நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 42

காலகத்தை அணுகுந்தோறும் கிருபர் நடைதளர்ந்தார். அஸ்வத்தாமன் வேறெங்கோ உளம் அமைய நடந்துகொண்டிருக்க கிருதவர்மன் நின்று திரும்பி நோக்கி மூச்சிரைக்க “விசைகொள்க, ஆசிரியரே. இருட்டி வருகிறது. அங்கே ஒளியில்லையென்றால் சென்றும் பயனில்லை” என்றான். “இந்த இரவு இருண்டது. மழையும் பெய்யக்கூடும். அரசரின் உடல் அங்கே தனித்துக்கிடக்கிறது…” கிருபர் “இத்தனை களைப்பை நான் உணர்ந்ததே இல்லை” என்று முனகிக்கொண்டு மேலும் நடந்தார். காட்டுக்குள் புகுந்து ஓடையினூடாக மேலேறத் தொடங்கியபோது அவ்வப்போது நின்று நீர் அள்ளிக்குடித்தார். பாறைகளில் இருமுறை தளர்ந்து அமர்ந்தார். கிருதவர்மன் விரைந்து மேலேறி பின்னர் இறங்கி வந்து அவர் ஏறிவருவதற்காக நின்றான்.

அவர்கள் நெடும்பொழுதாகப் பேசவில்லை. கிருபரின் சொற்கள் கிருதவர்மனை பேச வைத்தன. அவன் “நான் விரைந்து அகன்றிருப்பேன். ஆனால் செல்லும்போது இதைப்போல பெருங்களைப்பை உணர்ந்தேன். வழியிலேயே இரண்டுமுறை அமர்ந்து துயின்றுவிட்டேன்” என்றான். கிருபர் “நான் துயிலவில்லை. சரத்வானின் குருநிலைக்கு செல்லலாம் என்று எண்ணி நடந்து அதை ஒழிந்து பாஞ்சாலம் செல்லலாம் என திரும்பினேன். பின்னர் அஸ்தினபுரிக்கே செல்லலாம் என சற்று நடந்தேன். இந்தப் பகல் முழுக்க நான் அலைந்துகொண்டுதான் இருந்தேன்” என்றார். கிருதவர்மன் “நானும் குழம்பியிருந்தேன். எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை. துயிலில் என் உள்ளத்திற்குள் அலைந்துகொண்டிருந்தேன் போலும்” என்றான்.

அஸ்வத்தாமன் அவர்கள் உடன் வருவதையே அறியாதவனாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான். அவன் முன்னால் சென்றுவிட்டதை கண்டு கிருதவர்மன் செல்வோம் என்று கைகாட்டிவிட்டு மேலே சென்றான். காலகம் இருள்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. வானில் முகில்கள் திரண்டு மூடியிருந்தன. மிகத் தொலைவில் இடியோசை கேட்டது. கிருபர் “இந்த இடியோசை வழக்கமாகக் கேட்பது போலில்லை. இது மாபெரும் சிம்மம் ஒன்றின் உறுமல் போலிருக்கிறது” என்றார். “அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் மீண்டும் மழை தொடங்கியிருக்கக் கூடும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். கிருபர் “அங்கே பிதாமகர் பீஷ்மர் எஞ்சியிருக்கிறார்… ஊழின் வேடிக்கைதான் என்ன? இத்தனை பெரிய தண்டனையை அவருக்கு அளித்துள்ளது” என்றார்.

கிருதவர்மன் “அவ்வேடன் அவர்கள் சென்ற வழியைப்பற்றிச் சொன்னதைக் கொண்டு நோக்கினால் அவர்கள் பிதாமகர் பீஷ்மரிடம் வாழ்த்து பெறவே சென்றிருக்கிறார்கள்” என்றான். கிருபர் திகைத்து நின்று “அவரிடமா? அவர்களா?” என்றார். “அவர்கள் சென்றாகவேண்டும். குடிமூத்தார் என எஞ்சியிருப்பவர் அவரே. அவர் வாழ்த்தாவிட்டால் அவர்களால் முடிசூட முடியாது…” என்றான் கிருதவர்மன். கிருபர் “அவர் வாழ்த்துவாரா என்ன?” என்றார். “வாழ்த்துவார்… ஆசிரியரே, பிதாமகர் பீஷ்மர் இதுவரை பேணியதும் இயற்றியதும் என்ன? குடிநெறியை மட்டும்தானே? குடிநெறிப்படி மூத்த கௌரவரே அரசர் என்று அவர் எண்ணினார். ஆகவே அவரை அரசராக்கும் பொருட்டு களம்நின்றார். அதே குடிநெறி சொல்வதென்ன? வென்று எழுபவனே அரசன் என்று அல்லவா? அனைத்துக் குடிநெறிகளுக்கும் அடியிலிருப்பது கான்நெறி மட்டும்தானே?” என்றான் கிருதவர்மன்.

“கான்நெறி என்பது குருதிவழியாலானது. இப்புவியில் அனைத்தும் மாறுபடும். மாறாதது குருதி ஒன்றே. ஆகவேதான் நிலைக்கோளை முதன்மையெனக் கருதிய முன்னோர் குருதியை நெறியெனக் கொண்டனர்” என்று கிருதவர்மன் தொடர்ந்தான். “யுதிஷ்டிரனை அவர் வாழ்த்தாவிட்டால் என்ன ஆகும்? வேறெவரோ அஸ்தினபுரியை ஆட்சி செய்வார்கள். அவருடைய குருதி அங்கே முடிசூடாமலாகும். அதை அவர் விழைவாரா என்ன? இத்தனை நீண்ட வாழ்நாளில் அவர் செய்த தவம் என்ன? தன் குருதியின்பொருட்டு நிலைகொள்வது… பிதாமகர், ஆம் பிதாமகர். ஆனால் பிதாமகர் அன்றி வேறெவரும் அல்ல” என்று கிருதவர்மன் இகழ்ச்சியுடன் சொன்னான். “என்றேனும் அவரிடம் கேட்கவேண்டுமென எண்ணினேன். அஸ்தினபுரியின் மக்களுக்கு சந்தனுவின் குருதியை விட பிறிதொரு குருதிவழியின் அரசன் நல்லாட்சி கொடுப்பான் என்றால் அவர் ஏற்பாரா என்று… அக்கணமே என்னை கொன்றிடுவார் என்பதில் ஐயமில்லை.” கிருபர் அதை அவரே உணர்ந்திருந்தார் என்பதை அச்சொற்களைச் செவிகொண்டதும் உணர்ந்தார். களைப்பு தாளாமல் மரக்கிளை ஒன்றைப் பற்றியபடி நின்றார். அவர் உடல் எடைதாளாததுபோல் தள்ளாடியது. கிருதவர்மன் “அணுகிவிட்டோம்” என்றான்.

அவர்கள் புதர்களுக்குள் இருந்து வெளிவந்தபோது சுனையின் ஒளி முதலில் கண்களுக்குப்பட்டது. கரை அங்கே மானுடர் எவருமில்லாததுபோலக் காட்டியது. அங்கே தலைக்குமேல் குரங்குகள் நிறைந்திருந்தன. அவை தாவியும் சுழன்றும் கூச்சலிட்டன. “இத்தனை குரங்குகள் எப்படி வந்தன? அவை நீர் அருந்தும் சுனையா இது?” என்று கிருபர் கேட்டார். “அங்கே காட்டுக்குள் ஏராளமான நீர்ச்சுனைகள் உள்ளன” என்றான் கிருதவர்மன். “இவை இங்கே என்ன செய்கின்றன?” என்று கிருபர் வியந்தார். அவர்கள் சுனை நோக்கிச் சென்றபோது கிருதவர்மன் “எங்கே அரசர்?” என்றான். “வேடன் பிழையாக ஏதேனும் கூறியிருக்கக்கூடும்… என்ன இருந்தாலும் அவன் காட்டாளன்” என்று கிருபர் சொன்னார். அஸ்வத்தாமன் சுட்டிக்காட்ட அங்கே துரியோதனன் உடலை கண்டு அவர் சொல்லடங்கினார்.

துரியோதனன் உடல் புல் நடுவே புல்லால் பாதி மூடப்பட்டதுபோல கிடந்தது. “அதற்குள் இத்தனை புல் ஏறிவிட்டிருக்கிறது” என்று கிருபர் சொன்னார். “இங்கே புல் இருப்பதை சென்றமுறை நோக்கவே இல்லை.” கிருதவர்மன் பற்களால் உதட்டை மடித்துக் கடித்தபடி இடையில் கையூன்றி துரியோதனனை நோக்கி நின்றான். கிருபர் விழிசுருக்கி கூர்ந்து நோக்க கிருதவர்மன் செருமலோசை எழுப்பி “அவர்தான்” என்றான். அவர்களைக் கண்டதும் மேலே குரங்குகள் கூச்சலிட்டன. ஓசையுடன் ஒரு பெரிய குரங்கு மண்ணில் குதித்து நான்கு கால்களில் வந்து அவர்களை மறித்தது. மேலும் மேலும் குரங்குகள் வந்து அவர்களை மறித்தன. குரங்குகள் பெருகிக்கொண்டே இருந்தன. “அவை காவலிருக்கின்றன” என்று கிருபர் சொன்னார். “அவை அரசருக்கு பணிவிடை செய்கின்றன.” குரங்குகளின் வால்கள் செங்குத்தாக எழுந்து நாணல்முனைகள் என அசைந்தன. அவற்றின் சிறுமணிக்கண்கள் அவர்களை சிமிட்டல்களால் நோக்கின.

அஸ்வத்தாமன் தன் தோளிலிருந்த சிறிய மூங்கில் வில்லை எடுத்து நிலத்தில் வைத்துவிட்டு முழங்காலிட்டு வணங்கினான். கையசைவால் அக்குரங்குகளுடன் பேசினான். தாட்டான் குரங்கு கண்களைச் சிமிட்டியபடியும் தலைசரித்தும் அவன் சொல்வதை உற்றறிந்தது. கைகளால் தானும் பேசியது. வாலசைவாலும் காதசைவாலும் தன் குடியுடன் பேசிக்கொண்டது. அவர்களுக்குள் நிகழ்ந்த உரையாடல் விசைகொண்டு மெல்ல அமைந்தது. பின்னர் மெல்லிய உறுமலுடன் தாட்டான் திரும்பிச்செல்ல மற்ற குரங்குகள் அதைத் தொடர்ந்துசென்றன. கிருதவர்மன் எழுந்து துரியோதனனின் உடலை அணுகினான். அருகணையும்தோறும் அரசவைக்குள் நுழைபவனின் சீர்நடைகொண்டான். துரியோதனன் உடல் மண்ணை கைவிரித்து அள்ளி அணைத்துப் புதைந்து கிடந்தது. அஸ்வத்தாமன் அதன் அருகே சென்று அதன் கால்களைத் தொட்டுச் சென்னி சூடினான். கிருதவர்மன் அருகணைந்து தானும் வணங்கினான். கிருபர் கைகளை கோத்து அருகே நின்றார்.

துரியோதனனின் உடல் அருகே மண்டியிட்டமர்ந்து அவ்வுடலை அஸ்வத்தாமன் மெல்லப் புரட்டினான். அவனால் அந்த பேருடலின் எடையை புரட்ட முடியவில்லை. கிருதவர்மன் அமர்ந்து அவனுக்கு உதவினான். துரியோதனனின் உடல் குளிர்ந்துவிட்டிருந்தது. உடல் மல்லாந்து படுத்தபோது மண்ணை தழுவியதுபோல் விரிந்திருந்த கைகள் அனைத்தையும் விட்டவைபோல் மல்லாந்தன. விண்ணோக்கிய முகத்தில் உதடுகள் ஒரு சொல்லில் என நிலைத்திருந்தன. விழிகள் மூடியிருந்தபோதிலும் முகத்தில் புன்னகை இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. விரிந்த நெஞ்சும் திரண்ட பெருந்தோள்களுமாக அவன் உடல் கல்லில் வடித்த சிலை போன்றிருந்தது. கிருபர் அவன் முகத்தையும் நெஞ்சையும் மாறிமாறி நோக்கினார். “எவரெவரையோ அழகன் என்கிறார்களே என என்றும் நான் எண்ணியதுண்டு. மூத்த கௌரவர் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கும்போது விண்ணமைந்த இந்திரனும் வந்து பணியும் பேரழகு கொண்டிருப்பார்” என்றார்.

அவர் முகம் மலர்ந்தது. பற்கள் அந்திக்கருக்கில் வெளித்தெரிந்தன. சிறுவர்களுக்குரிய பரபரக்கும் குரலில் “அவர் தலையில் அமைந்ததுபோல் மணிமுடி வேறெங்கும் சுடர்ந்ததில்லை. சற்றேனும் நிகராக மணிமுடி ஒளிகொண்ட தலை என்று நான் கண்டது இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசி அரியணை அமர்ந்தபோது மட்டுமே. அரசருக்குரிய அணிகளும் செங்கோலும் அவரிடம் திகழ்ந்ததுபோல் எங்கும் சிறந்ததில்லை. ஒவ்வொன்றும் அவர் உடலுக்கென்றே வடிக்கப்பட்டவைபோல் தோன்றும். ஆகவே அவர் மணிமுடியும் செங்கோலுமின்றி தோன்றுகையில் அவை குறைந்ததுபோலவே என் உள்ளம் எண்ணிக்கொள்ளும்” என்றார். சுற்றி வந்து துரியோதனன் உடலை நோக்கி “இப்போது மணிமுடி இல்லை. செங்கோல் இல்லை. அரசணிகள் ஏதுமில்லை. ஆனால் மும்முடிசூடி வெண்குடைக்குக் கீழே அமர்ந்திருப்பதுபோலவே தோன்றுகிறார்” என்றார்.

கிருதவர்மன் “நீங்கள் கண்ட அரசர் பிறிதொருவர், ஆசிரியரே” என்றான். “நான் கண்ட அரசர் அரியணை அமர்ந்தவர் அல்ல. அரியணையில் அமர்ந்திருக்கையில் அவர் என்னிடமிருந்து அகன்று ஆலயக் கருவறையில் அமர்ந்த தெய்வமெனத் தோன்றுவார். அவர் குரு, அவரே ஹஸ்தி, அவர் யயாதியின் உருவம். நான் எளிய குடியினன். தொழுது அவை நின்றாக வேண்டியவன். நான் அணுக்கமெனக் கண்ட அரசர் நான் அவரை சந்தித்த நாளில் அனைத்தும் பேசி முடித்தபின் எழுந்து கூட்டமாக விருந்தறைக்குச் செல்லும்போது அங்கரிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இயல்பாக என் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவர். அத்தருணத்தில் அரசர்கள் அமைந்த அந்த அவையில் நாடற்ற யாதவனாகிய என் இடம் என்ன, விருந்தமர்வில் என்னை எங்கே அமரச்செய்வார்கள் என்று நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்… ஒரு தொடுகை. நான் அவருடைய இளையோன் என அக்கணம் உறுதி அடைந்தேன். உணவறைக்குள் புகுந்தபோது அதை கௌரவர் நூற்றுவரும் அறிந்திருந்தனர். கிருபரே, அன்று அந்த ஊட்டறையில் நான் விருந்தளிப்போனாக அனைவரையும் உபசரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

கிளர்ச்சியுற்ற குரலில் கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவருடைய அன்பு அவரால் வெளிப்படுத்தப்படுவது அல்ல. அவராகவே திகழ்வது அது. அவர் அரசர் அல்ல, அவர் பெருந்தந்தை. கௌரவ நூற்றுவருக்கும் அவர் மைந்தருக்கும் எனக்கும் என்னைப்போல் பல்லாயிரவருக்கும் அவர் தந்தை மட்டுமே. பாண்டவ மைந்தருக்கும் அவரே முதற்தந்தை. விருந்தமர்வில் பேசிச்சிரித்து உண்டுகொண்டிருக்கையில் மிக இயல்பாக பெரிய ஊன்துண்டு ஒன்றை எடுத்து என் தாலத்தில் வைப்பார். அவ்வாறு அவருடைய கை செய்வதை அவரே அறிந்திருக்க மாட்டார். ஓரவிழியால் அவர் முகத்தை நோக்குவேன். அப்போது…” கிருதவர்மன் குரல் உடைந்து உதடுகளை இறுக்கிக்கொண்டான். மூச்சுத்திணற “அவர் முகத்தின் அழகு!” என்றான். பின் இரு கைகளையும் விரித்து வெடித்தெழும் குரலில் “என் அரசே! என் தெய்வமே, எத்தனை வீண்சொற்களால் இத்துயரை நான் அப்பால் விலக்கினேன். என் தந்தையே, இப்புவியில் இனியொருவரை என்னவர் என்று சொல்வேனா?” என்று கூவி கதறி அழுதான். தலையில் அறைந்தபடி கால் தளர்ந்து அமர்ந்து “இப்பழிக்கு இப்புவியை ஏழுமுறை எரித்தாலும் கலி தீர்வேனா? இதன்பொருட்டு மூன்று தெய்வங்கள் மீது காறி உமிழ்ந்தாலும் அடங்குவேனா?” என்று கூவினான்.

கிருபர் கண்ணீருடன் சென்று சரிந்த மரத்தின்மேல் அமர்ந்தார். அவர் உடல் உலுக்கி உலுக்கி அதிர்ந்தது. அஸ்வத்தாமன் வறண்ட விழிகளுடன் இறுகிய முகத்துடன் துரியோதனனின் உடலை நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். அவர்களின் அழுகையோசை அவனைச் சூழ்ந்து ஒலித்தது. குரங்குகள் மரக்கிளைகளில் செறிந்து அமர்ந்து அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. விசும்பல்களும் விம்மல்களுமாக கிருதவர்மன் மீண்டான். கிருபர் கண்களை அழுந்தத் துடைத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். காற்று அவர்களின் ஆடைகளை அலையச்செய்தபடி சுழன்று வீசியது. சுனைநீரில் ஒளி அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. கிருதவர்மன் நீளொலியில் மூச்சிழுத்து எழுந்து நின்றான். பற்களைக் கடித்து சிரிப்பு போன்ற முகநடிப்புடன் “ஒரு கணக்கில் நன்று. இங்கே அனைத்தும் முடிந்தது. இனி அவரை விண்ணில் சந்திப்போம்” என்றான்.

“இங்கே இவ்வண்ணம் அரசரின் உடல் மண்ணுறலாகாது…” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நம் கடன் அரசனுக்குரிய முறையில் ஈமச்சடங்குகள் செய்வதே… அரசர் குருக்ஷேத்ரத்தில் அவருடைய உடன்பிறந்தார் எரிந்த இடுகாட்டிலேயே விண்ணுக்கு எழவேண்டும்…” அச்சொற்களால் அவர்கள் உணர்வெழுச்சிகளிலிருந்து மீண்டனர். கிருதவர்மன் துரியோதனனின் உடலை நோக்கிவிட்டு “ஆனால்” என்று தயங்க “கீழே சென்றால் ஏதேனும் வழிதவறிய புரவிகளைக் கண்டடைய முடியும்… அதுவரை அரசரின் உடலை நாம் காவடிகட்டிச் சுமந்துகொண்டு செல்வோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நாம் அத்தனை தொலைவு…” என்று கிருதவர்மன் தயங்க கிருபர் “செல்ல முடியும்… வழி இறக்கம்தான். செல்வோம்” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் “காட்டிலிருந்து கொடிகளை திரட்டி வருக, யாதவரே” என்றான். கிருபரும் கிருதவர்மனும் காட்டுக்குள் சென்று வலுவான கொடிகளை இடையிலிருந்த கத்தியால் வெட்டிக் கொண்டுவந்தார்கள். அச்செயலால் அவர்கள் முற்றிலும் இயல்புநிலை அடைந்தனர். அஸ்வத்தாமன் மரக்கிளைகளை வெட்டி இடைக்கிளை தறித்து நீண்ட இணைக்கழிகளாக ஆக்கினான். கொடிகளை கொண்டுவந்ததும் அவற்றை சேர்த்துக்கட்டி தூளிபோல செய்தான். தூளியின் இரு முனைகளையும் இரு கழிகளில் கட்டியபின் அதை நிலத்தில் விரித்து “அரசரை தூக்குங்கள், ஆசிரியரே” என்றான். கிருபர் ஒருகணம் தயங்கியபின் வந்து துரியோதனனின் கால்களைப் பற்றினார். கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் அவன் இரு தோள்களையும் பிடித்தனர். மெல்லத் தூக்கி அவ்வுடலை கொடிப்பின்னல் பரப்பின்மேல் படுக்கச் செய்தனர். அதற்குள் அவர்கள் மூச்சிரைக்கத் தொடங்கிவிட்டிருந்தனர்.

“அரசர் எடைகொண்டவர், மேலும் எடை மிகுந்திருக்கிறார்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “பாரதவர்ஷத்திலேயே உயரமானவர் அங்கர் என்றும் எடைமிக்கவர் அரசர் என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவருடைய எடை ஊன்கொழுப்பால் அல்ல, எலும்புகளால் ஆனது என்பார்கள். மானுட உடலில் இருநூற்றாறு எலும்புகள் உள்ளன என்பது மருத்துவநூலின் கூற்று. அரசரின் உடலில் ஒன்பது எலும்புகள் கூடுதலாக உள்ளன என்பார்கள். அவருடைய எலும்புகள் இரும்புபோல் எடைமிக்கவையும்கூட.” கிருபர் “அவர் பிறந்தபோதே வாய்நிறைய பற்கள் கொண்டிருந்தார். அது அசுர இலக்கணம் என்று சூதர்கள் அன்று பாடிப்பரப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றார். கிருதவர்மன் “நான் மெய்யாகவே ஐயுறுகிறேன் ஆசிரியரே, அசுரக்குருதி இல்லாத பேரரசர்கள் உண்டா?” என்றான். கிருபர் “இல்லை என்றே நம் குலக்கதைகள் சொல்கின்றன” என்றார். அஸ்வத்தாமன் இணைக்கிளைகளின் முன்பக்கம் சென்று நின்று “தூக்குங்கள்” என்றான். கிருபர் பின்பக்கம் இரு கிளைகளையும் பற்றிக்கொண்டு “உம்” என்றார். இருவரும் ஒரே மூச்சொலியுடன் கிளைமுனைகளை தூக்கி தோளில் வைத்துக்கொண்டார்கள்.

காட்டினூடாக அவர்கள் பேசாமல் நடந்தனர். மலையிறங்கிச் செல்லும்போது அவர்கள் களைத்து வியர்வை வழிய நடைதளர்ந்திருந்தனர். “சாலையில் ஏதேனும் புரவியை கண்டடைந்தே தீரவேண்டும். இல்லையேல் நம்மால் குருக்ஷேத்ரம் வரை செல்லமுடியாமலாகும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “வழியில் அவர்களின் ஒற்றர்கள் இருப்பார்கள். எந்தப் போரிலும் களம்விட்டு ஓடிப்போன கோழைகள் அப்பகுதியில் மறைந்திருப்பார்கள். அரசரிடம் நகையோ செல்வமோ இருக்குமென எண்ணி அவர்கள் நம்மைத் தாக்கவும்கூடும்.” அஸ்வத்தாமன் “நான் வரும்போதே சில உதிரிக்குதிரைகளை பார்த்தேன். அவை களத்திலிருந்து புண்பட்டு தப்பிவந்தவை. காட்டில் மேய்ந்தும் துயின்றும் உடல்நிலை மீண்டவை. அவற்றை நம்மால் பிடிக்கமுடியும்” என்றான்.

அவர்கள் இரண்டு இடங்களில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்து ஆள்மாற்றி மீண்டும் கிளம்பிச் சென்றனர். காட்டுக்குள் செல்லும்போதே இருட்டாகிவிட்டது. இருண்ட காட்டில் சீவிடுகளின் ஓசை நிறைந்திருந்தது. காட்டின் ஆழத்திலிருந்து நீராவி வெம்மை எழுந்தது. “ஊன்விலங்கின் வாயில் இருந்து எழுவதுபோன்ற வெக்கையும் நாற்றமும்” என்று கிருபர் சொன்னார். “இன்று மழை எழக்கூடும்… வானம் பொருமிக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றான் கிருதவர்மன். துரியோதனனின் உடல் எடை மிகுந்தபடியே வருவதுபோலிருந்தது. “மெய்யாகவே எடை கூடிவருகிறதா?” என்றான் கிருதவர்மன். “அவர் உடல்மேல் உடன்பிறந்தார் வந்தமையக்கூடும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மன் அதைக் கேட்டு திடுக்கிட்டான். இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. துரியோதனன் வெறும் எடையாகவே இருப்புணர்த்தினான்.

“நிறைவேறாத விழைவுகளுடன் இறந்தவர்களின் உடல் எடையேறிக்கொண்டே செல்லும் என்பார்கள்” என்று கிருதவர்மன் எவரிடம் என்றில்லாமல் சொன்னான். “அவர்கள் இறந்ததுமே அந்த விழைவு பருப்பொருளாக மாறத்தொடங்குகிறது. அதன் எடையும் அவர்களின் உடலில் கூடுகிறது. அவ்விழைவு எத்தனை ஆழமானதோ அந்த அளவுக்கு அது எடைகொள்கிறது என்று என் மூதன்னை சொல்வதுண்டு.” அவன் மேலும் பேசவிழைந்தான். “யாதவனால் கொல்லப்பட்ட என் தோழன் சததன்வாவின் உடல் இவ்வண்ணம் எடை ஏறிக்கொண்டே சென்றது. ஒரு கட்டத்தில் அதை நால்வரால் சுமக்க முடியாமலாயிற்று. அதை எண்மர் சுமந்தனர். சிதையேற்றியபோது இருமடங்கு அரக்கும் விறகும் தேவை என்றனர் சுடலையர். ஆயினும் மறுநாள் சென்று நோக்கியபோது நெஞ்சு எரியாமல் எஞ்சியிருந்தது. அச்சிதையின் அருகே நின்று எழுவர் அவன் உள்ளத்தின் விழைவுக்குப் பொறுப்பேற்போம் என வஞ்சினம் உரைத்த பின்னர் மீண்டும் தனியாகச் சிதைகூட்டி அந்நெஞ்சை எரியூட்டியபோதே அவன் சாம்பலானான்.”

அவர்கள் இருவரும் அதைக் கேட்டதாக தெரியவில்லை. இருளுக்குள் அவர்கள் செல்லும் காலடியோசைகள் மட்டும் கேட்டன. புதர்களுக்குள் மின்மினிகள் ஒளிவிட்டன. நோக்காதபோது நீலமென்றும் நோக்கியபோது செந்நிறம் என்றும் அவ்வப்போது இளம்பச்சை என்றும் அவை ஒளிமாறின. கிருதவர்மன் பேசவிரும்பினான். “சததன்வா இறந்த அன்றும் காடு மின்மினிகளால் நிறைந்திருந்தது… அவை உடலில் இருந்து எஞ்சும் உயிர் என்பார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். “அவை இங்கே மேலும் வாழ விழைகின்றன. இறந்தவர்கள் இருப்பவர்களின் விழிகளுக்குள் ஒளியாகக் குடியேறினார்கள் என்றால் அவை அணைந்துவிடுகின்றன.” கிருபர் சலிப்புடன் “போதும்” என்றார். “நாம் ஏன் அவர் நிறைவுறாது மாண்டார் என எண்ணிக்கொள்ளவேண்டும்? அவர் இங்கே அரசர் என வாழ்ந்தார். அரசருக்குரியவற்றைச் செய்தார். அவ்வகையில் நிறைவுற்றார்” என்றார்.

“அவர் அரசருக்குரியமுறையில் கொல்லப்படவில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அதுவரை அவன் பேசாமல் வந்தமையால் அவன் குரல் அவர்களை திடுக்கிடச்செய்தது. அங்கே மூன்றாவதாக ஒருவர் எழுந்து ஏதோ சொன்னதைப்போல. “அவர் தொடையில் அறையப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். நெறிமீறல் மட்டுமல்ல, அது கீழ்மக்களுக்குரிய இறப்பு.” கிருபர் “ஆம்” என்றார். “தலை உடைந்து இறப்பது உத்தமம். நெஞ்சும் தோளும் உடைந்து இறப்பது மத்திமம். இடைக்குக் கீழே உடைந்து இறப்பது அதமம் என்று கொள்ளப்படும்.” அஸ்வத்தாமன் “அங்கே நிகழ்ந்தது என்ன என்று வேடனின் சொற்களிலிருந்தே என்னால் உய்த்தறிய முடிகிறது. அவர்கள் அரசரை அறைகூவினார்கள். அவர்களில் எவரையேனும் அவர் வென்றால் முழு நாட்டையும் திருப்பி அளிப்பதாக யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். ஆனால் அரசர் பீமனையே தெரிவுசெய்தார். பீமன் அவரை எந்நிலையிலும் வெல்லமுடியாது. இளைய யாதவர் கைகாட்ட அவன் நெறிகளை மீறி அவரைக் கொன்றான்” என்றான்.

“குருக்ஷேத்ரத்தில் அவர்களின் வெற்றிகள் அனைத்துமே நெறிமீறி அடைந்தவையே” என்று உரத்த குரலில் கிருதவர்மன் சொன்னான். “பீஷ்மரை, துரோணரை, கர்ணனை… அனைவரையும் அவர்கள் அவ்வண்ணமே வீழ்த்தினர். ஆகவே அரசரை அவர்கள் அவ்வாறு வீழ்த்தியதில் வியப்பில்லை.” அஸ்வத்தாமன் “அவர்கள் தங்களை மேன்மக்கள் என எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். கீழ்மக்கள் என தங்களை கருதுவோர் சற்றேனும் மேம்படுத்திக்கொள்ள முயல்கையில் மேன்மக்கள் என ஆணவம் கொண்டவர்கள் இவ்வண்ணம் கீழிறங்குகிறார்கள்” என்றான். காறி உமிழ்ந்து “வீணர்கள்” என்றான். கிருதவர்மன் “அரசரின் இறுதி எண்ணம் எதுவாக இருக்கும்? நெறிமீறி தொடையில் அறைந்து அவரை வீழ்த்தியபோது ஒரு சிறு ஒலிகூட இல்லாமல் அவர் வீழ்ந்து மறைந்தார் என்று வேடன் சொன்னான். அவர் எண்ணியது என்னவாக இருந்திருக்கும்?” என்றான். கிருபர் “அவர் அஸ்தினபுரி என்னும் சொல்லாக தன் அகம் நிலைக்க உயிர் துறந்திருப்பார். அவரைப் புரட்டிப்போட்டபோது உதடுகளை நோக்கினேன். அவை அஸ்தினபுரி என்று சொல்வதுபோலத் தோன்றியது” என்றார்.

