நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 34

பீமன் வருவதை தொலைவிலேயே மிருண்மயத்தின் மாளிகையின் காவல்மாடத்திலிருந்த வீரர்கள் பார்த்தனர். அவர்களிலொருவர் கொம்போசை எழுப்ப கீழ்த்தளத்திலிருந்து காவலர்கள் வெளியே வந்து நோக்கினர். புரவி அணுகி விரைவழிந்து நின்றதும் பீமன் அதிலிருந்து கால்சுழற்றி இறங்கி தன் இடக்கையிலிருந்த குருதிக்கலத்துடன் எடை மிக்க காலடிகள் மண்ணில் பதிந்தொலிக்க எவரையும் நோக்காமல் சென்று மாளிகையின் சிறு முற்றத்தில் நின்று உரத்த குரலில் “அரசியர் எங்கே?” என்று கேட்டான். கொம்பொலி கேட்டு உள்ளிலிருந்து வந்த ஏவலன் தலைவணங்கி “அரசியர் ஓய்வறையில் இருக்கிறார்கள், அரசே” என்றான்.

“சேடியரை அழைத்து சொல், உடனே அவர்கள் இங்கு வந்தாகவேண்டும் என்று சொல். உடனே சொல்” என்று உரத்த குரலில் பீமன் ஆணையிட்டான். அதற்குள் அறைக்குள்ளிருந்து எட்டிப்பார்த்த சேடியர் அச்செய்தியை சொல்வதற்காக உள்ளே ஓடினர். பீமன் குருதியும் சேறும் உலர்ந்து அரக்குபோல் பற்றியிருந்த இரும்புக்குறடுகளை கழற்றாமல் மரப்படிகளில் மிதித்து மேலேறி உட்கூடத்திற்கு சென்றான். உள்ளிருந்து சேடியொருத்தி வெளிவந்து “பாஞ்சால அரசி எழுந்தருள்கிறார்கள்” என்றாள். அவள் குரல் அடைத்திருந்தது. “வரச்சொல்! உடனே வரச்சொல்!” என்று மதுவெறியில் இருப்பவன்போல் பீமன் குரல் கொடுத்தான்.

சிற்றறையின் வாயிலுக்குள் இருந்து நன்கு குனிந்து திரௌபதி வெளிவந்தாள். அவனைக் கண்டதும் விழிகள் சற்று விரிந்தன. சொல்லுக்கென இதழ்கள் மெல்ல பிரிந்தன. இரு கைகளும் தளர்ந்து விழ வளையல்கள் ஒலியெழுப்பின. மூச்சில் அவள் முலைகள் எழுந்தமைந்தன. நோயுற்றவள்போல் அவள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். பீமன் அவளை நோக்கி “இதோ நீ காத்திருந்தது. உன் ஆடை தொட்டு இழுக்கத்துணிந்தவனின் நெஞ்சக்குருதி… அள்ளிப் பூசி குழல் முடிந்துகொள்” என்றான். அச்சொற்களை நெடுநாட்களாக அவன் உளம்பயின்றிருந்தமையால் அது பொருளில்லா பூசனைமொழி என ஒலித்தது.

அவள் உடலில் ஓர் அதிர்வு கடந்து சென்றது. “இதோ!” என்று பீமன் அந்தத் தலைக்கவசக் கலத்தை நீட்டினான். அவள் ஓரடி எடுத்து பின்னால் வைத்தாள். “திரும்பு. உன் குழலில் நானே பூசிவிடுகிறேன் இக்குருதியை” என்றான். வேண்டாம் என்பதுபோல் அவள் தலையை அசைத்தாள். பீமன் “என் வஞ்சினத்தை அங்கு களத்தில் முடித்துவிட்டேன். இக்கீழ்மகனின் குருதியை உண்டு என் உடலுக்குள் தேக்கியிருக்கிறேன். இவ்வெறுங்கைகளால் அவன் நெஞ்சக்கூட்டை உடைத்துப் பிளந்தேன். அங்கிருந்த குலையை பிழுதெடுத்து பிழிந்து இச்சாறை உனக்கென கொண்டுவந்தேன்” என்றான்.

திரௌபதி மேலுமிரு அடிகள் பின்வைத்து மூச்சு இளைத்தாள். அவள் கழுத்து ஏறி இறங்கியது. முகத்தில் தெரிந்த பதைப்பு பீமனை மேலும் சினம்கொள்ள வைத்தது. “அஞ்சுகிறாயா? நீ அஞ்சவேண்டியது உன் சொல்லை. நாவிலெழுந்தவை பூதமென பேருருக்கொண்டு சூழ்ந்துகொள்ளுமென அறிந்திருப்பாய், இன்று தெரிந்துகொள் உன் நாவிலெழுந்தது கௌரவக் குலம் முடித்து குருதி குடிக்கும் கொற்றவையின் சிம்மம்” என்று தன் தொடையில் வலக்கையால் ஓங்கி அறைந்து வெடிப்பொலி எழுப்பி பீமன் சொன்னான். “இதோ அத்தருணம்” என அக்கலத்தை நீட்டினான்.

அறைக்கு அப்பால் நின்று நோக்கிய ஏவலர்களுக்கு அது விந்தையானதோர் நாடகக்காட்சி போலிருந்தது. இப்புவியில் பிறிதொரு முறை நிகழாதவை, முன்பு இலாதவை, அவ்வண்ணம் பொருந்தா நடிப்பென வெளிப்படுகின்றன. அவை மானுடரின் தருணங்களல்ல. மானுடரை ஆளும் மேல், கீழ், ஒளி, இருள் தெய்வங்களுக்குரியவை. வெறியாட்டு எழுந்தவர்களின் உடலில் கூடும் பொருந்தாமை அதிலுள்ள அனைவரிலும் வெளிப்படுகிறது. அந்தக் கலம் ஏவலரை அச்சுறுத்தியது. சிலர் குமட்டியபடி வாய் பொத்தி உடல்நடுங்கி மடிந்து அமர்ந்தனர். குந்தி வரும் ஒலி கேட்க அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிக்கொண்டு சுவரோடு ஒண்டிக்கொண்டனர்.

சிற்றறையிலிருந்து வெளிவந்து பீமனை நோக்கிய குந்தி “என்ன செய்கிறாய், மந்தா?” என்றாள். அவன் தோற்றம் அவளை திகைக்கச் செய்தது. அவள் செய்தியை அறிந்திருக்கவில்லை. பீமன் அவளை நோக்கி திரும்பி கலத்தை நீட்டி “இவள் குழல் முடிக்க கொண்டுவந்தேன். எஞ்சியதை நீ உன் முகத்தில் பூசிக்கொள். வேண்டுமென்றால் சற்று அருந்து, உன் மைந்தன் அருந்திய குருதியின் மிச்சில் இது. உன்னுள் எரியும் அந்த அனல் இதனால் முற்றவியக்கூடும்” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று மொந்தையைப் பார்த்த பின் முகம் சுளித்து பற்களைக் கடித்து “பழிகொண்டவனே… என்ன செய்தாய்?” என்று மூச்சொலியின் குரலில் கூவினாள் குந்தி.

“நம் குலமகளை சிறுமை செய்த வீணனின் நெஞ்சக்குருதி. இவன் வீழ்ந்தபின் இனி துரியோதனன் உயிர்வாழமாட்டான். இன்றல்லது நாளை அவன் குருதியையும் இங்கு கொண்டுவருகிறேன். உன்னை ஒரு மணையிட்டு அமரவைத்து தலையில் ஊற்றி முழுக்காட்டுகிறேன். அஸ்தினபுரியின் வாயில் கடந்து நீ உள் நுழைந்தபோது தெய்வங்கள் இத்தருணத்தை கருதியிருக்கின்றன. ஆம், இதோ உன் வருகை நிறைவுறுகிறது” என்றான் பீமன். “சீ அறிவிலி! பெண்சொல் தலைக்கொண்டு இக்கீழ்மையை நிகழ்த்தினாயா நீ? போரில் வெல்வது ஆணுக்குரிய செயல். குருதியள்ளிக் குடிப்பதும் நெஞ்சைப்பிழிந்து மொந்தையில் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதும் அரக்கனின் குணங்கள். நீ என் மைந்தனே அல்ல. உன் பொருட்டு எண்ணி உளம் கூசுகிறேன். விலகு! இக்கணமே விலகிச்செல்!” என்று குந்தி கூவினாள்.

பீமன் விந்தையான இளிப்புடன் அவளை நோக்கி சென்று “இதை நீ விழையவில்லை என்று சொல். உன் மறுமகள் இவ்வஞ்சினத்தை உரைத்தபின் இத்தனை ஆண்டுகளில் நீ ஒருமுறையேனும் இதை மறுத்துச் சொல்லியிருக்கிறாயா? இப்போர் தொடங்கிய பின்னரேனும் இதை ஒழியும்படி அறிவுறுத்தியிருக்கிறாயா? இந்தக் குருதியின் பழி உன்னைத் தேடி வருகையில் பின்னடி வைத்து ஒளிகிறாய் அல்லவா? சொல், பன்னிரண்டு ஆண்டுகாலம் ஆற்றியிருந்த போதெல்லாம் எத்தனை ஆயிரம் முறை இவ்வஞ்சினத்தை நீ உரைத்திருப்பாய்?” என்றான்.

குந்தி முகம் குருதியெனச் சிவக்க “வீணன்! இன்று பெண்ணை அவைச்சிறுமை செய்பவன் நீ! பிழுதெடுக்க வேண்டியது உன் நாக்கை!” என்றாள். “ஆம், இப்பழியை நான் கொள்ளமாட்டேன். உடன்பிறந்தானின் நெஞ்சு பிளந்தெடுத்த குருதியுடன் வந்திருக்கும் நீ என் மைந்தனல்ல. இனி ஒருபோதும் உன் கை என் மேல் படுவதற்கு நான் ஒப்பமாட்டேன். நான் மண் மறைந்தபின் உன் கைகளால் அளிக்கப்படும் நீரும் அன்னமும் எனக்கு வரக்கூடாது. இன்றிலிருந்து நீ பாண்டவனல்ல, கௌந்தேயனுமல்ல. அகல்க… என் விழிமுன்னிருந்து செல்க…” என்றாள்.

