நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 11

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 6

சாத்யகி கூறினான். அரசே, நான் பிற அரசியரை அதன்பின் உடனே சந்திக்க விழையவில்லை. அவர்களின் உள்ளங்கள் எப்படி இருக்கும் என்பதை ஒருவாறாக கருதிவிட்டிருந்தேன். அவர்கள் எவரும் தம்மை உங்களுக்கு அயலானவர்கள் என்று எண்ணவில்லை. உங்களை மீறி ஒரு சொல் உரைக்கும் நிலையிலும் அவர்கள் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம்மை உங்களுக்கு முதன்மை அணுக்கர்கள் என்று எண்ணுகிறார்கள். உங்கள் கொடையனைத்தும் தங்களுக்குரியது என்று எண்ணுகிறார்கள். நீங்கள் வரவேண்டும் என்று அவர்கள் விழைவது அவ்வாறு வந்தால் பிறிதொருவருக்கு நீங்கள் அருள மாட்டீர்கள் என்ற அறுதியான நம்பிக்கையால்தான்.

மெய்யாகவே அவ்வெண்ணம் அச்சுறுத்தியது. எண்ணிய ஒவ்வொன்றும் கூர்கொண்டது. ஒவ்வொன்றும் பயின்ற வாளென பிறிதொன்றை தடுத்தது. அன்று என் அறைக்கு மீண்டு தலைநிறையும்வரை மதுவருந்தி தன்னிலை இழந்து துயில்கொள்ளவேண்டும் என்றே விரும்பினேன். ஆயினும் அப்பணியை முடித்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் ஏவலனிடம் ஜாம்பவதியையும் காளிந்தியையும் சந்திக்கவேண்டும் என்று செய்தி சொல்லி அனுப்பினேன். உணவுண்டு ஓய்வெடுக்கும் பொருட்டு என்னுடைய அறைக்குத் திரும்பி அங்கு சோர்ந்து தனித்து அமர்ந்திருந்தேன். ஏவலன் கொண்டுவந்த உணவை சற்றே உண்டேன். மதுவை மிகுதியாக அருந்தினேன். பின்னர் துயின்று உடனே விழித்துக்கொண்டேன்.

மஞ்சத்தில் அமர்ந்து தனித்தலையும் என் எண்ணங்களை நானே நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். எதன் பொருட்டு இதை தொடங்கினேன் என்று வியந்துகொண்டேன். அரசியருக்கும் உங்களுக்குமான உறவு ஒருபோதும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாதது. அவர்கள் தாங்கள் மட்டுமே வாழும் ஓர் உலகில் உங்களை வைத்திருந்திருக்கிறார்கள். அங்கு பிற எவருக்கும் இடம் இருந்திருக்கவில்லை. எனில் அவர்களின் மைந்தர்கள் எவர்? எங்கிருந்து ஊடே அவர்கள் எழுந்தனர்? அம்மைந்தர்களே அவர்களை இன்று ஆட்டிவைக்கிறார்கள், தெய்வங்கள் என, இயற்கைப்பெருவிசைகள் என. அவர்களுடன் ஒத்துச்சென்றாலும் முரண்பட்டு விலகிச்சென்றாலும் இன்று மைந்தர்களாலேயே அவர்களின் அனைத்துச் செயல்களும் இயக்கப்படுகின்றன.

அரசே, நான் இவ்வாறு கூறுகிறேன், பிழையென்று இருந்தால் பொறுத்தருள்க! உங்களுடன் இருக்கையில் அவர்கள் முற்றிலும் நிறைகிறார்கள். அக்கணத்தில் அவர்கள் உணரும் ஒருவரை அவர்கள் உடனே இழக்கிறார்கள். உங்களில் ஒரு பகுதியையே அவர்கள் கொள்ள முடியும். அதை அவர்கள் அறிவதே அவர்களின் துயர். துவாரகையில் அத்தனை இல்லங்களிலும் காதலர் என, கணவர் என, தந்தை என நீங்கள் நிறைந்திருக்கிறீர்கள். அத்தனை பெண்டிரில் ஒருவர் என தங்களை உணர உங்கள் துணைவியரால் இயல்வதில்லை. அவர்கள் விழைவது மேலும் ஒரு யாதவரை, தங்களுக்கேயான ஒருவரை. அவ்வண்ணம் ஒருவரை எப்போதும் உடனமைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொருட்டு தங்களுள் திகழும் கனவிலிருந்து உங்கள் உருவொன்றை படைத்துக்கொள்கிறார்கள். அரசே, அவர்களிடமிருக்கும் ஒன்றுதான் அவர்களின் வயிற்றில் மைந்தனாக உருப்பெறுகிறது.

ஒவ்வொன்றும் ஒன்று. உங்கள் எண்பது வடிவங்கள். தயக்கமும் தனிமையும் கொண்ட ஃபானுவும் சீற்றமும் விழைவும் கொண்ட பிரத்யும்னனும் ஆற்றலும் சூழ்ச்சியும் கொண்ட சாம்பனும் நீங்களே. அவர்கள் எண்பதின்மரும் ஒருவரே என்று ஒருகணமும் முற்றிலும் வேறுபட்டோர் என்று பிறிதொரு கணமும் தோன்றுகிறது. அரசே, உங்களில் அவர்கள் காணமுடியாதவைதான் அவர்களினூடாக மைந்தராயிற்றா? அன்றி, காணவிழைந்தவையா? உங்களில் எஞ்சியவையா? மிக அணுக்கமானவருடன் அணுக்கத்தைக் காட்டும்பொருட்டு நாம் அவர்களின் அறியாத் தீமை ஒன்று நமக்குத் தெரியும் என்று சொல்லிக்கொள்கிறோம். ஆற்றலற்ற பகுதி ஒன்றை அறிவோம் என்கிறோம். அவையே அம்மைந்தர்களா? எப்படி எழுந்தனர் அம்மைந்தர் உங்கள் குருதியில்?

இவ்வண்ணம் சொல்வேன். ஆம், பிழையென்றும் அறிவேன். பாமையிலிருந்த அச்சம் அம்மைந்தர்களாகப் பிறந்தது. ஷத்ரியர்களின் விழைவு ருக்மிணியின் மைந்தர்களாகியது. ஜாம்பவதியிடம் இருந்து பிறந்தது அசுரர்களின் அடங்காமை. அரசே, ஒருவேளை அவ்வியல்புகளும் உங்களுடையதுதானோ? இவ்வண்ணம் பரவி இப்புவியில் வளர்கிறீர்களா? நீங்கள் எடுக்கும் எண்பது மாற்றுருக்கள்தானா இவை? இவ்வுருவில் நின்று நீங்கள் ஆடியவை போதா என்று கண்டு அவ்வண்ணம் எண்பதின்மர் என எழுந்தீர்களா? தந்தையிடம் எஞ்சியதும் விஞ்சியதும் மைந்தர்களாகின்றன என்றொரு சொல் உண்டு. அரசே, உங்களிடம் விஞ்சுவதொன்றில்லை. எஞ்சுவதே இம்மைந்தர்களா?

சாம்பனின் அரண்மனையில் இருந்து அணுக்கஏவலன் என்னை வந்து சந்தித்து அரசி ஜாம்பவதி பொழுது அருளியிருப்பதாக சொன்னான். இம்முறை முறைமையை கைக்கொள்வோம் என்று எண்ணி நான் அவையுடையுடன் அரசியை பார்க்கும்பொருட்டு சென்றேன். ஜாம்பவதி நகரின் மேற்கு எல்லையில் வளைந்தோடும் சிறிய ஓடையின் கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த புதிய மாளிகையில் தங்கியிருந்தார். அங்குதான் சாம்பனின் அவையும் இருந்தது. அவர்களைச் சுற்றி வலுவான அரண் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அசுரர்கள் காவல் காக்கும் பன்னிரண்டு காவல்மாடங்களும், ஏழு அடுக்கு படைத்திரளும் இருந்தன. என்னை முற்றிலும் உடல் நோக்கி படைக்கலம் நோக்கிய பின்னரே உள்ளே செல்ல ஒப்பினர்.

“என்னை இவ்வண்ணம் எவரும் நோக்குவதில்லை” என்றேன். என்னை அழைத்துச்சென்ற ஏவலன் “இங்குள்ள பூசல்சூழலில் இது இயல்பானதே. ஏனென்றால் இங்குதான் அரசரும் இளையோரும் இருக்கின்றனர்” என்றான். மீண்டும் அச்சொல் இடறவே “அரசர் என்று எவரை கூறுகிறாய்?” என்றேன். அவன் கண்களில் சினம் வந்து மறைந்தது. “இன்று இந்நகரை ஆள்பவர் ஜாம்பவதியின் மைந்தரும் ஜாம்பவானின் கொடிவழிவந்தவருமான சாம்பன். அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனின் மகள் கிருஷ்ணை அவருடைய பட்டத்தரசியென அமர்ந்திருக்கிறார். அரசர் நகர்நீங்கும்போது பன்னிரு போர்முனைகளில் தன்னுடன் தோளிணை என நின்ற மைந்தர் சாம்பனுக்கே மணிமுடியை அளித்துச் சென்றார். இங்கு பிறிதொருவர் அரசர் என்று இல்லை” என்றான்.

“ஆம், நீங்கள் அவ்வாறு கூறுகிறீர்கள் என்று அறிந்தேன்” என்றேன். “அதை மறுப்பவர்கள் இன்னும் இந்நகரில் உள்ளனர்” என்று அவன் சொன்னான். “அவர்கள் நெடுநாட்கள் அவ்வண்ணம் மறுக்கமாட்டார்கள்.” நான் என்னை முயன்று திரட்டிக்கொண்டேன். அவனிடம் பேசுவது வீண் என்று எண்ணினேன். ஆனால் ஒரு வேறுபாட்டை உணர்ந்தேன். யாதவ வீரர்களுக்கு அரசியலில் ஈடுபாடே இல்லை. அவர்கள் தங்கள் குடிப்பூசலிலேயே மூழ்கியிருக்கிறார்கள். நிகழ்வதென்ன என்றுகூட செவிகொடுப்பதில்லை. ஷத்ரிய வீரர்களுக்கு அரசியலே மூச்சு. ஆனால் அவர்கள் அதை அறிவுசார்ந்தே அணுகுகிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் கருத்து என ஒன்று இருக்கிறது. ஆனால் அசுரர்கள் ஒற்றை உள்ளமென, ஒற்றை உணர்வென திரண்டிருக்கிறார்கள். அதுவே அவர்களின் ஆற்றல். ஆனால் அவர்களின் தலைவர் வெல்லப்பட்டால் அக்கணமே அவர்களும் முற்றாக அழிகிறார்கள். ஷத்ரியர்களைப்போல கணுதோறும் முளைத்து மீண்டும் எழுவதில்லை.

ஜாம்பவதியின் அறைக்கு முன் என்னை அரைநாழிகை அமரச்செய்தனர். அவர்கள் எவருக்காக காத்திருக்கின்றனர் என்று எனக்கு புரியவில்லை. சற்று நேரம் கழித்து இயல்பாக திரும்பி சாளரத்தினூடாக பார்த்தபோது கீழே அரவக்கொடி கொண்ட பல்லக்கு ஒன்று நின்றிருப்பதை கண்டேன். அதன் பின்னரே கிருஷ்ணை அங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறார் என்றும், அவர் வரும்பொருட்டே ஜாம்பவதி காத்திருந்தார் என்றும் புரிந்துகொண்டேன். கிருஷ்ணையின் வரவு என்னை அமைதியிழக்கச் செய்தது. நான் பேச விழைவது அரசரின் துணைவியரிடம். அவர்களின் மைந்தர்களைக்கூட என்னால் ஏற்கமுடியும், கிருஷ்ணை துரியோதனனின் மகள். துவாரகையின் அரசியென்றே அவர் கருதப்பட்டாலும் அந்நிலத்திற்கு உரியவர் அல்ல. ஆனால் நான் ஒன்றும் செய்ய இயலாது, அதை எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும்.

கதவைத் திறந்து ஏவலன் வெளிவந்து என்னை உள்ளே அழைத்தான். நான் உள்ளே செல்லும்போது ஜாம்பவதியும் கிருஷ்ணையும் அருகருகே இணையான பீடங்களில் அமர்ந்திருந்தனர். ஏனோ அங்கு காளிந்திதேவி இருப்பார் என்று எண்ணினேன். பின்னர் அவ்வாறு எதிர்பார்த்தது பிழை என்று தெரிந்தது. அவர் பிறிதொரு உளநிலையில் இருக்கிறார் என்பதை முன்னரே செய்திகளினூடாக அறிந்திருந்தேன். அரசியர் இருவருமே முறைமைசார் ஆடை அணிந்திருக்கவில்லை. கிருஷ்ணை பட்டுமேலாடை ஒன்றை அள்ளி தோளில் இட்டிருந்தார். நீண்ட துயில்நீப்பு கொண்டவை போலிருந்தன ஜாம்பவதியின் கண்கள். கிருஷ்ணை என்னை அறிந்தவர் என்றே விழிகாட்டவில்லை. என் வணக்கத்தைக்கூட அவர் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை.

நான் வணங்கி முகமன் உரைத்தேன். என்னை அமரச்சொன்ன ஜாம்பவதி புன்னகைத்து “முழுதணிக்கோலத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள், நன்று” என்றார். நான் “ஆம் அரசி, அரசியை அவைநின்று பார்க்கும்பொருட்டு இவ்வாறு வரவேண்டும் என்பது முறைமை” என்றேன். “அந்த முறைமையை நீங்கள் சத்யபாமையையும் ருக்மிணியையும் சந்திக்கச் செல்லும்போது பேணவில்லை அல்லவா?” என்றார் ஜாம்பவதி. அவ்வினாவால் நான் திகைத்துவிட்டேன். “ஆம், ஆனால்…” என்று சொல்வதற்குள் கைநீட்டித் தடுத்து “புரிகிறது. அவர்கள் உங்களுக்கு அரசியர் அல்ல, அணுக்கமான அன்னையர். இங்கு நீங்கள் வந்திருப்பதென்பது அவர்களின் அணுக்கர் என்னும் நிலையில்தான். நாங்கள் அயலவர், எனவே அரசியர் அல்லவா?” என்றார்.

நான் முற்றிலும் சொல்லிழந்தேன். ஆகவே எரிச்சல்கொண்டேன். “அவ்வாறு அல்ல… அவர்களை நான் முன்பு எண்ணாமல் இயல்பாக சந்திக்கச் சென்றேன்…” என்றேன் “இயல்பாகச் சென்று சந்திக்கும் நிலையில் தாங்கள் இருக்கிறீர்கள்” என்று ஜாம்பவதி கூறினார். நான் சலிப்புடன் தலையை அசைத்து “இதைப்பற்றி மேலும் நான் பேச விழையவில்லை. தூது மட்டும் கூறிச்செல்லவே வந்தேன்” என்றேன். “கூறுக!” என்று அரசி சொன்னார். கிருஷ்ணை என்னை உற்றுநோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தார். ஜாம்பவதியின் அசைவுகளிலிருந்து எழுந்த ஒவ்வாமை என்னையும் கசப்படையச் செய்தது. அச்சந்திப்பு சினமின்றி முடியுமென்றால் நல்லூழே என எண்ணிக்கொண்டேன்.

ஜாம்பவதி “கூறுக!” என்றார். அவர்கள் அனைவரிடமும் ஒரே அசைவும் சொல்லும் எழுகின்றன. பின்பு அவற்றிலிருந்து அவர்கள் விலகி விலகிச் சென்று பிறிதொருவர் ஆகிறார்கள். “அரசி, இன்று துவாரகை இருக்கும் நிலையை நீங்கள் அறிவீர்கள். இந்நாடு அழிந்துகொண்டிருக்கிறது. இங்கு குடிப்பூசல் எக்கணமும் வெடிக்கலாம். குருதி சிந்தப்படலாம்” என்று நான் சொன்னேன். “ஆம், அதைத்தான் நானும் இவளும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். நீங்கள் சென்று பாமையிடம் பேச வேண்டியது அதுவே. போஜர்களும் அந்தகர்களும் விருஷ்ணிகளுடன் போர் புரிவார்கள் எனில் இந்நகரம் அழியும்” என்றார் ஜாம்பவதி. “ஆம், அதை நான் அவர்களிடம் சொன்னேன். அதைவிட முடியுரிமைக்காக இளைய யாதவரின் மைந்தர்கள் போர்புரிவார்கள் என்றால் இந்நகர் பொலிவிழக்கும்” என்றேன்.

“இங்கு போரென எதுவும் நிகழவில்லை, இனி நிகழவும் வாய்ப்பில்லை. இந்நகர் சாம்பனின் ஆட்சியில் முழுதமைந்திருக்கிறது. இளையோருக்கும் மூத்தோருக்கும் சில மாற்றுச் சொல்லிருக்கலாம். அவ்வாறு எதிர்ச்சொல் இல்லாத நாடென எதுவுமில்லை. அவர்கள் கோருவது எதுவோ அதை அளிக்க சாம்பன் சித்தமாகவும் இருக்கிறான். மீறுவார்கள் எனில் இளையோர் தண்டத்தாலும் மூத்தோர் அச்சத்தாலும் அமைதியாக்கப்படுவார்கள். ஒரு மன்னன் முடிகொண்டு கோல்சூடி ஆட்சி செய்யும் நாடு இது. இங்கு குடிகளுக்கு மாற்றுச்சொல் இல்லை. அந்தணரும் அறவோரும் மறுப்புரைக்கவில்லை. அயல்நாட்டு அரசர்களும் அடிபணிந்தே இருக்கிறார்கள். ஏது குறை?” என்றார் ஜாம்பவதி.

அச்சொற்கள் அனைத்தும் முன்னரே திட்டமிடப்பட்டவை என்று எனக்குத் தோன்ற, எழுந்த சினத்தை அடக்கி “அரசி, தாங்கள் அறிந்ததை நான் மீண்டும் சொல்லவேண்டுமென்று விழைகிறீர்கள். ஆகவே சொல்வது என் கடன். இங்கு யாதவர்களும் ஷத்ரியர்களும் அசுரர்களும் மூன்று குழுக்களாக அமைந்திருக்கிறார்கள். ஷத்ரியர்கள் இயல்பாக தங்களுக்குரியதே இந்நாட்டின் உரிமை என்று எண்ணுகிறார்கள். யாதவர்களோ குலவழியில் துவாரகை தங்களுக்குரியது என்று எண்ணுகிறார்கள்” என்று நான் சொன்னதும் ஜாம்பவதி தடுத்து “ஷத்ரியர்கள் அவ்வாறு விரும்பவில்லை. ஷத்ரியர்களுக்கு சாம்பன் அயலான் அல்ல. அவன் மணம்முடித்திருக்கும் பெண் ஷத்ரியகுடிப் பிறந்தவள், ஷத்ரியர்கள் தங்கள் தலைவர் என ஏற்ற பேரரசரின் மகள்” என்றார்.

நான் “ஆம், அது உண்மை. ஆனால் மணவுறவுகளை எவர் முதன்மையெனக் கருதுகிறார்கள்? பிரத்யும்னனே அசுரகுடியில் மணம்புரிந்தவர் அல்லவா?” என்றேன். ஜாம்பவதி “அதைத்தான் சொல்லவந்தேன். பிரத்யும்னனின் மைந்தன் அனிருத்தன் மணந்திருப்பது பாணாசுரரின் மகள் உஷையை. இன்று சம்பராசுரரும் பாணாசுரரும் எங்களுடன் இருக்கிறார்கள். ஷத்ரியர்களும் அசுரர்களும் ஒன்று சேர்ந்த பின்னர் எஞ்சியிருப்பவர் எவர்? ஒருவரோடொருவர் பூசலிட்டுக்கொண்டிருக்கும் யாதவர்களா? அந்த யாதவர் தங்கள் பூசலை நிறுத்திவிட்டு ஒன்றெனத் திரண்டு வந்து கோரிக்கை என்ன என்று எனது மைந்தனிடம் சொல்லட்டும். அவன் அதை எண்ணி, அவைசூழ்ந்து உகந்ததை முடிவெடுப்பான்” என்றார்.

நான் கிருஷ்ணையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அச்சொற்களில் அவருக்கு உடன்பாடுள்ளதா என்று நோக்கில் தெரியவில்லை. அங்கிலாததுபோல் சற்றே விழி திருப்பி அமர்ந்திருந்தார். ஒருகணத்திற்குப் பின் நான் நேரடியாக ஜாம்பவதியிடம் “அரசி, இங்கு பூசல் நிகழலாகாது. அதை தவிர்க்கும் பொருட்டே நான் வந்துள்ளேன்” என்றேன் “அசுரர்களிடம் பூசலேதும் இல்லை” என்றார் ஜாம்பவதி. நான் மீண்டும் ஒருகணம் கிருஷ்ணையைப் பார்த்த பின் “அரசி, பூசலிடுவது எவராயினும் நம் மைந்தர். இளைய யாதவரின் கொடிவழியினர். பூசலால் குடியழியுமென்றால் இழப்பவர் நாம்” என்றேன். “தோற்பவர் இழக்கிறார், வெல்பவர் பெறுகிறார்” என்றார் அரசி.

“எவர் இழந்தாலும் இழப்பவர் இளைய யாதவர். என் கவலை அதன்பொருட்டே. அரசி, இங்குள்ள இடரைத் தீர்க்க துவாரகையை சமைத்த அரசர் இங்கு வருவது ஒன்றே வழி. எவர் ஆளவேண்டும் என்று இளைய யாதவர் முடிவுசெய்யட்டும் எட்டு அரசியரும் ஓலை அனுப்பினால் அதை ஆணை என்றுகூடக் கொள்ளலாகும். அவர் வந்து சேர்ந்தால் இங்குள்ள அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்துவிடும். அதன் பின் இங்கொரு மாற்றுச் சொல் எழாது என்பதில் ஐயமில்லை” என்றேன். ”அவருடைய நகர் இது, அவர் வரட்டும்” என்றார். “ஆம், ஆனால் அவரை நாம் இங்கிருந்து விலக்கினோம். நம் சொல் எழுந்தாலொழிய அவரை இங்கு வரவழைக்க முடியாது. அதன்பொருட்டே நான் முயல்கிறேன்” என்றேன்.

ஜாம்பவதி “அவர் வரட்டும். சாம்பனை அரசபீடத்தில் அமர்த்தியது அவர், அதை மீண்டும் அவர் சொல்லட்டும். பிறிதொன்று அவர் சொல்ல வாய்ப்பில்லை. அவர் சொல் எழுந்தால் அன்றி இந்த ஷத்ரிய அரசியரும் யாதவ அரசியும் அடங்கமாட்டார்கள்” என்றார். “அவர்களும் அவர் வந்துகூற வேண்டுமென்று விழைகிறார்கள். அவர் வருவார் எனில் அனைத்தும் முடிவுற்றுவிடும் என்று நம்புகிறார்கள். அவர்களிடம் ஓலை பெற்றுவிட்டேன். தாங்களும் ஓலை ஒன்றை அளிப்பதாக இருந்தால்…” என்று நான் சொல்ல “ஓலை அளிக்கிறேன். அவ்வோலையை நீங்கள் சாம்பனிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்ளலாம்” என்றார் ஜாம்பவதி. நான் “அந்த ஓலையை தங்களிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்ள விழைகிறேன், அரசி“ என்றேன்.

“அந்த ஓலையை அளிக்கவேண்டியவள் நான் அல்ல, அவனே. இந்நாட்டை ஆள்பவன் சாம்பன். அவன் மணிமுடிக்குக் கீழ் அமைந்திருக்கும் குடி நான். அவனை மீறி ஒரு சொல்லும் உரைக்க உரிமையற்றவள். என் ஓலையை அவனே எழுதுவான். அவ்வோலை எழுதுவதற்கான ஒப்புதலை மட்டுமே நான் அளிக்கமுடியும்” என்றார் ஜாம்பவதி. “அரசி, இது தங்களுக்கும் தங்கள் கொழுநருக்குமான உறவு குறித்தது” என்றேன். “அரசனே குடிகள் மேல் முற்றுரிமை கொண்டவன்” என்று ஜாம்பவதி சொன்னார். நான் திரும்பி கிருஷ்ணையை பார்த்தேன். “அரசி, அரசரின் சார்பில் தாங்கள்கூட அவ்வண்ணம் ஒரு ஓலை அளிப்பதற்கு ஆணையிடலாம்” என்றேன். அவரை உரையாடலுக்குள் இழுப்பதற்காகவே அதைச் சொன்னேன்.

கிருஷ்ணை புன்னகைத்து “இங்கு பூசல் ஏதோ நிகழ்வதாக நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். அதுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. நான் அறிந்து பாரதவர்ஷத்தில் பூசல் நிகழாத ஒரே நகர் இதுதான். இன்று வரை இங்குள்ள மைந்தருக்கும், மைந்தர் மைந்தருக்கும் நடுவே எந்த மோதலும் நிகழவில்லை. ஒரு சொல்கூட எதிர்த்து சொல்லப்படவில்லை. ஒருவேளை பூசலை உருவாக்க நீங்கள் எண்ணுகிறீர்களோ என்று ஐயம்கொள்கிறேன்” என்றார். அவர் விழிகளில் நான் முன்பறிந்திருந்த ஒருவரை கண்டேன். உடனே அவர் எவர் என்றும் புரிந்துகொண்டேன். அவை பாஞ்சாலத்து அரசி திரௌபதியின் கண்கள். “ஏனெனில் நீங்கள் விருஷ்ணி குலத்தவர். இந்நகரில் விருஷ்ணிகளுக்கு இருக்கும் முன்தூக்கு சற்றே குறைகிறது என்று எண்ணுகிறீர்கள். ஆகவே இங்கு வந்து இச்சூழ்ச்சியை செய்கிறீர்கள்” என்றார்.

நான் “அவ்வாறல்ல, அரசி…” என்றேன். எழாக் குரலில் கிருஷ்ணை “யாதவரே, அந்த முன்தூக்கம் குறைந்தே ஆகும். அதை எவரும் தடுக்கவியலாது. ஏனெனில் இப்போது இந்நகரை ஆள்பவர் சாம்பன். இளைய யாதவரின் ஆட்சி முடிந்துவிட்டது. அன்று விருஷ்ணிகள் தங்கள் தகுதியால் அல்ல, குருதித்தொடர்பால் மட்டுமே இங்கு பெரும் பதவிகளையும் இடங்களையும் நிறைத்திருந்தார்கள். அது இனி நிகழப்போவதில்லை. அதை அவர்கள் உணர்ந்தாகவேண்டும். அதை அவர்களுக்கு உணர்த்துவது உங்கள் பொறுப்பு. அதற்கு மாறாக அவர்களை மேலும் தூண்டிவிடும் பொருட்டு இச்செயலை நீங்கள் செய்கிறீர்கள். அதனூடாக அவர்களை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறீர்கள்” என்றார்.

சினத்தை அடக்கி “இந்நகர் வாழ வேண்டும் என்பதற்கப்பால் நான் கூறுவது ஒன்றில்லை” என்று நான் சொன்னேன். குரலெழாமலேயே உறுதியுடன் “ஒன்றுணர்க அரசி, என்றேனும் விருஷ்ணிகளுக்கும் நிஷாத அசுர குடிகளுக்கும் இடையே போர் நிகழுமெனில் விருஷ்ணிகளின் பொருட்டுத்தான் வில்லெடுத்து களம் முன் நிற்பேன். என்னை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் கொண்டவர் இங்கு எவரும் இல்லை. பிரத்யும்னனோ சாம்பனோகூட. எண்ணுக, ரிஷபவனத்தின் படைகளும் என்னுடன் எழும்!” என்றேன். கிருஷ்ணை ஏளனச் சிரிப்புடன் “ஏன் உங்கள் இறைவர் கூடவா உங்களுக்கு நிகரல்ல? அவரது படையாழியை எதிர்த்து நிற்குமா உங்கள் வில்?” என்றார்.