அச்சொற்கள் அவர்களை மீண்டும் சொல்லழியச் செய்தன. அவர்கள் மலையிறங்கும்தோறும் காடெங்கும் மின்மினிகளைக் கண்டார்கள். இருள் செறிவடையுந்தோறும் அவை பெருகிப்பெருகி வந்தன. மலையிலிருந்து நோக்கியபோது கீழே காட்டுக்குள் செந்நிறத்தில் எரி எழுந்ததுபோலவே தோன்றியது. சற்றே நிறம்மாறி அது இளநீலமும் மென்பச்சையும் ஆகியது. “மின்மினிகளா?” என்று கிருபர் கேட்டார். கிருதவர்மன் “ஆம், அவை கோடிக்கணக்கில் இருக்குமென தோன்றுகிறது” என்று சொன்னான். “யுகங்கள் தோறும் குருக்ஷேத்ரத்தில் போர் நிகழ்ந்துகொண்டே இருந்திருக்கிறது.” அவர்கள் மின்மினிகளின் படலத்திற்குள் நுழைந்தனர். அனைத்து இலைகளும் அகலில் சுடர் என மின்மினிகளை ஏந்தியிருந்தன. அவை இருளில் கோடுகளாக வளையங்களாகச் சுழிகளாக பறந்தன.

“அவை ஏதோ சொல்கின்றன” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவை காட்டும் ஒளிச்செய்கை என்ன என்று நாம் அறிந்திருக்கவில்லை.” கிருபர் “சில சுழற்சிகள் நம் செய்கைமொழியில் பொருள்கொள்வனபோலத் தெரிகின்றன” என்றார். “இதோ, திரள்க என்னும் சொல்.” அவர் மேலும் அச்செய்கைகளை படித்தார். “நிலைகொள்க. ஒன்றுகூடுக. வடக்கே செல்க!” கிருதவர்மன் “இவை நாம் அளிக்கும் பொருள்கள், ஆசிரியரே. இவற்றுக்கு அவற்றின் மொழியில் என்ன பொருள்…” என்றான். ஆனால் கிருபர் அக்காட்சியால் சற்றே பித்தெழுந்தவர் போலிருந்தார். “இங்கிருக்கிறோம்… இங்கே திரண்டிருக்கிறோம்” என்று அவர் அச்செய்கைகளை நோக்கியபடிக் கூவினார். பின்னர் “அது கார்த்தவீரியனின் அடையாளம்! மெய்யாகவே அதுதான்… கார்த்தவீரியனின் அடையாளம்” என்றார். “அப்பால் ராவணமகாப்பிரபு… அவருடன் கும்பகர்ணனும் இந்திரஜித்தும்… அதோ கிழக்கே கிழக்கே நோக்குக, அது ஹிரணியகசிபு… அருகே ஹிரண்யாக்ஷர், தெற்கே விருத்திரர், சூரபதுமர்… அனைவரும் இங்குதான் இருக்கிறார்கள். நரகாசுரர், மகிஷாசுரர்…”

“எங்கே?” என்று பதற்றத்துடன் கிருதவர்மன் கேட்டான். “இங்கே இதோ இந்த ஒளிச்சுழலல்களை சொற்களாக படித்தறியுங்கள். அதோ தாரகர், ரக்தபீஜர்…” என்று கிருபர் கூவினார். அஸ்வத்தாமன் “எடை மிகுந்துவிட்டது. என் எலும்புகள் உடைவது போலுள்ளன…” என்றான். கிருபர் “நான் தூக்கிக்கொள்கிறேன்” என்று காவடியை வாங்கிக்கொண்டார். அஸ்வத்தாமன் சென்று அருகில் ஓடிய ஓடையில் நீர் அள்ளிக் குடித்தான். அப்பால் இரு மின்மினிகள் ஒளிகொண்டன. கனைப்பொலி எழுந்தது. அஸ்வத்தாமன் தானும் கனைப்பொலி எழுப்பினான். அந்தப் புரவி ஓடையை கடந்து அவன் அருகே வந்து செருக்கடித்தது. “சற்று புண்பட்டிருக்கிறது. ஆயினும் எடைதூக்க அதனால் இயலும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

அதன் மேல் துரியோதனன் உடலை நீட்டுவாக்கில் வைத்து கொடிகளால் கட்டினார்கள். அஸ்வத்தாமன் புரவியைத் தட்டியதும் அது பெருநடையில் செல்லத் தொடங்கியது. கிருபர் “காடெங்கும் மூதாதையர்… தெய்வங்களே” என்றார். திரும்பி நின்று “நான் வரவில்லை. நீங்கள் செல்லலாம்… நான் இக்காடுவிட்டு எங்கும் வரப்போவதில்லை” என்றார். “ஆசிரியரே, இது நம் கடமை. நாம் அரசரை உரியமுறையில் எரியூட்ட வேண்டியவர்கள்” என்றான் கிருதவர்மன். “இங்கிருக்கிறார்கள் அனைவரும். துரோணர் இங்கிருக்கிறார். ஐயமே இல்லை, இங்குதான் இருப்பார். நான் அவரை பார்த்தாகவேண்டும்… அங்கனும் அரசரும் தம்பியரும்கூட இங்குதான் இருப்பார்கள்… நான் இங்கிருந்து எங்கும் வரப்போவதில்லை” என்றார் கிருபர். “ஆசிரியரே, உளமயக்கு தேவையில்லை. வருக” என்று உரத்த குரலில் அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

கிருபர் திகைத்து அவனைப் பார்த்தார். “இங்கே அசுரர்கள் இருக்கிறார்கள் எனில் அரசரும் இளையோரும் அங்கே சிதையேறுமிடத்தில்தான் இருப்பார்கள்… நாம் இவ்வுடலை அங்கே கொண்டுசெல்வோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், அரசர் அங்கே வருவார்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். கிருபர் விழிகள் திகைக்க இருவரையும் மாறிமாறி நோக்கியபின் “ஆம்” என்றார். அவர்கள் நடக்கத் தொடங்கினர். காட்டின் எல்லைவரை இருந்த நீர்வெக்கை அகன்று சாலையில் குளிர்காற்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சேற்றுவாடை நிறைந்திருந்த காற்று புதுப்புனல் ஓடும் ஆற்றில் மூழ்கி நீந்தி செல்லும் உணர்வை அளித்தது. எடையேற்றிய குதிரையின் காலடிகள் மட்டும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன.

“நாம் சென்று திருதராஷ்டிர மாமன்னரை அழைத்துவரவேண்டும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அவர்தான் அரசருக்கு அனலிட வேண்டும்.” கிருபர் “அவர் அங்கே மலைமேல் காட்சிமாடத்தில் இருக்கக் கூடும். ஒருவேளை அவரை மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கே கொண்டு சென்றிருக்கலுமாகும்” என்றார். “சிதையொருங்கும் இடத்திலிருந்து அருகேதான் காட்சிமாடம்… அங்கிருந்து அவரை அழைத்துவர குறுக்குவழி உண்டு… கிருதவர்மன் அதை அறிவார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், நான் சென்று அழைத்து வருகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவர் வந்தாகவேண்டுமா? அவரிடம் மைந்தனின் இறப்பை எவர் சொல்வது?” என்று கிருபர் சொன்னார்.

“ஆசிரியரே, குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் போர் முடிந்தபின்னர் அரசரிடமிருந்து சுடலைக்காப்பாளர் அனல் வாங்கிச்செல்வார்கள். அந்த அனலில் இருந்து பெருகிப்பெருகி பல்லாயிரம் பேர் அனல்கொள்வார்கள். அவர் அனலேற்றியவர்களே இக்காடெங்கும் காற்றாகச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர் உரிய முறையில் அனல்கொள்ளாமல் விண்ணேகலாகாது” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “நான் அழைத்துவருகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “இப்போது அவருக்கே நிகழ்வதென்ன என்று புரிந்திருக்கும். அவர் அரசர், அரசருக்குரிய வகையிலேயே நடந்துகொள்வார்.” கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார். கிருதவர்மன் அவர்களிடமிருந்து விலகி காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தான். அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் புரவியின் ஓசையை கேட்டுக்கொண்டு இருளில் நடந்தனர்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 41

நேர் எதிரில் வேடன் நின்றிருந்தான். அஸ்வத்தாமன் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டு ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் அங்கே எங்கிருந்து வந்தான் என்று அஸ்வத்தாமன் வியந்தான். காற்றில் இருந்து பனித்துளியென முழுத்து எழுந்து வந்தவன் போலிருந்தான். அல்லது அங்கிருந்த நிழல் ஒரு விழிமாயத்தால் பருவடிவு கொண்டதா? கன்னங்கரிய ஓங்கிய உடலில் நரம்புகளின் ஓட்டம் தெரிந்தது. விரிந்த பலகைகளாக நெஞ்சு. அடுக்கப்பட்டதுபோன்ற இறுகிய வயிறு. ஒடுங்கிய சிற்றிடை. அவன் நாணேற்றித் தெறித்து நிற்கும் வில் போலிருந்தான். களமெழுந்த ஆட்டர்களே அவ்வண்ணம் இருப்பார்கள். உடலின் எடையிலிருந்து எக்கணமும் எழுந்து தூவல் என, புகைச்சுருள் என காற்றில் நெளியத் தொடங்குவார்கள்.

அனல்கொண்டு சிவந்த விழிகள் அவனை நோக்கின. முறுக்கிய கூர்மீசை. தேன்கூடு என சுருண்ட அடர்தாடி. நீண்ட வடிகாதுகளில் காட்டுக்கொடியாலான நாகபடக் குழைகள். சுருட்டிக்கட்டிய சடைக்கொண்டையில் பன்றித்தேற்றையாலான பிறை. இரு தோள்களிலும் வேட்டையாடப்பட்ட இரு மான்களை தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டிருந்தான். இடையில் ஆடையேதுமில்லை. வலத்தோளில் மழுவும் இடத்தோளில் முப்புரிவேலும் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. இடையில் தோல்வாரில் நீர்க்குடுவை. அதுவன்றி ஆடையேதுமில்லை. உடலெங்கும் படிந்த புழுதியும் சாம்பலுமே ஆடை எனத் தோன்றியது. தோல்செருப்புகள் மண்ணில் ஊன்றியிருந்தன. அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு கன்னங்கரிய நாய் மின்னும் நீர்த்துளிபோன்ற கண்களுடன் நின்றது.

அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை தோன்றியதும் அஸ்வத்தாமன் உளம் மலர்ந்தான். அத்தகைய பேரழகு கொண்ட புன்னகை ஒரு கிராதனின் முகத்தில் தோன்றலாகுமா? பாற்பல் எழுந்த பைதல்களிடம் மட்டுமே எழும் புன்னகை அது. அவன் ஓர் அடி முன்னால் வந்து சற்றே குனிந்தபோது நெற்றியில் ஒரு சிவந்த புண்ணை அஸ்வத்தாமன் கண்டான். சற்றுமுன் அம்புமுனை பட்டதுபோல் நீளநின்ற விழிஎன அது குருதித்தீற்றலாகத் தெரிந்தது. அந்தப் புண்விழி இமைதிறந்து அவனை நோக்கியது. அஸ்வத்தாமன் தன் தலையில் ஒரு விழி திறப்பதை உணர்ந்தான். அவ்விழியால் அந்தக் கிராதனை நோக்கினான். ஊன்விழிகள் மூடியிருக்க தலையிலிருந்த அந்த விழி மேலும் மேலும் கூர்கொண்டது. தண்ணென்ற ஒளியை அது கண்டது. அதன் நோக்கில் வேடனின் நுதல்விழி சிறுவர்களுக்குரிய நகைக்கும் தெளிந்த விழியென மாறியது.

வேடன் அவனுடைய தலைவிழியை நோக்கி தன் கையை நீட்டினான். அஸ்வத்தாமனின் தலையில் அந்த விழி துடித்தது. அவன் அதைத் தொட்டால் அது ஓர் அருமணி என்றாகக்கூடும். அவன் உடலெங்கும் இனிமை பரவியது. விரல்நுனிகளில் இனிமை தவித்தது. அவன் உடலே இனிமையில் துழாவியது. வேடனின் விரல் அவன் முன்நெற்றி விழியைத் தொடும் கணத்தில் நாய் வெருண்டு உறுமியது. பின்னர் குரைத்தபடி வலப்பக்கமாக பாய்ந்தோடியது. வேடன் திரும்பிப்பார்த்தான். அக்கணத்திலேயே உருவழிந்து மறைந்தான். திகைப்புடன் தேடியபடி அஸ்வத்தாமன் எழுந்தான். காடு ஒழிந்து கிடந்தது. சீவிடுகளின் ஓசை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அவன் தன்னருகே வந்து தைத்து நின்ற அம்பின் நடுக்கத்தைக் கண்டான். அது வந்த கோணத்தில் விழிதிருப்பி அங்கே மரங்களுக்கு அப்பாலிருந்து எழுந்த வேடனை நோக்கினான். வேடன் மீண்டும் வில்லில் அம்புதொடுப்பதற்குள் குனிந்து அந்த அம்பை எடுத்து வீசி அவனை வீழ்த்தினான். தோளில் பட்ட அம்புடன் அவன் நிலத்தில் விழுந்து கையூன்றி எழ முயன்று உடல்நரம்பின் முடிச்சு ஒன்று அறுபட்டிருந்தமையால் நிகர்நிலையிழந்து தளர்ந்து விழுந்து மீண்டும் எழுந்து விழுந்தான். அவனருகே ஒரே தாவலில் அணுகி அவன் உடலை மிதித்து வீழ்த்தி அவன் நெஞ்சில் உதைத்து மண்ணோடு அழுத்தியபடி “கீழ்மகனே!” என்றான் அஸ்வத்தாமன். வேடனின் வெண்ணிற விழிகள் உருண்டன. வாய் இளித்து வெண்பல்நிரை மின்னியது. “கொல்லாதீர் அந்தணரே, நான் உங்கள்மேல் அம்பு தொடுக்கவில்லை. உங்கள் முன் பிறிதொரு வேடன் நின்றிருந்தான். அவனருகே நின்ற நாயையே அம்பால் அறைந்தேன்” என்றான்.

காலை எடுத்து திரும்பி நோக்கிய அஸ்வத்தாமன் “வேறு வேடனா? எங்கே?” என்றான். “நான் மெய்யாகவே பார்த்தேன். ஒரு கரிய நெடிய வேடன். சடைமுடிக்கற்றையில் பன்றிப்பிறை அணிந்தவன். தோளில் இரு மான்களை தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டிருந்தான். அவன் உங்களை நோக்கி கைநீட்டினான். நீங்கள் விழிமூடி ஊழ்கத்தில் அமர்ந்திருந்தீர்கள். உங்கள் தலையிலிருக்கும் இந்த அருமணியை எடுக்க அவன் முயல்கிறான் என நான் கருதினேன். அவனை அச்சுறுத்தி துரத்த நினைத்தேன்.” அவன் இளித்து “அந்த அருமணியை நானே கவரலாமே என்று திட்டமிட்டேன்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் மீண்டும் காட்டை சூழ நோக்கிவிட்டு “அவர்கள் எங்கே?” என்றான்.

வேடன் எழுந்துகொண்டு “அதுதான் விந்தை… அவன் அப்படியே மறைந்துவிட்டான். அவனைப் பார்த்ததே விழிமயக்கு என தோன்றும்படி அங்கில்லாமலாகிவிட்டான். அந்த நாயும் மறைந்துவிட்டது. வேடர்களில் சிலர் மாயக்கலை கற்றவர்கள். ஆனால் நாயும் அவ்வண்ணம் மறையும் கலை உண்டு என நான் இப்போதுதான் அறிந்தேன். அவன் மறைந்துவிட்டான்…” என்றான். “நான் எத்தனை சொன்னாலும் தாங்கள் நம்பப்போவதில்லை. ஆனால் கருதுக, நான் தேர்ந்த வேடன். அமர்ந்து விழிமூடியிருக்கும் ஒருவரை அம்பாலறைந்தேன் என்றால் இப்போது அவர் உடல் இங்கே கிடக்கும். என் அம்புகள் குறிதவறுவதில்லை. ஐயமிருந்தால் நோக்குக. அந்த கனியை வீழ்த்தி அது கீழே வருமுன் அடுத்த அம்பால் மேலே கொண்டுசென்று அதன் கிளையிலேயே தைத்துநிறுத்திக் காட்டுகிறேன்.”

“வேண்டாம்… அந்த வேடனை நான் அறிவேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அவன் என்னை தொட பலமுறை அணுகியதுண்டு… எப்போதும் இறுதிக்கணத்தில்தான் அவன் மறைகிறான்.” வேடன் “இறுதிக்கணத்தில்தான் நான் செல்கிறேன் என்று என்னிடம் முன்னரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நான் அவ்வண்ணம் எதையும் செய்வதில்லை. அக்கணம் என்ன தோன்றுகிறதோ அதைச் செய்வேன்” என்றபின் இளித்து “அந்த அருமணி உங்களுக்கு எதற்கு? நீங்கள் அந்தணர்போல் தெரிகிறீர்கள். தவம் செய்ய கானகம் வந்துள்ளீர்கள்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நான் அரசன்” என்றான். வேடன் அவன் கையிலிருந்த வடுக்களை பார்த்தபின் “ஆம், விற்கலையும் வாட்கலையும் தெரிந்தவர்… அரசராக ஆகிவிட்டீர்களா? அந்தணர் அரசர்களானால் அரசர்கள் என்ன செய்வார்கள்? வேளாண்மை செய்வார்களா? இல்லை வேட்டுவம் செய்ய கானேகுவார்களா?” என்றான்.

அவனுடைய இளிப்பால் எரிச்சல் கொண்ட அஸ்வத்தாமன் “செல்க!” என்று கைகாட்டினான். அவன் “நான் தாங்கள் செய்த ஊழ்கத்தை இறுதிக்கணத்தில் கலைத்துவிட்டேன் போலும்… பொறுத்தருள்க, நான் அவ்வண்ணம் எண்ணவில்லை. நான் அந்த அருமணியை மட்டுமே இலக்காக்கினேன். அதை நீங்கள் எனக்கு அளிப்பீர்கள் என்றால் நான் இங்கே நின்றிருக்கவேண்டிய தேவையே இல்லை” என்றான். அவன் விழிகளில் சூழ்ச்சி குடியேறியது. “ஊழ்கம் செய்பவர்கள் ஒருவகையில் ஒளிந்துகொள்பவர்களும் கூட. ஊழ்கம் என்றாலே தப்பிவருதல்தானே? துரத்தி வருபவர்களும் இருப்பார்கள் அல்லவா?” என்றான். “செல்க” என்று மேலும் எரிச்சலுடன் அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவனிடமிருந்து விலகிச்செல்லும் விழைவுடன் அப்பால் நடக்க அவன் தொடர்ந்து வந்து பொய்யான பணிவை தோள்களில் காட்டி, விரிந்த இளிப்புடன் எச்சில் தெறிக்க தொடர்ந்து பேசினான்.

“என் பேச்சு உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என தெரிகிறது. பெரும்பாலானவர்களுக்கு என் பேச்சு பிடிப்பதில்லை. என் குலத்திலேயேகூட பலருக்கு என்னை பிடிப்பதில்லை. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது என் பேச்சைக் கேட்டு ஒரு முனிவர் எனக்கு ஜல்பன் என்று பெயரிட்டார். என்னை அனைவரும் அவ்வண்ணமே அழைக்கின்றனர். என் அன்னை இட்ட பெயர் வாரண்யன். அதை நானே மறந்துவிட்டேன்…” சினத்துடன் அஸ்வத்தாமன் திரும்பி நோக்க உடல் வளைத்து வணங்கி ஜல்பன் சொன்னான் “அந்தணரே, அல்ல அரசே, நான் சொல்வதைச் சற்றுக் கேளுங்கள். தவம் செய்ய கானகம் உகந்த இடம் என்று எவர் சொன்னார்கள் என்றே தெரியவில்லை. ஊர்களிலிருந்து கிளம்பி வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்தக் காடுகளில் அரைநாழிகைப் பொழுதுக்குள் ஒரு முனிவரை நீங்கள் பார்த்துவிடலாம். அவர்களைப் பார்த்தால் வெறுங்காற்றில் எடைதூக்குபவர்கள் என்றே எனக்குத் தோன்றும்.”

“ஊர்களில் அவர்களுக்கு ஆயிரம் அல்லல்கள் உண்டு, நான் அறிவேன். அங்கே பொன்னே அரசாள்கிறது. வாள்கள் துணைநிற்கின்றன. பொன்னுடன் வாள் சேரும் இடத்தில் அமைதி என்பது இருக்க முடியாது. ஆகவே இவர்கள் அவற்றை துறந்து இங்கே வருகிறார்கள். இங்கே ஆழ்ந்த அமைதி. அங்கே அனைத்தும் ஒலியெழுப்புபவை. மானுடரும் விலங்குகளும் கூச்சலிட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றனர். சகடங்கள் ஓலமிடுகின்றன. கோட்டைகளும் மாளிகைகளும் உறுமுகின்றன. சந்தைகள் முழக்கமிடுகின்றன. படைகள் கொந்தளிக்கின்றன. இங்கே மரங்கள் அமைதியாக நின்றிருக்கின்றன. மலைகள் அமைதியே வடிவானவை. புழுக்கள் ஓசையிடுவதில்லை. பூச்சிகளின் ரீங்காரமும் அமைதியே. பறவையொலியும் யானைகளின் பிளிறலும்கூட அமைதியே. ஆகவே இங்கே தவம் செய்யலாமென கருதுகிறார்கள்” என்று அவன் சொன்னான்.

“ஆனால் எதை மறந்துவிடுகிறார்கள் என்றால் இங்கும் ஓசைகள் உண்டு என்றுதான். காடு தனக்குள்ளாகவே பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. காடு ஊழ்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தவமூதாட்டி என்று தோன்றும். அது உண்மை அல்ல. அது தனித்து அமர்ந்திருக்கும் பிச்சிதான். அவள் பேசுவதெல்லாம் தனக்குள்ளேயேதான். இங்கு எவர் வந்து அமர்ந்தாலும் அவள் நேரடியாக அவர்களை நோக்குவதோ அறிவதோ இல்லை. ஆனால் அவள் நோக்குகிறாள், அறிகிறாள். நீங்கள் அமைந்த சற்றுநேரத்திலேயே அவளுடைய நோக்கு வந்து தொடும். அவளுடைய கை நீண்டு வரும். ஐயமிருந்தால் முயல்க. நீங்கள் எங்கே அமர்ந்திருந்தாலும் விழிமூடி இருந்தால் சற்றுநேரத்திலேயே ஒரு விலங்கோ பறவையோ உங்கள் முன் வந்து நின்றிருக்கும்.” அவன் பறவையோசையுடன் நகைத்து “சில தருணங்களில் அது மலைப்பாம்பாக இருக்கும். பிச்சி உங்களை அள்ளி ஆரத்தழுவிக்கொள்வதுதான் அது” என்றான்.

சினம் எல்லை மீற கையை ஓங்கியபடி திரும்பிய அஸ்வத்தாமன் “செல்… இனி ஒரு சொல் பேசினால் உன் தலை மண்ணில் கிடக்கும்” என்றான். அவன் விழிகளில் அச்சம் எழவில்லை. ஆனால் உடலை அஞ்சுபவன்போல் ஒடுக்கி “நான் என்ன பிழை செய்தேன்? நான் ஊடுருவுவது என்னுடைய பிழை அல்ல என்று சொல்லவந்தேன். அவ்வண்ணம் நிகழ்கிறது. ஊழ்கங்களைக் கலைப்பவள் இந்தப் பிச்சிதான். நான் வரவில்லை என்றால் ஒரு கீரியோ காகமோ வரக்கூடும்… நான் அவள் விழைவால் அவளிடமிருந்து எழுபவன் மட்டும்தான். காட்டிலிருந்து எவரால் தப்ப முடியும்?” என்றான். அவன் நகைத்து “நான் அங்கே உங்கள் ஊர்களுக்கெல்லாம்கூட வந்திருக்கிறேன். அங்கும் காடு இருக்கிறது. நகர்களுக்குள் காடு இருக்கிறது. அரசே, அல்ல அந்தணரே, அங்கே மாளிகைகளுக்குள்கூட சிறு காடு இருக்கிறது…” என்றான்.

“காடு இல்லாத இடமே இல்லை… ஒரு கைப்பிடி மண்ணில் ஒரு சிமிழ்நீரை ஊற்றி மூன்று நாள் வைத்திருங்கள், அங்கே காட்டின் துளி எழுந்துவிட்டிருக்கும். நகர்களை தவிர்க்கலாம், எந்த முனிவரும் காட்டைத் தவிர்க்க இயலாது” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “உச்சிமலைப் பாறைகளின் மேல் பசும்பூச்சென பாசி படிந்திருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அதுவும் கூட காடுதான்.” தன் சொற்களில் அவன் மகிழ்வது தெரிந்தது. “காடு மென்மையானது, இனியது என்கிறார்கள். அங்குள்ள நகரங்களைவிட உயிர்மிக்கது அது. ஒரு எருதின் சாணியை மூன்றாவது நாள் அள்ளிப்பாருங்கள் ஆயிரம் வெண்ணிற வேர்கள் வந்து அதை உறிஞ்சி உண்டுகொண்டிருப்பதைக் காண்பீர்கள். ஒரு கல்லை இங்கே வைத்துவிட்டு சென்று ஒரு மாதம் கழித்து வந்து பாருங்கள், வேர்கள் அதைப் பொதிந்து இறுக்கியிருக்கும். இங்கே எவரும் அமர முடியாது, எதுவும் அமையவும் இயலாது. காடு தேடிவரும்… ஆகவே நீங்கள் என்னை முனியவேண்டியதில்லை.”

“காடு வெறிமிக்க பசிகொண்டவள்… காட்டின் பசிதான் இங்குள்ள அத்தனை விலங்குகளின் வயிற்றிலும் எரிகிறது. அத்தனை வேர்முனைகளிலும் கொடிநுனிகளிலும் தவிப்புகொண்டிருக்கிறது. காடு எவரையும் தனித்திருக்க விடுவதில்லை. வேரும் கொடியும் நீட்டி வந்து அணைத்துக்கொள்கிறது. காட்டுக்குள் வருபவர்கள் காடென்று ஆகிவிடவேண்டும். பிச்சி உங்களையும் பிச்சியாக்கிவிடுவாள். நீங்கள் காடென்று ஆன பின்னர் உங்கள் உறவினர் இங்கே தேடிவந்தால் இங்கே எவரைப் பார்ப்பார்கள்? ஒரு காட்டாளனை. ஆம், என்னைப்போன்ற ஒருவனை. நான் எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் இங்கே ஊழ்கம் என ஒன்றை பயிலமுடியாது. இக்காட்டில் மலைப்பாறைகளும் மரங்களும் பயிலும் ஓர் ஊழ்கம் உண்டு, அதை மட்டுமே எவரும் இங்கே இயற்றமுடியும்…”

அஸ்வத்தாமன் அவனை திகைப்புடன் நோக்கினான். ஜல்பன் பற்கள் தெரிய இளித்தான். அருகே பறந்த ஒரு ஈயை கை வீசிப் பிடித்து நசுக்கி அப்பால் வீசி “ஈ” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நீ யார்?” என்றான். “நான் ஜல்பன்… சற்று மிகுதியாகப் பேசுபவன்தான்… ஏனென்றால் நான் பேசும் சொற்களில் பொருள் இருப்பதில்லை. ஆகவே பேசிப்பேசி பொருளை உருவாக்கிக்கொள்கிறேன். ஒரு கட்டத்தில் அந்தப் பொருளை முழுமைசெய்யும்பொருட்டு மேலும் பேசுகிறேன். எங்காவது பொருள் முழுமையடைந்தால் பேச்சை முடிக்கலாம் என்று நினைப்பேன். ஆனால்…” என்று அவன் தொடங்க அஸ்வத்தாமன் உரத்த குரலில் “நீ இப்படிப் பேச எங்கிருந்து கற்றுக்கொண்டாய்? நீ வேடன்தான், கற்றவன் அல்ல”என்றான்.

“ஆம், நான் வேடன். காட்டில் வாழ்பவன். அந்தணரே, இல்லை நீங்கள் அரசர். இருந்தாலும் கேளுங்கள், நான் எவரிடமும் பேசுவதில்லை. ஏனென்றால் எவரும் என்னிடம் பேசுவதில்லை. ஆகவே நான் என்னிடமே பேசத்தொடங்கினேன். பேசிப்பேசி என் பேச்சு எனக்கே புரியாமல் ஆனபோது பிறரிடம் பேசத் தொடங்கினேன். நான் கற்றவன்போல் பேசுவதாக அவர்கள் சொன்னார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன் அவனையே கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். ஜல்பன் “நீங்கள் என்னைக் கற்றவன் என்று சொன்னீர்கள் என்றால் நான் இனிமேல் உங்களிடம் கற்றவன் என்று சொல்லிக்கொள்வேன்” என்றான் ஜல்பன். “நான் இன்னமும்கூட ஏராளமாகப் பேசவிரும்புகிறேன். ஆனால் இந்தக் காட்டில் என் குடியினர் எனக்குச் செவிகொடுப்பதில்லை. பிறர் என்னை அஞ்சுகிறார்கள்.”