உறுமலோசை கேட்டு பீமன் திரும்பிப் பார்த்தான். திரௌபதியின் விழிகள் வெறித்துத் திறந்திருக்க வாய் பின்னுக்கு விரிந்து பற்கள் அனைத்தும் வெளியில் தெரிந்தன. பிறிதொரு பெரிய உறுமல் அவளிடமிருந்து வெளிவந்தது. கூந்தலை தலையுலைத்து முன்னால் கொண்டு இட்டு கைகளை நீட்டி “ம்” என்றாள். அவளில் பிறிதொரு தெய்வம் எழுந்ததை பீமன் உணர்ந்தான். குந்தி “என்ன செய்கிறாய் பாஞ்சாலி? தீராப் பழி கொள்ளவிருக்கிறாய்… இதை சூதர்கள் ஒருபோதும் மறவார். உனது கொடிவழியினரை ஷத்ரியர்கள் எந்நிலையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். தலைமுறை தலைமுறையென இப்பழி தொடர்ந்து வந்து அவர்களை கருவறுக்கும். வேண்டாம்” என்றாள்.

“ம்ம்…” என்று உறுமியபோது திரௌபதியின் விழிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொள்பவைபோல் கோணலாயின. “ம்ம்… கொண்டு வா!” என்று சொன்னபோது அவள் குரல் பிறிதொன்றாக ஒலித்தது. பீமன் அவளை கூர்ந்து பார்த்தபடி மெல்லிய அடிவைத்து அவளை அணுகினான். “பூசுக!” என்று அவள் சொன்னாள். “ம்ம்ம்… பூசுக!” என்று மீண்டும் சொன்னாள். பீமன் அவளிடம் “நீ யார்?” என்றான். “நான் மாயை. நான் விண்ணில் இத்தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தவள். நான் மாயை! விடாய்கொண்டவள். குருதிக்காக நோற்றிருந்தவள்!” என்று அவள் உரக்கக் கூவினாள்.

பீமன் உடல் தளர்ந்து “ஆம், காத்திருந்தவள் நீதான்” என்றபின் அக்குருதியை அள்ளி கரிய மெழுக்கை அவள் கூந்தலில் நீவினான். அவள் வெறித்த விழிகளுடன் குனிந்து தன் இரு கைகளாலும் அக்கலத்திலிருந்த குருதி விழுதை அள்ளி தலையிலும் கூந்தலிலும் பூசிக்கொண்டாள். இரு கைகளையும் முகத்திலும் நெஞ்சிலும் அறைந்தாள். இளிப்பு மேலும் பெரிதாக “கொழுங்குருதி! ஆம், கொழுங்குருதி!” என்றாள். பீமன் அவளை தொடும்போது கைகள் நடுங்கினான். “ம்ம் ம்ம்ம்” என உறுமியபடி திரௌபதி குருதியை அள்ளி உடலிலும் குழலிலும் பூசிக்கொண்டாள்.

“விலகிச்செல்! அறிவிலி, விலகிச்செல்! அவளில் எழுந்திருப்பது நம் குலம்முடிக்க வந்த கொடுந்தெய்வம். உன் நெஞ்சம் பிளந்து குருதி அருந்தக்கூடும் அது. விலகு!” என்று குந்தி கூவினாள். அஞ்சி சுவரோடு சேர்ந்து நின்று கைநீட்டி பதறினாள். கலத்தை இரு கைகளாலும் வாங்கி தன் தலைமேல் கவிழ்த்த பின் தூக்கி அப்பால் வீசினாள் திரௌபதி. இரு கைகளையும் விரித்து, கழுத்து நரம்புகள் சொடுக்கி இழுக்க, உடல் அதிர்ந்து துள்ள, வான் நோக்கி தலைதூக்கி ஓலமிட்டாள். பின்னர் உந்தித் தள்ளப்பட்டவள்போல் பின்னால் சரிந்து உடல் நிலமறைய விழுந்தாள். கைகளும் கால்களும் இழுத்துக்கொள்ள மெல்ல துடித்து அடங்கினாள்.

பீமன் அவளை நோக்கியபடி கைகள் இனி என்ன என்பதுபோல் விரிந்திருக்க நின்றான். குந்தி “ஏன் நோக்கி நின்றிருக்கிறீர்கள்? அறிவிலிகளே, அரசியைத் தூக்கி மஞ்சத்திற்கு கொண்டுசெல்லுங்கள். உடனே” என்றாள். ஆனால் ஏவல்பெண்டுகள் அருகே வரத் தயங்கினர். பீமன் அவளை தூக்கச் செல்ல “விலகு! இனி அவள் சொல் பெறாது அவள் உடலை நீ தொடலாகாது. அந்தக் கைகளால் இனி நீ என் குலத்துக் குழவியர் எவரையும் தொடலாகாது. விலகு!” என்றாள் குந்தி. பின்னர் குனிந்து திரௌபதியைத் தூக்கி தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு “இக்கணமே இங்கு வந்து இவளைத் தூக்காத ஏவற்பெண்டிரின் தலை கொய்து வீசப்படும். ஆணை” என்றாள்.

துடிப்பு கொண்டு ஏவற்பெண்டுகள் ஓடிவந்து திரௌபதியை பற்றினர். நான்கு பெண்டிர் அவள் கையையும் காலையும் பிடிக்க அவளைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசென்றனர். அவள் உடல் அவர்கள் அனைவரையும்விட அரைமடங்கு உயரமும் பருமனும் கொண்டிருந்தது. கருவண்டொன்றை தூக்கிச்செல்லும் எறும்புகள்போல் அவர்கள் தோன்றினார்கள். சிறுவாயிலினூடாக அவர்கள் சென்று மறைய பீமன் அதை நோக்கியபடி அங்கேயே நின்றான்.

சற்று நேரம் கழித்து வெளியே வந்த ஏவற்பெண்டிடம் “அரசி விழித்துக்கொண்டாரா?” என்று பீமன் கேட்டான். அவள் அவன் அங்கே நின்றிருப்பதை எதிர்பார்க்கவில்லை. திகைத்து பின்னடைந்து “ஆம்” என்றாள். “ஆனால்…” என்று மீண்டும் தயங்கி “நான் கேட்டுவிட்டு வருகிறேன்” என்று சிறுவாயிலினூடாக உள்ளே சென்றாள். நெடுநேரம் கழித்து வெளியே வந்த இன்னொரு சேடி பீமனைக் கண்டதும் பதறி உள்ளே செல்ல முயல “இங்கு வா! வா, என் ஆணை!” என்று பீமன் உரக்கக் கூவினான். அவள் நடுங்கும் உடலுடன் வந்து கைகூப்பி நின்றாள். “உள்ளே அரசி விழித்துக்கொண்டாயிற்றா?” என்றான். “ஆம் அரசே, விழித்துக்கொண்டுவிட்டார்” என்றாள்.

“நான் அவளை பார்க்க வேண்டும்” என்று பீமன் சொன்னான். “சென்று சொல், நான் காத்திருப்பதாக. அவளைப் பார்த்து ஒருசொல் உரைக்கவேண்டும் என.” அவள் “நான் போய் உசாவி வருகிறேன்” என்றாள் . “உடனே உசாவி வரவேண்டும். இல்லையேல் வாயில் கடந்து நான் உள்ளே வருவேன் என்று அவளிடம் சொல்” என்றான். நெடுநேரம் கழித்து ஏவற்பெண்டு மீண்டும் வந்து “அரசே, பாஞ்சால அரசி தங்களை பார்க்க விழையவில்லை என்றார்கள்” என்றாள். பீமன் சீற்றத்துடன் கைகளை விரித்து அவளை தாக்கவருவதுபோல் முன்னால் வந்து “நான் பார்த்தாக வேண்டுமென்று சொன்னேன் என்று அவளிடம் சொல். பார்க்காமல் செல்லமாட்டேன் என்று சொல்” என்றான்.

“நான் கூறிவருகிறேன்” என்று அவள் உள்ளே செல்ல பீமன் வெளியே நின்றபடி “நான் பார்த்தாகவேண்டும். அன்னையிடம் சொல், நான் பார்த்தாக வேண்டும். அன்னையின் ஆணை இது என அறிவேன்” என்று கூவினான். மீண்டும் நெடுநேரம் வாயிலில் எவரும் தோன்றவில்லை. பீமன் தன் இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்து ஓசையெழுப்பி “யார் அங்கே? சேடியர் எவராயினும் வெளியே வருக! நான் உள்ளே வந்து அரசியை பார்த்தாக வேண்டும். என்னை எவரும் தடுக்க இயலாது” என்று கூவினான். ஓங்கி கதவை மிதிக்க அது பேரோசையுடன் சுவரில் அறைந்தது. “எவராயினும் வெளியே வருக! நான் அவளை பார்த்தாகவேண்டும். பார்க்காமல் செல்லமாட்டேன்!”