நான் திகைத்து “அவர் வருவாரெனில் இங்கு வேறு பேச்சே இல்லை” என்றேன். “அவர் வந்தாக வேண்டும். ஏனெனில் சாம்பன் முடிசூடியது அவரது காலத்திலேயே. இன்றுவரை சாம்பனின் முடிக்கெதிராக அவர் எதுவும் சொல்லவும் இல்லை. ஆகவே அரசருக்கெதிராக துவாரகையின் குடிகள் எவர் எழுந்தாலும் அரசரின் பொருட்டு படைக்கலத்துடன் வந்து நிற்பது அவருடைய பொறுப்பு” என்றார் கிருஷ்ணை. “இப்பூசல்களை நாம் மீள மீள ஏன் பேசுகிறோம்? தாங்கள் ஓலை அளிப்பீர்கள் என்றால் நான் கிளம்புகிறேன்” என்றேன். “ஓலை அளிப்பதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. சென்று சாம்பனிடம் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் அந்த ஓலையை. பிறிதொன்றும் நான் உரைப்பதற்கில்லை” என்றார் ஜாம்பவதி.

“நன்று!” என்றபடி நான் எழுந்துகொண்டேன். ஜாம்பவதி உதடுகளை இறுக்கியபடி “நோக்குக! அரசியிடம் இருந்து ஆணை பெறாது உரையாடலை முடிக்கும் உரிமை உங்களுக்கில்லை. இதை நீங்கள் உங்கள் அரசியிடம் செய்யமாட்டீர்கள். நிஷாத குலத்து அரசி என்பதனால் இதை செய்கிறீர்கள். இப்போது உங்கள் உள்ளத்தில் இருப்பது என்னைவிட குடியில் முந்தியவர் என்னும் எண்ணம் மட்டுமே” என்று சொன்னார். அதை அவர் ஒரு படைக்கலமாகவே கையாள்கிறார் என்று உணர்ந்தேன். “அல்ல அரசி, தங்கள் அவைமுறைமைகளை பேணவே விழைகிறேன்” என்றேன். “எனில் அதை பேணியிருக்க வேண்டும்” என்றார். “பிழை நிகழ்ந்துவிட்டது, பொறுத்தருள்க!” என்றேன். “அப்பிழையை நிகழ்த்திய உளநிலையையே நான் சுட்டுகிறேன்” என்றார் ஜாம்பவதி.

“நான் எதுவும் சொல்வதற்கில்லை. இந்த உளநிலைகள் எல்லாம் இங்கு இளைய யாதவர் இருந்தபோது எங்கிருந்தன? ஒவ்வொருவரிலும் எழுந்திருக்கும் இந்த தெய்வங்கள் எல்லாம் அன்று எவ்வண்ணம் அடங்கிக்கிடந்தன? புரியவில்லை. மானுடருக்கு மேல் தெய்வங்களின் ஆட்சி என்பது கணந்தோறும் மாறிக்கொண்டிருப்பது என்பார்கள்” என்றபின் தலைவணங்கி கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 10

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 5

அமைச்சவையின் சிறுகூடத்தில் காத்திருந்தபோது அரசி ருக்மிணி என்னை அவைக்கு வரச்சொன்னார் என்று ஏவலன் வந்து சொன்னான். நான் எழுந்து ஒளிபட்டு நீர்மையென மின்னிக்கொண்டிருந்த பளிங்குச்சுவரில் என் ஆடையை பார்த்தேன். ஓர் அரசவையில் புகுவதற்கான ஆடையை நான் அணிந்திருக்கவில்லை. தாடியையும் குழலையும் கைகளால் நீவி முடிச்சிட்டு ஓரளவுக்கு நேர்படுத்திக்கொண்டு கீழே உப்புத்துளி நிறைந்த காற்றில் என் மீது படிந்திருந்த வெண்தடங்களை கைகளால் தட்டிக்கொண்டேன். அந்த ஈரத்தில் குளிரில் மூத்த அரசி இயற்றும் தவம் அப்போது என்னை திகைக்கச் செய்தது. அவர் உயிர்விடவே விழைகிறார் என்று தோன்றியது. உப்பென கரைய விரும்புகிறார். உப்பு எப்போதுமே நீர்மை பரவி உருகுநிலையிலேயே உள்ளது.

அரசி ருக்மிணியின் அவைக்குள் நுழைந்தபோது நான் அதைப்பற்றித்தான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். துவாரகையின் ஷத்ரியப் பேரரசியின் விரிந்த அவைக்கூடம் பாரதவர்ஷத்தின் பல அரசுகள் வந்து கொலுவிருந்தது, விருந்துகளும் கொண்டாட்டங்களும் நிகழ்ந்திருந்தது. அன்றும் சிறப்பாக அணி செய்யப்பட்டிருந்தது. அனைத்து இருக்கைகளிலும் செம்பட்டுகள் புதிதென விரிக்கப்பட்டிருந்தன. அரியணை சற்று முன் செய்து கொண்டுவந்து வைத்ததுபோல் பொன் துலங்கி, மணிகள் மின்னியது. நான் அங்கிருந்த பீடத்தில் அமரவைக்கப்பட்டேன். என்னைச் சூழ்ந்து அந்த அவை ஒழிந்து காத்திருந்தது. நெய்விளக்குகளில் சுடர்கள் எரிந்து நின்றன. இளங்காற்றில் உலைந்தன செம்பட்டுத் திரைச்சீலைகள்.

அங்கு முன்பு நிகழ்ந்தவை ஒவ்வொன்றும் எழுந்து வந்து என்னை அறைந்தன. தாள முடியாத உளஏக்கம் எழ உருகி விழிநீர் மல்குவது போலானேன். கடந்தவை இல்லையோ கனவோ என்று எத்தனை விரைவாக மாறிவிடுகின்றன! துவாரகையில் பிறிதொரு பொலிவு நிகழக்கூடும். ஆனால் சென்ற நாட்களின் ஒரு சாயலேனும் மீண்டெழுமா? இழந்தவை என்ன என்று இக்குடிகளுக்கு சற்றேனும் அறிதல் உள்ளதா? இத்தருணத்தில் கையிலிருக்கும் காய்களை வைத்து களமாடுவதற்கு அப்பால் நினைவென்றும் கனவென்றும் ஏதேனும் அவர்களுக்குள் இருக்கிறதா? எத்தனை சிறியவர்கள் மானுடர்கள்! சிறியவர்கள், மிகச் சிறியவர்கள். தங்கள் சிறுமையை உணரும் அளவுக்குக்கூட அறிவற்றவர்கள்.

சங்கொலி எழுந்து, வாழ்த்துக்களுடன் ஒலித்தது. மங்கலத்தாலங்களுடன் சேடியர் முன்னால் வர, கொடியுடன் ஏவலன் பின்னால் வர, பேரரசி ருக்மிணி அவை நுழைந்தார். அவருடன் அரசியர் பத்ரையும் நக்னஜித்தியும் வந்தனர். அவர்கள் எனது வருகை நோக்கத்தை முன்னரே அறிந்திருந்திருக்கிறார்கள் என்பது முகங்களின் இறுக்கத்திலிருந்து தெரிந்தது. பேரரசி முழுதணிக்கோலத்தில் இருந்தார். ஆனால் களைத்திருந்தார். களைத்து, அதை மறைக்கும்பொருட்டு உடலை எழுப்பி நடக்கும் நடைகளை நான் போர்க்களத்திலேயே கண்டிருக்கிறேன். நான்காம்நாள் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் அவ்வாறுதான் இருந்தார். கண்களைச் சூழ்ந்த கருவளையங்கள். வாயைச் சுற்றி வரிகள். தடித்த இமைகள். கைவிரல்கள் நிலையில்லாமல் ஆடையை சுழற்றிக்கொண்டிருந்தன. நக்னஜித்தியின் விழிகளில் கூர்மை இருந்தது. அவருடைய ஆடிப்பாவைபோல் இருந்தார் பத்ரை.

அவைமுறைமைகள் நடைபெற்றன. ஓர் அரசனுக்குரிய அவை ஏற்பை எனக்கு அவர்கள் அளிக்கிறார்கள் என்று உணர்ந்தேன். வெள்ளிக்கோலுடன் வந்த நிமித்திகர் “பேரரசி அவையமர்கிறார்!” என்று அறிவித்தார். மூன்று அந்தணர்கள் வணங்கி அரசியை அழைத்துச் சென்று அரியணைப் பீடத்தில் அமரவைத்தனர். இருபுறமும் பீடங்களில் ஷத்ரிய அரசியர் அமர்ந்துகொண்டனர். நான் எழுந்து தலைவணங்கி முறைமை வாழ்த்துகளை தெரிவித்தேன். என்னை அமரும்படி ஆணையிட்டார். நான் அமர்ந்தபின் இன்நீரும் வாய்மணமும் கொண்டுவரப்பட்டது. இயல்பாகவே அந்தச் செயல்கள் என் செயல்களை வகுத்தன. நான் அரசனுக்குரிய எல்லாவற்றையும் செய்தேன்.

“ரிஷபவனத்தின் அரசரும் சத்யகரின் மைந்தருமான யுயுதானன் அரசியை சந்தித்து முகம்காட்டும் பொருட்டு இங்கு வந்துள்ளார்” என்று நிமித்திகர் அறிவித்தார். அப்போதுதான் நான் துவாரகையின் குடிமகன் அல்ல, தொலைநிலமாகிய ரிஷபவனத்தின் அரசன் என்று அங்கே கருதப்படுகிறேன் என்று புரிந்துகொண்டேன். ஒருகணத்தில் எனது பணி முற்றிலும் மாறிவிட்டது. அயல்நாட்டு அரசன் ஒருவன் துவாரகையை ஆளும் அரசியிடம் பேசும் நிலை அங்கு வகுக்கப்பட்டுவிட்டது. அங்கு நான் பேசுவதற்கு ஓர் எல்லையுண்டு. அறைகூவ இயலாது, மன்றாட இயலாது, அந்தத் திருப்பம் எனக்கு வேடிக்கையாகவே இருந்தது. அனைத்தும் வெறும் நடிப்புகள் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அந்நடிப்புகளிலேயே அத்தனை மடிப்புகளும் சுருக்கங்களும் இயல்வது என்பது விந்தையே.

நான் எண்ணுவதை உணர்ந்து “கூறுக!” என்று ருக்மிணிதேவி சொன்னார். “பேரரசி இன்று துவாரகை இருக்கும் நிலை தங்களுக்கு தெரியும். மூன்று தரப்புகளாக இளைய யாதவரின் மைந்தர்கள் பிரிந்திருக்கிறார்கள். ஷத்ரியர்களும் யாதவர்களும் நிஷாதர்களும் மூன்று கோன்மைகளாக நிலைகொள்கிறார்கள். யாதவர்கள் முக்குலங்களாக திரண்டிருக்கிறார்கள்” என்றேன். நக்னஜித்தி இடைமறித்து “திரளவில்லை, பிரிந்திருக்கிறார்கள். அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள், போஜர்கள் என்று பூசலிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார். “ஆம், அது அவர்களுக்குள் உள்ள உட்பிரிவு. ஆனால் நம்மை எதிர்த்து அவர்கள் ஒன்றாகிறார்கள்” என்றேன். “நம்மை என்கிறீர்கள், நன்று!” என்று பத்ரை கூறினார். “ஆம், நம்மை என்று கூறுகையில் பிற அனைவரையுமே எண்ணுகிறேன்” என்றேன். “நம்மை என்ற சொல் நம் அனைவரையும் ஆளும் இளைய யாதவரை மட்டுமே குறிக்கிறது” என்றேன்.

சற்றே ஒவ்வாமையுடன் ருக்மிணிதேவி “கூறுக!” என்றார். “இந்நகர் முன்னரே சாம்பனின் ஆட்சியில் உள்ளது. அரசர் நகர்விட்டுச் செல்லும்போது ஆட்சி அவரிடம் வந்தது” என நான் தொடங்கும்போதே நக்னஜித்தி உரக்க “ஆம், ஏனென்றால் அப்போது மூத்தவராகிய பலராமருடன் பிரத்யும்னன் கானேகியிருந்தார்” என்றார். “ஆம், ஆயினும் நகரை அவர் ஆட்சி செய்தார். அன்றே நகரில் அவருடைய காவலும் கோன்மையும் நிகழ்ந்துவிட்டது. இன்று நகரைச் சூழ்ந்திருக்கும் படைவல்லமை அவர்களிடம் உள்ளது. மேலும் மேலும் அசுரர் இந்நகருக்குள் நுழைந்து அவர் தரப்பை வலுப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றேன். இடைமறித்த பத்ரை “நமது தரப்பை நாம் மேலும் வலுப்படுத்த முடியும். எல்லைக்கப்பால் விதர்ப்பப் பெரும்படையுடன் ருக்மி காத்திருக்கிறார்” என்றார். “அதை நான் அறிவேன்” என்றேன். “நான் சொல்லவருவது அதைத்தான்.” நக்னஜித்தி “பாரதவர்ஷத்தின் கண்ணில் பிரத்யும்னனே அரசரின் மைந்தர்” என்றார்.

“பொறு” என்று அவரிடம் கைகாட்டிவிட்டு ருக்மிணி என்னிடம் “அரசியல் சூழலை விளக்கவேண்டியதில்லை தாங்கள். தூதின் நோக்கம் என்ன என்று மட்டும் சொல்க!” என்றார். “பேரரசி, இங்கே எக்கணமும் பூசல் வெடிக்கும். எளிதில் எவரும் வெல்ல முடியாது. எவர் வென்றாலும் குருதியே பெருகும்… இதோ அஸ்தினபுரியில் நம் கண்ணெதிரே உடன்பிறந்தார் பூசலிட்டு முற்றழிந்த கதை உள்ளது” என்றேன். நக்னஜித்தி மீண்டும் ஊடுருவி “எவர் முற்றழிந்தனர்? எதிரியை அழித்து பெருஞ்சிறப்புடன் நாடாள்கிறார்கள் பாண்டவர்கள். பரிவேள்வியும் அரசவேள்வியும் செய்து பொன்றாப் புகழ் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் கொடிவழியினருக்கு செல்வமும் புகழும் சேர்த்திருக்கிறார்கள்” என்றார்.

நான் மேற்கொண்டு என்ன சொல்வதென்று அறியாமல் சலிப்புற்றேன். ஆயினும் “ஆம், அரசி. அவ்வண்ணமே ஆயினும் அங்கே அழிந்தவர்கள் பல லட்சம்” என்றேன். “அழிவில்லாமல் வெற்றியும் புகழும் இல்லை” என்று நக்னஜித்தி சொன்னார். “குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போர் காட்டும் உண்மை அதுவே. வெற்றியும் புகழும் பெரிதாகவேண்டும் என்றால் அழிவும் அதற்கிணையாக இருந்தாகவேண்டும். வென்றவர் பாரதவர்ஷத்தையே ஆள்கிறார் என்றால் பாரதவர்ஷமே அவரிடம் தோற்றாகவேண்டும். பாரதத்தை ஆளும் அறம் எழவேண்டும் என்றால் பாரதவர்ஷமே குருதி சிந்தியாகவேண்டும். ஆகவேதான் அதை இன்று மாபாரதப்போர் என்று சூதர்கள் பாடத்தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.” நான் அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய முகத்திலெழுந்த அந்த தெய்வம் எனக்கு மிகப் புதியது.

“அரசி, நான் அப்போரில் ஈடுபட்டேன். என் மைந்தர் பதின்மரை இழந்தேன். அப்போருக்கு இப்படியொரு பொருள் அளிக்கப்படும் என இன்றுதான் தெளிவுகொண்டேன்” என்றேன். “ஆம், அப்போரில் இழந்தவர்கள் அவ்விழப்பைக் கொண்டே அதை மதிப்பிடுவார்கள். இழந்தவர்கள் சிலரே, எஞ்சியவர்கள் அனைவருமே எதையேனும் ஈட்டியவர்கள். அவர்கள் தாங்கள் ஈட்டியன கொண்டே அப்போரை மதிப்பிடுவார்கள். இனி அவ்வண்ணமே அது வரலாற்றில் நினைவுகூரப்படும்.” நான் பெருமூச்சுவிட்டேன். பின்னர் சிரித்து “ஆம் அரசி, மெய்தான். இப்போது அப்போர் பற்றி பேசுபவர்கள் அதை காணாதவர்கள். இனி பேசவிருப்பவர்கள் அனைவரும் அதை காணாதவர்களே. இனி அப்போர் அதை முற்றிலும் அறியாதவர்களால் வரையப்படும். அவர்கள் தாங்களறிந்த போர்களையே புனைவார்கள்” என்றேன்.

“போரின்றி வெற்றி இல்லை, வெற்றி இன்றி அறமில்லை” என்று பத்ரை சொன்னார். “மாபாரதப்போரின் செய்தி என்பது அதுதான். குருதியால் நிலைநிறுத்தப்படுவது அறம். சிந்தப்பட்ட குருதியால்தான் அது மதிப்பிடப்படவேண்டும்.” நான் நம்பிக்கையிழந்தேன். தலையை அசைத்து “இவ்வண்ணமே நிகழும் என அறிந்திருந்தேன், இத்தனை விரைவாக அல்ல” என்றேன். நக்னஜித்தி “இந்தப் போரிலிருந்து ஷத்ரியர் சிலவற்றை கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நெறி, மரபு எனுமிரண்டால் அவர்கள் கட்டப்பட்டிருந்தார்கள். நெறியின்பொருட்டும் மரபின்பொருட்டும் பூசலிட்டுப் போரிட்டு ஆற்றலிழந்தார்கள். ஆகவே அவர்கள் குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்” என்றார். “ஆனால் அவர்கள் முற்றழியவில்லை. அவ்வாறு அழிபவர்களும் அல்ல. தந்தையரும் மைந்தரும் கொல்லப்படலாம், அன்னையரின் கருவறைகள் எஞ்சியிருக்கின்றன.”

“அந்நெறிகளும் மரபுகளும் துவாபர யுகத்திற்குரியவை. கலியுகத்தில் விழைவும், அதன்பொருட்டு கூர்கொண்ட ஒற்றுமையும் மட்டுமே முதன்மையானவை. கலியுகத்தில் கூட்டே ஆற்றல் என சொல்லியிருப்பவர் புதுவேதம் வகுத்த துவாரகையின் அரசரேதான். இனி மூத்தோர் சொல் அல்ல வெற்றியே அறத்தை முடிவுசெய்கிறது. அதை அறிய இத்தனை பெரிய விலையை ஷத்ரியர் கொடுக்க நேர்ந்தது. ஆனால் அதுவும் நன்றே. அத்தகைய பெரிய விலையே அப்பாடத்தை அத்தனை பெரிதாக ஆக்கமுடியும். இனி எழும் தலைமுறைகள் முழுக்க அந்தப் பாடம் நிலைகொள்ளும். கலியுகத்தை ஆள்வதெப்படி என ஷத்ரியர் குருக்ஷேத்ரப் படைநிலத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள்” என்று நக்னஜித்தி சொன்னார். நான் பெருமூச்சுடன் கைகளைக் கோத்துக்கொண்டேன்.

ருக்மிணிதேவி “அவர் பேசட்டும்” என்றார். அவ்வரசியரின் சொற்களை அவரும் ஏற்கிறார் என்று தெரிந்தது. நான் “அரசியரிடம் நான் கேட்கவிழைவது ஒன்றே. அஸ்தினபுரியில் நிகழ்ந்ததுபோல் ஒரு உடன்பிறந்தார்க்கொலை இங்கே துவாரகையின் முற்றத்தில் நிகழ ஒப்புவீர்களா?” என்றேன். “அதை அன்னையர் எவரும் ஒப்பார்” என்று நக்னஜித்தி சொன்னார். “அதை தவிர்க்கவே எண்ணுகிறோம். ஆகவே இங்கே முடிநிலைக்கவேண்டும். அதற்குரியவை என்ன என்பதையே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். இன்று, ஒரு சிறு கைவீச்சில் ஷத்ரியப் படைகள் நகரில் நுழைந்து யாதவர்களையும் அசுரர்களையும் முற்றழித்துவிடமுடியும். இங்கே முழு வெற்றிகொண்டு அரியணை அமர முடியும். ஷத்ரியர்களுக்கு நெறிகள் ஆணையிடுவதும் அதுவே. எழும்காலங்களில் பிறிதொரு சொல்லின்றி நிறுவப்படும் கோன்மை அவ்வண்ணமே உருவாக இயலும். ஆயினும் நாங்கள் பொறுத்திருப்பது இங்கே குருதி பெருகலாகாதென்பதனாலேயே.”

“ஆனால் அதை எங்களால் முடிவெடுக்க இயலாதென்றே நிகழ்வுகள் காட்டுகின்றன. குருதியின் பாதையை குருதியே வகுத்துக்கொள்கிறது, இம்மண்ணில் குருதி வீழும்” என்று அவர் தொடர்ந்தார். அவருடைய முகத்தைக் கண்டபோது அது நான் எங்கோ கண்ட முகமெனத் தோன்றியது. அத்தனை அனல்கொண்ட முகத்தை பெண்களில் நான் அதற்கு முன் கண்டதுமில்லை. “குருதியின் மேல்தான் உறுதியான முடிவுகள் உருவாகுமென்றால் எழுக குருதி! குருதியே மேலும் குருதியை தடுக்குமென்றால் அது எதிர்க்குருதி என்றே கொள்ளப்படும். இதோ யாதவரும் நிஷாதரும் வந்து வந்து முந்துகிறார்கள். போர் போர் என நின்றிருப்பது அவர்களே. அவர்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டால் அதற்கு அவர்களே முழுப் பொறுப்பு.” நான் “அரசி, சாம்பன் எளிய வீரர் அல்ல. உங்கள் குடியிலும் சாவு நிகழலாம்” என்றேன்.

சீற்றம் மிக்க குரலில் “நிகழ்க! என் மைந்தர் களம்படுவார்கள் என்றால் அதுவும் ஏற்புடையதே. சாவுக்கு அஞ்சினால் வெற்றி இல்லை” என்று அரசி சொன்னார். “அறிக, என்றும் ஷத்ரியர் அசுரரையும் நிஷாதரையும் எதிர்த்து போரிட்டுக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள்! இன்னும் நெடுங்காலம் இப்புவியில் அது தொடரும்.” எழுந்து என் அருகே வந்து “பகைத்திறன் சொல்லி ஷத்ரியர்களை அச்சுறுத்துகிறீர்களா என்ன? கோசலம் எவரால் புகழ்பெற்ற நாடென்று அறிவீர்களா? அவுணர் குலம் முடித்து இலங்கைச் செருவென்று முடிசூடி அமர்ந்த ராகவராமனின் நிலம் எங்களுடையது. எங்கள் மூதன்னை ஒருத்தி அவனை ஈன்றாள், அந்த வயிறே என்னுடையதும். என் மைந்தரிடம் நான் எப்போதும் சொல்வது அதுவே. அவர்கள் முக்கண்ணனின் வில்லேந்திய ராகவராமனின் கொடிவழியில் வந்தவர்கள். அவன் பெயர் சொல்லி களம்நிற்க வேண்டியவர்கள்” என்றார்.

நான் மேற்கொண்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தேன். நக்னஜித்தி சென்று அமர்ந்துகொண்டார். ருக்மிணிதேவி “உங்கள் செய்தியை சொல்லுங்கள், யாதவரே” என்றார். “அரசி, நீங்களே இங்கு கண்டீர்கள். போர் எழும் சூழல் உருவாகியிருக்கிறது. இளைய யாதவரின் குருதியினர் தங்களுக்குள் போரிட்டு அழியலாகாது. அதை தவிர்க்கும் ஆற்றல் கொண்டவர் அவர் மட்டுமே. அவர் படைத்த பெருநகர் இது. இதை காக்கும் பொறுப்பும் அவருக்கே உண்டு. அவரை இங்கு கொண்டுவருவது அவசியம். இளைய யாதவர் நுழைவதொன்றே இன்று நாம் செய்யக்கூடுவது. அவர் வந்து அரியணையில் அமரட்டும். அவர் ஆணைப்படி குடிப்பேரவை கூடட்டும். அங்கு எவர் முடிசூடவேண்டும் எவர் துணைநிற்கவேண்டும் என்று அவர் கூறட்டும். இங்கு யாதவருக்கோ அசுரகுலத்திற்கோ பிறருக்கோ கோரிக்கைகள் உண்டு என்றால் அதை அவரிடம் அவர்களே கேட்கட்டும். அவர்களுக்குரியதென்ன தகுதியானதென்ன என்று அவர் முடிவு செய்யட்டும். அவர் ஆணையை மீறிச் செல்பவர்கள் அதன் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும், விளைவுகளை சந்திக்கட்டும். இன்று இப்போது மீறப்படாத ஆணை என எதுவும் எழவில்லை என்பதனாலேயே இத்தனை சிக்கல்கள் எழுந்துள்ளன. அரசர் நகர்புக வேண்டுமெனில் இங்கிருந்து அழைப்பு செல்லவேண்டும்” என்றேன்.

“இது அவர் நகரம். நாம் அழைத்தாலன்றி அவர் நகர்புக மாட்டார் என்று உங்களிடம் யார் சொன்னது?” என்று ருக்மிணிதேவி கேட்டார். “இங்கிருந்து அவர் கிளம்பவேண்டியிருந்தது என்பது உண்மை. இங்குள்ள குடிகள் அனைவரும் சேர்ந்து அவர் நகர்நீங்க வேண்டுமென்று கூறினோம். நம் வெறுப்பே அவரை நீங்கச் செய்தது” என்றேன். “இல்லை, அது அவருடைய மூத்தவரின் ஆணை” என்றார் நக்னஜித்தி. “ஆம், அவரது உடன்பிறந்தாரின் சொல் அவருக்கு இருந்தது. ஆகவே அவர் இங்கு மீண்டும் வரவேண்டும் என்று ஒரு சொல்லேனும் நம்மிடமிருந்து எழவேண்டும். அவரே வந்தால் விழைவுகொண்டு வந்தார் எனப் பொருள்படும். அழைக்காமல் எழுவதில்லை தெய்வங்கள். அரசி, அவ்வழைப்பை எழுப்பும் தகுதி கொண்டவர்கள் அவருடைய துணைவியர் நீங்கள்.”

“நீங்கள் எண்மரும் இணைந்து ஒரு சொல்லெடுங்கள். எங்கள் மைந்தருக்கு உரியவற்றை வகுத்தளியுங்கள் என்று கோருங்கள். அச்சொல்லை ஏற்கெனவே யாதவ அரசி அளித்துவிட்டார். தங்களிடம் இருந்தும் தங்கள் உடனிருக்கும் அரசியரிடமிருந்தும் அவ்வழைப்பு எழுமெனில் ஜாம்பவதியிடமிருந்தும் காளிந்தியன்னையிடமிருந்தும் அழைப்பை பெற்றுக்கொண்டு நான் கிளம்பிச்செல்வேன்” என்றேன். ருக்மிணிதேவி “எங்கள் சொல் எப்போதும் உள்ளது. இங்கு அவர் இல்லை என்பதை கணந்தோறும் உணர்ந்து காத்திருப்பவர்கள் நாங்கள். அவர் வரட்டும், அவரது ஆணை தலைக்கொள்ளப்படும். அதற்கப்பால் ஒரு சொல்லும் எழாது” என்று சொன்னார். “நீங்கள் விழைவது என் ஓலை என்றால் அதை நான் அளிக்கிறேன். இவர்களும் அளிப்பார்கள்.”