அஸ்வத்தாமன் சலிப்புடன் முகம் சுளித்தபின் காட்டுக்குள் நடந்தான். “நான் தங்களை இடர்ப்படுத்த எண்ணவில்லை. உண்மையில் உங்கள் ஊழ்கத்தைக் கலைக்க நினைக்கவே இல்லை. நான் எவருடைய ஊழ்கத்தையும் கலைப்பதில்லை. அதாவது கலைக்க எண்ணுவதில்லை. ஆனால் அவ்வாறு ஆகிவிடுகிறது… ஊழ்கமும் காமமும் ஒன்று. அல்லது காமம் ஓர் ஊழ்கம். அல்லது ஊழ்கம் ஒரு புணர்தல் என்று சொல்கிறீர்களா? இருக்கலாம். நான் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்ததில்லை. ஆனால் வேட்டைவிலங்குக்காகக் காத்திருத்தல் என்பது ஓர் ஊழ்கமே. அது ஒருவன் தன்னைத்தானே கைகளால் தழுவிக்கொண்டு காமம் நுகர்வதுபோல…” என்றபடி அவன் உடன் வந்தான்.

“நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம் இக்கதையை. என் முன்னோன் ஒருவன் இப்படித்தான் வேட்டையாடச் சென்றபோது காட்டில் காமத்தில் புணர்ந்திருந்த இணையன்னங்களில் ஒன்றை அம்பெய்து வீழ்த்தினான். வீழ்ந்த அன்னத்தைக் கண்டு அழுத அன்னத்தின் குரல் கேட்டு அங்கே தவம்செய்துகொண்டிருந்த முனிவர் ஒருவர் விழித்தெழுந்தார். அவனை நோக்கி அவர் தீச்சொல்லிட்டார்.” அவன் கைகளை தூக்கி “அந்தச் சொற்களை அப்படியே என்னால் சொல்லமுடியும்… நில் காட்டாளனே, காதல்கொண்ட இணைகளில் ஒன்றை வீழ்த்திய நீ முடிவிலாக் காலம் நிலைகொள்ளாமல் அலைவாய். அமைதியடையாமல் தவிப்பாய்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் தன்னையறியாமலேயே நின்று அவனை நோக்கினான்.

“ஆம், அவர் என் நேரடி முன்னோர் அல்ல. ஆனால் எங்கள் குடி முழுக்கவே அவருடைய தீச்சொல்லை பெற்றுவிட்டது. ஆகவேதான் நாங்கள் காடுகள் தோறும் அலைகிறோம் என்று என் அன்னையர் கதைகளில் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.” அவன் சிரித்து “ஆனால் என்ன வேடிக்கை என்றால் அந்த தீச்சொல்லை அளித்தவனும் எங்கள் மூதாதையே. அவனும் என்னைப்போல காட்டில் வேட்டையாடி வாழ்ந்தவன்தான்” என்றான். “வேடர்களிலேயே ஆற்றல்மிக்கவர்கள் இருக்கிறார்கள். சற்றுமுன் உங்கள் தலையின் அருமணியைக் கவர வந்த அந்த காட்டாளனைக்கூட நான் முன்னர் எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன். அவனுடன் அவனைப்போலவே காட்டாளத்தி ஒருத்தி இருந்தாள்…”

அஸ்வத்தாமன் “நீ செல்லலாம்… உன்னிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றான். “ஆனால் நான் ஒன்று சொல்வதற்கு கொண்டுள்ளேன். ஏனென்றால் ஊழ்கம் கலைப்பது எங்கள் மூதாதையரிடமிருந்து வரும் இயல்பு என்பதுடன் இதையும் சொல்லியாகவேண்டும். நேற்றுக்கூட தற்செயலாக ஒருவரின் ஊழ்கத்தைக் கலைத்தேன். அவர் உங்களைப்போல அல்ல, மெய்யாகவே அரசர். அவரைப் பார்த்தால் அரசக்கோலத்தில் அனைத்தணிகளுடன் இருப்பதாகவே தோன்றும். ஆனால் அவர் ஓரிரு அணிகளே அணிந்திருந்தார். நீருக்குள் அவர் இருந்தார். மேலிருந்து நோக்கியபோது அவர் ஒரு பெண்ணுடன் உறவுகொண்டு இருப்பதாகத் தோன்றி நான் அவரை அம்பால் அறைந்தேன். அதை ஏன் செய்தேன் என்று தெரியாது. ஆனால் என் கை அம்பு தொடுத்தது. என்னுடலில் அந்த தொல்மூதாதை குடியேறியிருக்கலாம்.”

அஸ்வத்தாமன் நின்றுவிட்டான். “எங்கே?” என்றான். “அங்கே மலைக்குச் சற்றுமேலே. காலகம் என்பது அந்தக் காட்டின் பெயர். அதற்குள் செங்குத்தான ஒரு பாறையடுக்குக்குக் கீழே சுனை ஒன்று உள்ளது. அதனுள்…” அஸ்வத்தாமன் அவன் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு “நீ அவர் மேல் அம்பு தொடுத்தாயா?” என்றான். “அம்பு அவர்மேல் படவில்லை. அவருடன் இருந்த அந்தப் பெண்மேல்தான் பட்டது. ஆனால் அப்படி ஒரு பெண்ணே இல்லை” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “நான் திகைத்து நின்றேன். அவர் நீருள் இருந்து எழுந்தார். என்னை வசைபாடுவார் என நினைத்தேன். ஆனால் இனிய புன்னகையுடன் என்னிடம் பேசினார். தன் ஊழ்கம் கலைந்ததைப்பற்றி அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் முகத்தில் கனிவுதான் இருந்தது… ஊழ்கம் கலைந்ததைப் பற்றி அந்தப் பெண்தான் சீற்றம்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அப்படியொரு பெண்ணே இல்லை.”

அஸ்வத்தாமன் சினத்துடன் பற்களைக் கடித்து “அறிவிலி” என்றான். ஜல்பன் அதை செவிகொள்ளாமல் “ஆனால் அவர் அருகே தெரிந்த அவருடைய நீர்ப்பாவை கொடுந்தோற்றம் கொண்ட தெய்வமாக எனக்குத் தெரிந்தது. என் அச்சமே அப்படிக் காட்டியதென்று இப்போது தெளிந்துள்ளேன். ஆனால் அப்போது அஞ்சிவிட்டேன்… ஓடித் தப்பும்போதுதான் அறுவரைப் பார்த்தேன். அவர்களில் ஒருவர் உங்களைப்போல் இருந்தார். தோளில் வில்லுடன்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் பதற்றத்துடன் “எங்கே சென்றார்கள் அவர்கள்?” என்றான். “அவர்களில் ஒருவர் அங்கே சுனைக்குள் கிடந்த அரசனைப்போலவே தெரிந்தார். அதை அவர்களிடம் சொன்னேன். அவர்கள் அவரைத் தேடிச்சென்றார்கள்…” அஸ்வத்தாமன் “அவர்கள் இப்போது எங்கிருக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டான்.

“நான் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் அறியாமல் மரங்களினூடாகச் சென்றேன்… என்னுடன் குரங்குகளும் வந்தன” என்றான் ஜல்பன். “கிராதர்களாகிய நாங்கள் மரங்களில் காற்றுசெல்லும் ஒலிகூட எழுப்பாமல் செல்லும் கலை அறிந்தவர்கள்…” அஸ்வத்தாமன் “சொல், என்ன நிகழ்ந்தது அங்கே?” என்று கூச்சலிட்டான். “அவர்கள் அவரை நீருக்குள் இருந்து எழுப்பினார்கள். நீரைக் கலக்கி அவரை நிலையழியச் செய்து வெளியே கொண்டுவந்தனர். அதன்பின் அந்த பேருருவர் அவருடன் போர்புரிந்தார். விசைகொண்ட போர். சிலதருணங்களில் மதயானைகள் துதிசுற்றிப்பற்றிப் போரிடுவதுபோல, சில தருணங்களில் புலிகள் அறைந்துகொள்வதுபோல, சில தருணங்களில் எருதுகள் கொம்புகூட்டுவதுபோல. மிகமிக வெறிகொண்ட போர். வரையாடுகளின் முட்டல், கரடிகளின் தழுவல், குரங்குகளின் பாய்ச்சல் அனைத்துமே அங்கே நிகழ்ந்தன.”

அஸ்வத்தாமன் தலை நடுங்கிக்கொண்டிருக்க வெறித்து நோக்கி நின்றான். “பேருருவர் எழுந்து தொடையில் அறைந்தார். ஒரே அடிதான்… நீருள் இருந்த அரசர் மண்ணில் பதிந்துவிழுந்தார்” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “ஒரு முனகலோசை கூட இல்லை… நெருப்பு நீர்பட்டு அணைவதுபோல.” அஸ்வத்தாமன் மூச்சொலியில் “தொடையிலா?” என்றான். “ஆம், தொடையில்தான். தொடையில் அடிக்கும்படி சொன்னவர் மயிற்பீலியைச் சூடியவர். அவர் ஏதோ கைகாட்ட பேருருவர் அதைக் கண்டதை நான் கண்டேன். அரசர் வீழ்ந்ததும் பேருருவரின் மூத்தவர் ஒருவர் கூச்சலிட்டு அழுதார். இளையவர் ஒருவர் மயங்கிச் சரிய இன்னொருவர் அவரைப் பற்றிக்கொண்டார். அது முறையல்ல என்று அவர்கள் பூசலிட்டுக்கொண்டார்கள்…”

“அவர் உயிர்பிரிந்துவிட்டதா? உறுதியாக அறிவாயா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். “நான் அருகே சென்று கண்டேன். அவர்கள் அவரை அப்படியே விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். நான் அருகே சென்று குனிந்து நோக்கினேன். உயிரற்ற உடலை நம்முள் உள்ள பிறிதொருவன் உடனே அடையாளம் காண்கிறான்… அப்போது ஓசை கேட்டது. அந்தப் பேருருவர் வருவதைக் கண்டு நான் நீருள் பாய்ந்து மூழ்கி ஒளிந்துகொண்டேன். அவர் வந்து அரசரின் குருதிபடிந்த மேலாடையை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பச் சென்றார். நான் கரையேறி சுனைவிளிம்பில் அமர்ந்தேன். நீருக்குள் ஒரு பெண்ணுருவம் அசைவதைப்போல் தெரிந்தது. அந்த தெய்வவடிவம் நினைவிலெழுந்ததும் நான் அஞ்சி எழுந்து ஓடிவிட்டேன்… காலகத்திலேயே இருக்கவேண்டாம் என முடிவுசெய்தேன்.”

அஸ்வத்தாமன் திரும்பி காட்டுக்குள் ஓடத்தொடங்கினான். அவனுக்குப் பின்னால் ஓடிவந்தபடி ஜல்பன் கூவினான். “அவர்கள் அகன்று சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் அரசர்கள். காட்டில் ஒருவர் இவ்வண்ணம் அருமணி சூடியிருப்பதை அவர்கள் விரும்பமாட்டார்கள்… அதை நீங்கள் எனக்கே கொடையளித்தீர்கள் என்றால் அனைத்து வகையிலும் நன்று.” அஸ்வத்தாமன் அவனிடமிருந்து விரைந்து அகன்றான். அவன் குரல் இலைத்தழைப்புக்கு அப்பால் அப்போதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. “அரசரின் உடல் அங்கே தனியாகக் கிடக்கிறது… அவர் மண்ணைப் புணர்வதுபோலத் தோன்றும்… நான் வேண்டுமென்றால் வழிகாட்டுகிறேன். அந்த அருமணியை எனக்கு பரிசாக அளிப்பதாக இருந்தால்…”

அஸ்வத்தாமன் அருகிருந்த உயர்ந்த மரத்தின்மேல் ஏறி கிளைக்கவரில் அமர்ந்தபின் இரு கைகளையும் வாயருகே குவித்து நாவால் கொம்பொலி எழுப்பினான். “கிருபர் அறிக! கிருதவர்மன் அறிக! இது உத்தரபாஞ்சாலனின் அறைகூவல். அரசர் களம்பட்டார்! கௌரவ மூத்தவர் களம்பட்டார்!” மீண்டும் கீழிறங்கி கிழக்கே சென்று இன்னொரு மரத்தின்மேல் ஏறி நின்று அவ்வோசையை எழுப்பினான். இன்னொரு மரத்தின்மேல் ஏறியபோது தொலைவில் உயரமான பாறை ஒன்று தெரிந்தது. அதன்மேல் தொற்றி ஏறி மீண்டும் கொம்போசையால் அறிவித்தான். நான்கு திசை நோக்கி அறிவிப்போசையை எழுப்பிக்கொண்டே இருந்தான். மானுடக்குரலை விடக் கூரிய சில்லோசை என எழுந்த அது காட்டின் பச்சைப்பரப்பின்மேல் பரவிச்சென்றது.

காட்டுக்குள் இருந்து எதிர்க்கொம்பொலி கேட்டது. “நான் கிருதவர்மன்… இங்கே சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்…” மேலும் சிறுபொழுதுக்கு அப்பால் கிருபரின் எதிர்குரல் வந்தது. அஸ்வத்தாமன் பாறைமுகடிலேயே அமர்ந்திருந்தான். சற்றுநேரத்தில் பசுந்தழைப்புக்குள் இருந்து கிருபர் தோன்றினார். பின்னர் கிருதவர்மனும் தெரிந்தான். அவர்கள் இரு திசைகளிலிருந்து அவனை அணுகினர். அஸ்வத்தாமன் அவர்களை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அருகணைந்த கிருபர் “அரசர் எங்கே?” என்றார். அஸ்வத்தாமன் ஒன்றும் சொல்லாமல் காலகம் இருந்த வடமேற்குத்திசை நோக்கி கைகாட்டினான். கிருதவர்மன் ஓடி அருகணைந்து மூச்சிரைக்க நின்று “அரசர் எப்படி வீழ்ந்தார்? எவரால்?” என்றான். “பீமனால் தொடையறைந்து கொல்லப்பட்டார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மனின் விழிகளில் எந்த உணர்வும் எழவில்லை. கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 40

பீஷ்மரின் படுகள வளைப்புக்குள் நுழைந்தபோது இயல்பாகவே யுதிஷ்டிரன் நடைதளர்ந்து பின்னடைந்தார். இளைய யாதவர் நின்று அவரை நோக்க அவர் அருகே அர்ஜுனனும் நின்றான். பீமன் மட்டும் தலைநிமிர்ந்து முதலில் உள்ளே சென்றான். “மந்தா” என மெல்லிய குரலில் யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். “பொறு, எவ்வண்ணம் என்ன பேசுவதென்பதை முடிவுசெய்வோம்… இளைய யாதவன் சொல்லட்டும்” என்றார். “எனக்கு சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவர் கேட்டால் சொல்லக் கூடாதது என்றும் ஏதுமில்லை” என்று பீமன் சொன்னான். “மந்தா” என மீண்டும் யுதிஷ்டிரன் அழைக்க “அவர் செல்லட்டும்… அதுவே முறை… நீங்கள் தொடர்ந்து செல்க!” என்றார் இளைய யாதவர்.

பீமன் படுகளத்தின் வளைப்புக்குள் நுழைந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து யுதிஷ்டிரன் சென்றார். நகுலனும் சகதேவனும் உடன்செல்ல இறுதியாக இளைய யாதவர் சென்றார். அவருக்கு இணையாக அர்ஜுனன் நடந்தான். பீமன் அம்புகள் நாட்டப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட அந்த வளைப்புக்குள் நுழைந்து அம்புப்படுக்கைமேல் மிதந்து கிடந்த பீஷ்மரைக் கண்டு ஒருகணம் நின்றான். அவர் அவன் காலடிகளைக் கேட்டு விழிப்புகொண்டிருந்தார். இமைகள் சுருங்கி அதிர வாய் இறுகப்பொருந்தி நெளிந்தது. இரு கைகளும் அம்புக்கூர்கள் மேல் கிடந்து தவித்தன. அவரிடமிருந்து மெல்லிய முனகலோசை எழுந்தது. பீமன் அவர் அருகே சென்று “வணங்குகிறேன், பிதாமகரே. நான் பாண்டவனாகிய பீமன்” என்றான். “ஆம், உன் காலடிகளை கேட்டேன்” என்று பீஷ்மர் சொன்னார். “விடாய் கொண்டிருக்கிறேன். நீர் கொடு” என முனகினார்.

பீமன் திரும்பி சகதேவனிடமிருந்து நீர்க்குடுவையை வாங்கி அதை அவர் அருகே கொண்டுசென்று முழந்தாளிட்டு அமர்ந்து அவருடைய உதடருகே சரித்தான். அவருடைய உதடுகள் உலர்ந்து ஒட்டியிருந்தமையால் வாய் திறக்க இயலவில்லை. பீமன் தன் விரலால் அவர் உதடுகளை மலரிதழ்களை எனப் பிரித்து வாய்க்குள் நீரை ஊற்றினான். அவர் தொண்டைமுழை அசைய அருந்தினார். அவர் உடலே நெய் விழையும் அனல் என எழுவதை காணமுடிந்தது. மேலும் மேலும் நீர் கோரியது அவருடைய அனல். பின்னர் மெல்ல நிறைந்து முனகலோசையுடன் விழிகளை மூடினார். “நலம் கொள்க!” என்றார். பெருமூச்சுடன் “துயர்கொள்ளாதொழிக!” என்றார்.

பீமன் “நான் தங்கள் வாழ்த்துக்களை பெறும்பொருட்டு வந்திருக்கிறேன். களப்போரில் நான் கௌரவர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்திவிட்டேன்” என்றான். பீஷ்மர் அவன் சொன்னதை புரிந்துகொண்டார். ஆனால் முகம் எந்த உணர்வும் இன்றி இருந்தது. பின்னர் “எப்போது?” என்றார். “இன்று காலையில்” என்று பீமன் சொன்னான். “எங்கு?” என அவர் கேட்டார். “வடமேற்கே காலகம் என்னும் காட்டில் ஸ்தூனகர்ணனின் சுனைக்கரையில்” என்றான் பீமன். அவர் மீண்டும் எதுவும் கேட்கவில்லை. இமைகள் மூடியிருந்தன. அவர் துயில்கொண்டுவிட்டார் என்று தோன்றியது. பின்னர் விழிகளை திறக்காமலேயே “வெற்றி ஷத்ரியனுக்கு நன்று… எவ்வெற்றியாயினும்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் முகம் மலர்ந்து பீமனின் அருகே வந்து நின்றார். “வெற்றிபெறுவதில் பிழைகள் இயற்ற நேர்ந்திருந்தால் வெற்றிக்குப் பின் ஆட்சியைத் தவமென ஆற்றி அதை ஈடுசெய்க! உரிய பொழுதில் அரசைத் துறந்து கான்தவம் இயற்றி வீடுபேறு கொள்க!” யுதிஷ்டிரன் “அவ்வண்ணமே, பிதாமகரே” என்றார். பீஷ்மர் விழி திறந்து யுதிஷ்டிரனை நோக்கியபின் பீமனிடம் “அரசியல் முறைமைகளின்படி அரசனையும் அவன் குடியினரையும் வென்றவன் நீ. அஸ்தினபுரியின் மணிமுடி இயல்பாகவே உனக்குரியது. அதை நீ கொள்ளலாம். எவ்வகையிலும் அது பிழையல்ல. எந்தப் புகழ்க்குறையும் உருவாகாது. உன் குடி செழிக்கட்டும்” என்றார். “பிதாமகரே, நான் எதை நாடியும் இப்போரை செய்யவில்லை. எனக்கு மணிமுடி பொருட்டெனத் தோன்றவுமில்லை” என்றான் பீமன்.

பீஷ்மர் “நீ ஈட்டியது அது” என்றார். “ஆகவே அதை அளிக்கும் உரிமை உனக்குண்டு.” பீமன் “எனில் அதை என் தமையனுக்கு அடிகாணிக்கை என அளிக்கிறேன்” என்றான். “மண்ணையும் பெண்ணையும் அளிப்பதென்றால் எச்சமின்றி அளிக்கவேண்டும். உன்னில் ஒரு துளி விழைவோ ஏக்கமோ எஞ்சலாகாது. அளித்தேன் என்னும் எண்ணமும் மிஞ்சியிருக்கலாகாது. எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அது உருவாகவும்கூடாது. அது எளிதல்ல. ஷத்ரியர்களுக்கு இயல்வதே அல்ல என்றுதான் கூறுவேன்” என்றார் பீஷ்மர். “முழுமையாக துறக்கப்படாத உலகியல் நொதித்து நஞ்செனச் சேர்ந்து துயரமாகிறது. இத்தருணத்தில் நின்று நீ இம்முடிவை எடுக்கவேண்டியதில்லை. நூறாண்டுகள் நின்றுவாழ்வாய் என உன்னை எண்ணி முடிவு எடு… எடுத்த முடிவு தெய்வங்களிடம் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று உணர்க!”

பீமன் “ஒரு துளியும் எஞ்சாது, ஐயமே இல்லை” என்றான். “ஏனென்றால் நான் ஷத்ரியன் அல்ல. என் இடம் காடு மட்டுமே.” பீஷ்மர் “என் இடமும் காடுதான் என்று எண்ணினேன். ஆனால் காடு என்னை திரும்பத்திரும்ப வெளியே தள்ளிக்கொண்டிருந்தது. அஸ்தினபுரியின்மேல் பெரும்பற்று கொண்டவன் முதன்மையாக நானே, அடுத்தே துரியோதனன்” என்றார். மீண்டும் அவர் விழிகள் மூடின. மூச்சு சீராக ஒலிக்க அவர் துயில்கொண்டதுபோல் தோன்றியது. ஏதோ பேசப்போகிறவர்போல யுதிஷ்டிரன் அசைவுகொண்டார். ஆனால் குரல் எழவில்லை. பீஷ்மர் கண்களைத் திறந்து “அஸ்தினபுரி செழிக்கவேண்டும். அம்மக்களின் இழப்பு இன்று மிகப் பெரியது. அவர்களின் விழிநீர் மறையவேண்டும். இன்று அழுவதற்கு ஈடாக அவர்கள் ஏழு தலைமுறைக்காலம் மகிழவேண்டும்… அது ஒன்றே நான் விழைவது” என்றார்.

பீமன் “என் தமையனின் கோல்கீழ் அது நிகழும்” என்றான். “ஆம், இனி அஸ்தினபுரியை எவரும் எதிர்க்கப்போவதில்லை” என்றார். “போர் என்பது நிலத்தை உழுவதுபோல என்கின்றது பராசர ஸ்மிருதி. சிற்றுயிர்கள் மாயலாம். செடிகள் மண்ணில் புதையலாம். அனைத்தும் புரட்டப்படலாம். அது வன்செயல் என்பதில் ஐயமில்லை. இறுதி விளைச்சல்தான் அவ்வன்செயலை உகந்ததாக்குகிறது. அவ்வண்ணம் ஆகுக!” பீமன் “தங்கள் ஆணை” என்றான். பீஷ்மர் “ம்” என ஓர் ஓசை எழுப்ப பீமன் சென்று அவர் கால்களைத் தொட்டு சென்னி சூடினான். பீஷ்மர் “நீ விடுதலை பெறுவாய். நிறைவுறுவாய்” என்றார். பீமன் “உங்கள் நற்சொல் உடன் அமைக!” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் தயங்கி நிற்க இளைய யாதவர் கண்களை காட்டினார். யுதிஷ்டிரன் முன்னால் சென்று வணங்கி “பிதாமகரே, நான் யுதிஷ்டிரன். தங்கள் வாழ்த்து பெறும்பொருட்டு வந்துள்ளேன்” என்றார். பீஷ்மர் ஒன்றும் சொல்லாமல் விழிகளை மூடிக்கொண்டார். யுதிஷ்டிரன் சுற்றிச்சென்று அவர் கால்களைத் தொட்டு வணங்க “அஸ்தினபுரியை பேணுக!” என்றார். “அவ்வண்ணமே. அது என் கடன்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். பீஷ்மர் மேலும் ஏதேனும் சொல்வார் என எதிர்பார்த்தவராக அப்படியே நின்றார். பீஷ்மர் விழிமூடி அசைவிழந்திருந்தார். மீண்டும் ஒருமுறை வணங்கிவிட்டு யுதிஷ்டிரன் அகன்றார். அவர் முகம் சுருங்கியிருந்தது. அர்ஜுனனும் நகுலனும் சகதேவனும் வணங்கியபோது பீஷ்மர் வெறுமனே முனகலோசையில் “வாழ்க!” என்று மட்டும் சொன்னார்.

இளைய யாதவர் திரும்புவோம் என கைகாட்டினார். யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் ஒருமுறை பீஷ்மரை வணங்கிவிட்டு திரும்பிச்செல்ல பீமனும் அர்ஜுனனும் நகுலனும் சகதேவனும் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள். இளைய யாதவர் திரும்பும்போது பீஷ்மர் “யாதவனே” என்றார். இளைய யாதவர் நின்று நோக்க “அவர்கள் செல்லட்டும். நீ இங்கே நில்” என்றார் பீஷ்மர். யுதிஷ்டிரன் ஐயத்துடன் இளைய யாதவரை நோக்கிவிட்டு பிறரிடம் செல்வோம் என்று கை காட்டிவிட்டு வெளியே சென்றார். பீமன் வெளியே வந்து பெருமூச்சுவிட்டு கைகளை நெஞ்சில் கட்டியபடி அசைவில்லாமல் நின்றான். தொடுவான் அந்தியொளி கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது. வானம் மங்கலாகவே இருந்தது. மீண்டும் மழை எழும் எனத் தோன்றியது. யுதிஷ்டிரன் “மழை விழலாம்… பிதாமகர் வெட்டவெளியில் கிடக்கிறார்” என்றார். “அவர் அதையே விரும்புவார். மழை அவருக்கு பொருட்டல்ல. அது அவருக்கு உகந்ததாகவும் இருக்கக்கூடும்” என்றான் சகதேவன். அடிக்கடி படுகளத்தின் வாயிலையே யுதிஷ்டிரன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். உள்ளே நிகழ்வது வெளியே தெரியவில்லை.

இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் வெளியே வந்தார். செல்வோம் என கைகாட்ட அவர்கள் நடந்தனர். யுதிஷ்டிரன் இளைய யாதவர் ஏதேனும் சொல்வார் என எதிர்பார்த்தார். ஓரவிழியால் இளைய யாதவரை மீளமீள நோக்கினார். இளைய யாதவர் ஒரு சொல்லும் கூறவில்லை எனக் கண்டு சற்றே அமைதியிழந்து “பிதாமகர் நம்மை வாழ்த்துவார் என்று நான் எண்ணவில்லை… அவர் துரியோதனன் மீது அன்புள்ளவர் என்று எண்ணியிருந்தேன்” என்றார். இளைய யாதவர் “அவர் அஸ்தினபுரியின்மேல் அன்புள்ளவர். அரசர்கள் அவ்வாறுதான். மண்மேல்கொண்ட பெரும்பற்றால் அவர்கள் இயக்கப்படுகிறார்கள்” என்றார். “அவர் அரசாளவில்லையே?” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. யுதிஷ்டிரன் “அவர் என்னை வாழ்த்தியதும் நிறைவடைந்தேன். எங்கள் வெற்றியை அவர் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார். இனி எவரும் அதை மறுக்கவியலாது” என்றார்.

“பிழைகள் செய்திருக்கிறோம். அதை எவ்வண்ணம் நிகர்செய்வதென்றும் அவரே சொன்னார். பிதாமகரான அவரே அப்பிழைகளைப்பற்றி கசப்படைய வேண்டும். அவரே அது போரில் இயல்வதே என்று கூறிவிட்டார்” என்று யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்து பேசினார். நகுலன் யுதிஷ்டிரனின் அப்பேச்சை விரும்பாமல் முகம்சுளித்து பின்னடைய சகதேவனும் விரைவழிந்தான். அவர்கள் பின்னடைவதை திரும்பி நோக்கியபின் யுதிஷ்டிரன் “அவர் உன்னிடம் எங்களைப் பற்றி ஏதும் கூறினாரா, யாதவனே?” என்றார். “இல்லை” என்று மட்டும் இளைய யாதவர் சொன்னார். மேலும் ஏதேனும் அவர் சொல்வார் என எதிர்பார்த்துக் காத்தபின் யுதிஷ்டிரன் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தார். அவர்கள் சேற்றில் கால்கள் அளையும் ஒலியுடன் நடந்தனர்.

யுதிஷ்டிரன் “அனைவரும் அவரவருக்கு ஆணையிடப்பட்டதைச் செய்க!” என்றார். பீமன் “நான் சென்று அரசியைப் பார்க்கவேண்டும். கிளம்புகிறேன்” என்றான். “மந்தா, அவர்களை அழைத்துச்செல்ல யுயுத்ஸுவை அனுப்பலாமென்று எண்ணினேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “நான் அவளை பார்க்கவேண்டும்” என்றான் பீமன். “ஏன்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். பீமன் இயல்பான குரலில் “அவள் கூந்தலில் இன்னொரு குருதியும் பூசப்படவேண்டும்” என்றான். எரிச்சலுடன் யுதிஷ்டிரன் “மந்தா, அதை உள்ளத்திலிருந்து விலக்கு. அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது. பிதாமகரின் வாழ்த்து பெற்றதுடன் நாம் பிறிதொரு கட்டத்தை அடைந்துவிட்டோம்” என்றார். “நான் முடிக்கவில்லை. எடுத்தது நிறைவடைந்தாலொழிய என்னால் அமையமுடியாது” என்று பீமன் சொன்னான்.