உள்ளிருந்து குந்தி சினத்தால் சுருங்கிய விழிகளுடன் வெளியே வந்தாள். அவள் முகம் வெளிறி தசைகள் நீரற்றவைபோல் சுருங்கியிருந்தன. உதடுகள் வளைந்து வெண்பற்கள் சற்றே தெரிய, கழுத்தில் நீலநரம்புகள் புடைத்திருக்க, வஞ்சம் உருக்கொண்டவள்போல் தோன்றினாள். “ஏன் கூச்சலிடுகிறாய்? முற்றிலும் விலங்கென்றே ஆகிவிட்டயா?” என்று அவள் பற்களைக் கடித்தபடி நாகச்சீறல் என ஒலியெழுப்பி கேட்டாள். “நான் அவளை பார்க்கவேண்டும். அவளிடம் ஒரு சொல்லேனும் பேசவேண்டும்” என்றான் பீமன். “அவள் களைத்திருக்கிறாள். நினைவு மீண்டபின் அவளால் நிகழ்ந்தவற்றை தாள இயலவில்லை” என்றாள் குந்தி.

அருவருப்புடன் முகம் சுளித்து “உன்னைப்போல் இழிவிலங்கல்ல அவள். உயர் ஷத்ரியக் குடியில் பிறந்தவள். குருதி அள்ளி குழல் முடிந்து நின்றிருப்பாள் என்று எண்ணினாயா? செல், சற்றேனும் நெறியறிந்தவன் என்றால் இனி இங்கே நில்லாதே!” என்றாள். பீமன் குந்தியைக் கடந்து நடந்து வாயில்கதவை காலால் உதைத்துத் திறந்து உள்ளே புக முயல அவள் விலகித்தெறித்து “என்ன செய்கிறாய்? பெண்டிர் தளத்திற்குள் எல்லை மீறி நுழைகிறாயா? எங்குள்ள பழக்கம் இது?” என்றாள். “நில், நான் வீரர்களுக்கு ஆணையிடுவேன். உன்னை கொல்லும்படி சொல்வேன்” என பிச்சிபோல கூச்சலிட்டாள். “இழிமகனே, காட்டாளனே, நில்!” என்று அலறினாள்.

திரும்பி அவளை நோக்கி ஏளனத்தால் இளித்த முகத்துடன் “நான் காட்டு மனிதன் ஆகிவிட்டேன். இனி நெறிகளுக்கு அஞ்சவேண்டியதில்லை” என்றபின் பீமன் உள்ளே சென்றான். சிறிய வாயிலினூடாக தலைகுனிந்து உடலைத் திருப்பி நுழைய வேண்டியிருந்தது. உள்ளே நின்றிருந்த சேடியர் அவனைப் பார்த்ததும் எலிகள்போல் கீச் ஒலி எழுப்பிச் சிதறி கிடைத்த இடுக்குகளிலெல்லாம் புகுந்துகொண்டனர். அவன் தன்முன் திகைத்து நின்ற முதிய சேடியிடம் “எங்கே அரசி?” என்றான். அவள் நடுங்கும் விரலால் சுட்டி “அங்கே” என்றாள். பீமன் அங்கு வாயில்காப்பு நின்றிருந்த பிறிதொரு சேடியைப் பிடித்து அப்பால் தள்ளிவிட்டு குனிந்து சிறிய மஞ்சத்தறைகுள் நுழைந்தான்.

மிகச் சிறிய மர அறைக்குள் தாழ்வான மஞ்சத்தில் திரௌபதி மல்லாந்து படுத்திருந்தாள். அவள் கால்கள் மஞ்சத்திலிருந்து வெளிநீண்டிருந்தன. உடல் மஞ்சத்தை நிறைத்திருந்தது. அவள் கன்னங்களிலிருந்து நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. உதடுகளை இறுகக் கடித்திருந்தாள். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவளுடைய வெறித்த விழிகள் அவனை நோக்கின. அஞ்சியவள்போல படுக்கையிலேயே சற்று நெளிந்தாள். பீமன் அவளருகே நின்று “உன் சொல் என்னவென்று அறிந்து போக வந்தேன். உன் பொருட்டு இன்று அவனை களத்தில் கொன்று அக்குருதியுடன் வந்திருக்கிறேன். சொல், உன் நெஞ்சம் நிறைவுற்றதா?” என்றான்.

அவள் அவனை நடுங்கும் முகத்துடன் வெறுமனே பார்த்தாள். “வீண்மருட்சி காட்டாதே. உன்னுள் அவ்வஞ்சம் குளிர்ந்ததா? இனி ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா உன்னுள்?” என்றான் பீமன். அவளால் மறுமொழி கூற இயலவில்லை. சொல் உடலுக்குள் சிக்கிக்கொண்டதுபோல வாயும் நெஞ்சும் தவித்தன. பீமன் தன் இரு கைகளையும் அவள் மஞ்சத்தின் மீது ஊன்றினான். “உன் அச்சம் என்னை விலக்குகிறது. இத்தனை ஆண்டுகள் நீ விடுத்த சொல்லை உளம் கொண்டிருந்தவன் நான் மட்டுமே. அதன் பொருட்டு நான் அடைந்த அனைத்தையும் விலக்கிக்கொண்டேன். அடையக்கூடுமென என் முன் எழுந்த மெய்மையையும் விலக்கினேன். இன்று உன் துயரால் என் கொடையை நீ பொருளற்றதாக்குகிறாய். கூறுக!”

அவள் ஓசையின்றி நடுங்கிக்கொண்டிருக்க இரு கைகளாலும் ஓங்கி அவள் மஞ்சத்தை அறைந்து “கூறுக!” என்று பீமன் கூவினான். மஞ்சத்தின் கால்கள் நொறுங்க அது ஒரு புறமாக சரிந்தது. அவளால் ஒரு சொல்லும் உரைக்க இயலவில்லை. உதடுகள் நீருக்குத் தவிப்பவைபோல் அசைந்தன. பின்னால் அறைவாயிலில் வந்து நின்ற குந்தி “வெளியேறுக, கீழ்மகனே! அவள் உன்னிடம் ஒரு சொல்லும் உரைக்க விரும்பவில்லை. அதற்கு அப்பால் நீ தெரிந்துகொள்வதற்கு என்ன உள்ளது இங்கே?” என்றாள்.

“ஏன் என்று நான் அறிந்தாகவேண்டும்” என்று பீமன் சொன்னான். “நான் அறிந்தே ஆகவேண்டும். அவள் அகம் நிறைவுற்றதா? அவள் சொல் நிலைகொண்டது என உணர்கிறாளா? அவளில் எழுந்த பெருந்தோழி அவளேதான் அல்லவா? அவள் சொல்லட்டும்…” குந்தி “நீ அறிய வேண்டியது ஒன்றே. இக்கீழ்மையில் அவளுக்கு பங்கில்லை. இப்பழி அவளால் சூடப்படப் போவதில்லை” என்றாள். “இப்பழியை எவரும் ஏற்கப்போவதில்லை. இதைச் செய்தவன் நீ. தெய்வங்கள் முன்பும் மூத்தோர் முன்பும் பொறுப்பேற்கவேண்டியவனும் நீயே… இது உன் பிறவிச்சுமை. ஏழு பிறவிக்கும் நீ மட்டுமே தீர்க்கவேண்டிய கடன்.”

“நன்று” என்றபடி பீமன் திரும்பிப் பார்த்தான். “இது அத்தனை எளிதாக அகலும் பழியா என்ன? இதை சூதர்கள் பாடப்போவதில்லையா?” என ஏளனச் சிரிப்புடன் குந்தியை நோக்கி கேட்டான். “சூதர்கள் பாடட்டும். எவர் பாடினால் என்ன? அவள் அதை தான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உன் குருதிக்கலத்தை நான் உள்ளத்தாலும் தொடவில்லை. உயிர் வாழும் காலம் வரைக்கும், நீத்த பின்னரும் அது அவளையும் என்னையும் விடுதலை செய்யும். நீ உடனே வெளியேறு. இப்போதே வெளியேறு” என்று உரக்கக் கூவினாள் குந்தி.

முனகலோசை கேட்டு பீமன் திரும்பிப்பார்க்க அவன் மஞ்சத்து வெண்பட்டுவிரிப்பில் கையூன்றிய தடத்தில் இருந்த குருதியைக் கண்டு திரௌபதி அஞ்சி எழுந்து மறுசுவர் நோக்கி சென்று ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாள். இரு கைகளையும் நெஞ்சோடு சேர்த்து பதறி அலையும் கண்களால் அதை பார்த்தாள். அவள் பார்ப்பதென்ன என்பதை தான் பார்த்த பீமன் தோள் தளர்ந்து புன்னகைத்தான். “நன்று, இப்பழியை முற்றிலும் ஏற்கும் தோள்கள் எனக்குண்டு. இதில் பங்குகொள்ளும்படி எவரிடமும் சென்று மன்றாடி நிற்கப்போவதில்லை. எஞ்சும் நூற்றுவரையும் நானே கொல்வேன். குலமழித்தவன் என்னும் பழி சூடி நிமிர்ந்து தெய்வங்களை நோக்கி நின்றிருப்பேன்” என்றான்.

தன் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்து “ஆம், பிதாமகரைக் கொன்றவன், தந்தையரைக் கொன்றவன். தெய்வங்கள் என்னை நோக்கி கேட்கும் இப்பழியைச் சூடுகிறாயா என. ஏழு யுகங்கள் இருள் நரகில் உழல்கிறயா என்று. ஆம் என்று சொல்வேன். என் குலக்கொடியின்மேல் கைவைத்தவனைக் கொன்று குருதி குடிப்பேன் என்னும் வஞ்சம் என்னுடையது. அது எவரும் சொல்லி நான் ஏற்றது அல்ல. அன்று செயலற்று அந்த அவையில் நின்றமையின் கீழ்மையை வெல்லும் பொருட்டு அவ்வாறு எழுந்தேன். தெய்வங்களை அழைத்தே ஆணையிட்டேன். இன்று இவள் சொல் பொருட்டு குருதியுடன் வந்த பழியையும் நானே சுமக்கிறேன்” என்றபின் குனிந்து வெளியேறினான்.