“தங்கள் மைந்தர்கள் சொல்லி அனுப்பியதென்ன என்பதையும் நான் கூறியாகவேண்டும். இளைய யாதவர் வந்தால் பிரத்யும்னனே முடிசூட்டப்படவேண்டும் என்றும், அதன்பொருட்டு மட்டுமே இளைய யாதவர் நகர்நுழையவேண்டும் என்றும் உங்கள் ஓலையில் சொல்லப்படவேண்டும் என்று என்னிடம் கூறப்பட்டது” என்றேன். ருக்மிணி விழி சுருக்கி “அரசருக்கு ஆணையிட்டானா அவன்?” என்றார். “ஆம்” என்றேன். “அறிவிலி! இப்புவியில் எவரும் அவருக்கு ஆணையிட இயலாது” என்றார் அரசி. “அவர் வரட்டும், வந்து அவர் உகந்த முடிவை எடுக்கட்டும். அவர் சுட்டுவது எவராயினும் அவரே இந்நகரின் அரசர். என் மைந்தருக்கு ஒருதுளி பொன்னும் ஒருபிடி மண்ணும் இல்லையென்று கூறினாலும் அது எனக்கு முழு ஒப்புதலே” என்றார் ருக்மிணி.

“ஆனால் அது இங்குள்ள யாதவர்களுக்கோ அசுரர்களுக்கோ இயல்பான உரிமை இல்லை. அவர்களிடம் தோற்று என் மைந்தர் இந்நகரிலிருந்து செல்லக்கூடாது. அவர்களுக்கு அடங்கி இங்கிருப்பதும் ஒவ்வாது. அது ஷத்ரியர்களுக்குரிய பண்பல்ல” என்றார் ருக்மிணிதேவி. நக்னஜித்தி “எழுதவேண்டியது அதைத்தான். ஷத்ரியர் ஒருபோதும் பிறருக்குப் பணிந்து வாழமுடியாது” என்றார். “தந்தை அளிப்பதை அவர்கள் மறுக்கப்போவதில்லை, பிறரும் தந்தைசொல்லை மறுக்கக்கூடாது. அது ஒன்றே நான் வேண்டுவது” என்றார் பத்ரை. ருக்மிணிதேவி “ஆம், அவருக்கு முற்றளித்தோர் நாம். நம் மைந்தர் நமக்கு அவர் வடிவே. நம் மைந்தர் பொருட்டு நாம் கவலைகொள்வதும் அவர் புகழுக்கு மாற்றுக் குறையலாகாது, அவர் கொடிவழி சிறக்கவேண்டும் என்பதன் பொருட்டே. நாம் அவருக்கு எதையும் கூற வேண்டியதில்லை, நம் விழைவையோ ஐயங்களையோகூட. அவரே முடிவெடுக்கட்டும். அம்முடிவுக்குப் பின் நம் உணர்ச்சிகளைக்கூட அவரிடம் காட்டலாகாது. அவர் வரட்டும், அதன்பின் இங்கே சிக்கல்களே இல்லை” என்றார்.

“அதில் மாற்றில்லை அரசி, நான் விழைவதும் அதுவே” என்று கூறி “அவ்வண்ணமெனில் தங்கள் ஓலை ஒன்றை தருக! நான் பிற அரசியரை பார்க்கிறேன்” என்றேன். நக்னஜித்தி “எங்கள் ஓலை பிறரிடம் காட்டப்படுமா? சத்யபாமை அளித்த ஓலையின் செய்தி என்ன?” என்றார். “அரசி சத்யபாமை ஓலையென எதையும் அளிக்கவில்லை. அவருடைய கணையாழி ஒன்றே அளிக்கப்பட்டது” என்றேன். பத்ரை “ஒருவேளை ஜாம்பவதி அளிக்கும் ஓலையில் அரசருக்கான கோரிக்கை இருந்தால்?” என்றார். நக்னஜித்தி “ஆம், அதையே நானும் எண்ணினேன்” என்றார். “அதை நாம் எண்ணவேண்டியதில்லை. அவர் வரவேண்டும் என்பது நம் விழைவு. எவ்வண்ணமாயினும், எதற்காகவாயினும். அதுவே நம் ஓலையில் இருக்கட்டும்” என்றார் ருக்மிணி.

“ஆம் அரசி, தங்களிடமிருந்து நான் எதிர்பார்ப்பதும் அது மட்டுமே” என்றேன். பேரரசி எழுந்துகொண்டு என்னிடம் “என்னிடமிருந்து அவருக்குச் செல்லவேண்டியது குலமுத்திரை அல்ல” என்றபின் தன் செவியருகே இருந்து பொன்மலர் ஒன்றை எடுத்து நீட்டி “இதை அவரிடம் கொடுங்கள்” என்றார். அதில் ஒரு மென்மயிர் சுற்றியிருந்தது. நான் அதை எடுக்கப்போனேன். “அது இருக்கட்டும்” என்று ருக்மிணிதேவி சொன்னார். “நானும் நக்னஜித்தியும் பத்ரையும் மித்ரவிந்தையும் சேர்ந்து ஓர் ஓலையை அளிக்கிறோம். அதை கொண்டு செல்க!” நான் தலைவணங்கினேன். நக்னஜித்தி வெறுமனே என்னை நோக்கியபடி நின்றார். “விடைகொள்கிறேன் அரசி, என் பணி எளிதாகிக் கொண்டிருக்கிறது” என்றேன். ருக்மிணிதேவி புன்னகைத்தார். நக்னஜித்தி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நான் அக்கூடத்தைவிட்டு வெளியே வந்தேன். மீண்டும் ஒரு தனிமை வந்து என்னை சூழ்ந்துகொண்டது. அந்நகரில் எனக்கு எவருமே துணையில்லை என்பதுபோல. அங்கே ஒருகணமும் தங்கலாகாது என்பதுபோல. மெய்யாகவே அங்கிருந்து அப்படியே கிளம்பிச் சென்றுவிடவேண்டும் என்றுதான் எண்ணினேன். அரசியின் முகத்திலும் அந்தச் சலிப்பை பார்த்தேன் என உணர்ந்தேன். அவரும் அவ்வண்ணமே கிளம்பிச் சென்றுவிடவேண்டும் என பலமுறை எண்ணியிருக்கக் கூடும். அரசே, பின்னர் ஒன்று உணர்ந்தேன். கோசல அரசி நக்னஜித்தியின் முகத்தில் நான் கண்டது தங்களை. என்றோ எங்கோ கண்ட ஒரு கணம் அவ்வண்ணம் நினைவில் பதிந்திருக்கிறது. அது உங்கள் முகத்தோற்றமேதான்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 9

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 4

எந்தச் சொல்லுடன் அரசி ருக்மிணியை சென்று பார்ப்பது என்று நான் முடிவு செய்திருக்கவில்லை. அரண்மனையின் இடைநாழியில் தயங்கியபடி நடந்து கொண்டிருக்கும்போது என்னை இரு ஏவலர்கள் வந்து சந்தித்தனர். சொற்களாலும் விழிகளாலும் என்னை பற்றிக்கொண்டனர் என்று சொல்வதே சரி. “துவாரகையின் அரசர் தங்களை அழைக்கிறார்” என்றனர். அச்சொல் என்னை எரிச்சல்படுத்தியது. துவாரகையின் எல்லைக்குள் அரசர் என்ற சொல்லை ஒருவருக்கன்றி பிறருக்கு பயன்படுத்தலாகாதென்று என் அகம் உணர்வதுண்டு. “இங்கே அரசர் ஒருவரே. அவர் இப்போது நகருக்குள் இல்லை. நீங்கள் கூறும் அரசர் எவரையும் எனக்குத் தெரியாது” என்று நான் சொன்னேன்.

காவலர்தலைவன் “தாங்கள் வருவது நன்று. துவாரகைக்கும் யாதவநகரிக்கும் இன்று அரசர் ஒருவரே. அரசர் பிரத்யும்னனின் ஆணை இது. தாங்கள் மறுத்தால் படைக்கலம் நீக்கி சிறைசெய்து அழைத்துச்செல்ல வேண்டியிருக்கும், எங்களுக்கான அரசாணை அது” என்றான். அந்த ஆணையிலிருந்த அறியாமை என்னை புன்னகைக்க வைத்தது. “நன்று!” என்றபின் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் சிறு நிறைவை அடைந்தனர். அவர்களும் பூசலை விரும்பவில்லை. ஏனென்றால் பூசல்கள் ஒவ்வொன்றும் துவாரகையில் உடனடியாக வளர்ந்தன. அதில் ஈடுபட்டவர்கள் பின்னர் நெடுநாட்களுக்கு அதிலிருந்து விடுபட முடியாது.

அரண்மனையின் அப்பகுதி மகரக்கொடிகளுடன் திகழ்ந்தது. பிரத்யும்னன் தனக்கென முதலையை அடையாளமாகக் கொண்டிருப்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் அனைத்து நுழைவாயில்களுக்கு மேலும் முதலைமுத்திரை இருப்பதையும், துவாரகையின் கொடி அங்கே தாழ்ந்தே பறப்பதையும் விந்தையாகவே பார்த்தேன். பலமுறை துவாரகையின் அரண்மனைக்குள் வந்து சென்றிருந்தாலும்கூட அவ்வாறு ஒரு அரண்மனையே பல நாடுகளாக பிரிந்திருக்கும் என்பதை என்னால் எண்ணிப்பார்க்க முடியவில்லை. அதற்கும் சேர்த்தே அவ்வரண்மனையை அத்தனை பெரிதாக நீங்கள் படைத்தீர்கள் என்று எண்ணியபோது உண்மையில் சிரிப்புதான் வந்தது. அகன்ற படிகளில் ஏறி மேலே சென்றோம். முதல் மாடத்திற்கு மேலிருந்த இளஞ்சிவப்புப் பளிங்காலான அவைக்கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அழைப்பு வந்து நான் உள்ளே சென்றேன். அங்கே பிரத்யும்னனும் தம்பியரும் அமர்ந்திருந்தனர்.

நான் தலைவணங்கி “இளவரசருக்கு வணக்கம். என்னை அழைத்து வரும்படி சொன்னதாக அறிந்தேன்” என்றேன். சுதேஷ்ணன் எரிச்சல் தெரிய “இங்கு அனைவரும் அரசர் என்ற சொல்லையே பயன்படுத்துகிறார்கள்” என்றார். “நானும் பயன்படுத்துகிறேன். முறைப்படி முடிசூடிய பின்னர். இந்நகர் துவாரகையின் அரசருக்குரியது, அவர் தொட்டு எடுத்துச் சூட்டும் மணிமுடியே முறைமைகொண்டது” என்று நான் சொன்னேன். சுதேஷ்ணன் மேலும் ஏதோ சொல்வதற்குள் பிரத்யும்னன் கைநீட்டி அவரைத் தடுத்து “நாம் இப்போது பூசலிட வேண்டியதில்லை. நிகழ்ந்தது அனைத்தையும் நாங்கள் அறிவோம். எங்கள் ஒற்றர்கள் அனைத்து இடங்களிலும் இருக்கிறார்கள்” என்றார். நான் “அறிவேன்” என்றேன். “தாங்கள் அன்னையை சந்திக்கப் போகிறீர்கள் அல்லவா?” என்றார் பிரத்யும்னன். “ஆம், அதற்கு ஏதும் தடை உண்டா?” என்றேன். “தடையில்லை, தாங்கள் சந்திக்கலாம்” என்றார் பிரத்யும்னன்.

“ஆனால் அன்னையிடம் கூறுக, அரசர் இங்கு வருவதை நாங்கள் விரும்புகிறோம் என்று! அதில் எங்களுக்கு எந்தத் தடையுமில்லை. அதை எங்கள் சொல்லில் இருந்து பெற்று அவரிடம் சொல்லவேண்டும் என்பதற்காகவே தங்களை இங்கு அழைத்தோம்” என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார். “நன்று, பிறகென்ன?” என்று நான் சொல்லி எழப் போனேன். இளையவரான சாரகுப்தன் “சற்று பொறுங்கள். ஆனால் அரசியிடம் சொல்லவேண்டியவை மேலும் சில உள்ளன. தந்தை இங்கு வரட்டும், ஆனால் அவர் வருவது ஒரு செயலின் பொருட்டே என்றிருக்கவேண்டும். முறைப்படி துவாரகையின் அரசரென மூத்தவர் பிரத்யும்னன் முடிசூட வேண்டும்” என்றார். நான் புன்னகைத்து “நான் அவருக்கு அந்த ஆணையை முறைப்படி பிறப்பிக்க வேண்டும் அல்லவா?” என்றேன்.

“ஏளனம் புரிகிறது. ஆனால் ஆணைதான் அது. எங்கள் ஆணை அல்ல, வேதமரபின் ஆணை. பாரதவர்ஷத்தின் நெறிகளின் ஆணை. நாங்கள் ஷத்ரிய குடிப்பிறந்தவர்கள், மண்ணாளும் உரிமை ஷத்ரியர்களுக்கு வேதங்களால் வழங்கப்பட்டுள்ளது. தன்னை எதிர்ப்பவர் அனைவரையும் வென்று மண்ணைக் கொள்ளும் உரிமையும் பொறுப்பும் ஷத்ரியனுக்கு உண்டு. அவன் அதில் தவறினால் பழி வந்து சேரும். எங்கள் அன்னை யாதவ அரசரால் மணம்கொள்ளப்பட்டபோது இந்நிலம் அவர் வயிற்றில் பிறந்த மைந்தர்களுக்குரியது என்று இயல்பாகவே முடிவெடுக்கப்பட்டிருந்தது. அன்று அதை எவரும் மறுக்கவில்லை. இங்கு அரசியர் எண்மர் இருந்தபோதிலும்கூட பெரும்பாலும் அரசர் அமர்ந்த அவைக்கூடங்கள் அனைத்திலும் பட்டத்தரசியென எங்கள் அன்னையே அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதே அதற்குச் சான்று. என் அன்னைக்குரியது இந்த நிலம், ஆகவே எங்களுக்குரியது.”

“இதை குருதி உரிமையின் அடிப்படையில் எதிர்க்கிறார்கள் யாதவர்கள். எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் எதிர்க்கிறார்கள் அசுரக்குருதி கொண்டவர்கள். அது எப்போதும் அப்படித்தான், இங்கே ஷத்ரியர்கள் வெல்ல வேண்டியவர்கள் யாதவர்களும் நிஷாதர்களும் அசுரர்களுமாகவே இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் மேல் எங்கள் கோல் நின்றாக வேண்டும். அதற்குரிய ஆற்றல் எங்கள் கோலுக்கு இருக்கிறதா என்று அறியும் பொருட்டே இவ்வாறு நிகழ்ந்ததென்று கொள்கிறோம். அன்னையிடம் கூறுக, அவர் தந்தை இங்கு வரவேண்டுமென்று சொல்லளிப்பாரென்றால் எதன்பொருட்டென்றும் ஒரு சொல் அதில் சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டும்!” என்றார் பிரத்யும்னன். “இந்த அரசின் பொறுப்பை என்னிடம் பலமுறை அரசர் அளித்ததுண்டு. பல களங்களில் அரசரின் வாள்துணைவனாக நின்றவன் நான். மரபால் மணிமுடியும் வீரத்தால் உடைவாளும் எனக்குரியவை.”

எவ்வுணர்வையும் வெளிக்காட்டாமல் “நான் இவ்வாணையை அரசியிடம் தெரிவிக்கிறேன்” என்றேன். “ஆம், இது ஆணையேதான். துவாரகையின் செங்கோலை நான் கையிலெடுத்துவிட்டேன், மணிமுடி என் அருகேதான் இருக்கிறது. நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள இணையரசர்கள் பன்னிருவர் எங்களை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நக்னஜித்தியின் மைந்தர்கள், மித்ரவிந்தையின் மைந்தர்கள், பத்ரையின் மைந்தர்கள், லக்ஷ்மணையின் மைந்தர்கள் எங்களுடன்தான் இருக்கிறார்கள். ஆகவே நாங்கள் எவருக்கும் பணியவேண்டிய தேவையில்லை.” நான் “இல்லையே, லக்ஷ்மணையின் மைந்தர்கள் நிலைபாடு கொள்ளவில்லை என்றல்லவா அறிந்தேன்?” என்றேன். “அவர்கள் இங்குதான் வருவார்கள். வேறுவழியில்லை. சிம்மனும் பலனும் பிரபலனும் எங்களுடன்தான் இருக்கிறார்கள். ஊர்த்துவாகனும் ஓஜஸும் மகாசக்தனும் எங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மூத்தவர் பிரகோஷனுக்கு சில ஐயங்கள் உள்ளன. அவை பேசித் தீர்க்கப்படவேண்டியவை மட்டுமே.”

“ஆகவே சென்று கூறுக, எங்கள் வெற்றி உறுதி என! பெரும்படையுடன் ருக்மி இந்நகருக்குள் புகுந்துகொண்டிருக்கிறார். எத்தருணத்திலும் விதர்ப்பம் துவாரகையுள் நுழைந்து துவாரகையை வென்று மணிமுடியை எனக்கு அளிக்க முடியும். அதை எதிர்க்கும் ஆற்றல் இன்று அஸ்தினபுரிக்கோ பிற நகர்களுக்கோ இல்லை. விருஷ்ணிகள் பெரும்பாலானவர்கள் போரில் அழிந்திருக்கிறார்கள். இங்கு எஞ்சுபவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு படைக்கலப் பயிற்சி கிடையாது. ஆனால் விதர்ப்பம் குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போரில் இடம் பெறவில்லை, நடுநிலைகொண்டது. பின்னர் முற்றாக ஒதுங்கிக்கொண்டது. ஆகவே அப்படைகள் அழியாமல் அவ்வண்ணமே எஞ்சியுள்ளன. துவாரகையுடன் கணக்கை முடிக்கும்பொருட்டே மாதுலர் ருக்மி அந்நிலைபாட்டை எடுத்திருக்கிறார். இன்று திரண்டு சென்றால் அஸ்தினபுரியை கைப்பற்றவும் விதர்ப்பத்திற்கு படையாற்றல் உண்டு.”

“மாதுலர் ருக்மி வஞ்சினம் கொண்டிருக்கிறார். அனல்வண்ண மகாருத்ரர் எனத் திகழ்கிறார். அவருடைய படைகள் அவரைப்போலவே வெறிகொண்டிருக்கின்றன. அவரை இந்நகருக்குள் நுழையவேண்டாம் என்று நான் தடுத்து வைத்திருப்பது ஒன்று கருதி மட்டுமே. என் தந்தை உருவாக்கிய நகரம் இது. அதை அவரது எதிரி வென்றார் என்ற பழி உருவாக நான் வழிவகுக்கக்கூடாது என்பதனால். துவாரகைக்குமேல் விதர்ப்பத்தின் கொடி பறக்கலாகாது என்பதனால். விதர்ப்பத்தின் அளிக்கொடையென துவாரகை என் கைக்கு வந்தால் அது எனக்கும் சிறுமை. ஆனால் இங்குளோர் உண்மையுணராது இவ்வண்ணமே பூசலிட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள் எனில் எனக்கு வேறு வழியில்லை என்றாகும்.”

“அன்னையிடம் கூறுக, அவருடைய கொழுநர் உருவாக்கிய இப்பெருநகரை அவர் தமையர் வெல்வது அவருக்கு உகந்ததா என்று! அவ்வழிவை கொண்டுவந்தவர் அவர் என்று காலம் சொல்லலாகும். ஷத்ரிய அரசி யாதவரை முற்றழித்தார் என்று சூதர் நாச்சொல் உரைக்கக்கூடும். அவ்வாறு நிகழாமல் தடுக்க வேண்டுமெனில் தந்தை வந்து எங்களுக்கு மணிமுடி சூட்டுவதே வழி என்று அவர் உணரட்டும். யாதவ அரசிபோல முத்திரை மோதிரம் அல்ல, தெளிவாக எழுதப்பட்ட ஓர் ஓலையையும் அவர் அளிக்கட்டும். எங்களை சந்தித்த பிறகே அவரை சந்திக்கச் செல்கிறீர்கள் என்பது அவருக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருக்கும். நாங்கள் கூறியதென்ன என்று அவர் கேட்பார். நாங்கள் கூறியதை அவரிடம் கூறுக!” என்றார் பிரத்யும்னன். அவருடைய இளையவர்கள் சூழ்ந்து நின்றிருந்தனர். அவை அவர்களின் சொற்கள் என விழிகள் காட்டின. சாருசந்திரன் மெல்லிய உறுமலோசை எழுப்பினார்.

நான் “இவற்றை ஏற்கெனவே நீங்கள் அரசியிடம் பேசியிருக்கிறீர்கள் அல்லவா?” என்றேன். “பலமுறை பேசியிருக்கிறோம். அவர் எங்கள் சொற்களை செவிகொள்வதாகவே தெரியவில்லை. இப்போதெல்லாம் அரசுசூழ்தல் குறித்து பேசுவதற்கு எங்களுக்கு ஒப்புதலும் கிடைப்பதில்லை. மாதுலர் ருக்மியின் படைகள் வந்து அவந்தியின் எல்லைக்கு மிக அருகே பாலையில் தங்கியிருக்கும் செய்தி அவருக்குத் தெரியுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆகவே உங்களை அனுப்புவது இதற்குரிய தருணம். நீங்கள் தந்தையின் பெயரை சொல்லும்போது அவர் உள்ளம் திறக்கலாம். அப்போது இச்செய்தியை அவரிடம் சொல்க, அவர் நிலைமையை புரிந்துகொள்ளட்டும்” என்றார் சுதேஷ்ணன். “உங்களுக்கும் வேறுவழியில்லை, சொல்லியே ஆகவேண்டும்” என்றார் பிரத்யும்னன்.

“வேறேதும் உண்டா?” என்றபடி நான் எழுந்துகொண்டேன். “நீங்கள் எங்களை எளிதாக எண்ணிவிட்டீர்கள். ஐயம் தேவையில்லை, உடன்குருதியினரே ஆயினும் முடிக்கு எதிராக எழுவார்கள் என்றால் கொல்வதற்கு ஷத்ரியர்களுக்கு உரிமை உண்டு. யாதவர்களையும் அசுரக்குருதி கொண்டவர்களையும் முற்றிலும் கொன்றொழித்து முடிசூடுவது என்றாலும் எனக்கு எவ்வகைத் தயக்கமுமில்லை. ஒருகணமும் பிறிதெண்ணாமல் நாங்கள் அதை செய்வோம். எண்ணுக, ஷத்ரியரே அதை செய்யமுடியும், யாதவரால் அவ்வண்ணம் தங்கள் எல்லைகளைக் கடந்து எழமுடியாது! எதற்கும் தயங்காதவர்களுக்குரியது மணிமுடி என்கின்றன நூல்கள். எதற்கும் தயங்காத மாதுலரும் எங்களுடன் உள்ளார்” என்றார் பிரத்யும்னன். நான் புன்னகைத்து “எதற்கும் தயங்காத மாதுலர்கள் எழுந்தபடியே இருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

சுதேஷ்ணன் சீற்றத்துடன் “முட்பேச்சுக்கள் தேவையில்லை. எங்கள் மாதுலர் சூழ்ச்சி சொல்பவர் அல்ல, வாள்கொண்டு படைதிரட்டி களமெழ வந்து நிற்பவர்” என்றார். “இந்நகருக்குள் பெரும்புகழ் கொண்ட இளைய யாதவரின் மைந்தர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வெட்டி உயிர்துறந்தனர் என்றாகவேண்டாம் என்பது ஒன்றே என்னை கட்டுப்படுத்துகிறது” என்றார். பின்னர் அமர்ந்துகொண்டு “அதற்கப்பால் எனக்கு சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றார். நான் “இவ்வனைத்தையும் ஊழ் நிகழ்த்துகிறதென்றால் உங்கள் தந்தை வந்து என்ன செய்யமுடியும்?” என்றேன். “இங்கு சிலரிடம் இன்னமும் திகழ்வது அவரது சொல். அவர்களின் மேல் படைக்கலவெற்றியை நான் ஈட்ட முடியும், ஆனால் அதற்குமுன் அனைத்து வழிகளையும் அரசன் என நான் உசாவவேண்டும்” என்றார் பிரத்யும்னன்.

“இன்று நான் முடிசூட தந்தைசொல் தேவையில்லை. ஆனால் நாளை ஒருநாள் என் கொடிவழியினரை எதிர்ப்பவர்கள் தந்தைசொல் இன்றி சூடப்பட்ட முடி என கூறக்கூடும். என் கொடிவழியினரே அவ்வாறு சொல்லி பூசலிடக்கூடும். ஆகவே அவர் சொல் தேவையாகிறது. அதற்காகவே அவர் வருவதை விழைகிறேன். என்னை அரசமர்த்தும் சொல்லுடன் அவர் வரட்டும்” என்று பிரத்யும்னன் தொடர்ந்தார். எழுந்து என் அருகே வந்தார். அருகே வந்தபோது அவர் தோற்றமளித்த அளவுக்கு உறுதியுடன் இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். அவர் உடலும் அசைவும் உறுதியைத்தான் காட்டின. ஆனால் என் அகம் அவருடைய நிலைகொள்ளாமையை, நடுக்கத்தை உணர்ந்தது. அவர் எப்போதும் அந்நிலையில்தான் இருந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றியது.

“யாதவர்கள் இங்கே என்னை முதன்மையாக எதிர்க்கிறார்கள். அசுரர்களுக்கும் நிஷாதர்களுக்கும் அவர்கள் அமைக்கும் புறநாடுகளை துவாரகை ஏற்கும் என்னும் சொல்லுறுதியே போதும். யாதவர்களுக்கு இந்நகரமே தேவை. அவர்களை இங்கு நிலைநிறுத்துவது ஒன்றுதான். மதுரையை ஆளும் மூத்தவர் பலராமர் சத்யபாமையின் மைந்தர் ஃபானுவையே முடிசூட்ட விரும்புகிறார். விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும் போஜர்களும் ஒன்றே என எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பலராமரும் அவருடைய அணுக்கர்களும். விருஷ்ணிகளில் ஒருவர் முடிசூடினால் அந்தகர்களுக்கும் போஜர்களுக்கும் அரசுமீது எவ்வுரிமையும் இல்லை என்று சொல்லி பரப்பி அவர்களுக்கிடையே நாங்கள் பூசலை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். அப்பூசலே இங்கே ஒரு அசைவின்மையை உருவாக்கியிருக்கிறது.”

“ஆனால் ஒருவேளை பலராமர் இங்கு வருவார் என்றால், ஓர் அவையில் அனைவரையும் அமரச்செய்வார் என்றால், அவரது ஆணையை அவர்கள் தலைக்கொள்ளக்கூடும். அவர்கள் ஒருங்கிணைந்தால் நாங்கள் அஞ்சவேண்டிய ஆற்றல்தான் அது. அப்போது மாதுலர் ருக்மி கோசலநாட்டுப் படையும் அவந்தியின் படையும் துணைக்க நகர்நுழையாமல் இம்முடியை நாங்கள் கொள்ள இயலாது. துவாரகையின் நிலத்தில் அதன் குடிகளாகிய யாதவர்கள் கொன்று ஒழிக்கப்படாமல் இங்கு ஒரு மணிமுடி நிலைகொள்ளவும் இயலாது. யாதவரின் நலம்நாடும் நீங்கள் இதை யாதவர்களிடம் சொல்லுங்கள். இந்நிலைமை இங்கு உருவாகவேண்டாம் என அரசியிடமும் கூறுங்கள்.”

“ஆம், நான் அரசியிடம் அனைத்தையும் சொல்கிறேன்” என்று சொல்லி எழுந்துகொண்டேன். வெளியே செல்கையில் என்னால் சிரிக்காமல் இருக்க இயலவில்லை. என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை முன்னரே அறிந்திருந்தாலும்கூட அது அவ்வளவு தெளிவான சொற்களாக எழுந்து வந்து கண்முன் நிற்பதைக் கண்டபோது திகைப்புக்கு மாறாக சலிப்பும் நகைப்புமே தோன்றியது. உண்மையில் சென்று அரசியை பார்க்கவேண்டுமா, அதனால் ஏதேனும் பயனுண்டா என்றே எண்ணினேன். நான் எடுத்த செயல் முறையானதுதானா? ஆனால் இனி அதை தவிர்க்க இயலாது. மேலும் அரசியின் உளநிலை என்னவாக இருக்கும் என்பதை அறிய விரும்பினேன். அரசியை காணவேண்டுமென்று ஏவலனிடம் சொல்லி அனுப்பினேன்.

