாகவே மடியில் கோத்த கைகள் இறுகி ஒன்றையொன்று கவ்விப் பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவ்விறுக்கத்தில் முழங்கைகளிலும் தோள்களிலும் தசைகள் அசைவதை காணமுடிந்தது. கைகளை அவள் விலக்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் நெடுமூச்செறிந்தாள். உடனே விரல்கள் தவிக்கத் தொடங்கின. ஒன்றையொன்று நாடி மீண்டும் தழுவிக்கொண்டன. இறுக்கிக்கொண்டன.

எப்போதுமே சொல்லெண்ணிப் பேசும் காந்தாரி கடந்த நாட்களில் மிகமிகக் குறைவாகவே வாய்திறந்தாள். பெரும்பாலும் முறைமைச்சொற்கள். அச்சொற்களை அவள் சொல்கிறாளா அவள் பொருட்டு அருகிருந்து பிறர் சொல்கிறார்களா என்ற ஐயம் எழுந்தது. காந்தாரியின் உதடுகளை ஒருகணம் நோக்கியபின் விழிதாழ்த்திக்கொள்வது அவருடைய வழக்கம். மிகச் சிறிய செவ்விதழ்கள் அவை. அவர் அகவிழிக்குள் அவை அசைந்து குவிந்து நீண்டு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். அவள் மூக்கும் மிகச் சிறியது. முகம் பரந்து அகன்றபோது அவை மேலும் சிறியதாயின. அப்போது அவை மெல்லிய சிவந்த கோடுபோல அசைவில்லாது இணைந்துவிட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. அவள் பேசும்போதுகூட அவருடைய விழிகளுக்குள் அசையா உதடுகளே தெரிந்தன.

காந்தாரியின் உடன்பிறந்த அரசியர் அவளைப்போலவே இருந்தனர். ஆனால் அவள் மட்டும் தனக்கே உரிய பிறிதொரு குரல் கொண்டிருந்தாள். அரண்மனையில் காந்தாரியின் இனிய குரலைப்பற்றி குறிப்பிடாத ஏவலரோ சேடியரோ இல்லை என்பதை அவர் கண்டிருந்தார். இன்குரல் கொண்ட பெண்டிர் அரண்மனையில் பலர் இருந்தனர். பாடகிகளாகிய சேடியர், பாடுவதற்கே பிறந்த விறலியர் வந்து சென்றனர். ஆனால் காந்தாரியின் குரல் வீணை நரம்பொன்றை விரலால் சுண்டுவதுபோல் ஒலித்தது. நூறு மடங்கு பெரிய வீணையின் ஒற்றை நரம்பு சுண்டப்படுவதுபோல் அது கார்வை கொண்டிருந்தது. அவள் குரல் ஒருபோதும் மேலெழுவதில்லை. ஆகவே சொல்லப்படுபவருக்காக மட்டுமே ஒலித்தது.

ஒவ்வொரு சொல்லிலும் எவ்வண்ணமோ அவள் ஆழ்ந்து வெளிப்பட்டாள். அவள் முன் சென்றமர்ந்த ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அன்னையரை நினைவுகொண்டனர். மிக எளிய ஏவற்பெண்டுகள்கூட தங்கள் அன்னையிடமென அவளிடம் பேசினர். எழுந்து கை நீட்டி உரத்த குரலில் பேசி அவளிடம் கண்ணீருடன் முறையிடுபவர்களை கண்டிருக்கிறார். பூசலிடும் இளம் பெண்களைக்கூட அவர் கண்டதுண்டு. அப்போது அவள் பாரதவர்ஷத்தின் பேரரசி என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடுவார்கள். தன் துயரையெல்லாம் அவளே அளிக்கிறாள் என அவர்கள் எண்ணுவது போலிருக்கும். தங்கையர் சூழ்ந்திருக்க முகங்கள் விரிந்து விழிகள் பெருகியவள்போல் காந்தாரி தோன்றுவாள். கூர்ந்து நோக்கும் பதினெட்டு விழிகளுக்குக் கீழே நீலத் துணியால் மூடிக்கட்டிய விழிகள் இரண்டு. ஒன்பது நோக்குவிழியிணைகள் அறியாததை பத்தாவது நோக்காவிழியிணை அறிகிறது.

பெரும்பாலும் காந்தாரி எவருக்கும் எந்த அறிவுரையும் உரைப்பதில்லை. எவரையும் வழிநடத்துவதில்லை. தன்முன் கூறப்படும் அனைத்தையும் கனிவுடன் கேட்டு அருகணைத்து அவர்கள் தோளிலும் தலையிலும் கைவைத்து மெல்ல வருடி தன் உடலுடன் சேர்த்துக்கொண்டு மெல்லிய குரலில் ஓரிரு சொற்கள் அவர்கள் செவியில் சொன்னாள். பெரும்பாலானவர்கள் அப்பொழுதே உளம் உடைந்து அவள் தொடையிலும் காலிலும் தலைவைத்து விம்மி அழத்தொடங்கியிருப்பார்கள். அங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்கையில் தங்கள் இடர்களும் துயர்களும் முற்றிலும் விலகி அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள்போல் தோன்றுவார்கள்.

கனகர் பலமுறை காந்தாரியின் காலில் விழுந்து அழுதிருக்கிறார். அவருடைய துணைவி உடல்நலம் குன்றி மறைந்தபோது முதல்முறை. ஒரே மைந்தன் துறவு பூணுகிறான் என்று அறிவித்து இல்லம் நீங்கியபோது மறுமுறை. விதுரர் இனி திரும்புவதில்லை என அறிவித்து கானேகியபோது அவள்முன் வந்து வெறுமனே பித்தனென அமர்ந்திருந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் காந்தாரியின் மெல்லிய தொடுகையினாலேயே இப்புடவியில் தான் தனித்தவன் அல்ல என்ற உணர்வை அவர் அடைந்தார். மீள்வதற்கு வழியொன்றுண்டு என உணர்ந்தபின் எல்லா பயணங்களும் எளிதாகிவிடுகின்றன.

அது ஒவ்வொரு நாளும் நிகழும் ஒன்று. ஆலயத்தில் அமர்ந்த தெய்வத்தை தேடி வருவதைப்போல் அவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்கள். மேல்கீழ் என்றும் அணுக்கம் அயன்மை என்றும் எண்ணாமல் அவர்கள் அனைவரையுமே தழுவிக்கொண்டு தன் சொற்களை சொன்னாள். தெய்வங்கள் வேறுபாடு பார்ப்பதில்லை. வேறுபாடு பார்க்காததனாலேயே அவை தெய்வங்கள் ஆகின்றன. மானுடரின் துயர்களின் நடுவே அமைந்திருக்கின்றன தெய்வங்கள். ஆயின் மானுடத் துயர்களை தெய்வங்கள் உணர்வதே இல்லை. மானுடமென திரண்டுள்ள ஒன்றை மட்டுமே அறிந்திருக்கின்றன. விழிவிரித்து அவை நோக்கி அமைந்திருப்பது அவ்விரிவை. ஒவ்வொரு துளியிலும் அவை காண்பது முழுமையை.

ஒவ்வொரு துயருக்கும் தனித்தனி விடை சொல்லும் தெய்வங்கள் உண்டா? மாமுனிவர்கள் அவ்வாறு சொல்வதுண்டா? அவ்வாறு தனித்தறிந்தால் அவர்களும் இத்துயருக்குள் உழலத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அப்பால் நின்று அனைத்தையும் குனிந்து நோக்குவதால் அவர்கள் பேருருக்கொள்கிறார்கள். அப்பேருருவம் உரைப்பதனால் அவர்களின் சொற்கள் அத்தனை அழுத்தமும் ஆழமும் கொள்கின்றன. யானை எப்போதேனும் துதிக்கையை தன் தோளில் வைத்தால் ஏன் உள்ளம் பெருகியெழுகிறது என கனகர் வியந்ததுண்டு. அதன் எடை. அதன் பேருருவை அறிவிக்கும் அழுத்தம் அது. அது மிக மெல்ல தொடலாம். ஆனால் அது கானகத்திலிருந்து எழுந்து வந்தது. மாமலைகளின் குழவி.

கனகர் காந்தாரியை நோக்கிக்கொண்டு வெறுமனே அமர்ந்திருந்தார். அமைதி கலைந்து காந்தாரியே பேசவேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தார். அவள் அகம் எவ்வண்ணம் இருக்கிறது என அவரால் மதிப்பிட இயலவில்லை. அந்நாட்களில் அவள் எப்படி உண்டு உறங்கி எழுந்து உரையாடி அமர்ந்தாள்? பெருந்துயர்களும் பெருங்களிப்புகளும் தெய்வங்களுக்கு மட்டுமே உரியவை. மானுடரால் தாள இயலாதவை. இவள் முன் பெய்த துயரின் சிறுதுளி என்னை சிதறடித்து பித்தனாக்கிவிட்டிருக்கிறது. இவள் பெருஞ்சுழியின் உச்சவிசையின் ஆழந்த அமைதியுடன் இருந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

காந்தாரி உடலிலிருந்து அகன்றுவிட்டதுபோல் தோன்றியது. அவர் விழிதூக்கி அவள் முகத்தில் துயர் இருக்கிறதா என்று பார்த்தார். அங்கே துயரே வெளிப்படவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தின் தசையமைப்பிலேயே துயர் இருந்தது என்றும் தோன்றியது. அத்துயர் அன்னையருக்குரியது. எல்லா அன்னையரும் எப்போதும் அகலாத துயரொன்றில் அமைந்திருக்கிறார்கள். அன்னைமை என்பதே துயரே என்பதுபோல். அரண்மனை நிறைத்து மைந்தரும் பெயர்மைந்தருமென கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்த நாட்களில்கூட அத்துயர் அவள் முகத்தில் இருந்தது.

அல்லது விழியின்மைதான் அத்துயராக வெளிப்படுகிறதா? விழிகளிலிருந்துதானே எப்போதும் துயர் வெளித்தெரிகிறது? அவள் உடல் அசைவில்கூட அத்துயர் இருந்தது. புன்னகையில் அத்துயர் வெளிப்பட்டது. அது மைந்தர் துயரோ மகளிர் துயரோ அல்ல. புவித்துயர் அல்ல. தெய்வங்களுக்குரிய துயர். கருவறைக்குள் அமர்ந்திருக்கும் அத்தனை தெய்வங்கள் முகத்திலும் சற்றே துயர் இருப்பதுபோல் அவருக்கு அப்போது தோன்றியது. துயரில்லாத தெய்வம் ஒன்று இப்புவியில் எழக்கூடுமா?

அவ்வெண்ணம் எழுந்ததுமே ஏனென்றறியாமல் அவர் இளைய யாதவரை நினைவு கூர்ந்தார். மாறாத புன்னகை. எந்நிலையிலும் களித்து மகிழ்ந்திருக்கும் விழிகள். அவனும் தெய்வம் என்கின்றனர். கலியுகம் எழுகிறது என்கிறார்கள். ஊழ்கத்திலிருக்கும் தெய்வங்கள் கிருதயுகத்திற்குரியவை. சினந்திருக்கும் தெய்வங்கள் திரேதாயுகத்திற்குரியவை. துயர்கொண்ட தெய்வங்களாலானது இந்த துவாபர யுகம். எழவிருக்கும் கலியுகத்தில் மாறாச் சிரிப்புகொண்ட இம்முகமே தெய்வமென்று ஆகுமோ?

அவர் கட்டுமீறி அலைந்த தன் எண்ணங்களை உலுக்கிக்கொண்டு மீண்டு காந்தாரியை பார்த்தார். இன்று அரண்மனை முற்றோய்ந்து கிடக்கிறது. நூறு மைந்தரையும் ஆயிரம் பெயர்மைந்தரையும் பெற்றவள் ஒருவர்கூட எஞ்சாமல் இங்கு அமர்ந்திருக்கிறாள். இவள் உள்ளம் எவ்வண்ணம் திகழ்கிறது? ஒரு துளி துயர் ஒவ்வொரு மைந்தருக்கெனில்கூட கடலென அது அலையடிக்கவேண்டும். இங்கிருக்கும் அனைத்திலிருந்தும் அகன்று எங்கோ அமர்ந்திருக்கிறாள். அத்துயர் எதையும் அவள் அறிந்ததில்லை என்றால் இவள் அன்னையென்றாகக் கூடுமா என்ன?

இல்லை, என்றுமிருக்கும் துயர் மட்டுமே ஏந்தியிருக்கிறாள். புல்நுனி பனித்துளியை ஏந்தியிருப்பதுபோல். ஒளிரும் வான் சுருண்டமையும் ஒரு முத்து என. அது எவருடைய வரி? சூதன் எவனோ சொன்னது. அப்போது விதுரர் இருந்தார். புன்னகையுடன் “பிறர் துயரை சொல்கையில் சூதர்கள் கவிஞர்களாகிறார்கள்” என்றார். சூதன் நகைத்து “பிறர் துயரை அழகாக்குபவை சூதர்பாடல்கள். தெய்வத்துயரை அழகாக்குவன காவியங்கள்” என்றான். என் எண்ணங்கள்மேல் ஒரு பாறாங்கல்லை ஏற்றிவைக்கவேண்டும். இக்காற்றில் என் அகம் பறந்து அகன்றுவிடக்கூடும். நெடுந்தொலைவு சென்று விரிந்த பாலையில் கூர்முட்களின்மேல் மெல்ல படிந்திருக்கும். மேலும் மேலுமென வீசும் காற்றில் எழமுயன்று கிழிந்துகொண்டே இருக்கும். மீண்டும் பித்துகொள்கின்றன என் எண்ணங்கள்…

காந்தாரி பெருமூச்சுடன் கலைந்து “என்ன நிகழ்கிறது, அமைச்சரே?” என்றாள். திடுக்கிட்டு உள்ளிருந்து வெளிப்போந்து திகைக்கும் விழிகொண்டு அவளே மேலும் கேட்கும் பொருட்டு கனகர் காத்திருந்தார். “கூறுக, இந்நகரில் ஒரு துளி புதிய உயிரேனும் எஞ்சுகிறதா?” என்றாள் காந்தாரி. கனகர் அவள் கேட்பதென்ன என்று உணர்ந்தும் பேசாமல் இருந்தார். “ஏதேனும் வயிற்றில் ஒரு கரு எஞ்சுகிறது என்று கூறுக, அமைச்சரே! அதை நெஞ்சோடு பற்றிக்கொள்கிறேன்” என்று காந்தாரி சொன்னாள். அந்நாட்களில் முதல்முறையாக அவள் குரலில் இடறலை அவர் அறிந்தார். அவருள் நிறைவுதான் எழுந்தது. ஆம், அன்னைதான், தெய்வமல்ல.

கனகர் இருமுறை நாவில் சொல்லெழத்தொடங்கி அச்சொற்களில் பொருள் திகழாமையை உணர்ந்து தயங்கி முகத்தை மட்டும் அசைத்தார். “நன்று!” என்று காந்தாரியே கைவீசி அக்கணத்தை கலைத்து “இல்லையென்று நானறிவேன்” என்றாள். கனகர் “ஆம் அரசி, இவ்விரு நாட்களில் அனைத்து ஏவலரையும் ஒற்றரையும் அனுப்பி இந்நகரில் ஒரு மங்கையேனும் கருவுற்றிருக்கிறாளா என்று உசாவும்படி ஆணையிட்டேன். எவருமில்லை. கருதிகழ்கையில் இல்லத்தின்முன் மங்கலக்கொத்து சூட்டிவைக்கும் வழக்கம் இங்கிருப்பதனால் கண்டடைவது எளிது. ஒவ்வொரு இல்லத்தையும் ஏவல்பெண்கள் சென்று நோக்கினர். கலைந்த கருக்களுக்காக கட்டிவைக்கப்படும் கரிய நூல்பாவைகள் ஆயிரத்தெழுநூற்று எண்பத்தாறு இல்லங்களில் உள்ளன” என்றார்.

“யானைக்கொட்டில்களில், புரவித்திரளில், தொழுவத்தில் எங்கும் எந்தக் கருவும் எஞ்சவில்லை. நேற்றுவரை எஞ்சியிருந்தது யானைக்கொட்டிலில் நான்கு கருக்குழவிகள். இன்று காலை அவையும் வெளிவந்துவிட்டன” என கனகர் தொடர்ந்தார். காந்தாரி தலையசைத்தாள். பின்னர் “இங்கு அரண்மனையிலும் சூழ்ந்துள்ள அரசகுடிகளிலும்கூட எக்கருவும் எஞ்சவில்லை, அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றாள். “சேடியர் உட்பட. ஐநூற்றிஎழுபத்தொன்பது பேர் கருவுற்றிருந்தனர். வெவ்வேறு வளர்நிலைகளில் திகழ்ந்த கருக்கள்… அனைத்தும் குருதியென வெளியேறின. ஒன்பது பெண்டிர் கருவெளியேற்றத்தில் உயிர்விட்டிருக்கிறார்கள்.”

“நிமித்திகர்கள் கவடி நிரத்தி நோக்கினர். பன்னிரு ருத்ரர்கள் நகர் புகுந்திருக்கிறார்கள். இங்குள்ள கருக்கள் அனைத்தையும் அவர்களே உண்கிறார்கள் என்கிறார்கள். அவர்களின் குருதிவிடாய் அணைந்த பின்னரே இங்கிருந்து அகன்று செல்வார்கள்” என்று கனகர் சொன்னார். காந்தாரி அமைதியிலாழ்ந்து சற்றுநேரம் இருந்தபின் “இதற்கு முன் இவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளதா?” என்றாள். “இதற்கு முன் இங்கு நிகழ்ந்த அனைத்துமே ஏடுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றை சிலநாட்களாக எடுத்து தொடர்ந்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். ஓலை ஆவணங்கள் நூறாண்டுகளுக்குப் பின் பட்டில் பொறிக்கப்படும். அவற்றுக்கும் முந்தையவை செப்பேட்டுச்சுருள்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன” என்று கனகர் சொன்னார்.

“ஆயிரத்தெழுநூறாண்டுகால ஆவணங்கள் நம் அரண்மனையில் உள்ளன என்கிறார்கள். அவற்றுக்கும் அப்பால்கூட நிலவறைகள் உள்ளன. இன்று நாம் எட்டக்கூடிய தொலைவு அவ்வளவுதான். நேற்று நிலவறைக்குள் ஆழத்திலிருந்து செப்பேடுகள் சிலவற்றை எடுத்துவந்தேன். தொன்மையான செப்பேடுகளை சொல்லறிவரே படிக்கமுடியும். தொன்மையான குறிஎழுத்துக்களால் ஆனவை. பழைய செப்பேடுகளில் ஒன்றில் ஒரு செய்தி உள்ளது என இன்று சற்றுமுன்னர்தான் சொல்லறிவர் கூறினர். ஆகவேதான் தங்களை நாடிவந்தேன்.” காந்தாரி வெறுமனே அமர்ந்திருக்க அவர் மேலே சொல்லலாமா என்று ஐயுற்றார். சத்யசேனை சொல்க என கையசைத்தாள். கனகர் தொடர்ந்தார்.

முன்பொரு முறை இவ்வாறு நிகழ்ந்திருக்கிறது, பேரரசி. அது அரசர் ருக்ஷரின் கோல் திகழ்ந்திருந்த காலம். அன்று அஸ்தினபுரி மிக சிற்றூர். இங்கிருந்து அரசர் ருக்ஷர் ஓர் அரசமண நிகழ்வுக்காக சிந்துநாட்டுக்கு சென்றார். அங்கிருந்து திரும்பும்வழியில் செம்புலத்தில் வழிதவறினார். நெடுந்தொலைவு வடமேற்காகச் சென்று காந்தாரப் பெருநிலத்தை நோக்கி செல்லும் பாதையை அடைந்தார். அங்கு அவர் கண்ட சோனக வணிகன் ஒருவன் அவர் வழிதவறிவிட்டதை அறிவித்து திரும்பும் வழியை கற்பித்தான். அதற்குள் அவர்களின் புரவிகள் மடிந்துவிட்டிருந்தன. வழியிலேயே அவர்கள் சுமையென எண்ணி செல்வங்களை வீசிவிட்டிருந்தனர். மெலிந்து கருகி கந்தலாடை அணிந்த இரவலர்போல் மாறிவிட்டிருந்தனர். அரசரின் இலச்சினையாலேயே அவரை வணிகன் அடையாளம் கண்டான்.

நீரும் உணவும் இன்றி களைத்திருந்த அரசரும் குழுவினரும் அவ்வணிகன் அளித்த உணவுடன் அவன் காட்டிய சிறுசோலை நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் திரும்பச்சென்று அருகிருக்கும் சிற்றூரை அடைவதற்கு உதவும்பொருட்டு அவன் தன்னிடமிருந்த ஒட்டகங்களில் ஒன்றை அளித்தான். அதில் உணவையும் நீரையும் மட்டும் ஏற்றிக்கொண்டு அவர்கள் நடந்துசெல்லவேண்டுமெனப் பணித்தான். அதற்கு அரசர் அளித்த பொன்னை அவன் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. சோனக வணிகர்களின் நெறிகளின்படி அவர்கள் பாலைநிலச் சோலைகளிலோ ஊர்களிலோ வைத்து விற்கப்படும் பொருட்களுக்கே விலைபெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பாலையில் அலைபவரிடம் வணிகம் செய்வதென்பது விண்ணில் எரிவடிவாக எழுந்துள்ள தெய்வத்திற்கு உகக்காத பெரும்பழி.

அது முள்மரங்கள் சூழ்ந்த பாலைநிலக் காடு. அனலே மண்ணென்றானதுபோல் சிவந்த மென்பூழி சுழித்துச் சூழ்ந்த சோலைக்குள் சிறிய ஊற்றில் நீர் இருந்தது. உணவுண்டபின் சோலையில் இளைப்பாறுகையில் அவர்களுடன் சென்ற இளம் படைவீரனொருவன் நோயுற்றான். அவனால் எழுந்து நடக்க முடியவில்லை. நோயுற்றவனை அங்கிருந்து கொண்டு செல்ல எவ்வழியும் இல்லை. அவனை என்ன செய்வதென்று வினா எழுந்தது. வீரன் ஒருவனை துணைக்கு அங்கே விட்டு விட்டுச் செல்லலாம் என்றனர். அவ்வாறு வீரனை விட்டுச்சென்றால் அரசருடன் செல்லும் காவலரில் ஒருவன் குறைவான் என்று அமைச்சர் சொன்னார். அவர்களுக்குரிய உணவையும் அங்கே விட்டுச்செல்லவேண்டியிருக்கும். அவர்கள் எத்தனை நாட்கள் அங்கே தங்கவேண்டியிருக்குமென்றும் சொல்ல இயலாது.

சொல்முட்டி திகைப்பெழுந்த கணத்தில் அரசர் பிறிதொரு எண்ணமில்லாமல் வாளை உருவி வீரன் தலையை வெட்டி அங்கேயே வீழ்த்தினார். “நன்று, இச்சிக்கல் இங்கே முடிந்தது. கிளம்புவோம்” என்று கூறி ஒட்டகத்தை கிளப்பும்படி கைகாட்டினார். வீரர்கள் திகைத்துப்போயிருந்தாலும் மறு சொல் இன்றி உடன் கிளம்பிவிட்டனர். வெட்டுண்ட வீரனின் உடல் கிடந்து துள்ளியது. அவன் காலை உதைத்து எழுந்து விழுந்தபோது குருதி தெறித்து அங்கே பதினொரு சிறு கற்களாக பதிட்டை செய்யப்பட்டிருந்த தெய்வங்களின் மேல் பட்டது. அவர்கள் பன்னிரு ருத்ரர்கள். நெடுங்காலமாக விடாய்கொண்டு காத்திருந்த அவர்கள் அக்குருதியை பலியெனப் பெற்றனர்.