கூடத்திற்கு வந்து பிறிதொருமுறை திரும்பி நோக்கியபின் முற்றத்தை அடைந்து தன் புரவியை நோக்கி சென்றான் ஏவல்வீரர்கள் அவனுக்குப் பின்னால் விழிநட்டு வெறித்து நோக்கி நின்றனர்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 33

தூமவர்ணி அரைத்துயிலில் என விழிசொக்கி அமர்ந்திருந்த குட்டிக்குரங்குகளிடம் சொன்னது “சிதல்புற்றின் முன் அமர்ந்திருந்த கபீந்திரரிடம் வால்மீகி தன் கதையை சொன்னார். கபீந்திரர் அச்சொற்களை தன் விழிகளாலும் வாங்கி உள்ளமென ஆக்கிக்கொண்டார். ஆகவே இக்கதை இந்நாள் வரை இங்கே திகழ்கிறது. என்றும் திகழும்.”

உண்மையில் ஒவ்வொரு அடிக்கும் நான் நம்பிக்கை இழந்துகொண்டிருந்தேன். அவ்வாறுதான் அது முடியுமென்றும் தோன்றியது. ஆனால் என் குடியின் எல்லை கடந்து நான் சென்றதும் என்னை நோக்கி களிக்கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்த மைந்தரைக் கண்டதும் நானே நூறு துண்டுகளாகச் சிதறி அங்கு நிற்பதை உணர்ந்தேன். எனது குருதி, எனது முகம், எனது விழிகள். எனது பழியும் கூடத்தான் என்று அப்போது உறுதியாக நம்பினேன். புற்றுகளிலிருந்து என் குடிமைந்தர்கள் ஈசல்போல எழுந்து வந்து என்னைச் சுற்றி கூச்சலிட்டனர். “தந்தையே! தந்தையே!” என்று கை நீட்டி எழுந்தனர். என் துணைவி மலர்ந்த முகத்துடன் எழுந்து வந்து “என்ன கொண்டு வந்தீர்கள்? நெடும்பொழுதாக காத்திருக்கிறோம்” என்றாள்.

“இம்முறை நான் கொண்டுவந்தது ஒரு வினாவை. உன் செயலின் விளைவென்ன என்று அறிவாயா என ஓர் இளம் முனிவர் என்னிடம் கேட்டார். அது மூதாதையரும் தெய்வங்களும் பொறுக்காத பழி என நிறுவினார். காலத்தில் ஒரு மலையளவுக்கு அது பெருகி நின்றிருக்கிறது என காட்டினார்” என்றேன். அவள் விழி சுருக்கி “என்ன செய்தீர்கள் அத்தகைய பெரும்பழியைக் கொள்ள?” என்றாள். “நான் உன் பொருட்டும் நம் குடியின் பொருட்டும் வழிப்போக்கர்களைக் கொன்று செல்வம் கொணர்ந்தேன்” என்றேன். அவள் “வழிப்போக்கர்களையா? நாம் அவர்களை கொல்லலாகாது அல்லவா?” என்றாள். “ஆம்” என்றேன்.

“நம் முன்னோர் உப்புதொட்டு ஆணையிட்ட பின்னரே இந்த வழியை வணிகர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். “ஆம்” என்று நான் அவளை நோக்கியபடி சொன்னேன். அப்போது அவள் சொல்லப்போவதென்ன என்று மட்டுமே என் உள்ளம் எண்ணியது. “அவர்கள் அளித்த செல்வத்தால்தான் நாம் பெருகினோம். அவர்கள் நமக்கு அன்னமிட்டவர்கள்.” நான் “ஆம், ஆகவேதான் நான் செய்தது பெரும்பழியெனக் கொள்ளப்பட்ட்து” என்றேன். “நம் குழந்தைகளுக்காக நான் இப்பிழையை செய்தேன். அவர்கள் என்னால் பெருகவேண்டும் என எண்ணினேன்.”

அவள் விழிகளில் நீர்மை பரவ என்னை நோக்கி “விலகு, வீணனே! நீ மூதாதையர் சொல் திறம்பி, தெய்வங்களின் நெறி பிறழ்ந்து இப்பெரும் பழியை இயற்றினாய்! இப்போது அது எங்கள் பொருட்டென்று சொல்கிறாய்!” என்றாள். என் உடல் துடிக்கத் தொடங்கியது. நிலத்தில் கால் நிற்கவில்லை. “என்ன சொல்கிறாய் நீ? உன் நெஞ்சுதொட்டுச் சொல், உங்கள் பொருட்டே இதை இயற்றினேன் என்று உனக்கு மெய்யாகவே தெரியாதா?” என்றேன். அவளை நோக்கியபடி அருகணைந்து “நீ விழைவு கொள்ளவில்லையா? உன் விழைவல்லவா என்னை செலுத்தியது?” என்றேன்.

“ஆம், நான் விழைந்தேன். விழைவில்லாத பெண் இல்லை” என்றாள். அவள் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கி “என்னை நோக்கி சொல், மெய்யாகவே இது பழிச்செல்வமென்று அறியாதவளா நீ? வேட்டை விலங்குகள் விண்ணிலிருந்து மழையென உதிர்ந்தால்கூட எவராவது இத்தனை செல்வத்தை ஈட்டிக்கொண்டு வந்திருக்க முடியுமா?” என்றேன். அவள் விழி விலக்கி “எனக்கென்ன தெரியும்?” என்றாள். “தெரியாதென்று சொல். என் விழிகளை நோக்கி சொல், தெரியாதென்று” என்று கூவினேன். “எந்த இல்லறத்தாளுக்கும் தெரியாமலிருக்காது.”

“ஆம், அறிவேன்” என அவள் கூவினாள். “நீ திருடியிருக்கக்கூடும் என எண்ணினேன். அல்லது ஏதோ புதையல் கிடைத்திருக்கும் என்று கருதினேன். படைக்கலம் ஏந்தாதவர்களைக் கொல்லும் கீழ்மகன் நீ என நான் அறியவில்லை. பெரும்பழியையா எங்களுக்கு இதுவரை அன்னமென்றும் அமுதென்றும் ஊட்டினாய்?” நான் மேலும் மேலும் கூர்கொண்டேன். “முதல் நாள் இதை கொண்டுவரும்போது உன் உள்ளம் துடித்திருக்கும். விலக்க எண்ணியிருப்பாய். விழைவு தடுத்திருக்கும். அதை கடந்துவந்து இதை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய். இவ்வின்பத்தில் திளைத்து இதில் உழன்று இதுவென்றான பிறகு இதுவன்றி இருக்கவொண்ணாதவளானாய்.”

வஞ்சத்துடன் முகம் இளிப்புபோல ஆகி பற்கள் தெரிய அடிக்குரலில் “ஆம், அவ்வாறே. எனில் என்னை அவ்வண்ணம் ஆக்கியது நீ. நீ அளித்த பொருளால் நான் என் குலநெறியை கடந்தேன். பழிகொண்டவளானேன்” என்றாள். நான் அவளை மேலும் அணுகி அவள் மேல் பாய்வதுபோல் நின்று “இக்குருதிப்பழியில் இணைப்பங்கு உனக்குண்டு. கணவனின் அறத்தில் இணைப்பங்கு துணைவிக்கு உண்டு என்றால் பழியிலும் இணைப்பங்கு இருக்கவேண்டும்” என்றேன். “எந்த நெறி? எந்த நெறி சொல்கிறது அவ்வண்ணம்?” என்று அவள் கூவினாள். “தொல்நெறி… ஆம், தொல்நெறி சொல்கிறது” என்றேன்.

அவள் என் விழிகளை நோக்கி “இல்லை, இதை நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். அறத்தையோ பழியையோ மறுப்பதற்கு துணைவிக்கு ஒரு வழியுண்டு, அக்கணவனை மறுத்துவிடுவது” என்றாள். அந்த அடியால் துடித்து நான் பின்னடைந்தேன். தழைந்த குரலில் “நீ இப்படி சொல்வாய் என்று எண்ணவே இல்லை. உன்பொருட்டே இவையனைத்தையும் செய்தேன். உன் மைந்தரின் பொருட்டு” என்றேன். “என் மைந்தர் உங்கள் கொடையால் வளர்ந்தனர், ஈகையால் அல்ல. தந்தையின் கடன் நீங்கள் இயற்றியது. அதன் பொருட்டு அவர்கள் மூதாதையர் பழி கொள்ள இயலாது” என்று அவள் சொன்னாள்.

“அவர்களிடமே கேட்கிறேன். உன்னிடம் என்ன பேசுவது, அவர்களிடமே கேட்கிறேன்” என்று கூவியபடி என் மைந்தரை நோக்கி திரும்பினேன். குடிலை விட்டு வெளியே வந்து அவர்களை நோக்கினேன். நாங்கள் பூசலிடுவதைக் கண்டு திகைத்து நின்ற மைந்தர்கள் பின்னடைந்தனர். என் முதல் மைந்தனை நோக்கி “சொல், உன் பொருட்டும் உன் இளையோர் பொருட்டும் நான் பெரும்பழியொன்றை தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அவையனைத்தையும் உங்கள் பொருட்டே செய்தேன் என்பதனால் நீங்கள் பகிர்ந்துகொள்வதே முறையென்றாகும். என் பழியை நீ கொள்வாயா?” என்றேன்.

“தந்தையின் பழியை மைந்தர் கொள்ள வேண்டுமென்பதில்லை. என் பிறப்பில் நான் ஈட்டும் பழியை நீக்கவே என் பிறப்பு போதாதென்றிருக்க நீங்கள் திரட்டியதை நான் எவ்வாறு கொள்ள முடியும்?” என்று அவன் சொன்னான். “உங்கள் பொருட்டே, உங்களை ஊட்டி வளர்க்கும் பொருட்டே நான் அனைத்தையும் செய்தேன்” என்று குரல் உடைய கூவினேன். “எளிய ஊனுணவால், கிழங்குகளால் நாங்கள் வளர்ந்திருப்போம். சுவை மிக்க அன்னமும் அமுதும் நாங்கள் கோரி நீங்கள் அளித்ததல்ல” என்று அவன் சொன்னான்.