 

ஒழிந்து ஆகவே பொடிபடிந்து கிடந்த இடைநாழியினூடாக அரசி ருக்மிணி தங்கியிருந்த மாளிகையை நோக்கி சென்றேன். கிழக்கு நோக்கி அமைந்திருந்த அந்த மாடம் அரண்மனையிலிருந்து தனித்து பிரிந்து சென்ற பாதையால் ஆனது. அதனூடாக நடந்து செல்கையில் பலநூறு விழிகள் என்னை பார்ப்பதை உணர்ந்தேன். துவாரகையின் ஏவலரும் சேடிப்பெண்டிரும் அமைச்சர்களும் அனைவருமே அங்கு என்ன நிகழ்கிறதென்று அறிந்திருந்தனர். குடிகளும் அறிந்திருக்கலாம். முதலில் இவ்வண்ணம் தங்களுக்குள் பூசலிடுவது அவர்களுக்கு அளித்திருந்த பதற்றமும் உளக்குழப்பங்களும் மறைந்து ஒவ்வொருவரும் அந்த நாற்களமாடலில் ஒரு பகுதியை விரும்பி ஆடத்தொடங்கிவிட்டிருந்தனர். ஒவ்வொருவருக்கும் களத்தில் காய்கள் இருந்தன. ஒவ்வொருவரும் கதைகளை புனைந்து கொண்டிருந்தனர். வென்று தோற்று வெறிகொண்டு எழுந்து ஆடிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கதை ஒன்றை புனைவது ஏன் என்று எண்ணிப்பார்த்தேன். தங்களுக்கும் வரலாற்றில் ஒரு பங்குண்டு என்று ஒவ்வொருவரும் எண்ண விழைகிறார்கள். அத்தனை பேரும் தங்களுக்கு அணுக்கமான ஒருவர் அரண்மனையின் முக்கியமான பொறுப்பில் இருக்கிறார் என்றும், அவர் தன்னிடம் தனியாக இதை சொன்னார் என்றும் சொல்லிக்கொண்டார்கள். பிற எவருக்கும் தெரியாத மந்தணம் ஒன்று ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. எண்ணி நோக்குகையில் சொல்லிச் சொல்லி பெருக்கப்பட்ட பொய்யான அரசியலையே மெய்யான அரசியல் தயங்கித் தயங்கி பின்தொடர்கிறது என்று தோன்றியது. சூழ்ச்சிகள், அடிவெட்டுகள், எண்ணாத திசைக்கு எழுந்து சென்று அமரும் தாவுதல்கள், எண்ணி எண்ணி எழும் அச்சங்கள், பெருக்கிப்பெருக்கி வானில் நிறுத்தும் ஐயங்கள். அவையே வரலாறு. அவை நுரையென அடங்கியபின் எஞ்சும் வண்டலென நாம் அடையும் சென்றகாலத்துச் செய்திகள் அல்ல.

மானுட உள்ளம் இங்கு நிகழும் வாழ்க்கையை நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அது பொருட்களால் நிகழ்கிறது, உயிர்களால் இயற்றப்படுகிறது. அவர்களுக்கு அது போதவில்லை. ஒளியாலும் காற்றாலும் காலத்தாலும் அது நிகழவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவை அனைத்தையும் இணைத்து சொல்லால் அவற்றை நிகழ்த்திக்கொள்கிறார்கள். கற்பனையால் மேலும் பெருக்கிக்கொள்கிறார்கள். அரசே, அரசியலென்பது குடிகளின் கண் முன் நிகழும் மாபெரும் கூத்து, குடிகளின் முன் வெல்ல வேண்டும் என்பதற்காக ஒவ்வொருவரும் அக்கூத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். குறைந்துவிடலாகாது என்று, ஆணவம் தாழ்ந்துவிடலாகாது என்று, நாளை வரலாறு சொல்லும் என்று, இன்று குடிகள் என்ன எண்ணுகிறார்கள் என்று, இழிபெயர் வந்து அமையும் என்று எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். அவ்வாறு எண்ணும் ஒவ்வொருவரும் தங்களை நடிகர்கள் என்றே உணர்கிறார்கள்.

நடிகர்கள் அறியாத ஒன்று உண்டு, எந்த நாடகத்தையும் வடிவமைப்பவர்கள் பார்வையாளர்களே. அவர்களின் பாராட்டும் சலிப்பும் எதிர்பார்ப்பும் பெருவிசையென எழுந்துவந்து நடிகனின் கால்களை பற்றிக்கொள்கின்றன. அவனை நடிக்க வைக்கின்றன. சொல் கூட்டச் செய்கின்றன. எழவும் விழவும் ஆணையிடுகின்றன. நானும் நடிகனே என்று உணர்ந்தபோது உண்மையில் என் உளம் அங்கிருந்து விலகி ஓடிவந்துவிட்டது. ஒருகணமும் அங்கு இருக்கலாகாது என்று தோன்றியது. ஆனாலும் நான் அந்த நாடகத்தை நடித்தே ஆகவேண்டும் என்று உணர்ந்தேன்.

அவையிலிருந்து பின்னால் எவரோ என்னைத் தொடர்ந்து வருவதை உணர்ந்தேன். காலடியோசை கேட்டு நின்றேன். என்னைத் தொடர்ந்து வந்த காவலன் மூச்சுவாங்க நின்று “ஒரு சொல் தங்களிடம் பேசவேண்டும் என இளவரசர் விழைகிறார்” என்றான். “யார்?” என்றேன். “இளவரசர் சாருதேஷ்ணன். அவர் உங்களை அழைத்துவரச் சொன்னார்.” நான் எதையோ மணம்பெற்றுவிட்டிருந்தேன். ஆகவே உடன் சென்றேன். சிற்றறைக்குள் இளவரசர் சாருதேஷ்ணனும் சாருசந்திரனும் விசாருவும் இருந்தனர். நான் தலைவணங்கி முகமன் உரைத்தேன். அமர்க என அவர் கைகாட்டினார். நான் அவர் பேசுவதற்காக காத்திருந்தேன்.

அவர் என்னிடம் பேச சொற்கூட்டிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் முதற்சொல்லை எடுத்தார். “மூத்தவர் அங்கே பேசியவற்றை கேட்டேன். நன்று! அங்கே நீங்கள் உரைத்தவையும் நன்றே” என்றார். “ஆம்” என்று பொதுவாக சொன்னேன். “நான் ஒன்றை மட்டும் சொல்ல விழைகிறேன். அங்கே பேசியபோது மூத்தவர் அசுரர்களைப் பற்றி ஒரு நற்சொல் உரைத்ததை கேட்டிருப்பீர்கள்” என்றார் சாருதேஷ்ணன். “ஆம்” என்றேன். “அவர் அவ்வாறுதான் சொல்லமுடியும். ஏனென்றால் இளமையிலேயே அவர் சம்பராசுரரால் கொண்டுசெல்லப்பட்டவர். சம்பராசுரரின் அரண்மனையில் வளர்ந்தவர். இன்றும் சம்பராசுரரை தன் தந்தையின் இடத்திலேயே வைத்திருக்கிறார். அசுரகுலத்தைச் சேர்ந்த வஜ்ரநாபரின் மகள் பிரபாவதியை மணந்தவர். பிரபாவதியின் மைந்தர்கள் வஜ்ரபாகுவும் வஜ்ரகீர்த்தியும் இன்றும் வஜ்ரநாபரின் அரண்மனையிலேயே வளர்கிறார்கள்.”

நான் “ஆம்” என்றேன். அவர் செல்லும் திசை எனக்கு புரிந்துவிட்டது. “அவர் மைந்தன் அனிருத்தனோ பாணாசுரரின் மகள் உஷையை மணந்திருக்கிறான். உஷையின் மைந்தன் வஜ்ரநாபனை தன் முதன்மைப் பெயரனாக சடங்குசெய்து அமர்த்தியும் இருக்கிறார்” என்று சாருதேஷ்ணன் சொன்னார். “எண்ணும் திறன்கொண்ட எவரும் உய்த்துணரும் வினா ஒன்று உண்டு. பாரதவர்ஷத்தில் என்றும் ஷத்ரியர்களுக்கு முதன்மை எதிரிகள் அசுரர்களே. ஷத்ரியர்களின் மண்ணையும் முடியையும் கொள்ள நினைப்பவர்கள் அசுரர்கள். அசுரக்குருதியுடன் இவ்வண்ணம் இணைந்துள்ள ஒருவர் எப்படி ஷத்ரிய குடியின் அரசர் என்று ஆகமுடியும்? எதை நம்பி அவரை ஏற்கமுடியும்?” என் விழிகளை நோக்கியபோது அவர் விழிகள் சற்று பதறின. “இதை நான் கேட்கவில்லை. இங்குள்ள ஷத்ரியர்கள் கேட்கிறார்கள்.”

“இதை நீங்களே உங்கள் மூத்தவரிடம் சொல்லலாமே?” என்றேன். “சொல்லும் காலம் வரவில்லை. இதை முதலில் உணரவேண்டியவர் மாதுலராகிய ருக்மி. அவர் ஷத்ரியப் பெரும்படையுடன் அரசமையச் செய்யவிருப்பது அசுரர்களுக்கு உகந்த ஓர் அரசரை என அவரிடம் சொல்லியாகவேண்டும்” என்று சாருதேஷ்ணன் சொன்னார். “ஆனால் நெடுங்காலம் இவ்வுண்மையை அவரிடமிருந்து மறைக்க முடியாது. இப்போதே ஷத்ரியர்களிடம் பேச்சுக்கள் தொடங்கிவிட்டன.” நான் “இதில் நான் செய்வதற்கு என்ன உள்ளது?” என்றேன். “நீங்கள் ஒன்று செய்யலாம். அன்னையிடம் சொல்லுங்கள், அரசர் இங்கே வரும்போது அவர் கையால் முடிசூட்டப்படவேண்டியவர் எவர் என முன்னரே அவர் அறிவிக்கவேண்டியதில்லை என. அவர் தன் விருப்பத்தை அவைகூடி அனைவருடைய ஒப்புதலையும் பெற்றபின் அறிவிக்கட்டும்.”

“ஆனால் உங்கள் மூத்தவரின் ஆணை அதுவல்ல” என்றேன். “ஆம், அதை நான் அறிவேன். மைந்தரில் ஒருவருக்கு முடிசூட்ட அரசர் இங்கே வரவேண்டும் என அன்னை சொல்லட்டும். அது மூத்தவர் என்று உட்குறிப்பு உள்ளது என அவர் நினைக்கட்டும். அரசர் வந்தபின் அவையில் ஷத்ரியர் எழுந்து தங்கள் ஐயத்தை சொல்லட்டும். யாதவக்குருதியின் கொடிவழியில் அசுரக்குழவி பிறந்தால் அது யாதவர்கள் தங்களைத் தாங்களே தோற்கடித்துக்கொள்வது அல்லவா?” என்றார் சாருதேஷ்ணன். “இளவரசே, கார்த்தவீரியர் அசுரக்குருதி கொண்டவர். இளைய யாதவரே லவணகுலத்து மரீஷையின் குருதியிலிருந்து வந்தவர்” என்றேன். “ஆம், ஆகவேதான் தூய ஷத்ரியக்குருதியே அவர்களை மேம்பாடுகொள்ளச் செய்யும் என்கிறேன். வேதத்துணை அவர்களுக்கு அவ்வாறுதான் அமையமுடியும். இங்கே நாற்குலங்களும் ஷத்ரியர்களாக ஆகவே முயல்கின்றன. மேலெழுந்து வந்த யாதவகுலம் ஏன் கீழிறங்கி அசுரர்களாகவேண்டும்?”

“நான் இதை அரசியிடம் சொல்கிறேன்” என்றேன். “அவருக்கும் இது புரியும். அனைத்துக்கும் அடியில் அவரும் ஷத்ரியர்தான்” என்று சாருதேஷ்ணன் சொன்னார். “அவரை எந்தை மணந்ததேகூட யாதவக்குருதிக்கு ஷத்ரியத்தூய்மை அமையட்டும் என்றுதான். கலங்கிய நீரை நன்னீர் கலப்பு தெளியவைக்கும்.” நான் புன்னகைத்தேன். “இன்று என்னுடன் கேகயத்து அரசி பத்ரையின் மைந்தர் சங்க்ரமஜித்தும் அவந்தியின் அரசி மித்ரவிந்தையின் மைந்தர் விருகனும் இணைந்திருக்கிறார்கள். கோசலத்து அரசி நக்னஜித்தியின் மைந்தர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். இங்கே தூய ஷத்ரியக்குருதி நிலைகொள்வதே உகந்தது என அனைவரும் எண்ணுவார்கள்…” நான் நீள்மூச்சுடன் “இதையும் அரசியிடம் சொல்கிறேன், இளவரசே” என்றேன். “ஆகுக!” என அவர் சொன்னார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 8

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 3

இளைய யாதவரின் குடில் முன் மரத்தடியில் அமர்ந்து சாத்யகி சொன்னான் “அரசே, துவாரகை இன்றொரு மாபெரும் நாற்களம் என மாறியிருக்கிறது. அங்குள்ள ஒவ்வொரு மானுடரும் அதன் காய்கள். வேறெங்கிருந்தோ கைககள் அவர்களை ஆட்டுவிக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் அதில் மோதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், எவருடைய ஆடல் என்றறியாது. நகரினூடாகச் செல்கையில் எதிர்ப்படும் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு முகம் கொண்டவர்கள் என்ற அச்சத்தை அடைகிறேன். ஒருவர் என்னிடம் பேசும்போது அச்சொற்களின் பிறிதொரு பொருள் எது என்று வியக்கிறேன். ஒரு கணம் அத்தனை பேரின் நிழலும் எழுந்து உயிர்கொண்டு அங்கு திகழத்தொடங்கிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. உருக்கொண்டு நடமாடுபவையே நிழல்கள் என்றும், கரிய வடுவென மண்ணில் படிந்து மறைந்து நீண்டு வளைந்து நெளிந்து குறுகி ஆடுபவையே மெய்யுருவங்கள் என்றும் தோன்றுகிறது.”

துவாரகையைப்போல இப்போது நான் அஞ்சக்கூடிய பிறிதொரு இடமில்லை. அல்லது இவ்வண்ணம் சொல்கிறேன், அந்நகருக்கடியில் அதை தாங்கி நின்றிருந்த பெரும்பாறை மென்மையான களியாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. அதன் மேல் அந்நகரின் ஒவ்வொரு மாளிகையும் கோட்டையும் பாதைகளும் உலைந்தாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. விலங்குகளின் கண்களில்கூட சூதையும் வஞ்சத்தையும் பார்ப்பதென்பது எளிதல்ல. அங்கிருந்து அகன்று சென்றதென்ன என்று நான் பலமுறை எண்ணிப்பார்த்ததுண்டு. தாங்கள் அன்றி எதுவும் அங்கிருந்து அகலவில்லை. எனில் அங்கிருந்த அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தியிருந்தவர் தாங்களா? அமுதெனத் திகழ்ந்த ஒன்று சற்றே திரிகையில் கொடிய நஞ்சென்று ஆகிவிடக்கூடுமா? இங்கே நஞ்சென்று இருப்பவை எல்லாம் அமுதென இனித்தவைதானா? எனக்கு புரியவில்லை.

அந்நகரை கைவிட்டுவிட்டு எங்கேனும் கிளம்பிச்சென்றுவிடவேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அது நீங்கள் விட்டுச்சென்ற இடம், நான் இன்னும் இருந்துகொண்டிருக்கும் இடம். அரசே, அங்கிருக்கையில் ஒவ்வொருநாளும் உங்களையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதுவே அந்நிலத்தின் மேல் எனக்கு பிடிப்பை உருவாக்குகிறது. நீங்கள் எனக்கு ஆணையிட்டுச் செல்லவில்லை என்றாலும் அங்கிருப்பதும் அதை காப்பதும் என் பொறுப்பென்றும் தோன்றுகிறது. எதுவரினும் இதை கைவிடலாகாது என்று எனக்கு நானே ஆணையிட்டுக்கொள்கிறேன். நான் செய்யக்கூடுவதென்ன என்று எண்ணி எண்ணி தவித்தேன். மீண்டும் உங்களை அங்கே கொண்டுவருவதொன்றே செய்யக்கூடுவது. ஆனால் என் சொற்கள் எளியவை. வலியில் துயரில் கூச்சலிடும் சிற்றுயிர்களின் ஓசையை நாளுமெனக் கேட்டபடிதான் விண்ணில் அமர்ந்திருக்கின்றன தெய்வங்கள். அந்நகரென அமைந்தவர் அரசியர். துவாரகை என எண்ணும்போது உங்களுள் எழுபவை அவர்களின் முகங்கள். ஆகவே அவர்களின் சொல்லுடன் கிளம்ப எண்ணினேன்.

நான் செல்லும்போது பேரரசி சத்யபாமை தன் கடலோர நீர்மாளிகையில் இருந்தார். யாதவர்களின் படைகள் சூழ்ந்த அந்த இடத்திற்குச் செல்ல எனக்கு தடையிருக்கவில்லை. மையச்சாலையில் இருந்து பிரிந்துசென்ற கற்பாதை கடல்மேல் அமைந்த கற்பாலத்தின் மேலேறி வளைந்திறங்கி அந்தச் சிறுமாளிகையை அடைந்தது. அங்கே சென்று அரண்மனை முகப்பில் நின்று என் வருகையை அறிவிக்கக் கோரினேன். “பேரரசி எவரையும் பார்க்க விழையவில்லை” என்றார்கள் சேடியர். “நான் பார்த்தாகவேண்டும், நான் அரசரின் அணுக்கன் என்று கூறுக!” என்று சொன்னேன். உள்ளே சென்று மீண்டு வந்து “பேரரசி எவரையும் நேர்காண்பதில்லை, உங்கள் சொற்களுக்கு மறுமொழி எழவில்லை” என்றாள் சேடி. “நான் இளைய யாதவரின் சொல்கொண்டவன். இன்று நான் அரசியை பார்த்தாகவேண்டும்” என்று மீண்டும் சொன்னேன். நீங்கள் எனக்கு அளித்த அடையாளக் கணையாழியை கொடுத்து “இதை அவரிடம் காட்டுக!” என்றேன்.

சிறு பொழுதுக்கு மேல் சேடி வந்து என்னை உள்ளே செல்லச் சொன்னாள். அது முன்பு படகுகளுக்குரிய நங்கூரங்களையும் துடுப்புகளையும் வைக்கும்பொருட்டு கட்டப்பட்ட சிறு கற்குடில். அதை பின்னர் மாளிகையென்றாக்கினர். அலைகள் வந்தறைந்து துமியெழும் விளிம்பில் அமைந்திருந்தது. கொந்தளிக்கும் அலைகளுக்கு மேல் அசைவிலாது நின்றிருக்கும் கலம் போன்றது. மேலே மெல்லிய வெண்புகையென துமி பறந்துகொண்டிருக்கும். சுவர்களனைத்தும் உருகி வழிந்துகொண்டிருப்பதுபோல் முடிவிலாது உருகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கட்டடம். நான் எழுந்து உள்ளே சென்றபோது என் பாவை வெண்சுவர்களில் நெளிந்து நெளிந்து கரைந்து வழிந்துகொண்டிருந்தது. என் காலடிகள் நீர்த்துளியின் மென்மயிர்ப்பரப்பில் பதிந்து ஈரத் தடங்களாகி ஒளிகொண்டு மீண்டும் அணையத் தொடங்கின.

பேரரசி ஏன் அங்கு வந்து தங்கியிருக்கிறார் என்று எனக்கு புரியவில்லை. அங்கு எவரும் நாளெல்லாம் தங்கமுடியாது. நான் சென்ற அறைக்குள் நீர்த்துளிகள் பனித்து துளித்துச் சொட்டும் ஒலியே நிறைந்திருந்தது. அங்கே அரசி ஒரு கற்பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தார். “அமர்க!” என்று அரசி காட்டிய இருக்கை உப்பாலானதுபோல் இருந்தது. ஒவ்வொன்றும் அங்கு குளிர்ந்து விறைப்பு கொண்டிருந்தன. முறைமைச்சொல் உரைத்து தலைவணங்கி அதில் அமர்ந்தேன். பேரரசி எளிய மரவுரி ஆடை அணிந்திருந்தார். நீண்ட குழலை சுருட்டி கொண்டையாக்கி சரித்திருந்தார். அவரின் இமைகளில், புருவங்களில், தலைமயிரில் எங்கும் நீர்த்துளிகள் படர்ந்திருந்தன. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குள் அகவை முதிர்ந்து மூதன்னை என ஆகிவிட்டிருந்தார். அரசே, கடலோரம் சிறு துளைகளிலிருந்து அவ்வப்போது எட்டி நோக்கும் விந்தையான சிறு பூச்சிபோல் தோன்றினார்.

கண்கள் நரைத்து நோக்கு உள்ளொடுங்கி அங்கிலாததுபோல் இருந்தார். “கூறுக!” என்று எனக்கு ஆணையிட்டார். நான் கொண்டு வந்தவை அனைத்தும் அரசியல் செய்திகள். அவை அந்த உப்புக்கலம் போன்ற மாளிகையில் எவ்வகையிலும் பொருளற்றவை. நான் அரசியிடம் “பொறுத்தருள்க, அன்னையே!” என்றேன். “யாதவ குலத்தின் பொருட்டு மீண்டும் ஒருமுறை பொறுத்தருள்க, தேவி!” என்றேன். அரசே, தங்களின் பொருட்டும் மூன்றாவது முறை பொறுத்தருளும்படி கேட்டேன். அவர் முகத்தில் எந்த உணர்வும் எழவில்லை. தலையை மட்டும் அசைத்தார். “அரசி, அஸ்தினபுரியிலிருந்து இன்று செய்தி வந்தது. அங்கு சம்வகை முடிகொண்டிருக்கிறார் என்று அறிந்திருப்பீர்கள். அஸ்தினபுரி தன் படைகள் நின்றிருக்கும் எல்லையை அறுதியாக வகுத்து அளித்திருக்கிறது. அவ்வெல்லையிலிருந்து இனி எப்போதும் அஸ்தினபுரியின் படைகள் வெளிச்சென்று வேறு நாடுகளை தாக்குவதில்லை என்று முடிவு கொள்ளப்பட்டுள்ளது” என்றேன்.

“அஸ்தினபுரிக்கு கப்பம் கட்டவேண்டிய நாடுகள் எவையுமில்லை. இனி அஸ்தினபுரியை தங்கள் தலைமை நகரென உணர்ந்த நாடுகள் மட்டும் ஆண்டுக்கொடையென உகந்த நிதியை அளித்தால் போதுமானது. பாரதவர்ஷமெங்கும் நூற்றெட்டு நாடுகள் அவ்வண்ணம் நிதியளிக்க ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. அஸ்தினபுரியின் நிதிக்கொடை நாடு என்பது ஒரு மாபெரும் கூட்டமைப்பு. அதில் சேர்வதென்பது அனைத்து வகையிலும் பாதுகாப்பு, அடையாளம், மதிப்பு. அதற்கு அந்நிதி பெருந்தொகை அல்ல. அஸ்தினபுரிக்கு அது படைகொண்டு சென்று திறை வென்று வருவதைவிட பெருஞ்செல்வம் என்று இங்குள்ள அமைச்சர்கள் கூறுகிறார்கள். பெண் மட்டுமே எடுக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த முடிவு அது என்று ஸ்ரீகரர் கூறினார். அஸ்தினபுரி இனி படைகளை பேண வேண்டியதில்லை. படைகொண்டு சென்று ஊர்களை அழித்து பழி கொள்ள வேண்டியதில்லை. படை புரக்கும் செலவும் அதன் பொருட்டு மிகைவரியும் இனி இல்லை. பிறரை அச்சுறுத்தும் பொறுப்பிலிருந்து விடுபடுவதுபோல் நாம் அடையும் விடுதலை வேறில்லை என்றார் அமைச்சர்” என்று நான் சொன்னேன்.

“எவ்வகையிலும் நன்று. அஸ்தினபுரியிலிருந்து அவர்களின் நிறுவுகை நூல்களும் அமைதி நூல்களும் சூதர்களாலும் பாவலர்களாலும் அந்தணர்களாலும் முனிவர்களாலும் நாவிலும் ஏட்டிலும் அனலிலும் நெஞ்சிலும் என கொண்டுசெல்லப்பட்டு பாரதவர்ஷமெங்கும் பரவிக்கொண்டிருக்கின்றன. அந்நூல்களினூடாகவே அது பாரதவர்ஷத்தை ஆள்கிறது. படை சென்ற திசைகளிலெல்லாம் சொல் சென்றால் போதுமென்று உணர்ந்த பேரரசி என்று சம்வகையை பாடினார்கள். படைகளைவிட மும்மடங்கு பணியைச் செய்து ஆட்கொள்வது சொல்லென்பதை இப்போது கண்டேன். எவ்வகையிலும் அது நன்று” என்றேன். “எனில் நமக்கு அவ்வாறு நன்றல்ல. அஸ்தினபுரியின் துணை இருக்கிறதென்பதே யாதவர்களை இந்நகரில் சற்றேனும் மேல்தூக்கம் கொண்டவர்களாக நிலை நிறுத்தியிருக்கிறது. விருஷ்ணிகள் அவர்களில் மேலே நின்றிருப்பதும் அதனாலேயே. அந்தத் துணை இல்லாமலாகிறது.”

“அந்தகர்களும் போஜர்களும் போர்களில் பல முறை வென்றவர்கள். விருஷ்ணிகள் போர்வீரர்கள் அல்ல என்று தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். அஸ்தினபுரியின் படை எழுந்து வரும் என்பதை ஒவ்வொரு சிறு பூசலிலும் உரக்கச் சொல்லாத விருஷ்ணி இங்கில்லை. இன்று ஒவ்வொருவரும் திகைத்துப் போயிருக்கிறார்கள். இவ்வகை சொற்கள் மிக விரைவாக பரவுகின்றன. எங்கு போயிற்று உன் அஸ்தினபுரி என்று எளிய தெருப்பூசல்களிலேயே பிறர் கேட்கிறார்கள். அரசி, இங்கு பீதரும் யவனரும் சோனகரும் கலம் கொண்டு நிறுத்தி திறை அளித்துச் செல்லும் வணிக உரையாடலிலேயேகூட அஸ்தினபுரி இனி துவாரகையை தாங்காது என்ற உண்மை வந்தமைந்துவிட்டிருக்கிறது. இனி ஒவ்வொரு சொல்லும் நிறையிழக்கும். வாள்கள் கூர் இழக்கும். நமது கோட்டைகள் மெலியும். கண்ணெதிரே அதை காண்கிறோம்.”

“இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த ஒவ்வொன்றும் விசை கொள்கின்றன. இத்தருணத்தில் இந்நகரைக் காப்பதற்கு இதன் தந்தையென யாதவர் இங்கு எழுந்தருள வேண்டும். இந்நகர் அவரது ஒரு சொல் முளைத்து உருவானது. அவரது ஒரு விழி நோக்கு இங்கு அனைத்தையும் முறை அமையச்செய்யும். நான் சென்று கால் பணிந்து யாதவரை அழைத்து வருகிறேன்” என்றேன். அரசி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கைகோத்து மடியில் வைத்து இமை சரிய அமர்ந்திருந்தார். நான் மீண்டும் பணிந்து “என் பொருட்டு நான் அரசரை அழைக்கலாகும். ஆனால் அரசியர் பொருட்டு அழைப்பதே மேலும் முறை. மன்றாடுவதற்கு அப்பால் ஆணையிடுவதற்கும் உரிமைகொண்ட முதல் அரசி தாங்கள். அரசி, அவரிடம் இங்கு வருக என்று ஒரு சொல் ஏட்டில் உரையுங்கள். அல்லது என் முகம் நோக்கி கூறுங்கள். தங்கள் சொல்லெனக் கொண்டு அதை அரசரிடம் சேர்ப்பேன்” என்றேன்.