பலியால் எழுந்த பதினொரு ருத்ரர்களும் செம்முகிலென உயர்ந்து வானில் ஒரு பெருஞ்சிறைப் பறவையென மாறினர். நாடுகளையும் நதிகளையும் கடந்து அஸ்தினபுரியின் மேல் வந்து இறங்கி இங்கு அமைந்திருந்த அரண்மனையின் குவைமாடத்தின் உச்சிமேல் அமர்ந்தனர். அங்கிருந்து அவர்கள் நகரில் உள்ள அனைத்து கருக்களையும் உறிஞ்சிக்குடித்தனர். ஆயிரத்தெட்டு பெண்டிர் கருவழிந்தனர். ஆயிரத்தெட்டு பசுக்கள் கருக்களை இழந்தன. நூற்றெட்டு யானைகள் குருதி வழிய கரு உமிழ்ந்தன. நகரெங்கும் கருவறைக்குருதி பரந்திருந்தது.

பிறக்காது போன குழந்தைகளின் கண்கள் கரை வந்து விழுந்த மீன்கள்போல் துடித்தன என்று அச்செய்யுள் கூறுகிறது. வானிலிருந்து குருதி மழை பொழிந்து நகரை நிரப்பியது. அதில் அவ்விழிகள் கிடந்து துள்ளித்துடித்தன. சில விரல்கள் புழுக்கள்போல் நெளிந்தன. இருள் பரவி நகர் மூடியபோது பல்லாயிரம் குழந்தைகளின் அழுகுரல்கள் கேட்டன. அன்று இங்கிருந்த அந்தணர்கள் அஞ்சி வேதம் ஓதியபடி தங்கள் இல்லங்களுக்குள் மறைந்துகொண்டனர். தங்கள் வாள்களையும், வேல்களையும் பொருளற்றதாக்கும் எதிரியைக் கண்டு படைவீரர்கள் திகைத்தனர்.

நிமித்திகர் கவடி நிரத்தி மெய் கண்டு உரைக்க, தன் செயலால் நகர்மேல் பெரும்பழி வந்ததை உணர்ந்து திகைத்து, பின் உளம் கொந்தளித்து தன் உடைவாளை உருவி கழுத்தில் பாய்ச்சிக்கொள்ள சென்றார் அரசர். அமைச்சர் அவரை தடுத்தார். அவர் கைகளை பற்றிக்கொண்டு “அரசே, நகர் மேல் பழி வந்தது உங்களால் என்றால் அப்பழியை நீங்கள் அகற்றிவிட்டுச் செல்வதே முறையாகும். உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதனால் உங்களுக்கு பெருமை சேராது. நீங்கள் இழைத்த பழி அவ்வண்ணமே நீடிக்கும். அதைச் சுமந்தபடி சென்று மூதாதையரை காணவேண்டியிருக்கும்” என்றார். “நான் என்ன செய்வது, அமைச்சரே?” என்று அரசர் விழிநீர் உகுத்தார். அமைச்சர் அவைகூட்டி ஒரு வழியை கண்டடைந்தார்.

அன்று இங்கே தீர்க்கசாரதர் என்னும் விழியிலாத முதுநிமித்திகர் இருந்தார். அவரை அழைத்து வரும்படி அமைச்சர் ஆணையிட்டார். தீர்க்கசாரதர் களம் வரைந்து கருநீக்கி கணித்து குறித்தபடி பழிநிகர் சடங்குகள் செய்யப்பட்டன. அரசர் அச்சடங்குகளைச் செய்ததும் இந்நகர் முழுக்க நிறைந்திருந்த இருள் அகன்றது. விண்ணில் இருந்து ஒளி இறங்கி அனைத்து மூலைகளையும் துலங்கச்செய்தது. இருண்ட மூலைகளில் திகழ்ந்த கருநாகங்கள் அகன்றன. மரக்கிளைகளில் சேக்கேறியிருந்த காகங்கள் மறைந்தன. நகர் மேல் ஏழு நாட்கள் மழை பொழிந்தது. வானம் இருளாமலேயே பெய்த மழையாதலால் ஒவ்வொரு துளியும் ஒளி கொண்டிருந்தது. வைரமணிக்கற்களென நீர்த்துளிகள் நகர் மேல் விழுந்து பளிங்கு வழிவதுபோல் ஓடைகளாயின என்று பாடல் கூறுகிறது.

ஏழு நாள் மழையில் முற்றாக கழுவப்பட்டது. பன்னிரு நாட்களில் முழுமையாக மீண்டது. நாற்பத்தொரு நாட்களில் நூற்றெட்டு பெண்கள் கருவுற்றிருக்கும் செய்தியை அரசர் அறிந்தார். நூற்றெட்டு நாட்களில் பன்னிரு யானைகளும் நாற்பத்தொரு பசுக்களும் கருவுற்றிருக்கும் செய்தி வந்தது. அதன்பின் அரசர் முடி துறந்து தன் மைந்தனை அரியணை அமர்த்தி கானேகி விண் புகுந்தார். அவருடைய முதல் மைந்தரான சம்வரணர் முடிசூடினார். தன் தந்தை இயற்றிய அச்சடங்கை ஏழாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அவர் விழாவென்றே தொடர்ந்தார். ஏழு தலைமுறைகளுக்குப்பின் அச்சடங்கு மறைந்து போயிற்று.

“சொல்லறிவர் நூற்றெட்டு வரிகள் கொண்ட செய்யுளாக இந்நிகழ்வை படித்து எடுத்துரைத்தார்” என்று கனகர் சொன்னார். “என்னென்ன சடங்குகள்?” என்று காந்தாரி கேட்டாள். “அவை செப்பேடுகளில் இல்லை. என்ன சடங்குகள் என்பதை முன்பு நிகழ்ந்தவற்றைச் சார்ந்து நாம் முடிவெடுக்கவும் இயலாது. கோள்கள் அமைந்துள்ள கோணங்களும் அன்றிருந்தோர் வாழ்வின் தருணங்களும் இணைந்து அச்சடங்குகளை முடிவெடுக்கின்றன. மருந்தும் சடங்கும் நாள்கண்டு கூறவேண்டும் என்பது தொல்கூற்று” என்று கனகர் கூறினார்.

காந்தாரி பெருமூச்சுவிட்டாள். “இத்தருணத்தில் நாம் இயற்றக்கூடுவதொன்றே, அரசி. தீர்க்கசாரதரின் வழிவந்த நிமித்திகர் எவரேனும் இன்று இருக்கிறார்களா என்று கேட்போம். அவர்கள் ஆணையிடுவதை செய்வோம்” என்றார். காந்தாரி “அவ்வண்ணம் எவரோ இருக்கிறார்கள் அல்லவா?” என்றாள். “ஆம், தீர்க்கசியாமர் என்னும் விழியிழந்த நிமித்திகர் இருக்கிறார். ஆனால் முதியவரல்ல” என்றார் கனகர். காந்தாரி “அவரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவருடைய மூதாதையை கண்டிருக்கிறேன். இங்கு என் முதல் மைந்தன் பிறந்தபோது நாள்குறிக்க வந்தவர் அவர்” என்றாள். “அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்து வர தாங்கள் ஆணையிட்டால் ஆவன செய்கிறேன். ஆவதென்ன என்று அவர் கூறட்டும்” என்று கனகர் கூறினார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 5

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 4

அகத்தளத்தின் இடைநாழியினூடாக நடந்து காந்தாரியின் அரண்மனை முகப்பை அடைந்து அங்கு காவல் நின்றிருந்த ஏவல் பெண்ணிடம் தன் வரவை அறிவிக்கும்படி கனகர் கைகாட்டினார். அவள் தலைவணங்கி உள்ளே சென்றதும் பெருமூச்சுடன் தன் ஆடையை சீரமைத்தபடி உடல்தளர்த்தி நின்றார். ஓர் இடத்திற்குச் சென்றபின்னரும் அங்கே சென்றுசேராத தன் உள்ளத்தைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டார். எண்ணியிராத இடங்களுக்குச் சென்று திகைத்து நின்றிருந்தது தன்னுணர்வு. அங்கு வந்த பாதை முற்றாகவே அழிந்துவிட்டிருந்தது. அங்கிருந்து மீண்டு வருகையில் மீண்டும் வழி தவறியது. இந்த அரண்மனையில் இப்போது உளத்தெளிவுகொண்ட எவரேனும் இருக்கிறார்களா?

சாளரத்திற்கு வெளியே முரசில் கோலிழுத்ததுபோல் ஆழ்ந்த உறுமலோசை கேட்டது. சாளரத்திரைச்சீலை காற்றில் பறந்து சுருண்டு அமைந்திருக்க கீழே முற்றத்தின் ஒளி தெரிந்தது. முற்றம் இப்போதெல்லாம் முற்றொழிந்து கிடக்கிறது. ஓரிரு அரசபல்லக்குகள், புரவிகள் இல்லாத தேர்கள் இரண்டு. புரவிகளும் யானைகளும் அரிது. குடித்தலைவர்களும் அந்தணரும் பெருவணிகரும் அவைக்கு வருவதேயில்லை. வந்தாலும் நடந்தே வருகிறார்கள். பல்லக்கு தூக்குவதற்கு நகரில் போகிகளே இல்லை. பெண்கள் தூக்கும் பல்லக்கில் ஏறுவதற்கு இன்னமும் எவரும் துணியவில்லை. ஆனால் அதற்கும் விரைவிலேயே உளக்குவிவு கொண்டுவிடுவார்கள். பெண்களால் இந்நகரையே சுமக்க இயல்கிறது.

அவர் அருகணைந்து எட்டிப்பார்த்தபோது அங்கே முதிய பிடியானை ஒன்று நிலையழிந்து தன் உடலை தானே ஊசலாட்டியபடி நின்றிருப்பதை கண்டார். அஞ்சியோ துயருற்றோ நோயுற்றோ அது கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. மிகப் பெரிய யானை. அகவைமுதிர்வை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அதன் முதுகெலும்பின் புடைப்பிலிருந்து தெரிந்தது. கன்னக்குழிகள் சிறுகொப்பரைகளின் உட்குவைகள் என தெரிந்தன. நீராட்டி நெடுநாட்களாகியிருக்கக்கூடும். உடல் கரிய புழுதிமலை எனத் தெரிந்தது. விழிகளுக்குக் கீழே விழிநீர் வழிந்து சேற்றில் வழிந்த ஊற்றுத்தடம் எனத் தெரிந்தது. அதன் உடலின் அசைவுகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு நீர்த்துளி ததும்பிக்கொண்டிருப்பதுபோல், எக்கணமும் உதிர்ந்து மறைந்துவிடும் என்பதுபோல் தோன்றியது.

என்ன கருமை என்று அவருடைய அகம் வியந்தது. யானையின் கருமைபோல் விழி நிறைக்கும் பிறிதொன்றில்லை. யானை அருகணைந்து கடந்து செல்கையில் ஒரு கணம் நோக்குபவரை இருளுக்குள் கொண்டு சென்றுவிடுகிறது. ஒரு கண இரவு ஒரு கண புடவிப்பயணம். அவர் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டார். ஆனால் விழிகளுக்குள் இருள் எஞ்சியிருந்தது. மீண்டும் நோக்கினார். யானை ஒரு கரிய நிலவறையா? அதற்குள் குடியேறியிருப்பது எந்த தெய்வங்கள்? என்ன கருமை என்றே உள்ளம் அரற்றிக்கொண்டிருந்தது. ததும்பும் கருமை. உள்ளிருந்து வெளியேற ஏதோ வன்விசை ஒன்று முட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அது கொடுங்காற்றென எழக்கூடும். அவர் அதை நோக்காதொழிய எண்ணினார். நோக்காதபோது அதை மேலும் அருகே நோக்குவதை உணர்ந்து மீண்டும் நோக்கினார்.

யானை துதிக்கையால் தன்னிரு கால்களையும் மாறி மாறி அறைந்துகொண்டது. முன்னங்காலைத் தூக்கி தரையில் தட்டியது. தலையை குலுக்கி அசைத்தது. காதுகளை விரைந்து வீசியது. பின் அரைக்கணம் உடல் உறைய, செவிகள் நிலைக்க எதையோ உற்றுக் கேட்பதுபோல் அசைவமைந்தது. மறுகணம் தீச்சுட்டதுபோல் விதிர்ப்புற்று மீண்டும் அசைவு கொண்டது. அதை அங்கே கட்டிப்போட்டிருக்கவில்லை என்று கண்டார். ஆனால் அதுவே அங்கே தன்னை பிணைத்திருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. வலது பின்னங்காலை தளையிட்டிருப்பதுபோல அழுந்த ஊன்றி உடலை முடிந்தவரை நீட்டி துதிக்கையை வீசியது. அதன் மூச்சுபட்டு புழுதி எழுந்து பறந்தது.

அவர் சாளரத்திலிருந்து விலகி தூணருகே சென்று நின்றார். அதற்கு என்ன செய்கிறது? நோயுற்றிருக்கக் கூடும். இந்த அரண்மனையில் நோயுறாத எவருமே இல்லை. போரின்போது விலங்குகளில் நோயுற்றவை மட்டுமே அஸ்தினபுரியில் எஞ்சவிடப்பட்டன. அஸ்தினபுரியின் காவலுக்கும் பணிகளுக்கும் என விடப்பட்டிருந்த உடலில் நிகர்நிலை அழிந்தவையும் விழிநோக்கு குறைந்தவையும் முதுமை எய்தியவையும் அகவை எய்தாதவையுமான அனைத்து யானைகளும் ஒவ்வொன்றாக படைகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. எஞ்சிய யானைகளையும் அனுப்புங்கள், அவை எவையாக இருப்பினும் என்று சகுனியின் ஆணை வந்துகொண்டே இருந்தது. “இனி யானைச்சிற்பங்களைத்தான் அனுப்பவேண்டும்” என்று அமைச்சர் சபரர் சீற்றத்துடன் கனகரிடம் சொன்னார்.

அறுதியாக ஒரு யானைத்திரள் கிளம்பிச் சென்றபோது யானைக்கொட்டில் காப்பாளராகிய முதிய சூதர் பஞ்சகர் அவரைப் பார்ப்பதற்காக வந்தார். அமைச்சறையில் சூழ்ந்து நின்றிருந்த ஒற்றர்கள் நடுவே பித்தன்போல் அமர்ந்திருந்த அவரிடம் ஏவலன் யானைக்கொட்டில் தலைவர் பஞ்சகர் வந்திருப்பதை அறிவித்தபோது அங்கு ஏதோ சில யானைகள் உயிர் துறந்துவிட்டிருக்கின்றன என்பதைத்தான் அவர் உள்ளம் எண்ணியது. பின்னர் சலிப்புடன் வரச்சொல்க என்று கை காட்டினார். பஞ்சகர் அருகணைந்து வணங்கி “இன்று வந்த ஆணையின்படி தரம் பிரிக்காமலேயே பெரும்பாலாலும் அனைத்து யானைகளையும் அனுப்பிவிட்டிருக்கிறேன். கொட்டில் முற்றொழிந்துவிட்டது” என்றார்.

சொல்க என கனகர் நோக்கினார். “இனி இங்குள்ளவை துதிக்கை வலுக்காத குழவிகள்” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “கருவுற்றிருக்கும் நான்கு யானைகள் ஒழிய அகவைநிறைவுற்ற யானை எதுவுமே இல்லை.” அவர் என்ன சொல்லவருகிறார் என்பதை கனகர் விழிகளால் உறுத்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “பொதுவாக கருவுறும் அகவைகொண்ட யானைகளை போருக்கு அனுப்புவதில்லை. அவை வளர்திருக்கள் எனப்படுகின்றன. விதைநெல்போல, கருவூலவைப்புபோல. அவற்றை எந்நிலையிலும் நாம் பயனுறுசெயலுக்கென வெளியே எடுக்கலாகாது.” கனகர் எரிச்சல்கொண்டாலும் அடக்கிக்கொண்டார்.

“இப்போரில் நாம் வறுமைகொண்ட இல்லத்தின் உணவுக்கலமென அனைத்தையும் ஒட்ட சுரண்டிக்கொண்டிருக்கிறோம் என சூதர்கள் பாடினார்கள். அரசு ஆணையை என்னால் மீற இயலாது. ஆயினும் சொல்லியாகவேண்டும். இங்கு முதிய யானை ஒன்றேனும் வேண்டும்” என்றார் பஞ்சகர். “யானை என்பது பிற விலங்குகளைப் போன்றது அல்ல. அதற்கு ஒரு மரபுத்தொடர்ச்சி உள்ளது. இங்குள்ள சிறிய யானைகளை மட்டுமே கொண்டு நம்மால் ஒரு சிறந்த யானைப்படையை அமைக்க முடியாது. இங்கிருந்த அத்தனை யானைகளையும் தன்னுள் கொண்ட ஒரு முதிய யானையேனும் எஞ்சியிருக்க வேண்டும். அந்த யானையைக் கண்டே குட்டிகள் தங்கள் மூதாதையரின் மெய்மையையும் வாழ்க்கையையும் கற்றுக்கொள்ள இயலும்.”

கனகர் “இங்கு முதிய யானை…” என்று சொல்லி தயங்கி “தேவையெனில் கானகத்திலிருந்து யானைகளை…” என்றார். பஞ்சகர் இடைமறித்து “கானகத்து யானை வேறு, நகரத்து யானை வேறு. இங்குள்ள யானைகள் இன்றோ நேற்றோ இங்கு வந்தவை அல்ல. என்று மானுடர் நகரங்களுக்குள் வந்தார்களோ அப்போதே யானையும் வந்துவிட்டது. அதற்கு நகரங்களைக் குறித்த இடஉணர்வும் மானுடரைக் குறித்த நுண்புரிதலும் உண்டு. வருவது உணரும் நுண்மையை, சென்றதை நினைக்கும் ஒழுங்கை அது அடைந்துள்ளது. இங்கு திரளென்றும் தனித்தும் வாழ்வதற்குரிய அனைத்து அறிதல்களையும் அது வாழ்ந்து திரட்டி வழி வழியாக கொடுத்து வருகிறது” என்றார்.

“இங்கிருக்கும் குட்டியானைகள் தங்களை முன்நின்று நடத்தும் ஒரு யானையை நோக்கியே அவற்றை பெற்றுக்கொள்ள இயலும். நகரத்து யானைகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி ஒன்று உண்டு. அது காட்டு யானைகள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி அல்ல. இங்குள்ள பயின்ற யானைகளின் மொழி இங்குள்ள பொருட்களால் ஆனது. மொழி என்பது புறப்பொருட்களின் நுண்ணிய அகநிழல்களின் தொகை என்கின்றது மதங்கநூல்” என்றார் பஞ்சகர். “என்றாவது காட்டுக்குள் நகரத்து யானை செல்லும்போது இதை தாங்களே நோக்கி அறிய இயலும். காட்டு யானைகள் நாட்டு யானைகளிடம் உரையாடும் போது முதற்சில நாழிகைகளில் அவர்களுக்குள் திகைப்பும் பதற்றமும் தேவையில்லாத சினக்கொந்தளிப்பும் உருவாகிறது. மிக மெல்லத்தான் அவர்கள் தங்கள் பொதுச்சொற்களை கண்டடைகிறார்கள். பொதுவாக பேசிக்கொள்கிறார்கள். சொல்லமைவு உருவான பின்னரே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.”

“ஆம்” என்றார் கனகர். அவர் அதை கண்டிருந்தார். “இத்தகுதிகள் அனைத்தும்கொண்ட முதிய யானை ஒன்று அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் இன்று உள்ளது… அதையேனும் இங்கே கொண்டுவந்தால் நன்று” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “அது குருக்ஷேத்ரத்துக்கு சென்றுவிட்டதா?” என்றார் கனகர். “ஆம், அதை அனுப்பும்படி காந்தார அரசர் ஆணையிட்டார். இங்கிருந்து யானைப்படை கிளம்பிச்செல்கையில் முழுப் படையையும் வழிநடத்திச் செல்லும் ஆற்றல்கொண்ட மூத்த பிடியானை ஒன்று வேண்டும் என்று அவர் கோரினார். அதன்படி ஸ்ரீகரம் என்ற யானையை படைகளுக்கு தலைமையேற்க அனுப்பினோம்” என்றார் பஞ்சகர்.

கனகர் “அது போர்க்களத்தில் உயிருடன் இருப்பதை யார் அறிவார்?” என்றார். “அது அங்கு இருக்கும், ஐயமில்லை” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “ஏனெனில் அதை கொட்டில் நடத்தும் அன்னையென்றே அழைத்துச் சென்றார்கள். மூதன்னை அவள். நூறாண்டு அகவை கொண்டவள். அவளுடைய ஒற்றைச் சொல்லுக்கு எந்த மதகரியும் அடங்கும். அதன்பொருட்டே அவளை கொண்டு சென்றார்கள். அவளை போருக்கு கொண்டுசென்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. எனவே களம்பட்டிருக்க மாட்டாள். அங்குதான் இருப்பாள்” என்றார் பஞ்சகர். “அந்த யானையை திருப்பி கொண்டுவர வேண்டும். அவள் ஒருத்தி இருந்தாலே இங்குள்ள அடுத்த தலைமுறைகளை யயாதியின் பட்டத்து யானையின் தொடர்ச்சியுடன் இணைத்துவிடுவாள்.”

கனகர் “அதன் பொருட்டு ஓர் ஆணையை என்னால் அனுப்ப இயலாது. தாங்களே நேரில் சென்று அந்த யானையை அழைத்து வருக! இங்கு என்னிடம் சொன்னதையே காந்தாரரிடம் கூறுங்கள்” என்றார். அவர் தயங்கி “காந்தாரர் அங்கே போரில் இருப்பார். எனது சொற்களை அவர் செவிகொள்வாரா என்று தெரியவில்லை. போரிலிருப்பவர்கள் இறந்தகாலத்தை முற்றாகவே வெட்டிவிட்டே செல்கிறார்கள். மெய் என்னவென்றால் அவர்கள் எதிர்காலத்தையும் முற்றாகவே வெட்டிவிடுகிறார்கள். போர்க்களத்துக்குச் செல்லும்வரைதான் எதிர்காலம் பற்றிய திட்டங்களும் கனவுகளும் இருக்கும். போர் தொடங்கிய பின்னர் அந்நாள், அப்பொழுது, அக்கணம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்குமென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

“மெய்” என்றார் கனகர். “வரும் தலைமுறைகளுக்காக ஒரு விதையை எஞ்சவிடவேண்டுமென்று காட்டுநெருப்பு நடுவே நின்று பொருதும் அவரிடம் சொல்ல இயலாது” என்றார் பஞ்சகர். கனகர் “நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. வேண்டுமெனில் நீங்களே சென்று அந்த யானையை அழைத்து வரலாம்” என்று சொன்னார். “இங்கு கருவுற்றிருக்கும் யானைகளிலிருந்து புதிய யானைகள் தோன்றும். வழிவழியாக இங்கு திகழ்ந்த யானைகளின் குடிமரபுகள் இங்கே திகழும். உள்ளிருந்து கற்பவை இங்குள்ள யானைப்படையில் சுடர் கொண்டெழும். நான் பேசிக்கொண்டிருப்பது வெளியிலிருந்து அளிக்கப்படுபவற்றைப் பற்றி” என்று சொன்னபின் பஞ்சகர் “வேறு வழியில்லை எனில் நானே செல்கிறேன்” என்றார்.