அவனை அடிப்பதுபோல அணுகியபடி குரல் உயர “நீ அவற்றை விழையவில்லையா? உண்கையில் உளம் களிக்கவில்லையா? உன் அகம் தொட்டு சொல், எங்கோ ஒரு துளிக்குருதி இதில் இருக்கிறதென்று உண்மையில் உனக்குத் தெரியாதா?” என்றேன். அவன் முகமும் அன்னை போலவே மாறுவதைக் கண்டேன். விழிகளைச் சரித்து “உணர்ந்திருக்கலாம், ஆனால் தந்தையை நெறியுசாவும் பொறுப்பு மைந்தனுக்கில்லை என்பதனால் நான் மேலும் எண்ணவில்லை” என்றான். “வளர்ந்த மகன் நீ. வில்லேந்தி கானேகவும், மலை கடந்து மீளவும் கையும் காலும் கொண்டிருக்கிறாய். இத்தனை நாள் இல்லத்திலிருந்து நீ உண்டது நான் சேர்த்துக்கொண்டு வந்திருந்த பழியை” என்றேன்.

“அல்ல, உங்கள் ஆணவத்தை” என அவன் கூவினான். என்னை தாக்கவருவதுபோல முன்னெழுந்து வந்தான். “உங்கள் கீழ்மை அது. குலம் புரக்கும் பெருந்தந்தை என்று நடிப்பதற்காக நீங்கள் இப்பழியை செய்தீர்கள். அந்த ஆணவத்தில் ஒரு துளியை நான் உண்டு வளர்ந்தேன். அவ்வளவுக்கு மட்டுமே நான் பழிகொள்ள முடியும். அதை ஈடுசெய்கிறேன்” என்று அவன் கூறினான். “மூதாதையரிடம் அதன்பொருட்டு பொறுத்தருள்கை கோருகிறேன். நோன்பிருக்கிறேன். என் குருதி வற்றும்வரை தவம் செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் ஆணவத்தின் விளைவை நீங்கள்தான் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.”

என்னால் அவன் முகத்தை நோக்க முடியவில்லை. முற்றாகத் தளர்ந்தவனாக மைந்தர்களை நோக்கினேன். “மைந்தர்களே, நீங்கள் எவரும் இப்பழியை கொள்ளப்போவதில்லையா? ஒருவரேனும் என் உடன் வந்து நிற்கப்போவதில்லையா?” என்றேன். இளைய மைந்தன் “நீங்கள் கொண்ட குருதிப்பழி உங்களாலேயே நிகர் செய்யப்படவேண்டியது. அதற்கு எவ்வகையிலும் நாங்கள் பொறுப்பல்ல” என்றான். பிற மைந்தரும் “ஆம்! ஆம்!” என்று கூவினர். நான் “மைந்தர்களே, நான் கெடுநரகுக்குச் செல்வேன். காலகாலமாக இழிவுறுவேன்” என்று கூவினேன். என் கண்ணிலிருந்து நீர் வழிந்தது. இரு கைகளையும் நீட்டி “உங்களை தூக்கி வளர்த்த கைகள் இவை” என்றேன். அவர்கள் என்னை அகற்றும் நோக்குடன் விலகினர். அகல்வு பகைமை என்றாவதைக் கண்டேன். பகைமை வெறுப்பென்று கூர்வதை உணர்ந்தேன்.

என் சுற்றத்தாரும் குருதியினரும் என்னை விலக்கி அகன்றனர். “ஆம், உங்கள் பழி அது. அதை நிகர்செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுடையதே” என்றனர். “மானுடர் முற்றிலும் தனியாகவே தங்கள் சுமையை சுமந்தாகவேண்டும்” என்றார் குலமூத்தார் ஒருவர். உளமுடைந்து விழி நீர் பெருக நான் அங்கிருந்த கல்லில் அமர்ந்தேன். தலையை கைகளால் தாங்கிக்கொண்டு விம்மி அழுதேன். ஒருகணத்தில் குலமிலியாக, மண்ணில் எவருமில்லா தனியனாக ஆனேன். பழி நிறைந்தவன், மீளா இருளொன்றில் நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டவன். என்னை நானே தன்னிரக்கத்தில் தள்ளிக்கொண்டேன். என்னை கரைத்து கரைத்து அழுதேன்.

மெல்ல ஓய்ந்து நீள்மூச்சும் விம்மலுமாக மீண்டேன். பின்னர் ஒரு சொல்லும் உரைக்காமல் திரும்பி நடந்தேன். அவர்கள் எவரேனும் என்னை பின்னால் அழைக்கக் கூடும் என்று எண்ணினேன். ஒரு சொல்லையேனும் அவர்கள் எனக்கென அளித்து முற்றும் நம்பிக்கை இழப்பதிலிருந்து என்னை காக்கக் கூடும். என் செவிகளிலிருந்து ஊரின் ஓசை முற்றொழிவது வரை அப்படி ஒரு குரல் எழவே இல்லை. நெடுந்தொலைவு வந்தபின் திரும்பிப்பார்த்தேன். சிதல்புற்றுகளின் ஊர் செம்மண் அலையென அசைவிலாது நின்றது. பின்னர் நீள் காலெடுத்துவைத்து மீண்டும் சாலைக்கு வந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியிலும் என் உள்ளம் விடுதலை கொண்டபடியே இருந்தது. முற்றிலும் உளம் எடையிழந்து முகம் மலர்ந்த பின்னர்தான் அதை எண்ணமாக மாற்றிக்கொண்டேன். குருதியை, குடியை, சுற்றத்தை விட்டு எழுவதென்பது எவ்வளவு பெரிய பேறு. என் நினைவறிந்த நாள் முதல் நான் எண்ணி ஏங்கியது அதுதான். இதோ என் குடி, என் குருதி ஆயிரம் கரங்களால் என்னைத் தூக்கி அகற்றியிருக்கிறது. இத்தனை எளிதாகத் துறக்க பிறிதொரு வழியில்லை. தனிமைப்படுத்தப்படுவோர் பேறு பெற்றோர். பழி கொள்வோர் தெய்வங்களால் வாழ்த்தப்பட்டோர். துயருற்றோர் ஊழின் நற்சொல் அடைந்தவர். அவர்கள் துறப்பது எளிது. விடுதலை அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

மீண்டும் அவர் முன் வந்து நின்றபோது என் முகம் தெளிந்திருந்தது. அவரை நோக்கி வணங்கி “இளமுனிவரே, உங்களால் தெளிவுற்றேன். கடமையைக் காட்டி எவரும் தீது செய்த பழியிலிருந்து தப்ப இயலாது. மைந்தருக்கோ தந்தைக்கோ நீத்தாருக்கோ குடிக்கோ இயற்றும் செயல்கள் ஆயினும் அவை எந்நிலையிலும் நெறி நின்றவையாகவே அமையவேண்டும்” என்றேன். அவர் முன் கால்மடித்து அமர்ந்து “இப்புவியில் இன்பத்தை பகிர முடியும், துயரத்தை எவராலும் பகிர இயலாது. நற்பேறுகளை பகிர இயலும், பழிகளை பகிர இயலாது. செல்வத்தை பகிர இயலும், தவத்தை பகிர இயலாது. இதை இன்று உணர்ந்தேன். இதை எனக்கு உரைக்கும்பொருட்டே இங்கு நீங்கள் வந்தீர்கள் போலும்” என்றேன்.

அவர் புன்னகைத்து “நீங்கள் இத்தெளிவை வந்தடைந்தது உங்களுக்கும் எனக்குமாகவே. நீங்கள் இங்கிருந்து கடந்து செல்வது வரை உங்கள் மேல் வஞ்சமும் கசப்பும் கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் உறுதியாக திரும்பி வருவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். வந்ததும் வன்சொற்களால் உங்களை உடைத்து உயிருள்ளவரை ஆறாத புண்ணை அளித்து மீள வேண்டுமென்றே கருதியிருந்தேன். ஆனால் நீங்கள் தொலைவில் செல்வதை நோக்கி நின்றபோது ஒன்று தோன்றியது, நீங்கள் மானுடரில் அரிதிலும் அரியவர். ஆகவே அரிதரிதான மெய்மையை சென்று அடையக்கூடியவர்” என்றார்.

“வேடரே, உயிர்களில் இயற்கையும் சூழலும் அமைக்கும் எல்லைகளைக் கடப்பவை மிகச் சிலவே. அது உயிராற்றலால் இயல்வது அல்ல. அறியவொண்ணா ஊழின் ஆற்றலால், ஊழை ஆளும் பிரம்மத்தின் ஆணையால் இயல்வது. முனிவர்களில் அனைவருமே மானுட எல்லையை கடந்துசென்றவர்கள்தான். கடத்தலால் மெய்ஞானத்தை அடைந்தவர்கள். எல்லை கடத்தலென்பது எத்திசையிலும் ஆகலாம். விழைவால், காமத்தால், வஞ்சத்தால் கீழெல்லையைக் கடந்தோர் ஆயினும் எல்லை கடப்பவர் மெய்மையை சென்றடையும் வாய்ப்புகொண்டவர். ஏனென்றால் அவர்களில் சிலரே தெய்வங்கள் வகுத்த மேல் எல்லையையும் கடக்க இயலும்.”