அரசி நெடுநேரம் அமைதியாக இருந்தார். அவர் என்ன எண்ணுகிறார் என்று என்னால் கருத இயலவில்லை. பின் நிலம் நோக்கி மிக மெலிந்த குரலில் “எனது சொல் என்றுமுள்ளது. ஆனால் அச்சொல் தனித்துச் செல்வதில் எப்பொருளுமில்லை. இங்கு எண்மர் இருக்கிறோம். எட்டுக் குரல்களும் ஒன்றென ஒலிக்குமெனில் அரசர் இங்கு வரக்கூடும். பிற எழுவரிடம் செல்க! அவர்களிடமிருந்தும் சொல் பெறுக! எட்டு அரசியரின் சொல்லுடன் அவரை காண்க!” என்றார். “அது போதும் அரசி, அச்சொல்லுடன் நான் சென்று அவரை அழைத்து வருவேன். துவாரகையை மீட்பேன், ஐயம் தேவையில்லை” என்றேன். அரசி தன் கையிலிருந்து கணையாழியைக் கழற்றி என்னிடம் அளித்தார். “இது அவர் எனக்களித்த ஆணைச் சொல். இவ்வாழ்வில் ஒருபோதும் பிரியேன் எனும் சொல்லாக இதை நான் அன்று கொண்டேன். செல்க!” என்றார். நான் அதை பெற்றுக்கொண்டு தலைவணங்கி வெளிவந்தேன்.

அரசே, அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்கையில் அந்த மாளிகையைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டே இருந்தேன். ஏவற்பெண்டு என்னை அழைத்துச் சென்றாள். “இங்குதான் இருக்கிறாரா?” என்றேன். “ஆம்” என்றாள். “துயில்வதும் இங்கா?” என்றேன். “ஆம்” என்றாள். அந்த மாளிகை அழுதுகொண்டிருந்தது, கீழே கொந்தளிக்கும் கடலுக்குமேல் உருகிக்கொண்டிருந்தது. நான் அதை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கியபடி கற்பலகை பதித்த பாலத்தின் மேல் நடந்து சாலையை அடைந்தேன்.

 

நான் சாலைக்கு வந்தபோது எனக்காகக் காத்து மூன்று காவலர்கள் நின்றிருந்தார்கள். அவர்களின் தலைவன் என்னை வந்து வணங்கி “இளவரசர் ஃபானு தங்களை பார்க்க விழைகிறார், அரசே” என்று சொன்னான். நான் பிறிதொரு பணியில் இருப்பதாகவும் இப்போது அரசுப்பணியென எதையும் ஏற்க இயலாதென்றும் சொன்னேன். “தங்களை அழைத்து வரவேண்டுமென்று ஆணை. எவ்வகையிலும்” என்று அவன் சொன்னபோது அது எளிய அழைப்பல்ல என்று எனக்கு புரிந்தது. நான் அவர்களுடன் சென்றேன். கற்பலகைச் சாலையில் நடந்து புரவி நின்றிருந்த இடத்தை அடைந்தோம். புரவியில் நான் ஏறிக்கொள்ள புரவிகளில் அவர்கள் தொடர்ந்து வந்தனர். துவாரகையின் மைய அரண்மனையின் தென்மேற்கு வாயிலுக்கு சென்றோம். அங்கே விருஷ்ணிகளின் சகடக் கொடி பறந்துகொண்டிருந்தது. அரசே, ஒரு படி தாழ்வாகவே துவாரகையின் செம்பருந்துக் கொடி பறந்தது.

நான் விரிந்த பளிங்குக்கூடத்தில் தன்னந்தனியாக காத்திருந்தேன். சுவர்களில் வரையப்பட்டிருந்த ஓவியங்கள் அனைத்தும் மங்கலடைந்து உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. தாங்கள் அரசி சத்யபாமையை வென்றதும் மணந்ததும் அங்கு மெய்நிகர் வண்ணக்காட்சியாக இருந்ததை நான் அறிவேன். என்றென்றும் என அங்கிருக்குமென எண்ணிய அக்காட்சி அவ்வாறு உதிர்ந்து வண்ணப்பொலிவிழந்து தோன்றுமென ஒருபோதும் எண்ணியதில்லை. குறடொலிக்க வெளிவந்த ஏவலன் என்னை உள்ளே அழைத்துச் சென்றபோது உளம் தளர்ந்திருந்தேன். பெருங்கதவு திறந்தபோது ஓசை எழுந்தது. அரசே, நீங்கள் அங்கிருந்தபோது ஒவ்வொன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இயல்பாகப் பொருந்தின. ஒன்றின்மேல் ஒன்று வழுக்கின. ஓசையோ உரசலோ எழவில்லை. அன்று அனைத்தும் முரண்கொண்டன. முனகின, ஊளையிட்டன. வலிகொண்டு கூச்சலிட்டன.

மூத்தவரான ஃபானுவும் சுஃபானுவும் அறைக்குள் இருந்தனர். உடன்பிறந்தார் பக்கத்து அறைக்குள் இருந்து வந்தனர். ஃபானு அரசர் என பெரிய பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தார். எனக்கு முறைச்சொல் உரைத்து பீடம் அளித்தார். நான் முகமன் உரைத்து அமர்ந்ததும் “அரசியிடமிருந்து என்ன பெற்றீர்கள்?” என்றார். நான் “ஒரு சொல் பெற்றேன், சொல்லுக்கிணையான ஒரு கணையாழி, ஒரு பெரும் பொறுப்புக்காக கிளம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றேன். “நீங்கள் அங்கு எதற்காகச் சென்றீர்கள் என்று எனக்கு தெரியும்” என்று ஃபானு சொன்னார். “அரசர் என்னிடமிருந்து செங்கோலை பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் அவரே இந்நகரை முன்போல ஆட்சி செய்யவேண்டும் என்றும் கூறினீர்கள். இனி அது நடக்காது. விருஷ்ணிகள் தங்கள் தலைவரென என்னை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள். என் சொல்லே இனி இங்கே ஆளும். பிறிதெவரின் சொல்லும் அல்ல” என்றார்.

நான் “விருஷ்ணிகளின் அரசுகள் மூன்றென சிதறிக்கிடக்கின்றன” என்றேன். “ஆம், மதுவனத்தில் இன்னமும் சூரசேனரின் குருதியே ஆள்கிறது. மதுராபுரியை பலராமர் ஆள்கிறார். நான் அவர்களுக்கு அணுக்கமானவன். ஒரு சொல்லில், ஒரு கொடியசைவில் அங்கிருந்து படைகளை இங்கு கொண்டுவர என்னால் இயலும். அது நிகழவிருக்கிறது விரைவில். இந்நகர் மட்டும் இத்தனை தொலைவில் இல்லையெனில் இதற்குள் இது என் முழுதாட்சிக்குள் வந்திருக்கும். எனினும் இந்நகரை மெய்யாகவே நான்தான் ஆள்கிறேன். சில பகுதிகளை சிலர் தங்கள் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஆள்கிறார்கள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். அது பொய்” என்றார்.

நான் “பேரரசி விருஷ்ணிகளின்மேல் சொல்லிழந்திருக்கிறார்கள் என்று நானும் அறிவேன். ஆகவேதான் அவருடைய ஆணையைப் பெற்று இளைய யாதவரை சந்திக்கச் செல்கிறேன். இந்நகர் அவருடைய மணிமுடியில் ஓர் அருமணியென அமைந்திருந்தது. என்றும் அவ்வாறே இருக்கவேண்டும் என விழைபவர்களில் ஒருவன் நான்” என்றேன். “அவர் இங்கு வந்தாலும் அவருடைய சொல் இங்கு திகழப்போவதில்லை” என்று கூறியபடி சுஃபானு முன்னே வந்தார். “எந்த முகத்துடன் அவர் இந்நகருக்குள் நுழைவார்? அவர் விருஷ்ணிகளை கொன்றழித்தவர். போரில் நமது படைகள் அத்தனை முழுமையாக அழிந்திருக்காவிட்டால் இந்நகர் இவ்வாறு கைவிடப்பட்டிருக்காது. இந்நகரில் பிறிதொரு சொல் திகழும் தீயூழே அமைந்திருந்திருக்காது” என்றார்.

அங்கே தங்கள் மைந்தர்கள் எழுவர் மேலும் இருந்தனர். ஸ்வரஃபானுவும் பிரஃபானுவும், பானுமானும் சந்திரஃபானுவும், பிரகத்பானுவும் அதிபானுவும் ஶ்ரீபானுவும் சூழ நின்றிருந்தனர். அவர்களின் விழிகளிலெல்லாம் அச்சொற்களே திகழ்ந்தன. சுஃபானு மேலும் உரக்க “தன் குடியை தானே கொன்றழித்துவிட்டு அக்குடிமேல் கோல்கொள்ள வருகிறாரா? நன்று. அதையும் பார்ப்போம்” என்றார். நான் “இளவரசே, இப்போதும் நமது பிழையை நாம் உணரவில்லை. அவர் நம்மை இட்டுச்சென்ற இடத்திற்கு நாம் செல்லவில்லை. நாமே அவரை கைவிட்டோம். அவருக்கெதிராக படைநின்றோம். உருண்டுவரும் பெரும்பாறைக்கு முன் நின்று தருக்கும் சிறுபுற்கள் அழியாமலிருக்குமா என்ன? அன்று உங்கள் அனைவரின் முன் நின்று நெஞ்சில் அறைந்து நான் கூவினேன், இப்புவியே எதிர்த்து வந்தாலும் இளைய யாதவரை எவரும் வெல்ல இயலாது என்று. அன்று அவரை வென்று சிறைப்பிடித்துக்கொண்டு வருவோம் என்று சொன்னவர் நீங்கள். உங்கள் சொல்லை நினைவுகூர்க!” என்றேன்.

ஃபானு சற்று தளர்ந்து “அவரை வெல்வோம் என்று சொல்லவில்லை. அஸ்தினபுரியை வெல்வோம் என்றுதான் சொன்னோம்” என்றார். “அஸ்தினபுரியை வென்றபின் துவாரகையை கொண்டுசென்று அவர் காலடியில் வைத்து தந்தையே வந்து எங்கள் நகரை மீண்டும் கொள்க என்று கூறுவோம் என்றுதான் நான் சொன்னேன்” என்றார். “உளநாடகங்கள் பல. மெய் எவருக்கும் தெரியும்” என்று நான் சொன்னேன். அச்சொல்லால் சீற்றமடைந்த ஃபானு மீண்டும் நிலைமீண்டு பீடத்திலிருந்து எழுந்து நின்று கூவினார். “அன்று என் அன்னையிடம் அவரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கள் என்று மன்றாடினேன். தந்தையை யாதவருக்கெதிராக செல்லவேண்டாம் என்று கூறும் குலஉரிமை கொண்டவர் அன்னை மட்டுமே. தந்தைக்கெதிராக ஒரு சொல்லும் உரைக்கமாட்டேன் என்று சொல்லி அன்று தன் கோலை நிலம் வைத்து அரியணையிலிருந்து எழுந்தார். ஒன்று அறிக! வைத்த கோலை திரும்பி எடுக்க எவராலும் இயலாது. இளைய யாதவரே ஆயினும். அன்றே விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும் அவர் மேல் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டார்கள். இனி அது மீளப்போவதில்லை.”

“அவர் வந்து சொல்லுரைத்து அதன் பின்னரும் அவரால் இயலாதுபோகுமெனில் அது ஊழென்று கொள்வோம். அவரால் கைவிடப்படுவதை மட்டுமே பெரும்பிழை என்று கருதுகிறேன்” என்று நான் சொன்னேன். மேலும் சொல்லெடுக்காது நான் எழப்போனபோது ஃபானு “பொறுங்கள். அந்தக் கணையாழியை இங்கு கொடுங்கள்” என்றார். “இது அரசரிடம் கொடுக்கும் பொருட்டு அரசியால் அளிக்கப்பட்டது” என்றேன். “அரசி இதை அவர் சொல்லென மட்டும் தந்தனுப்பினாரா?” என்றார். அப்போதுதான் அரசிஅறைக்குள் மைந்தர்களின் ஒற்றர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று தெளிந்தேன். “இல்லை, பிற எழுவரையும் கண்டு செல்லச் சொன்னார்” என்றேன். “முதல் அரசி சொல்லளித்துவிட்டார் என்று பிற அரசியரிடம் சொல்லுங்கள். பிற எழுவரின் சொல்லையும் பெற்று இங்கு வருக! இந்தக் கணையாழியை நான் தருகிறேன். எட்டுச் சொற்களுடன் சென்று அரசரை பாருங்கள். எட்டில் ஒருவர் குறைந்தாலும் நீங்கள் இங்கிருந்து அரசியின் கோரிக்கையுடன் செல்ல இயலாது” என்றார் ஃபானு.

“ஏன்?” என்று கேட்டேன். சுஃபானு “விருஷ்ணிகளின் குலத்தலைவர்கள் விரைவில் இங்கு கூடவிருக்கிறார்கள். பலராமரும் சூரசேனரும் கூட இங்கு வரக்கூடும். அனைவரும் அமர்ந்து இங்கு முடிவெடுக்கப்போகிறோம். இதன் நடுவே இங்கு இளைய யாதவர் வரவேண்டியதில்லை” என்றார். தந்தையை அவர் இளைய யாதவர் என்ற சொல்லால் குறிப்பிட்டது என்னை துணுக்குறச் செய்தது. பிரகத்பானு “அவர் இங்கு வந்தால் தன் ஆணவத்தால் பிற அனைவருக்கும் எதிராகவே நிலை கொள்வார். விருஷ்ணிகளுக்கு எதிராக அந்தகர்களுக்கோ போஜர்களுக்கோ தலைமை தாங்கினால்கூட வியப்பதற்கில்லை” என்றார். ஃபானு “குலமுறைமைப்படி யாதவர்களுக்குரியது இந்நிலம். அதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. எந்த மறுசொல்லும் ஏற்கப்படப்போவதில்லை. இல்லையென்று கூறுங்கள் பார்ப்போம். நீங்களும் யாதவரல்லவா?” என்றார்.

“ஆம், ஆனால் இதை எழுப்பியவர் இளைய யாதவர்” என்றேன். ஃபானு “கார்த்தவீரியருக்குப் பிறகு யாதவ குலத்தில் பிறந்த பெருந்தலைவர் என்று எந்தையை சொல்வார்கள். இந்நகரை அவர் எழுப்பினார். நன்று, ஆனால் இந்நகர் அவர் சொல்லில் எழுந்ததா என்ன? யாதவர்கள் தங்களுக்குத் தலைவர் என ஒருவர் தேவை என்று எண்ணியிருந்தார்கள். நானே கார்த்தவீரியன் என்று இவர் சொன்னபோது அவர்கள் ஒருங்கிணைந்தார்கள். சூரசேனரின் வாளும் பலராமரின் கதையுமில்லாமல் அவரால் வென்றிருக்க முடியுமா? மதுராவின் பெரும் செல்வம் இன்றி துவாரகை எழுந்திருக்க இயலுமா? கம்சன் சேர்த்து வைத்த செல்வமே துவாரகையாயிற்று. இல்லையென்று எவரும் மறுக்க இயலாது. எவ்வகையிலும் இது யாதவரின் செல்வமே. விருஷ்ணிகளின் கருவூலமே இந்நகரென்றாயிற்று” என்றார்.

“இன்று ஷத்ரியர் இந்நகரை கொள்ள நினைக்கிறார்கள். இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதென்ன என்று நாங்கள் அறிவோம். இன்று ஒவ்வொரு யாதவரும் மெல்ல ஷத்ரியர்களை அஞ்சத்தொடங்கிவிட்டிருக்கிறார்கள். ருக்மிணியின் மைந்தர்கள் இந்நகரைக் கொள்ள தருணம் நோக்கியிருக்கிறார்கள். விதர்ப்பத்திலிருந்து ருக்மியின் படை இங்கே வருகிறது என்று அறிந்தேன். பிற ஷத்ரிய அரசிகளும் உடன் இணைந்து இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் முன் இங்குள்ள ஷத்ரிய இளவரசர்களை முற்றாக வெல்லவேண்டும். ருக்மியின் படை துவாரகை நோக்கி வருமெனில் நம் எல்லைக்கு வெளியே அவர் வந்தடையும்போது அவர்களின் குருதியினர் இங்கு சிறைக்குள் இருக்கவேண்டும். அதற்குரிய அனைத்தும் ஒருங்கியிருக்கையில் நீங்கள் அன்னையிடம் சென்று இக்கணையாழியை பெற்று வந்திருக்கிறீர்கள்” என்றார் ஃபானு.

சுஃபானு “செல்க! ருக்மிணியிடம் செல்க! அவர் மைந்தர்கள் இந்நிலத்தை கொள்வதற்கு விழைகிறார்கள் எனில் ஒருபோதும் ருக்மிணி தன் சொல்லை அளிக்கமாட்டார். தந்தை அடைந்தது ஷத்ரியர்கள் மேல் முழு வெற்றி. மீண்டும் ஷத்ரியர்களிடம் இந்நகர் சென்று சேர்வதை அவர் விரும்பமாட்டார். ருக்மிணியிடமிருந்து ஒருபோதும் ஓலை வராது” என்றார். “நான் சென்று வாங்கி வருகிறேன். எட்டு அரசியரும் அவரது எட்டு தோற்றங்களன்றி வேறல்ல என்பதை இளமை முதலே அறிந்து வளர்ந்து வந்தவன் நான். ஷத்ரிய அரசியை நான் அறிவேன். அவரிடமும் சொல் பெற்றுவருகிறேன்” என்று சொல்லி எழுந்துகொண்டேன். “நன்று, அதன்பின் நாம் பேசுவோம்” என்று ஃபானு புன்னகைத்தார். தலைவணங்கி நான் வெளியே சென்றேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 7

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 2

சாத்யகி சொன்னான் “அரசவையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது உளம்சலித்திருந்தேன். அவ்வண்ணமே திரும்பி ரிஷபவனத்திற்குச் சென்றுவிடவேண்டும் என்றும், என் ஆநிரைகளுடன் அறியாக் காடொன்றில் அமர்ந்திருக்கவேண்டும் என்றும், காட்டுவிலங்குபோல அங்கேயே இறந்து மண்ணாகி மறைந்துவிடவேண்டும் என்றும் விழைந்தேன். ஆனால் என்னால் அது இயலாதென்றும் அறிந்திருந்தேன். அரசே, என் பற்று உங்கள்மேல் மட்டும் அல்ல. நான் இளைஞனாக வந்து இந்த ஐந்து அனல்முத்திரைகளை பெற்றுக்கொண்ட நாளில் கண்ட பொன்பொலிந்த துவாரகை என் கண்ணிலும் கனவிலும் திகழ்கிறது. என் கண்முன் அது சரியலாகாது என்பதே என் விழைவு. எனக்குப் பின் அது என்னவாகும் என்று எண்ண முடியவில்லை. ஆனால் அன்று நான் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. இன்று நான் செய்யக்கூடுவன சில உண்டு. அவற்றை செய்யாதொழிந்தால் நான் சென்றமைய எங்கும் நிலைகொண்ட மண்ணிருக்க முடியாது. வேறுவழியே இல்லை.”

ஆம், இப்புவியில் உலகியலில் திளைப்பவர் அனைவரும் அடையும் முதுமைத்துயர் இதுவே. உலகியலில் ஈட்டிய அனைத்தையும் எட்டுக் கைகளாலும் கட்டித்தழுவிக்கொண்டு அசைவிலாது கிடக்கவே அவர்கள் விழைகிறார்கள். எத்தனை இறுக்கினாலும் அது கரைந்தழியும் என்ற உண்மையை அவர்களால் ஏற்கவே முடிவதில்லை. தன் மைந்தரிடமும் அரசை அளிக்கமுடியாத முதிய அரசர்கள் பலர் உண்டு. தன் பெயரர்கள் முதுமக்களாகும் வரை அரியணையில் அமர்ந்தவர்களும் உண்டு. அவர்களை இயக்குவது பொருள்விழைவல்ல, ஆதிக்கவெறியும் அல்ல. தானறிந்த உலகில் தான் ஈட்டியவற்றை அழியாது வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற வீண்எண்ணமே. ஆனால் அதை அறிந்தாலும் அதிலிருந்து என்னால் வெளியேற முடியவில்லை.

அரசரை அவர் தனியறைக்குள் சென்று கண்டேன். அவ்வறைக்குள் இருந்தவர் யுதிஷ்டிரன் என்றே முதலில் நினைத்தேன். யுயுத்ஸு சூழ அமர்ந்த புலவர்களுடன் நூலாய்ந்துகொண்டிருந்தார். குறுகி தழைந்த தோள்கள், தாழ்ந்த தலை. என் சொல்கேட்டு உள்ளே சென்ற ஏவலன் மீண்டுவந்து நுழைவொப்புதலை அறிவிக்க நான் சென்று தலைவணங்கினேன். “அஸ்தினபுரியின் அரசருக்கு வணக்கம். நான் துவாரகையிலிருந்து வருகிறேன்” என்றபோதுதான் அவர் சொற்களின் சூழ்கையிலிருந்து விடுபட்டு என்னை நோக்கி வந்தார். “வருக, யாதவரே! ரிஷபவனத்திலிருந்து வருகிறீர்களா?” என எழுந்து என்னை வரவேற்றார். பீடம் அளித்தார். “நான் துவாரகையிலிருந்து வருகிறேன். அரசுச்செய்தி ஒன்றுடன்” என்றேன். “நீங்கள் அரசியை சந்திக்கவேண்டும்” என்றார்.

நான் ஏற்கெனவே அரசியை சந்தித்ததையும் அவரிடம் கூறியதையும் முழுக்க மீண்டும் உரைத்தேன். கேட்டு முடித்தபின் அவர் விழிகளை சற்று தாழ்த்தி அமர்ந்தபின் “நான் இங்கிருந்து நெறியை மட்டுமே கூற முடியும். அரசி கூறுவதுதான் நடைமுறை மெய்மை. நூல்நெறிகளின் படி பிறிதொரு அரசின் முடிசூழ் உரிமையில் ஓர் அரசன் தலையிடுவதென்றால் மூன்று சூழ்நிலைகள் அமையவேண்டும். தலையிடும் அரசனும் அவ்வரசனும் ஒற்றைக்குருதி கொண்டவர்களாக இருக்கவேண்டும். அதுவே முதன்மைநெறி. அதை சாத்விகம் என்கிறார்கள். அல்லது அவர்கள் ஒரு நதிநீரை பகிர்ந்துகொண்டவர்களாக இருக்கவேண்டும். ஒரு நிலப்பாதையை பகிர்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் அந்நிலையில் தலையிடுவது மத்திமம் எனப்படுகிறது. அவ்வரசன் தன் எதிரிகளுடன் சேர்ந்து ஆற்றல் பெற்றவனாக ஆகும் வாய்ப்பிருக்கும்போது முந்திக்கொள்வது அரசுசூழ்தலில் உகந்தது, அறத்தின்படி அதகம் எனப்படுகிறது” என்றார்.

“யாதவரே, துவாரகையுடன் நமக்கு இம்மூன்று வகையிலும் உறவில்லை. எனில் எவ்வண்ணம் நாம் இதில் தலையிட இயலும்?” என்றார் யுயுத்ஸு. சிற்றவையென சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்த புலவர்களில் ஒருவர் “வரலாற்று நூல்களின்படி அஸ்தினபுரிக்கு துவாரகையுடன் எந்த அரசாடலும் இருக்க இயலாது” என்றார். நான் சினத்துடன் எழுந்து தலைவணங்கி “இனி இந்நகருக்குள் இதன்பொருட்டு நான் வரமாட்டேன்” என்று சொல்லி வெளிவந்தேன். ஆனால் அவ்வண்ணம் சொன்னது யுயுத்ஸுவை ஆறுதல்கொள்ளச் செய்வதையே கண்டேன். அவர் “தாங்கள் சினம் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் நான் இங்கே அரசன் என அமர்ந்திருக்கவில்லை. தொகுக்கப்பட்ட இரு நெறிநூலடுக்குகளின் காவலன் என என்னை நிறுத்திச் சென்றிருக்கிறார் மூத்தவர்” என்றார்.

அன்றே அஸ்தினபுரியிலிருந்து நீங்கினேன். இன்றைய அஸ்தினபுரி நாம் அறிந்த நகரல்ல. அது பலமுறை சுழற்றிவிடப்பட்ட சூதுச்சகடம்போல் விழிகளை குழப்பியது. நான் பல முறை வழி தவறினேன். அந்தணர் ஒருவரிடம் வழி உசாவியே என்னால் வெளிவர முடிந்தது. முற்றிலும் அயல் முகங்கள். முகங்கள் இடங்களை அயலாக ஆக்கிவிடுகின்றன. தொலைவிலிருந்து பார்த்தபோது அந்நகரின் ஓசையே அயலெனத் தோன்றியது. அதன் கோட்டை பகலொளியில் கண்கூச சுடர்விட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஒளியே நம்மை குருடாக்கும் என அங்கே அறிந்தேன். அக்கோட்டையை வெட்டவெளி என எண்ணி அருகணைந்தபின் திகைத்தேன். வழி மீண்டு என் புரவியில் தனித்து துயருற்று மீண்டும் துவாரகைக்கே சென்றேன்.

செல்லும் வழியில் சினம் ஓய்ந்து சொல் தெளிந்தபோது ஒன்று உணர்ந்தேன். அரசே, சம்வகை கூறியது உண்மை, இனி எந்த நாடும் துவாரகையின் அரசியலில் தலையிடப்போவதில்லை. சிந்துநாடு உட்பூசல்களில் சிக்கிக் கிடக்கிறது. கூர்ஜரம் ஒடிந்து கிடக்கிறது. மாளவம் சுருங்கி செயலற்றுவிட்டது. பிற நாடுகள் அனைத்தும் நெடுந்தொலைவில் எங்கோ உள்ளன. குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போருக்குப் பின் ஒவ்வொரு நாடும் ஆற்றல் அழிந்துவிட்டிருக்கிறது. ஆற்றல்மிக்க அரசுதான் நாடுகளுக்குள் சிற்றரசர்களையும் குடித்தலைவர்களையும் அடக்கி கோன்மையை நிலைநாட்டியிருக்கிறது. அரசன் தளர்கையில் பூசல்கள் வெடிக்கின்றன. ஒவ்வொரு நாட்டிலும் துவாரகையின் கதையே நிகழ்கிறது. ஆகவே ஒவ்வொரு நாடும் இன்னொரு நாட்டில் பூசல்கள் நிகழ்வதில் ஆறுதல் கொள்கிறது. முடிந்தால் ஒற்றர்கள் வழியாக பூசல்களை வளர்க்கிறது.

பூசல் நிகழும் நாட்டில் முதலில் வீழ்ச்சியடைவது வணிகம். நிலைகொண்ட கோல் இல்லை என்னும் செய்தியல்ல ஐயமேகூட வணிகர்களை விலக்கிவிடுகிறது. அங்கே காவல் இல்லை. கள்வர்களை அச்சுறுத்தும் சொல் இல்லை. அரசனில்லா நாட்டில் நின்ற தூணும் வரி கேட்கும் என்று வணிகர்களிடையே ஒரு சொல் உண்டு. இன்று துவாரகையின் நிலையும் அதுவே. அங்கே உங்கள் மைந்தர்கள் அனைவருமே வரி கொள்கிறார்கள். குடித்தலைவர்கள் தனித்தனியாக வரி கொள்கிறார்கள். ஒருவர் வரி கொண்டார் என்றால் அந்த அளவுக்கு அவர் தன்னை மிஞ்சிவிட்டார் என்று உணர்பவர் தானும் வரி கேட்டு வணிகன் முன் வாளுடன் நிற்கிறார்.