கனகர் “தங்களை படைமுகப்பு வரை கொண்டுசெல்வதற்கு துணை ஒருக்குகிறேன். காந்தாரரை தாங்கள் நேரில் சென்று சந்திப்பதற்கான ஓலை ஒன்றை அளிக்கிறேன். அது ஒன்றே என்னால் செய்யக்கூடுவது” என்றார். பஞ்சகர் தலைவணங்கினார். அவர் கிளம்பிச்சென்றபோது ஒற்றர்கள் வந்து அச்செய்தியை சொன்னார்கள். அப்போது அவரை எதற்காக அனுப்பினோம் என்பதை மறந்துவிடும் அளவிற்கு மேலும் ஒற்றர்களிடமும் அயல்செய்தியாளர்களிடமும் அவர் உழன்றுகொண்டிருந்தார். பல்லாயிரம் செய்திகள் ஒன்றையொன்று நிகர் செய்து முற்றிலும் செய்தியின்மை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தன அப்போது.

மேலும் சில நாட்கள் கழித்து அவர் யானைக்கொட்டில் வழியாக பழைய கதைகள் குவிக்கப்பட்டிருந்த கொட்டகைக்குச் சென்றபோது வழியில் பஞ்சகரை பார்த்தார். அரைக்கணம் இவரை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோம் என்று எண்ணி பின் அணைந்தது அவர் அகம். யானைக்கொட்டில் முற்றோய்ந்து கிடந்தது. அசைவில்லாத இடத்தில் படியும் புழுதியின் மணம். உலர்ந்த யானைச்சாணியுடன் கலந்திருந்தது அது. அவர் திரும்பும்போது பஞ்சகர் பின்னால் வந்தார். வணங்கி “அமைச்சரே, நான் காந்தாரரை பார்த்துவிட்டு திரும்பி வந்தேன்” என்றார். “கூறுக!” என்று கனகர் சொன்னார். அவரை அப்போதுதான் அடையாளம் கண்டார்.

பஞ்சகர் தயங்கி “எனது சொற்களை அவர் செவிகொள்ளவில்லை. என்னை கடிந்து துரத்தினார்” என்றார். “ஏன்?” என்று கனகர் கேட்டார். “ஏன் என்பது அப்போது புரியவில்லை. பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். திரும்பி வரும் வழியில் மேலும் மேலும் தெளிவு கொண்டேன்” என்றார் பஞ்சகர். “கூறுக!” என்று கனகர் சொன்னார். “அஸ்தினபுரியில் யானையின் மரபு தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று நான் சொல்லும்போது இப்போரில் அஸ்தினபுரி தோற்றுவிடுமென்ற முன் உய்த்தல் அதிலிருப்பதாக காந்தாரர் எண்ணினார். ஆகவே பெருஞ்சினத்துடன் என்னை நோக்கி கூச்சலிட்டார். போரில் வென்று புதிய யானைத்திரளுடன் அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைவேன். அஸ்தினபுரிக்கு யானைத்தொடர்பு மட்டுமல்ல இந்திரப்பிரஸ்தத்தின், மாளவத்தின், மகதத்தின், பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து யானைகளின் மெய்யறிதல்தொடரும் அஸ்தினபுரியில் திரளும். அதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் ஐயம் உள்ளதா என்றார். இல்லை என்றேன். பிறகென்ன கிளம்புக என்றபின் திரும்பி தன் குடிலுக்குள் சென்றுவிட்டார். நான் தனித்து திரும்பி வந்தேன்” என்றார்.

கனகர் “மெய்தான். வெற்றி, மறுகணமே வெற்றி, முழுமையாக வெற்றி, உறுதியான வெற்றி என்ற நம்பிக்கையின் வெறியே போரை நிகழ்த்துகிறது” என்றபின் “இதைச் சொல்லி பயனில்லை. இவ்வண்ணம்தான் இவை நிகழ்கின்றன. இதோ அஸ்தினபுரியின் கொடிவழிகள் முற்றழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்றும் எஞ்சுவதென்ன என்றும் எண்ணும்போது நெஞ்சு திடுக்கிடுகிறது. யானைக்கொட்டிலை அன்றி பிறிதொன்றை எண்ணாத உங்களால் யானையின் தொடர்ச்சியைப்பற்றி மட்டுமே இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்க இயலும். என்னிடம் பேச எதுவுமில்லை. எது ஊழோ அது நிகழட்டும்” என்றார்.

அஸ்தினபுரியின் முழுத் தோல்வி குறித்த செய்தி வந்து, நகர் மேல் படுகளம் விட்டு ஓடியவர்களின் தாக்குதலும் நிகழ்ந்து, மண் மழையும் பின் பெருமழையும் பெய்து ஓய்ந்த அடுத்த நாள் கோட்டைக் காவல்மாடத்திலிருந்து முரசொலி கேட்டு அவர் தன் அமைச்சு அறையில் எழுந்து நின்றார். “என்ன ஆயிற்று? ஏன் முரசொலி?” என்றார் சிற்றமைச்சர் ஸ்ரீபதர். அவரே உரக்க “அது பேரரசியை வரவேற்கும் முரசொலி அல்லவா? பேரரசி எங்கு சென்றார்?” என்றபின்னர் கனகரிடம் “குந்திதேவி நகர் புகுகிறார்களா என்ன? அவ்வண்ணம் அவர் இங்கு வர வாய்ப்பே இல்லையே” என்றார். இளைய அமைச்சர் ஆகையால் நாவின்மேல் கட்டுப்பாடற்றவராக இருந்தார்.

“அரசர்கள் இங்கு வந்து நகர் கைக்கொண்டு அரியணை அமர்ந்து முடிசூடிய பின்னரே அரசமுறைமைகளுடன் பேரரசியை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துவருவார்கள் என்று எண்ணினேன். ஒருவேளை திரௌபதி தேவியாக இருக்கலாமோ?” என்றார் ஸ்ரீபதர். இன்னொரு இளைய அமைச்சராகிய உர்வரர் “அவர்கள் வருவதற்கு இன்னும் வாய்ப்பு குறைவு…” என்றார். “பின் எவர்?” என்று ஸ்ரீபதர் கேட்டார். கனகரும் திகைத்துப்போயிருந்தார். மேலும் தெளிவாக முரசுகள் பேரரசி நகர்புகுவதை அறிவித்து முழங்கத்தொடங்கின. நகரெங்கும் வாழ்த்தொலிகளும் எழுந்ததை கேட்கமுடிந்தது.

கனகர் மாளிகை முற்றத்திற்கு வந்தபோது அரண்மனை முகப்பில் பேரரசியை வரவேற்பதற்காக சிறிய படையொருக்கம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. காவல்பெண்டுகள் வேல்களுடனும் வாள்களுடனும் ஏழு நிரைகளாக நின்றிருந்தனர். முகப்பில் வரவேற்பொலி எழுப்பும் முரசுகளும் கொம்புகளும் வந்து அணியமைந்தன. காவலர்தலைவி கலிகை கனகரிடம் வந்து தலைவணங்கி “பேரரசி வருகை தருகிறார்கள் என்று முரசுகள் கூறுகின்றன. ஆனால் அங்கிருந்து பறவைச்செய்தி ஏதும் வரவில்லை. எதிர்பாராத வருகை என எண்ணுகிறேன். வருவது எவர் என்று நாங்கள் அறிந்துகொள்ளலாமா?” என்றாள்.

கனகர் எரிச்சலுடன் செல்க என்று கைகாட்டினார். அங்கு நின்றிருக்கையில் ஒவ்வொரு கணமும் பதற்றம் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. குந்தியோ திரௌபதியோ நகர் நுழைவதற்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. ஆனால் அவ்வாறு நிகழக்கூடாதென்றும் இல்லை. போர் அனைத்தையும் கலைத்து குவித்துவிட்டது. அதிலிருந்து உருவாகும் முறைமை என்பது முற்றிலும் புதிய அடுக்கு. அதன் பொருளென்ன என்பதை முந்தைய காலகட்டத்திலேயே வாழும் எவரும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இனி போருக்குச் சென்று அங்கிருந்து மீண்டவர்களால் மட்டுமே பாரதவர்ஷத்தை நடத்த இயலும் போலும். போருக்குச் சென்றவர், எஞ்சியவர் என இரண்டு வகை மக்கள் பாரதவர்ஷத்தில் உருவாகிவிட்டனர்.

சற்று நேரத்தில் செய்திமுரசு முழங்கத்தொடங்கியது. ஒவ்வொரு சொல்லாக கூட்டி எடுத்தபோது கனகர் முதலில் திகைத்து பின்னர் விந்தையானதோர் நிறைவை அடைந்தார். வந்துகொண்டிருப்பது ஒற்றைத் தனி யானை. பஞ்சகர் பேருவகையுடன் இரு கைகளும் பதறி அலைபாய முற்றத்தின் மறுமுனையில் தோன்றி கூச்சலிட்டபடி அவரை நோக்கி ஓடிவந்தார். வெறும் வெளியில் ஒரு வியந்த முகம் வெறித்த கண்களும் திறந்த வாயுமாக திரையில் வரையப்பட்டு நின்று நெளிவது போலவே தோன்றியது. ஓசை ஏதுமில்லாத அலறல்போல செவிகளை வந்தறையும் பிறிதொன்றில்லை. அது கனவில் நிகழ்கிறது.

பஞ்சகர் அருகே வந்து “அமைச்சரே, அவள் திரும்பி வந்துவிட்டாள்! அவள்தான்! அவள்தான் திரும்பி வந்துவிட்டாள்!” என்றார். அதற்குள் புரவியில் வந்திறங்கிய கோட்டைமுகப்பின் காவலர்தலைவி பத்ரை அவரை அணுகி வணங்கி “இன்று காலை காட்டுக்குள்ளிருந்து தன்னந்தனியாக முதிய யானை ஒன்று வந்து வாயிலில் நின்றிருந்தது. கோட்டைத்தலைவி சம்வகை அது அணுகுவதைப் பார்த்ததுமே பேரரசியருக்குரிய முரசொலியும் வரவேற்பும் அளிக்கும்படி ஆணையிட்டுவிட்டார். யானைகளுக்கு அவ்வாறு அளிக்கும் வழக்கமில்லை என்று முதிய காவல்பெண்டு ஒருத்தி சொன்னபோது தன் ஆணை அது என்று கூறினார். ஆகவே…” என்றாள். “நன்று, அது முறைமையே” என்றார் கனகர்.

பஞ்சகர் “ஆம், அவள் நகர்புகும்போது அவ்வரவேற்பு அளிக்கப்படவேண்டும். பேரன்னை இன்னமும் இந்நகரை கைவிடவில்லை. இவளில் குடிகொள்ளும் தெய்வம் இந்நகரை வாழ்த்தியிருக்கிறது. மங்கலச்செல்வி நகர்புகுந்துவிட்டாள்! இனி இவ்வூர் நீடுவாழும்” என்று கூவினார். சற்று நேரத்தில் கோட்டைமுகப்பின் காவல்பெண்டிர் அணிவகுத்து பின்னால் வர முகப்பில் பேருடல்கொண்ட பிடியானை மெல்ல அசைந்து நடந்து வந்தது. “அவள் உடலில் புண்கள் இருக்கின்றனவா? போர்க்களத்திலிருந்தா வருகிறாள்?” என்று கனகர் கேட்டார். “அன்னையே! அன்னையே!” என்று கூவியபடி பஞ்சகர் அதை நோக்கி ஓடினார். அதனருகில் சென்று ஓடிய விசையிலேயே குப்புற விழுந்து நிலத்தில் முகம் படிய கைநீட்டி பணிந்து வணங்கினார். யானை துதிக்கை நுனியால் அவர் தலையை மெல்ல தொட்டது. எழுந்தமர்ந்து “அன்னையே! அன்னையே!” என்று பஞ்சகர் கூக்குரலிட்டார். ஏதென்றறியாத உணர்வால் கனகர் உளம் பொங்கி விழிநீர் மல்கினார்.

அந்த யானைதான் இது என்னும் எண்ணத்தை அடைந்ததும் கனகர் திடுக்கிட்டார். அந்த யானையை எப்படி மறந்தேன்? ஓரிரு நாட்கள்கூட கடந்து செல்லவில்லை. அதற்குள் நெடுந்தொலைவு வந்துவிட்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொருநாளும் இங்கு நிகழ்வன ஒரு யுகம் நிறைக்கும் நினைவுகள். ஒரு தலைமுறைக்குரிய துயரங்கள். அவர் மீண்டு சென்று சாளரத்தினூடாக அந்த யானையை பார்த்தார். நிலையழிந்து அது தவித்துக்கொண்டிருந்தது. எதையோ அறிவிக்க விரும்புவதுபோல. எதையோ சொல்லிவிட்டு அகல விரும்புவதுபோல.

உள்ளிருந்து சத்யசேனை வந்து “அரசி நீராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள். அவள் விழிகள் தளர்ந்து, கண்கீழ்த் தசைகள் கருகி வழிந்திருக்க, தொல்மரப்பாவைபோல மெருகிழந்திருந்த முகத்துடன் மிக முதியவள்போல் தோன்றினாள். கனகர் திரும்பி அந்த யானையை பார்த்தார். அவளும் யானையைப் பார்த்தபின் “நேற்று முன் தினம் புலரியில் இங்கு வந்தது. பாகர்கள் இங்கிருந்து அதை கொண்டு செல்ல முயல்கிறார்கள். உறுதியாக மறுத்துவிடுகிறது. அங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. அது எண்ணுவதென்ன என்பது எவருக்கும் புரியவில்லை” என்றாள். “வருக!” என்று உள்ளே சென்றாள்.

கனகர் உள்ளே சென்று அவள் காட்டிய பீடத்தில் அமர்ந்தார். ஒவ்வொரு முறை எங்கேனும் அமரும்போதும் ஏற்படும் பெருங்களைப்பை உணர்ந்தார். அமருமிடத்திலேயே அப்படியே விழுந்து துயின்றுவிடவேண்டுமென்று தோன்றியது. அரைக்கணம் கண்கள் மயங்கி, இமைகள் தழைய, வாய் திறந்து குறுந்துயிலில் மூழ்கினார். அறைமூலையில் அந்த யானை நின்றிருந்தது. அதன் உடல் தவிப்பு கொண்டிருந்தது. “இங்கு அறைமூலையில்…” என்றபடி அவர் விழித்துக்கொண்டார். அறைமூலையில் தேங்கிய இருளை பார்த்தார். கையால் வாயைத் துடைத்தபடி சூழ நோக்கியபோது அக்கூடத்தின் நான்கு மூலைகளிலும் இருள் செறிந்திருப்பதை கண்டார். உள்ளே இடைநாழிகள், சிற்றறைகள் அனைத்திலும் இருள் நிறைந்திருந்தது. நோயுற்ற யானைபோல் இருள் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 4

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 3

ஆழத்து நிலவறைகளில் இருந்து வெளிவந்த பின்னரும் கனகரின் விழிக்குள் அந்த இருள் இருந்துகொண்டிருந்தது. அவரால் ஒளியை நோக்கி திரும்ப முடியவில்லை. கண்கள் கூச இமைகள் துடித்து மூடிக்கொள்ள விழிநீர் வழிந்தது. அரண்மனையின் இருண்ட மூலைகளை நோக்கியே அவர் நோக்கு திரும்பியது. மூச்சில் நுழைந்த காற்று தெளிந்து மென்மையானதாக இருந்தது. அதுவரை உள்ளே சென்ற காற்று நெஞ்சுக்குள் கொண்டு படியவைத்த இருண்ட விழுக்கு கரைந்து கரைந்து அகல்வதுபோல் ஆறுதல் தோன்றியது. அரண்மனையெங்கும் செறிந்திருந்த அந்த இருள் எங்கிருந்து வந்தது? நெய்ச்சுடர்களை ஏற்றும்படி ஆணையிட்டாலென்ன? ஆனால் பகலில் ஏன் சுடரேற்றவேண்டும்? சுடர் என்பது ஒரு கொண்டாட்டம். ஒற்றைச்சுடர்கூட ஒரு வகை உவகையே. இங்கே சுடர்கள் அனைத்தும் ஒவ்வாமையை அளிக்கின்றன. வழிதவறி வந்தவைபோல் நின்று நெளிகின்றன.

அரண்மனையிலுள்ள பன்னிரண்டாயிரம் நெய்விளக்குகளையும் சுடர்பொருத்திப் பொலியவிடுவது விழவுகளின்போது மட்டுமே. பெருவேள்விகளின்போது மூவாயிரம் விளக்குகள். வெற்றித்திருமகளின் பூசனையின்போது ஆறாயிரம் விளக்குகள். ஆண்டுக்கொருமுறை வரும் அரசரின் முடிசூட்டுநாள் விழாவின்போது அனைத்து விளக்குகளும் என்பது முறைமை. அன்றிரவு அரண்மனை எரியெழுந்ததுபோல் மின்னும். நகரமெங்குமிருந்து மக்கள் அரண்மனை நோக்கி வந்து முற்றங்களையும் சுற்றுப்பாதைகளையும் நிரப்புவார்கள். பேரலைகள் சுருண்டு வந்து நுரைத்து அறையும் கடற்பாறைபோல் அரண்மனை நின்றிருக்கும். இசைக்கலங்கள் முழங்க களிகொண்ட யானை என அது பிளிறலோசை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கும். பெரும்பறையின் தோல் விம்மி விம்மி அதிர்வதுபோல அதன் சுவர்கள் தோற்றமளிக்கும். மண்ணிலிருந்து எழுந்து வானில் மிதக்கத் தொடங்கிவிடும் என்பதுபோல.

அவர் நின்று அந்த இடைநாழியை நோக்கினார். அங்கே வந்ததே இல்லை என்று தோன்றியது. தூண்கள் இருள்விழுதுகள் என நின்றிருந்தன. அவற்றுக்கு நடுவே இருண்ட பாதைக்கு அப்பால் வெண்பட்டுத்திரை என திறந்திருந்தது மறுபுறத்து வாயில். ஏன் இந்த இருள்? அஸ்தினபுரியின் அரண்மனை ஆயிரத்தெட்டு சாளரங்கள் கொண்டது என்பது கணக்கு. எவரேனும் அதை எண்ணியிருக்கிறார்களா என அவர் ஏளனத்துடன் சொல்வது உண்டு. ஆனால் அத்தனை சாளரங்களையும் நாளும் திறந்து மூட ஏராளமான பணிப்பெண்களும் ஏவலர்களும் வேண்டும். அரண்மனையில் முன்பிருந்தவர்களில் பத்திலொருவர்கூட அப்போது இல்லை. சாளரங்களில் மிகச் சிலவே நாளும் திறக்கப்பட்டன. ஆகவே அறைகளுக்குள் காற்று வீசுவது குறைந்தது. இருளுக்குள் ஓசையில்லாமல் சிலந்திவலைகள் விரிந்தன.

ஏவலர் எவரையேனும் அழைத்து அனைத்து வாயில்களையும் திறக்க ஆணையிடவேண்டும் என அவர் எண்ணினார். அவருக்குப் பின்னால் செப்பேட்டுத் தொகையுடன் வந்துகொண்டிருந்த ஏவலனை நோக்கி திரும்பினார். அவன் ஆணை ஏற்க விழிகூர்ந்து முன்னால் வந்தான். அவர் அவனை தவிர்த்துவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார். மீண்டும் நடந்தபோது எவரிடமென்றில்லாமல் சீற்றம் எழுந்தது. இந்த அரண்மனையில் ஒளி பெருகி பரந்திருந்தால், இக்குமிழ்களும் அத்திரைச்சீலைகளும் ஒளிகொள்ளுமென்றால், அந்தத் தூண்கள் வாழைத்தண்டுகளென மெருகடையும் என்றால் அது மாண்டவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் சிறுமை. விண்ணில் வாழும் அரசருக்கு, அவர் உடன்பிறந்தாருக்கு, அவர் மைந்தர்த்திரளுக்கு, அவர்களின் ஆசிரியருக்கு… அவர் பெருமூச்சுவிட்டு மேலும் நடந்தார்.

காலடியில் எங்கோ ஆழத்தில் இருக்கும் நிலவறைகளை உணரமுடிந்தது. அந்த அதிர்வுகள் அங்கே இருள்மேல் சென்று பதிந்துகொண்டிருக்கின்றன. நீருக்குள் சென்று பதியும் ஓசைகளை அடிச்சேற்றில் மெல்லிய அலைவடிவுகளாகக் காணமுடியும் என்பார்கள். நிலவறைகளுக்குள் இருக்கும் செறிவிருள் அம்மாளிகையைத் தாங்கும் அடித்தளத்தின் நுண்வடிவ அடித்தளம். அதன் மீதுதான் அனைத்தும் கட்டி எழுப்பப்பட்டிருந்தன. ஒளியும் அழகுகளும் நுட்பங்களுமென பெருகிச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்தும். அனைத்து எடையையும் தன்மேல் ஏற்றிக்கொண்டு அதை சற்றும் உணராமலிருக்கும் அளவிற்கு அவ்விருள் திணிவு கொண்டிருந்தது.

எடையின்மை கொண்ட திணிவு அது. திணிவு முழுமை அடைகையில் எடையின்மை மறைந்துவிடுகிறது போலும். எடை என்பது ஒன்று பிறிதொன்றை அழுத்துவது. ஒன்று எல்லைமீறி மண்ணை அழுத்துவது. தன்னைத் தான் அழுத்தி முற்றிலும் நிகர் விசை கொண்டுவிட்ட ஒன்று எடையிலி ஆகிவிடுகிறது. இருள் முற்றிலும் எடையற்றது. அனலுக்கு எடையுண்டு. காற்றுக்கும் நீருக்கும் எடையுண்டு. ஒளிக்கும் எடை இருக்கக்கூடும். இருள் மட்டுமே எடையற்றது. ஏனென்றால் அது இன்மை. இன்மை மட்டுமே முழுமை. ஏனென்றால் அது அனைத்துக் கோணத்திலும் இன்மையே. இன்மையெனும் இருப்பை உணர்ந்த முதல் மெய்யறிவன் எவன்?

இங்கே இருண்டிருக்கின்றன அனைத்தும். இருள் ஆமையென தன்னை முற்றிலும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு அவ்வண்ணமே முடிவிலி வரை அமையும் இயல்புகொண்டது. புவியைத் தாங்கும் திசையானைகள் இருண்டவை. அவை நின்றிருக்கும் ஆமை மேலும் இருண்டது. இருளின் வெவ்வேறு செறிவுகள் அவை. இருண்டவன் மாலவன். மாலென்பதே இருள். கனகர் மூச்சிரைத்தார். ஏவலன் அவர் அருகே வந்து நின்றான். அவர் அங்கே எங்கேனும் அமர விழைந்தார். பின்னர் மீண்டும் நடந்தார். இந்த அரண்மனை ஒளியில் சுருங்கி சிறிதாக இருந்தது. இருளில் எல்லைகள் கரைந்து விரிந்து பரவிவிட்டிருக்கிறது. அறிந்தவை சிறிதாகின்றன. அறியாதவை பெருகுகின்றன. அறியவொண்ணாதது முடிவிலியென்றாகிறது.