“அவள் இதை விரும்புவாள் என நினைக்கிறாயா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவளுள் உறையும் இன்னொருத்தி இது இன்றி நிறைவுகொள்ளப்போவதில்லை” என்றபின் பீமன் திரும்பி நடந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவனை நோக்கியபின் இளைய யாதவரிடம் “இவன் இனிமேலாவது வஞ்சம் அடங்கவேண்டும், யாதவனே” என்றார். “இல்லாவிடில் இவனுக்கு அமைதி இல்லை… நான் அவனுடைய முந்தைய முகத்தை நினைவுறுகிறேன். அதை ஒருநாளாவது அவன் மீளப் பெற்றாகவேண்டும்.” இளைய யாதவர் பேசாமல் நடக்க யுதிஷ்டிரன் அமைதியற்றவராக அப்பால் நடந்தகலும் பீமனை திரும்பித்திரும்பி நோக்கியபடி நடந்தார்.

 

பீமன் சேற்றுப்பரப்பில் கால்களை தூக்கி வைத்து நிமிர்ந்த தலையுடன் சென்றுகொண்டிருந்தான். சில காலடிகளுக்குள்ளாகவே அவன் நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தான். எல்லாப் பக்கமும் ஒன்றே என சேறுபடிந்து விரிந்துகிடந்த அந்நிலம் அவனுக்கு முற்றிலும் தெரியாத ஒன்றாக இருந்தது. விலங்கு நிகர்த்த உள்ளுணர்வால்தான் அவன் தன் திசையை தேர்ந்தான். களமெங்கும் விழுந்துபரவி சேற்றுப்படலத்தால் மூடப்பட்டு கருவறைச் சவ்வுக்குள் குழவிகள் என ஆழுறக்கத்திலிருந்தனர் மானுடரும் விலங்குகளும். அங்கே நிகழ்ந்த போரின் கொந்தளிப்பும் அலைச்சுழிப்பும் ஒரு மாயச்சொல்லால் அப்படியே மண்ணாகச் சமைந்துவிட்டதுபோல.

சேற்றில் ஒரு சிறிய மலர் விழுந்து கிடந்தது. அவன் அதை நின்று கூர்ந்து நோக்கினான். அது ஒரு கணையாழி. அதன்மேல் மண்படிந்தபோது அருமணிகளும் செதுக்குகளும் மலர் வடிவுக்கு மீண்டுவிட்டிருந்தன. அவன் அதை நோக்கியபடி நின்றான். அருகே ஒரு சிரிப்பு நிறைந்த முகம். அதற்கப்பால் ஒரு முகத்தில் ஒரு சொல். அவன் திடுக்கிட்டு பின் மீண்டும் கூர்ந்து நோக்கி அமர்ந்திருந்த துரியோதனனின் மண்ணுருவை கண்டான். அருகே சென்று அதன்முன் இடையில் கைவைத்தபடி நின்றான். அது துரியோதனன் உருவாக்கிப் போரிட்டுப் பயின்ற அந்த இரும்புப்பாவை. அது விழுந்த இடத்தில் விழுந்து ஒருக்களித்து மண்மூடி தென்பட்டது. மண்ணிலிருந்து எழுந்த சிறுமேடுபோலத் தோன்றியது. ஒரு சேற்றுத்திட்டு விழிமயக்கால் முகமெனக் காட்டுவதுபோல.

அச்சிலையைப்பற்றி அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான். அதை போர்க்களத்திற்கே துரியோதனன் கொண்டுவந்திருப்பான் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. களத்தில் அச்சிலையால் சகுனி இயற்றிய பல்வேறு சூழ்ச்சிகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டான். சகுனி அச்சிலையையும் துரியோதனன் என தேரிலேற்றி களத்திற்குக் கொண்டுவந்தார். அதைச் சூழ்ந்திருந்த வீரர்கள்கூட அது துரியோதனன் அல்ல என்று அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் அதைச் சூழ்ந்து மெய்யாகவே போர்க்குரல் எழுப்பி கூடினர். அதைக் காக்க குறுக்கே விழுந்து அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டனர். அவன் அதை துரியோதனன் என எண்ணி போர்க்குரலுடன் சென்று எதிர்கொண்ட பின்னரும்கூட சற்றுப்பொழுது கடந்துதான் அதை சிலை என அடையாளம் கண்டான். அப்போது பிறிதொரு இடத்தில் துரியோதனன் தோன்றி போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். துரியோதனனிடம் போரிட்டு விலகி மீண்டும் அவனை எதிர்கொண்டபோது சிலை என எண்ணி அவன் ஒழிய அது மெய்யான துரியோதனன் என அடிவாங்கி விழுந்த பின்னரே உணர்ந்தான்.

அந்தப் போரே சிலையும் துரியோதனனும் இணைந்து நிகழ்த்தியதாக இருந்தது. துரியோதனன் சிலையாகவும் சிலை துரியோதனனாகவும் மாறிமாறித் தோன்றினர். சிலை துரியோதனனின் இயல்புகளை கொள்ளத் தொடங்கியது. துரியோதனன் சிலையின் இயல்புகளை அடைந்தான். இரு சிலைகளுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் உணர்வு எழுந்தது. இரு துரியோதனன்களுடன் போரிடும் உளமயக்கு அமைந்தது. அச்சிலை அவ்வாறு களத்திலிருந்ததை இறுதிவரை திருஷ்டத்யும்னன் அறியவில்லை. துரியோதனன் பீமனுடன் போரிட்டபடியே களத்திலிருந்து விலகி காட்டுக்குள் சென்றதும் துரியோதனன் களம்பட்டான் என்னும் செய்தியை முரசறைவிக்க திருஷ்டத்யும்னன் ஆணையிட்டான். அந்த ஆணை ஒலித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே களத்தில் துரியோதனனின் சிலை அவன் வடிவில் தேரிலெழ அந்த முரசொலி அக்கணமே அணைந்தது.

தேரிலமர்ந்து போரிட்ட துரியோதனனின் சிலையைக் கண்டதும் பீமனை கொன்றுவிட்டு துரியோதனன் களம் மீண்டுவிட்டான் என்று திருஷ்டத்யும்னன் எண்ணினான். பீமனின் களவீழ்ச்சியை அறிவிக்க முரசுகள் எழவேண்டுமா என்று அவன் ஐயுற்றுக்கொண்டிருக்கையிலேயே அச்செய்தியை அறிவித்து கௌரவர்களின் முரசுகள் இயம்பலாயின. பீமன் திரும்பி வரும்போது அவன் மறைந்துவிட்டான் என்னும் செய்தியுடன் தனி முரசு அப்போதும் விம்மிக்கொண்டிருந்தது. அவனைக் கண்டதும்தான் முரசொலி அவிந்தது. ஆனால் அக்களத்தில் எந்த முரசொலியும் பெரிய விளைவுகள் எதையும் உருவாக்கவில்லை. துரியோதனனின் சிலை சிகண்டியின் அம்புபட்டு தேருடன் சரிந்தது. அது விழுந்ததுமே துரியோதனன் களம்பட்டான் என்னும் செய்தி எழுந்து எஞ்சிய கௌரவப் படைவீரர்கள் உளம்தளர்ந்தனர். எஞ்சியோர் வெட்டுண்டு விழ போர் முற்றவிந்தது.

களம் வந்ததுமே பீமன் விழிகளால் தேடி சரிந்த தேரிலிருந்து விழுந்து களத்தில் கிடந்த துரியோதனனின் சிலையைத்தான் பார்த்தான். அது கரிய சேற்றில் பாதியுடல் மூழ்கி ஒருக்களித்துக் கிடந்தது. தொலைவிலேயே அது துரியோதனனின் சாயலைக் காட்டியது. பீமன் அதன் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கினான். சிலைகள் நோக்கில் உயிர்கொள்பவை. நோக்கினூடாக நோக்குபவனின் உயிரை அவை பெற்றுக்கொள்கின்றன. அவனை சிலையும் கூர்ந்து நோக்கியது. மண்ணுக்குள் அது உயிர்கொள்வதுபோல. நோக்கு தெளிந்தபடியே வந்தது. அதன் உதடுகளில் ஒரு புன்னகை இருப்பதுபோலத் தோன்ற அவன் மெல்ல கைநீட்டி அதன் முகத்தை தொடப்போனான். அது தலையை பின்னிழுத்துக்கொண்டது.

அவ்வசைவு பீமனை துணுக்குற்று கைவிலக்கச் செய்தது. சற்றுநேரம் அவன் அதை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். மண்ணுக்குள் அது விம்மிக்கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்ற அவன் விரல் முறுக்கி முட்டியாக்கி முழு விசையையும் அதில் தேக்கினான். அதன் கண்களை நோக்கியபடி மெல்ல கையை பின்னிழுத்து ஓங்கி அதன் முகத்தில் குத்தினான். அடிபட்டதும் அது பின்னடைந்து அதே அசைவின் மறுநிகர் என மண்ணுக்குள் இருந்து பாய்ந்து எழுந்தது. அதன் உடலில் இருந்து செந்நிறச் சேறு வழிந்து உதிர்ந்தது. இரு கைகளையும் விரித்து தலையை தாழ்த்தி அது அவனை அறைகூவியது. பீமனும் தன் கைகளை விரித்தபடி அதை எதிர்கொண்டான். கால்களை மெல்லமெல்ல எடுத்துவைத்து சுற்றிவந்தான்.

அவன் பாய்ந்த அதே கணத்தில் அதுவும் பாய்ந்தது. இருவரும் ஓசையுடன் மோதிக்கொண்டு அடியின் விசையில் பின்னடைந்தனர். மீண்டும் அறைந்தனர். பீமனின் அனைத்து மற்போர் முறைகளையும் அது அறிந்திருந்தது. அவன் அதையும் நன்கறிந்திருந்தான். அதன் நிலைத்த விழிகள் அவனை குழப்பின. மல்லன் எதிர்மல்லனின் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கியாகவேண்டும். அதிலிருக்கும் அவன் உள்ளத்துடன்தான் அவன் போரிடவேண்டும். எதிரிலிருக்கும் அப்பொறியின் விழிகள் வெறும் பளிங்குருண்டைகள். ஆனால் அவற்றில் உள்ளம் இருந்தது. எவருடைய உள்ளம்? அதன் அடிகள் பழகியறிந்தவை போலிருந்தன. அதை அவன் அள்ளி உடலுடன் சேர்த்து இறுக்கியபோது உடலின் மென்மையையும் உயிர்வெம்மையையும் கொண்டிருந்தது எனத் தோன்றியது.

அடிக்கு மறு அடி என நிகர்நிலைகொண்டு அவர்கள் போரிட்டனர். சூழ்ந்திருந்த குருக்ஷேத்ரப் பெருநிலத்தின் வெற்றுவிரிவில் ஒரு விழியால்கூட நோக்கப்படாமல் அனைத்தையும் மறந்து அவர்கள் போரிட்டனர். அவன் முன் அந்த சிலையின் விசைகொண்ட கைகளும் கால்களும் மட்டுமே இருந்தன. அறைந்தும், பாய்ந்துப் பின்னடைந்து மீண்டும் பாய்ந்து அறைந்தும், தடுத்தும், பிடித்துச் சுழற்றியும், கவ்விச்சுழன்றும், பிரிந்து மீண்டும் பாய்ந்தும், அறைபட்டுத் தள்ளாடி வெறிதிரட்டி மீண்டும் எழுந்தும் அவன் போரிட்டான். அவர்களைச் சூழ்ந்து அந்தியின் குளிர்ந்த காற்று சுழன்றோடிக்கொண்டிருந்தது. மெல்லிய மின்னல்களும் உறுமல்களுமாக வானம் இருட்டிக்கொண்டிருந்தது. தொடுவான் கோடு வாள்கூர் என மின்ன சேற்றுப்பரப்பின் வளைவுகளில் மட்டும் ஒளி எஞ்சியது. நெடுநேரமாக அவ்வாறு போரிட்டுக்கொண்டிருப்பதாக அவன் உணர்ந்தான். அது கனவா என அகம் வியந்தான். இல்லை எனத் தெளிந்தான்.

பீமன் மூச்சுவாங்கினான். கைகால்களில் களைப்பை எடை என உணர்ந்தான். ஆனால் அது போரிடப்போரிட ஆற்றல் மிகுந்தபடியே சென்றது. அப்போரினூடாகவே மேலும் மேலும் அவனை கற்றுக்கொண்டது. அவனை கடந்துசென்று அவன்மேல் எழுந்ததுபோல் நின்றிருந்தது. அதன் அடிகளை உடலெங்கும் வாங்கி அவன் கால்கள் தளர விழிகள் மங்கலடைய தள்ளாடியபடி நின்றான். அவன் முன் இரு பெருங்கைகளையும் விரித்து அது நின்றிருந்தது. அதன் விழிகள் ஒளியணைந்துவிட்டிருந்தன. நோக்கு மறைந்ததும் அந்த முகம் துரியோதனனுடையதல்லாமல் ஆகியது. தலையை சற்றே பக்கவாட்டில் சரித்து கைகளை ஒன்றோடொன்று சேர்த்து அறைந்து வெடிப்பொலி எழுப்பியபடி அது அவனை கொல்ல வந்தது.

பீமன் பின்னடைவதற்குள் அது அவனை அள்ளிப்பற்றியது. அவன் அதன் நெஞ்சில் உதைத்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு அவ்விசையில் பின்னால் தெறித்து விழுந்தான். அது கைகளால் தன் உடலையே ஓங்கி அறைந்தபடி அவனை தேடியது. நோக்கின்மையால் தன்னை அதனால் காணமுடியவில்லை என அவன் உணர்ந்தான். மெல்லமெல்ல கைகளால் பின்னடைந்து அப்பால் எழுந்து கால்களை தூக்கி வைத்து விலகிக்கொண்டான். இரு கைகளையும் விரித்து தலையைச் சுழற்றியபடி அது சுழன்று சுழன்று அவனை தேடியது. அவன் மேலும் பின்னடைந்து அதிலிருந்து விலகினான்.

குருக்ஷேத்ரத்தின் எல்லைக்கு வந்ததும் அவன் திரும்பி அதை பார்த்தான். அதன் கைகள் விரிந்து அசைந்தன. அசைவற்று இருளத் தொடங்கியிருந்த குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் அச்சிலை கரிய நிழலுருவாக தன்னந்தனியாக நின்றிருந்தது. வெறிகொண்டதுபோல கைகளை அசைத்தது. அறைகூவுவதுபோல கைகளை வானோக்கி தூக்கியது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 39

பீமன் காட்டுக்குள் இருக்கையில் மூச்சுத்திணறியவன் போலிருந்தான். பலமுறை கைகளை முட்டிசுருட்டி பற்களை இறுகக் கடித்து கண்களை மூடி நின்று பின்னர் மீண்டான். அவன் காட்டில் எப்போதுமே இயல்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதை அறிந்திருந்த நகுலன் அவனை ஓரக்கண்ணால் நோக்கிவிட்டு யுதிஷ்டிரனை பார்த்தான். அவர் தலைகுனிந்து தோள்களைக் குறுக்கியபடி உடன் எவரும் இல்லாதவர்போல் நடந்துவந்தார். இளைய யாதவரின் நிழல் என அர்ஜுனன். இளைய யாதவரின் முகத்தில் மட்டுமே புன்னகை இருந்தது. சிறுவன்போல மலர்ந்த விழிகளால் காட்டை சூழ நோக்கிக்கொண்டு நடந்தார். இலைத்தளிர்களை கிள்ளி முகர்ந்து பார்த்தார். மலர்களை கைகளால் வருடினார். பூமுள் கையில் குத்தியபோது வாயில் வைத்துக்கொண்டார்.

சகதேவன் தள்ளாடியபடி நடப்பதை நகுலன் கண்டான். பலமுறை அவனிடம் பேச எண்ணினாலும் குரலெழவில்லை. அவன் வெளிறிவிட்டிருந்தான். உதடுகள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. கழுத்திலும் தோளிலும் நீல நரம்புகள் புடைத்திருந்தன. அவன் நோயுற்றிருக்கக் கூடுமோ என நகுலன் ஐயுற்றான். அவன் அவ்வப்போது பெருமூச்சுவிட்டு மெல்ல முனகியபோது அவ்வொலி கேட்டு அவன் உளமுலைந்தான். அவனுடைய துயரம் எப்போதுமே தன்னுடைய துயரமாகியிருக்கிறது. ஆனால் அத்துயர் அவனை வந்தடையவில்லை. உடல்வலிகள் மட்டுமே அப்படி பரிமாறப்படுமா என்ன? அவன் அடைவது துயர் அல்லவா? பிறிது உணர்வா? துயரைவிடக் கொல்லும் துன்பம் என பிறிதொன்று உண்டா என்ன?

காட்டின் விளிம்பை அடைந்ததும் முதலில் பீமன் பாய்ந்து வெளியே சென்றான். மூச்சிரைக்க ஓடி அப்பால் சென்று அங்கே ஓடிக்கொண்டிருந்த ஓடையின் கரையில் நின்று நீரை அள்ளி அள்ளிக் குடித்தான். மூச்சுத்திணறுபவன்போல ஓசையெழுப்பினான். அவனை நோக்கியபடி யுதிஷ்டிரன் நடந்தார். காட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும் யுதிஷ்டிரன் “நாம் எங்கு செல்கிறோம்? அஸ்தினபுரிக்கா? இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கா?” என்று இளைய யாதவரிடம் கேட்டார். “நாம் இப்போது செல்லவேண்டிய இடம் குருக்ஷேத்ரம்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அங்கே அரசரின் சாவு முறைப்படி முரசறைவிக்கப்படவேண்டும். முழு வெற்றியை குறிக்கும் கொடி ஏற்றப்படவேண்டும். வெற்றியை பீஷ்ம பிதாமகரிடம் அறிவித்து வாழ்த்து பெறவேண்டும்.”

“யாதவனே!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “என்ன சொல்கிறாய்? அவரிடமா? நம்மால் அவர் முன் சென்று நின்றிருக்க முடியுமா? அவர் நம்மை தீச்சொல்லிட்டு அழிப்பார்… இல்லை, என்னால் இயலாது. நான் வரப்போவதில்லை. ஒருபோதும் என்னால் அதை செய்ய முடியாது.” பீமன் “நான் செல்கிறேன். நான் அவரிடம் சென்று சொல்கிறேன் நான் அரசனைக் கொன்றேன் என்று. எவ்வண்ணம் கொன்றேன் என்று சொல்லவேண்டுமென்றாலும் எனக்கு ஒப்புதலே” என்றான். சீற்றத்துடன் கைகளை விரித்தபடி திரும்பி அடிவைத்து வந்து “செய்தவற்றை எண்ணி பின்னர் துயருறுதல்போல் ஆண்மையின்மை பிறிதில்லை. செய்தவற்றுக்கு பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள எனக்கு எந்நிலையிலும் தயக்கமில்லை” என்றான். ஓங்கி நெஞ்சில் அறைந்தபடி முழங்கும் குரலில் “ஆம், நானேதான் அனைவரையும் கொன்றேன். குலாந்தகனாகிய பீமன் நான்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் மெல்ல நடுங்கினார். “நாம் பிதாமகரின் வாழ்த்தை பெற்றாகவேண்டும். இன்று எஞ்சும் குடிமூத்தார் அவரே. அவருடைய வாழ்த்து இன்றி போர்வெற்றி நிறைவுறுவதில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “போர்வெற்றியா? எவருக்கு?” என்று யுதிஷ்டிரன் கசப்புடன் சொன்னார். “நமக்கு, நமக்கு போர்வெற்றி. வேறெவருக்கு? போரில் நாம் வெற்றிபெறவில்லை என்கிறீர்களா? சொல்லுங்கள். இத்தனைபேர் உயிர்கொடுத்ததும் இவ்வளவு நிகழ்வுகளும் முற்றிலும் வீண் என கருதுகிறீர்களா? அவ்வண்ணமாயின் இதோ இதுவே தருணம். உங்கள் ஆடையை களைந்து வீசிவிட்டு திரும்பி காட்டுக்குள் செல்லுங்கள். துறவுபூண்டு காட்டில் தவம்செய்து உய்வடையுங்கள்” என்று பீமன் கூவினான். “நெஞ்சுதொட்டுச் சொல்க! இதோ இந்நிலத்தில் கால் வைக்கையில் இது என் நிலம் என நீங்கள் எண்ணவில்லையா? கூறுக!”

யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே” என்று துயரம் நிறைந்த குரலில் அழைத்தார். “உங்களுக்கு வெற்றியின் சுவை தேவை, அதன் கசப்புகள் தேவையில்லை, அவ்வளவுதானே? அவ்வண்ணமே ஆகுக! நீங்கள் எப்பிழையும் இயற்றவில்லை. பிழைகள் இயற்றியவர் நாங்கள். அத்தனை பழியும் என் தலைமேல் நிலைகொள்க!” என்று பீமன் சொன்னான். இளைய யாதவர் “இங்கே பூசலிடுவதில் பொருளில்லை. நாம் இயற்றவேண்டிய பணிகள் பல உள்ளன. களமேகி அங்கே வெற்றியை முழுமை செய்வோம். உரிய அரசத்தூதர் வழியாக மூதரசி குந்திக்கும் அரசி திரௌபதிக்கும் முறைப்படி செய்தியை அறிவிப்போம்” என்றார். “யுயுத்ஸுவை அதற்கு அனுப்புவோம். உரிய முறையில் சொல்லெடுக்க அவனால்தான் இயலும்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “இணையாகவே அஸ்தினபுரியின் மூதரசிக்கும் அரசியருக்கும் முறைப்படி அரசரின் களம்படல் செய்தி தெரிவிக்கப்படவேண்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அதற்கு நகுலன் செல்லட்டும்.”

“அவன் நம்முடன்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொல்ல “அரசகுடியினர் செல்லவேண்டும் என்பது மரபு. உங்கள் ஆணைக்கணையாழி அவனிடம் அளிக்கப்படவேண்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “சென்று அஸ்தினபுரியின் அவையமர்ந்து அரசாணைகளை இடவேண்டும். அஸ்தினபுரியின் அமைச்சர்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் குடிமூத்தாருக்கும் அவைமுதல்வர்களுக்கும் அரசரின் விண்புகுதல் அரசமுறைப்படி தெரிவிக்கப்படவேண்டும். மக்களுக்கும் முரசறைந்து செய்தி அறிவிக்கப்படவேண்டும். அதற்கு முன் எஞ்சிய காவலர்களைக் கொண்டு நகர்க்காவலை உறுதிசெய்யவேண்டும். அரசருடன் எரிபுகும் வீரர்கள் சிலர் அங்கே இருக்கக்கூடும். அவர்கள் உரிய முறைமைப்படி அதற்கு அனுப்பப்படவேண்டும். அரசரில்லாத நாட்டில் வாழோம் என உறுதிபூண்டவர்கள் இருந்தால் அவர்களின் அரசப்பதவிகள் களையப்பட்டு நாடுநீங்கச் செய்யப்படவேண்டும்.”

“பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து நாடுகளுக்கும் வெற்றிச்செய்தி அனுப்பப்படவேண்டும். எவரேனும் மாற்றுச்சொல் எடுத்தால் அவர்கள் மேல் போர்க்குறி விடுக்கப்படவேண்டும். அவை அனைத்தும் முடிந்த பின்னரே அஸ்தினபுரியில் உங்கள் நகர்நுழைவு நிகழமுடியும்” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் “நகுலன் அவற்றை செய்யமுடியும்” என்றார். “சகதேவன் களைத்திருக்கிறான். அவன் என்னுடன் இருக்கட்டும்.” இளைய யாதவர் “ஆம்” என்றார். “இன்னொன்று எஞ்சியிருக்கிறது யாதவனே, அஸ்தினபுரியின் அரசனின் சிதையேற்றம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “ஆம், அரசன் அரசமுறைப்படி சிதையேற்றம் செய்யப்படவேண்டும். அச்சிதை குருக்ஷேத்ரத்திலேயே அமையலாம். அதற்கான நாளும் பொழுதும் அறிவிக்கப்படவேண்டும். மூதரசர் திருதராஷ்டிரர் அனலளிக்கவேண்டும்… அவரை அழைத்து அனைத்தையும் செய்விக்கும்படி சஞ்சயனுக்கு ஆணையிடுக!”

யுதிஷ்டிரன் சலிப்புடன் “முற்றிலும் புதிய போர் எனத் தோன்றுகிறது. திரளாத ஏதோ ஒன்றுடன் முட்டிமோதுவதுபோல” என்றார். “திருதராஷ்டிரரிடம் சென்று நீங்களோ பீமனோ நின்றிருக்க முடியாது. சகதேவன் செல்லட்டும்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “இல்லை, அவனால் இந்நிலையில்…” என்று சொல்லத் தொடங்க “நான் செல்கிறேன், யாதவரே” என்று சகதேவன் சொன்னான். “இளையோனே…” என்று யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். “அவருடைய கைகள்முன் சென்று நிற்பேன். அவர் என்னைக் கொன்றால் அதை மகிழ்வுடன் ஏற்பேன். இந்நிலையில் நான் செய்யக்கூடுவது அது ஒன்றே” என்று சகதேவன் சொன்னான். யுதிஷ்டிரன் சில கணங்கள் அவனை நோக்கிவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார். “அவரை குருக்ஷேத்ரத்திற்கு அழைத்து வருக!” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அவர் வருவார். அவர் இவ்வுலகில் ஆற்றும் இறுதிச்செயல் அது என அறிவார்.”

“அஸ்தினபுரியின் பெண்களை என்ன செய்வது?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவர்கள் சிதை ஏற விரும்பக்கூடும்… அவர்களை அதிலிருந்து ஒழியும்படி செய்தாகவேண்டும்… அது என் குடிமீதான இழிசொல்லாகவே நீடிக்கும்.” இளைய யாதவர் “அவர்களில் உடன்சிதை ஏற விழைபவர்கள் எவருமில்லை. இருந்திருந்தால் முன்னரே வந்திருப்பார்கள். பானுமதி சிதையேற விழையலாம். அவளிடம் சொல்லுங்கள். அரசருக்கு நீர்க்கடன் செலுத்த எஞ்சியிருப்பது அவளே என. அவள் காசிநாட்டுக்கே திரும்பிச்செல்லட்டும். அங்கே தன் குடிமைந்தன் ஒருவனை தன் மைந்தன் என வேதச்சொல் துணைக்க எடுத்தமைக்கட்டும். துரியோதனனுக்கு நீர்க்கடன்கள் அவர்களால் அறுதிவரை அங்கே செய்யப்படும்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் “என் குடிமைந்தர் அஸ்தினபுரியில் செய்வார்கள். அவனுக்கு நான் அளித்த சொல் அது” என்றார். “ஆம், ஆனால் அவள் மைந்தர் செய்வதை மறைந்த அரசர் மேலும் விழையக்கூடும்” என்றார் இளைய யாதவர். “அதை சொல்லலாம். அவள் சிதையேறாமல் தடுக்க அது உகந்த வழியே” என்றார் யுதிஷ்டிரன். பின்னர் அச்சத்துடன் “என் குடி நெடுநாள் வாழாது என்கிறாயா, யாதவனே?” என்றார். “இல்லை, அவ்வண்ணம் நான் சொல்லவில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “அவ்வண்ணம் எண்ணுகிறாயா?” என்று யுதிஷ்டிரன் மேலும் அச்சத்துடன் கேட்டார். “நான் அதை எப்படி சொல்லமுடியும்?” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “இப்பழியால் என் குலம் அழியுமா? என் குருதிவழி அறுபட்டுவிடுமா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவ்வண்ணம் அஞ்சி அஞ்சி வாழ்வதில் என்ன பொருள்?” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

“இது பழி… இது குடியைத் தொடரும் பழி… ஐயமே இல்லை. ஆனால் அப்பழி என்னை சார்க! நான் கெடுநரகு செல்கிறேன். இருளுலகங்களில் அலைகிறேன். என் குடிமேல் நான் இப்பழியை ஈட்டிவைத்துவிட்டுச் செல்லமாட்டேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அரசே, அரசன் நல்லாட்சியை தன் குடிக்கு அளிப்பான் என்றால் அவன் செய்த களப்பழிகள் கரைந்து மறையும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “நான் நல்லாட்சியை அளிப்பேன். அறம்நின்று கோலேந்துவேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இது மூதாதையர் மேல் ஆணை. ஒருகணமும் என் தன்னலத்தை கருதமாட்டேன். என் பெருமை என் புகழுக்கென எதையும் இயற்றமாட்டேன். குடிநலமே கொள்வேன்.” பீமன் “அவ்வண்ணம்தான் துரியோதனன் ஆட்சி செய்தான்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் திடுக்கிட்டு அவனை நோக்கியபின் தலைகுனிந்தார்.

அவர்கள் தங்கள் தேர்களை அடைந்தனர். பீமன் மீண்டும் ஓடையில் நீர் அள்ளிக் குடித்தான். தேர்களில் ஏறிக்கொண்டபோது ஒவ்வொருவரும் களைத்து உடல்தளர்ந்து விழுவதுபோல் ஆயினர். நகுலன் தன் உடலை துயில் வந்து மூடுவதை உணர்ந்தான். காற்று எடைகொண்டு பாறையாகி அவனை தேர்த்தட்டுடன் அழுத்தியது. இளைய யாதவர் ஒரு தேரை தெளித்தார். இன்னொன்றை பீமன். தேர் சகதி நிறைந்த மண்ணில் சகடங்கள் புதைய உருண்டு செல்லத் தொடங்கியது. நகுலன் துயிலலாகாது என எண்ணினான். அவ்வெண்ணமே கரைந்து மறைய ஆழ்ந்து துயிலத் தொடங்கினான்.