துவாரகைக்கு கரைவணிகர்கள் வராமலாயினர். ஆகவே துறைமுகத்தை கடல்வணிகர்கள் தவிர்க்கத் தொடங்கினர். நாளுக்கு நூறு கலம் வந்த துறைமேடையில் இன்று ஒரு கலம் வந்தணைந்தால் அரிது. வருபவர்களிடமும் தோன்றியபடி வரி கொள்ளப்படுகிறது. வணிகர்கள் ஐயங்களால் ஆட்டுவிக்கப்படுபவர்கள். ஐயங்களை பரப்புபவர்கள். துவாரகையின் தெருக்கள் ஒழிந்துகிடக்கின்றன. பண்டநிலைகள் உப்பு உதிர்ந்து பாழடைகின்றன. ஆயினும் குடிகள் எதையும் உணரவில்லை. அவர்களிடம் சென்றகாலத்துச் செல்வம் எஞ்சியிருக்கிறது. அதைக்கொண்டு முன்பெனவே உண்டு குடித்து களியாடி பூசலிட்டு வாழ்கிறார்கள். அரசே, எக்குடியாயினும் எவ்வரசாயினும் ஒருதலைமுறைக்கு மேல் செல்வம் பெருகிச் செல்லக்கூடாது. களஞ்சியத்தில் நெல் இருப்பவன் வயலில் கிளியிறங்குவதை காண்பதில்லை.

உண்மையில் துவாரகை என்ற பெயரையே பாரதவர்ஷத்தின் மக்கள் மறந்துவிட்டிருக்கிறார்கள். எவரேனும் இயல்பாக அச்சொல்லை சொல்லிக் கேட்பதே அரிதாக இருப்பதை நான் அவ்வாறு எண்ணியபோதுதான் தெளிவுற உணர்ந்தேன். இத்தனை எளிதாக எங்கள் பெருநகர் மறக்கப்படுமென்பதை எண்ணிப்பார்க்க இயலவில்லை. துவாரகைக்குச் செல்லும் வழியில் சிற்றூர் ஒன்றின் அருகே பெருஞ்சாலையோரம் சூதர் குழுவினருடன் அமர்ந்திருக்கையில் பேச்சினூடாக “நான் துவாரகையிலிருந்து வருகிறேன்” என்றபோது ஒருவன் “துவாரகையா? அது அஸ்தினபுரியின் அருகில் அல்லவா உள்ளது?” என்றான். பிறிதொருவன் “இல்லை, தண்டகாரண்யத்திற்கு கிழக்கே” என்றான். இன்னொருவன் “அது முன்பிருந்த ஒரு நகரம், இன்றில்லை” என்றான். ஒருவன் “இன்று அவ்வாறு பல சிற்றூர்கள் உள்ளன” என்றான்.

உடனே ஓர் இசைச்சூதன் கதை சொன்னான். “அறிக, இளைய யாதவரால் கடல்நுரைகளைக் கொண்டு பாறைகள்மேல் உருவாக்கப்பட்டது துவாரகை!” அரசே, அவன் சொன்ன கதை இது. மதுராபுரியை வென்றபின் மூத்தவராகிய பலராமருடன் முடியுரிமைக்காக பூசலிட்டீர்கள். குடிவழக்கப்படி முடியுரிமை மூத்தவருக்கே என்றனர் குடிமூத்தோர். ஆகவே நீங்கள் விலகிச் சென்றீர்கள். தொலைநிலத்துக் கடல்முனை ஒன்றை அடைந்தீர்கள். உங்கள் மாயக்குழலை மீட்டியபடி கரைப்பாறையில் நின்றபோது இசைகேட்டு கடல் கொந்தளித்தது. பொங்கிய அலைகளில் இருந்து வெண்ணுரை கிளம்பி வந்து குவிந்தெழுந்து அந்நகரமாகியது. அதன் குடிகளும் படைகளும் ஏவலரும் காவலரும் உங்கள் குழலிசை உருவாக்கும் மாயையே. “அந்நகர் அவர் கண்ட கனவு. அங்கே குழலிசை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். ஒருகணம் அதை கேட்காமலாகிறவர்கள் அங்கே நகரமே இல்லை, வெறும் பாறைகள்தான் உள்ளன என்று கண்டு திகைப்பார்கள்” என்றான். சலிப்புடன் நான் எழுந்துவிட்டேன்.

எவ்வண்ணம் ஒரு நகரை இப்படி மறக்கிறார்கள்? அரசே, ஒரு நகர் பாரதவர்ஷத்தின் ஓர் உறுப்பு. அங்கே குருதி என வந்து சென்றுகொண்டிருப்பவர்கள் வணிகர்கள். மூச்சு என வந்து செல்பவர்கள் சூதர்கள். பல்லாயிரம் சிற்றூர்கள் துவாரகைக்காக பொருட்களை செய்தன. பலநூறு நகர்களிலிருந்து அங்கு செல்லும் வண்டிகளும் படகுகளும் கிளம்பின. பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் அங்காடிகளில் துவாரகையின் பொருட்கள் விற்கப்பட்டன. கைகளில் திகழ்ந்தன. நாவுகளில் அப்பெயர் ஒலித்தது. சூதரும் வணிகரும் வராதாகும்போது மெல்ல மெல்ல அந்நகர் உயிரற்றதாகிறது. உயிரிழக்கும் உறுப்பு உதிர்வது உடலின் நெறிகளில் ஒன்று. துவாரகையை பாரதவர்ஷம் உதிர்க்க ஒருங்கிவிட்டது. அதில் மீண்டும் உயிர் எழவில்லை எனில் மீள முடியாமல் ஆகும்.

ஆனாலும்கூட சூதர்கள் அதை எவ்வண்ணம் மறக்கிறார்கள்? எண்ணி எண்ணி வியக்கிறேன். இப்புவியில் துவாரகை அளவிற்கு பாடப்பட்ட பெருநகர் பிறிதொன்றுண்டா என்ன? உண்மையில் பாடிப் பாடித்தான் அதை மறக்கிறார்கள். சொல் சேர்த்து சொல் சேர்த்து அதைப் புனைந்து பிறிதொன்றாக்கி விண்ணுக்கு எழுப்பி தங்கள் சொல்லுலகில் கொண்டுசென்று நிறுத்திக்கொண்டார்கள். காவியங்களில் துவாரகை என்றும் இருக்கும். நாவுகளில் என்றும் திகழும். அது பிறிதொரு நகர், அதற்கு மண்ணோ கல்லோ தேவையில்லை. மானுடரோ அரசோ மணிமுடியோ அங்கே இல்லை. அதற்கு காலமில்லை. ஒருவேளை அங்கு ஒளியுடன் அந்நகர் திகழ வேண்டுமெனில் இங்கு இந்நகர் மண்ணில் உதிர்ந்து மறைந்தாகவேண்டும் போலிருக்கிறது.

மானுடர் தங்கள் கனவிலிருந்து எழுப்பிக்கொள்ளும் அப்பெருநகரை எவரேனும் இங்கு வந்து கல்லிலும் மண்ணிலும் கண்டால் சலிப்புறுவார்கள் போலும். அக்கற்பனை மேல் உள்ள வெறுப்பாலேயே இந்நகரை உதறுகிறார்களா? பெருவீரர்கள் இளமையிலேயே உயிர்துறக்க வேண்டுமென்பது ஒரு காவிய நெறி. இருந்து இயலா உடலுடன் அவர்கள் வாழ்வார்கள் எனில் அவர்களின் கதைகள் பொருளிழக்கும். அதுவே துவாரகையின் ஊழா? பாரதவர்ஷமே அவ்வண்ணம் விழைகிறதா? அவ்விழைவுதான் தீச்சொல் என எழுந்து அந்நகரை மூடியிருக்கிறதா? எண்ணும்போது கருநாகம் பாதி விழுங்கிய வெண்பறவை என்றே துவாரகை என் கற்பனையில் எழுகிறது.

எண்ணி எண்ணி சலிக்கிறேன், எவ்வண்ணம் சொற்கூட்டுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. தாங்கள் தங்கள் கனவிலிருந்து உயிர்கொடுத்து அமைத்த அம்மாநகர் அழிந்துகொண்டிருக்கிறது. துவாரகையின் தெருக்களில் இன்று நிகழ்வதென்ன என்று கூற விழைகிறேன். அரசே, துவாரகை தொலைவிலிருந்து நோக்கும்போதுதான் ஒன்று. அது உள்ளே மூன்று துண்டுகளாக ஆகிவிட்டிருக்கிறது. நகரின் கடலோரத் தென்பகுதியை சத்யபாமையின் மைந்தர்கள் தம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார்கள். இளவரசர் ஃபானு அங்கே ஒரு யாதவப் படைப்பிரிவை சூழ நிறுத்தி பதினெட்டு துணைமாளிகைகளை தன் ஆட்சியில் வைத்திருக்கிறார். துறைமுகமும் சூழ்பகுதியும் சாம்பனின் ஆணையில் உள்ளன. துறைமுகம் முதல் பண்டநிலை வரை சாம்பன் தனது அசுரப் படைகளை நிறுத்தியிருக்கிறார்.

அரசே, துவாரகையை பிற நிலங்களுடன் இணைக்கும் நான்கு பெருவழிப் பாதைகளையும், அவற்றுக்கு நடுவே உள்ள பாலைவனப் பகுதியையும் ருக்மிணியின் மைந்தர்கள் ஆட்சி செய்கிறார்கள். பிரத்யும்னனின் படைகளின் பாடிவீடுகள் அங்கே அமைந்துள்ளன. சத்யபாமையின் மைந்தர் ஃபானுவின் தலைமையில் அந்தகர்கள் ஒருங்கிணைய போஜரும் விருஷ்ணிகளும் தங்கள் குடித்தலைவர்களின் தலைமையில் அவருடன் முரண்பட்டும் பூசலிட்டும் உடனிருக்கிறார்கள். இன்றுள்ள அரசியல் நாளொரு நிலை என மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. சாம்பனும் பிரத்யும்னனுமே முதன்மை எதிரிகள். யாதவர்கள் எப்பக்கம் சேர்வார்கள் என்பதே வினா. ஷத்ரியர்களின் பக்கம் சேர்வார்கள் என்றால் யாதவர்கள் அங்கே இரண்டாம் குடிகள். நிஷாதர்களுடன் சேர்ந்தால் என்றென்றும் தாங்களும் நிஷாதர்களாக கருதப்படுவார்கள். ஆகவே அவர்கள் அந்திப்பறவைகள் என அலைபாய்கிறார்கள்.

அந்த அல்லலை வளர்க்கிறார்கள் பிரத்யும்னனும் சாம்பனும். ஒருவேளை யாதவர்கள் மறுபக்கம் செல்வார்கள் என்றால் தங்களுக்கு ஆதரவாக அக்குடிகளில் ஒன்றை பிரித்தெடுத்துக்கொள்ளும் திட்டம் இரு சாராருக்குமே உள்ளது. ஆகவே இரு சாராருமே யாதவர்களிடையே பூசலை வளர்க்கிறார்கள். உண்மையில் யாதவர் நடுவே இருக்கும் இப்பூசலே இன்று துவாரகையில் இன்றுநாளை என போரை ஒத்திப்போட்டு செயற்கையான அமைதியை உருவாக்கியிருக்கிறது. யாதவர் ஒருங்கிணைந்து ஒருபக்கம் சென்றால் போர் தொடங்கிவிடும். சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் போரிட்டால் இரு பக்கமும் அழிவே எஞ்சும். நிஷாதர்கள் எண்ணிக்கை வல்லமை கொண்டவர்கள், ஷத்ரியர்கள் போரில் வெறிகொண்டவர்கள். நடுவே யாதவர்களோ பூசலிடும் விழைவை வெல்லத் தெரியாதவர்கள்.

அரசே, யாதவர் நடுவே சிறிய சண்டைகள் ஓய்ந்த நாளே இல்லை. நான் கிளம்பும் அன்று கூட அந்தகர்களின் குழு ஒன்று சென்று போஜர்களின் குடிகளைத் தாக்கி படைக்கலங்களையும் செல்வங்களையும் கொள்ளையடித்து மீண்டது. போஜர்கள் அந்தகர்களை தாக்கினார்கள். எந்த நோக்கமும் இல்லாமல் விருஷ்ணிகளில் சிலரும் சேர்ந்து அந்தகர்களை தாக்க ஃபானுவின் படை வந்து போஜர்களை மட்டும் தாக்கி துரத்தியது. விருஷ்ணிகளை அரசப் படைகள் தாக்கவில்லை என்ற செய்தி பரவியபோது போஜர்களும் அந்தகர்களும் இணைந்துகொண்டனர். அவர்கள் விருஷ்ணிகளை தாக்க முற்பட்டனர். நான் என் படைகள் அனைத்தையும் திரட்டிக் கொண்டு நிறுத்தி இரு யாதவநிரைகளையும் பிரித்து இரவெலாம் பேசிப் பேசி சொல்லமையச் செய்தேன்.

துவாரகையின் அரியணைப் போட்டியில் அயலவர் இன்னமும் நேரடியாக பங்கெடுக்கவில்லை. ஆனால் எப்போது வேண்டுமென்றாலும் படையுடன் வந்து துவாரகையைச் சூழ்ந்துகொள்ளச் சித்தமாக இருப்பதாக விதர்ப்பத்தின் ருக்மி பிரத்யும்னனுக்கு செய்தி அனுப்பியிருக்கிறார். அவர் உண்மையில் துவாரகைக்கு அரசராக வேண்டுமென விழைவது சாருதேஷ்ணனைத்தான். பிரத்யும்னனின் குருதியில் வந்த மைந்தர் அனிருத்தன் பாணாசுரரின் மகள் உஷையை மணந்திருக்கிறார். அவரே பிரத்யும்னனுக்குப் பின் அரசராகக்கூடும். அனிருத்தனின் மைந்தர் வஜ்ரநாபனின் படைக்கலம்கொள்ளல் சடங்கை பெருவிழாவாகவே பிரத்யும்னன் எடுத்தார். அது ருக்மியை சினம்கொள்ளச் செய்திருக்கிறது. அது ஒரு சிறு தயக்கமாக எஞ்சியிருக்கிறது.

ஆனால் அந்தகர்களின் தரப்பில் கிருதவர்மன் களமிறங்குவார் என்றால் ஐயமே இன்றி உடனே ருக்மி படைகொண்டு வருவார். மதுராபுரியிலிருந்து பலராமரின் படைகள் துவாரகைக்கு வருமென்றாலும் ருக்மியின் படை நகருக்குள் நுழையும். அசுரர்களின் ஆதரவு எவருக்கு என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை. பாணாசுரரின் குடியின் ஆதரவு அனிருத்தனுக்கே என எண்ணப்படுகிறது. சம்பராசுரரும் ஹிரண்யநாபரும் பிரத்யும்னனையே ஆதரிக்கிறார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் நிஷாதராகிய சாம்பனை ஆதரிக்கும் வாய்ப்பும் உண்டு. துவாரகை அயல்நிலத்துப் படைகளின் ஆடற்களமாக எக்கணமும் ஆகக்கூடும். அரசே, உச்சிக்கோடையில் புல்வெளி என இருக்கிறது துவாரகை. இளவரசர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு இடங்களில் பற்றி எரியும் நெருப்பை அணைக்கும் பதற்றத்தில் இருக்கிறார்கள்.

அரசியர் எண்மரும் இந்த அரசியலிலிருந்து முற்றாக விலகிவிட்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு கணமும் இந்நகரத்தை ஆண்ட பேரரசி சத்யபாமை முற்றிலும் துறவு பூண்டதுபோல் கடலோரத்தில் சிறுமாளிகையில் தனித்து வாழ்கிறார். ஒருநாளும் தன் மைந்தர்கள் தன்னை வந்து சந்திக்கலாகாதென்று ஆணையிட்டிருக்கிறார். செய்திகள் எதையும் எவரும் அங்கே கொண்டுசென்று சேர்க்க கூடாதென்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. யாதவ அரசி பாமைக்கு ஒவ்வொரு சொல்லுக்கு எதிர்ச்சொல் வைத்தவர் ஷத்ரிய அரசி ருக்மிணி. எண்ணத்திற்கு எதிரெண்ணம் என நிகழ்ந்தவர். இன்று செயலோய்ந்து மைந்தருடன் தங்கியிருக்கிறார். அவரும் அவ்வண்ணமே அரசு செய்திகள் எதையுமே கேட்டு அறிவதில்லை.

ஒருவகையில் அவர்களின் விலக்கமும் நகருக்கு நன்றென்று தோன்றுகிறது. அவர்கள் சொல் எவ்வகையிலும் பொருள்கொள்ளப்போவதில்லை. மைந்தர் வளர்ந்து அவர்களின் கைகளை கடந்துசென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் கண்காணிக்கிறார்கள். எதிரிகள் குறித்த செய்திகளை நாளுக்கு நூறுதடவை கேட்டு அறிந்துகொள்கிறார்கள். எதிரிகளைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எண்ணுகிறார்கள், கனவுகாண்கிறார்கள். அங்கே பிறிதொரு சொல்லோ எண்ணமோ கனவோ இல்லை. ஒருவர் கொள்ளும் வஞ்சம் அவர் எதிரியிலும் அதே வகையில் வஞ்சத்தை எழுப்புகிறது என்பதை இப்போது கண்டேன். வஞ்சம்போல் பிரதிபலிப்பது வேறொன்றும் இல்லை. வஞ்சம் இலாத ஒருவரேனும் துவாரகையில் உண்டா என்பதே ஐயமாக இருக்கிறது.

வஞ்சச் சூழல் பிறரை அங்கே வாழமுடியாமலாக்குகிறது. நாம் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் திரிந்தே பொருள்படுகிறது. எவரிடமும் விழிநோக்கி பேசமுடிவதில்லை. மெல்லமெல்ல நாமும் சொற்களை எண்ணித்தெரிந்து சொல்லத் தொடங்குகிறோம். நம் உள்ளமும் சூழ்ச்சி கொள்கிறது. எண்ணினால் விந்தை, மொழி இத்தனை ஆழ்ந்த பள்ளங்கள் கொண்டது, இத்தனை அவிழ்க்க முடியாத சிடுக்குகள் கொண்டது என இன்றே அறிந்தேன். அதைவிடவும் விந்தை ஒன்றுண்டு. நற்பொழுதுகளில் மொழியை இனிதாக்கும் கவிதைகளும் பாடல்களும் வஞ்சச் சூழல்களில் எரியை காற்றென ஐயங்களையும் குழப்பங்களையும் பகைமையையும் மூட்டிவிடுகின்றன. அரசே, இன்று துவாரகையில் வஞ்சம் அணையாது திகழ்வது சூதர்களால்தான்.

அங்கு இனி திகழும் சொல்லென ஒன்றே எஞ்சுகின்றது. தங்கள் ஆணை. தாங்கள் வந்தாகவேண்டும். நகர்புகுந்து தந்தை என எழுந்து தங்கள் மைந்தருக்கு ஆணையிடுக! அந்நகர் மேல் தங்கள் கோல் எழவேண்டும். தாங்கள் அங்கு மீண்டும் அரியணை அமராவிடில் அந்நகர் அழியும், ஐயமில்லை. அதை கூறவே இங்கு வந்தேன். தாங்கள் அந்நகரை ஆக்கியது இத்தகைய கீழ்மை நிறைந்த அழிவின் பொருட்டல்ல அல்லவா? உங்கள் சொல்லுக்கு நிகராக துவாரகை என்னும் பொருளும் அங்கே நிலைகொள்ளவேண்டும் அல்லவா? அரசே, ஆக்கப்பட்ட அனைத்தும் அழியும் என்பதை அறிந்திருப்பீர்கள் என்பதை அறியாதவனல்ல நான். ஆனால் அவை தன் கண்ணெதிரிலேயே அழியவேண்டுமென்று விழைபவர் எவரும் இருக்கமாட்டார்கள். மைந்தர் சாவை கண்முன் காண்பதைப்போல் தந்தைகொள்ளும் பெருந்துயர் வேறேது?

ஆம், நீங்கள் அளித்த பெருஞ்செல்வத்தை யாதவர் இழந்துவிட்டனர். பேரருவி முன் கைக்குவை நீட்டி நீர் அருந்துபவர்கள் அவர்கள். அவர்களின் விடாயளவே அவர்களுக்குத் தேவை. தங்கள் சிறுமையை அவர்கள் இன்னும் உணரவில்லை. அச்சிறுமையையே படைக்கலம் என, பீடமெனக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களை நீங்கள் அறியமாட்டீர்களா என்ன? அறிந்த பின்னர் நீங்கள் அளித்ததுதானே அந்நகர்? அரசே, இன்று அவர்கள் சிறியோர் ஆக இருக்கலாம். அவர்களின் குருதியில் பெருமைமிக்க மைந்தர் எழக்கூடுமே? அவர்களின்பொருட்டு அந்நகர் அங்கே நின்றிருக்கலாகுமே? அந்நகரை அவர்கள் இழந்தால் எழும் மைந்தர் இடிபாடுகளை அல்லவா அடைவார்கள்? இன்மைகூட நன்று, அங்கே கனவுகள் எழமுடியும். அரசே, இடிந்தவை மாபெரும் சுமை. அவற்றைக் கடந்து முளைத்தெழுவது பற்பல தலைமுறைகளால் இயல்வது அல்ல.

சாத்யகியின் குரல் எழுந்தது. அவன் குனிந்து இளைய யாதவரின் கால்களை பிடித்துக்கொண்டான். “எழுக அரசே, தங்கள் குடி காக்க எழுக! எங்கள் கொடிவழியினருக்காக எழுக! உங்கள் அடிவணங்கி இதுநாள்வரை வாழ்ந்தவன். என் குருதிவழியின் இறுதித்துளியையும் தங்கள்பொருட்டு அளித்தவன். என் விழிநீர் கண்டு இரங்குக! அங்கு நீங்கள் எழுந்தருளுவதொன்றே போதும். தங்களால் ஒரு சொல்லில் ஒரு விரலசைவில் அந்நகரை மீட்க இயலும். பிற எவரையும்விட அதை நன்கு அறிந்தவன் நான். தெய்வமொன்றே எங்களை காக்கமுடியும், பிறிதொரு தெய்வம் எங்களுக்கு இல்லை. தெய்வமெழுந்தும் எங்கள் குலம் அழியுமென்றால் இப்பாரதவர்ஷத்தின் குலங்களில் கீழ்க்குலம் என்றே நாங்கள் அறியப்படுவோம். அருள்க!”

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 6

பகுதி மூன்று : ஒழியா நாற்களம் – 1

சாத்யகி மலைப்பாதைகளினூடாக ஏழு நாட்கள் பயணம் செய்து மந்தரத்தை அடைந்தபோது இளம்புலரி எழுந்திருந்தது. இரவெலாம் அவனது புரவி தன் விழியொளியாலேயே வழி தேர்ந்து அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தது. தரையில் முகர்ந்து முன்னர் சென்ற புரவிகளின் மணம் பெற்றுக்கொண்டு, அவ்வப்போது மூக்கு சீறியும், சினைத்தும், குளம்புகளால் காலைத் தட்டியும் அது நடந்தது. இரவில் நிலவொளி எழுந்திருந்தது அதற்கு உதவியாக இருந்தது. புரவியின் மீது கடிவாளத்தை தளரப்பற்றி தோள் தழைய அரைத்துயிலிலென சாத்யகி அமர்ந்திருந்தான். சுற்றிலும் விரிந்திருந்த முட்புதர்ப் பெருநிலம் பல்லாயிரம் பூச்சிகளின் குரல்கள் இணைந்து உருவான முழக்கமாக இருந்தது. விண்மீன்கள் சிதறி வானில் பரவியிருந்தன. காற்று எல்லா திசைகளிலிருந்தும் மாறி மாறி வீசிக்கொண்டிருந்தது.

அவ்வப்போது வானை நோக்கி செல்லும் திசையை அவன் உறுதி செய்துகொண்டான். அங்கு திசை தவறுவதற்கான வாய்ப்புகளே இருக்கவில்லை. புரவிக்குளம்புகளாலான ஒற்றைப் பாதை வளைந்து ஏறி இறங்கி, மலைஇடுக்குகளில் புகுந்து வெளிவந்து, தனி ஓடைபோல் சென்றுகொண்டிருந்தது. புதர்க்காடுகளுக்குள் சிறு விலங்குகள் சலசலத்து ஓடின. இரு முறை அவன் கூட்டமாக செல்லும் யானைகளை பார்த்தான். இருட்குவைகள் எழுந்து எழுந்து இருளுக்குள் செல்வதுபோல் அவை அகன்றன. அவன் வருகையை முன்னரே உணர்ந்துவிட்டிருந்த அன்னை யானை சிறிய பிளிறல்களால் பிற யானைகளுக்கு அறிவுறுத்தியது. பிறிதொரு மந்தை சரிவுக்குக் கீழே நிற்பதை அங்கிருந்து எழுந்த குரல் காட்டியது. அவன் புரவி குளம்புகளால் தரையைத் தட்டியபடி அவை சாலையைக் கடந்து மறுபக்கம் செல்லும்பொருட்டு காத்து நின்றது. அவை சென்றபின் பெருமூச்சுடன் காலெடுத்து வைத்து நடந்தது.

வழியில் அவன் எங்கோ சற்று துயின்றிருக்கவேண்டும். விழித்தபோது விண்மீன்கள் இடம் மாறியிருந்தன. விழி துழாவி தேடியபடி வழியை கண்டடைந்தான். பெருமூச்சுடன் கைகளைத் தூக்கி உடலை நிமிர்த்தி சோம்பல் முறித்தான். புலரும்போதேனும் அம்மலையிடுக்குத் தாழ்வரை துலங்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டான். புரவி இரு மலைகளின் இடைவெளியினூடாக விளிம்பை சென்றடைந்தபோது எதிரே கீழிருந்து குளிர்காற்று வந்து அறைந்தது. கீழே கண் துலங்கும்படி வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. அதில் பசுமை நிறைந்து காற்றில் கொப்பளித்தது. சூழ்ந்திருந்த வானம் மெல்லிய வெளிச்சத்துடன் முழுவட்டமெனத் தெரிந்தது. தாழ்வரையின் நடுவே மந்தரத்தை அவன் கண்டான். அக்காட்சியில் தன்னை மறந்தவனாக நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.

மலைகளுக்கு அப்பால் கதிர்முகம் எழுந்தது. அனைத்து முடிப்பாறைகளும் ஒரு பக்கம் பொன்னாக மாறின. பறவைகள் தெளிந்த வானில் சிறகுலைத்து சுழன்று சுழன்று எழுந்தமர்ந்தன. அங்கிருந்து ஓசைகள் எதுவும் கேட்கவில்லை. உயிர்களின் ஓசைகள் நெடுந்தொலைவு கேட்பதில்லை. படைக்கலன்களும் கருவிகளும் எழுப்பும் ஓசைகளே காற்றைக் கடந்தும் சென்று சேர்கின்றன. அவை உயிர்க்குலங்களுக்கு அப்பால் என எழும் விழைவு கொண்டவை. உயிர்க்குலங்களின் ஓசைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவையும்கூட. அவன் புரவியைத் தட்டி அதை புழுதி படிந்த பாதையினூடாக கீழே இறக்கிக்கொண்டு சென்றான். வளைந்து வளைந்து இறங்கியபோது தன்னை ஒரு பருந்தென உணர்ந்தான்.

பச்சைப்புல் இடைவரை செழித்துப் பரந்து கிடந்த நிலத்தை அடைந்ததும் அவன் புரவி காலை ஊன்றி நின்றுவிட்டது. “செல்க! செல்க!” என்று அவன் அதை தட்டினான். அது தலையை அசைத்து ஓசை எழுப்பியது. அவன் அச்சிற்றூருக்கு இருக்கும் தொலைவை பார்த்த பின்னர் கடிவாளத்தையும் சேணத்தையும் கழற்றி அங்கிருந்த சிறிய மரத்தின் மீது தொங்கவிட்டான். அதன் பின்பக்கம் தட்டி “செல்க!” என்றபின் நடந்து மந்தரத்தை சென்றடைந்தான். நீர் நிரம்பி ஓடிக்கொண்டிருந்த ஓடைக்கு அருகே வந்து குனிந்து கைகால்களை கழுவிக்கொண்டு மறுபக்கம் கால் வைத்து மரப்பாதையிலேறி ஊருக்குள் நுழைந்தான்.