கனகர் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையிலிருந்து அகன்று செல்ல விழைந்தார். ஒவ்வொரு கணமும் மண்ணுக்கடியில் இருக்கும் முடிவிலா கரிய தேக்கத்திலிருந்து வெவ்வேறு துளைகளினூடாக ஊறிப் பெருகி அவ்வரண்மனையை நிறைத்துக்கொண்டிருந்தது இருள். தூண்கள் மூழ்கின. அறைகள் ஓசையிலாது நிரம்பின. கூரைக்குவைகளில் இருள் சுழித்தது. அங்குள்ள ஒவ்வொரு மானிடருக்கும் இருளில் நீந்தும் விழித்தெரியாத சிறகுகள் முளைத்தன. அவர்கள் இருளை மட்டுமே நோக்குபவர்கள் ஆயினர். இருளால் நோக்கு கொண்டனர். ஒளி துலக்கும் பொருட்களை நோக்குவது ஒழிந்து இருளால் சமைக்கப்படுவனவற்றை பார்க்கலாயினர். அவர்களின் ஓசைகள்கூட கரிய குமிழ்கள்போல அவற்றில் மிதந்து கிடந்தன.

இருள் வழியாக செல்கையில் தானும் இரு கைகளையும் வீசி இருளை உந்தி நீந்தி முன்னேறுவதாக அவருக்கு தோன்றியது. மூச்சிழுத்தபோது உள்ளே சென்று உடற்குகைக்குள் நிறைந்து செறிந்து அனைத்து உறுப்புகளையும் நிறைத்தது. சித்தத்திற்குள் புகுந்து அனைத்து சொற்களையும் கரியதாக்கியது. அனைத்து எண்ணங்களையும் இருளலையாக ஆக்கியது. அனைத்து நினைவுகளும் நிழலாட்டங்களாக மாறின. எதிரே வரும் ஒவ்வொருவரும் இருள் நிறைந்த விழிகள் கொண்டிருந்தார்கள். இருள் இருளை கண்டுகொண்டது. இருள் இருளுடன் உரையாடிக்கொண்டது.

நோயின் அணுக்கள் உடலுறுப்புக்குள் எங்கோ ஒளிந்திருப்பதாக நச்சு நீக்கும் மருத்துவர்கள் சொல்வதுண்டு. உடல் அமுதாலும் நஞ்சாலும் ஆனது. அமுது ஓங்கியிருக்கையில் நஞ்சு சுருங்கி ஒளிந்துகொள்கிறது. பேராற்றல் கொண்ட மல்லனின் உடலுக்குள்கூட தன்னை துளியென சுருட்டிக்கொண்டு அமைந்திருக்கிறது நஞ்சு. நஞ்சுக்கு தன்னை சுருட்டிக்கொள்ளும் ஆற்றல் உண்டு. மிகச் சிறிய இடத்தில் தன்னை முற்றொளித்துக்கொள்ள அதனால் இயலும். துயிலாதது அது. தன் வாலை தானே விழுங்கி இறுகி கரிய விதையென்றாகி, அணுவென்றாகி அசைவின்மை கொள்ள, அதனூடாக முடிவற்று காத்திருக்க அதனால் இயலும். அமுது நலிகையில் நஞ்சு முளைத்தெழுகிறது. ஆயிரம் தலைவிரித்து நாபறக்க விழியொளி கொள்கிறது.

நச்சிருள். முடிவிலாத செயல் பேருருக்கொண்டு எழுகிறது. இவையனைத்தையும் தாங்குவது நஞ்சு. விண்ணுருவன் பள்ளிகொண்டிருப்பது. அனல் விழியன் கழுத்தில் அணிந்தது. புரவியை ஈன்ற அன்னையின் அணிகலன். அத்தனை தேவர்களுக்கும் படைக்கலம். அவர் தன்முன் இருளின் நெளிவை கண்டார். உளம் அதிர்வு கொள்ள அசைவழிந்து நின்றார். அவருக்கு முன் தோன்றி தோன்றியதா என்ற ஐயத்தை உடனே எழுப்பி ஓர் இருள் நெளிவென அரண்மனை இடுக்கொன்றில் மறைந்தது கரிய நாகம் ஒன்று.

 

கனகர் தன் அரண்மனைக்கு வந்தபோது மெல்ல மெல்ல உளமடங்கிவிட்டிருந்தார். அமைச்சுநிலையில் அவருடைய சிற்றறையில் அவருடைய உடலின் வெம்மையும் வியர்வைமணமும் நிறைந்திருந்தது. அவருடைய உடலே ஓடென்றாகிவிட்டதுபோல. அதற்குள் கைகளையும் கால்களையும் தலையையும் இழுத்துக்கொண்டுவிடமுடியும். அவர் தன் பீடத்தில் அமர்ந்து கால்களை மேலே தூக்கி வைத்துக்கொண்டார். உடலைத் தளர்த்தி கண்களை மூடிக்கொண்டு மெல்லிய துயிலில் ஆழ்ந்தார். அவர் உள்ளம் கரைந்து கரைந்து எங்கோ சென்றுகொண்டிருந்தது. தலை தழைந்து உடல் நிலையழிந்தபோது அவர் விழித்துக்கொண்டார். சாளரம் வழியாக வந்து கிடந்த ஒளிக்கீற்றை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

ஏவலன் அவரை நோக்கியபடி அப்பால் நின்றிருந்தான். அவனிடம் வாய்கழுவ நீரும் உண்ண நீரன்னமும் கொண்டுவரும்படி ஆணையிட்டார். அவன் கொண்டுவந்த மரத்தாலத்தில் முகம் கழுவிக்கொண்டார். சுரைக்கொப்பரையில் நன்றாகக் கரைத்த நீரன்னம் இருந்தது. சற்றே புளித்தது. அவர் பல நாட்களாக அதை மட்டுமே உணவென அருந்திக்கொண்டிருந்தார். பசி என ஒன்றை உணர்ந்தே நெடுநாட்களாகிவிட்டிருந்தது. விடாயை பசியெனக்கொண்டு அதை அருந்திவிடமுடியும். எதையேனும் உண்ணும் பொருட்டு சென்று அமர்ந்தால் குமட்டல் கொண்டு வயிறு பொங்கி எழுந்தது. குடுவையை அளித்துவிட்டு அவர் மீண்டும் அமர்ந்து “சொல்லறிவர் வருக!” என்றார்.

சொல்லறிவர் ஸ்ரீபத்மன் வந்து வணங்கினார். அவர் அந்த செப்பேட்டுத்தொகையை சுட்டிக்காட்டினார். அவர் அதை எடுத்து இலச்சினைகளை நோக்கிவிட்டு “படித்துப்பார்க்கிறேன்” என்றார். கனகர் அவருடைய விழிகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மண்மறைந்த மொழிகளில் வாழ்பவர். அங்கே இருளில் மறைந்திருக்கும் எழுத்துக்கள். இந்த ஏடுகளினூடாக அவை இவர் சித்தத்திற்குள் நுழையக்கூடுமா என்ன? ஸ்ரீபத்மன் மிகக் குறைவாகவே பேசுபவர். சொல்லறிவர்கள் அனைவருமே பேசும்திறன் அற்றவர்கள். பேச்சு என்பது நிகழ்மொழி. எழுத்து கடந்தமொழி. படிப்பதென்பதே எழுத்து என்னும் அடையாளங்கள் வழியாக சென்று மறைந்த மொழியொன்றை இன்றென மீட்டு நிகழ்த்தும் செயல்தான். இறந்தகாலம் மொழியினூடாக மீள் பிறப்பு கொள்கிறது.

ஒருகணம் அவர் அந்த விந்தையில் திகைப்பு கொண்டார். சென்று மறைந்ததை மீட்டெடுக்க மானுடருக்கு இருக்கும் ஒரே வழி எழுத்தைப் படிப்பது மட்டும்தான். இறந்தகாலம் நிகழ்காலத்திற்குள் ஊடுருவும் ஒரே பாதை. அவர் அச்சத்துடன் எழுந்துவிட்டார். அங்கே ஆழத்தில் உறையும் இருள் மேலெழுந்து வருவதற்கும் வேறு வழியே இல்லை. “என்ன?” என்றார் சொல்லறிவர். “ஒன்றுமில்லை, கொண்டுசெல்க!” என்றார் கனகர். அவர் தலையசைத்தார். செப்பேட்டுத்தொகையை அவர் தோல்பையில் போட்டபோது “ஸ்ரீபத்மரே” என கனகர் அழைத்தார். “சொல்க!” என்றார் ஸ்ரீபத்மன். “என்றேனும் இத்தகைய தொல்லெழுத்துக்களுடன் இணைந்து நாகங்கள் எழுந்துள்ளனவா?” என்றார் கனகர்.

“ஏன்?” என்று ஸ்ரீபத்மன் கேட்டார். “இல்லை, அறியும்பொருட்டே” என்றார் கனகர். “நாகம் இல்லாத தொன்மை என்பதே இல்லை” என்று ஸ்ரீபத்மன் சொன்னார். “நாங்கள் தொல்மொழிகளை படிக்கையில் எல்லாம் நாகங்களை நோக்குவதுண்டு. தொல்மொழியை பயில்வதற்கே இமையா விழிகள் தேவை என்பார்கள்.” கனகர் “ஆம்” என்றார். “எழுத்துக்கள் என்பவை நுண்ணிய நாகநெளிவுகளின் பல்லாயிரம் வடிவங்களே என்பது எங்கள் குடியின் தொல்கூற்று” என்றார் ஸ்ரீபத்மன். “வெறும்நெளிவென ஏடுகளிலும் சுவர்களிலும் தெரியும் எழுத்துக்கள் ஏதோ ஒரு கணத்தில் பொருள்கொள்கின்றன. அத்தருணத்தை நாகம் படமெடுக்கும் பொழுது என்றே எந்தை சொல்வார்.”

கனகர் தலையசைக்க ஸ்ரீபத்மன் வெளியே சென்றார். அவர் செல்வதை சற்றுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்த பின் கனகர் ஒற்றர்களை வரச்சொல்லி ஆணையிட்டார். முதல் ஒற்றன் நெடுந்தொலைவிலிருந்து வந்திருந்தான். அவரை முறைப்படி வணங்கி அமர்ந்தான். அவர் சொல்க என ஆணையிட்டு விழிகளை மூடிக்கொண்டார். “அமைச்சரே, குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து பாண்டவர்கள் அருகிலுள்ள தசவிருக்ஷம் என்னும் குறுங்காட்டில் ஒருங்கிணைந்திருக்கிறார்கள். அங்கே ஓடும் பிரபாவதி என்னும் சிற்றாறின் கரையில் அவர்கள் தங்கள் தங்குமிடங்களை அமைத்திருக்கிறார்கள். நேற்றுமுன்னாள்தான் அவை கட்டி முடிக்கப்பட்டன. நேற்று காலைதான் அவர்கள் அங்கே குடியேறினார்கள். அருகே உயர்ந்த மரத்தின்மேல் அவர்களின் மின்படைக்கொடி பறந்துகொண்டிருக்கிறது. வில்லேந்திய காவலர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் மரங்களுக்குமேல் சிறுகுடில் கட்டி அமர்ந்து காவல்காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் போர்வெற்றி முழுதமைந்துவிட்டமையால் அஸ்தினபுரியின் ஒற்றர்களை அவர்கள் எதிரிகளாக காண்பதில்லை. ஆகவே அருகணைந்து நோக்கவும் உள்ளே நுழைந்து உசாவவும் இயன்றது.”

அவர்கள் தசவிருக்ஷம் நோக்கி செல்வதை கனகர் முன்பே அறிந்திருந்தார். “அவர்களின் படைகளில் எவரும் எஞ்சவில்லை. உபப்பிலாவ்யத்திலிருந்தும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்தும் அவர்களை ஆதரிக்கும் குடிகள் கிளம்பி அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ளும்படி ஓலை சென்றிருக்கிறது. ஒவ்வொருவராக வந்துசேர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நாள்தோறும் புதியவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிதுசிறிதாக அவர்களின் எண்ணிக்கை மிகுந்துகொண்டிருக்கிறது. நான் சென்று நோக்குகையில் இருந்த குடில்களின் எண்ணிக்கை கிளம்புகையில் இருமடங்காக பெருகிவிட்டிருக்கிறது.”

“ஆம், அவர்கள் வென்றவர்கள்” என்று கனகர் முனகிக்கொண்டார். “அமைச்சரே, நான் அஸ்தினபுரியின் வணிகன் என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே சென்று நோக்கினேன். காட்டில் தொடர்ந்து மழைபொழிந்துகொண்டிருப்பதனால் பாண்டவர்கள் பெரும்பாலும் குடில்களுக்குள்ளேயே முடங்கியிருக்கிறார்கள். கடுந்துயரும் அவர்களை முடக்கியிருக்கக்கூடும். அரசர் யுதிஷ்டிரன் தனிக்குடிலில் நோயுற்று படுத்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அவருக்கு தொடர்ச்சியாக அகிபீனா அளிக்கப்பட்டு துயிலிலேயே வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். விழித்தெழுகையில் உரக்க அலறி அழுகிறார். வலிப்பு வந்து துடிக்கிறார். இருமுறை பித்தர்போல் எழுந்து வெளியே ஓட முயன்றாராம். ஒருமுறை வாளை எடுத்து கழுத்தில் பாய்ச்சிக்கொள்ளப்போனார் என்றனர். ஆகவே அவருடன் எந்நேரமும் படைவீரர்கள் காவலிருக்கின்றனர்.”

“மைந்தர்துயர் அவர்களை எரியெனச் சூழ்ந்துள்ளது. இளைய பாண்டவர் பீமசேனர் மைந்தர் இறந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அலறியபடி நினைவழிந்து விழுந்தார். பின்னர் விழித்துக்கொண்டு நெஞ்சில் வெறிகொண்டு அறைந்தபடி ஒருநாள் முழுக்க கதறி அழுதார். தன்னிலை மீண்டபின் இதுவரை ஒருசொல்லும் உரைக்கவில்லை. விழிநீர் வழிய தனித்து அமர்ந்திருக்கிறார். இறந்தவர்போல் வானை வெறித்தபடி மழையிலேயே படுத்திருக்கிறார். காட்டுக்குள் மரங்களில் முட்டி விழுந்து எழுந்தும் அடிமரங்களிலும் பாறைகளிலும் கைகளால் ஓங்கியறைந்தபடியும் அலைகிறார். அவரிடம் எவரும் பேசக்கூடவில்லை. அருகே எவர் சென்றாலும் மதம்கொண்டு முகம்மறந்த களிறு என தாக்கவருகிறார். உணவு உண்ணவில்லை. நீர் அருந்தவில்லை. இந்த ஏழு நாட்களுக்குள் அவர் உடல் பாதியாக குறைந்துவிட்டது. தசைகள் தளர்ந்து தோள்கள் ஒடுங்கி முகம் தொங்கி முதியவர்போல் ஆகிவிட்டிருக்கிறார்.”

“அங்கே சற்றேனும் தன்னிலையுடன் இருப்பது கடைப்பாண்டவரான சகதேவன் மட்டிலுமே. இணையரான நகுலன் சகதேவனிடமிருந்து தன் ஆற்றலை பெற்றுக்கொண்டவர் போலிருக்கிறார். ஆனால் அவர்களும் சொல்கொள்வதில்லை. உசாவப்படும்போது தலையசைத்தோ கையசைத்தோ சகதேவன் மட்டுமே அரச ஒப்புதலை அளிக்கிறார். அனைத்தையும் காவலர்தலைவனாகிய வீர்யவான் தானே எடுத்து செய்துகொண்டிருக்கிறான்” என்றான் ஒற்றன். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து மீண்ட நகுலன் சகதேவனைக் கண்டதும் ஓடிச்சென்று தழுவிக்கொண்டார். இருவரும் சொல்லின்றி உடல்நடுங்கி அதிர மேலும் மேலும் அணைத்து இறுக்கிக்கொண்டு சுழன்றனர். பின்னர் விடுவித்துக்கொண்டு இரு எல்லைகளை நோக்கி சென்று தலைகுனிந்து நிலம்நோக்கி அமர்ந்து ஏங்கினர். அதன்பின் இன்றுவரை அவர்கள் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை என்கிறார்கள்.”

கனகர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஒரே செய்தியே மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருப்பது போலிருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அது நடுக்குறச் செய்தது. அவரே அங்கிருப்பதுபோல் உணர்ந்தார். “பேரரசி குந்தியும் பாஞ்சாலத்து அரசி திரௌபதியும் அவர்களுடன் உள்ளனர். பேரரசி குந்தியின் இடக்கையும் காலும் இழுத்துக்கொண்டுவிட்டன. அவர் முகம் கோணலாகி நாக்கு உள்ளே மடிந்துவிட்டது. விழிநீர் வழிய நினைவுகொண்டு முனகி அழுத ஒலியைக் கேட்டதுமே சேடியர் அகிபீனாவை அளிக்கிறார்கள். நான்கு மருத்துவர்கள் அவருக்கு சேவையளிக்கிறார்கள். உபப்பிலாவ்யத்திற்கோ அல்லது அருகிலுள்ள சிற்றூர்களில் எதற்கேனுமோ அவரை கொண்டுசென்று மருந்து அளிப்பதே நன்று என்று மருத்துவர் கூறினர். ஆனால் சாவுச்சடங்குகள் நிறைவடையாமல் இல்லம்திரும்புவது முறையல்ல என்று அந்தணர்கள் கூறிவிட்டனர்.”

“பாஞ்சாலத்து அரசி எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள் என உசாவினேன். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று சொன்னார்கள். அரசி உளமழிந்து நிலைமறந்தவர் போலிருக்கிறார். அவரிடமிருந்த அனைத்து நிமிர்வும் அழகும் அகன்றுவிட்டிருக்கின்றன. முதுமை வந்து மூடிவிட்டது. சொல்லடங்கி விழிகள் வெறித்து தனித்திருக்கிறார். இதை ஒரு சேடிப்பெண் சொன்னாள். அதன்பின் இன்னொருத்தி அரசி நீர்நிறைந்த கலம் என எடையும் அமைதியும் கொண்டுவிட்டிருக்கிறார் என்றாள். இங்கே இல்லாதவராக அப்பாலிருந்து அனைத்தையும் நோக்குபவராக ஆகிவிட்டிருக்கிறார். மைந்தர்துயரை அவர் அறியவே இல்லை. நேற்று அங்கே வந்தபோது அருகிருந்த சிறுமரத்தில் எழுந்த தளிரிலைக்கொத்தை நெடுநேரம் நின்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். முகம் மலர்ந்திருக்க மெல்ல பாடினார். அதைக் கேட்டு அருகே சென்றபோது திரும்பி நோக்கி புன்னகைத்தார் என்றாள் அச்சேடி.”

“அவருக்குள் மலைத்தெய்வம் ஏதோ குடியேறியிருக்கக் கூடும் என்று ஒரு முதிய சேடி சொன்னாள். நன்கு உண்கிறார். அது பசிக்கோ சுவைக்கோ உண்பது அல்ல, பள்ளம் ஒன்று நிரம்புவதுபோன்ற ஊண். காட்டுமலர்களைக் கொய்து குழல்சூடிக்கொள்கிறார். இரவில் எழுந்தமர்ந்து இனிப்புணவு வேண்டுமென்று கேட்டார். எழுந்து வெளியே சென்று இருளில் மழைபொழிவதை நோக்கியபடி நின்றார். பொழிநீரில் குழல்விரித்து கைவிரலால் அளைத்தபடி வான்நோக்கினார். அவர் தன் கொழுநர் ஐவரையுமே மறந்துவிட்டவர் போலிருக்கிறார். கேட்கக்கேட்க அவர் சொல்லும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியதென்று தோன்றுகிறது. ஓருடலில் பலர் திகழ்வதுபோல. கணந்தோறும் புதியவராக எழுவதுபோல” என்றான் ஒற்றன்.

கனகர் “இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் எங்கே இருக்கிறார்?” என்றார். “அவரும் இளைய யாதவரும் நான் செல்லும்போது அங்கே இல்லை. அவர்கள் தங்கள் உடன்பிறந்தவர்களுடன் அங்கே வந்தனர். உணவுண்ட பின் பார்த்தன் தன் வில்லுடன் காட்டுக்குள் புகுந்தார். உடன் இளைய யாதவரும் சென்றார். அவர்கள் அதன்பின் இரவிலேயே மீண்டுவந்தனர். காலையில் மீண்டும் சென்றுவிட்டனர். அவர்களை அங்கு சிலரே பார்த்திருக்கிறார்கள்” என்றான் ஒற்றன். “இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் அங்கு நிகழ்வன எதையுமே அறியாதவர் போலிருக்கிறார். விந்தையான ஏதோ பித்து குடியேறிய விழிகள். தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வதுபோன்ற உதட்டசைவு. கைகள் எப்போதுமே அம்பும் வில்லும் கொண்டிருப்பது போலிருக்கின்றன என்றனர்.” கனகர் தலையசைக்க ஒற்றன் வணங்கி வெளியேறினான்.

அடுத்த ஒற்றன் பாஞ்சாலத்திற்கும் விராடநகரிக்கும் ஓலைகள் சென்றிருப்பதாகவும் அங்கிருந்து எஞ்சிய படைவீரர்களும் ஏவலர்களும் கிளம்பி தசவிருக்ஷம் நோக்கி வர ஆணை என்றும் சொன்னான். “இன்னும் ஐந்தாறு நாட்களில் அவர்கள் ஒரு சிறு நகர் அளவுக்கே விரிந்துவிடக்கூடும்.” கனகர் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “அவர்கள் அங்கே நெடுநாட்கள் தங்கும் எண்ணம் உண்டா என்ன?” என்றார். “அவர்கள் முதன்மை வைதியர் தௌம்யரும் மாணவர்களும் வருவதற்காக காத்திருக்கிறார்கள். அதன் பின்னரே ஆவன குறித்து முடிவெடுக்கப்படும் என்று சொல்லக்கேட்டேன்” என்றான் ஒற்றன். “நான் அறிந்தவரை அவர்கள் ஒருமாதகாலம் நீண்டுசெல்லக்கூடிய ஈமச்சடங்குகளை முடித்து அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்ட பின்னரே நகர்புகுவதற்கு முடிவெடுப்பார்கள். இன்றைய நிலையில் அவர்களால் எந்த விழவையும் இயற்ற முடியாது. எதிலும் உவகைகொள்ளவும் இயலாது.”

மூன்றாவது ஒற்றன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் உளநிலை குறித்து சொன்னான். “அங்கே உவகையோ களியாட்டோ இல்லை. ஏனென்றால் அங்குள்ள அத்தனை இல்லங்களிலிருந்தும் மைந்தரோ தந்தையரோ கொழுநரோ மறைந்திருக்கிறார்கள். நகரம் அஸ்தினபுரியைப்போலவே இருள்மூடித்தான் கிடக்கிறது. ஒவ்வொருநாளும் வெற்றிமுரசு முழங்கியது. ஆனால் முரசுடன் இணைந்து எழவேண்டிய வெற்றிக்கூச்சல்கள் எழவில்லை. நகரம் வெறும்பாறையடுக்குகள்போல் அவ்வோசையை எதிரொலித்தது. அதை அம்மக்கள் கேட்டதுபோலவே தெரியவில்லை. அதன்பின் முரசொலிகளை நிறுத்திவிட்டார்கள்.”

“அங்கே அமைச்சர் சுரேசர் ஆட்சியை நடத்துகிறார். ஒவ்வொருநாளும் அவர் அரசவைகூட்டி வந்து அமர்கிறார். குறைகளும் கோரிக்கைகளுமாக எவரும் அங்கே செல்வதில்லை. குடியவை கூட்டியபோதும் ஒருவர்கூட சென்று அமரவில்லை. ஒழிந்த மாபெரும் அவைக்கூடத்தில் அமைச்சருக்குரிய பீடத்தில் அவர் மட்டும் தனித்து அமர்ந்து ஒற்றர்களின் செய்தியை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். சலிப்புற்றவராகவும் ஆகவே எரிச்சலுடன் பேசுபவராகவும் திகழ்கிறார்” என்றான் ஒற்றன்.