 

அவர்கள் குருக்ஷேத்ரத்தை அணுகுவதற்குள்ளாகவே அவர்களின் தேர்களை காட்டில் அலைந்த ஒற்றர்கள் கண்டுவிட்டிருந்தனர். குறிச்சொற்களைக் கூவியபடி அவர்கள் வந்து பணிந்தனர். சகதேவன் அவர்களின் குரல்கள் கேட்டு விழித்துக்கொண்டான். அப்போது அவன் அஸ்தினபுரியில் இருந்தான். கௌரவர்களுடன் இணைந்து புரவிகள் மேலேறி ஈட்டிகளை வீசி கீழிருந்து தலைப்பாகை ஒன்றை எடுக்கும் விளையாட்டு. கூச்சலிட்டபடி அவர்கள் சுற்றிச்சுற்றிவர களம் புழுதிபறந்து முகில்திரள் என்று ஆகியது. புரவிகளின் வியர்வையும் புழுதிமணமும் அந்தியின் மென்குளிரும் செந்நிற ஒளியும். துர்மதனும் துச்சலனும் அவனை புரவியிலிருந்து வீழ்த்த முயன்றனர். அதில் துர்மதன் கீழே விழ சுபாகு பாய்ந்துவந்து அவனைப் பற்றி சுழற்றித் தூக்கி தன் புரவிமேல் ஏற்றிக்கொண்டான்.

விழித்தபோது யுதிஷ்டிரன் தேரில் அமர்ந்தபடியே ஆணைகளை இட்டு அவர்களை வெவ்வேறு பணிகளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்ததை கேட்டான். அக்கனவில் அனைவருமே இளமையுடன் இருப்பதை எண்ணிக்கொண்டான். குளிர்போல் ஒன்று நெஞ்சை அடைத்தது. துயர் அல்ல. ஏக்கம் அல்ல. அச்சமோ தனிமையோ அல்ல. வெறும் அடைப்பு. அவன் பெருமூச்சுவிட்டு உடலை நீட்டிக்கொண்டான். ஆனால் அந்தக் கனவினூடாக அத்தருணத்தின் இறுக்கத்தை எதிர்த்திசைக்குச் சுழற்றித் திருப்பிக்கொண்டுவிட்டதை உணர்ந்தான். முகம் புன்னகையில் விரிந்திருப்பதை வாயைச் சூழ்ந்திருந்த தசைகளின் விரிவிலிருந்து அறிந்துகொண்டான். இதுவரை என் முகம் எப்படி இருந்திருக்கும்? எடை ஒன்றை தூக்குபவன்போல. கசப்பை உண்டவன்போல. அவன் வேண்டுமென்றே இதழ்களை நீட்டி புன்னகைத்துக்கொண்டான். கைகளை மேலே தூக்கி உடலை நிமிர்த்தி “தெய்வங்களே!” என்று முனகினான்.

யுதிஷ்டிரனின் ஆணையை ஏற்று சில ஒற்றர்கள் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு குதிரைகளில் விரைந்தனர். அரசனின் உடல் கிடந்த சுனைக்கரைக்கு இருவர் சென்றார்கள். “மூதரசர் என்ன செய்கிறார்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அங்கே மலையிலேயே குடிலில் இருந்துகொண்டிருக்கிறார். போரை இன்னமும் சஞ்சயன் சொல்லிமுடிக்கவில்லை” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “அரசரின் சாவுச்செய்தி வரும்வரை அவன் சொல்லிமுடிக்கப்போவதில்லை.” யுதிஷ்டிரன் “அவன் முரசொலி கேட்டதும் அச்செய்தியை சொல்லியாகவேண்டும். அச்செய்தி அவரை கொந்தளிக்கச் செய்யும். அந்த உணர்வலைகள் ஓய்ந்த பின்னர் சகதேவன் இங்கிருந்து அவரைச் சென்று பார்க்கட்டும்” என்றார். உடனே உள்ளத்தில் எண்ணம் திரள “அவன் இங்கே பிதாமகரிடம் வாழ்த்துபெற்றுவிட்டே அங்கே செல்கிறான் என்பது அவன் அவரை சந்திக்கையில் அவருக்கு அறிவிக்கப்படவேண்டும்” என்றார். ஒற்றன் தலைவணங்கினான்.

குருக்ஷேத்ரம் அணுகுந்தோறும் யுதிஷ்டிரன் நிலையிழந்து “அங்கே எவ்வண்ணம் இருக்கும் அந்நிலம்? உடல்கள் மண்ணில் புதைந்துவிட்டன என்கிறார்கள். பறவைகளும் விலங்குகளும் அணுகியிருக்கக் கூடுமா? மீண்டும் அங்கே செல்வதைப்பற்றி எண்ணவே இயலவில்லை” என்றார். “அங்கே இனி செல்லவே போவதில்லை என்று எண்ணினேன். அதை அப்படியே மறந்துவிடலாமென்று கற்பனை செய்தேன்” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் “எல்லா களங்களும் மண்மூடும்… இன்னும் பதினாறு நாட்களில் நினைவு என ஆகும். நாற்பத்தொரு நாட்களில் கடந்தகாலம் என உருக்கொள்ளும். ஓராண்டில் வெறும் சடங்கென்று நின்றிருக்கும்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “அனைத்தையும் மூடும் மண்… ஆம்” என்றார்.

சகடங்களின் ஓசையுடன் அவர்கள் காத்திருந்தனர். மரங்கள் வந்துவந்து பின்னால் சென்றன. இரு பாறைக்குவைகள் ஒழுகிச்சென்று மறைந்தன. சேற்றுப்பாதை சுருளவிழ்ந்துகொண்டே இருந்தது. “எத்தனை தொலைவு!” என்று யுதிஷ்டிரன் வியந்தார். குருக்ஷேத்ரம் அணுகுவதை அச்சாலையின் சேற்றிலிருந்து உணரமுடிந்தது. அது குருதிவாடை கொண்டிருந்தது. வழிந்தோடிய நீரில் அலையலையாகப் படிந்த மென்சேறு செந்நிணமென்றே விழிதோன்றச் செய்தது. காடுகளுக்குள் சிற்றருவிகளின் ஓசை கேட்டது.

“குருக்ஷேத்ரம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “ஆனால் அங்கே அத்தனை பெரிய நிலம் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. ஓசையே இல்லை.” இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “அது அமைதிகொண்டுவிட்டது. அதன் இலக்கை சென்றடைந்துவிட்டதுபோல” என்று யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் சொன்னார். “இங்கு வந்த நாளில் அது எழுப்பிய முழக்கத்தை நினைவுகூர்கிறேன். அனைவரும் களிவெறி கொண்டனர். நான் உள்ளூர அஞ்சினேன். இது குருதிவெறிகொண்ட நிலம் என்று தோன்றியது.” அவரே பேசிக்கொண்டிருந்தார். நகுலன் அவருடைய குரலை அப்போது வெறுத்தான். ஆனால் அவருடைய அச்சொற்கள் அவன் சொற்களாகவும் தெரிந்தன. “இங்கே அறம்விளையும் என்கிறார்கள். இனிமேல்தான் அறம் விளையவேண்டும்… உழுதிட்ட நிலம் இது.”

அப்பால் வந்த தேரில் பீமன் சிலையென அமர்ந்து புரவிதெளிக்க உள்ளே சகதேவனும் அர்ஜுனனும் துயிலில் இருந்தனர். அவர்களின் கனவுகளிலும் இளமைக்காலம்தான் திகழும் போலும். அவற்றில் சிரிப்பொலிகளும் கூச்சல்களும் ஆர்ப்பரிப்புமாக கௌரவர் எழக்கூடும். அவன் அவர்களின் முகங்களை அசைவுகளினூடாக கூர்ந்து நோக்கினான். அர்ஜுனனின் முகத்தில் கைவிடப்பட்ட குழவிகளுக்குரிய துயரும் தனிமையும் இருந்தது. சகதேவன் சிறுவன்போல் முகம் மலர்ந்திருந்தான். ஆம், அது அதே புரவிவிளையாட்டுதான். அதில் அவனும் இருந்தான் என நகுலன் எண்ணிக்கொண்டான்.

மரங்களுக்கு அப்பால் ஒளி தெரிந்தது. அங்கே ஒரு நீர்நிலை இருப்பதைப்போல. யுதிஷ்டிரன் “வந்துவிட்டோம்” என்றார். தேர்கள் அணுகிக்கொண்டிருக்கையில் அங்கே முரசொலிகள் எழுந்தன. “தார்த்தராஷ்டிரன் துரியோதனன் களம்பட்டார். அஸ்தினபுரியின் அரசர் களம்பட்டார். குருகுல வேந்தர் வீழ்ந்தார். திகழ்க துரியோதனனின் புகழ்! விண்புகுக குருகுலத்து மைந்தன்! புகழ் நிலைகொள்க! தேவர்கள் வாழ்த்துக! மூதாதையர் அருள்க! சொல்திகழ்க! என்றும் திகழ்க அவன் பெயர்! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” நகுலன் என்னவென்றறியாத கணத்தில் உளம்நெகிழ்ந்து விழிநீர் வழிய விம்மினான். அவ்வோசை கேட்டு யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நோக்கினார். நகுலன் தலையை கைகளால் தாங்கி மடிந்து அமர்ந்து தோள்கள் குலுங்க அழுதான். யுதிஷ்டிரன் அவனை தொடுவதற்காக கைநீட்டியபின் தவிர்த்தார்.

அவர்களின் தேர்கள் குருக்ஷேத்ரத்திற்குள் நுழைந்ததை நகுலன் உணரவில்லை. ஓசையின்மையை செவி உணர்ந்தபோதுதான் விழிப்புகொண்டு எழுந்து நோக்கினான். அலையலையாக செம்மண்சேறு பரந்து கிடந்தது. நீர் வற்றிய மாபெரும் ஏரியொன்றின் அடித்தட்டுபோல. அந்த ஈரத்திலிருந்து எழுந்த ஆவியின் மணம் அங்கே நிறைந்திருந்தது. அதில் பீதர்மதுவின் எரிவாடையும் கந்தகவாடையும் கலந்திருந்தன. அவர்களின் தேர்கள் நுழைந்தபோது எந்த ஓசையும் எழவில்லை. அசைவில்லாத நீரில் விழுந்து மூழ்குவதுபோல அந்தக் காற்றில் தேர்கள் புதைந்துசென்றன. ஒரு பறவைகூடவா இல்லை? நகுலன் சூழ நோக்கினான். ஒரு சிறகசைவுகூட இல்லை. ஒரு காலடித்தடம்கூட இல்லை. சேற்றில் குமிழிகள் உடைந்த துளைகள். சிறுகுமிழிகள் வெடித்து எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் அசைவுகள் தெரிந்தன. சிறிய மீன்விழிகள் போன்ற குமிழிகள். காளான்குமிழ்கள் போன்று பெரியவை. ஆனால் சிற்றுயிர்கள்கூட இல்லை. கூர்ந்து நோக்க நோக்க அதன் வெறுமையே தெளிந்து வந்தது. முற்றிலும் உயிரிழந்து கிடந்தது குருக்ஷேத்ரம்.

தேர்கள் சென்ற தடம் நீண்ட சாட்டைவடுபோல குருக்ஷேத்ரம் மீது படிந்தது. குருக்ஷேத்ரத்தில் எங்கும் முரசுமேடைகள் இருக்கவில்லை. எங்கிருந்து எழுந்தது முரசொலி என்று நகுலன் நோக்கினான். அருகிருந்த காட்டில் மரங்களுக்கு மேலிருந்து அதை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். முரசொலி அல்ல அது. நெற்றுகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து அறைந்து எழுப்பிய ஒலி. குருக்ஷேத்ரத்தில் படைகள் நிறைந்திருந்தபோது பெருமுரசுகளின் ஓசையே கரைந்து மெல்லொலியாக கேட்கும். அந்த அமைதியில்தான் நெற்றுகள் மோதும் ஒலி முழக்கமிடுகிறது. அது குருக்ஷேத்ரத்தின் அறிவிப்பு அல்ல. குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து இனி எந்த ஓசையும் எழாது. செந்நாவேங்கை உணவுண்டு வயிறு நிறைந்துவிட்டது.

முரசொலி ஓய்ந்ததும் குருக்ஷேத்ரம் மேலும் துலங்குவது போலிருந்தது. நகுலன் மெல்ல அப்பரப்பில் தேர்களின் உடைவுகளை, யானைகளின் உட்ல்குவைகளை, புரவிகளை அடையாளம் காணத்தொடங்கினான். பின்னர் மனித உடல்கள் தெளிந்தன. முகங்கள் எழுந்து வந்தன. மண்படலத்தை கிழித்தபடி சொல்லுடன், நோக்குடன் அவை எழுந்துவிடும் என்று தோன்றியது. ஒவ்வொரு முகத்தையாக அவன் நோக்கிக்கொண்டு சென்றான். அவர்கள் இறந்த கணத்தை அப்படியே மண்ணில் சிலையாக வடித்தது போலிருந்தது. மண்ணிலேயே அத்தனை உணர்ச்சிகளும் இருந்தன. விழிகளின் ஒளியேகூட மண்ணில் எழுந்துவிடும் என்று தோன்றியது. அவன் மூச்சுத்திணறுவதுபோல் உணர்ந்தான். அங்கிருந்து சென்றுவிடவேண்டும். விரைந்து. முடிந்தவரை விரைந்து.

தேரை நிறுத்திவிட்டு இளைய யாதவர் “இனிமேல் தேர்கள் செல்லாது என நினைக்கிறேன். பிதாமகரின் படுகளம் அதோ தெரிகிறது” என்றார். “இச்சேற்றில் நடப்பதா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “இறங்குக! வேறுவழியில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் தயங்கி தேரிலேயே அமர்ந்து தத்தளித்தார். பின்னர் மெல்ல வலக்காலைத் தூக்கி சேற்றில் வைத்தார். உடல்கூசி மெய்ப்புகொள்வது தெரிந்தது. கைகளை மார்புடன் சேர்த்து “உயிருள்ள குழந்தையின் உடல்மேல் நிற்பது போலிருக்கிறது” என்றார். அந்த ஒப்புமை நகுலனை சிலிர்க்கச் செய்தது. அவன் அச்சேற்றுப்பரப்பை பார்த்தான். பின்னர் பற்களை கிட்டித்துக்கொண்டு அதில் கால்வைத்து இறங்கினான். சேறு தண்மையாக இருந்தது. அதில் மெல்லிய உயிர்விதிர்ப்பு இருக்கிறதென்றே தோன்றியது.

அவர்கள் தேரிலிருந்து இறங்கி குருக்ஷேத்ரத்தில் நடந்தனர். அவர்களின் காலடியோசை வேங்கை வேட்டைஊனை மென்று உண்ணும் ஓசைபோல் ஒலித்தது. கால்கள் சேற்றில் துழாவி செம்மண்ணால் ஆனவைபோல் மாறின. கால்களிலிருந்து சேறு மேலெழுந்து மூடுகிறது. கரையான்புற்றுபோல கவ்வித் தழுவி உள்ளிழுத்துக்கொள்கிறது. இன்னும் சிறுபொழுது. அதற்குள் நானும் இச்சேற்றுக்குள் சென்றுவிடுவேன். சேற்றுக்குள் வாள் ஒன்று கிடந்தது. சேறாலான வாள். அவன் அதன் கூர்மையை நோக்கிக் கொண்டு நடந்தான். பின்னர் அறிந்தான் அச்சேறு அசைவற்றிருக்கவில்லை. அது வீசிக்கொண்டிருந்த காற்றில் வடமேற்காக மெல்ல அசைந்து ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. யானைகளின் உடல்கள்மேல் அலையலையென படர்ந்து ஏறியது.

பீஷ்மரின் படுகளம் சேறால் மூடப்பட்ட சுற்றுவளைப்புடன் சேற்றில் மிதக்கும் மரக்கலம்போலத் தெரிந்தது. அவர்கள் அணுகியபோது அங்கிருந்து மெல்லிய முனகலோசை கேட்டது. பிதாமகர் விடாய்கொண்டிருக்கக் கூடும் என்று நகுலன் எண்ணிக்கொண்டான். காலடிகளுக்காக செவிகூர்ந்திருக்கிறாரா? அவன் அவரை எண்ணியபோது அக்கணமே அவராக ஆகி அங்கே கிடந்தான். இப்போது அவருக்குத் தேவை விடாய்நீர் மட்டுமே. மானுடரைக் காண மட்டுமே அவர் விழைவார். அவர்களைக் கண்டதும் அவருடைய முகம் மலரும். போரும் அழிவும் அவருக்கு இப்போது ஒரு பொருட்டே அல்ல. மானுடர் அத்தனை எளியவர்கள். வெறும் உடலுயிர்கள்.

யுதிஷ்டிரன் “பிதாமகரிடம் என்ன சொல்வது?” என்றார். “நாம் எதையும் விளக்கவேண்டியதில்லை. அவருக்கு அதில் ஆர்வமிருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “போர் முற்றிலும் முடிந்துவிட்டது பிதாமகரே என்றும் மட்டும் சொல்வோம்.” பீமன் “நாம் எவர் முன்னிலும் அஞ்சவேண்டியதில்லை. எந்தப் பொய்யையும் நான் சொல்லமாட்டேன்” என்றான். “பொய் சொல்லவேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர் கோராத உண்மைகளையும் கூறவேண்டியதில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “ஆம், அதுவே உகந்தது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “நாம் வாழ்த்துபெற வந்துள்ளோம் என்னும் சொல்லிலேயே அனைத்தும் அடங்கிவிடும்.”

அவர்கள் பீஷ்மரின் படுகளத்தை அடைந்தபோது நகுலன் திரும்பி நோக்கினான். நெடுந்தொலைவு வரை எதுவுமே தெரியவில்லை. அவர்கள் இறங்கி வந்த தேரை அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர்களின் காலடித்தடங்கள் முற்றாக அழிந்துவிட்டிருந்தன. அவன் அச்சத்துடன் விழிதிருப்பிக்கொண்டான்

வெண்முரசு விவாதங்கள் 

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 38

சகதேவன் தன் கைகளிலேயே உயிர்விடக்கூடும் என்னும் எண்ணத்தை நகுலன் அடைந்தான். பட்டாம்பூச்சிச் சிறகுபோல் அவன் உடல் நகுலனின் கையிலிருந்து துடித்தது. பின்னர் ஒரே கணத்தில் அனைத்து நரம்புகளும் அறுபட்டுத் தளர்ந்ததுபோல, எங்கோ சென்று அறைந்து விழுந்ததுபோல சகதேவன் மண்ணோடு அமைந்தான். அவன் இறந்துவிட்டானா என்னும் அச்சம் எழ நகுலன் அவன் முகத்தை நோக்கினான். விழிகள் மேலெழுந்து செருகியிருக்க வாயிலிருந்து நுரை வழிந்தது. மூச்சு விம்மல்கள்போல சிறு குமிழிகளாக அதில் வெடித்தது. அவன் மூச்சை அக்கோழை அடைத்துவிடக்கூடாது என்று எண்ணி அவனை சற்றே புரட்டி ஒருக்களித்துப் படுக்கச் செய்தான். சகதேவனின் மூச்சு சீரடைந்தது. அவன் வலக்கால் மட்டும் இழுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

அர்ஜுனன் சகதேவனை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பீமன் அருகே வந்தபின் அவனுக்கு ஒன்றுமில்லை என உணர்ந்து நின்றான். யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே” என்றபடி வந்து குனிந்தார். “அவன் நலமாக இருக்கிறான்… நினைவு தானாகவே மீளட்டும்” என்றான் நகுலன். இளைய யாதவர் “ஆம், அது உள்ளம் செய்யும் மாயம். அது தன்னால் சுமக்கமுடியாதவற்றை இவ்வண்ணம் உதறிக்கொள்கிறது. மீள்கையில் அனைத்தையும் கடந்திருப்பான்… ஓர் உச்ச எதிர்வினையுடன் திரும்பிச் செல்வான்” என்று புன்னகையுடன் சொன்னார். அப்புன்னகை நகுலன் உடலை எரியச்செய்ய அவன் நோக்கை தாழ்த்திக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரன் “உன்னைப்போல் மானுடர் மேல் இரக்கமில்லாத ஒருவரை எண்ணியும் நோக்கியதில்லை, யாதவனே” என்றார்.

இளைய யாதவர் புன்னகை செய்து “அவன் உரிய சொற்களை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. உள்ளத்தின் மேற்பரப்பிலிருந்து அவன் அவற்றை உருவாக்கிக்கொள்ள இயலாது. ஆகவே மூழ்கிச்செல்கிறான். அங்கிருந்து அரும்பொருட்கள் என அவற்றை எடுத்துவருவான். அவற்றை சொல்லிச் சொல்லி பெருக்கிக்கொள்வான். அதில் ஏறிக் கடந்துசெல்வான். மானுடர் ஏற்கமுடியாதவை என்றும் கடக்கமுடியாதவை என்றும் ஏதுமில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “நீ மானுடரை வெறுப்பவன். மானுடர் ஆத்மாவில் ஒளியில்லாத சிற்றுயிர்களன்றி வேறல்ல என எண்ணுபவன். யாதவனே, அனைத்தையும் ஒளிரச்செய்யும் சாந்தீபனியின் முதலாசிரியன் நீ. அனைத்தையும் இருளென்று கண்டு இருளைச் சமைத்து இருளே என இங்கே நின்றிருக்கிறாய்” என்றார். இளைய யாதவர் வாய்விட்டு நகைத்தார். பீமன் நிலத்தில் உமிழ்ந்துவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தான்.

உறுமலோசையுடன் சகதேவன் விழித்துக்கொண்டான். சூழலை உணர்ந்ததும் அவன் எழ முயன்றான். நகுலன் அவனை அழுத்திப் பற்றிக்கொள்ள நிலத்தில் கைகளை அறைந்தபடி விலங்குபோல் ஊளையிட்டான். நகுலனை தன் கால்களாலும் கைகளாலும் உந்திப் புரட்டிவிட்டு எழ முயன்றான். நகுலன் அவனை மேலும் மேலும் அழுத்தி மண்ணோடு பற்றிக்கொண்டான். மெல்ல அடங்கி சகதேவன் விசும்பத் தொடங்கினான். நகுலன் எழுந்து அவனருகே அமர்ந்து “உடன்பிறந்தானே, உளம் அமைக! நாம் இளைய யாதவரின் சொற்களை கேட்போம். நமக்கு வேறுவழியே இல்லை” என்றான். “இனி அவர் சொற்களை கேட்கவேண்டியதில்லை. இனியும் அவர் சொற்களை கேட்டால் இப்புவியிலேயே நாம் இழிந்தவர்கள் என்று பொருள். இனி செல்ல வேண்டிய கீழ்மை என எதுவும் இன்று இல்லை. போதும்! இதற்கு அப்பால் ஒன்றில்லை என்று எண்ணுவோம்” என்று சகதேவன் கூவினான்.

“நாம் மேலும் மேலும் இறங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். இத்தருணத்தில் இங்கு உயிர்விட்டால் எழும் தலைமுறைகளின் நினைவிலேனும் சற்று நற்சொல் நம்மைப்பற்றி எஞ்சும்” என்று சகதேவன் கண்ணீருடன் சொன்னான். “எழுக, இங்கிருந்து இவ்வண்ணமே கிளம்பி கானேகுவோம்! இனி மானுடர் முகங்களையே நோக்காதொழிவோம். அரசென்றும் குடியென்றும் புகழென்றும் எதையும் அடையாதிருப்போம்…” உறுதியான தணிந்த குரலில் நகுலன் “நாம் வென்றிருக்கிறோம்” என்றான். சீறி எழுந்தமர்ந்து சகதேவன் “கீழ்மகனே, அச்சொல்லை உரைக்க உனக்கு நாணமில்லையா? எதை வென்றோம்? வென்று எதை அடைந்தோம்?” என்றான். நகுலன் இமைக்காமல் நோக்கி “அஸ்தினபுரியை, இந்திரப்பிரஸ்தத்தை, பாரதவர்ஷத்தை அடைந்திருக்கிறோம்” என்றான். “எதன் பொருட்டு காடுகளில் அலைந்தோமோ, எதன் பொருட்டு மனைவியையும் மைந்தரையும் காணாமல் வாழ்க்கையை அழித்துக்கொண்டோமோ அதை வென்று அடைந்திருக்கிறோம். நம் குடிமேல் இவர்கள் சுமத்திய பழியை நீக்கியிருக்கிறோம். நம் வஞ்சத்தை ஈடேற்றியிருக்கிறோம். நம் சொல்லை இங்கு நிலைநாட்டியிருக்கிறோம்” என்றான்.

“நாம் வெல்லவில்லை! நாம் தோற்றிருக்கிறோம்! பழி சுமந்து மண்ணை அடைந்தோம்! அக்குலமகளாலேயே வெறுக்கப்படும் கீழ்மக்களானோம். வென்றது அவர். அவர் மட்டுமே வென்றிருக்கிறார்! உடன்பிறந்தோனே, பாரதவர்ஷத்தில் இன்று வென்றது அவர் மட்டுமே! இங்கு வாழ்பவரும் வீழ்ந்தவரும் முற்றாகத் தோற்றுவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று சகதேவன் கூறினான். நகுலன் “உளம் அடங்குக… இவை நாம் நம் வெற்றிக்கு அளிக்கும் விலை. உயிர் இழந்து பெறுவதைவிட நூறுமடங்கு மதிப்புக்குரியது அகமிழந்து வெல்வது என்று நாம் அறிந்துகொண்டிருக்கிறோம். வென்றவற்றை துறந்தால் நாம் அதற்கு ஈடாக இழந்தவற்றையும் பொருளில்லாமலாக்குகிறோம். நம் பொருட்டு களம்பட்டவர்களுக்கு நாம் காட்டும் நன்றி ஒன்று உண்டு. இவ்வெற்றியை நாம் சூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்கள் குருதி சிந்தினர்” என்றான். சகதேவன் இல்லை இல்லை என்பதுபோல் தலையை அசைத்தான். பற்களைக் கடித்து இறுக்கியபடி விழிமூடினான். கண்ணீர் அவன் இமைப்பொருத்து மீறி கசிந்து வழிந்தது.

அவர்களின் கொந்தளிப்பைப் பார்த்தபடி கைகள் தளர்ந்திருக்க யுதிஷ்டிரன் நின்றார். பின்னர் விழப்போகின்றவர்போல் தள்ளாடினார். இரண்டடிகள் பின்னால் சென்று விழுந்து கிடந்த அந்த அடிமரத்திலேயே மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டார். இளைய யாதவர் எவரிடமென்றில்லாமல் “ஆம், நான் வென்றிருக்கிறேன். வெற்றி என்றால் அது எச்சமில்லாது அமையவேண்டும். ஒரு துளியேனும் வெல்லற்குரியது எஞ்சுமெனில் அது வெற்றியல்ல. இதோ என் சொல் இங்கு நிலைநாட்டப்பட்டது. அறிக! மறுவினா எழாத சொல்லே உலகை வகுக்கிறது” என்றார். யுதிஷ்டிரன் பற்களைக் கடித்தபடி விழி தூக்கி “யாதவனே, இவ்வழிவுக்கு நீ ஆயிரம் விடைகளை கூறிவிட்டாய். இன்னும் ஆயிரம் சொல்ல உன்னால் இயலும். கூறுக! இதோ என் உடன்பிறந்தான் இங்கு கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான். இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்ததற்கு நீ ஏதேனும் கூற இயலுமா?” என்றார்.

இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “இனி ஒன்றையும் கூற வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் இதுவரை கூறியது அனைத்துமே எச்சமில்லாது வெல்லும் பொருட்டு தொகுக்கப்பட்ட சொற்கள். இறுதிக்கட்டத்தில் தயங்கி நின்றிருக்கலாகாது என்பதன் பொருட்டு உருவாக்கப்பட்ட விசைகள்” என்றார். அர்ஜுனன் அருகே வந்து அங்கு எழுந்த எச்சொல்லையுமே கேளாதவன்போல் தளர்ந்த குரலில் “நாம் கிளம்புவோம், யாதவரே” என்றான். “ஆம், கிளம்பவேண்டியதுதான்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “யாதவனே, இதோ விழுந்து கிடப்பவன் அஸ்தினபுரியின் அரசன். இவனை இங்கு விட்டுவிட்டா கிளம்புகிறோம்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவருக்குரிய கடன்களை நாம் இயற்றுவோம். ஆனால் இங்கிருந்து அவர் உடலை நாம் சுமந்து செல்ல இயலாது. அரசர்கள் சிதைசுமக்கும் முறைமையும் இல்லை. திரும்பிச் சென்று அதற்குரிய வீரர்களை அனுப்புவோம். இங்கு விலங்குகள் ஏதுமில்லை. ஆகவே அவர் உடல் சிதைவுற வாய்ப்பில்லை. மேலும் அவரைக் காக்க இங்கு தெய்வங்களும் உடனுள்ளன” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

அர்ஜுனன் மறுசொல்லின்றி நடந்து பீமன் சென்ற வழியே காட்டிற்குள் புகுந்தான். நகுலன் சகதேவனிடம் “நாம் இனி இங்கு இருக்க வேண்டியதில்லை. எழுக, நாமும் செல்வோம்” என்றான். சகதேவன் “யாதவரே, ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் அவர்கள் கொண்டிருந்த இறுதித் துளியையும் பறித்துவிட்டீர்கள். இனி மூத்தவர் கதை தொட்டெடுப்பாரென்றோ அடுத்தவர் வில்தொட்டு போரிடுவாரென்றோ தோன்றவில்லை. இனி எந்தப் புரவியும் இவனை பிறிதொரு புரவியென்று எண்ணாது. இனி எந்த அரசரும் தங்கள் நாவால் மூத்தவரை அறத்தோன் என்றுரைக்கமாட்டார்கள். இதோ இத்தருணத்தில் என்னிடம் எஞ்சியிருந்ததை நானும் இழந்திருக்கிறேன். இனி எந்த அவையிலும் நடுவன் என்று நான் அமரப்போவதில்லை. இனி ஒருபோதும் எவருக்கும் பொழுது குறித்துக் கொடுக்கப்போவதில்லை. இனி நிமித்த நூல் தொட்டு ஒரு சொல்லும் உரைக்க மாட்டேன் என்று சூளுரைக்கிறேன்” என்றான்.