எதிரே கையில் கூடையுடன் வந்த முதுமகள் அவனிடம் இயல்பாக “வடநிலத்து முனிவரை பார்க்க வந்திருக்கிறீர்களா?” என்றாள். பிறிதெவரும் அங்கு வருவதில்லை என்று அவ்வினாவிலிருந்து உணர்ந்து அவன் புன்னகையுடன் “ஆம், அன்னையே. வணங்குகிறேன்” என்றான். அவளுக்கு முகமன் உரைக்கத் தெரியவில்லை. வெறுமனே தலையசைத்தாள். அவள் “அங்கு மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கிறார். செல்க!” என்றாள். அவன் இளைய யாதவரின் குடில்வாயிலை வந்தடைந்தான். உள்ளே எவரும் இருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. உள்ளே பொருளென எதுவுமே இல்லை என்று தோன்றியது. திரும்பிப் பார்த்தபோது குறுங்காட்டின் விளிம்பில் மரத்தடியின் வேரில் இளைய யாதவர் அமர்ந்து குழலூதிக்கொண்டிருப்பதை கண்டான். அருகணைந்து சற்று அப்பால் நின்றான்.

மரக்கூட்டங்களின்மேல் புலரியொளி எழுந்திருந்தது. பறவைகள் பறந்திறங்கி புற்பரப்பில் அமர்ந்து எழுந்தன. அவன் வருவதை எவரும் உணரவில்லை. அவரைச் சூழ்ந்து குழந்தைகள் அமர்ந்திருந்தன. பெரும்பாலும் பெண் குழந்தைகள். இளைய யாதவர் விழிமூடியிருந்தார். சற்றே பெரிய குழந்தைகளின் நீண்ட விழிகள் இசையில் மயங்கி சிவந்து வெறிப்பு கொண்டிருந்தன. துயிலென இமை தழைந்திருக்க முகம் தழைந்து கனவில் குழைந்திருக்க அமர்ந்தும் படுத்தும் இளம்குழவிகள் இசையில் அமைந்திருந்தன. ஒவ்வொரு முகமாக நோக்கியபடி அவன் நின்றான். மானுடர் பிறிது எவரேனும் இசையில் அத்தனை தோய இயலுமா? பெண்களைப்போல ஆண்கள் இசைக்கு முழுதளிக்க இயலுமா? பெண்களும் குழவிப்பருவத்திலன்றி இசையே என்றாக முடியுமா?

குழலிசையே பெண்களுக்குரியது. சுழன்று சுழன்று இனிமை மேலும் இனிமை என்று செல்வது. குழைந்து மன்றாடி உருகி திளைத்து எழுந்து ஒளிர்ந்து பொலிந்து மீண்டும் எழுவது. பெண்டிர் மட்டுமே அதை முழுதுணர முடியும். அதன் அத்தனை அசைவுகளிலும் பெண்மை இருந்தது. சிற்றோடைகளில், தளிர்க்கொடிகளில், புகைச்சுருள்களில், பட்டின் நெளிவுகளில், மெல்லிறகுகளில் எழும் பெண்மை. பாலைநிலத்து அலைகளில், நீர் நுரையில் , திசைவளைவில் தோன்றும் மென்மை. அவன் பெருமூச்சுடன் மீண்டபோது விழிநீர் வழிந்து மார்பை நனைத்திருந்தது. இரு கைகளையும் மார்பில் சேர்த்து வைத்து தலைகுனிந்து நின்றிருந்தான்.

குழலை உதட்டிலிருந்து எடுத்தபின் விழிதிறந்த இளைய யாதவர் அவனை நோக்கி “வருக!” என்றார். அவன் அச்சொல்லை நெடுந்தொலைவில் என கேட்டான். “எப்போது வந்தாய்?” என்றார் இளைய யாதவர். அவன் முழந்தாளிட்டு மண்ணில் அமர்ந்து தலைவணங்கினான். “என்ன நிகழ்வு?” என்று அவர் கேட்டார். “எத்தனை காலமாகிறது இக்குழலோசை என் செவியில் கேட்டு!” என்றான். “இங்கு ஒவ்வொரு நாளும் இசைக்கிறேன். நாளில் பெரும்பகுதி குழலிசையும் விளையாட்டும்தான்” என்றார். “ஆம், குடிலுக்குள் பார்த்தேன். நூலென எதுவுமில்லை” என்று அவன் சொன்னான்.

பெண் குழந்தைகள் இசை நின்றுவிட்டதை அறியாதவைபோல் அங்கு பரவியிருந்தன. அவன் நோக்குவதைப் பார்த்து இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “தேனீக்கள்போல இசை கேட்க வேண்டும் என்பார்கள். தேனில் பிறந்து உடல்கொள்கின்றன. தேனையே சிறகாகக்கொண்டவை அவை எனப்படுகின்றன. அவற்றின் அசைவு தேனின் நடனம். அவற்றின் இசை தேனின் ஓசை” என்றார். சாத்யகி “இவ்விசை பெண்டிருக்குரியது என்று எனக்குத் தோன்றியது” என்றான். “ஆம், அவர்களை அணுகியறியும் ஆண்களால் இசைக்கப்படவேண்டியது” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். சாத்யகி புன்னகைத்தான்.

அவர் அவன் தோளில் கைவைத்து எழுந்துகொண்டு குழலை இடைக்கச்சையில் செருகியபடி நடந்தார். அவன் பெருமூச்சுகளை விட்டுக்கொண்டு உடன் நடந்தான். “கூறுக!” என்றார் இளைய யாதவர். “அரசே, தாங்கள் நகர் திரும்ப வேண்டும்” என்று அவன் சொன்னான். “அதைக் கூறவா இத்தனை தொலைவு வந்தாய்?” என்றார். “ஆம், அதை கூறுவதற்காக மட்டுமே தேடி வந்தேன்” என்று சாத்யகி சொன்னான். “தாங்கள் அறியாதது எதுவும் இன்றில்லை. எனினும் அறிய வேண்டியவற்றை அறிவிப்பது என் கடமை என்பதனால் வந்தேன்.” அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “என் சொற்கள் சொல்லப்பட்டன என்றாகவேண்டும், சொல்லியிருக்கலாம் என்று தோன்றலாகாது. ஆகவேதான்” என்றான்.

“சொல்” என்றார். “துவாரகை இன்று எந்நிலையில் இருக்கிறது என்று அறியவேண்டும். ஒருவேளை நீங்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும் தோன்றுகிறது. ஏனெனில் மைந்தரைப்பற்றி தீயவை எதையும் தந்தையர் அறிவதே இல்லை. அவர்களின் அகத்திலிருந்து ஒன்று எழுந்து அவற்றை விலக்குகிறது. ஆகவே அவர்களின் விழி காண மறுக்கிறது” என்றான். இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் தலைகுனிந்து நடந்தார். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து அரசரிளையோர் நால்வரும் கிளம்பிச்சென்றுவிட்டனர் என்று தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். சில நாட்களுக்கு முன் அரசர் யுதிஷ்டிரனும் அரசியுடன் கானேகினார். அஸ்தினபுரியின் அரசு இன்று அவர் குடியின் இளையவர் யுயுத்ஸுவிடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. யுயுத்ஸு மணந்த சூதப்பெண் சம்வகையால் அப்பேரரசு இன்று நடத்தப்படுகிறது” என்றான்.

இளைய யாதவர் கேட்டுக்கொண்டு நடந்தார். “துவாரகையிலிருந்து பரீக்ஷித்தை இந்திரப்பிரஸ்தத்துக்கு கொண்டுசென்றுவிட்டார்கள். அவனுக்கு பதினெட்டு ஆண்டு அகவை நிறையும்போது மணிமுடியை அவனிடம் அளித்துவிட்டு அரசு ஒழியவேண்டும் என்பது யுயுத்ஸுவுக்கு அரசர் இட்ட ஆணை. அதுவரை யுயுத்ஸுவின் சொல்லே அஸ்தினபுரியை ஆளும். அச்சொல்லுக்கு மெய்ச்சொல் சாந்தி நூல்களும் அனுசாசன நூல்களும் நிலைகொள்கின்றன.” இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்று கண்டு அவன் தொடர்ந்தான். “அஸ்தினபுரி சம்வகையால் முறையாகவே ஆளப்படுகிறது. அரசி என்றும் அன்னை என்றும் கொல்வேல் கொற்றவை என்றும் அவரை மக்கள் வணங்குகிறார்கள். சத்யவதியின் வடிவம் அவர் என்கிறார்கள். யுயுத்ஸு நெறி நோக்க அந்நெறிகளை செயலாக்குகிறார். சொல்லும் பொருளுமென அவர்கள் இணைந்துள்ளார்கள் என்று சூதர்கள் பாடுகிறார்கள்.”

“ஆனால் ஏழு முறை நான் சென்று பார்த்தபோது அஸ்தினபுரியின் அவையிலும் அரசரிடமும் நான் ஒன்று உணர்ந்தேன். அது சம்வகையில் இருந்து உருவான கொள்கை என தெளிந்தேன்” என சாத்யகி தொடர்ந்தான். “அவர்களுக்கு இன்று துவாரகையுடனோ பிற துணைநாடுகளுடனோ நேரடித் தொடர்புகள் ஏதுமில்லை. அங்கநாடும் இடும்பநாடும் மட்டுமே தன் குருதித் தொடர்பு நாடென்று அரசி எண்ணுகிறார். கர்ணனின் மைந்தன் முடி சூடி அதை ஆள்கிறான். பார்பாரிகனின் இளையோன் இடும்பநாட்டை ஆள்கிறான். பிற நாடுகள் எதன் உட்சிக்கல்களிலும் அஸ்தினபுரி தலையிடுவதில்லை. நான் அனுப்பிய தூது எதற்குமே முறையான மறுமொழி வரவில்லை. துவாரகையிலிருந்து செல்லும் செய்திகள் எதையுமே ஓரிரு சொற்களுக்கு மேல் அரசி செவிகொள்வதில்லை என்று தூதர் உரைத்தனர்.”

துவாரகையின் நிலையை அரசி கருத்தில் கொள்ளவேண்டுமென்று சொல்வதற்காக முதல்முறையாக நான் அங்கு சென்றேன். என்னை ரிஷபவனத்தின் அரசன் என்ற நிலையில் அரசி அவையில் வரவேற்றார். என் தூதை சொல்லும்படி ஆணையிட்டார். நான் “அரசி, துவாரகைப் பெருநகர் குடிப்பூசல்களாலும் முடிப்பூசல்களாலும் அழிந்துகொண்டிருக்கிறது. அஸ்தினபுரியை ஆக்கியவர் துவாரகையின் அரசராகிய இளைய யாதவர். அவரே அஸ்தினபுரிக்கும் காவலர் என அறிவீர்கள். இளைய யாதவரின் நகரை தாங்கள் அழியவிடலாகாது. படையுடன் வந்து அங்கு நெறி நிலைநாட்டவேண்டும்” என்றேன். அவையினர் அரசியின் சொற்களுக்காகக் காத்து அமர்ந்திருந்தனர்.

சற்றுநேரம் எண்ணம்சூழ்ந்த பின் அரசி என்னிடம் “எதை நிலைநாட்டவேண்டும்?” என்று கேட்டார். “குலத்தார் நடுவே ஒருமையை. அரியணையில் அரசை. குடிகளிடையே நம்பிக்கையை” என்றேன். “அங்கு அரசரால் முடிசூட்டப்பட்டவர் யார்?” என்று சம்வகை கேட்டார். “அரசர் இருக்கையிலேயே ருக்மிணியின்  மைந்தர் சாருதேஷ்ணன் பட்டத்து இளவரசராக அவையமர்ந்தது உண்டு” என்றேன். “அப்போது பிரத்யும்னன் சம்பராசுரரின் அரண்மனையில் இருந்தார்.” சம்வகை “ஆம், ஆனால் யாதவக் குடியவைகளில் பட்டத்து இளவரசர் என அமர்ந்திருந்தவர் சத்யபாமையின் மைந்தரான பானு” என்றார். “ஆம், ஆனால்…” என்றபின் நிறுத்திக்கொண்டேன். “ஆனால் பின்னாளில் படைகொண்டு சென்று வென்றவர்கள் ருக்மிணியின் மைந்தர் பிரத்யும்னனும் ஜாம்பவதியின் மைந்தர் சாம்பனும். அவர்கள் படைநிலங்களில் பட்டத்து இளவரசர்களாக அமர்ந்ததுண்டு” என்றார்.

அவர் சொல்லவருவது என்ன என்று எனக்கு புரிந்தது. “ஆம், அதனால்தான் இத்தனை குழப்பங்களும். அதன்பொருட்டே தங்கள் உதவியை நாடி வந்தேன்” என்றேன். “குடிப்பூசல் எவரிடம்?” என்று சம்வகை கேட்டார். அவர் அனைத்தும் அறிந்திருந்திருக்கிறார் என்று தெரிந்தது. ஆனால் நான் சொல்லவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறார். நான் குறைத்துச் சொல்ல முடியாது, பெருக்கவும். ஆகவே நிகழ்வதை சொன்னேன். “அரசி, அங்கே மூன்று குலக்குழுக்கள் என மக்கள் பிரிந்திருக்கின்றனர். ஏனென்றால் அரசகுடியினர் அவ்வண்ணம் பிரிந்திருக்கிறார்கள். துவாரகையின் மக்களில் பெரும்பகுதியினர் யாதவர்களே. அவர்கள் சத்யபாமையின் மைந்தர் பானுவை அரசனாக எண்ணுகிறார்கள்.”

“இன்னொரு சாரார் ஷத்ரியர்கள். வெவ்வேறு காலங்களில் துவாரகைக்கு வந்தவர்கள். பெரும்பாலும் அரசர் மணம்கொண்ட நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்கள். அரசுப்பொறுப்புகளையும் படைப்பொறுப்புகளையும் நடத்தியவர்கள். அவர்கள் ருக்மிணிதேவியின் மைந்தர் பிரத்யும்னனையே தங்கள் அரசர் என எண்ணுகிறார்கள். ஷத்ரியர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ருக்மிணிதேவியின் விதர்ப்பநாட்டவர். அரசி நக்னஜித்தியின் கோசலநாட்டினரும், மித்ரவிந்தையின் அவந்தியினரும், பத்ரையின் கேகயத்தினரும் பிரத்யும்னனை ஆதரிக்கிறார்கள். ஷத்ரியர்களின் எண்ணிக்கை வலுவானதாகவே உள்ளது” என்றேன்.

“எஞ்சியோர் நிஷாதர், அசுரர்” என்றார் சம்வகை. “ஆம், அரசி. ஆனால் அவர்களின் எண்ணிக்கையும் சிறிதல்ல” என்றேன். “நிஷாதகுடியினரான ஜாம்பவதியின் மைந்தர் சாம்பர் பெருவீரர். அவருடன் காளிந்தியின் மைந்தர்கள் சுருதனும் பிறரும் நின்றிருக்கிறார்கள். மத்ரநாட்டு அரசி லக்ஷ்மணை ஷத்ரியர்களுடன் நின்றிருக்க விரும்பினார்கள். ஆனால் அவைகளில் அவர் மைந்தர்கள் நிஷாதர்களாகவே நடத்தப்பட்டனர். ஆகவே சென்ற சில மாதங்களாக அவர்கள் சாம்பனின் ஆதரவாளர்களாக மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். துவாரகையில் நிஷாதர், அரக்கர், அசுரர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகவே முன்பு இருந்தது. ஆனால் இப்போது வெவ்வேறு நிலங்களில் இருந்து வந்து குடியேறி நிறைந்திருக்கிறார்கள். யாதவர்களிலும் ஷத்ரியர்களிலும் பலர் குருக்ஷேத்ரப் போரில் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். ஆகவே ஏனையோர் பெருகித்தெரிகிறார்கள்.”

நான் மேலே சொல்வதற்காக அரசி காத்திருந்தார். “யாதவர்களிடையே குடிப்பூசல் உள்ளது. விருஷ்ணிகளும் போஜர்களும் அந்தகர்களும் முரண் கொண்டு நின்றிருக்கின்றனர். விருஷ்ணிகள் தங்களுடையதே துவாரகை என எண்ணுகிறார்கள். அந்த எண்ணம் பிற யாதவர்களை ஒவ்வாமைகொள்ளச் செய்கிறது. சததன்வாவின் கொலைக்கு பழிவாங்கும் வெறி இன்னும் அந்தகர்களிடையே உள்ளது. குருக்ஷேத்ரப் போரிலிருந்து திரும்பி வந்த கிருதவர்மன் அந்தகர்களின் தலைவனாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் இன்னும் துவாரகையை வந்தடையவில்லை. அவர் எங்கிருக்கிறார் என்றும் எவருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால் அவரைப்பற்றி பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். போஜர்கள் விருஷ்ணிகள் மீதான ஐயத்தால் அந்தகர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.”

“இன்று தேவை துவாரகையின் குடிகளிடையே ஒத்திசைவை உருவாக்கி அரியணையை உறுதி செய்தல். இளைய யாதவர் அமர்ந்த அரியணையில் உரிய அரசரை அமர்த்தி, அவருடைய கோலுக்கு அஸ்தினபுரியின் வாள் துணையாகும் என அறிவித்தல். அதை செய்தாகவேண்டும் அஸ்தினபுரியின் அரசர்” என்று உரைத்தேன். சம்வகை “நன்று, அவ்வண்ணம் ஒருவரை நான் அரியணையில் அமர்த்துகிறேன். அதன் பின் நான் என்ன செய்யவேண்டும்? அவரை பிறர் ஏற்கவில்லை எனில் என்ன வழி?” என்றார். “அஸ்தினபுரியின் பெரும்படை அவ்வரசருக்கு துணை இருக்கிறதென்று குடிகள் அறிந்தால் போதும்” என்றேன்.

அரசி சற்றே புன்னகைத்து “அப்பெரும்படை இங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்று பெரும்பாலை நிலங்களுக்கு அப்பால் துவாரகையில் நெடுங்காலம் தங்க இயலாது. பூசலொன்று வருமெனில் இங்கிருந்து கிளம்பி அங்கு வரை செல்வதும் எளிதல்ல. யாதவரே, துவாரகை பாரதவர்ஷத்திலிருந்து விரிந்த வெறுநிலங்களால் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே பாரதவர்ஷத்தின் எந்த நாடும் அதை ஆள இயலாது. முன்பு அந்நிலத்தை இளைய யாதவர் தெரிவு செய்ததே பாரதவர்ஷத்தின் கைகள் அங்கு செல்லக்கூடாதென்பதற்காகத்தான். இன்று அதுவே எதிர்விளைவை உருவாக்கியுள்ளது. அஸ்தினபுரியல்ல, எந்த நாடும் துவாரகையை முழுதும் கட்டுப்படுத்த இயலாது” என்றார்.

“துவாரகை தன் நெறிகளை தானே கண்டடைய வேண்டும். தன் அரசரை அதுவே தெரிவு செய்யவேண்டும். அஸ்தினபுரி உண்மையில் அங்கே செய்வதற்கொன்றுமில்லை” என்றார் சம்வகை. “அரசி, அவ்வண்ணம் தாங்கள் எங்களை கைவிடலாகாது” என்றேன். “இது கைவிடுவதல்ல. இயலாத ஒன்றை பொறுப்பேற்றுகொள்ளலாகாது என்பது அரசுசூழ்தலின் நெறிகளில் ஒன்று. தொடங்காதிருக்கையில் அச்சமேனும் எஞ்சும், தொடங்கி தோல்வியடைந்தால் அது வீழ்ச்சியின் தொடக்கம் என்று ஆகக்கூடும்” என்றார் சம்வகை. “நேரடியாகவே சொல்கிறேனே, அங்கே இரு மாவீரர்கள் உள்ளனர். அனிருத்தனும் சாம்பனும்தான் பாரதவர்ஷத்தில் இன்றிருக்கும் போர்வீரர்களில் முதன்மையானவர்கள். அஸ்தினபுரியில் இன்று ஐந்து அரசர்களும் இல்லை. அவர்களின் மைந்தர்களும் களம்பட்டுவிட்டனர். அனிருத்தனுக்கும் சாம்பனுக்கும் எதிராக நாங்கள் எவரை படைமுகம் கொள்ளச் செய்யமுடியும்?”

நான் திகைத்துவிட்டேன். அரசி தன் நுண்மாண் நுழைபுலத் தேர்ச்சிக்கு அடியில் எளிய பொதுக்குடிப் பெண்ணே என்பதை அந்த நேரடிச்சொல் காட்டியது. ஆனால் அவர் மேலும் பேசியபோது கடந்து காணும் கண்கொண்ட பேரரசி அவர் என்று தெரிந்தது. “யாதவரே, இன்று அஸ்தினபுரி பாரதவர்ஷத்தின் மாபெரும் பேரரசு. அரசுகளும் அமைப்புகளும் வளர்வதில் எப்போதும் ஒரு முறைமை தெரிகிறது. அவை வளர வளர அவற்றில் உள்ள ஒவ்வொன்றும் வளர்கின்றன. அவற்றைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஒவ்வொன்றும் அதேயளவு வளர்கின்றன. பிழைகள் வளர்கின்றன, முரண்பாடுகள் வளர்கின்றன, அன்றாடச் சிக்கல்கள் ஒவ்வொன்றும் பேருருக் கொள்கின்றன. ஒரு சிறுநாட்டில் ஒரேநாளில் முடியும் ஒரு சின்னஞ்சிறு இடர் பேரரசில் பல மாதங்கள், பல ஆண்டுகள் நீளக்கூடும். ஏனென்றால் ஒவ்வொன்றுடனும் அப்பேரரசின் பேரமைப்பில் உள்ள ஒவ்வொன்றும் வந்து சேர்ந்துகொள்கிறது. சினங்கள், ஐயங்கள், கசப்புகள், குழப்பங்கள், பிழைகள் எல்லாம் வந்தமைந்து ஒவ்வொரு புள்ளியும் பேருருக்கொண்டு பேரெடைகொண்டு வீங்கிப் பெருத்து எழுகிறது.”

“ஆனால் விந்தை என இன்னொன்றும் உண்டு. அப்பேரரசின் ஆட்சியமைப்பு அவ்வண்ணம் பெரிதாக வளர்ந்துசெல்வதில்லை. அது நுரைபெருப்பதுபோல நோக்க நோக்கப் பெருகி வியனுருக் கொள்ளும். அதன் உட்கூறுகள் வளர்ந்து விரிந்து செல்லும். அவற்றுக்கிடையே எண்ணி எண்ணித் தொடமுடியாத தொடர்பாடல்முறைமைகள் அமையும். மானுட உருவாக்கமா தெய்வப்படைப்பா என்று உணரமுடியாத அளவுக்கு நுண்ணியதும் சிக்கலானதும் பேருருக்கொண்டதுமான ஓர் ஆட்சியமைப்பு சில ஆண்டுகளில் தன்னைத்தானே கட்டிக்கொண்டு வளர்ந்து தலைக்குமேல் என எழுந்து நிற்கும்.”

“ஆனால் அவ்வளர்ச்சிக்கு ஓர் எல்லை உண்டு. அங்கே அது உறைந்து நிற்கத் தொடங்கும். புற்றென வளர்ந்து பாறையென ஆகிவிட்டதுபோல. அதன்பின் அதனால் எழமுடியாது. ஆனால் பேரரசோ முந்தைய விரைவிலேயே பெருகிக்கொண்டிருக்கும். ஒரு கட்டத்தில் ஆட்சியமைப்பு அதன்முன் திகைத்து நிற்கும். அது நிலைக்கத் தொடங்கியதுமே செயலிழக்கவும் தொடங்கும். ஏனென்றால் செயலாற்றும்பொருட்டு உருவானவை அதன் அமைப்புகளும் நெறிகளும். வளர்ந்துகொண்டே இருக்கும் ஒன்றின் முறைமைகள் அதிலுள்ளவை. நிலைகொண்டதுமே அதன் கூறுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டி உரசிப் பின்னி சிடுக்காகும். அதன் ஆற்றல் அழியலாகும். அது வளர்ந்ததைவிட மேலும் விரைவாக அது அழியத்தொடங்கும். நெரிபடும் ஒலிகள் கேட்கும். ஒரு கணத்தில் யானையைக் கட்டிய சங்கிலிபோல ஆட்சியமைப்பு உடைந்து தெறிக்கும். அப்பேரரசு சரியும்” என்று அரசி சொன்னார்.

“யாதவரே, அடித்தளம் மீது அமைக்கப்பட்ட எந்தக் கட்டடமும் ஒருநாள் விரிசலிட்டு மண்மேல் விழும் என்பார்கள் சிற்பிகள். ஒவ்வொரு கட்டடத்தையும் மண் இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எடையென ஒவ்வொரு பொருளிலும் அவ்விழைவே திகழ்கிறது. ஒரு கட்டடம் கட்டப்பட்டு மிகச் சில நாட்களுக்குள்ளாகவே அதில் முதல் விரிசல் தோன்றிவிடுகிறது. எத்தனை அடைத்தாலும் எவ்வளவு திருத்தினாலும் அந்த விரிசல் பெரிதாகிக்கொண்டேதான் இருக்கும். ஏனென்றால் அது மண்ணின் விசை. மண்ணின் பேருருவுக்கு முன் மலைகள் சிறுபூழித்துணுக்குகள்தான். விரிசலை மறைக்கலாம். அவ்விரிசலை ஏற்றுக்கொண்டே மேலே செல்லலாம். ஆனால் உறுதியாக, மாற்றே இன்றி விரிசல் அக்கட்டடத்தின்மேல் படரும், பிளந்து வீழ்த்தும்.”

“பேரரசின் வளர்ச்சியும் எங்கோ நின்றுவிடும். நிலத்தின் இயல்பால் அது கட்டுப்படுத்தப்படும். படைகள் செல்லும் தொலைவு என்னும் எல்லை எப்படியாயினும் அதற்குண்டு. ஆனால் அப்பேரரசு உருவாக்கும் அச்சமும் ஐயமும் அதன் மீதான காழ்ப்பும் பெருகிக்கொண்டே செல்பவை. ஒன்று பிறிதை வளர்க்க அவை இருளென எழுந்து சூழ்ந்துகொள்பவை. ஆகவே என்றேனும் ஒருநாள் எந்தப் பேரரசுக்கும் அதன் எதிரிகள் மும்மடங்கென ஆவார்கள். அவர்களால் அப்பேரரசு வெல்லப்படும். அதன் மீதிருக்கும் அச்சமும் ஐயமும் காழ்ப்பும் பகைவெறியாக மாறி அதை முற்றழிக்கும். இம்மண்ணில் அவ்வண்ணம் அழிந்து மறைந்த பேரரசுகள் மண்ணில் பூழியென கரைந்தன. சொல்லில் கனவென நிலைகொள்கின்றன.”

“ஆகவே இங்கே நான் ஒவ்வொரு நாளையும் அடியொழுக்கு நிறைந்த ஆற்றை என கடக்கிறேன். ஒவ்வொரு காலடியையும் சேற்றுநிலத்து யானை என வைக்கிறேன். இன்று நான் செய்யும் ஒரு சிறுபிழை போதும், பெருகிப்பெருகி இப்பேரரசை அது வீழ்த்திவிடும். என் கண்முன்கூட அது நிகழலாம். ஆகவே நான் துவாரகையில் தலையிடப்போவதில்லை” என்று சொல்லி அரசி கைகூப்பினார். “அரசி, துவாரகையின் இடர் என்பது…” என நான் மேலும் தொடங்க அரசி “சேற்றுநிலம் என நான் சொன்னதே துவாரகையைத்தான், யாதவரே” என்றபின் எனக்கான அவைச்சொல் முடிந்துவிட்டதைக் காட்டும்பொருட்டு மறுபக்கம் திரும்பிக்கொண்டார். நான் எழுந்து தலைவணங்கி வெளிவந்தேன்.