“உங்களில் எழுந்த உயிர்கடந்த பேராற்றலே கொடிய வேடனாக சாலை ஓரத்தில் உங்களை நிறுத்தியது. அவ்வாற்றலை உங்களில் நிறுவிய தெய்வங்களின் விழைவு இவ்வாறு அமைந்தது. அந்த ஆற்றல் இன்னும் நெடுந்தொலைவு உங்களை கொண்டு செல்லக்கூடும்” என்றார் இளமுனிவர். “இல்லை, எனது வழி முடிந்துவிட்டது என்று உணர்கிறேன். உங்கள் சொல் பெற்றபின் இங்கிருந்து கிளம்பி காட்டின் ஆழத்திற்கு செல்வேன். உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவேன். என் பழி இருண்ட வெளியென சூழ்ந்திருக்கும் ஆழத்திற்குச் சென்று யுகங்களைக் கழிப்பேன். அதுவே நான் செய்யக்கூடுவது” என்றேன்.

“அல்ல. உங்கள் இலக்கு பிறிதொன்றென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இங்கு நீங்கள் சொன்ன சொற்கள் எவையும் எளிய வேடனுக்குரியவை அல்ல. வேடர்கள் ஒருபோதும் விழிக்கோ செவிக்கோ சிக்காதவற்றை சொல்ல இயலாது. ஐம்புலன்களையும் வில்லெனக்கொண்டு அறிவை விண்தொலைவுக்குத் தொடுக்கும் ஆற்றல் பலகோடியினரில் ஒரு சிலருக்கே அமைகிறது. நீங்கள் செல்லும் தொலைவென்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. அதை தெய்வங்களே கூற இயலும். ஆயினும் இவ்வண்ணம் இவை நிகழ்ந்தது ஊழின் பெருந்திட்டத்தின்படியே என்று எண்ணுகிறேன். எழுக! இங்கிருந்து செல்லும் தொலைவு உங்களுக்கு தெளிவடையட்டும்” என்றார்.

“நான் செய்யக்கூடுவதென்ன?” என்று நான் கேட்டேன். “எங்கு ஒருவர் தன் வாழ்வின் வழிகளனைத்தும் மூடிவிட்டன என்று உணர்கிறாரோ அப்போது செய்யக்கூடுவது ஒன்றே. தவம் செய்க! தவம் என்பது அதுவரை ஒருவன் கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் முற்றாக துறத்தல். ஒன்றும் எஞ்சாமல் வெட்ட வெளியில் நிற்றல். அதன் பின்னர் உருவாகி வருவனவற்றில் வாழ்தல். அடைந்து சென்றடையும் மெய்மையை அறிவென்பர். துறந்து சென்றடையும் மெய்மை ஞானமெனப்படும். அறிவைக் கடந்த ஒன்று உங்களில் நிகழ்வதாக!” என்று அவர் சொன்னார்.

“எனக்கு தவம் எதுவும் தெரியாது. தவத்தோர் எவரையும் நான் பார்த்ததில்லை” என்றேன். “தவம் என்பது ஒன்றே. இனியில்லை இனியில்லை என்று சென்று கொண்டே இருத்தல். அச்சொல் எங்கு முடிவடைகிறதோ அங்கிருக்கும் சொல்லை உங்கள் ஊழ்க நுண்சொல்லெனக் கொள்ளுங்கள். அதை உளம் சூடுங்கள். அதை வழிகாட்டியென அமையுங்கள். அது உங்களை இட்டுச்செல்லும். அறிக, எச்சொல்லும் ஊழ்க நுண்சொல்லே! ஏனென்றால் பிரம்மத்தின் துளியாக அன்றி ஒருபொருளும் இங்கில்லை. பிரம்மத்தின் பேராக அன்றி ஒரு சொல்லும் இங்கு எழவில்லை.”

நான் கைகூப்பினேன். “ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று அவர் சொன்னார். “நான் உங்களை எனது முதல் ஆசிரியனாகக் கொள்ளலாமா?” என்று கேட்டேன். “ஆம், நான் கற்றவை அனைத்தும் இங்கு இவ்வண்ணம் தொகுத்துக் கூறும்பொருட்டே என்று உணர்கிறேன். இதுநாள் வரை கற்றவை வெறும் சொற்களென என்னில் இருந்தன. இத்தருணத்தில் அவை என்னில் ஞானமெனத் திரண்டுள்ளன. வணங்குக, என் வாழ்த்தை கொள்க!” என்றார். எட்டுறுப்பும் நிலம்தொட அவர் முன் விழுந்து அவர் கால்களில் என் தலை வைத்து “வாழ்த்துக, ஆசிரியரே!” என்றேன். குனிந்து என் தலை தொட்டு “நலம் சூழ்க! இறையருள் கூடுக! முழுத்தது பழுத்து மடியில் உதிர்க!” என்று சொல்லி அவர் வாழ்த்தினார்.

நான் எழுந்து என் ஆடையைக் களைந்து இடப்பக்கமாக வீசிவிட்டு வலப்பக்கம் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒவ்வொரு அடிக்கும் இனி இல்லை இனி இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். பல்லாயிரம் காலடிகள் அவ்வாறு சென்றேன். எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் இனி இல்லை எனும் சொல்லால் அறைந்து அப்பால் செலுத்தினேன். பின்னர் நெடுநேரம் சொல்லின்மையில் சென்று கொண்டிருந்தேன். விலக்க ஏதுமில்லாது அமைந்த வெறுமையில் எதிரில் ஒரு மரம் நின்றது. “அம்மரம்” எனும் சொல் உளத்திலெழுந்தது.

அருகணைந்து அதைப் பார்த்து அச்சொல் என்னுள்ளத்தில் ஏன் எழுகிறதென்று வியந்தேன். “அம்மரம்” என்று சொன்னபடியே நடந்தேன். இத்தனை தொலைவு இங்கணைந்து இந்த சிதல்புற்றைக் கண்டபோது தோன்றியது இதுவே என் இடம் என்று. இது எனக்காக ஒருங்கி இங்கே காத்திருக்கிறது என்று. அருகே கிடந்த இந்த பழைய அம்பும் எனக்கான கருவியென்று அறிந்தேன். இவ்விடத்தை தெரிவு செய்தேன். இங்கே அமர்ந்து சொன்னபோது அச்சொல் “இம்மரம்” என உருமாறிவிட்டிருந்தது. அம்மரம் இம்மரம் என்று என் நுண்சொல்லை நாவில் நிறுத்தினேன்.

“இங்கிருந்து தான் நான் செல்ல வேண்டியுள்ளது. இச்சொல்லில் இருந்தே என் வழிகள் நீளும்” என்றார் வால்மீகி. அதன் பின் அவர் கபீந்திரரிடம் எதுவும் பேசவில்லை. கபீந்திரர் ஒவ்வொரு நாளும் தனக்குகந்த காய்களையும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் கொண்டு அவர் முன் வைத்து வணங்கி மீண்டார். ஒவ்வொரு நாளும் விழித்தெழுந்து அக்கனிகளை உண்டு அருகிருக்கும் சரயுவில் நீராடி தன் புற்றுக்குள் புகுந்துகொண்டார் வால்மீகி. பல்லாண்டுகள் அங்ஙனம் சென்றன. கபீந்திரர் முதுமை எய்தி மண் புகுந்தார். அவர் மைந்தர்கள் அக்கடனை தொடர்ந்தனர்.

புற்றிலிருந்த வால்மீகி சடைமுடி நீண்டு விழுதாகி, தாடி சுருண்டு கொத்தாகி, உடல் மெலிந்து, கைநகங்கள் நீண்டு சுருண்டு முனிவர் என தோற்றம் கொண்டார். அவர் பெயர் எவருக்கும் தெரியவில்லை. அவ்வழி சென்ற வேடர்கள் அவரை வால்மீகி என்றனர். அங்கு வந்து வணங்கிச்செல்லும் வணிகர்கள் அவரை வால்மீகமுனிவர் என்றனர். அவர் எவரிடமும் ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை. அவரை அவர் நாவில் திகழ்ந்த சொல் உள்ளங்கையில் ஏந்தியிருந்தது.

ஒருமுறை நீண்ட தாடியும் தோள்களில் தொங்கும் புரிசடையுமாக முனிவர் ஒருவர் வந்தார். அவர் புற்றை அணுகி வெளியே வணங்கி நின்றார். விழி திறந்து அவரைப் பார்த்த வால்மீகி அவரை அடையாளம் காணவில்லை. “நான் புரந்தரன். என்னை வாழ்த்துக, ஆசிரியரே!” என்றபடி புரந்தரர் அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினார். “உங்களை வாழ்த்தியபின் நானும் நெடுந்தொலைவு சென்றேன். அவ்வாறல்ல அவ்வாறல்ல என்று பல்லாயிரம் முறை கடந்து சென்ற பின்னரும் ஆம் எனும் ஒன்று எஞ்சியது. அதை கடப்பதெப்படி என்று தென்திசையில் நான் சென்ற காட்டில் அமர்ந்த துர்வாச முனிவரிடம் கேட்டேன். ஒன்றை ஒருவனுக்கு அளித்தாய். அவனிடமிருந்து நீ பெற்றுக்கொண்டதென்ன என்றார்.”

“அன்று தெரிந்துகொண்டேன், நீங்கள் என் காலடியை வணங்கியபோது நான் கொண்ட ஆணவத்தை. என்னை இங்கே கட்டியிட்ட அதை இங்கு வைத்து மீள வந்தேன்” என்றார் புரந்தரர். வால்மீகி “ராம! ராம!” எனும் சொல்லையன்றி பிறிதொன்றையும் உரைக்காதவராக மாறியிருந்தார். எட்டுறுப்பும் நிலம்தொட அவர் முன் விழுந்து புரந்தரர் வணங்கினார். அவர் கால்பொடி தன் தலையில் பட்டபோது அந்த இறுதிச் சொல்லும் நீங்கி உளம் தெளியலானார். வணங்கிய கைகளுடன் புறம் காட்டாது அங்கிருந்து அகன்றார்.