இளைய யாதவர் “இந்த பலிபீடம் அத்தகையது. இதில் உங்கள் இறுதி உடைமை வரை வைத்தாகவேண்டும். இந்த வேள்வித் தீ தூநீறை அன்றி பிறிதொன்றை எஞ்சவைக்காது” என்றார். சகதேவன் உடைந்த குரலில் “ஏன் இதை செய்கிறீர்கள், யாதவரே? இப்பெரும் பழியை எங்கள் மேல் சுமத்தும் அளவுக்கு நாங்கள் என்ன பிழை செய்தோம்?” என்றான். “இதை நான் உங்கள் மீது சுமத்தவில்லை. இதில் இறங்கியவர்கள் நீங்கள். இதன் அறுதி வரை செல்லாமல் நீங்கள் அமைந்திருக்கமாட்டீர்கள். இல்லை எனில் இப்போதேனும் மறுத்துக் கூறுங்கள் பார்ப்போம். நீயோ உன் உடன்பிறந்தாரோ இவ்வழியே எழுந்துவிட்டீர்கள். எங்கேனும் நின்றிருந்தால் அங்கு நிறைவுற்றிருப்பீர்களா?” என்றார் இளைய யாதவர். “இன்று இழந்துவிட்டதைப்பற்றி எண்ணுகிறாய். எய்தியது இத்தருணத்தில் சிறிதென்றிருக்கிறது. இன்னும் ஓரிரு கணங்கள்தான், சகடம் மறுதிசை நோக்கி சுழலத்தொடங்கும். எய்தியதை கணக்கிடத் தொடங்குவாய். எண்ணி எண்ணிப் பெருக்குவாய். இழந்தவை சுருங்கி எங்கோ சென்று மறையும். எய்தியவற்றின் மேல் மகிழ்ந்து அமர்ந்திருக்கும் உன்னை பார்க்கத்தான் போகிறேன். அன்று இத்தருணத்தை உனக்கு நான் நினைவூட்டுவேன்.”

சகதேவன் திகைப்புடன் அவரை நோக்கிவிட்டு மெல்ல விழிதழைத்து நீள்மூச்செறிந்தான். “நான் ஒன்றும் சொல்லப்போவதில்லை. மானுடரைப் பற்றி அறுதியாக எதுவும் சொல்ல இயலாது என்பதையே நிமித்த நூலில் இருந்து நான் கற்றிருக்கிறேன்” என்றபின் எழுந்து “செல்வோம்” என்று நகுலனிடம் கைகாட்டிவிட்டு அர்ஜுனனை தொடர்ந்து சென்றான். “தங்கள் இறுதிக் கூற்றையும் உரைக்கலாம் யுதிஷ்டிரரே, இது அரிய தருணம். இனி களம்பட எவருமில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “இத்தகைய தருணங்களில் அனைத்துப் பழிகளையும் உன் மேல் போடுவதற்கே எங்கள் உளம் எழுகிறதென்பதை இப்போதுதான் உணர்ந்தேன். அது ஓர் எளிய தப்பும் வழி. உன் மேல் பழிசுமத்த எத்தகுதியும் எங்கள் ஐவருக்குமில்லை. விழைவும் வஞ்சமும் சீற்றமும் கொண்டிருந்தோம். இத்தருணத்திலுமகூட அவை முற்றடங்கின என்று கூற இயலாது” என்றபின் கசப்புடன் புன்னகைத்து “மானுடர் இயல்பு போலும் அது, தாங்கள் எய்துவதெல்லாம் தங்களால்தான் என்பவர்கள் தாங்கள் இழந்தவற்றுக்கு தெய்வங்களை பொறுப்பாக்குவார்கள்” என்றார்.

“எல்லாப் பழியையும் தெய்வங்கள் மீது போடுவதும் ஒரு உளவிரிவே. இப்புவியில் நிகழும் ஒவ்வொன்றுக்கும் தெய்வங்கள் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அறத்திற்கும் மறத்திற்கும், அழிவிற்கும் ஆக்கத்திற்கும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் “அவன் இறுதிக்கணம் வரை கொண்டதை துறக்கவில்லை. எதுவாக இருந்தானோ அதுவாகவே மறைந்தான். அந்த உறுதிப்பாடு இக்களத்தில் வேறு எவருக்கும் இருக்கவில்லை” என்றார். இளைய யாதவர் திரும்பி துரியோதனனை நோக்கினார். “உறுதிப்பாடு தன்னளவிலேயே ஒரு மெய்மை போலும். நாங்கள் ஐவரும் அதை அடையவேயில்லை. ஐந்து விரல்கள் கொண்ட கை என இங்கே நெளிந்து தவிக்கிறோம். எதையோ பற்ற முயன்று நழுவ விடுகிறோம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். இளைய யாதவர் துரியோதனனை அணுகி அவனை நோக்கியபடி நின்றார். அவர் முகம் கனிந்தது. குனிந்து அவன் தலைமேல் கைவைத்து “இப்பழியும் என்னை சேர்க! இதுவும் எனக்கு மலர்த்தார் என்றே ஆகுக! என் பெயர் இதன்பொருட்டும் விளங்குக!” என்றார்.

ஏனென்று அறியாமல் யுதிஷ்டிரன் மெய்ப்பு கொண்டார். இளைய யாதவர் குனிந்து அந்த கதையை எடுத்தார். அதை சுனைக்கு அருகே கொண்டு சென்று மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு நீருள் வீசினார். அலை எழுப்பி நீருள் அது அமிழ்ந்து செல்ல இளைய யாதவரின் உருவமே அலைகளில் நெளிந்தாடுவதை யுதிஷ்டிரன் கண்டார். ஒருகணம் அதில் பிறிதொரு உருவம் தெரிவதுபோல் தோன்ற உளம் திடுக்கிட்டு கூர்ந்து பார்த்தார். அதில் எட்டு கரங்களுடன் தோன்றிய கரிய தெய்வத்தைப்ப் பார்த்து அஞ்சி பின்னடி எடுத்து வைத்தார். அந்த தெய்வமும் இளைய யாதவரும் உரையாடிக்கொள்வதுபோல் தோன்றியது. பின்னர் புன்னகையுடன் திரும்பிய இளைய யாதவர் புற்களத்திற்கு மீண்டு அங்கே கிடந்த பீமனின் கதைத்தண்டை எடுத்து கொண்டுசென்று சுனைக்குள் இட்டார். நீர்ப்பரப்பையே கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த இளைய யாதவர் அதில் முதிய அரச உருவம் ஒன்று தோன்றி அலைபாய்வதைக் கண்டார். இளைய யாதவர் அவ்வுருவை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அலையடங்கி மீண்டும் சுனை வெறும் நீர்ப்பரப்பென்றானதும் இளைய யாதவர் திரும்பி “செல்வோம்” என்று யுதிஷ்டிரனிடம் சொன்னபடி நடந்து காட்டுக்குள் மறைந்தார்.

யுதிஷ்டிரன் தன் நெஞ்சின் ஓசையைக் கேட்டபடி அங்கு நின்றார். சுனைக்கரையின் புற்பரப்பில் மண்ணை ஆரத்தழுவியவன்போல் துரியோதனன் குப்புறக் கிடந்தான். தொடை உடைந்து குருதி வழிந்து புல்லில் அரக்கெனப் படர்ந்திருந்தது. ஒரு கணத்தில் துரியோதனனுக்கும் பீமனுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்தப் போர் விழிகளில் தோன்றி மறைந்தது. ஆடையணிகளுடன் ஓர் அரசனுக்கும், ஆடையேதுமின்றி காட்டிலிருந்து எழுந்துவந்த விலங்கு போன்றிருந்த ஒருவனுக்குமான போர். அவர் அக்காட்சியை விழிகளிலிருந்து விலக்கிக்கொண்டார்.

தாங்கள் இருவரும் அவ்வண்ணம் ஒருபோதும் தன்னந்தனியாக இருந்ததில்லை என்பதை யுதிஷ்டிரன் உணர்ந்தார். அவ்வாழ்நாள் தொடரில் ஒருமுறையேனும் எங்கேனும் அவ்வண்ணம் தனித்திருந்திருக்கலாகுமா? எண்ண எண்ண வியப்பும் பதைப்பும் கொண்டு அவர் கால்மாற்றி நின்றார். ஒருமுறை கூட தனித்திருக்கும்படி ஏன் நிகழவில்லை? அதை எண்ணாமலேயே தவிர்த்து வந்தோமா? ஒருவேளை அவன் விரும்பி நான்தான் தவிர்த்தேனா? தனித்திருந்திருந்தால், விழிநோக்கி உரையாடியிருந்தால் இவையனைத்தும் நிகழ்ந்திருக்காதா? தெய்வங்கள் அவ்வாறு நிகழலாகாதென்று எண்ணினவா?

யுதிஷ்டிரனுக்குள் இருந்து அவரை உடலதிர வைக்கும் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. அப்போது அவனிடம் உரையாட முடியும். ஒரு சொல்லேனும் உரைத்துவிட இயலும். அவர் மேலும் அவனருகே சென்றார். ஆனால் அவர் உடல் அங்கேயே அசைவற்று நின்றிருந்தது. உடலிலிருந்து எழுந்த அது உடலின் எடையை இழுக்க முடியாமல் சோர்ந்து மீண்டும் உடலிலேயே வந்தமர்ந்தது. துரியோதனனின் கால்களிலிருந்து தலைவரை யுதிஷ்டிரன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பழுதற்ற நிகர்நிலை கொண்ட உடல். அப்போது முற்றாக மண்ணில் படிந்திருந்தது. நெடுங்காலம் முன்னர் மண்ணில் விழுந்து பாதி புதைந்ததுபோல. அது மண்ணில் வடிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. மண்ணிலிருந்து தானாகவே உந்திப்புடைத்து எழுந்ததுபோல். அது ஒருபோதும் மானுடனாக உலவியதில்லை. அது மண் அன்றி வேறல்ல.

யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நடந்து புதர்வாயிலுக்குள் நுழைவதற்குள் மீண்டும் திரும்பிப்பார்த்தார். அவன் மண்ணாலான சிலையென அப்பரப்பில் முற்றிலும் இயைந்துவிட்டிருந்தான். யுதிஷ்டிரன் முன்னால் செல்பவர்களின் காலடி ஓசையைக் கேட்டபடி தளர்ந்த நடையுடன் தொடர்ந்து சென்றார். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் காலடியும் ஒவ்வொரு இடத்திலென ஒலித்தது. அவர் நடந்து செல்லச் செல்ல அவ்வோசைகள் குவிந்து ஒன்றாக இணைந்து முன்னால் ஒலித்தன. அவர்களின் உடல்களைக் கண்டதும் அவர் நடைதளர்ந்தார். பெருமூச்சுடன் அதுவரை இறுக்கமாக வீசிக்கொண்டிருந்த கைகளை எளிதாக்கினார். அதுவரை உள்ளத்தால் ஒரு சொல்லை இடுக்கிக்கொண்டிருந்தார். அச்சொல்லை திகைப்புடன் நோக்கினார். “புல்.” அதன் பொருள் என்ன? ஏன் அது அவ்வண்ணம் தன்னுள் தங்கியது? உடனே அவர் ஒன்றை உணர்ந்தார், அவருள்ளத்தில் புல் என்னும் சொல்லுடன் இருந்தது மண்ணின் காட்சி.

அவர் அந்தப் பொருளின்மையை தன்னுள் இருந்து ஒதுக்கி சீராக கால்களை எடுத்துவைத்தார். ஒழுங்குள்ள எண்ணங்கள் அகமெனக் கூடியபோது அவர் கொண்ட உணர்ச்சி ஓர் ஏக்கம் மட்டுமே என உணர்ந்தார். எதன் பொருட்டு அந்த ஏக்கம்? அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது என்பதனால் விளைவதா? இதுவரை நூறுநூறு திசைகளில் சென்று முடிவில்லாத வடிவங்களில் அவர் அகத்தே நிகழ்த்திய ஒன்று. நிகழவிருப்பது அறியாத வெளி. ஆனால் நிகழவிருப்பதன்மீது மட்டுமே மானுடனுக்கு ஏதேனும் ஆளுகை உள்ளது. பிற அனைத்தும் அவனிடமிருந்து முற்றாக விலகிச்சென்றுவிடுகின்றன. அவன் இல்லாமலேயே தங்களை வகுத்துக்கொண்டுவிடுகின்றன. அவனை மறுவரையறை செய்யத் தொடங்கிவிடுகின்றன. நிகழ்ந்துவிட்டவற்றை எண்ணி எப்போதும் மானுட உள்ளம் பதைக்கிறது. எண்ணி எண்ணி மலைத்து ஏங்கி உருகி பின் நினைவில் உருமாற்றிக்கொள்கிறது.

இனி ஒருபோதும் அவனை சந்திக்க முடியாது. அவ்வெண்ணம் எவரோ காதருகே சொன்னதுபோல் அத்தனை கூர்மையாக எழ அவர் திடுக்கிட்டார். அது ஒன்றே அழுத்தமான உண்மை. நேற்றுவரை அவனைச் சந்திக்க, விழிதொட்டுப் பேச, வாய்ப்பிருந்தது. இனி அந்த வழி இல்லை. அவன் என்னைப்பற்றி என்னதான் நினைத்திருந்தான்? அவனிடம் மட்டும் சொல்ல சில ஆழுள்ளச் சொற்கள் என்னிடமிருந்தன. அவனிடமும் அத்தகைய சில சொற்கள் இருந்தனவா என்ன? இருந்திருக்கும், ஏனென்றால் நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வாழ்நாளெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டிருந்திருக்கிறோம். கேளாக் குரல்களால் உரையாடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறோம். அவனிடமிருந்த அச்சொற்கள் இனி எங்கிருக்கும்? அவற்றுக்குரிய தெய்வங்களிடம் மீண்டிருக்கும் போலும். சொற்கள் அழிவதில்லை. என்றோ எங்கோ அவை என்னிடம் சொல்லப்படும். அன்று இவையனைத்தும் முற்றிலும் பிறிதொன்றாக மாறிவிடும்.

யுதிஷ்டிரன் தொலைவில் பீமன் இடையில் கைவைத்து தலைகுனிந்து நின்றிருப்பதைக் கண்டார். அவனைக் கடந்து அவன் நிற்பதை அறியாதவன்போல் அர்ஜுனன் புதர்களுக்குள் சென்று மறைந்தான். அவனருகே நெருங்கிய நகுலனும் சகதேவனும் அவனை நோக்கியபின் மரங்களுக்கு மேல் பார்த்தபடி நின்றனர். யுதிஷ்டிரன் அவர்களருகே வந்து “என்ன?” என்றார். நகுலன் விழிகளால் மேலே காட்டினான். மரங்களுக்கு மேல் குரங்குகள் கீழே நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தன. “அவன் குலத்தார்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சகதேவன் “அவர்கள் அவரை பொருட்படுத்தவில்லை” என்றான். “எந்தக் காட்டிலும் அவர் அவர்களுடன் உரையாடுவதுண்டு… இன்று அவர்கள் அவரை எதிர் என நோக்குகிறார்கள்.” யுதிஷ்டிரன் “இக்காட்டு குரங்குகள் வேறுவகையினவா?” என்றபடி நிமிர்ந்து பார்த்தார். “இங்கே வரும்போது அவருடன் பேசிக்கொண்டு தலைக்குமேல்தான் வந்தன அவை” என்று சகதேவன் சொல்ல யுதிஷ்டிரன் புரிந்துகொண்டு வெறும் விழிகளுடன் பீமனையும் குரங்குகளையும் மாறி மாறி பார்த்தார்.

பீமனின் அருகே அணைந்து “இளையோனே, அவை நம் மூதாதையர்போல. எந்நிலையிலும் நமது பிழைகளை அவை பொறுத்துக்கொள்ளும். உரிய பிழையீடு செய்வோம், நம் விழிநீரால் பொறுத்துக்கொள்ளும்படி கோருவோம். இவையனைத்தையும் நாம் கடந்துசெல்வோம்” என்றார். பீமனின் உடலில் ஓர் அசைவு எழுந்தது. அதைக் கண்டு அறியாமல் அவன் தோளைத் தொட கைநீட்டிய யுதிஷ்டிரனிடமிருந்து அவன் தோளை விலக்கிக்கொண்டு அப்பால் சென்றான். சகதேவன் “அவர் ஆடையில் குருதி படிந்திருக்கிறது” என்றான். பீமன் ஏதும் கூறாமல் நடந்து அகன்றான். யுதிஷ்டிரன் மேலே அமர்ந்திருந்த குரங்குகளைப் பார்த்தபடி அங்கேயே நின்றார். பீமன் திரும்பி மீண்டும் சுனைக்கரை நோக்கிச் சென்றான். “இளையோனே” என யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். அவன் அதைச் செவிகொள்ளவில்லை. அவனைத் தொடர்ந்து செல்ல அவர் உள்ளம் கூடவில்லை. அங்கிருந்து விலகவும் இயலவில்லை.

அவன் காலடிகள் முழக்கமிட திரும்பி வந்து அவரைக் கடந்துசென்றான். “எங்கு சென்றான்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அரசரின் ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறார்” என்றான் நகுலன். “அவர் குருதியை நம் அரசிக்கு கொண்டுசெல்வேன் எனச் சூளுரைத்திருக்கிறார்.” யுதிஷ்டிரன் “அவனும் இன்னமும் அதிலேயே இருக்கிறான்… அவர்கள் இருவரும் ஒன்றுபோல” என்றார். பின்னர் தனியாகத் திரும்பி நடந்தார். நகுலன் “அவர் முன்னால் சென்றுவிட்டார். காலடியோசை மறைந்துவிட்டது” என்றான். “அவன் முற்றிலும் தனிமைகொண்டிருக்கிறான். இவ்வண்ணம் அவன் என் விழிநோக்காமலிருந்ததே இல்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். நகுலன் “அவர் தன் காற்றுக்குலத்தாரிடம் இருந்தே அகன்றுவிட்டிருக்கிறார்” என்றான். அவர் அருகே வந்த இளைய யாதவர் “அது இயல்பானதே. இங்கு ஒவ்வொருவரும் முற்றிலும் பிறரிடமிருந்து தனித்திருக்கிறார்கள். இப்போருக்குப் பின் அத்தனிமை இயல்பானது. நன்றும் கூட” என்றார்.

சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல முகம் தூக்கிய யுதிஷ்டிரன் பின்னர் சலிப்புடன் தலையசைத்தார். “நாம் இதைப்பற்றி பேசிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை” என்றார். “ஆம், இப்போது பேசுவதில் பொருளில்லை. ஆனால் பேசாமல் இருப்பதனாலும் பெரிய வேறுபாடு எதுவும் இல்லை. எல்லாக் கோணத்திலிருந்தும் அனைவரும் பேசிக்கொண்டே இருப்பீர்கள். அகத்தோ புறத்தோ. அனைத்தையும் பேசி முடித்த பின்னர் அனைத்தையும் பேசிவிட்ட நிறைவை அடைந்து மீள்வீர்கள்” என்ற பின்னர் புன்னகைத்தார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் பெருஞ்சினத்துடன் “யாதவனே, எங்கள் மேல் கருணை காட்டு. அடியவர்கள் என்று எண்ணி இதை அருள்க. அளிகூர்ந்து இப்புன்னகையை மட்டும் இனி எங்கள் முன் காட்டாதே. இது நெருப்பென எரிக்கிறது. இது கனவில் எழுமெனில் அக்கணமே அருகிருக்கும் படைக்கலத்தை எடுத்து நாங்கள் நெஞ்சில் பாய்ச்சிக்கொள்ளக்கூடும்” என்றார். இளைய யாதவர் உரக்க நகைத்தபடி நடக்க யுதிஷ்டிரன் அவருக்குப் பின்னால் சென்றார்.

மீண்டும் நீண்ட தொலைவுக்குப் பின்னர் யுதிஷ்டிரன் இளைய யாதவரைக் கண்டார். காடு செறிந்து அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. இலைகளின் தொடுகை அவரை இருப்புணர்த்தி ஆறுதல்கொள்ளச் செய்திருந்தது. இளைய யாதவரைக் கண்டபோது பல்லாயிரம் சொற்களினூடாக வந்திருந்தமையால் அவர் நெடுந்தொலைவை அடைந்து பிறிதொருவராக மாறிவிட்டிருந்தார். நினைவுகூர்ந்தவராக “யாதவனே, அந்த இரு படைக்கலங்களையும் நீரிலிட்டாய். அவையிரண்டும் இரண்டு தெய்வங்களாக எழுந்து உன்னிடம் பேசுவதை கண்டேன். கூறுக, அங்கு என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் நின்றார். “முதலில் எழுந்தவள் வஜ்ரயோகினி. அவள் உருவை நான் கண்டேன்” என்றார். “ஆம், அவள்தான்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “கூறுக அவள் உரைத்ததென்ன?” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

இளைய யாதவர் “யோகம் கனிகையில் யோகியை விலக்கிய பெரும்பழி என்னைச் சேரும் என்றாள்” என்றார். “என் இறுதி யோகம் முழுமைகொள்ளாது என்று தீச்சொல் உரைத்தாள்.” யுதிஷ்டிரன் “இறுதி யோகம் என்றால்…” என்று கூறிய பின் “யாதவனே!” என்று துயருடன் அழைத்தார். அதே புன்னகையுடன் இளைய யாதவர் “அது அவ்வாறே என்று நானும் அறிந்திருக்கிறேன்” என்றார். அவர் நடக்க மீண்டும் அவருடன் நடந்து மூச்சிரைக்க அணுகிய யுதிஷ்டிரன் “இரண்டாவதாக எழுந்தவர் யார்? அவர் முதிய தோற்றத்திலிருந்தார்… தொலைவிலிருந்து நோக்குகையில் பீஷ்மப் பிதாமகர் போலிருந்தார்” என்றார். “அவர் காற்றுத்தெய்வத்தின் வழிபாட்டாளரும் மாமல்லருமான ஹஸ்தி. உங்கள் குடியின் முதற்பிதாமகர்” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் “அவரா?” என்றார். “ஆம்” என்றபின் “அந்த கதையில் உறைபவர் அவர்தான்” என்றார் இளைய யாதவர்.

யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்த குரலில் “அவர் உரைத்ததென்ன?” என்றார். “என் குடியில் ஒரு துளிக் குருதியும் எஞ்சபோவதில்லை என்றார்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் உளம் நடுங்க அங்கேயே நின்றுவிட்டார். அவரை நோக்கி புன்னகைத்த இளைய யாதவர் நடந்து புதர்களுக்குள் மறைந்தார். தன் உடலை அங்கிருந்து எழுப்பவே யுதிஷ்டிரனால் இயலவில்லை. பின்னர் அறுந்து விழும் பொருளென அவர்கள் சென்ற திசை நோக்கி தானும் சென்றார். 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 37

சகதேவன் அருகிலிருந்த புல்வெளியை நோக்கி “அங்கா?” என்றான். இளைய யாதவர் “ஆம், இந்த இடத்தை தெரிவுசெய்தவர் அவரே” என்றார். சுனையின் வலப்பக்கமாக நீர் வழிந்து வெளியேறும் ஓடையின் அருகில் பசும்புல்வெளி நீள்வட்டமாக விரிந்திருந்தது. இளைய யாதவர் அங்கு சென்று அந்தப் புல்பரப்பின்மீது காலை வைத்து அழுத்தி “சேறில்லை. குழிகளும் இல்லை. அடியில் மென்மணல்தான். இந்த இடம் கதைப்போருக்கு உகந்தது” என்றார். துரியோதனன் சுனைக்கரையில் தன் இடையில் கையூன்றி நின்றபடி “ஆம், இங்கிருந்து நோக்கினாலே தெரிகிறது. அப்புல்மேல் தவளைகள் இல்லை” என்றான். பீமன் இரு கைகளையும் விரித்து தலைக்குப் பின் கோட்டி உடலை நீட்டினான். அவன் எலும்புகள் சொடுக்கும் ஓசை எழுந்தது.

அந்தச் செயல்கள் வழியாக அதுவரை இருந்த இறுக்கத்தை அனைவரும் கடந்தனர். அங்கே நிகழவிருப்பது ஒரு விளையாட்டே என அவர்களின் உள்ளம் நம்ப விழைந்தது. ஆகவே அவர்கள் சற்று மிகையாகவே ஊக்கத்தை காட்டினர். “கள எல்லையாக புல்வெளியே அமையட்டும்” என்று நகுலன் சொன்னான். இளைய யாதவர் அமர்வதற்காக ஒரு பாறையை அவன் உருட்டிக்கொண்டு வந்து வைத்தான். சகதேவன் பீமனிடம் “மூத்தவரே, அந்த சரிந்த மரத்தை இங்கே இழுத்து அமைத்தீர்கள் என்றால் மூத்தவர் அமரமுடியும்” என்றான். பீமன் அதைத் தூக்கி சுழற்றிக்கொண்டு வந்து களத்தின் விளிம்பில் போட்டான்.

இளைய யாதவர் “தார்த்தராஷ்டிரரே, ஆகவே இப்போரின் நெறிமுறையையும் நடுவமுறையையும் வகுக்கும் உரிமையும் உங்களுக்குண்டு. கூறுங்கள், இங்கு திகழவேண்டியவை எவை? அவற்றை நிலைநிறுத்த வேண்டியவர் எவர்?” என்றார். துரியோதனன் “மற்போருக்கும் கதைப்போருக்கும் நெறிகள் ஒன்றே. அவை என்ன என்பதை என் இளையவனாகிய பீமன் அறிவான். அவற்றை நிலைநிறுத்துவது எங்ஙனம் என்பதை என் சிற்றிளையோன் சகதேவன் அறிவான். இங்கு அவனே நடுவன் என அமைக!” என்றான். யுதிஷ்டிரனை நோக்கியபின் “என் உடன்பிறந்தார் யுதிஷ்டிரனின் நெறிநிற்றலை நான் நன்கறிவேன். ஆனால் நான் களம்பட்டால் முடிசூடவிருப்பவர் அவர். எனவே இப்போரில் அவர் நெறிகளை பேணவில்லை என்று என்றேனும் எவரேனும் சொல்லக்கூடும். சகதேவன் இங்கிருக்கையிலும் இவற்றைக் கடந்தவன் என்பதை நாமனைவரும் அறிவோம்” என்றான். “ஆணை, மூத்தவரே” என்றான் சகதேவன்.

இளைய யாதவர் பீமனிடம் “கூறுக, பீமசேனரே!” என்றார். பீமன் “சொற்கள் ஏதும் என்னிடமில்லை. என் கடன் இது” என்றான். பின்னர் துரியோதனனை நோக்கி “ஆனால் ஒன்றுண்டு. இப்போரில் வெற்றியும் தோல்வியும் இல்லை. எஞ்சுதலும் மடிதலும் மட்டுமே. இக்களத்திலிருந்து வெற்றியுடன் அன்றி நான் உயிருடன் திரும்பமாட்டேன். எனவே எவருடைய அளியும் என்னளவில் பயனற்றதே” என்றான். “எனில் போர் வகுக்கப்படட்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். நகுலன் களைப்பு கொண்டவன்போல் நடந்து சரிந்த மரத்தின் மீது அமர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவனருகே சென்று அந்த மரத்தின் மீது கையூன்றி மெல்ல உடல் சாய்த்து அமர்ந்து முழங்காலில் கை மடித்து ஊன்றி அதில் தலையை வைத்து முடிக்கற்றைகள் முகம் மீது சரிய குனிந்து விழிகளை மூடிக்கொண்டார்.

சகதேவன் கைகளைத் தூக்கி “வாழ்க நிலம்! வாழ்க வானம்! வளர்க திசைகள்!” என்று கூவினான். “அறிக தெய்வங்கள்! அறிக மூதாதையர்! அறிக ஆசிரியர்கள்! அனைவருக்கும் அடிவணக்கம்.” கைகளைக் கட்டியபடி பீமன் அவனை நோக்கி நின்றான். துரியோதனன் மாறாத புன்னகையுடன் நின்றான். “இப்போர் வசிஷ்டரால் இயற்றப்பட்ட தனுர்வேத பிரகாசிகையின் நெறிகளின்படி நடக்கும் என இங்கே அறிவிக்கிறேன். அந்நூலில் ஹஸ்த சாஸ்திரத்தின்படி அமுக்த யுத்தத்திற்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள நெறிகள் நூற்றெட்டும் இங்கே கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். ஆஹதம், கோமூத்ரம், பிரஃபூதம், கமலாசனம், ததம், ஊர்த்வகாத்ரம், வாமநமிதம், தக்ஷிணநமிதம், ஆவிருத்தம், பராவிருத்தம், பாதோத்துதம், அவப்ளுதம், ஹம்ஸமர்த்தம் என்னும் செயல்கள் மட்டுமே இங்கே ஏற்புடையவை.”

“இங்கே கதைப்போர் புரிபவர்கள் கதைவீரனுக்கென நூல்கள் வகுத்த சந்த்யாகம், அபதம்ஸம், வராகோத்தூதகம், ஹஸ்தாவஹஸ்தம், ஆலீனம், ஏகஹஸ்தம், அவஹஸ்தம், திவிஹஸ்தம், பாகுபாசம், கடிரோசிதகம், உத்கதம், புஜாவிதமனம், கரோத்தூதம், விமானம், விபாதிகம், சாந்தம், காத்ரவிபர்யாயம், ஊர்த்தபிரஹரம், ஹாதம், கோமூத்ரம், சவ்யம், தக்ஷிணம், பாரகம், தாரகம், தண்டம், கபரீபந்தம், ஆகுலம், த்ரியக்பந்தம், அபாமார்க்கம், பீமவேகம், சுதர்சனம், சிம்ஹாக்ராந்தம், கஜாக்ராந்தம், கர்ஃபாக்ராந்தம் என்னும் முப்பத்துநான்கு வகையான தாக்குதல்களை தொடுக்கலாம். அவற்றை முறைப்படி தடுக்கலாம். இவை தொல்நெறிகளின்படி ஏற்கப்பட்டவை.”