அடுத்த ஒற்றன் காட்டில் பரந்திருந்த உதிரிப்படைவீரர்கள் சிதறி சிறு குழுக்களாக தெற்கும் கிழக்கும் சென்றுகொண்டிருப்பதைப் பற்றி சொன்னான். “அவர்கள் செல்லச்செல்ல நாடோடிகளாக மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் படைவீரர்கள் என அறிந்தால் மக்கள் அவர்களை தாக்குகிறார்கள். கூட்டம்விட்டு வந்த ஓநாய் கொடியது என அதற்கு கொள்கையும் கூறுகிறார்கள். பலநூறு படைவீரர்கள் இதற்குள் கொன்று புதைக்கப்பட்டுவிட்டனர். ஆகவே எஞ்சியவர்கள் தங்களை சூத்திரர்கள்போல் மாற்றிக்கொண்டுவிட்டார்கள். சூத்திரர் என காட்டும்படி நெற்றியிலும் தோளிலும் சூடுபோட்டு முத்திரைகளை பொறிக்கிறார்கள். பலர் தங்களை அடிமைகளாகவே விற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள். கிழிந்த உடைகளும் பசித்துமெலிந்த உடலுமாக ஊர்களை ஒழிந்து காடுகளினூடாக வழியறியாமல் சென்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். பசித்தும் களைத்தும் நோயுற்றும் வழியிலேயே பலர் செத்து விழுந்துகிடப்பதை கண்டேன்.”

கனகர் அவனிடம் “அஸ்வத்தாமனைப் பற்றியும் கிருபரைப் பற்றியும் ஏதேனும் செய்தி உண்டா? கிருதவர்மன் சததன்வாவின் குலம் நோக்கி சென்றுவிட்டதாகச் சொன்னார்களே, சான்றுகள் உண்டா?” என்றார். “கிருதவர்மன் யாதவக் குடிகளை நாடிச் சென்றிருப்பது உறுதி. ஆனால் சென்றடையவில்லை” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “அவர்கள் அவரை காத்திருக்கிறார்கள். தங்கள் குடியை மீட்கும் பெருவீரன் என எண்ணுகிறார்கள். யாதவர்கள் நடுவே கிருதவர்மனைப் பற்றிய வீரப்பாடல்கள்தான் முழங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவர் தங்கள் ஊருக்கு வந்ததாகவும் தங்கி உண்டு கடந்துசென்றதாகவும் அத்தனை யாதவச்சிற்றூரிலும் சொல்கிறார்கள். அவர் தலைமையில் அந்தகர்களும் போஜர்களும் குக்குடர்களும் ஒன்றுகூடக்கூடும் என்கிறார்கள். விருஷ்ணிகளிலும் ஒருசாரார் அவருடன் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் போரிட்டு துவாரகையை வெல்லவும் முயல வாய்ப்புண்டு.”

“ஆனால் அஸ்வத்தாமனைப்பற்றி எச்செய்தியும் இல்லை. அவர் ஏதோ பிலத்திற்குள் நுழைந்து மண்ணுக்குள் மறைந்துவிட்டதாக ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது. கங்கையின் சுழியினூடாக நாகருலகு சென்றார் என்றும் கேட்டேன். அவர் உத்தரபாஞ்சாலத்திற்கு மீளவில்லை. போர்வெற்றிச் செய்தி சென்றடைந்ததுமே தட்சிணபாஞ்சாலத்தினர் பெருந்திரளாக கிளம்பிச்சென்று உத்தரபாஞ்சாலத்தை கைப்பற்றிக்கொண்டார்கள். அங்குள்ளவர்களும் உடன்பிறந்தார் என இவர்களை வரவேற்று இணைந்துகொண்டனர். நீரோடு நீர் கலந்ததுபோல் இரு நாடுகளும் இணைந்தன என சூதர் பாடுவதைக் கேட்டேன். அங்குள்ளோர் அஸ்வத்தாமனை இழிவுசெய்தும் ஏளனம்செய்தும் பாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர் உருவங்களை முச்சந்தியில் இட்டு எரித்தனர். அவருடைய கொடிகளை மண்ணிலிட்டு இழுத்தனர். அவருடைய மாளிகை ஒன்றும் தீயிடப்பட்டது என அறிந்தேன்.”

“கிருபர் அஸ்வத்தாமனுடன் செல்லவில்லை என்றார்கள். அவர் தன் தந்தை சரத்வானின் குருநிலைக்கே சென்றிருக்கக் கூடும். அங்கே அவர் சென்றிருந்தார் என்றால் செய்தி இங்கே வருவதற்கு மேலும் பத்து நாட்களாகும்” என்று ஒற்றன் சொன்னான். கனகர் பெருமூச்சுடன் அவன் செல்லலாம் என கையசைத்தார். அவன் சற்றே தயங்கி “நான் இளைய யாதவரைப்பற்றி கேள்விப்பட்டேன்” என்றான். “சொல்” என்றார் கனகர். “அவர் அங்கே தசவிருக்ஷத்தில் பாண்டவர்களுடன் இருக்கிறார். அவரிடம் எத்துயரும் இல்லை என்றார்கள். காட்டில் ஆநிரை மேய்ப்பவர் போலிருக்கிறார் என்று முதிய வேடன் ஒருவன் சொன்னான். அவருடன் இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனனும் கானாடுகிறார் என்றான். காட்டில் மலைப்பாறை ஒன்றின் மேலிருந்து இளைய யாதவர் குழலூதுவதை அவ்வேடன் கேட்டிருக்கிறான் என்றான்” என்றான் ஒற்றன்.

கனகர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருக்க அவன் தொடர்ந்தான். “அவ்வேடன் என்னிடம் சொன்னான். காட்டில் நனைந்த இலைகள் ஒளிகொண்டிருப்பதைக் கண்டே அவன் அங்கே சென்றானாம். அருகணைந்தபோது அங்கே இளவெயில் விழுந்த நீர்நிலை ஒன்று இருப்பதுபோல் ஒளி தேங்கி மெல்ல அலையடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் மேலும் அருகே சென்றபோது அக்காடே ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்க நடுவே நீலச்சுடர்போல இளைய யாதவர் அமர்ந்து குழலூதுவதை கேட்டானாம்.”

“மழைச்சரடுகளுக்கும் துளியுதிர்வுகளுக்கும் ஊடாக அந்த இசை காட்டை நிறைத்ததைக் கேட்டு அவன் அஞ்சி திரும்பி ஓடிவந்துவிட்டான். அது பல்லாயிரம் உகிர்க்கைகளும் நஞ்சுவழியும் பற்களும்கொண்ட கொடிய தெய்வம்போல் தன்னை அச்சுறுத்தியது என்றான். அதைச் சொல்லும்போதும் அவன் நடுங்கினான். அதைக் கேட்டு நின்றிருந்த வீரர்கள் இருவர் அச்சத்துடன் கைகள் நடுங்க கால்கள் தளர அப்பால் சென்றனர். ஏனென்று அறியாமல் நானும் அஞ்சி உடல்நடுக்கு கொண்டேன். அதன்பின் அவர்களைப்பற்றி எதுவுமே கேட்கவில்லை.”

கனகர் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவன் முகத்தில் அப்போதும் அச்சம் நிறைந்திருந்தது. செல்க என அவர் கையசைக்க அவன் தலைவணங்கி அகன்றான். அவர் பெருமூச்சுவிட்டு உடலை எளிதாக்கிக்கொண்ட போதுதான் தானும் அஞ்சி மெய்ப்பு கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 3

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 2

அஸ்தினபுரியின் அரண்மனை எரிபுகுந்து எழுந்ததுபோல் கருகி இருந்தது. அதன் தூண்கள் அனைத்தும் தொட்டால் கையில் கரி படியுமோ என நின்றிருந்தன. சுவர்கள் இருள்திரையென்று தொங்கின. நடக்கும் பாதையில் மரப்பலகையின் தேய்தடம்மேல் படிந்திருந்த சாளரத்து மெல்லொளியும் கூட இருளே நீர்மை கொண்டதென்று தோன்றியது. அரண்மனையின் இடைநாழிகளுக்குள் நடக்கையில் அதுவரை அறிந்திராத இடத்திற்கு வரும் பதற்றத்தை கனகர் உணர்ந்தார். மறுகணம் ஏதோ கொடிது நிகழவிருப்பதைப்போல. எவரோ ஓசையின்றி பின்தொடர்வதுபோல. இருளுக்குள் எவரோ பதுங்கியிருக்கிறார்கள். அல்லது இருளே பதுங்கிக் காத்திருக்கிறது.

அந்தத் தொன்மையான அரண்மனையின் பல பகுதிகள் புழக்கத்திலிருந்து விலகிவிட்டவை. அங்கே உள்ளறைகளுக்குள் இருள் நிறைந்திருப்பதை அவர் கண்டதுண்டு. அந்த அரண்மனைக்கு அடியில் ஹஸ்தி கட்டிய பழைய அரண்மனையின் பகுதிகள் உண்டு. அவற்றை தொல்கருவூலங்களாக பயன்படுத்தினர். குறுகிய மரப்படிகளினூடாக கீழிறங்கி இருண்ட ஆழத்திற்குள் மூழ்கி அங்கே சென்றுசேரவேண்டும். அங்கே அவர் அரிதாகவே சென்றிருக்கிறார். பெரும்பாலும் ஏதேனும் அரிய பூசைச்சடங்குக்காக அதற்குரிய பண்டைய அரும்பொருட்களை எடுக்கும் பொருட்டு அங்கே செல்லவேண்டியிருக்கும். அரிதாக ஏதேனும் ஆவணங்கள் தேவைப்படும்.

அந்தச் சிற்றறைகளுக்குள் வழிந்தோடி உறைந்து மையென்றாகியதுபோல் இருள் செறிந்திருப்பதை அவர் கண்டிருக்கிறார். முதல்முறையாக அத்தகைய சிற்றறை ஒன்றுக்குள் நுழைந்து அங்கிருந்த ஏதோ தீய காற்றால் கையிலிருந்த அகல்விளக்கின் நெய்ச்சுடர் அணைக்கப்பட சற்று பொழுது விழியில்லாது ஆகிவிட்டதைப்போல் உணர்ந்து பதைத்து அங்குமிங்கும் கைதவித்து சுவர்களிலும் பொருட்களிலும் முட்டிக்கொண்டார். உடன் வந்த துணைஅமைச்சர் சவிதர் “அசையாமல் அங்கு நில்லுங்கள், அமைச்சரே. நான் விளக்கு கொண்டுவரச் சொல்கிறேன்” என்று சொன்னார்.

அசையாமல் நின்றபோது இருள் எல்லாப் பக்கங்களிலுமிருந்து வந்து கவ்விப் பற்றிக்கொண்டதைப்போல தோன்றியது. இருளை கையால் தொட முடியுமென்றும் வழித்து எடுத்துவிட முடியுமென்றும் உளமயக்கு எழுந்தது. நெடும்பொழுதுக்குப் பின் தொலைவிலிருந்து அகல்மணிச் சுடரொன்று அணுகி வந்தது. அதற்குப் பின்னால் பேயுருக்கொண்டு காவலன் ஒருவன் அசைந்துகொண்டிருந்தான். அவன் அருகில் வந்த பிறகும் அச்சுடர் அங்கு நின்றுகொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. அவன் அருகணைந்து சுடரை அங்கிருந்த இன்னொரு விளக்கில் கொளுத்தினான். அது தயங்கி மெல்ல நெளிந்து எழுந்து நீண்ட போது அறை மீண்டும் பொருள் கொண்டது.

அங்கிருந்த ஒவ்வொரு பொருட்களையாக அவர் மாறி மாறி பார்த்தார். அவ்வனைத்தும் வேறாக உருமாறிவிட்டிருந்தனவா? இருளுக்குள் அவை பேருருவம் கொண்டெழுந்து, பின்னர் ஒளி வந்ததும் பழகிய பொய்வடிவம் சூடி அங்கு அமர்ந்திருக்கின்றவா? அங்கு பிடரியை சிலிர்ப்படையச் செய்யும் நோக்குணர்வு இருந்துகொண்டே இருந்தது. அவர் அமைச்சரிடம் “விளக்கை எவரோ அருகே வந்து ஊதியணைத்ததுபோல் தோன்றியது. இங்கு காற்றே இல்லை. எவ்வாறு விளக்கு அணைந்தது?” என்றார். சவிதர் “இந்த அறைகளுக்குள் நிலைக்காற்று உள்ளது என்கிறார்கள். உலவும் காற்று தெய்வங்களுக்குரியது. தேங்கிய காற்று கீழுலக இருப்புகளுக்கு ஊர்தி” என்றார்.

“இங்கே சில அறைகளில் நச்சுநீரென அது தேங்கியிருக்கும் என்கிறார்கள். முன்பு ஹஸ்தாஹாரம் என்னும் மேலும் ஆழத்து அறைக்குள் ஓர் ஏவலனை அனுப்பினேன். மாமன்னர் ஹஸ்தி அமைத்த நிலவறை அது. இருண்ட கிணறு போன்றது. ஆழத்தில் இருள் அலைகொண்டு மின்னுவது. பட்டுச்சரடாலான ஏணியினூடாக இறங்கிச்சென்ற அவன் எந்த ஒசையுமின்றி அந்த விழிதொடா நீரில் மூழ்கி மறைந்தான். அவன் கையில் கொண்டு சென்ற விளக்கு அணைந்தது. அவனைத் தூக்கும் பொருட்டு மேலும் நால்வர் இறங்கிச்சென்றனர். அவர்களும் இறந்த பின்னர் மேலும் நின்றவர்கள் அஞ்சி அகன்றுவிட்டனர். கொக்கிகளை வீசி எறிந்து அந்த உடல்களை மேலே எடுத்தோம். நீரில் மூழ்கி இறந்தவர்களின் வெறிப்பு கொண்டிருந்த முகங்கள்… அவற்றிலிருந்தே அவர்கள் கண்ட தெய்வங்களின் கொடிய உருவை அறிய முடிந்தது.”

அதற்குப் பின் அங்கே நின்றிருக்க இயலவில்லை. “ஆவணங்களை கொண்டுவருக!” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் வெளியே சென்றார். நெடும்பொழுது உள்ளம் படபடத்துக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து மேலே வந்தபின் அந்த இடத்தை முற்றாகவே நினைவிலிருந்து அழித்துக்கொண்டார். அவ்வப்போது கனவில் மட்டும் அந்த இடத்தை கண்டுகொண்டிருந்தார். ஒவ்வொருமுறை கனவிலும் அவர் அங்கே நாகங்களையும் கண்டார். விழி மின்ன இருளுக்குள் அவை சுருண்டு அமர்ந்திருந்தன. இருளென்றே செதில்கள் அசைந்தன. ஆனால் அங்கே அவர் நாகங்களை கண்டதில்லை. இருளில் நாகங்கள் இருந்தே ஆகவேண்டும். அவற்றின் கண்களில் மட்டுமே அங்கு ஒளி இருக்கமுடியும்.

கனகர் படியிறங்கிச் சென்றபோது அங்கே கல்லால் ஆன இருண்ட சிற்றறையில் மேலே எங்கோ திறந்த சிறுசாளரம் வழியாக ஆடிகளில் பட்டுத்திரும்பி வந்த மங்கலான ஒளி ஓர் கிழிந்த ஆடைபோல் விழுந்துகிடந்த இடத்தில் சவிதர் அதே விழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவர் தன்னை அறிவித்ததும் அவரிடம் சற்று முன்னர்தான் பேசி நிறுத்தியதுபோல சொல்லொழுக்கை தொடர்ந்தார். அவர் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார் என்று கனகர் எண்ணினார். பின்னர் உணர்ந்தார், அவருக்கு எவரும் ஆள் அல்ல என்று. முகங்கள் ட பொருட்டல்ல. கண்களை அவர் பார்ப்பதே இல்லை. அவர் பிறரை தன் ஆடிப்பாவை அசைவெனவே பார்த்தார். நெடுநாள் புழுதிப்படலம் கலைந்து மீண்டும் அமைவது போன்றதே அவருடைய பேச்சு.

“செப்பு ஆவணங்கள் அறுபத்தெட்டு அறைகளிலாக உள்ளன. அறுநூற்றெண்பது பேழைகள். நீங்கள் கோருவது எந்த அரசரின் காலத்தைச் சேர்ந்தது என்று கூறுக! அரசச்செயல் சார்ந்த ஆவணங்கள் கருடமுத்திரை கொண்டவை. தெய்வச்சடங்குகள் என்றால் சந்திரசூரியர். குடிகள் குறித்த பதிவுகள் என்றால் அமுதகலம். அதற்குள் ஒவ்வொரு உள்ளடக்கத்திற்கும் தனியடையாளங்கள் உண்டு. அடையாளங்களை வெவ்வேறு வகையில் இணைத்து ஒற்றை அடையாளமாக ஆக்கியிருப்பார்கள். எவை என்று உரையுங்கள்…” என்றார். கனகர் அடையாளங்களை கூறியபோது சிற்றகலில் நெய்ச்சுடரை ஏற்றிக்கொண்டு அவர் கிளம்பினார். கனகர் உடனெழுந்தார். “நீங்கள் வரவேண்டும் என்பதில்லை” என்றார் சவிதர். ஆனால் கனகர் உடன்செல்ல விழைந்தார். அந்தப் பொழுதின் சோர்வை அச்செயல் கலைக்கும் என்பதுபோல. அத்தருணத்தில் எவரேனும் தன்னை இழிசொல் உரைத்தால், அறைந்தால்கூட மகிழ்ச்சியே உருவாகும் எனத் தோன்றியது. எதையேனும் வீசியெறிந்து இந்த அகந்திகழ் அசைவின்மையை கலைத்தேயாகவேண்டும்.

சவிதருடன் அவர் இருளிலிருந்து மேலும் இருளுக்கு என சென்றுகொண்டிருந்தார். தலைக்குமேல் காலம் ஒழுகிச்செல்வதை உணர முடிந்தது. அறைக்கதவுகள் இரும்புக்குமிழி வைத்த தடித்த மரத்தாலானவை. அவை மூடி இறுகி சுவர்களே என்றாகி நின்றிருந்தன. சவிதர் நோக்கி நோக்கி அடையாளங்களைத் தேர்ந்து ஒரு வாயில் முன் நின்று “இதுதான்” என்றார். இடையிலிருந்து தாழ்க்கோலை எடுத்து அறைக்கதவை திறந்தார். முனகலோசையுடன் வாயெனத் திறந்து இருளில் இறங்கிச்சென்ற சிறிய சுரங்கப்பாதை தெரிந்தது. இருளில் குத்தி நிறுத்தியதுபோல வெண்கலத்தாலான ஏணி ஆழ்ந்து சென்றது. அவர் தயங்க சவிதர் “வருக!” என உள்ளே இறங்கிச்சென்றார். அவர் தொடர்ந்தபோது குளிர்ந்த கற்சுவர்கள் மேலேறிச் சென்றன.

“இங்கிருந்த பெரும்பாறை ஒன்றின்மேல்தான் ஹஸ்தி தன் அரண்மனையை கட்டினார். பின்னர் சிற்பிகள் அந்தப் பாறையை குடைந்து குடைந்து கீழிறங்கிச்சென்று இந்த அறைகளை உருவாக்கினர். இவை முன்னர் அரசகுடியினர் இடர்ப்பொழுதுகளில் வந்து மறைந்துகொள்ளும் இடங்களாகவும் கருவூலங்களாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டன. பின்னர் கருவூலங்கள் பெருக அறைகள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றெனத் தொடர்ந்து ஆழ்ந்திறங்கிச் சென்றன. இங்கே நாங்கள் அறிந்தவரை நூற்றெட்டு அறைகள் உள்ளன. பல அறைகள் ஒழிந்துகிடக்கின்றன. அறியாத மேலும் அறைகள் இருக்கவும் கூடும். கீழிருக்கும் அறைகளில் நீர் நிறைந்துள்ளது. எவ்வண்ணமோ ஊறிய நீர். ஏதோ யுகத்தின் நீர்.”

“இருளே குளிர்ந்து எடைகொண்டு நீரென்றாயிற்று என்கிறார்கள். இருக்கலாம். ஆனால் நச்சுநீர் அது. அதில் ஒரு துளி நம் உடலில் பட்டாலும் எரியும். நம் உடல் உருகத்தொடங்கும்… இருள் செறியுந்தோறும் இருளுலக தெய்வங்கள் இங்கே குடியேறலாயின. ஏனென்றால் அவை ஒளியை அஞ்சுபவை. ஒளியில் திகழும் காலத்தை வெறுப்பவை. இங்கே அவை இன்மைக்கு நிகரான இருப்பு கொண்டு உறங்குகின்றன. ஒவ்வொரு சிறுஒளியும் இங்கு அசைவுகளாகவே பெருகுகின்றது. அவை தெய்வங்களை எழுப்புகின்றன. எழுந்த தெய்வங்கள் உரிய பலி கொள்ளாமல் மீண்டும் அமைவதில்லை. ஆகவே கூடுமானவரை இந்த அறைகளை திறப்பதில்லை. ஒருமுறை ஓர் அறையை திறந்தால்கூட குருதிகொடுத்தே மீண்டும் மூடுவோம். அக்குருதியால் அத்தெய்வம் நிறைவுறாவிட்டால் மேலெழுந்து சென்று அரண்மனையில் பலிகொள்ளும். அவ்வப்போது அதுவும் நிகழ்வதுண்டு.”

சவிதர் விளக்கொளியால் கொண்டுசெல்பவர்போலச் சென்று அறைகளை திறந்தார். பேழைகளுக்கு நடுவே நிழலெனச் சென்றார். கனகர் கால் ஓய்ந்து அங்கிருந்த பெட்டிகளில் ஒன்றில் அமர முயன்றபோது “வேண்டாம், அமைச்சரே. இப்பெட்டிகள் அனைத்திலும் புழுதி படிந்துள்ளது” என்று சவிதர் சொன்னார். அப்புழுதியை விழிகளால் நோக்க இயலவில்லை. அவர் அறிந்த புழுதி மெல்லிய அலைகளாக படிந்திருப்பது. அது இருப்பது அறியாமல் சீரான வண்ணப் பூச்சாக மாறியிருந்தது. அவர் அந்தப் பெட்டிகளை கூர்ந்து நோக்கினார். அவை மரத்தாலும் இரும்பாலுமான பேழைகள். அனைத்தும் மண்ணாலானவை போலிருந்தன.

அவர் எண்ணத்தை அறிந்த அமைச்சர் “நீங்கள் கண்டது அலைவுறும் காற்றின் புழுதி, இது நிலைக்காற்று” என்றார். அவர் அப்போதுதான் சவிதரை கூர்ந்து நோக்கினார். அவர் பதறும் விழிகளும், சற்றே கூன் விழுந்த முதுகும், கன்னம் ஒட்டியமையால் எழுந்தமைந்த பற்களும் கொண்டிருந்தார். கனகரை விடவும் மூத்தவர். ஆனால் நெடுங்காலமாக கருவூலத்தின் சிற்றறைகளிலேயே பணிபுரிந்தார். எந்த அரசவிழவுகளிலும் அவரை நோக்கியதில்லை. சிற்றமைச்சர் அவைகளிலேயே பார்த்ததுபோல் நினைவிலெழவில்லை. ஒருவேளை அவர் இந்த ஆழத்திலேயே வாழ்கிறார் போலும். வெளிவராமலேயே இங்கே இருக்கமுடியுமா? முடியும், வெளியுலகை அறியாமலேயே இருக்கவேண்டும். இவர் உண்மையில் இருப்பவரா, அன்றி பேய்த்தோற்றமா? முன்பு கண்ட அவர்தானா இவர்? இவர்கள் அனைவருமே ஒற்றைமுகம் கொண்டுவிடுகிறார்களா என்ன?