குருக்ஷேத்ரத்தின் காட்டின் விளிம்பில் கிளைகளில் சூழ்ந்தமர்ந்திருந்த குரங்குகளின் நடுவே அமர்ந்திருந்த தூமவர்ணி தன் மடிமீது அரைத்துயிலில் கிடந்த குரங்குக் குழவிகளின் மென்மயிர் தலையை வருடியபடி அக்கதையை சொல்லி முடித்தது. “அவரை வால்மீகி என்கின்றனர். அவர் சொல்லிலேயே மானுட குலத்தின் முதல் கதை பிறந்தது. பின்னர் நெடுங்காலம் கழித்து அவ்வழி சென்ற ராகவராமன் வந்து அவர் அடிகளை பணிந்தான். தன் அடிகளைப் பணிந்தது தான் வணங்க வேண்டிய தெய்வம் என்று அவர் கண்டுகொண்டார். தெய்வத்தால் வணங்கப்படுபவனே கவிஞன் என்று உணர்ந்தார். தெய்வத்தை தீச்சொல்லிடவும் உரிமை கொண்டவன் கவிஞன் என்று அறிந்தபோது அவர் பெருங்காவியம் ஒன்றை இயற்றலானார்.”

மிக அப்பால் முதிய குரங்கான கும்போதரன் மரத்தில் சாய்ந்தமர்ந்து குறட்டை விட்டு தூங்கிகொண்டிருந்தது. அதன் மெல்லிய மூச்சொலியைக் கேட்டு கதையின் அமைதியில் நிலைத்திருந்த குரங்குகள் திரும்பிப்பார்த்தன. துயின்று கொண்டிருந்த புஷ்பகர்ணி எழுந்தமர்ந்து “அதன் பின் அனுமன் என்ன செய்தார்?” என்றது. “அனுமன் மண்ணில் கிளைவிரித்த மரத்தின் உச்சியிலிருந்து விண் நோக்கி பாய்ந்தார். விண்ணில் காய்த்து கனிந்து சிவந்து ஒளிகொண்டிருந்த அழகிய கனியொன்றை தன் வாயால் கவ்வினார்” என்றது தூமவர்ணி.

“அது சூரியன்! அது சூரியன்! எனக்குத் தெரியும்” என்று மூர்த்தன் துள்ளி எழுந்தது. “சூரியனை கவ்வியது அனுமன்!” என்றது. “ஆம், நம் குலத்தில் ஒருவன் சூரியனை கவ்வினான்” என்று முதுகுரங்கு சொன்னது. “அதை எழுதியவர் தொல்கவிஞரான வால்மீகி.”

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 32

“இறுதி வெறுமை என்பது சாவு. ஆனால் அது வாழ்வில் ஒருமுறைதான் நிகழவேண்டும் என்பதில்லை. அது நிகழ்ந்து மீள்பிறப்பெடுத்தோர் முன்னிலும் ஆற்றல்கொண்டவர்கள் ஆகிறார்கள். தெய்வங்களுக்கு நிகரானவர்களாக நிலைகொள்கிறார்கள். ஆழுலகத்து தெய்வம் அல்லது விண்ணொளிகொண்ட தேவன். நான் கொடுந்தெய்வமென அத்தருணத்தில் பிறந்தெழுந்தேன்” என்று வால்மீகி சொன்னார். அருகே கபீந்திரர் அதைக் கேட்டு அமர்ந்திருந்தார்.

“இனிய குழந்தைகளே, கேளுங்கள். இது வால்மீகியின் கதை. என் குலமூத்தவரான கும்போதரர் நான் சிறுமியாக இருக்கையில் எனக்குச் சொன்னது. அவர்களுக்கு அவர்களின் மூத்தவர்கள் சொன்னார்கள். முதல் மூதாதையான கபீந்திரர் இதை தன் மைந்தருக்குச் சொன்னார். என்னிடமிருந்து நீங்கள் இதை உங்கள் கொடிவழியினருக்கு சொல்க! என்றும் இக்கதை இங்கே திகழ்க!” என்று தூமவர்ணி தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த குழந்தைக் குரங்குகளுக்கு சொன்னது. அவை விழிகள் கனவுநிறைந்து நோக்கு மங்கலடைந்திருக்க உடல் குறுக்கி வால் நிலைக்க அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

வால்மீகி சொன்னார்: நான் என் கையிலிருந்த அம்பை எடுத்து கழுத்து நரம்பை வெட்டிக்கொள்ளவேண்டுமென்று எண்ணினேன். எண்ணம் எழுந்தபோதே கையும் உடனெழுந்தது. நெடுநாட்களாக அதற்காகக் காத்திருந்ததுபோல. அப்போது பெருத்த உடலும், நெடுங்கால மதுப்பழக்கத்தால் களைத்து சரிந்த இமைகளும் கொண்ட வணிகனொருவன் அத்திரிமேல் ஊர்ந்து அவ்வழி வந்தான். என்னை நோக்கி “அடேய் நிஷாதா, இழிபிறப்பே, கீழ்மகனே, அங்கு என்ன செய்கிறாய்? தொலைவிலேயே உன் உடலின் கெடுநாற்றம் வீசுகிறதே” என்று கூவி “அறிவிலி என்பது உன் நோக்கில் தெரிகிறது. கீழ்விலங்கே, உண்பதற்கு ஊனேதும் வைத்திருக்கிறாயா?” என்றான்.

நான் “இல்லை” என்று தலையசைவால் சொன்னேன். “பிறகென்ன இரப்பதற்கா இங்கு நிற்கிறாய்? கைகால் உள்ளவன் இரக்கலாமா? சென்று காட்டுக்குள் ஏதேனும் திரட்டிக்கொண்டு வா. என் வயிறு நிறைந்தால் உனக்கு ஒரு செப்புக்காசு தருவேன். அதைக்கொண்டு பின்னால் வரும் வணிகர்களிடமிருந்து நீ எதையாவது வாங்கிக்கொள்ளலாம்” என்றான். நான் அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவன் என் அருகே நெருங்கி வந்து “நீ கொண்டுவரும் வேட்டைஊன் உன்னைப்போல் நாற்றமடிக்கும் உடல் கொண்டிருக்கலாகாது. மானோ முயலோ போல தூய விலங்காக இருக்கவேண்டும். இழிமகனே, இன்று உன்னை கண்களால் பார்க்கும் தீயூழ் பெற்றேன். செல்லும் தொழில் வெல்லுமா என்று ஐயமேற்படுகிறது” என்றான்.

அவன் உடலிலிருந்து வியர்வை வழிந்துகொண்டிருக்கிறது. தொங்கிய வாய்க்குள்ளிருந்து கறை படிந்த பெரிய பற்கள் நீண்டிருந்தன. இடையில் தோலாலான கச்சையை கட்டியிருந்தான். அவன் எடையால் ஏறி வந்த அத்திரி நீராவி உமிழ மூச்சிரைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் வண்டுமேல் ஏறி அமர்ந்த பெரிய மஞ்சள்நிறப் புழுபோல தோன்றினான். நான் அவன் என்னைச் சொன்ன வசைச்சொற்கள் அனைத்தையும் என் அகத்தால் முழுதாக உள்வாங்கி அதுவாக ஆகிக்கொண்டிருந்தேன். வணிகர்கள் நிஷாதர்களை வசைகூவி அழைப்பதே வழக்கம். அது அவர்களின் அச்சத்தால்தான். அந்த அழைப்பு நிஷாதர்களை உடனே உளம்சுருங்கி ஆணவம் அழிந்து விலங்கென்றே ஆக்கும். அவ்வாறு மாறாத உளத்தளர்ச்சியில் அவர்களை வைத்திருக்கவேண்டியது அவ்வழியே அவர்கள் செல்வதற்கான தேவை.

எங்ஙனம் அது நிகழ்ந்ததென்று எனக்குத் தெரியவில்லை, தவளை நாக்கு என என் கை மின்னி நீண்டது. கூரம்பால் அவன் கழுத்தை அறுத்தேன். அதை எதிர்பாராமல் திகைத்த விழிகளுடன், வாய் திறந்து மூச்சுக்குத் தவித்து, உடல் துடிக்க அவன் அத்திரியிலிருந்து கீழே விழுந்தான். நீர்நிறைந்த தோல்பை மண்ணை அறையும் ஓசை எழுந்தது. அத்திரி எடை அகன்றதும் முன் கால் எடுத்துவைத்து அப்பால் சென்று நின்று பிடரி குலைத்து சினைப்பொலி எழுப்பியது. கால்களைத் தூக்கி நிலத்தை குளம்புகளால் தட்டியது. அவன் கீழே கிடந்து உடல் உலுக்கினான். குருதி கொப்பளித்து பூழியில் ஊறி நனைந்து பரவியது. கைகால்கள் இழுத்து அதிர்ந்தன. பசுங்குருதியின் மணம் எழுந்தது.

அம்பை மீண்டும் வீசி அவன் கச்சையை அறுத்து உள்ளிருந்து மூன்று வெள்ளி நாணயங்களை என் கையில் கவிழ்த்தேன். அவனை இழுத்து புதருக்குள் போட்டுவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்தேன். ஆலமரத்தடி ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டபோது என் உள்ளம் மிகத் தெளிந்திருந்தது. என் கையிலிருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் என்னை சிலநாட்களுக்கு நலமாக வாழவைக்கும் என்று நான் அறிந்தேன். மூன்று வெள்ளி நாணயங்கள் நான்கு புலித்தோலுக்கு நிகரானவை. அந்த வணிகனைக் கொன்றது குறித்து கழிவிரக்கம் தோன்றவில்லை. பழியுணர்வும் உருவாகவில்லை. அவனைக் கொன்ற பிறகும் கூட அவன் தோற்றமளித்த அருவருப்பே என்னில் எஞ்சியிருந்தது. ஆகவே இருபுறமும் மாறி மாறி துப்பிக்கொண்டிருந்தேன். துப்ப வாய்க்குள் எச்சில் கோழை வற்றாமல் திரண்டுகொண்டிருந்தது.