“ஆனால் வசிஷ்ட தனுர்வேதம் மறுத்துள்ள செயல்கள் நான்கு உள்ளன. உடல் தழுவிக்கொள்ளும் காத்ரசம்ஸ்லேஷணம் நிகழலாகாது. நிகழ்ந்தால் உடனே பிரிந்து மீண்டும் போரிடவேண்டும். முதலில் அதைச் செய்தவர் வணங்கி நிற்க மற்றவர் முதற்தாக்குதல் நிகழ்த்தும் உரிமைகொண்டவராவார். பாதாஹதி எனப்படும் கால்பாதங்களைத் தாக்குவது மும்முறை விலக்கப்பட்ட பிழை. தாக்கியவர் மும்முறை எதிரியின் அடியை பெற்றாகவேண்டும். லலாடஹாதம் என்னும் நெற்றியில் அறைதல் ஐந்துமுறை விலக்கப்பட்டுள்ளது. உரோஹாதம் என்னும் தொடையில் தாக்குதல் ஏழுமுறை விலக்கப்பட்ட பிழை. இப்பிழைகளைக் களைந்த போரே தேவர்கள் விரும்புவது. அவ்வெற்றியே மூதாதையரால் வாழ்த்தப்படுவது. ஆசிரியர்களுக்கு பெருமை சேர்ப்பது. தலைமுறைகள் எண்ணி மகிழ்வதற்குரியது. அது இங்கே நிகழ்க! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!”

“உங்கள் படைக்கலங்களை எடுத்துக்கொள்ளலாம்” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். துரியோதனன் சகதேவனிடம் “இளையோனே, இப்போருக்கான பொழுது குறித்து எனக்குக் கொடு” என்றான். சகதேவன் கண்களை மூடி சில கணங்கள் ஊழ்கத்தில் ஆழ்ந்தபின் “இன்னும் கால்நாழிகைப் பொழுதுக்குப் பின் முதல் பறவை ஒலி எழுந்ததும் உங்கள் முதல் காலடி எழுக!” என்றான். “ஆகுக!” என்று துரியோதனன் சொன்னான். தன் கையில் இருந்த யானைவால்முடியால் ஆன கணையாழியைக் கழற்றி சகதேவனிடம் அளித்து “நீ கூறிய நிமித்தக் குறிப்புக்கு என் பரிசில். என்னிடம் எஞ்சுவது இது ஒன்றே. என் அன்னை நான் இளமைந்தனாக இருக்கையில் அணிவித்தது” என்றான். சகதேவன் அதை வாங்கி கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டான்.

நகுலன் நிலைகொள்ளாது எழுந்து இளைய யாதவரின் அருகே சென்று “யாதவரே, அவரிடம் கதாயுதம் ஏதுமில்லை. மூத்தவரிடம் இருப்பதோ உடைந்த கதாயுதத்தின் தண்டு. அதை எவ்வண்ணம் சுழற்றுவதென்று அவருடைய கைகளும் தோள்களும் அறிந்திருக்காது. இங்கு எவ்வண்ணம் கதைப்போர் நிகழும்?” என்றான். “அவரிடம் கதாயுதம் உள்ளது. அதை அவர் இப்போது எடுத்துவருவார்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். பீமன் இளைய யாதவரிடம் வந்து “இந்த கதாயுதம் என் கைகளுக்கு பழகவில்லை, யாதவரே” என்றான். “இப்போரை நிகழ்த்துவது நீங்கள் அல்ல. அக்கதாயுதம்தான். அதுவே படைக்கலம் என்றாகட்டும்” என்று இளைய யாதவர் கூறினார்.

பீமன் பெருமூச்சுடன் “நான் இப்போது ஊழ் ஒன்றையே நம்பவேண்டியிருக்கிறது. பிற எதுவும் என்னிடம் இல்லை. உளம் ஒருங்கவில்லை. படைக்கலத்தை தோள் அறியவில்லை. என் ஆழம் முற்றிலும் சலித்து விலகிவிட்டிருக்கிறது” என்றான். இளைய யாதவர் “அப்படைக்கலத்திற்கு உங்களை ஒப்புக்கொடுங்கள். அது அறியும்” என்றார். பீமன் நீள்மூச்செறிந்தான். அந்த கதைத்தண்டை எடுத்துச் சுழற்றி “இல்லாத முழையை ஒவ்வொரு சுழற்றலிலும் இதன் முனையில் உணரமுடிகிறது” என்றான். “அது அங்கே எழும்” என்றார் இளைய யாதவர்.

துரியோதனன் சுனைநீர் அருகே சென்று கால் மடித்து அமர்ந்து நீர்ப்பரப்பைத் தொட்டு உள்ளிருந்து கதாயுதத்தை எடுத்தான். பொன்னிறமாக நீருக்குள் தெரிந்து வந்து வெளியே எடுத்ததும் வெள்ளியென மின்னியது. அதை வலக்கையால் எளிதாக சுழற்றி இடக்கைக்கு மாற்றி பிறிதொரு முறை சுழற்றி மீண்டும் வலக்கைக்கு எடுத்தபின் புல்வெளி நோக்கி நடந்து சென்று கதிரொளிக்கு எதிர்ப்புறம் நின்று கால்களை அகட்டி உடலைத் தாழ்த்தி நிலைமண்டிலம் கொண்டான். அவன் உடலில் முன்பிருந்த நிகர்நிலை விலகிவிட்டிருந்ததை நகுலன் அப்போது உணர்ந்தான். அவன் புன்னகை ஏன் இளைய யாதவரை நினைவூட்டியது என்று உணர்ந்ததும் அவன் அறியாமல் எழப்போய் மீண்டும் அமர்ந்தான். துரியோதனனில் பெண்மையின் மெல்லிய சாயல் மீண்டிருந்தது.

பீமன் யுதிஷ்டிரனை அணுகி “வாழ்த்துக, மூத்தவரே!” என குனிந்து அவர் கால் தொட்டு சென்னி சூடினான். யுதிஷ்டிரன் அவனை வெறுமனே வாழ்த்தினார். பீமன் கதைத்தண்டை ஏந்தியபடி சென்று துரியோதனனின் எதிர்ப்புறம் நின்றான். கதைத்தண்டை இரு கைகளுக்கும் மாற்றிச் சுழற்றி தரையில் மெல்ல தட்டி கைகளுக்கு அது பழகும்படி செய்தான். பின்னர் குனிந்து தரையில் கைகளை உரசி ஈரம் அகற்றி மீண்டும் இறுகப் பற்றினான். அது அவன் கைகளிலிருந்து நழுவுவதுபோல் தோன்றியது. இரு கைகளால் அதை பிடித்துச் சுழற்றி மீண்டும் நாட்டியபின் சலிப்புடன் பெருமூச்சுவிட்டான். களத்தில் துரியோதனன் சமபாத நிலையில் நிற்க காலடிகள் முன்விரல்களில் அமைய, கால்முட்டுகள் இறுகி நிலைகொள்ள, இரு பாதங்களும் மூன்று அடி இடைவெளியிலேயே பதிய, வைசாகம் என்னும் நிலையில் பீமன் நின்றான்.

சகதேவன் இருவரையும் நோக்கும்படி அகன்று நின்றபின் “ஆகுக, கௌரவ மூத்தவரே! கணங்கள் அணுகிவிட்டன” என்றான். இருவரும் பதுங்கும் வேங்கைகள்போல பின்காலெடுத்து வைத்து மெல்லத் தழைந்து தலையை முன்னால் நீட்டி ஒருவரையொருவர் விழிகளால் நோக்கி அசைவழிந்தனர். சகதேவன் “நிகழ்க!” என்று உரத்த குரலில் ஆணையிட இருவர் உடல்களிலும் அச்சொல் நீர்ப்பரப்பில் கல் விழுந்ததுபோல் மெல்லிய அசைவொன்றை உருவாக்கியது. மீண்டும் சிலைகளென உறைந்தனர். மெல்ல கதையால் தரையை தட்டியபடி பீமன் அசைவுகொண்டான். கால்களை மிக மெல்ல இரையை அணுகும் புலியின் கால்களென எடுத்து வைத்து அரைவட்டமாக அவன் சுழல விழிகளால் அவனைத் தொடர்ந்தபடி துரியோதனன் அசைவிழந்து நின்றான்.

பீமனின் முகம் அங்கே வருவதற்கு முன்னரே துரியோதனனிடம் கதைப்போரில் பட்ட அடியால் உதடுகளும் காதுகளும் கிழிந்து, கண் ஒன்று பிதுங்க குருதி அடைத்து வீக்கம்கொண்டிருந்தது. அவ்வீக்கம் அவன் முகத்தை ஒரு பக்கமாக இழுக்க அதில் எப்போதும் கசப்பும் வெறுப்பும் நிறைந்திருப்பதுபோலத் தோன்றியது. துரியோதனன் உடல் புதிதாக கனிபோழ்ந்து எடுத்த விதைகளின் ஒளி கொண்டிருந்தது. அந்தச் சுனைநீருக்குள் இருந்தமையால் வந்த மெருகா? அன்றி தவத்தின் ஒளியா? அவன் விழிகள் அத்தனை கனிந்து சகதேவன் கண்டதில்லை. ஒருவேளை பாண்டவ மைந்தர்கள் கண்டிருக்கக் கூடும். சதானீகன் ஒருமுறை அவனிடம் அதை சொன்னான். ராகவராமனின் கதையை கூத்தர் நடித்துக்கொண்டிருந்தனர். தசரதன் இறுதியாக தன்னிடம் விடைபெற்றுச் செல்லும் மைந்தனை நோக்கிக்கொண்டு உருகும் விழிகளுடன் படுத்திருந்த காட்சியைக் கண்டு அவன் “மூத்த தந்தை துரியோதனனின் விழிகள்” என்றான்.

சூழ்ந்திருந்தவர்கள் காலத்தை ஒருகணம் மறுகணம் என உணர்ந்தபடி அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். பீமனின் தோள்பட்டைக்குப் பின் தசைகள் இறுகி பின் நெகிழ்ந்தன. அவன் எடுத்த கால்களுக்குக் கீழே அழுந்திய பசும்புல் இதழ்கள் மெல்ல நிமிர்ந்தன. வைத்த காலுக்கு அடியில் புல் மெத்தென்று தழைந்து ஓசையின்றி கால் எழ மீண்டும் நிமிர்ந்து அக்கால்தடம் கரைந்து மறைந்தது. துரியோதனனின் விழிகளை அப்பாலிருந்து நோக்கியபோது இமைகள் பாதி மூடியிருக்க அவன் ஊழ்கத்திலிருப்பதுபோல் தோன்றினான். ஒரு பறவையின் கீச்சொலி கேட்க துரியோதனன் இடக்காலை எடுத்துவைத்த அக்கணம் உறுமலுடன் பீமன் காற்றிலெழுந்து கதைத்தண்டை சுழற்றி துரியோதனனின் தலையை ஓங்கி அறைந்தான். ஒருகணத்திற்கு முன்னரே எழுந்ததுபோல் துரியோதனனின் கதை சுழன்றெழுந்து அதை தடுத்தது. உலோகங்கள் அறைந்துகொள்ளும் ஒலி எழுந்து காடு திடுக்கிட்டது.

பீமனின் கதையை துரியோதனன் தடுத்து கதைமுழையால் தொடுத்துச் சுழற்றி தாழ்த்தி அதே விசையில் தன் கதையை மேலெழுப்பி காற்றில் மிதந்தெழுவதுபோல் பாய்ந்து அவன் தலையை அறைந்தான். பீமன் உடலை இடைவரைக்கும் வளைத்துச் சுழற்றி காலால் நிலத்தை உதைத்தெழுந்து துள்ளி அப்பால் விலகி அதை ஒழிந்தான். அவ்விசையிலேயே கதைத்தண்டை சுழற்றி துரியோதனனின் தோளை அறைந்தான். அக்கதையை எதிர்பார்த்ததுபோல் துரியோதனன் கதை அங்கு காத்திருந்தது. உலோகங்கள் அறைந்தறைந்து எழுப்பிய ஓசை மட்டும் அங்கே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. விந்தையானதோர் பறவைக்குரல்போல. ஒவ்வொரு ஓசையும் ஒரு சொல்போல் ஒலித்தது. ஒரு சொல்லே வெவ்வேறு பொருள் கொண்டு மீள மீள ஒலிப்பதுபோல. ஒற்றைச்சொல்லாலான ஒரு மொழி என. கதைகள் இரு வண்டுகள்போல் வானில் பறந்து ஒன்றையொன்று துரத்தின. ஒன்றோடொன்று முட்டி விலகின. ஒன்றையொன்று தழுவி முயங்கி வட்டமிட்டு பின்னர் சீறி விலகின.

இரு மல்லர்களின் உடல்களிலும் தசைகள் நூறுஅம்புகள் நாண் கொண்டு இறுகி அம்பெய்து தளர்ந்து மீண்டும் அம்பு பெற்று இறுகி அம்பெழுந்து தொய்வதுபோல் அசைந்தன. அவர்களின் உடல்கள் ஒரு நோக்கில் முற்றிலும் ஒன்றே என தோன்றின. ஆடிப் பாவைகளின் போர். தன்னையே தான் அறைந்து கொண்டு ஆடும் ஆடல். உந்தி எழுந்த கால் விரல்களின் நெளிவு. சுழன்று நிலத்தூன்றி மீண்டும் விழும் உள்ளங்காலின் தோன்றிமறையும் வெண்மை. காற்றில் பறந்து சுழன்றெழுந்து அமைந்து சுழன்று வந்த கண்களின் ஒளி ஓர் அலைவுறும் கோடென்றாயிற்று. பீமன் பற்களை இறுகக் கடித்து, தாடையை இறுக்கி, முகம் கோணி, கழுத்துத் தசைகள் இழுபட்டு, வெறியில் உறைந்தவன் போலிருந்தான். துரியோதனன் ஊழ்கத்திலிருப்பவன்போல் முகத்தசைகள் தொய்ந்திருக்க துயிலிலென வாய் மூடியிருக்க நீரலைகளின்மேல் நெற்று என முகம் காற்றில் பறந்துகொண்டிருக்க தோன்றினான்.

பீமனும் துரியோதனனும் போரிடத் தொடங்கியபோது அவர்கள் இருவரும் அவர்கள் மட்டுமே உணரும் ஒரு மிகச் சிறிய வேறுபாடை ஒருவரிடம் ஒருவர் கண்டு அதை மட்டுமே கூர்ந்து நின்றிருப்பதுபோல் தோன்றியது. அவர்கள் அடிவைத்து ஒருவரையொருவர் சுழலத் தொடங்கியபோது அவ்வேறுபாடு சூழ்ந்திருந்தவர்களுக்கும் தெரிந்தது. பீமன் எழுந்து அறைந்த கணம் அவ்வேறுபாடு பேருருக்கொண்டு அது மட்டுமே அங்கென நின்றது. எழுந்து அதை துரியோதனன் தடுத்தபோது அவன் அப்பால் பிறிதொருவனாக எழுந்தான். முற்றிலும் வேறுபட்டவர்களாக அவர்கள் மாறினார்கள். பின்னர் ஒவ்வொரு அறைதலும் ஒவ்வொரு செறுத்தலும் ஒவ்வொரு தாவலும் ஒவ்வொரு தழைதலும் அவர்களை காற்றில் ஊசலாட்டி ஊசலாட்டி ஒருவரோடொருவர் அணுக்கமாக்கியது.

விலக்கத்தால் திடுக்கிட்டு போரினூடாக அணுகிக்கொண்டிருந்தனர் என்று தோன்றியது. ஒருவரையொருவர் நெருங்கி, ஒருவரையொருவர் நன்கறிந்து, ஒருகணத்தின் இருபுறங்களில் என திகழ்ந்து, ஒருகணமே என்றாகி, அறியாத ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அங்கு ஒருவர் மட்டுமே கதை சுழற்றிக்கொண்டிருப்பதாக ஆயினர். அதுவரை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த போர் மறைந்து அங்கு பிறிதொன்று நிகழ்ந்தது. ஒரு தூய படிகமணி காற்றில் நின்று சுழன்றுகொண்டிருப்பதைப்போல. சுழல்தலில் அது இல்லையென்றாயிற்று. விசையழிகையில் தன் புறங்களே தான் எனக் காட்டியது. அசைவிழக்கையில் மீண்டும் இல்லாமலாகியது. ஒற்றைப் படிகமணி. முடிவிலா பட்டைகள் கொண்டது. இன்மையை பக்கங்கள் என ஆக்கி மாயம்காட்ட வல்லது.

ஒன்று பிறிதொன்றென மாறாவிடில் காலமிலாதாகிவிடுகிறது என்ற வரி நகுலனின் நினைவிலெழுந்தது. காலமின்மையில் நிகழ்வனவும் காலத்தை கலைக்காதவையும் இன்மை என்றாகிவிடுகின்றன. பொருளென்பது காலப்புடைப்பு. நிகழ்வென்பது காலக்குலைவு. அவ்வெண்ணங்களுக்குச் சென்றபோது அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது? ஒன்றும் நிகழவில்லை. அல்லது நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டது செயல்மறுசெயல் எனும் தொடர். அங்கு நிகழ்வதை ஊழிக்காலம் முதல் அவ்வாறே எப்போதும் நோக்கி நின்றிருப்பதாக மறுகணம் அவன் உணர்ந்தான். அது ஒருபோதும் முடியப்போவதில்லை. அவர்கள் அவதம்சத்தில் நாகமென படமெடுத்து கொத்திக்கொண்டனர். வராஹோத்துகத்தில் பன்றி என தலைதாழ்த்திச் சென்று முட்டிக்கொண்டனர். காத்ரவிபர்யாயம் அவர்களை கதையென்று ஆக்கியது.

அறியா உணர்வொன்று சென்று தொட நகுலன் திரும்பி இளைய யாதவரை பார்த்தான். அவர் இருவரையும் மாறி மாறி நோக்கியபடி கைகளை மார்பில் கட்டி அசையாமல் நின்றிருந்தார். அவர் இரண்டாக பிரிந்துவிட்டதுபோல, ஒரு பகுதி துரியோதனனையும் ஒரு பகுதி பீமனையும் நோக்கி நின்றதுபோல தோன்றியது. இருவராகவும் அங்கு அவரே நின்று போரிடுவதுபோல. அவ்வெண்ணம் வந்ததும் ஒரு சிறு திடுக்கிடலுடன் இளைய யாதவரின் உடலெங்கும் தசைகள் நெளிந்தசைவதை நகுலன் கண்டான். எடைமிக்க கதைகளை இரு கைகளிலும் ஏந்தி அவரே போரிட்டுக்கொண்டிருப்பது போன்ற இறுக்கமும் நெகிழ்வும்.

அந்த உளமயக்கு அளித்த திகைப்பிலிருந்து தன்னை விலக்கிக்கொள்பவன்போல பார்வையை அகற்றி பீமனும் துரியோதனனும் போரிட்டுக் கொண்டிருந்ததை பார்த்தான். இரு கதைகளும் ஓசையுடன் அறைந்து அறைந்து துள்ளின. அதற்கு அப்பால் அவர்கள் தங்கள் முழு தனிமையில் அங்கு நிகழ்வதை அறியாத ஊழ்கம் ஒன்றில் இருந்தனர். இரு விழிகளும் நோக்கு உறைந்து காற்றில் உலைந்தாடி சுழன்று வந்தன. இரு உதடுகளிலும் ஒற்றைச் சொல் நிலைகொண்டிருந்தது. எதற்கு இவர்கள் முயல்கிறார்கள்? ஒருவருள் ஒருவர் புகுந்துகொள்ளவா? ஒருவர் உடலை பிறிதொருவர் மாற்றிக்கொள்ளவா? போர்களினூடாக மானுடர் தங்கள் உடல்களை கடந்து செல்கிறார்களா என்ன ?

அப்போரின் ஒவ்வொரு அசைவும் திகைப்பூட்டும் முழுமை கொண்டிருப்பதை அவன் பின்னர் உணர்ந்தான். கதைப்போர் மண்ணில் நெடுங்காலமாக கற்பிக்கப்படுகிறது. படைக்கலப் போர்களில் அதுவே தொன்மையானது என்று கூறப்படுவதுண்டு. கதையிலிருந்தே மனிதனின் பிற படைக்கலங்கள் அனைத்தும் உருவாயின. ஆகவே அது புயல்போல், பெருவெள்ளப் பாய்ச்சல்போல் கட்டற்ற விசை மட்டுமாகவே இருந்தது. அதிலிருந்து போர்க்கலையை சமைத்தெடுத்தனர் மூதாதையர். காட்டு யானையை பழக்கி பட்டத்து யானையாக்குவதுபோல. கதைப்போரில் விற்கலையும் வேல்கலையும் வாட்கலையும் தேர்க்கலையும் யானையூர்தலும் புரவியூர்தலும் மற்போரும் அடங்கியுள்ளன என்று துரோணர் கூறியதுண்டு. ஆனால் பிற போர்கள் அனைத்தும் அவற்றின் அசைவுகளை வகுத்து நெறிகளை கூர்செய்து முழுமையை அடைந்த பின்னரும்கூட கதைப்போர் முற்றிலும் பண்பாட்டுக்குப் பழகாத களிறுபோல் மதத்தை உள்ளொதுக்கி காட்டை கனவுகளில் நிறுத்தி மானுடரிடம் திகழ்ந்தது.

கதைப்போர் ஒருபோதும் முழு நடனமென மாறுவதில்லை. ஏனெனில் அதில் மட்டுமே படைக்கலம் சென்று தாக்கும் பின்விசையை அதை செலுத்துவோன் அக்கணமே தன்னுடலில் அறிகிறான். படைக்கலத்தில் இருந்து அதில் குடிகொள்ளும் தெய்வங்களின் வெறி வீரனுக்குள் வருகிறது. எங்கோ நெறி பிறழ்கிறது. எங்கோ எல்லைகள் கடக்கப்படுகின்றன. எங்கோ ஓரிடத்தில் போரை காட்டிலிருந்து ஒருபோதும் வெளியேறாத தொல்தெய்வங்கள் எடுத்துக்கொள்கின்றன. கதைப்போரில் எப்பொழுதும் கொலைவிலங்குகள் நிகழ்கின்றன. கானுறை தெய்வங்கள் எழுகின்றன. கதை யானையின் துதிக்கையாகிறது. பன்றியின் தேற்றையாகிறது. வரையாடின் நெற்றியாகிறது. மலைப்பாம்பின் உடற்சுருளாகிறது. உருமாறி தன்னை தான் கண்டுபிடித்து அதுவரை வகுக்கப்பட்ட அனைத்தையும் கடந்து செல்கிறது. கதைப்போர் முற்றிலும் அசைவின் முழுமை கொள்ளாது. அவ்வாறு முழுமை கொள்கையில் அங்கு கதை பொருளில்லாமல் ஆகிறது. அதன் பின் மண்ணில் எவரும் கதையேந்தி போரிடவேண்டியதில்லை.

நகுலன் துரோணரின் குரலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். தன் உடலுக்குள் இருந்து அனைத்து எண்ணங்களும் நுரைக்குமிழிகளென உடைந்து மறைய வெறுமை நிறைந்து எடையின்மை என ஆகி அங்கு நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான். ஒருவேளை இதுவே இம்மண்ணில் நிகழும் இறுதி கதைப்போராக இருக்கும். இங்கு அசைவுகள் ஒவ்வொன்றும் அதன் முழுமையை சென்றடைகின்றன. ஒவ்வொரு கணமும் தேர்ந்த சிற்பி வகுத்த வரைவென முற்றிலும், உடல்மறந்த ஆட்டனின் அடவென மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. இம்முழுமையை அடைந்த பின்னர் இதில் வெற்றியும் தோல்வியும் இயல்வதல்ல. இதில் இனி நிகழ்வதற்கொன்றுமில்லை. இருவரும் இங்கு இறந்து விழுவார்கள். இருவரும் ஒற்றைக்கணத்தில் விண்புகுவார்கள். இரு உடல்களும் பொருளிழந்து இங்கு கிடக்கும். இரு கதைகளிலும் உறையும் தெய்வங்கள் விடுதலைகொண்டு எழுந்து விண்பரப்பில் தழுவி முயங்கி ஒன்றாகும்.

அவன் அங்கிருந்து எழுந்து விலகியோட விழைந்தான். அனைத்து நரம்புகளும் இறுகி உடைந்துவிடும்போல் தோன்றியது. தன் உடல் ஒரு நுரைக்குமிழியென உடைவதற்கு முந்தைய கணத்தில் நின்றிருப்பதாக உணர்ந்தான். மெல்லிய தொடுகையென ஓர் உணர்வு வந்து அழைக்க அவன் திரும்பி இளைய யாதவரை பார்த்தான். அவருடைய வலக்கை நெளிந்து இயற்றிய அசைவை கண்டான். ஏழு… ஏழு என்கிறாரா? அதன் பொருளென்ன என்று அவன் உணர்வதற்குள் பீமன் இரு கால்களையும் பரப்பி நிலத்தில் படிந்து மண்ணில் படுப்பவன்போல் புரண்டு எழுந்து அதே விசையில் சுழன்று கதையால் துரியோதனனின் தொடையில் ஓங்கி அறைந்தான். எலும்பு உடையும் ஓசை கேட்டது. அல்லது நீர்க்குடம் உடையும் ஓசையா அது?

அடியின் விசையில் துரியோதனன் தூக்கி வீசப்பட்டதுபோல் மண்ணில் விழுந்து இருமுறை துடித்துப் புரண்டு மண்ணை தழுவுபவன்போல் கைகளை விரித்து முகம் பதித்து அசைவிழந்தான். ஒரு சிறு முனகல்கூட அவனிடமிருந்து வெளிப்படவில்லை. பீமன் வெறுப்பா துயரா எனத் தெரியாத முகத்துடன் குனிந்து நோக்கி நின்றான். யுதிஷ்டிரர் “யாதவனே!” என்று கூவியபடி எழுந்தார். “இளையோனே! என்ன செய்துவிட்டாய்! என்ன இது! என்ன இது!” என்று கூவியபடி எழுந்து துரியோதனனை நோக்கி ஓடினார். “இது அறப்பிழை! இது மாபெரும் அறப்பிழை!” என்று கைகளை மேலே தூக்கி அலறினார். ஓடிய விசையில் நிலைதடுமாறி மண்ணில் குப்புற விழுந்தார். அவர் முகம் மண்ணை அறைந்தது. கையூன்றி எழுந்தபோது மண்ணும் குருதியுமாக கலந்து முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது. “யாதவனே! யாதவனே!” என்று அவர் விசும்பியபடி மண்ணில் தலை பதித்து படுத்துக்கொண்டார்.

சகதேவன் என்ன செய்யவிருக்கிறான் என்று அக்கணமே உணர்ந்து நகுலன் பாய்ந்து சென்றான். சகதேவன் தன் இடையிலிருந்து குறுவாளை எடுப்பதற்குள் அக்கையை தோளுடன் அழுந்தப்பற்றி சுழற்றி கையை மடித்து முழங்காலால் அவன் இடையை உந்தி அவனைச் சரித்து நிலத்தில் வீழ்த்தி அவன் மேல் தன் உடலெடையை அழுத்தி அசையாமல் பிடித்துக்கொண்டான். இளைய யாதவர் “இவ்வழு நிகழ்ந்தே ஆகவேண்டும், அரசே. இல்லையேல் இப்போர் ஒருபோதும் முடிவதில்லை. வெற்றிகள் அனைத்தும் வழுக்களே” என்றார். சகதேவன் முழு வெறியுடன் நகுலனின் பிடியிலிருந்து தப்ப முயன்றான். அவன் கருவிழிகள் உள்ளே சென்று வெண்சிப்பிகள்போல் தெரிந்தன. பற்கள் உதடுகளை கடித்து இறுக்கியிருந்தன. கழுத்துத் தசைகள் இழுபட்டு அதிர அவன் உடலில் வலிப்பெழுந்தது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 36

பீமன் சுனையை அணுகி அதன் பாறைவிளிம்பில் கால் மடித்து அமர்ந்து கைகளால் அதன் கூர்மடிப்பை பற்றியபடி குனிந்து நீரில் நோக்கினான். அவனுடைய பாவை எழுந்து அலைகொண்டது. அவன் விழிகள் இரண்டு நான்கு பதினாறு எனப் பெருகி கரிய தீற்றலென்றாகி மீண்டும் இணைந்தன. உதடுகள் சிவந்த பட்டாம்பூச்சிகள் என்று சிறகசைத்து ஒன்றிலிருந்து ஒன்று எழுந்து பெருகிப் பரந்து மீண்டும் இணைந்து இழுபட்டு நீண்டு மீண்டும் இணைந்தன. அவன் பாவை பறவையின் சிறகு என விரிந்து மீண்டும் இணைந்தது. நெளிந்து நீண்டு அகன்று குவிந்து ததும்பியது.

அதை நோக்கி அமர்ந்திருக்கையில் அவன் தன்னுள் திகழ்ந்த தன் உருவம் சிதைந்து உருவழிந்துவிடுவதை உணர்ந்தான். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் அவ்வண்ணம் அவரவர் உருவம் வாழ்கிறது என்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். அது எப்போதைக்குமென சிதைந்துவிட்டால் என்ன ஆகும்? தான் என அகம் உறைவது அழிந்துவிட்டால் எஞ்சுவது என்ன? உளம்பிறழ்ந்தவர்கள் இங்கு நோக்கினால் இப்பாவை நடனத்தை காண்பார்களா? அவர்களுக்குள் அமைந்து அதை நோக்கும் அவ்வுருவும் உருவழிந்து சிதைவுகொண்டிருக்கையில் அவர்கள் எதை வெளியே அறிவார்கள்?