கனகர் விரைந்து ஆவணங்களை எடுத்து அளிக்கும்படி அவரிடம் கையசைவால் சொன்னார். அவர் கனகர் கூறிய ஆவணத்தின் நிரைக்குறி எண்ணை உள்ளத்தில் மீண்டும் குறித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பெட்டியாக விரல் சுட்டி எண்ணியபடி அகன்றார். தலையை ஆட்டியபடி “இங்குள்ள பெட்டிகள் அனைத்தின் மீதும் புழுதி படிந்துள்ளது. அவற்றை நான் தொடுவதில்லை. சில பெட்டிகளின் மீது கை புதையும் அளவுக்கு புழுதி உள்ளது. அப்புழுதி ஒரு காப்பு. அது திரையிட்டு இங்கிருக்கும் பொருட்களை மறைத்துள்ளது. அப்பொருட்களுடன் இணைந்துள்ள தெய்வங்களையும் அதுவே கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இங்குள்ளவை அனைத்தும் புதையல்கள். பூதங்களும் தெய்வங்களும் காவல் காக்காத புதையல்கள் இல்லை என்று அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றார்.

அவர் நகைத்தபோது முற்றிலும் அது மானுட ஒலிபோல் தோன்றவில்லை. கன்னங்கள்  குழிந்து உள்ளே போயிருக்க பிதுங்கிய சிறிய விழிகள் அலைமோதின. அவருடைய கையிலிருந்த விளக்கிலிருந்து முகம் மட்டும் இருளிலிருந்து எழுந்து தெரிந்தது. “இத்தகைய அறைகளுக்குள் இருக்கும் இருள் வேறு வகையானது. வானம் இருக்குமிடத்தில் உள்ள இருள் வேறு. அது ஒருவகை ஒளியேதான். ஏனென்றால் எந்நிலையிலும் அங்கே விழிகள் முற்றிலும் இல்லாமல் ஆவதில்லை. ஒவ்வொரு பொருளும் தன்னை தான் கண்டடையும் அளவுக்கு அங்கு வெளிச்சம் இருக்கும். இத்தகைய இருள் மண்ணுக்கு அடியிலுள்ள குகைகளிலும், அனைத்து வழிகளும் முற்றாக மூடப்பட்ட இதுபோன்ற நிலவறைகளிலும் மட்டுமே இயல்வது” என்றார் சவிதர்.

“இது இருளல்ல. இதற்கு வேறு சொல் உள்ளது” என்று அவர் தொடர்ந்தார். “மயர்வு, மயல், மருள்… சரியான சொல் செம்மொழியில் உள்ளது. அவர்கள் இதை தமஸ் என்கிறார்கள். தமஸ் என்றால் இருள் மட்டுமல்ல, செயலின்மையும்கூட. நிலைத்ததன்மையும் ஆகும். இருளென்பது மாறாமை. நிலைத்தன்மை. இன்மை. ஒன்றுபிறிதொன்றாகும் மயக்கவெளி” அவர் எவருடன் பேசுகிறார் எனத் தெரியவில்லை. இருளுக்குள் இருந்து என குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

“நான் இங்கு பணிக்கு வந்தபோது எனக்கு பதினாறு அகவை. இந்த அறைகளில் பணிபுரிய அந்தணர்கள் விரும்புவதில்லை. இங்கு சில நாட்கள் பணிபுரிந்தால் அதன் பின் வேள்விக்கூடத்திற்குள் நுழைய இயலாதென்றும் அனலெழும் எரிகுளத்திற்கருகே அமரமுடியாதென்றும் சொல்வார்கள். ஆகவே இங்கு மிகக் குறைவாகவே அமைச்சர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வழிவழியாக வருபவர்கள். இதன் காவலர்கள் கூட ஒருசில குடிகளில் இருந்தே மீண்டும் வருகிறார்கள். அவர்கள் இங்குள்ள தெய்வங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள். தெய்வங்களிடமிருந்து மானுடருக்கு மீட்பில்லை.”

“எந்தை இங்கு பணிபுரிந்தார். அவர் விழிகளில் இருள் நிறைந்திருக்க மறைந்தார். அவரை நான் நன்கு நினைவுறுகிறேன். முதுகு வளைந்த, தோல் வெளிறிய, பற்கள் உந்திய சிறிய மனிதர். ஆம், என்னைப் போலவே.” அவர் அனல் பற்றிக்கொள்ளும் மூச்சொலி எழுப்பி சிரித்தார். “அவர் இங்கே ஒரு காவலறைக்குள் இறந்து அமர்ந்திருந்தார். கையில் விளக்குடன் உள்ளே நுழைந்தவர் அந்த விளக்கு அணைந்து போனதும் அங்கேயே உயிரிழந்து மூலையொன்றில் அமர்ந்திருந்தார். இறந்து உலர்ந்து ஒட்டியிருக்கும் பல்லிபோல.” அவர் மீண்டும் நகைத்தார்.

“எப்போதும் அப்படித்தான் இருப்பார். இங்கே பெரிய அறைகூவலே காலம்தான். அது ஒழுகிக்கொண்டிருப்பது. அதை உணரும் உள்ளம் இங்கே அமைந்திருக்க முடியாது. காலத்தை உணர்பவன் இங்கே இருந்தால் பித்தனாவான். காலம் கரிய யானைபோல் துதிக்கையால் கால்களை சுழற்றிப்பிடித்து இழுக்கும் என்பார்கள். ஆகவே இங்கே அனைவருமே அகிபீனா உண்பார்கள். எங்களுக்கு தடையில்லாமல் அதை அளிக்கவேண்டும் என்பது நெறி. அது காலத்தை அழித்துவிடும். உள்ளத்தின் மேல் ஒரு கரிய பாறையைத் தூக்கி வைத்துவிடும். அவ்வப்போது அதன் விளிம்புகள் அலைகொள்ளுமே ஒழிய அசைவு நிகழாது. வைத்த இடத்தில் அவ்வண்ணமே அமைந்திருக்கும். இந்த எடைமிக்க பேழைகள் என நாமும் அமர்ந்திருக்கலாகும்.”

“மெல்ல மெல்ல புழுதி படியத் தொடங்கும். எண்ணங்கள் மேல் உணர்வுகள் மேல் நினைவுகள் மேல். மெய்யாகவே உடல் புழுதி வடிவமாக ஆகும். அதன்பின் இடர் இல்லை. இங்கே இருப்பது எளிது. இருப்பதும் இல்லாமலிருப்பதும் வேறுபாடில்லாமலாகும்போது இருப்பதைப்போல் எளிது பிறிதில்லை.” அவர் மீண்டும் சிரித்தார். அது சிரிப்பல்ல, வெறும் ஓசை என்று தோன்றியது. தேனீக்கூட்டில் கல்பட்டதுபோல் அந்தப் பேச்சு ஒரு கலைவு. அவர் விரைவிலேயே அடங்கி சொல்லின்மைக்குள் சென்றுவிடுவார். இச்சொற்கள் அனைத்தும் மீண்டும் சென்றமையும்பொருட்டே சுழன்று சுழன்று பறக்கின்றன.

“எந்தையை நான்கு நாட்கள் தேடினர். இங்கே உடல்கள் மட்கிய கெடுமணம் எழுவதில்லை. எழக்கூடும், இங்குள்ள பொதுமணத்தில் அதை தனித்தறிய இயலாது. இங்கே அனைத்துமே மட்கிக்கொண்டிருப்பவை” என்றார் சவிதர். “தற்செயலாக ஒரு அறை திறந்திருப்பதைக் கண்டு ஏவலர்கள் உள்ளே வந்து அவரை மீட்டனர். அப்போது அவர் உடல் வற்றிவிட்டிருந்தது. முகத்தில் விந்தையானதொரு இளிப்பும் கண்களில் ஒளியின்மையும் நிகழ்ந்திருந்தது. அந்தணராயினும் எங்களை எரிப்பதில்லை, அவரை புதைத்தனர். அந்த இளிப்பு அப்படியே மண்ணுள் மறைந்தது.”

“என் அன்னை அரண்மனைப்பணி தவிர வேறு எந்தப் பணிக்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம் என்று சொன்னார். எனக்குக் கீழே ஏழு மைந்தர்கள். தந்தை கொண்டுவரும் ஊதியமன்றி வேறு வாழ்க்கைக்கு அடிப்படை ஏதுமில்லை. எந்தையும் என்னை அரண்மனைக்கு கொண்டுசெல்ல விரும்பவில்லை. என்னை அவர் வேதம் படிக்க அனுப்பினார். என் நினைவில் வேதம் எழவில்லை. எரிகுளத்தை நோக்கி அமர்ந்திருக்கையில் மேலிருந்து பொழிந்து அனலை கவ்விக் கவ்வி உண்ணும் இருளை மட்டுமே நான் பார்த்திருந்தேன். பதினாறாண்டு அகவையில் ஒரு சொல்கூட வேதம் சித்தத்தில் நிற்கவில்லை.”

“ஆகவே வேறு வழியில்லாமல் நான் இங்கு பணிக்கு வந்தேன். இங்கிருந்த மூத்த அமைச்சர் பிரகதர் என்னை அருகணைத்து தன் கையை என் தோளில் வைத்து சொன்னார். உன் தந்தையை எனக்குத் தெரியும். நீ இங்கு பணிக்கு வரமாட்டாய் என்று சொன்னார்கள். நான் அதை நம்பவில்லை. எவ்வண்ணமாயினும் நீ இங்கு வந்துவிடுவாய் என்றே எனக்கு உறுதியிருந்தது. மைந்தா, ஒளியின் ஊழியர்கள் போலவே இருளுக்கும் ஊழியர்கள் உண்டு. அவர்களைவிட நாம் மேலும் வல்லமை கொண்டவர்கள். ஏனெனில் நம்மை ஆள்வது பலமடங்கு ஆற்றல் கொண்டது. இங்கே இப்புள்ளியில் இருந்து கடுவெளியின் முடிவிலி வரை புடவியை நிறைத்திருப்பது இருளே. அந்தப் பெருவெளியில் உள்ள இருளையே இங்குள்ள அறைகள் தேக்கி வைத்திருக்கின்றன என்றார்.”

“இருள் ஒன்றே அது சென்று தொடும் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒவ்வொரு தெய்வமாக தான் வெளிப்படுவது. ஒவ்வொரு மூலைக்கும் ஒவ்வொரு வளைச்சுழிப்புக்கும் உரிய தெய்வத்தை அது தன்னிலிருந்து பிறப்பித்துக்கொள்கிறது. இங்கிருக்கும் தெய்வங்கள் முடிவற்றவை. நோக்க நோக்க பெருகுபவை. எண்ணங்கள் தொடும்தோறும் பேருருக் கொள்பவை. இருளை வணங்குபவன் அழிவிலாததும் எங்குமிருப்பதும் அனைத்திற்கும் அன்னையானதுமான ஒன்றை வணங்குகிறான். வெளியே அதை பராசக்தி என்கிறார்க்ள். மூன்று தெய்வங்களை ஈன்றவள் அவள். கைகளை விரித்து பெரும் உளஎழுச்சியுடன் அவர் கூவினார் சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்! அன்னை சொன்ன சொல்! சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்!”

“அவர் முகத்திலிருந்த களிப்பு பித்தர்களுக்கும் யோகியருக்கும் உரியது. கன்னங்கரியவள், இருளே உருவானவள், இன்மையை இருப்பெனக் கொண்டவள் என்று அவர் கூவினார். நான் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அக்கணம் முடிவுசெய்தேன், என் இடம் இது. இங்கன்றி வேறெங்கும் எனக்கு விடுதலை இல்லை.” அவர் குனிந்து அவர் விழிகளை பார்த்தார். “விடுதலை என்றால் என்ன? கட்டுப்படுத்துவனவற்றை கடந்து எய்தவேண்டியவற்றைச் சென்றடைவது அல்லவா? சிறையை ஒருவன் தன் அறுதிப் பரிசென அடைந்தால் அதுவே அவனுக்கு விடுதலை என்றாகும் அல்லவா?”

சவிதர் “என்னிடம் அவர் சொன்ன அந்தச் சொற்களை ஒவ்வொரு நாளும் தொட்டுத் துலக்கி வந்திருக்கிறேன். அந்த முதல் நுண்சொல்லை என்னுள் உரைக்காத நாழிகையே இல்லை” என்றார். கைகளை விரித்து “சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்! சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்!” என்று கூவினார். கனகர் அவரை விந்தையுணர்வுடன் நோக்க “அஞ்சவேண்டாம். நான் சித்தம் புரண்டவன் அல்ல. அகிபீனா என் சித்தத்தை நிலைநிறுத்துவதன்றி கலைப்பது அல்ல” என்றார்.

கனகர் எரிச்சலுடன் “பேச்சைக் குறைத்து அதை தேடித் தருக!” என்றார். “ஆம், தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான் பேசுவது மிக அரிது. நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள், பத்தாண்டுகளில் இங்கே ஆவணம் கோரி வந்த ஏழாவது மானுடர் நீங்கள். இங்கு சில பணியாளர்களும் அமைச்சர்களும் இருப்பதை அப்போது மட்டும்தான் மேலிருக்கும் ஊழியர்களும் அமைச்சர்களும் உணர்கிறார்கள். எங்களைப் பார்த்து அவர்கள் திகைக்கிறார்கள். மண்ணில் விழுந்து மறந்துவிட்ட பொருளை எடுத்து நோக்குகையில் அடியில் புழுக்கள் நெளிந்து கொண்டிருப்பதை பார்ப்பதுபோல. அல்லது மண்ணுக்குள்ளிருந்து வேர்கள் வந்து அதை கவ்வியிருப்பதைக் கண்டு திகைப்பதுபோல. நான் எண்ணுவதுண்டு புழுக்கள் வேறு வகையான வேர்கள் என. வேர்கள் ஒருவகை புழுக்கள். நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?”

கனகர் அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “ஆம், இருள். இதை தமஸ் என்கிறார்கள். அச்சொல்லை எனக்கு பிரகதர் சொன்னதை நினைவுகூர்கிறேன். தமஸ் என்றால் தேக்கமும் கூடத்தான். தேங்கியிருப்பது இருள். எழுவது ஒளி. விசைகொள்வது, விரைவது, எரிவது, அணைவது, மீண்டும் எழுவது, நெளிவது, துவள்வது, புகைவது, வெடிப்பது, சுழல்வது, அலைகொள்வது, தாவிப்பற்றி ஏறுவது, தொற்றிக்கொள்வது, மின்னுவது, துடிப்பது, பரவுவது, குவிவது. ஒளி அனைத்தையும் நிகழ்த்துகிறது. இருள் எதையும் செய்வதில்லை. அது தேங்கி நின்றுகொண்டிருக்கிறது.”

ஏற்ற இறக்கமில்லாமல் ஏதோ தொன்மையான வழிபாட்டுச்சொல்லொழுக்கு என அவர் பேசிக்கொண்டே சென்றார். “இப்புடவி ஒரு மாபெரும் கலம். அதில் இருளை நிரப்பி வைத்திருக்கிறாள் பேராற்றல்வடிவினள். இல்லை, இருள் அதுவே ஒரு கலமாக தன்னைத்தானே தாங்கி புடவியென்று நின்றிருக்கிறது. அது நம்மிடம் கூறுகிறது சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்…” கனகர் மூச்சுத்திணறுவதுபோல் உணர்ந்தார். சொற்கள் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் என அறிந்தார். “நன்று, நீங்கள் கோரியது இந்தப் பெட்டியில் உள்ளது” என்றார் சவிதர். “விரைவாக எடுங்கள். இங்கு நான் மிகைப்பொழுது நின்றிருக்க இயலாது” என்றார் கனகர்.

“ஆம்” என்றபின் அவர் அப்பெட்டியை கூர்ந்து நோக்கி கண்களை மூடி உதடுகளை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் பெருமூச்சுடன் கண் திறந்து கை தொழுது அந்தப் பெட்டியின் பூட்டுக்குள் தாழை நுழைத்து வெவ்வேறு வகையில் சுழற்றினார். “இதற்குரிய தாழ்க்கோலை கொண்டு வந்திருக்கிறீர்களா?” என்று கனகர் கேட்டார். “இங்குள்ள அனைத்துப் பெட்டிகளுக்கும் தாழ்க்கோல் ஒன்றே. இவற்றை ஆளும் தெய்வத்திற்குரிய நுண்சொல் உண்டு. ஒவ்வொரு பெட்டிக்கும் அது நுட்பமாக உருமாறுகிறது. அப்பெட்டியின் அளவிலிருந்தும் வடிவத்திலிருந்தும் அது வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திலிருந்தும் அக்கணக்கை நம் உள்ளத்திலிருந்து கறந்து எடுப்பதுபோல் திரட்டிக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கேற்ப இத்தாழ்க்கோலைச் சுழற்றி பெட்டிகளை திறப்போம்” என்றார் சவிதர்.

பெட்டியை அவர் திறந்தபோது பிறிதொரு கெடுமணம் எழுந்தது. காட்டுப்பன்றி வாய்திறந்ததுபோல் வெம்மைகொண்ட ஆவியின் மணம். அதுவரை இருந்த கெடுமணமே இருளின் மணம் என்று எண்ணியிருந்தார். அது ஒரு மட்கிய உடல்களின், நெடுநாள் பழகிய புழுதியின், காறல் என மாறிய எண்ணெய்ப் பிசுக்கின், மயிர் எரிவதன் மணங்கள் கலந்தது. எண்ணும்தோறும் உருமாறிக்கொண்டிருப்பது என்றும் என்றுமென அங்கு நின்றிருப்பது என்றும் தோன்றுவது. அக்கெடுமணத்திற்குள் நீருக்குள் நீர் ஊறுவதுபோல அந்தப் புதிய கெடுமணம் கரந்து எழுந்து வந்தது.

“என்ன கெடுமணம் அது?” என்றார் கனகர். “இந்தப் பெட்டிக்குள் இருக்கும் மணம். இவ்வறைக்குள் இருக்கும் மணத்தைவிட மேலும் செறிவானது இது” என்றபின் உள்ளே குனிந்து செப்பேடுகளை தொட்டுத் தொட்டு நோக்கி மாந்தளிர்ச்சுருள்கள்போன்ற மெல்லிய செப்பேடுகளால் ஆன எடைமிக்க நூல் ஒன்றை எடுத்து விளக்கருகே கொண்டுவந்து அதன் முகப்பை கூர்ந்து நோக்கி “தாங்கள் கோரியது” என்றார் சவிதர். “மிகத் தொன்மையானது என எண்ணுகிறேன்… அக்காலத்து எழுத்துக்கள்…” கனகர் “அவற்றை படித்தறிவோர் உண்டு” என்றார். சவிதர் “ஆம், அறிவேன். இங்கே எங்களில் எவராலும் இங்குள்ள எவற்றையும் படிக்கமுடியாது. ஒரு சொல்கூட” என்றபின் நகைத்து “அறிந்துகொள்ள முடியாதவற்றையே முறையாக காவல் காக்க முடியும்” என்றார்.

கனகர் அருகே சென்று அதை பெற்றுக்கொண்டார். கூர்ந்து அதன் அடையாளங்களை மட்டும் நோக்கி “ஆம், இதுதான்” என்றார். சவிதர் “இது பலநூறாண்டுகள் தொன்மையானது என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “ஆம், மாமன்னர் ஹஸ்தியின் மைந்தரான அஜமீடரின் மைந்தர் ருக்‌ஷரின் காலத்தையது. ஏற்கெனவே அவர் மைந்தர் சம்வரணரின் காலம் வரையிலான ஆவணங்களை நோக்கிவிட்டேன்” என்றார். “சென்ற நாலைந்து நாட்களாகவே ஆவணங்களைத்தான் துழாவிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

“இதை இங்கிருந்து எடுத்துச் செல்கையில் ஓர் முற்றமைதியை குலைக்கிறீர்கள் என்று எண்ணுக! இந்த இருளில் அனைத்தும் விதைவடிவில் கருநிலையில் உறைகின்றன. இங்கிருந்து துயில் கலைந்து அசைவுகொள்பவை மேலெழுந்து அங்கே நீங்கள் காணும் நகரும் வாழ்வும் மொழியும் எண்ணங்களும் ஆகின்றன. அசைவிழக்கையில் மீண்டும் எடைகொண்டு ஆழ்ந்து இங்கே வந்து படிகின்றன. அவ்வண்ணம் வந்தமைந்த ஒன்று இது…” கனகர் “ஆம்” என்றார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 2

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 1

அரசியே, கேள். முதற்பொருளாகிய விஷ்ணுவிலிருந்து படைப்பிறையாகிய பிரம்மனும் பிரம்மனிலிருந்து பிறவித் தொடராக முதற்றாதையர் மரீசியும், கஸ்யபனும், விவஸ்வானும், வைவஸ்வதமனுவும் பிறந்தனர். புவிமன்னர் குலத்தை உருவாக்கிய பிரஜாபதியாகிய வைவஸ்வதமனுவின் மைந்தர் இக்ஷுவாகு. வைவஸ்வதமனு தன் மெய்யறிவையே சிரத்தா என்னும் பெண்ணென எழச் செய்து அவளுடன் இணைந்து இக்ஷுவாகு, நிருகன், சர்யாதி, திஷ்டன், திருஷ்டன், கரூஷன், நரிஷ்யந்தன், நாபாகன், பிருத்ரன், கவி என்னும் பத்து மைந்தர்களை பெற்றார். மெய்மையின் நிழலான ஐயத்தை சாயை என்னும் பெண்ணாக்கி அவளைப் புணர்ந்து மனு, யமன், யமி, ரேவந்தன், சத்யும்னன், அஸ்வினிகுமாரர்கள் என்னும் மைந்தர்களுக்குத் தந்தையானார். இக்ஷுவாகுவிலிருந்து பிறந்தது இக்ஷுவாகு குலம் என்று அறிக! அவர்கள் சூரியகுலத்தவர் என்று அறியப்படுகிறார்கள். அவர்களின் புகழ் அழிவிலாதெழுக!

இக்ஷுவாகுவிலிருந்து தண்டன், விகுக்ஷி, நிமி என்னும் மூன்று அரசர்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் விகுக்ஷியிலிருந்து சசாதனும் அவன் மைந்தனாக புரஞ்சயனும் பிறந்தனர். ககுல்ஸ்தன், அனேனஸ், பிருதூலாஸ்வன், பிரசேனஜித், யுவனாஸ்வன் என்னும் கொடிவழியில் மாமன்னன் மாந்தாதா பிறந்தார். அவருடைய மைந்தர்களே அம்பரீஷன், முசுகுந்தன், புருகத்ஸன் என்னும் அரசர்கள். புருகத்ஸனின் மைந்தன் திரிசதஸ்யு. அவனிலிருந்து அனரண்யன், அர்யஸ்வன், வசுமனஸ், சுதன்வா, த்ரைர்யாருணன் ஆகியோர் பிறந்தனர். அவன் மைந்தன் திரிசங்கு தனக்கென்று உலகைப் படைத்தவன். அவன் மைந்தனே மெய்யே வாழ்வென்று நிலைகொண்ட ஹரிச்சந்திரன். அவன் புகழ் வாழ்க!