முற்றத்தில் நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த சாத்யகி “தாங்கள் அமரலாமே?” என்று இளைய யாதவரிடம் சொன்னான். “ஆம்” என்று அவர் சென்று திண்ணையில் இடப்பட்ட ஈச்சம்பாயில் அமர்ந்துகொண்டார். சாத்யகி அவர் அருகே வந்தான். அவன் கீழே அமரப்போக அவர் அவன் தோளைப் பற்றி இழுத்து தன் அருகே தனக்கிணையாக அமரச்செய்தார். அவன் உடல் குறுகினான். “இங்கே மேல்கீழ் என ஏதுமில்லை. மானுடரிலும் பொருட்களிலும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். சாத்யகி தலையசைத்தான்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 5

பகுதி இரண்டு : நீலச்சிறுபீலி – 3

அர்ஜுனன் சொன்னான். அஸ்தினபுரியிலிருந்து கிழக்கே சென்று மகதத்தினூடாக வங்கத்தில் இறங்கி கலிங்கத்தை அடைந்தேன். அங்கிருந்து மேற்காகத் திரும்பி விதர்ப்பத்தினூடாக மாளவம் நோக்கி சென்றேன். செல்லும் வழியில் நான் கிளம்பிய ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின்னர் மூத்தவர் பீமசேனன் அவ்வாறே வடதிசை நோக்கி சென்றுவிட்டதை அறிந்தேன். அவர் வெள்ளிப் பனிமலை அடுக்குகளின் எல்லையை கண்டுவிட்டார், அதைக் கடந்து அப்பால் செல்லாது அவரால் அமைய இயலாது. அவர் பீதர் நாட்டை நோக்கி சென்று கொண்டிருப்பார், அங்கு அவர்களுடன் இயல்பாகக் கலக்க அவரால் இயலும், ஒருவேளை மீண்டு வராமலே ஆகக்கூடும்.

மேலும் சில நாட்களுக்குப் பிறகு சகதேவன் தெற்கு நோக்கி சென்றான் என்னும் செய்தியை அறிந்தேன். நகுலன் மேற்கு நோக்கி என்று பின்னர் கேட்டேன். மூத்தவர் அவர்களை வாழ்த்தி அனுப்பியிருப்பார். அவர்கள் மூவரும் முன்னரே அவர்கள் சென்ற பயணத்தையே மீளவும் செல்கிறார்கள். கொடியும் படையும் கொண்டு சென்றபோது தவறவிட்டவற்றை தன்னந்தனியாக சென்று தொட்டெடுக்க விழைகிறார்கள் போலும். மூத்தவர் யுதிஷ்டிரனும் அவ்வண்ணமே, அவர் சென்ற பயணங்களில் பிறிதொருவராக மீண்டும் செல்கிறார். எனில் நானும் கிழக்கு நோக்கித்தானே செல்ல வேண்டும்? கிழக்கே செல்லவே என் உள்ளம் விழைந்தது. என்றும் கிழக்கே என் திசை. என் தெய்வத்தந்தைக்குரியது அது.

மாளவத்திலிருந்து தெற்கு நோக்கி வரும்போது காட்டில் ஒரு சூதனை கண்டேன். அந்த மரத்தடியில் அவனுடன் ஏழெட்டு வணிகர்கள் மட்டும் இருந்தனர். தன் கிணையையும் யாழையும் மீட்டிப் பாடிய அவன் அஸ்தினபுரியின் பெருவேள்வியின் கதையை சொன்னான். அவன் அதை முடித்தபோது சொன்ன கதை அதுவரை கேட்டிராதது. அஸ்தினபுரியிலிருந்து கதைகள் கிளம்பி நாடெங்கும் சென்றுகொண்டிருந்தன. யாதவரே, இன்று அஸ்தினபுரிக்கு நாடெங்கிலுமிருந்து கதைகள் வந்து சேர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவ்வண்ணம் கூறப்பட்ட ஒரு கதை அது. பாதி பொன்னுடலான ஒரு கீரியின் கதை. அதை நான் அப்போதுதான் அறிகிறேன். அஸ்தினபுரியை கதைகளின் வழியாக திரும்பத் திரும்ப கண்டடைந்துகொண்டே இருக்கிறேன்.

அவன் அக்கதையை சொல்லி முடித்து வணங்கினான். சூழ்ந்திருந்தவர்கள் அஸ்தினபுரியைப் பற்றி பேசலாயினர். அப்பெரும்போரை, அதில் திரண்டெழுந்த வேதத்தை. பாற்கடல் கடைந்த அமுதென்று எழுந்தது அது என்றார் ஒருவர். யாதவரே, நான் கேட்டது பிறிதொரு போர். தெய்வங்கள் ஆட மானுடர் அவற்றின் கையில் திகைத்து அமர்ந்திருந்தனர் அதில். அனலைச் சூழ்ந்து அனைவரும் படுத்துக்கொண்ட பின்னர் நான் விண்மீன்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அரைத்துயில் வந்து என்னை மூடியபோது என் உள்ளம் எழுந்து அக்கதை காட்டிய வழியினூடாகச் சென்று அம்முதுமகள் அனல் மூட்டிய அடுப்பை வந்தடைந்துவிட்டது. அந்த அடுப்பின் அருகே ஒரு சிறுகுடிலில் தாங்கள் அமர்ந்திருந்தீர்கள்.

“எவ்வண்ணம்?” என்று இளைய யாதவர் கேட்டார். அர்ஜுனன் புன்னகைத்து “யாதவரே, தாங்கள் ஒருவயதுக் குழந்தையாக இருந்தீர்கள். பூழியில் விளையாடி மண்மூடிய உடல்கொண்டிருந்தீர்கள். மண்ணில் இருந்து ஒரு விதையை என ஒரு முதுமகள் தங்களை தூக்கி எடுத்தாள். நீங்கள் கால்களை உதறி திமிறிக் கூச்சலிட்டுத் துடிக்க பற்றி இழுத்து தூக்கிச்சென்றாள். குடிலுக்குப் பின்புறம் வெந்நீர் கலத்தின் அருகே கொண்டுசென்று நிறுத்தி இரு கைகளையும் பிடித்து சேர்த்து வைத்து உங்களை நீராட்ட முயன்றாள். நீங்கள் கூச்சலிட்டு துள்ளிக்கொண்டிருந்தமையால் ஒரு காலால் உங்கள் இரு கால்களையும் சேர்த்துப் பிடித்து நிலத்தோடு பதித்தபின் வலக்கையால் மரக்குடுவையில் அள்ளி இளவெந்நீரை உங்கள் மேல் ஊற்றினாள்” என்றான்.

நீங்கள் அந்த நீரை வாயில் உறிஞ்சி அவள் மேல் துப்பி கூச்சலிட்டு அழுதீர்கள். அவள் அதை மகிழ்ந்து சிரித்து ஏற்று நீரை அள்ளி விட்டு உங்களை கழுவினாள். நீர் உடலில் விழுந்து சற்று நேரம் கழிந்ததுமே நீங்கள் அதில் மகிழ்ந்து அவள் கையை உதறி மீண்டு அத்தோண்டியை வாங்கி நீங்களே நீரள்ளிவிட்டு குளிக்கத்தொடங்கினீர்கள். உங்கள் சிரிப்பை அருகில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மேல்வாயில் இரு பால்பற்கள். அகன்ற செவ்விதழ்கள். தலையில் சூட்டப்பட்ட பீலியில் நீர்த்துளிகள். முதலில் அது அனிருத்தனின் மைந்தன் வஜ்ரநாபன் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. பின்னர் அறிந்தேன், அது தாங்களே என்று. யாதவர்களில் தலையில் பீலிவிழி சூடுபவர் தாங்கள் ஒருவரே. புழுதியிலாடி மறைந்திருக்கையிலும் பீலி நீலச்சுடர் எனத் தெரிந்ததை எண்ணினேன். எங்கும் அப்பீலியைக்கொண்டே உங்களை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

நீங்கள் என்னை நோக்கி கைநீட்டி “விளையாட வா!” என்றீர்கள். நானும் அப்போது அதே அகவை கொண்ட குழவியாக இருந்தேனா? தெரியவில்லை. “விளையாட வா!” என்று மீண்டும் அழைத்தீர்கள். உங்கள் சொற்களை கேட்டேன். “என்ன விளையாட்டு?” என்று நான் கேட்டேன். “இங்கே விளையாட்டு…” என்றீர்கள். விழித்துக்கொண்டேன். இருளை நோக்கி படுத்திருந்தேன். ஒளிரும் நீல விண்மீன் ஒன்று மிக அருகே என தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதை நோக்கிக்கொண்டிருக்கையில் நான் துயரற்றிருந்தேன். இனிமையே என ஆகிவிட்டிருந்தேன். இழந்தவை அனைத்தையும் கடந்து மறுகரையில் நின்றிருந்தேன்.

சூதனின் ஆடையின் ஓசை கேட்டு நான் எழுந்து அமர்ந்தேன். அனலுக்கு அப்பால் அச்சூதனும் எழுந்து அமர்ந்திருந்தான். என்னை நோக்கி புன்னகைத்து “ஒரு கனவு” என்றான். “எவரிடம் சொல்ல என எண்ணினேன், விழித்துக்கொண்டேன்.” நான் “கூறுக!” என்றேன். “அங்கே அன்னத்தால் வேள்வி நிகழ்ந்த அடுப்பருகே நான் மகாருத்ரனை கண்டேன். நெற்றியில் அனல்விழி எழுந்த கோலம். விழிமணி மாலைகள். முப்புரி வேல். நஞ்சுண்ட கழுத்து. ஆனால் விந்தை, ஓர் அகவை மட்டுமே கொண்ட சிறுவனென அமர்ந்திருந்தார் சங்கரன். புலித்தோலாடை அணிந்து இடையில் உடுக்கை தொங்க. விந்தையான கனவு என கனவுக்குள்ளேயே எண்ணிக்கொண்டேன், எழுந்தேன்” என்றான். “எண்ணி எண்ணி குழைகின்றேன். எவ்வண்ணம் இக்கனவை பொருள்கொள்வேன்?” என்றான் சூதன். “பொருள்கொள்ளாச் சொற்கள் சூதர்களிடம் இருக்கலாகாது என்பார்கள்.”

நான் அவனிடம் “அவ்விழி சென்ற யுகங்களில் பகை முடிக்க, அறம் திகழ, இறையருள் பொலிய வெங்கனல்கொண்டு திறந்தது. இது கலியுகம். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் நன்மைகளினூடாக, கனிவினூடாக கற்றுக்கொள்ளும் காலங்கள் அவை. பிழைகளினூடாக, வஞ்சத்தினூடாக கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு காலம் எழுந்துள்ளது. இக்காலத்திற்குரிய தோற்றம் பிறிதொன்று. அந்த நுதல்விழி இன்று வண்ணம் பெற்று பீலிவிழி என்றாகியுள்ளது போலும்” என்றேன். நான் கூறியது அவனுக்குப் புரிந்தது என்று அவன் விழிகள் காட்டின. எழுந்து “வாழ்த்துக, சூதரே!” என்று அவன் கால் தொட்டு வணங்கினேன். “வெல்க!” என்று அவன் கூறினான். அந்த மரத்தடியிலிருந்து இங்கு வந்தேன்.

இளைய யாதவர் அவனை நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். “இங்கு வரும்போது ஏன் வருகிறேன் என்று தெளிவுகொண்டிருக்கவில்லை. இங்கு வந்தபின்னும் எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் இங்கிருந்தும் செல்லவே வந்திருக்கிறேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “மீண்டும் பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது எதற்காக? மீளவும் என்னிடம் எதையேனும் கேட்க விழைகிறாய் என்றால் நான் கூறியனவற்றை நீ மறுக்கிறாய், அன்றி கடந்துசெல்கிறாய்” என்றார் இளைய யாதவர். “உனக்குரிய சொற்கள் அனைத்தையும் நான் முன்னரே உரைத்துவிட்டேன். அவை உன்பொருட்டே சொல்வடிவானவை.”

அர்ஜுனன் “ஆம், இங்கு வரை வரும்போது நான் அதைப்பற்றித்தான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். இன்னும் ஏதேனும் நீங்கள் கூற இயலுமா என்று. நீங்கள் எனக்குரைத்தவை என்றுமென நின்றிருக்கும் சொற்கள். அவை வளர்பவை, காலம் நீளும் தோறும் முடிவிலாது பெருகுபவை. வேதங்களென, மெய்நூல்களென, காவியங்களென நிறைபவை. இங்கு என்றும் அவை நின்றிருக்கும், வடமாமலைகளைப்போல. எனினும் அச்சொற்கள் என்னை வந்தடைந்தபின்னர் நான் எவ்வண்ணம் அவற்றை எதிர்கொண்டேன்? விண்ணிலிருந்து செம்முகிலொன்று பொற்குவையென மாறி விழுந்து கையை அடைந்ததுபோல் வந்தது இறைப்பாடல். ஆனால் அக்கணத்திலிருந்து ஒவ்வொரு சொல்லாக நான் இழக்கத்தான் தொடங்கினேன்?” என்றான்.

குருக்ஷேத்ரப் பெருங்களத்தில் பதினெட்டு நாட்களில் எனக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லையும் நான் முற்றிலும் இழந்தேன். பதினெட்டாவது நாள் போர் முடிவில் வெற்றி வெற்றி என பெருமுரசம் ஒலித்தபோது ஒரு சொல் எஞ்சா உள்ளத்துடன் அங்கு நின்றிருந்தேன். உளமேங்கி அழுதேன். ஒரு சொல்லின் இறப்பென்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. யாதவரே, ஒரு சொல் முடிவிலா பொருள் கொள்ளும் தகைமை கொண்டது. அதுவே அதன் உயிர். பொருளை அளிக்கும் தன் திறனை அது இழக்கையிலேயே சொல் உதிர்கிறது. வைரமென திரும்பித் திரும்பி பல்லாயிரம் பட்டைகளைக் காட்டி ஒளிவிடுகிறது, இழந்து கல்லாகிறது. அத்தனை சொற்களையும் இழந்தவன் தீயூழ் கொண்டவன். தெய்வங்களால் கைவிடப்பட்டவன். தன்னை தானே கைவிட்டவன்.

அங்கிருந்து நான் அஸ்தினபுரிக்கு மீண்டபோது என் உள்ளமெங்கும் சொல்லின்மை நிறைந்திருந்தது. உங்களுடன் பேசுவதற்கு ஒன்றும் இருக்கவில்லை. திசைவெற்றிகாக என்னை பணித்தார் மூத்தவர். நான் கிழக்கு நோக்கி கிளம்பியபோது “இந்திரனின் திசை நோக்கி செல்கிறாய். உன் தந்தை விரித்த கைகளுடன் அங்கு உன்னை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பார். செல்க!” என்றார். “ஆம்” என்று நான் உரைத்தேன். “இந்திரனை வென்றவன் துணை உன்னுடன் இருக்கட்டும்” என்றார் மூத்தவர். அத்தருணத்தில் ஒரு விந்தையான உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. சிற்றிளமையில் நீங்கள் இந்திரனை வென்று மந்தரமலையைத் தூக்கி குடையாக்கினீர்கள் என்று சூதர்கள் பாடுவதுண்டு, யாதவ நிலமெங்கும் இந்திர ஆலயங்கள் இல்லாமல் ஆயிற்று. மந்தரமலையே தெய்வமென ஆக்கப்பட்டது. வென்ற இந்திரனை தோழனென ஆக்கி உடன் வைத்துக்கொண்டீர்களா? அவனுடன்தான் அத்தனை நாள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தீர்களா? நீங்கள் கூறிய அத்தனை சொற்களும் இந்திரனுக்குரியவையா?

அன்று உங்கள் மேல் அடைந்த சினமும் கொந்தளிப்பும் நினைவுள்ளது. உங்களிடம் வாழ்த்து பெறாமலே கிழக்குத்திசை வெல்ல கிளம்பினேன் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. செல்லும்போது உங்களிடம் இருந்து எப்போதைக்குமென கிளம்பிச்செல்கிறேன் என்றே தோன்றியது. இனி அஸ்தினபுரிக்கு திரும்பி வரக்கூடாது என்றே எண்னினேன். ஆனால் நகர் எல்லையைக் கடந்ததுமே தனிமைகொள்ளத் தொடங்கினேன். மேலும் மேலும் என வந்தமைந்த வெறுமையால் உடல் வீங்கிப்பெருத்து எடைகொண்டு அசைவிலாதாகியது. தேரில் வெற்றுச் சடலமென என் உடல் அமைந்திருந்தது. முற்றிலும் உயிர் இழந்துவிட்ட ஓர் இரவு சூழ்ந்திருந்தது.

அன்று என் உடலிலிருந்து பிரிந்து நான் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தேரிலிருந்து அசைந்துகொண்டிருந்த வீங்கிப்பெருத்த அவ்வுடலிலிருந்து புழுக்கள் நெளிவதுபோல் தோன்றியது. உடலின் பெரும்பகுதி அசைவை இழந்தது. என் சுட்டுவிரலை நான் பார்த்தேன். அதில் சற்று உயிர் இருந்தது. அவ்விரலை என் கைகளால் இறுகப் பற்றினேன். உடலெங்கும் உயிர் பரவ கண்விழித்து எழுந்து என்னை நோக்கி புன்னகைத்து “யாதவரே, என்னுடன் இருங்கள்” என்று என் உடல் கூவியது. “நான் உன்னுடன் இருப்பேன், நீ விழைந்த வடிவில்” என்றபடி அவ்வுடலின் அருகே நான் அமர்ந்தேன். விழித்துக்கொண்டபோது என் முகம் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன்.

தேர் சென்றுகொண்டிருந்தது. என்னருகே உங்களை உணர்ந்தேன். அருஞ்சொல் ஆற்றியமைந்த கோலத்தில் அல்ல. தேரோட்டியாகவும் அல்ல. நாம் முதலில் கண்டபோது இருந்த அந்த இளந்தோழனாக. பொருளற்ற சொற்களை அள்ளி ஒருவரோடொருவர் இரைத்து விளையாடி மகிழ்ந்திருந்த காலங்களில் இருந்த அந்த முகத்துடன், அவ்விளமைச் சிரிப்புடன். கூச்சல்கள், கொந்தளிப்புகள், இளமையின் மந்தணங்கள், களியாட்டுகள், இளிவரல்கள். யாதவரே, நான் விடுபட்டேன். அப்பயணம் முழுக்க நீங்கள் என்னுடன் இருந்தீர்கள். என்னுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தீர்கள். வழிகாட்டினீர்கள். இளைஞனென கீழ்த்திசை சென்றேன். வென்று மீண்டபோது பிறிதொருவனாக இருந்தேன்.

யாதவரே, மீண்டும் அஸ்தினபுரி வந்து உங்களை அணைந்தபோது இருந்தவன் அவ்விளைஞன். நீங்கள் அளித்த மெய்மையின் ஒரு சொல் கூட எஞ்சாதவன், எனில் உங்களை அணுக்கன் என உணர்ந்தவன். இன்று அங்கிருந்து கிளம்பியவனும் அவனே. இப்போது உங்களை உடன் கொண்டுசெல்ல விரும்புகிறேன். உங்கள் ஒரு சொல், ஒரு பொருள் எனக்குத் தேவை. அது உடனிருக்குமெனில் இந்த நீள் பயணம் எனக்கு ஒன்றும் இடர் கொண்டதல்ல. நாளும் புத்தொளியுடன் விரிவது, புதியவை தேடிவருவது. எனக்கென ஒரு சொல் உரையுங்கள், பெற்றுக்கொண்டு நாளை காலையில் இங்கிருந்து கிளம்புகிறேன்.

இளைய யாதவர் நகைத்து “இங்கு நான் வெற்றிருப்பென அமர்ந்திருக்கிறேன். எவரிடமும் பெற்றுக்கொள்வதற்கும் எவருக்கும் அளிப்பதற்கும் எதுவும் இல்லை. இப்புவியில் நான் எழுந்த நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. இயற்றுவதற்கொன்றுமில்லை. காத்திருப்பதற்கே ஒன்றுள்ளது” என்றார். அவர் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அர்ஜுனன் “தங்கள் சொற்கள் பெரும்பாலும் எனக்கு புரிவதில்லை. எனினும் என்றேனும் இது புரியுமென்று எண்ணிக்கொள்கிறேன்” என்றான். பின்னர் சிரித்து “நான் இங்கு வந்தபோது எண்ணிவந்த ஒன்று உண்டு. வெறும் அறிவின்மை என இப்போது படுகிறது” என்றான். “என்ன?” என்றார் இளைய யாதவர். “இளிவரலாகிவிடும், வேண்டாம்” என்றான் அர்ஜுனன்.

“சொல்” என்றார் இளைய யாதவர். “நீங்களே அறிவீர்கள்” என்றான் அர்ஜுனன். “நான் உங்கள் அழியாச் சொல்லை மீண்டும் எனக்கெனச் சொல்லமுடியுமா என்று கேட்க விழைந்தேன். நீங்கள் எனக்குக் காட்டிய அப்பேருருவை மீண்டும் காண ஏங்கினேன்.” இளைய யாதவர் நகைத்து “அதை மீண்டும் சொல்லிவிட்டேன். பேருருவையும் பார்த்துவிட்டாய்” என்றார். அவன் அவர் சொல்வதென்ன என்று புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

வாயிலில் அச்சிற்றூரின் மூன்று சிறுமியர் வந்து நின்றிருந்தனர். தயை மூங்கிலைப்பற்றி காலை ஊசலென ஆட்டியபடி “உங்கள் இருவரையும் அன்னம் கொள்வதற்கு அழைத்து வரும்படி அன்னை சொன்னாள்” என்றாள். இன்னொரு பெண் எலிபோல் குரலெழுப்பி “அதற்குள் வானில் விண்மீன் எழுந்துவிடும், ஆகவே பிந்தவேண்டாம் என்று சொல்லச் சொன்னார்கள்” என்றாள். தயையை சுட்டிக்காட்டி “இவள் அதை மறந்துவிட்டாள், நான்தான் சொன்னேன்” என்றாள். இன்னொரு பெண் முன்னால் வந்து உள்ளே எட்டிப்பார்த்து “நல்ல அன்னம் இனிப்பானது. தேன்!” என்றாள்.

“இதோ வருகிறேன்” என்று இளைய யாதவர் எழுந்துவிட்டார். அர்ஜுனனும் எழுந்து அப்பெண்கள் அருகே சென்று அவள் தோளில் கைவைத்து “இங்கே தேன் எங்கிருந்து கிடைக்கிறது?” என்றான். “அங்கே உயர்ந்த மலைமீது… அங்கே கனிகளாக காய்த்துத் தொங்குகிறது. இங்கிருந்து பார்த்தால் தெரியும்” என்றாள் தயை. இன்னொருத்தி வந்து “அது பசுவின் அகிடுபோல மலையின் அகிடு என்று என் பாட்டி கூறினார்” என்றாள். “தேன் விண்ணவரின் உணவு. கந்தர்வர்கள் சிறகுடன் பறந்து தேனை அருந்துகிறார்கள்” என்றாள் தயை.

அவர்களுக்கு உணவிட ஒரு சிறு குடில் ஒருக்கப்பட்டிருந்தது. இரவானதால் தேன் கலந்த கஞ்சியும் பழக்கூழும். இளைய யாதவர் ஒவ்வொரு துளியையாக சுவைத்து தலையை அசைத்து உண்டார். இல்லத்து இளம்பெண் அவருக்கு அன்னம் அளிக்கையில் உளம் நெகிழ்ந்து விழி கனிந்து உடலெங்கும் ஓர் ஒளி பரவி நிற்பதுபோல் தோன்றினாள். உள்ளிருக்கும் அனலால் உருகும் பொன் என்று எங்கோ ஒரு சூதன் பாடியதை அர்ஜுனன் நினைவுகூர்ந்தான். அவர் உண்டு முடித்து “நன்று, இனிமை என் உடலெங்கும் நிறைந்துள்ளது. இவ்விரவெங்கும் என் உடன் நிற்பது இது” என்றார். அவள் உடல் தாழ்த்தி பெருமூச்சுவிட்டாள். இளைய யாதவர் நிலம் தொட்டு வணங்கி எழுந்துகொண்டார்.

சொல்லமைந்து அரையிருளில் அவருக்குப் பின்னால் நடந்த அர்ஜுனன் தன் புரவியை எண்ணி புல்வெளியை பார்த்தான். எங்கோ அது தன் சுற்றத்துடன் சேர்ந்திருக்கும் என்று எண்ணி திரும்பியபோது திடுக்கிடல்போல் ஓர் உணர்வு எழுந்தது. அவனருகே அவரில்லை என்று. விழிக்கு முன் பருவுடலுடன் அவர் தோன்றிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் உள்ளம் அவர் இல்லை என்றே உணர்ந்தது. அந்த மாயை அவனை திடுக்கிடச் செய்ய அவன் அவர் அருகே மேலும் நெருங்கி சென்றான். அவர் குடிலுக்குள் நுழைந்து தன் பாயையும் மரவுரியையும் எடுத்து விரித்து மரத்தாலான தலையணையைப் போட்டு கைகூப்பியபடி மல்லாந்து படுத்தார். “தேவி!” என்றார். உடனே முற்றிலும் அணைந்து துயில்கொண்டார்.

எப்போதுமே இரு கைகளையும் இருபுறமும் வைத்து உடலை நேராக்கி விழிகள் மேல் நோக்கி திறந்திருக்க மெல்ல இமை மூடி அக்கணமே துயில்வது அவர் வழக்கம் என அவன் எண்ணிக்கொண்டான். சீரான மூச்சு வந்துகொண்டிருந்தது. அவர் அங்கு இல்லை என்ற உணர்வையே மேலும் மேலும் உள்ளம் உணர்ந்தது. கை நீட்டி அவர் உடலை தொட்டால் அங்கு இன்மையையே உணரமுடியும் என்று தோன்றியது. அவன் அவர் அருகே கண்மூடி படுத்துக்கொண்டான். கண்களை மூடிய பிறகு அவ்வுடலும் அங்கு இல்லை என்றாயிற்று. திடுக்கிட்டு எழுந்து ஒருக்களித்து மீண்டும் அவரை பார்த்தான். சீரான மூச்சுடன் அவர் அங்கு துயின்றுகொண்டிருந்தார். அந்த இன்மை உணர்வை அகற்றவே இயலவில்லை.

அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டு நெடுநேரம் படுத்திருந்தான். அவ்வப்போது எழுந்து அவரை பார்த்தான். முற்புலரியில் எழுந்து ஓசையிலாது வெளியே சென்று முகம் கை கழுவி வந்தான். வாசலில் நின்று துயின்றுகொண்டிருந்த அவரை பார்த்தான். பின்னர் நடந்து சென்று ஒற்றையடிப்பாதையில் நின்று மெல்லிய சீழ்க்கை ஓசை எழுப்பினான். விழியொளித் துளிகளாக புல்வெளியில் நிறைந்து நின்றிருந்த புரவிகளின் கூட்டத்திலிருந்து கனைப்பொலி எழுப்பியது அவன் புரவி. புல்நடுவிலூடாக குளம்படி ஓசையுடன் அவனை நோக்கி வந்தது. அவன் உடல்மேல் தன் உடலை உரசி தலையை தோளின் மேல் வைத்தது. அவன் அதன் கழுத்தைத் தட்டி காதுகளைத் தட்டி அசைத்த பின்னர் சேணத்தை மாட்டி கடிவாளத்தைப் பொருத்தி கால் சுழற்றி ஏறி அமர்ந்து “செல்க!” என்றான். வந்த வழியே அது சீரான காலடி ஓசைகளுடன் கடந்து சென்றது. இம்முறை தன்னந்தனியாக ஒரு பயணம் செய்கிறோம் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.