சில கணங்களிலேயே அவன் உள்ளத்தின் எண்ணங்கள் முற்றிலும் பொருளிழந்து சொற்குவை என மாறின. அதை உணர்ந்ததுமே அவன் எச்சரிக்கை கொண்டான். காற்றில் துணி என நாற்புறமும் எழுந்து பறந்த தன்னை இழுத்து தொகுத்துக்கொண்டான். “நான் நான் நான் நான்” என தன் அகத்தை ஓடவிட்டான். அச்சொல்லில் முனைகொண்டான். அதை அலகாகக் கொண்ட பறவை என மாறி ஒவ்வொரு சொல்லையும் தொட்டுச் சேர்த்தான். அதை பீடமென ஆக்கி அதன்மேல் அமர்ந்தான். இதோ நான் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் இதை நோக்குகிறேன். இது நான் அல்ல. நோக்குவது அது அல்ல, நானே.

அவன் அந்தப் பாவையின் நெளியும் விளிம்புகளைப் பற்றி இழுத்து உள்ளத்தால் தொகுத்து ஓருருவாக ஆக்கினான். இணைந்து இணைந்து ஒன்றென்றாக்கி முழுமை செய்யும் இறுதிக் கணத்தில் ஓர் உளச்சொட்டு சென்று விழுந்து கலைந்து மீண்டும் அலைகள் எழுந்தன. மீண்டும் தன்னைக் குவித்து அப்பாவைச் சிதறலின் அனைத்து ஓரங்களையும் தொட்டு இழுத்து தைத்து இணைத்து நழுவவிட்டு மீண்டும் பற்றி இழுத்து தொகுத்து நழுவவிட்டான். நூறு முறை மீண்டும் நூறுமுறை மீண்டும் நூறுமுறையென அப்பாவைகளை இணைத்துக்கொண்டே இருந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் ஒன்று எஞ்சி நின்றது. ஒன்று அப்பாலிருந்து வந்து இணைந்துகொண்டது. ஒன்று பிறிதொன்றை விலக்கி தான் என்றது. ஒன்று எங்கிருந்தோ எழுந்து நின்று அப்பால் நோக்கி அனைத்தையும் கலைத்தது.

இறுதிமுறை அது கலைந்தபோது தலையில் ஓங்கி அறைந்து கூச்சலிட்டபடி பீமன் எழுந்தான். தரையை ஓங்கி மிதித்து “யாதவரே! யாதவரே!” என்றான். “இல்லை, என்னால் இயலவில்லை. என் ஆற்றல் அனைத்தையும் இழந்திருக்கிறேன். என் உடல் எடை கொண்டிருக்கிறது. உள்ளம் சிதறிக்கிடக்கிறது. என்னால் இயலவில்லை. இது என்னால் இயலாது” என்று கூவினான். நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்தபடி “நான் பித்தாகிவிடுவேன்… நான் பித்தாகிவிடுவேன்” என்றபடி அவரை நோக்கி ஓடினான்.

“இது உமது போர். நீங்கள்தான் இதை செய்யவேண்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். பீமன் கைகளை விரித்து உடற்தசைகள் ததும்ப அங்குமிங்கும் அலைமோதினான். “என்னால் இயலாது. இது ஊசிமுனையால் ஊசிமுனையைத் தொடுவது… என்னால் இயலாது” என்றான். “நீங்கள்தான் அவரை வெளியே எடுக்கவேண்டும்” என்றார் இளைய யாதவர். பீமன் தன் உடலில் மாறி மாறி அறைந்துகொண்டான். மற்போரில் தன் முன்னால் நிற்கும் எதிரியை எதிர்கொள்பவன்போல சுற்றிவந்தான். வெறிக்கூச்சலுடன் இடையில் அணிந்திருந்த தோலாடையைக் கிழித்து சுழற்றி அப்பால் வீசினான். வெற்றுடலுடன் சென்று நீர்விளிம்பில் நின்றான். இரு கைகளாலும் மார்பை அறைந்து தலையை அண்ணாந்து ஊளை ஓசையை எழுப்பினான். பாய்ந்து நீருள் மூழ்கி மறைந்தான்.

யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே” என்று கூவியபடி முன்னகர கை நீட்டி அவரை தடுத்தார் இளைய யாதவர். “யாதவனே, அவன்…” என்று யுதிஷ்டிரன் தவித்தார். “பொறுங்கள்” என்று இளைய யாதவர் கைகாட்டினார். பீமன் நீருக்குள்ளிருந்து பிளந்தெழுந்து அப்பால் கரையேறி பாறைவிளிம்பில் கால் மடித்து குரங்குபோல் குந்தி அமர்ந்தான். பற்களை நெரித்தபடி இரு கைகளாலும் உடலை கீறினான். பின்னர் உறுமியபடி மீண்டும் நீருக்குள் பாய்ந்தான். மறுகரையில் எழுந்து அமர்ந்து வானை நோக்கி ஊளையிட்டான். மீண்டும் நீருக்குள் பாய்ந்து எழுந்தான். சுனைநீர் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தது.

பன்னிரு முறை மூழ்கி எழுந்தபின் நீரிலிருந்து வெளிவந்தபோது அவன் களைத்திருந்தான். கைகளால் உந்தி கரைப்பாறையைப் பற்றி மேலெழுந்து புரண்டு மண்ணில் விழுந்து தசைநார்கள் தளர உடலை மண்ணில் பதியவைத்து மல்லாந்து கிடந்தான். அவன் அழுவதுபோல் தோன்றியது. “யாதவனே” என்று யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். “பேசவேண்டாம்” என இளைய யாதவர் உதடுகளை அசைத்தார். அதற்குள் சகதேவன் “மூத்தவரே!” என்று அழைத்தபடி பீமனை நோக்கி செல்ல பீமன் பிளிறியபடி எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து ஓங்கி ஒன்றோடொன்று அறைந்து பிளிறியபடி சகதேவனை தாக்க வந்தான்.

சகதேவன் திகைத்து பின்னடைந்து கால்கள் புல்லில் சிக்க மல்லாந்து விழுந்தான். விலங்குநோக்குடன் உரக்க ஓசையெழுப்பியபடி பீமன் அவனை நோக்கி செல்ல “இளையோனே! இளையோனே! மந்தா!” என்று யுதிஷ்டிரன் உரக்க கூவினார். “மந்தா, என்ன இது! மந்தா!” விழிப்புகொண்டு அவர்களை உணர்ந்து தளர்ந்து மீண்டும் தரையிலமர்ந்து இரு கைகளையும் நிலத்தில் ஓங்கி அறைந்துகொண்டு பீமன் அழுதான். அவன் உடல் குலுங்குவதை அவர்கள் திகைப்புடன் நோக்கி நின்றனர். யுதிஷ்டிரன் அவனை நோக்கி சென்று நின்று தயங்கி மீண்டும் திரும்பி யாதவரை நோக்கி வந்து தத்தளித்தார்.

பீமன் எழுந்து முகத்தில் வழிந்த நீரை கைகளால் வழித்து துடைத்து விலங்குபோல் உடலை உலுக்கி நீர்த்துளிகளை உதறிவிட்டு “இல்லை யாதவரே, இது என்னால் இயலாது. ஐயமில்லை, இது என்னால் இயலாது” என்றான். “என்னால் இயலாது…” என்று நரம்புகள் புடைத்த கைகளை இறுக்கி விரித்து “என்னால் இயலாது இது” என்றான். “ஆம், உங்களால் இயலாது” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். ஒருகணம் திகைத்தபின் வெறிகொண்டு முன்னால் வந்த பீமன் “பின் ஏன் இதற்கு எனக்கு ஆணையிட்டீர்கள்? இப்போரை நான் முடிக்க இயலாதெனில் இங்கு எதற்காக வந்தோம்?” என்றான்.

“இந்தப் போரை நீங்கள் முடிப்பீர்கள், அதில் ஐயமில்லை” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “ஆனால் நீங்கள் யார் என்று அறிந்திருக்கவேண்டும். நீங்கள் வெல்லவிருப்பவன் எவனென்று தெளிந்தும் இருக்கவேண்டும். இல்லையேல் இவ்வெற்றிக்குப் பின் தீரா இருளுக்கு சென்று சேர்வீர்கள்” என்றார். பீமன் அச்சொற்களை புரிந்துகொள்ளாதவனாக நோக்க “விலகுக, அவரை நானே அழைக்கிறேன்!” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “இது நெறிமீறல். நன்று, இப்போரில் நான் மீறும் நெறியென்றும் ஒன்று எஞ்சட்டும்” என்று புன்னகைத்தார். யுதிஷ்டிரன் பார்வையை திருப்பிக்கொண்டார்.

சுனை அருகே சென்று அலையடங்காமல் சுழிப்புகொண்டிருந்த நீர்ப்பரப்பில் தன் சுட்டுவிரலால் தொட்டார். அக்கணமே அது பளிங்கென மாறி அசைவழிந்தது. இளைய யாதவரின் பாவை நீரில் தெளிந்தது. அதன் விழிகளை நோக்கி இளைய யாதவர் மெல்ல உதடுகள் அசைய ஏதோ சொன்னார். பின்னர் “எழுக! எழுக!” என்று அவர் சொல்வதை யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். உரத்த குரலில் “தார்த்தராஷ்டிரரே, வெளியே வருக!” என்று இளைய யாதவர் அழைத்ததும் அந்தப் பாவையுரு நீரிலிருந்து பிரிந்து எழுந்து உருத்திரட்டி மேலே வருவதுபோல் துரியோதனன் நீரிலிருந்து எழுந்தான்.

துரியோதனனைக் கண்டதும் பீமன் மெல்ல உறுமினான். யுதிஷ்டிரன் ஓர் அடி பின்னடைந்து சகதேவனின் அருகே சென்று நின்றார். “இப்போர் இங்கு முடிகிறது. தார்த்தராஷ்டிரரே, நீங்கள் இதற்கப்பால் செல்வதற்கில்லை” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். துரியோதனன் தன் உடலை உதறி நீர்த்துளிகளை ஒழித்தான். இரு கைகளாலும் முகத்தில் விழுந்த குழல்கற்றைகளை அள்ளி நீவி தலைக்குப் பின்னாலிட்டு தோளில் சரித்தபின் புன்னகையுடன் அவரைப் பார்த்து “உங்கள் அழைப்பு அங்கே என் அகத்தில் ஒரு விழைவு என எழுந்தது. அனைத்தும் கலைந்த பின்னரே அது உங்கள் குரல் என உணர்ந்தேன்” என்றான்.

பீமன் அவனை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைக்க இளைய யாதவர் கையசைவால் அவனை தடுத்தார். “யாதவரே, நான் அந்த இறுதி வாயிலுக்கு முன் நின்றேன். ஒருகணம் காலெடுத்து வைத்து அதை கடந்திருப்பேன்” என்றான். “உங்கள் அகத்தில் ஓர் அணுவென விழைவு எஞ்சுவதுவரை அதை கடக்க இயலாது” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். “ஆகவே இந்தப் பின்விளியை நீங்கள் கேட்டே ஆகவேண்டும். வாழ்நாள் எல்லாம் நீங்கள் வழிபட்ட அத்தெய்வம் அவ்வண்ணம் உங்களை விட்டுவிடுமா என்ன?” புன்னகையுடன் “அவ்வடிவில் வந்து அழைத்துச்சென்றவள் குரலில் அவ்விளி எழுந்திருக்கும்” என்றார்.

பீமன் உறுமலோசை எழுப்ப துரியோதனன் திரும்பி அவனைப் பார்த்தபின் இளைய யாதவரிடம் “ஆம், இப்போது அதை தெளிவாக உணர்கிறேன்” என்றான். பின்னர் திரும்பி அந்த சுனைப்பரப்பை பார்த்து “அதன் ஆழம் முடிவிலி போன்றது. அப்பாலுள்ளன நாம் அறியாத எழுயுகங்கள். யாதவரே, அங்கு நான் கண்டவை…” என்று சொல்ல இளைய யாதவர் சலிப்புடன் “அவை யோகம் உருவாக்கும் கனவுநிலைகள். அவற்றைக் கடந்து இங்கு வருக! இக்கணமே மெய். இதோ உங்களைத் தொடர்ந்து வந்து நின்றிருக்கிறது இந்த யுகத்தின் வஞ்சம். இதை எதிர்கொள்க! வென்றால் உங்கள் செவியில் ஒலித்த அச்சொல்லை பெறுவீர்கள்” என்றார்.

துரியோதனனின் விழிகள் மாறுபட்டன. “அச்சொல்” என்றான். பெருமூச்சுடன் “நான் அந்த வாயிலைத் தொட கையெடுத்ததும் அதை அவள் சொன்னாள்…” என்றான். உடனே அவன் முகம் மலர்ந்தது. “ஆம், அதைப்போல் எனக்கு இனிதாவது பிறிதில்லை. அமரப்பேறும் அதற்கு ஈடல்ல… அஸ்தினபுரி. அதுவே ஒழியாமல் என் உள்ளத்தில் ஒலிக்கும் ஊழ்கச்சொல்” என்றான். “நான் நுண்ணுருக் கொள்வதற்கு முன்னரே அது எந்தை உள்ளத்தில் திகழ்ந்தது. அவருடைய விழைவும் ஏக்கமும் துயரும் வஞ்சமும் பெற்று கூரொளி கொண்டது. அச்சொல்லுருவிலேயே நான் என் அன்னையிடம் கருப்புகுந்தேன். அவளுக்குள் அப்பார்த்திவப் பரமாணுவைச் சென்று தொட்ட ஆணவம் அச்சொல் வடிவிலிருந்தது. அதிலிருந்து எனக்கு மீட்பில்லை.”

“இத்தனைக்கு அப்பாலும் அச்சொல் என் நாவிலும் நெஞ்சிலும் இனிக்கிறது” என்றபோது அவன் புன்னகை செய்துகொண்டிருந்தான். “எண்ணி எண்ணி எழுப்பினாலும் ஒரு கணம்கூட உள்ளம் சலிப்பும் கசப்பும் கொள்ளவில்லை. இழந்தவையும் சென்றவையும் எவ்வண்ணமும் பொருட்டெனத் தோன்றவில்லை. ஒரு சொல்லுக்குக்கூட என்னுள் பிழையுணர்வு எழவில்லை.” இளைய யாதவர் சொல்லெடுப்பதற்குள் யுதிஷ்டிரன் சீற்றத்துடன் முன்னால் வந்து “கீழ்மகனே, உன் வெறியால் நாங்கள் அழிந்தோம். பழி கொண்டோம். கீழ்மை சூடினோம். துயரும் சிறுமையும் கொண்டு நின்றிருக்கிறோம். சென்று பார், அங்கே குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் எஞ்சியிருப்பது என்னவென்று” என்று கூவினார்.

“ஆம், நான் அறிவேன். திரும்பி அக்களத்தை நோக்கியபோது முழுமையாக அனைத்தையும் உணர்ந்தேன். அதன் பின்னரே இங்கே வந்தேன். இங்கிருந்து மீண்டும் எழும்பொருட்டு. இதே போரை இதைவிட ஆற்றலுடன் மீண்டும் நிகழ்த்தும் வல்லமையை பெறும்பொருட்டு. ஏனென்றால் நான் அதன்பொருட்டு எழுந்தவன்.” யுதிஷ்டிரன் திகைத்துப்போய் நோக்கினார். பின்னர் இளைய யாதவரை நோக்கி ஏதோ சொல்ல முயன்றார். துரியோதனன் அவர் கொண்ட தவிப்பை நோக்கி சிரித்தபடி “யுதிஷ்டிரரே, நான் இவ்வண்ணம் இனி மீளமீள எழுந்துகொண்டேதான் இருப்பேன். பல உருவங்களில் பல காலங்களில். அங்கே நான் என் முகங்களைத்தான் நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன்” என்றான். அவன் மேலும் சொல்லுமுன் குறுக்கே புகுந்த இளைய யாதவர் “நாம் இங்கே இதை முடிப்பதெங்கனம் என்று பார்ப்போம், தார்த்தராஷ்டிரரே” என்றார்.

“நான் இப்போரை வெல்லவே விழைகிறேன். வெல்வதற்குரிய அனைத்து வழிகளையும் தேர்வதுதான் என் கடமை” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “அரசன் என நான் தோற்றுவிட்டேன். எனில் அரசயோகியாக எழுவேன். அதன்பொருட்டு இச்சுனைக்குள் தவம் செய்யவே விழைகிறேன். முதல்முறை ஒரு வேடனால் பின்னிழுக்கப்பட்டேன். இம்முறை உங்களால். அறுதியாக வெல்வதுவரை அடங்கும் எண்ணம் எனக்கில்லை.” பீமன் “உன்னை யோகத்திற்கு அனுப்பும் எண்ணம் எங்களுக்கில்லை… கீழ்மகனே, உன் குருதியுடனன்றி இங்கிருந்து செல்லப்போவதில்லை” என்று கூவினான். அவனை புன்னகை மாறா முகத்துடன் திரும்பி நோக்கியபின் துரியோதனன் “யாதவரே, அவனுடைய அவ்வஞ்சம் என்னை வந்தடையவில்லை. அவ்வுணர்வுகளே அயலெனத் தெரிகின்றன. நான் அவற்றை கடந்துவிட்டேன் என்று தோன்றுகிறது” என்றான்.

“ஆனால் நான் கடக்கவில்லை. நான் இன்னும் இழிந்துவிட்டேன். குருதிமணம் மட்டுமே அறிந்த கீழ்விலங்கு நான். என்னுடன் போருக்கெழுக!” என்று பீமன் கூவினான். “நீ ஆண்மகன் என்றால், அரசன் என்றால் எழுக! என்ன சொன்னாய்? தவமியற்றுகிறாயா? கீழ்பிறப்பே, உனக்கு நாணமில்லையா அவ்வண்ணம் உரைக்க? உன்னால் பிதாமகர்களும் ஆசிரியர்களும் மடிந்தனர். அக்ஷௌகிணிகள் அக்ஷௌகிணிகளாக தந்தையரும் மைந்தரும் கொழுநரும் மண்பட்டனர். உன் உடன்பிறந்தாரும் மைந்தரும் தோழரும் கொல்லப்பட்டனர். இதன்பின் உயிருடன் எஞ்சுவதைப்போல் கீழ்மை பிறிதுண்டா? வெறும் உயிருக்கு நசை கொண்டா இப்படி பசப்புகிறாய்? உன்னை நிமிர்ந்தோன் என நினைத்தேன். வளையாதோன் என மயங்கினேன். இன்று அறிந்தேன், நீ ஒரு கீழுயிர். வளைந்தும் நெளிந்தும் சுருண்டும் ஒடுங்கியும் உயிர்தப்பும்பொருட்டு ஒடுங்கிக்கொள்ளும் புழு நீ.”

தொண்டை நரம்புகள் புடைக்க கைவிரல் சுட்டி கூச்சலிட்டபடி பீமன் நெருங்கி வந்தான். “உன்னுடன் பொருதுவது என் தோளுக்குப் பெருமை என எண்ணிய நாட்களுண்டு. உன்னை வென்று நின்றால் தெய்வங்கள் என்னை வாழ்த்தும் என்று கனவு கண்டிருந்தேன். உன் கையால் இறந்தாலும் வீரருக்குரிய விண்ணுலகில் ஒளிகொண்டு எழுவேன் என்று நினைத்திருந்தேன். இன்று உன்முன் நின்றிருப்பதற்காக கூசுகிறேன். ஆம், உன்னை கொல்வேன். அது இப்போது உறுதியாயிற்று. இச்சிறுமை உன்னில் கூடுவதே உன்னைக் கொன்று மண்ணில்வீழ்த்த விரும்பி என் தோளில் குடியேறியிருக்கும் தெய்வங்களின் ஆணையால்தான். இறுதிப் பெருமையையும் உன்னிடமிருந்து பறித்துவிடவேண்டும் என அவை விரும்புகின்றன. குலக்கொடியின் பழிகொண்ட நீ வெறும் புழுவாக செத்துக்கிடக்கவேண்டும் என்று அவை முடிவுசெய்துவிட்டன. எண்ணுக, உன்னைக் கொன்ற பின் நசுக்கிக்கொன்ற புழுவை நோக்குவதுபோல் உன்னை நோக்குவேன்! உன் உடல்மேல் காறி உமிழ்ந்தபின் கடந்துசெல்வேன்.”

அவனை நோக்கிய துரியோதனனின் விழிகள் மலர்ந்தே இருந்தன. அவை இளைய யாதவரின் விழிகள் போலிருப்பதாக எண்ணிய நகுலன் அறியாமல் சகதேவனை தொட்டான். “இவ்வுணர்ச்சிகளுடன் இனி விளையாட என்னால் இயலாது, யாதவரே. இது நான் எவ்வண்ணமும் தொடவியலாத பிறிதொன்று” என்றான். இளைய யாதவர் “ஆம், ஆனால் இவ்வஞ்சம் உங்களைத் தொடர்ந்து வந்துள்ளது. இவ்வுலகிலிருந்து உங்களை வந்து பற்றும் இறுதிக் கை அது. அதை கடக்காமல் நீங்கள் உள்ளே நுழையமுடியாது” என்றார். “எனில் ஐவரும் இணைந்து என்னை கொல்லட்டும். பீமன் கதையேந்தட்டும். இளையவன் காண்டீபம் ஏந்தட்டும்… நான் படைக்கலம் தொடப்போவதில்லை” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “எனில் அவ்வண்ணமே நிகழட்டும். விலங்குகளிடம் போர்நெறி கொள்வதில் பொருளில்லை. இப்போதே உன் நெஞ்சுபிளந்து குருதிகொள்கிறேன்” என பீமன் முன்னால் வந்தான்.

அவனை இளைய யாதவர் கைநீட்டி தடுத்தார். “அகல்க!” என்று கூரிய குரலில் அவர் சொல்ல பீமன் உறுமியபடி பின்னடைந்தான். “தார்த்தராஷ்டிரரே, தனிமையில் படைக்கலமின்றி நின்றிருக்கும் உங்களை கொன்றுவிட்டுச் சென்று போர்முடிப்பது பாண்டவர்களுக்கு மிக எளிது. போர்நெறிகளின்படி அது பிழை என்றாலும் இன்று அதை பெரும்பிழை என எவரும் கொள்ளப்போவதில்லை. பெண்பழி கொண்ட உங்களுக்கு அது உகந்த முடிவு என்றே நூலோரும் சான்றோரும் அந்தணரும் உரைப்பார்கள்” என்றார். அதற்குள் யுதிஷ்டிரன் “இல்லை யாதவனே, அது நிகழலாகாது. அவன் அரசன். குருகுலத்தவன். களமுறைப்படி அவன் வெல்லப்படவேண்டும். இல்லையேல் நான் சூடவிருக்கும் யயாதியின் மணிமுடிக்கு அது இழிவு” என்றார்.

“எனில் அவர் படைக்கலம் ஏந்தவேண்டும். போருக்கு ஒப்புக்கொண்டு களம் நின்றிருக்கவேண்டும்” என்றார் இளைய யாதவர். “அதற்கான வழிமுறை என்ன? அதை கூறுக!” என்ற யுதிஷ்டிரன் திரும்பி சகதேவனிடம் “கூறுக இளையோனே, தொல்நெறிகளின்படி அதற்கான வழிமுறை என்ன?” என்றார். சகதேவன் அப்பால் நகர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் உடன் சென்றார். நகுலனும் அருகே சென்று நிற்க அவர்கள் மூவரும் தாழ்ந்த குரலில் சொல்லாடினர். அர்ஜுனன் அங்கு இலாதவன் போலிருந்தான். பீமன் கைகளைக் கட்டியபடி துரியோதனனை விழிகள் சுருங்க கூர்ந்து நோக்கியபடி நின்றான்.

“மூத்தவரே, அரசகுடியினரின் தொல்நெறிகள் விலங்குகளில் இருந்து உருவானவை. இதை வியாஹ்ரநியாயம் என்கின்றன நூல்கள். அதன்படி அரசனை ஆற்றல்கொண்ட எவரும் அறைகூவலாம். அரசன் தன்னைவிட ஆற்றல்கொண்ட எவரையும் அறைகூவலாம். ஆகவே அரசர் என நீங்கள் அவரை அறைகூவுவதற்கு முறை உண்டு” என்று யுதிஷ்டிரனிடம் சகதேவன் சொன்னான். “அரசர் என்றும் ஆண்மகன் என்றும் ஆற்றலோன் என்றும் அவர் அந்த அறைகூவலை தவிர்க்கமுடியாது. அரசன் தானே களம்நின்று போரிடவில்லை என்றால் தன்னைச் சார்ந்த பிறிதொருவரிடம் போரிடும்படி கூறலாம். அரசனின் தோள் என பிறிதொருவர் களமிறங்கலாம். அவர் அடையும் வெற்றியும் தோல்வியும் அரசருடையதேயாகும்.”

யுதிஷ்டிரன் “நான் அவனை அறைகூவுகிறேன். அவன் தவிர்க்க மாட்டான்… நம்மில் ஒருவன் அவனை களத்தில் வென்றாலொழிய நாம் முடிசூடும் மெய்யுரிமையை பெறுவதில்லை” என்றார். சகதேவன் “ஆனால் அறைகூவப்பட்டவருக்கு மூன்று உரிமைகள் உண்டு. போர் நிகழும் இடத்தை அவர் தெரிவுசெய்யலாம். போருக்குரிய படைக்கருவியை அவரே முடிவுசெய்யலாம். எவருடன் பொருதுவது என்பதை கூறும் உரிமையும் அவருக்கே” என்றான். நகுலன் “மூத்தவரே, நம்மில் இருவர் மட்டுமே அவருடன் சற்றேனும் களம்நிற்க முடியும். அவர் வில்லை தெரிவுசெய்யவில்லை என்றால் பார்த்தனும் அவரை எதிர்கொள்ள முடியாது. கதையை தெரிவுசெய்தால் மட்டுமே பீமசேனனும் எதிர்க்க முடியும். மற்போரில் பீமசேனனும் அவரை வெல்லமுடியாது. கதைப்போர் என்றாலும்கூட அனைத்துத் தெய்வங்களின் அருளும் தேவையாகும்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “ஆம், ஆனால் நாம் வெல்வோம். ஏனென்றால் இதுவரை வென்றிருக்கிறோம்” என்றார். “அவர் என்னையோ சகதேவனையோ தெரிவுசெய்தாரென்றால் நாம் அடைந்த அனைத்து வெற்றிகளும் இல்லாமலாகும்.” யுதிஷ்டிரன் சில கணங்கள் விழிதாழ்த்தி உளமோட்டியபின் “நமக்கு வேறு வழியில்லை. அதுவே நம் ஊழ் எனில் அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார். “மூத்தவரே” என நகுலன் தவிப்புடன் அழைக்க “நான் அவனை நம்புகிறேன். அவன் குருகுலத்தோன் என்றும் திருதராஷ்டிரரின் மைந்தன் என்றும் எண்ணி அறைகூவுகிறேன்” என்றபின் மேலும் பேசமுனைந்த நகுலனை கையமர்த்திவிட்டு திரும்பிச்சென்று உரத்த குரலில் “தார்த்தராஷ்டிரரே, இங்கு இப்போரை முடித்துவைப்போம். நான் உங்களை போருக்கு அறைகூவுகிறேன். இங்கேயே இறுதிப் போர் நிகழட்டும். இங்கேயே இது முடிந்தாகவேண்டும். இங்கிருந்து எதுவும் எஞ்சலாகாது” என்றார்.

துரியோதனன் “இந்த அறைகூவலை ஆண் என நின்று ஏற்கிறேன்” என்று சொன்னான். யுதிஷ்டிரன் மேலும் முன்னகர்ந்து “இளையோனே, தொல்நெறிகளின்படியே இது நிகழ்க! என் சார்பில் எங்கள் ஐவரில் ஒருவரை நீ தெரிவுசெய்யலாம். படைக்கலத்தையும் போரிடும் களத்தையும் நீயே முடிவு செய்யலாம்” என்றார். “இது என் சொல். நீ வென்றால் அது இப்போரின் முழு வெற்றி என ஏற்கிறோம். அதன்பின் அஸ்தினபுரியும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் உன்னுடையது. நாங்கள் எஞ்சியோர் எங்கள் துணைவியருடனும் மைந்தருடனும் இந்நிலத்தை துறந்து கானேகுகிறோம். இக்களத்தில் நீ வீழ்ந்தால் உன்னை என் குருதியினனென ஏற்று நானும் என் கொடிவழியினரும் நீர்க்கடன் இயற்றுவோம். எங்கள் குடிக்கு மூதாதை என நீ என்றும் இருப்பாய்” என்றார்.

துரியோதனன் அறைகூவலை ஏற்கும் முகமாக தலைவணங்கினான். பீமன் சீற்றத்துடன் கைகளை விரித்தபடி ஏதோ சொல்ல முன்னெழ மெல்லிய ஓசையால் அவனை இளைய யாதவர் அடக்கினார். நகுலன் சகதேவனின் தோள்களை பற்றிக்கொண்டான். துரியோதனன் புன்னகையுடன் “நான் எம்முடிவை எடுப்பேன் என்று நீங்கள் அறிவீர்கள், மூத்தவரே” என்று சொன்னான். “பீமசேனனிடமன்றி எவரிடமும் நான் பொருதப்போவதில்லை.” நகுலன் சகதேவனின் தோளிலிருந்து கையை விலக்கி நீள்மூச்செறிந்தான். “அவனைத் தழுவிப்போரிட என்னால் இயலாது. அவன் உடலைத் தொட்டால் இத்தருணத்தில் என் உடல் தன் குருதியை கண்டடையக்கூடும். ஆகவே கதைப்போரையே தெரிவுசெய்கிறேன். இவ்விடத்தில் இப்போதே போர் நிகழட்டும்” என்று துரியோதனன் சொன்னான்.