ஹரிச்சந்திரனின் மைந்தன் லோகிதாஸ்வனிலிருந்து ஹரிதன், சுஞ்சு, சுதேவன், ஃபருகன், சகரன் என்னும் கொடிவழி நீட்சி உருவாகியது. அசமஞ்சஸின் மைந்தன் அம்சுமான். அவன் மைந்தனே கங்கையை மண்ணுக்குக் கொண்டுவந்தவனாகிய பகீரதன். அவன் புகழ் என்றும் நிலைகொள்க! வாழ்வோருக்கு அன்னமும் நீத்தோருக்கு நீரும் தெய்வங்களுக்கு ஊர்தியும் ஆகிய கங்கையை வணங்குக! மீன்குலங்களால் விழிகள் கொண்டவள். மூவிழியனின் சடையில் அமர்ந்தவள். குளிர்ந்த கைகளால் கற்களை சாளக்கிராமம் ஆக்குபவள். கனிந்தவள். கைபெருகி பாரதப்பெருநிலத்தை அணைப்பவள். அவளில் கரைக நம் கனவுகள்! நம் துயர்களும் ஏமாற்றங்களும் பழிகளும் அவளிலேயே அமைக! நம் உவகைகளும் களியாட்டுகளும் அவள் மடியிலேயே நிகழ்க! அவள் வாழ்க!

பகீரதனின் குருதியிலிருந்து சுருதநாபன், சிந்துத்வீபன், ஆயுதாயுஸ், ரிதுபர்ணன், சர்வகாமன், சுதாசன், மித்ரசகன், கன்மாஷபாதன் என குலச்சரடு நீண்டது. அஸ்மகன், மூலகன், கட்கவாங்கன், தீர்க்கபாகு என வளர்ந்தது. திலீபன் என அழைக்கப்பட்ட தீர்க்கபாகுவின் மைந்தனே ரகு. அவன் குருதியினரே ரகுகுலத்தோர். ரகுவின் மைந்தன் அஜன். அவன் மைந்தன் பத்து தேர்களில் தனித்தூரும் அரசனாகிய தசரதன். தசரதனின் மைந்தனாக எழுந்தவன் ராமன். ராகவராமன் திரேதாயுகத்தின் தலைவன். அவன் ஆண்டமையால் இந்த மண் அரசநெறி என்றால் என்னவென்று அறிந்தது. அது மானுடநெறியிலிருந்து எவ்வண்ணம் முரண்பட்டு உருக்கொண்டு எழும் என்பதைக் கண்டது. அரசநிலையே தவமென்றாகும் என்று கற்றது. வானுறையும் தெய்வங்களும் மண்ணில் வாழ வரலாகும் என அவன் பிறவி நிறுவியது. அவன் வாழ்க!

அரசியே, இக்ஷுவாகுவின் மூன்றாவது மைந்தன் நிமி. நிமியின் மைந்தனே மிதி. கௌதம முனிவரின் மாணவனாகிய நிமி வேதவேள்விகளில் ஈடுபட்டு தன் நாட்டையும் தன் மூதாதையர் வாழும் விண்ணுலகையும் செழிக்கச் செய்தான். அவருக்காக ஜயந்தபுரம் என்னும் வேள்விச்சிற்றூரை உருவாக்கி அளித்தான். வேள்வியால் தன் அகத்தைச் செழிப்புறச் செய்தான். அரசக்கொண்டாட்டங்களால் தன் உடலை நிறைவுறச் செய்தான். ஒன்று பிறிதொன்றை வளர்த்தது. ஒன்று பிறிதொன்றுக்குப் பொருள் அளித்தது. நல்லரசன் தந்தையெனக் கனிகிறான். தந்தையெனக் கனிபவன் நல்லரசன் என்றாகிறான்.

அந்நாளில் ஒருமுறை நிமி தன் அவைக்கு வந்த கௌதம முனிவரிடம் “ஆசிரியரே, ஓர் அரசன் இயற்றும் வேள்விகளில் முதன்மையானது எது?” என வினவினான். கௌதமர் “அரசே, தன் படைகள் வெல்லவேண்டும் என அரசன் இயற்றும் வேள்வி உயர்ந்தது” என்றார். அதைவிட உயர்ந்தது என்ன என்று நிமி கேட்டான். “தன் நாட்டில் வேதம் பொலியவேண்டி கருவூலம் முற்றொழிய அந்தணர்க்கு ஈந்து அரசன் ஆற்றும் வேள்வி” என்றார் கௌதமர். அதையும் கடந்தது என்ன என்றான் நிமி. “தன் குடிகள் செழிக்கவேண்டும் என்று அரசன் தன்னையே ஈந்து இயற்றும் வேள்வியே மேலும் சிறந்தது” என்றார் கௌதமர். அதைவிடவும் சிறந்த வேள்வி என்ன என்று நிமி கேட்டான். “தன் நிலத்தில் மழை ஒழியலாகாது என்று அரசன் தன் வேள்விநலன்களையும் அளித்து இயற்றும் வேள்வி” என்றார் கௌதமர். அதைவிடவும் மேலானது என்ன என்று நிமி கேட்டான். “தன் மூதாதையர் நிறைவடையவேண்டும் என அரசன் தன் மைந்தரையும் அளித்து ஆற்றும் வேள்வியே அதனினும் மேலானது” என்றார் கௌதமர்.

நிறைவுறாதவனாக “முனிவரே, அதைக்காட்டிலும் மேலான வேள்வி எது?” என்றான் நிமி. “தன் கொடிவழியினர் அழிவின்மை கொள்ளவேண்டும் என அரசன் இயற்றும் வேள்வியே அனைத்தைவிடவும் மேலானது. அதற்கப்பால் ஒரு வேள்வி இல்லை. வெற்றி, வேதச்சிறப்பு, குடிப்பெருக்கம், மழைநிறைவு, மூதாதையர் மகிழ்வு என்னும் ஐந்து நலன்களையும் இவ்வேள்வியே அளித்துவிடும்” என்றார் கௌதமர். “ஐந்து வேள்விகளை நான் சொன்னபோதும் உன்னுள் இருந்து நிறைவுறாது பொங்கியது தந்தையென்னும் பெருநிலை. பெருந்தந்தை என்றாகுக! பேரரசன் என உன்னை அமைப்பது தெய்வங்களின் கடன்” என்று கௌதமர் சொன்னார்.

அவ்வண்ணம் ஒரு வேள்வியை நிகழ்த்த நிமி முடிவுசெய்தான். வேள்விக்குரிய பொருட்கள் அனைத்தும் வரவழைக்கப்பட்டன. அவை பாரதவர்ஷத்தின் எட்டு திசைகளில் இருந்தும் கொண்டுவரப்பட்டன. கௌதமர், பிருகு, அங்கிரஸ், வாமதேவர், புலகர், புலஸ்த்யர், ருசீகர் என்னும் ஏழு மாமுனிவர்களும் வேள்வியில் அமர ஒப்புக்கொண்டனர். வேள்வித்தலைமைகொள்ள முதல் வைதிகரும் தன் குலகுருவுமான வசிட்டரை சென்று பணிந்து அழைத்தான் நிமி. ஆனால் அப்போது வசிட்டர் இந்திரன் ஒருங்கமைத்துக்கொண்டிருந்த மாபெரும் வேள்வி ஒன்றை நிகழ்த்தும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். தன்னால் நிமியின் வேள்விக்கு வர முடியாது என அறிவித்தார். பலமுறை பணிந்து கோரியும் வசிட்டர் சொல்மீற முடியாதென்று உரைத்தார்.

குறித்த நாளில் வேள்வி தொடங்கவில்லை என்றால் தீங்கு விளையக்கூடும் என்று நிமித்திகர் கூறியமையால் கௌதமர் தலைமையில் முனிவர் அறுவரைக் கொண்டே நிமி வேள்வியை முடித்தான். மைந்தர் பெருகவும், கொடிவழிகள் சிறப்புறவும் தேவர்கள் வந்து சொல்லளித்தனர். வேள்விநலன் பெற்று நாடு செழிக்க உளம் நிறைந்து நிமி அமர்ந்திருந்த நாட்களில் விண்ணிலிருந்து வசிட்டர் மீண்டுவந்தார். அரண்மனைக்கு வந்த அவர் அரசன் நிமியை சந்திக்க விழைந்தார். ஆனால் வேள்விநிறைவில் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்த அரசன் அப்போது பகல்பொழுதில் துயில் கொண்டிருந்தான். அவனை எழுப்பத் தயங்கிய காவலர் வசிட்டரின் வரவை அறிவிக்கவில்லை. சினம்கொண்ட வசிட்டர் நிமியை நோக்கி தீச்சொல் ஏவினார். “கோலேந்தி அவையமர வேண்டிய பொழுதில் துயிலும் நீ உன்னால் பேணிப் பெருகவைக்கப்பட்ட அவ்வுடலை உதறுக! இப்போதே நீ உடலிலி ஆகுக!” என்றார்.

அவருடைய சொல் நிகழ்ந்ததுமே நிமியின் உடலில் இருந்து ஆத்மா கற்பூரத்தில் இருந்து நறுமணம் என பிரிந்து எழுந்தது. அவன் உடல் அங்கேயே கிடந்தது. வாழ்க்கை முடிவடையாமல் உடல்நீத்த அவன் ஆத்மா கடுவெளியில் நின்று தவித்தது. உடலிழந்ததுமே அது மூச்சுலகை அடைந்தது. அங்கே மூதாதையரின் தெய்வநிலையை அடைந்தது. “உயிர்பறிக்கும் உரிமை யமனுக்கு உரியது. ஏனென்றால் வாழ்க்கையின் பொருள் அறிந்தவன் அவன் மட்டுமே. மாமுனிவராக இருந்தாலும் நீங்கள் இவ்வண்ணம் உயிரகற்றியது உங்களுக்கு வாழ்வென்றால் என்னவென்று தெரிந்திருக்கவில்லை என்பதன் சான்று. நெடுநாட்கள் பயின்ற நோன்பாலும் ஊழ்கத்தாலும் நீங்கள் வாழ்க்கையை மறந்துவிட்டீர்கள். நோன்பும் ஊழ்கமும் வாழ்க்கையை அறிந்து கடத்தலின்பொருட்டே. மெய்மையும் வீடுபேறும் வாழ்க்கையை பொருள்கொள்ளச் செய்வன மட்டுமே. பெண்ணென்றும் ஆணென்றும் மைந்தன் என்றும் மகளிரென்றும் நின்று வாழ்க்கையை உணரும் ஓர் எளிய மானுடன் ஒவ்வொரு தவமுனிவனுக்குள்ளும் குடிகொண்டாகவேண்டும். இல்லையேல் அவன் பிறரை உணராதவனாவான். பிறர்மேல் அளியற்றவனாவான்” என்றான் நிமி.

“ஆசிரியரே, உங்களுக்கும் மூதாதையென நின்று இதை சொல்கிறேன். நீங்கள் இழந்ததை அடைந்து எழுக! எளியோனாக பிறந்து எய்தி மீள்க… இதுவே என் தீச்சொல்” என்று நிமி சொன்னான். வசிட்டர் அக்கணமே உடல்நீத்து மறுபிறப்பு கொண்டார். ஆதித்யர்களாகிய மித்ரனுக்கும் வருணனுக்கும் மைந்தனாக ஒரு குடத்திலிருந்து எழுந்தார். கமண்டலத்தில் பிறந்த அகத்தியரின் இளையோன் என அவர் அறியப்பட்டார். அங்கே அவர் அருந்ததியை மணந்து தவம்செய்து மெய்மையை மீண்டும் வந்தடைந்தார். கடலில் இருந்து கிளம்பி மலைமேல் பொழிந்து ஊறி நதியென ஒழுகி மீண்டும் கடலை அடைந்து நீர் என்று ஆனார்.

அரசன் மறைய நாடு மைந்தரில்லாமல் ஆகியதை அறிந்த அந்தணர்கள் முனிவர்களிடம் சென்று செய்வதென்ன என்று வினவினர். கௌதமர் “நீடுவாழும் கொடிவழியை அரசனுக்கு அளித்துள்ளனர் தேவர்கள். அச்சொல் அழியாது. அவர்களே அதற்குப் பொறுப்பு. அவர் உடலை வேள்விச்சாலைக்கு கொண்டுசெல்க! அவ்வுடலில் இருந்து மைந்தன் எழுந்தாகவேண்டும்” என்றார். அந்தணர் நிமியின் உடலை வேள்விச்சாலைக்கு கொண்டுசென்றனர். வேள்வியில் அமர்ந்த முனிவராகிய பிருகு “பால் கடையப்பட்டு வெண்ணை எழுகிறது. கடல் கடையப்பட்டு அமுதும் நஞ்சும் பிறந்தன. வான் கடையப்பட்டு எழுந்தவை சூரியனும் சந்திரனும் விண்மீன்களும் என்கின்றன நூல்கள். புடவியும் காலமும் மெய்யுணர்வால் கடையப்பட்டதன் விளைவாகத் திரண்டதே பிரம்மம் என்னும் அறிதல். அறிக, மைந்தர் பெற்றோரின் உடலில் எழும் அமுது! இவ்வுடலை நாம் கடைவோம். இவனிலிருந்து எழுக இவன் குடித்தொடர்!” என்றார்.

அவர்கள் அவ்வுடலை அனலுக்கு அளித்தனர்.  ஆடையென்பது அரையுடல். அணியென்பது அவ்வுடலின் ஒளி. உடல் உண்ட அன்னம் என்பதே அவ்வுடலின் முதல்வடிவம். ஆகவே அரசன் விரும்பி உண்ட உணவால் அவன் வடிவை அமைத்தனர். அதை அவன் அணிந்திருந்த ஆடைகளாலும் அணிகளாலும் அழகுசெய்தபோது அவன் அங்கே கிடப்பதாகவே உணர்ந்தனர். அவனைச் சூழ்ந்தமர்ந்திருந்த சூதர் அவனுடைய வெற்றியையும் கொடையையும் அளியையும் அன்பையும் அழகையும் புகழ்ந்து பாடப்பாட அவன் முகம் மலர்ந்தது. விழிகளில் உயிர் சுடர்ந்தது.

அந்தணர் வேதம் முழக்கியபடி அந்த உடலை மென்மையாகக் கடைந்தனர். அவ்வுடலில் இடத்தொடை அதிர்ந்தது. அதை பிளந்துகொண்டு ஒரு மைந்தன் எழுந்தான். மதனத்தால் ஜனித்த அவனை மிதி ஜனகன் என அவர்கள் அழைத்தனர். உடலிலியின் மைந்தன் என்பதனால் விதேகன் என்றனர். விதேகன் ஆட்சிசெய்த நிலம் விதேகம் என்றும், மிதி அமைத்த அதன் தலைநகர் மிதிலை என்றும் பெயர்கொண்டது. ஜனகர்களின் நிரையில் அரசமுனிவர் தோன்றினர். அருகமர்ந்து சொல்தேர்ந்து மெய்மை உரைத்தனர். அவர்களின் குருதியில் புவிமகள் என சீதை பிறந்து ராகவராமனை மணந்தாள். தன் தூய கால்களால் பாரதவர்ஷத்தை நடந்தே பொலிவுறச் செய்தாள். பேரன்னையை வணங்குவோம். அவள் புகழ் கணம்தோறும் பெருகி எழுக!

 

“கோசலனாகிய பிருஹத்பலனை வாழ்த்துக! இக்ஷுவாகு குடியில் பிரசேனஜித்தின் மைந்தனாகப் பிறந்து குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களத்தில் நின்றுபொருதி மாண்ட நிமியின் குருதியினனை வாழ்த்துக! விண்ணில் அவன் நிறைவுறுக! மண்ணில் அவன் புகழ் செறிவுறுக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று பாணன் பாடினான். அவன் முன் காந்தாரியும் பிற அரசியரும் பானுமதியும் அமர்ந்திருந்தனர். தென்னகத்துச் சூதன் கருகிய சுள்ளிபோல் மெலிந்த சிற்றுடல் கொண்டிருந்தான். அவனுடன் அவன் நிழலென்றே தோன்றிய விறலி வெண்சிப்பிகள் என அகன்ற விழிகள் கொண்டிருந்தாள். அன்று காலை அவன் அரண்மனை முற்றத்தில் வந்து நின்று “புகழ்பாடி பரிசில் பெறவந்த பாணன் நான்… வாயில்கள் எனக்காகத் திறக்கட்டும்!” என்றான்.

அரண்மனையே அக்குரல் கேட்டு திகைத்தது. நெடுங்காலமாக அங்கே பாணரும் புலவரும் அணுகவில்லை என்பதைப்போல் அவர்கள் உணர்ந்தனர். அவனை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் காவல்பெண்டிர் தயங்கினர். முதிய செவிலி “இங்கே எவரும் பாடலுக்கு செவியளிக்கும் நிலையில் இல்லை… அவனை எளிய பரிசில் அளித்து அனுப்பிவையுங்கள்” என்றாள். இளைய அந்தணராகிய சிற்றமைச்சர் ஸ்ரீமுகன் பொன்நாணயத்துடன் சென்று பாணனை வணங்கி “கொள்க, பாணரே. இவ்வரண்மனை இறப்பின் துயரால் இருள்மூடியுள்ளது என அறிந்திருப்பீர்கள். இங்கே சொல்கொள்ளும் உள்ளங்கள் இன்றில்லை… இதை பெறுக! ஊட்டுபுரையில் உண்டு தங்கி மீள்க! என்றேனும் இங்கு மங்கலம் திகழ்கையில் வருக!” என்றார்.

தன் கையை பின்னிழுத்துக்கொண்டு பாணன் சொன்னான் “நான் இரவலன் அல்ல, பாணன். இங்கு வரும்வழியெங்கும் எனக்கு உணவிட இல்லறத்தோர் இருந்தனர். என் சொல்கொள்ள எவருமில்லை. சொல்லுக்கு பொருள்கொள்வேனே ஒழிய எவருடைய அளியையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். நானும் என் விறலியும் உணவுண்டு பன்னிரு நாட்களாகின்றன. இங்கு பசித்து மடிவதற்கும் எங்களுக்குத் தயக்கமில்லை.” ஸ்ரீமுகன் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் முதிய செவிலியை நோக்க மேலே உப்பரிகையில் வந்து நின்ற ஏவற்பெண்டு “முழவொலி கேட்டு பேரரசி உசாவினார்கள். பரிசில்கொள்ள வந்த பாணனா என்று அறியவந்தேன்” என்றாள். “ஆம், சொல்லுக்கு ஈடாக மட்டுமே பொருள்கொள்ளும் தென்னிலத்துப் பாணன் என்று கூறுக!” என்றான் பாணன்.

சென்று திரும்பிவந்த ஏவற்பெண்டு “அரசி அவரை அகத்தளத்திற்கு அழைத்துச்செல்லும்படி ஆணையிட்டார்கள்” என்றாள். பாணன் தலைவணங்கி தன் யாழுடனும் முழவுடனும் உள்ளே வந்து படிகளில் ஏறினான். முதிய செவிலி “இவர் போர்ப்பரணிகள் பாடப்போகிறார். அதுவன்றி இவர்களிடம் பாடுபொருள் வேறில்லை” என்றாள். ஸ்ரீமுகன் “போரைப்பற்றியா?” என்றார். “ஆம், ஆனால் போர் என்னும் சொல்லைக் கேட்டாலே இந்த அரண்மனை சருகுக்குவை என சரிந்துவிடும் போலுள்ளது” என்றாள் செவிலி. “நாம் என்ன செய்ய இயலும்? அவர்கள் காற்றுபோல. நம்மை அவர்கள் பொருட்படுத்துவதில்லை. நமக்கு புழுங்குவதும் நடுங்குவதும் காற்றுக்குத் தெரிவதேயில்லை” என்றார்.

அகத்தளத்தில் காந்தாரிமுன் அமர்ந்த பாணன் அவள் கோராமலேயே பாடத்தொடங்கினான். “சூரியகுலத்தின் பெருமையை பாடித் திரியும் பாணன் நான். எழுகதிர் பெருமையை, வீழ்கதிர் சிறப்பை, அழியாக்கதிர் ஒளியை பாடுபவன்” என்றான். காந்தாரி மறுமொழி சொல்லவில்லை. அவள் சொல்லெடுத்தே நெடுநாட்களாகிவிட்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது. பளிங்காலான சிலை என அவள் பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிய வெண்ணிற விரல்கள் கோத்து மடியில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. உதடுகள் இறுகி ஒட்டி செந்நிறப் புண் என தெரிந்தன.

“குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களத்தில் கோசலனாகிய பிருஹத்பலன் மலர்ச்சூழ்கைக்குள் நின்று பாண்டவ மைந்தனாகிய அபிமன்யுவுடன் பொருதினான். இரு மாவீரர்களும் அணுவிடை குறையாத ஆற்றலுடன் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி போரிட்டனர். விலகியும் அணுகியும் நிகழ்ந்தது அப்போர்” என்று பாணன் பாடினான். “ஆயிரத்தெட்டு இதழ்களுடன் விரிந்த பெருந்தாமரையின் இதழ்கள் ஒன்றன்மீது ஒன்றென மெல்ல படிந்து ஒற்றை வளையமென்றாகி குவிந்து மொட்டாகி இறுகி செண்டாகி மணியாகி மூடிக்கொண்டன. உறுதியான ஓர் எண்ணம் மலரை உலோகமென்றாக்கும் என்று அறிக! மலர்ச்சூழ்கைக்குள் பாண்டவ இளையோனாகிய அபிமன்யு முழுமையாகவே சிக்கிக்கொண்டான். அவனைச் சூழ்ந்து கௌரவர்களின் பெருவீரர்கள் அனைவரும் குலைத்த வில்லுடன் நிறைந்த ஆவநாழியுடன் வந்து வளையமென்றானார்கள்.”

கை பெருகி சித்தம் ஒன்றென்றாகி நின்று போரிட்ட அபிமன்யுவைச் சூழ்ந்திருந்த கௌரவ வீரர்கள் ஒவ்வொருவரும் காற்றெரியில் சுழன்று பதறிப் பறக்கும் பறவைகள்போல் அலைமோதினார்கள். உடன்வந்த பாஞ்சால வீரர்கள் அனைவரும் கொன்றொழிக்கப்பட அபிமன்யு தன்னந்தனியனாக நின்று போரிட்டான். அவன் அம்புகள் பட்டு சுபலரின் ஏழு படைத்தலைவர்கள் தேர்த்தட்டுகளில் விழுந்தனர். துரியோதனன் தன்னெதிரே தழலென ஆடி நின்றிருந்த அர்ஜுனனை பார்த்தான். என் மைந்தன் என் மைந்தன் என எழுந்து கொந்தளித்த நெஞ்சை உணர்ந்தான். நடுங்கும் கைகளுடன் தேரில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு இருபுறமும் துச்சகனும் துச்சாதனனும் வில் சோர தேரில் பின்னடைந்துகொண்டிருந்தனர்.

அக்கணம் கோசலனாகிய பிருஹத்பலன் தன் தேரிலிருந்து வில்லுடன் பாய்ந்திறங்கி நெஞ்சில் அறைந்து வஞ்சினம் கூவினான். “இந்தக் கணத்திற்கென்றே வாழ்ந்தேன், பாண்டவனே” என்று குரலெழுப்பியபடி நாணொலித்துக்கொண்டு அபிமன்யுவை நோக்கி சென்றான். உடைந்த அம்புகளில் சிலவற்றை பொறுக்கியபடி எழுந்த அபிமன்யு நாண் தளர்ந்த வில்லுடன் அவனை எதிர்த்தான். அபிமன்யுவில் எழுந்த ஊழின் ஆற்றலை உணர்ந்த துரியோதனன் “செல்க, கோசலனை காத்துநில்லுங்கள்!” என்று கூவினான். ஆனால் ஊழ் வகுத்ததை மானுடர் திருத்த இயலாதென்று அவனும் அறிந்திருந்தான். “அழியாக் கொடிவழிக்காக நிமி தெய்வங்களிடம் சொல் பெற்றுள்ளான். பிருஹத்பலனோ மைந்தன் இல்லாதவன், இளையோன். எனவே இக்களத்தில் அவன் வீழப் போவதில்லை” என்று அப்பாலிருந்து கிருபர் கூவினார்.

மறுகணமோ முற்கணமோ அற்றவன்போல் பிருஹத்பலன் போரிட்டான். ஏழு அம்புகளால் அவன் அபிமன்யுவின் வில்லை உடைத்தான். எஞ்சிய ஒற்றை அம்புடன் அவன் தேர்ச்சகடம் ஒன்றுக்கு அடியில் பதுங்கினான். கர்ணன் நாண்குலைத்தபடி தேரில் அபிமன்யுவை நோக்கி வருவதற்குள் அருகில் உடைந்து கிடந்த தேர் ஒன்றின் மேல் பாய்ந்தேறிய அபிமன்யு அந்த ஒற்றை அம்பை வீசினான். காற்றின் திரைகளை ஒவ்வொன்றாக கிழித்துக்கொண்டு அந்த அம்பு எழுந்தது. ஒருகணமே நூறு அணுக்கணங்களாக மாறியது. ஒவ்வொரு அணுக்கணமும் நூறு தன்மாத்திரைகளாக ஆயின. ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு முகம் என இக்ஷுவாகு குடியின் மூதாதையர் தோன்றினர். திகைப்பும் துயரும் சீற்றமும் அமைதியும் என முகங்கள் தெரிந்தன.

அவற்றில் ஒன்றில் மாமன்னன் நிமி தோன்றினான். “தெய்வங்களே, கூறுக! நான் உங்கள் அருட்சொல் கொண்டிருக்கிறேன். இக்ஷுவாகுவின் கொடிவழி அழியாது பெருகும் என்று வேள்வித்தீயில் வந்து சொன்னவர்கள் நீங்கள். உங்கள் சொல்வந்து தடுக்கட்டும் இந்த கொலையம்பை…” என்று கூவினான். அவன் முன் பிரம்மன் தோன்றினார். “மைந்தா, உன் குடியே உன் உயிரில் இருந்து எழவில்லை என்று அறிவாய்” என்றார். “உன் வேள்விப்பயனே மைந்தன் எனத் திரண்டது. அதுவே இக்ஷுவாகு குலமாக நீண்டது. ஐயமிருப்பின் உன் தந்தை இக்ஷுவாகு இதோ உள்ளான். அவன் உடலை முகர்ந்து நோக்குக! உன் மைந்தனையும் முகர்ந்து ஒப்பிடுக!” என்றார்.

தன் முன் திரையிலெழுந்த இக்ஷுவாகுவை நிமி முகர்ந்தான். “இவரிலெழுவது என் குருதியின் மணம்” என்றான். பின்னர் அப்பால் எழுந்த அலையில் தோன்றிய மிதிஜனகனை முகர்ந்து “இது என் குருதியின் மணம் அல்ல. வேள்விநெய்யின் மணம் இது” என்றான். “அறிக, உன் வேள்விப்பயன் மைந்தன் என்று ஆகுமென்றால் உன் குடியின் புகழ் திரண்டு ஒரு மைந்தன் என்று ஆகி தொடரலாகாதா?” என்றார் படைப்பிறைவன். நிமி “ஆம்” என்று சொல்லி பெருமூச்சுடன் தலையசைத்தான். “அவர்களில் எழுவது புதுப் பனையோலையின் மணம் என்று அறிக! சொற்களில் அழியாமல் திகழும் உன் குலமென்று தெளிக!” என்றார் பிரம்மன். நிமி சொல்லின்றி பிரம்மனை வணங்கிவிட்டு தன்னைக் கடந்துசெல்லும் அம்பை வெறுமனே நோக்கி நின்றான். நீந்தும் நாகம் என கடந்து சென்றது அந்த அம்பு.

அதன் கூர்முனை பிருஹத்பலனின் கழுத்துநரம்பை வெட்டியது. திடுக்கிட்டு அள்ளிப் பொத்திய விரல்களின் நடுவே குருதி கொப்பளித்து எழ, வாய் கோணலாகி, கால்கள் குழைய பிருஹத்பலன் களத்தில் விழுந்தான். அவன் குருதி பெருகி மண்ணில் விழுந்தது. இரு கைகளாலும் காற்றை அளைந்தபடி உடல் புளைந்தது. விழிகளில் வெறுமை அசைவிலாதமைந்தபோது அவன் உடலை அவன் வேறெங்கிருந்தோ திகைத்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவ்வுடல் சிதையேற்றப்படுவது வரை காற்றில் இருந்தான். எரியணைந்து வெள்ளெலும்பானபோது இறுதியாக நோக்கிவிட்டு விண்ணிலேறி காத்திருந்தான்.

கோசலத்தின் தலைநகர் குசாவதியைச் சூழ்ந்து ஓடும் சிற்றாறான ஹிரண்யவதியின் நீரில் கோசலத்து அந்தணரும் அமைச்சரும் குடித்தலைவர்களும் படைமுதல்வர்களும் கூடி பிருஹத்பலனுக்கு நீர்க்கடன் செய்தனர். குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து சிறு மண்கலத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட எலும்புகளை ஹிரண்யவதிக் கரையில் மணல்கூட்டி செம்பட்டு விரித்து அமைக்கப்பட்ட பீடத்தில் வைத்து மலர்மாலை சூட்டி வழிபட்டனர். அவன் புகழை சூதர்கள் கலமுழவும் யாழும் மீட்டிப் பாடினர். அங்கே சமைக்கப்பட்ட எள்ளரிசி அன்னமும் காய்களும் கனிகளும் அவனுக்கு படைக்கப்பட்டன.

ஹிரண்யவதி குளிர்ந்து கிடந்தது. அங்கே காற்றலைகளில் பிருஹத்பலன் இருப்பதாக அனைவரும் உணர்ந்து மெய்ப்பு கொண்டனர். அங்கேயே குடித்தலைவர்கள் கூடி அமர்ந்து முன்னரே முடிவெடுக்கப்பட்டபடி கோசலத்துத் தொல்குடியாகிய குசர்களில் இருந்து ஏழு அகவை நிறைந்த இளமைந்தன் ஒருவனை தெரிவுசெய்து பிருஹத்பலனின் புகழ்மைந்தனாக அனலைச் சான்றாக்கி தெரிவுசெய்தனர். அவன் தன் கையை அறுத்து ஏழு துளிக் குருதியை மண்ணில் சொட்டி தன் குருதித்தந்தையையும் குடியையும் உதறினான். நீருள் மும்முறை மூழ்கி எழுந்து மறுபிறப்புகொண்டு மேலே வந்தான். அந்தணர் அவனை வாழ்த்தி அவனுக்கு பிருஹத்ஷத்ரன் என்று பெயர் சூட்டினர். அமைச்சர்கள் அவனை வணங்கி சொல்கொண்டனர். படைத்தலைவர்கள் அவன்முன் வாள் தாழ்த்தினர்.

பிருஹத்ஷத்ரன் தன் தந்தை பிருஹத்பலனுக்கு ஹிரண்யவதியின் தூய பெருக்கில் நீர்க்கடன் செய்தான். கைநூறு கைகள் விரித்து கங்கை பலிநீர் கொள்கிறது. பெருநீர் வடிவென்றாகி கடலை அடைகிறது. பிருஹத்ஷத்ரன் கரையை அடைந்தபோது விண்ணிலிருந்து தழைந்திறங்கிய செம்பருந்து ஒன்று அவன் தலைக்குமேல் மும்முறை வட்டமிட்டு பொன்னொளியில் கணம்சுடர்ந்து மேலேறி காற்றில் மிதந்து வானில் மறைந்தது. அந்தணர் வேதம் ஓத, கோசலத்தினர் மறைந்த மாமன்னரை வாழ்த்திக் கூவினர். “இக்ஷுவாகு குலம் பெருகுக! பிருஹத்பலன் புகழ் நிலைகொள்க! பிருஹத்ஷத்ரன் கோல் சிறப்புறுக!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர்.

“அரசியே அறிக, செல்வம் அழியும். குருதி அறுபடும். குடிகளும் நகர்களும் மண்ணிலிருந்து மறையும். அறம்நின்று புகழ்பெற்ற குலம் என்றும் அழிவதில்லை. ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று பாடியபின் பாணன் யாழை தாழ்த்தினான். கூடத்தில் அமைதி நிறைந்திருந்தது. தன் மடியில் கைகளைக் கோத்து இறுக்கியபடி காந்தாரி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். அவளைச் சூழ்ந்தவர்களாக நின்றிருந்த ஒன்பது அரசியரில் எவரிடமிருந்தோ மெல்லிய விசும்பலோசை மட்டும் எழுந்தது.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 1

தோற்றுவாய்

மலைசரிந்து இறங்கி, மண் செழிக்க ஒழுகி, அழிமுகத்தில் கடலைச் சேர்ந்து விரிநீர் என்றானது கங்கை. அலையலையெனப் பெருகி தன்னைத் தானே நிறைத்துக்கொண்டது. காற்றும் ஒளியும் கொண்டு வெளியாகியது. நீலவானாகியது. தன்னில் தான் செறிந்து எட்டுத் திசைகளையும் நிறைத்து அமைந்தது.

கேள் அரசே, இது முன்னர் நிகழ்ந்த கதை. முன்னர் நிகழ்ந்தவை கோடி கோடி. அவற்றில் கண்ணீரும் கனவும் சென்று தொட்டவை மட்டுமே ஒளிகொள்கின்றன. ஒளிகொள்வனவற்றை மட்டுமே எடுத்துச்சேர்க்கின்றனர் நூலோர். எண்ணிப்பயில்கின்றனர் வழிவழி வருவோர். மானுடரின் விழிநீர் தன் ஒழுக்கில் உருட்டி எடுத்த சொற்களே, கூழாங்கற்கள் கங்கையால் சாளக்கிராமங்களாவதுபோல் மெய்மை என்றாகின்றன. மலைதழுவியிறங்கும் ஏழு குளிர்ந்த கைகளை விரித்து கற்களை சாளக்கிராமமாக்கும் கங்கைப்பெருக்கை வணங்குக! கங்கையால் தூய்மை அடைந்தவை அழிவதில்லை என்று உணர்க!

செறிந்து ஒளிகொண்ட சொல் ஒன்று கங்கையினூடாக ஒழுகியது. செல்லச்செல்ல ஒரு மீன்விழி என்றாகி நீர் இறுகி கரும்பாறையென்றாகிய ஆழத்தை சென்றடைந்தது. அங்கே விழியோ செவியோ மூக்கோ கைகால்களோ இல்லாமல் சுவையறியும் நீர்வடிவான வாய் மட்டுமே கொண்ட உயிர்கள் அடிநிலமெனச் செறிந்திருந்தன. அவற்றின்மேல் ஒரு நீர்க்குமிழி என அது பறந்து சென்றமைந்தது. நெளிந்து கொப்பளித்துக்கொண்டிருத அவற்றிடம் கேட்டது “சொல்க, நீங்களெல்லாம் யார்? இங்கே நீங்கள் அமைந்திருப்பது ஏன்?”

அவற்றில் ஒன்று தன் உடலதிர்வால் சொன்னது “நாங்கள் கங்கைப்பெருக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் திரண்டு வந்து இங்கே அடையும் பெரும்பிழைகளை, நீங்காப்பழிகளை, துயர்களை கணமொழியாது நக்கி உண்டு அழிக்கும் ஆழத்து தெய்வங்கள். எங்களால் தூய்மை செய்யப்படுகிறது கடல். எங்களிலிருந்து மீண்டும் எழுகின்றன நதிகள்.” அவற்றின் கரிய முடிவிலாப் பரப்பை நோக்கி உளம் மலைத்த மீன்விழி சொன்னது “அன்னையின் ஆழத்தில் நீங்கள் கனிந்திருக்கிறீர்கள். உங்களை வணங்குகிறேன். சொல்க, நீங்கள் எழுவது எங்கிருந்து?”

“நாங்கள் எதை உண்கிறோமோ அவற்றிலிருந்தே எழுகிறோம்” என்று அது சொன்னது “ஒவ்வொரு பிழையும் ஒவ்வொரு பழியும் ஒவ்வொரு துயரும் தன்னை திரட்டிக்கொள்ளவே தவித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று அறிக! தன் வடிவின்மையே அதை ஓயாது துடிக்கச் செய்கிறது. அத்துடிப்பே உயிர்களால் வலியென உணரப்படுகிறது. வடிவை அடைந்ததும் அது அமைதிகொள்கிறது. எல்லா வடிவங்களும் இறுக முயல்கின்றன. கூர் கொள்ள முயல்கின்றன. அறிக, அங்குள அனைத்தும் கூர்கொண்டபடியே இருக்கின்றன! கூர் என்பது ஒளி. உடல்களின் கூர் விழி எனப்படுகிறது. தாவரங்களின் கூரே தளிரும் மலரும். அகவடிவான அனைத்திலும் கூர் என எழுகிறது மெய்மை.”

“மெய்மை திரண்டு உடல்கொண்டவர்கள் நாங்கள்” என அது சொன்னது. “எங்கள் நோக்கமே எங்களை முழுமை செய்வதே. நாங்கள் தோன்றிய அழுக்கை உண்கிறோம். பின்னர் வளைந்து எங்களை நாங்களே விழுங்கி உண்டு மறைகிறோம்.” விழித்துளி அவற்றை வணங்கியபின் கோரியது “கங்கைப்பெருக்கினூடாக வருகையில் நான் ஒற்றை வினாவையே அறுதியாக ஏந்தியிருந்தேன். அவ்வினா எஞ்சியமையால்தான் நான் முழுமைகொள்ளவில்லை. அதை நீங்கள் உரைத்து என்னை விடுவித்தாகவேண்டும்.”

“கூறுக!” என்றது கடலுயிர். “பேரன்னை கங்கை கரைதோறும் காண்பது மானுடரின் துயரை மட்டுமே. கொள்வது மண்ணின் அழுக்கை. அவள் ஆறுதல் அளிக்கிறாள். அனைத்தையும் தூய்மை செய்கிறாள். எனினும் அந்தத் தீயூழ் ஏன் அவளுக்கு ஏற்பட்டது? ஆக்கி அமுதளிக்கும் அன்னையருக்கு உயிர்கள் ஏன் துயரை மட்டுமே திருப்பியளிக்கின்றன?”

“ஏனென்றால் அன்னை கங்கை ஐந்து தீச்சொற்களை பெற்றவள்” என்றது கடலுயிர். “முன்பு குறியோனாக உருக்கொண்டு விண்வடிவன் மண்ணிலெழுந்தபோது அவனுக்குமேல் விரிந்த நீர்வெளியாக அவள் வானிலிருந்தாள். கீழிருக்கும் பெருமானுக்கு குடைபிடித்து அவனை நான் காப்பேன் என்று எண்ணினாள். அந்த ஆணவத்தால் மறுகணமே அவள் தண்டிக்கப்பட்டாள். மூவடியால் புடவியை அளந்த மாலோன் தூக்கிய காலின் நகக்கணுவால் வானில் கீறல் விழுந்தது. அவள் பொழிந்து மண்ணிலிறங்கி மலைகளை மூடி பெருகி கடலை அடைந்தாள்.”

பிறகொரு யுகத்தில் சகரன் என்னும் அசுரகுடி மன்னன் தன் ஆசுரவேள்வியை நிறைவுசெய்யும் பொருட்டு இந்திரனின் புரவியை நாடினான். இந்திரன் அஞ்சி தன் புரவியை கபில மாமுனிவரின் வேள்விச்சாலைக்குள் கொண்டுசென்று கட்டினான். அரசன் தன் படையினருடன் கபிலரின் வேள்விச்சாலைக்குள் புகுந்து அப்புரவியை கவர்ந்துசெல்ல முயன்றான். கபிலர் அவனையும் அவன் குடியினரையும் தீச்சொல்லால் சுட்டெரித்து சாம்பலாக்கினார். சாம்பலில் எஞ்சிய ஒரு துளி முனிவரிடம் சொல்மீட்பு கோரியது. இச்சாம்பலனைத்தையும் தான் பெற்று உங்கள் ஆத்மாக்களை தூய்மை செய்யும் நீர்ப்பெருக்கு ஒன்றால் மீட்புகொள்க என அவர் சொல்லளித்தார்.

சகரனின் குலத்தில் எழுந்த பகீரதன் தன் குடிக்கு மீட்பளிப்பது விண்கங்கை ஒன்றே என்று உணர்ந்தான். அவன் கடுந்தவம் செய்து பிரம்மனை தன் முன் தோன்றச்செய்தான். பிரம்மனிடம் கங்கை மண்ணிறங்கவேண்டும் என சொல் கேட்டான். “அவள் உளம்கனிந்தால் அவ்வாறே ஆகுக!” என அவர் கூறினார். “அவள் உளம்கனிவது எப்போது?” என்று பகீரதன் கேட்டான். “அன்னைப்பசுவின் மடியை முட்டுகிறது கன்று… எந்த முட்டில் எப்போது அன்னை பால்கனியும் என அது அறியாது. ஆயினும் அது முட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றார் பிரம்மன்.

பல்லாயிரமாண்டுகள் தவம் செய்த பகீரதன் கங்கையை அழைத்துக்கொண்டே இருந்தான். ஒரு கணத்தில் அவன் அழைப்பால் தன் முலைகளில் அமுது ஊற அன்னை கீழே நோக்கினாள். விண்முனிவர் அவளிடம் சொன்னார்கள் “அவன் எளிய மானுடன், அசுரகுடியினன். அவனுக்காக கனியலாகாது உன் முலை. அவை விண்ணவருக்கு அழிவின்மையை அளிக்கும் அமுது ஊறும் சுனைகள் என்று உணர்க!” அன்னை நோக்கை திருப்பிக்கொண்டாலும் உள்ளம் திரும்பவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் மானுடமைந்தனின் அழைப்பு அவள் மடியை முட்டியது. அவளை மீறி அவள் முலைகள் சுரந்து மண்மேல் பெருகிவழிந்தன. “நீ மண்ணிலிறங்கி மானுடருக்குரியவள் ஆகுக!” என முனிவர் அவள் மேல் தீச்சொல்லிட்டனர்.

மண்ணிறங்கிய அன்னை சிறுமியாக இருந்தாள். அவளுடன் ஏழு தங்கைகள் பிறந்தனர். அவர்களுடன் சிரித்து நகையாடி மலையிறங்கி வந்தாள். வழியில் நீராடும்பொருட்டு இறங்கிய துர்வாச முனிவரின் ஆடையை கோமதி இடித்து இழுத்துச்சென்றாள். வெற்றுடலை மறைக்கும்பொருட்டு திணறிய முனிவரைக் கண்டு மந்தாகினி நகைத்தாள். அளகநந்தையும் நாராயணியும் மகாகாளியும் உடன்சேர்ந்துகொண்டார்கள். கங்கை சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டாள். சினம்கொண்ட முனிவர் கங்கையை நோக்கி “அழகி எனும் நிமிர்வும் இளமை என்னும் விசையும் கன்னியரை ஆணவம் கொள்ளச் செய்கின்றன. அவர்கள் அன்னையராகி அடங்குவதே நெறி. நீ பல்லாயிரம்கோடி மானுடருக்கு அன்னையென ஆவாய். அவர்களின் பிழைகளை பொறுப்பாய். பழிகளை சுமப்பாய். துயர்களை கரைப்பாய்” என்று தீச்சொல்லிட்டார்.

துயருற்ற அன்னை செல்லும்தோறும் சீற்றம்கொண்டாள். அமாவசு கொடிவழியின் அரசமுனிவரான ஜஹ்னு தன் வேள்விநிலத்தில் தவம்செய்துகொண்டிருக்கையில் அந்நிலத்தை அள்ளிச்சுருட்டி கொண்டுசென்றாள். அவளை தன் கையசைவால் நிறுத்திய ஜஹ்னு “சொல், நீ யார்? தவச்சாலையை கலைக்கும் ஆற்றலை எங்கிருந்து பெற்றாய்?” என்றார். “நான் விண்கங்கை. விண்ணிலுறையும் தூய வேதச்சொல் போன்றவள். என்னை மண்ணிலுள்ளோர் பிழைகளையும் பழிகளையும் துயர்களையும் கொள்ளும்படி ஆணையிட்டார் முனிவர்… நான் அதை பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்” என்று அன்னை சொன்னாள்.

“விண்ணுறையும் வேதச்சொல் மண்ணில் நால்வேதங்களாகியது முனிவர் சொல்லினூடாக என்று உணர்க!” என்றார் ஜஹ்னு. “உன்னை என் நாவால் உண்டு செவியால் புறந்தருகிறேன். நீ மண்ணவருக்கு உரியவள் ஆவாய்.” அவர் அவளை அள்ளி உண்டு தன் செவியினூடாக வெளியேவிட்டார் “இனி நீ என் மகளென்றாகி ஜானவி என அழைக்கப்படுவாய்.வேதம்போல் பல்லாயிரம் நாப்படினும், பலகோடி பிழைபடினும் தூய்மை இழக்காதவளாவாய்” என்று வாழ்த்தினார்.

மண்ணவர்க்குரிய அன்னையென அவள் அவ்வண்ணம் மாறினாள். வேதமெய்மையே நீர் வடிவு கொண்டதுபோல் மண்ணில் ஒழுகிச்சென்றாள். மானுடர் அளித்த அன்னத்தை பெற்றுக்கொண்டு அவர்களின் மூதாதையரை விண்புகச் செய்தாள். உளம் கனிந்து உளம் நிறைந்து மண்ணில் தன்னை முழுதமைத்துக்கொண்டாள்.

பின்னர் ஒருநாள் மாமுனிவர் நாரதர் அன்னையின் நீரில் மூழ்கி எழுந்தபோது அன்னை தன்னை அடையாளம் காணவில்லை என்று கண்டார். திகைப்புடன் “கங்கையே, விண்ணில் என் தோழி நீ. எங்ஙனம் என்னை மறந்தாய்?” என்றார். அன்னை “நான் விண்ணை நினைவுறவில்லை… மண்ணிலேயே நிறைவுற்றிருக்கிறேன்” என்றாள். அவள் இருந்த நிறையன்னை நிலையை உணர்ந்த நாரதர் சொன்னார் “ஆம், நீ கனிந்த அன்னை. ஆனால் பேரன்னையரே விண்புக முடியும். தன் குழவியரின் குருதிச்சுவை அறியாதவள் விண்புகும் பேரன்னை ஆவதில்லை. அவ்வாறே ஆகுக!”

அத்தீச்சொல்லால் அன்னை கங்கை அஸ்தினபுரியின் குருகுலத்தில் பிறந்த சந்தனு என்னும் மன்னனுக்கு துணைவியாக வந்தாள். எட்டு வசுக்களை மைந்தராக ஈன்றாள். எழுவரைக் கொன்று குருதிச்சுவை அறிந்தாள். பேரன்னையாக மாறி விண்ணில் ஒழுகலானாள். மண்ணில் அவளுடைய நிழலே நீர்வடிவாக பெருகி கடல்சேர்ந்தது.

தன் மைந்தரைக் கொன்று கடக்காத அன்னை முழுமைகொள்வதில்லை. அரசே, அறிக! பேரன்னையர் தன் மைந்தரை படிகளாக்கி ஏறி விண்புகுபவர்கள்.