அங்கேயே படுத்து இரவு துயின்றேன். மறுநாள் காலை எழுந்து அந்த நாணயங்களை ஆலமரத்துக்கடியில் புதைத்து வைத்தேன். அதிலிருந்து ஒரு நாணயத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்று வழிப்போக்கனாகிய வணிகனிடமிருந்து அரிசியும் இனிப்பும் ஆடைகளும் வாங்கிக்கொண்டேன். அவற்றை என் மைந்தருக்கு கொண்டுசென்று கொடுத்தேன். வேட்டை உணவின் மீது பாயும் ஓநாய்க்குட்டிகள்போல அவர்கள் அதன் மேல் பாய்ந்து பூசலிட்டு ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென எடுத்துக்கொண்டதைக் கண்டபோது உளம் மகிழ்ந்தேன். நெடுநாட்களுக்குப் பின் அத்தகைய மகிழ்ச்சியை உணர்கிறேன் என்று தோன்றியது. அதனூடாக நான் மீண்டும் என் குலத்துடன் இணைந்துகொள்வேன் என்று எண்ணினேன்.

அகன்றிருப்பதன் சலிப்பும் கசப்பும் இனி இல்லை. ஒன்பது இனிய மைந்தரின் தந்தை. அவர்களால் வணங்கப்படுபவன். குடியினர் பதின்மராலும் வாழ்த்தி பணிவிடைகள் செய்யப்படுபவன். அவர்களின் நினைவில் என்றும் நின்றிருப்பவன். மண்நீங்கிச் சென்றபின் அவர்களால் நீரும் அன்னமும் அளிக்கப்பட்டு புரக்கப்படுபவன், அவர்களின் கொடிவழியினர் நினைவில் வாழ்பவன். அவ்வெண்ணம் எனக்கு நிறைவளித்தது. நான் அணிந்துகொள்ள ஒரு முகம் அமைந்தது. நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு அன்று என் இல்லத்திலேயே ஊன்கறியும் வெதுப்புச்சோறும் இன்கனிக்கூழும் உண்டேன். வயிறு நிறைய கள்ளுண்டவன்போல் மயங்கி துயின்றேன்.

பின்னர் நான் வேட்டைக்குச் சென்றதில்லை. சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை சாலையோரம் பதுங்கி நின்று தனியாக வரும் வணிகன் ஒருவனை அம்பால் கொன்று வீழ்த்துவேன். அவன் இடையிலிருக்கும் நாணயங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்றுவிடுவேன். அவன் உடலை இழுத்து காட்டுக்குள் போடுவேன். அதை நாய்நரிகள் ஒருநாளுக்குள் வெள்ளெலும்புக்குவையாக ஆக்கிவிடும். ஒரு வாரத்தில் அதனை மண் எழுந்து மூடும். அவனைத் தேடுபவர்கள் கண்டடையவே இயலாது. அவன் ஓட்டிவரும் அத்திரியின் வாலில் ஒரு நெற்றுக்கொப்பரையை கட்டிவிடுவேன். அது எழுப்பும் ஒலி அதை துரத்த கொலை நடந்த இடத்தில் இருந்து பல காதம் அது சென்றுவிட்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு இடங்களில் சாலையோரமாக நின்று அவ்வழி செல்லும் வணிகர்களை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அவர்களில் என்னிடம் எதுவும் பேசாமல் செல்பவர்களை தாக்குவதில்லை. வெறுப்பு நிறைந்த விழிகளால் அவர்களை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அவர்களும் சாலையோரம் நின்றிருக்கும் காட்டு விலங்கொன்றை பார்க்கும் அகல்வும் விந்தையும் கொண்ட கண்களால் என்னை பார்த்துச் செல்வார்கள். ஒருவருக்கு மேலிருந்தால் என்னைப்பற்றி இளிவரலாக ஏதேனும் சொல்வார்கள். தன்னந்தனியாக வரும் வணிகர்களில் பசியும் விடாயும் கொண்டவர்கள் மட்டுமே என்னை பொருட்படுத்துவார்கள். என்னிடம் பேசுகையில் அவர்களின் விழிகளையே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன்.

நிஷாதரிடம் இனிது பேசினால் இழிகுலத்தோருடன் பேசிய பழியை சூடவேண்டியிருக்கும். அவர்களை வசைபாடுவதும் பழிப்பதும் உரையாடல் என்று கொள்ளப்படாது. ஆகவே இனிய இயல்புள்ள நல்லவர்கள்கூட அவ்வாறுதான் பேசுவார்கள். அந்த வசைச்சொற்கள் சொல்லிச்சொல்லி தேய்ந்து பொருளிழந்தவையாகையால் இருவருக்குமே அவை பொருட்டல்ல. எனக்கும் அவை நேர்ப்பொருள் அளிப்பதில்லை. ஆனால் நான் அவர்கள் விழிகளையே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அதில் மெய்யான சீற்றமோ அருவருப்போ ஒவ்வாமையோ உருவாகிறதா என்று பார்ப்பேன்.

அது சிறு மின் எனத் தோன்றிய அக்கணமே எவ்வுருக் கொண்டவனாயினும் அவ்வணிகன் நான் முதலில் கொன்ற அந்த பெரும்புழுவுக்கு நிகரானவன் ஆகிவிடுவதை கண்டேன். மெலிந்தவனோ கரியவனோ சிற்றுடல் கொண்டவனோ அவனில் அந்த புழு தோன்றியதும் அக்கணமே கால் வைத்து முன்னால் பாய்ந்து அம்பை வீசி அவனை கொல்வேன். கழுத்தறுபட்ட கணம் அம்முகத்திலெழும் திகைப்பும், மூச்சுக்குத் திறந்த வாயும், பிதுங்கிய விழிகளும் எப்போதும் ஒன்றே. ஒருவனே வெவ்வேறு உடல்களில் மீளமீள எழுவதுபோல். ஒரு தருணமே வெவ்வேறு வடிவில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதுபோல்.

உடல் நிலத்திலறைய, கைகால்கள் துடித்து இழுத்துக்கொண்டிருக்க அவன் கைகால்கள் வெட்டி அதிர்கையிலேயே இடைவாரை அறுத்து நாணயங்களை எடுத்துக்கொள்வேன். அவர்களில் சிலர் அருமணிகள் அணிந்திருப்பார்கள். பொன் மாலைகள் போட்டவர்களுண்டு. சிலருடைய அத்திரிகளின் இருபுறமும் அரிய பொருட்கள் கொண்ட பைகள் தொங்கிக்கிடப்பதுண்டு. நான் இடையிலிருக்கும் வெள்ளி நாணயங்களன்றி வேறெதையும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. என்னால் அச்செயலை மாறாமல் ஒன்றுபோலவே நிகழ்த்த முடிந்தது. திட்டங்களும் செயல்களும் மட்டும் அல்ல அசைவுகளும் எண்ணங்களும்கூட ஒன்றேதான்.

ஒரு நூறு கொலைகளைக் கடந்தபோது நான் உணர்ந்தேன், வேறெவ்வகையில் அதை நிகழ்த்தினாலும் என்னால் முழுமை செய்ய இயலாதென்று. அது எனக்கு ஒற்றைக்கணம் மட்டுமே. நான் அறிந்த ஒன்றையே திரும்பச்செய்கையில் அதில் தேர்ச்சிகொண்டவனானேன். வணிகனைக் கொல்வதும் இழுத்து அருகிருக்கும் புதரில் போடுவதும் ஊர்விலங்கை ஓட்டுவதும் வெள்ளி நாணயங்களுடன் காட்டுப்புதர்களுக்குள் மறைவதும் மிகச் சில கணங்களுக்குள் நிகழும் ஒன்றாயிற்று. சிறுத்தை வந்து இரை கவ்விச்செல்லும் விரைவு. குளம்படி கேட்கும் தொலைவில் அவ்வணிகனுக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருப்பவர்கள்கூட என்னை பார்க்க இயலாது.

ஒவ்வொரு முறையும் கைநிறைய பொருட்களுடன் இல்லம் திரும்பும் என்னை என் மைந்தர்கள் தொலைவிலேயே ஓடிவந்து வரவேற்றார்கள். என் தோளிலும் கைகளிலும் தொற்றி ஏறினார்கள். “தந்தையே! தந்தையே!” என்று என்னை கொஞ்சினார்கள். நாய்க்குட்டிகள்போல என் கைகளிலும் கால்களிலும் முத்தமிட்டு கூச்சலிட்டார்கள். நான் என் சுற்றத்திற்கும் உணவளிப்பவனாக ஆனேன். என் தங்கையரும் அவர்கள் மைந்தர்களும் அயலவரும்கூட என் கைப்பொருளை நம்பி வாழலாயினர். கிளை புரப்பவன் ஆனபோது மேலும் ஆணவ நிறைவு கொண்டேன். காட்டில் பலநூறு கிளைகளை விரித்து நின்றிருக்கும் ஆலமரம்போல் என்னை உணர்ந்தேன்.

ஆணவம் உடலில் கொழுப்பென சேர்கிறது. அசைவுகளை குறைக்கிறது. பயணங்களை இல்லாமலாக்குகிறது. அமைந்த இடத்தில் மேலும் ஆழப் பதிக்கிறது. அதுவே மெய்யென்றும் பிறிதொன்றில்லை என்றும் எண்ணச்செய்கிறது. புதுச் செல்வம் அளிக்கும் ஆணவம் நாளை என ஒன்றில்லை என மிதப்படைய வைக்கிறது. நேற்றின் வெற்றிகளை மட்டும் நினைவுகளாக சேர்க்கிறது. நான் அன்று எண்ணினேன், இறுதியாக என் வழியை கண்டடைந்துவிட்டேன் என. என் நிறைவை அடைந்துவிட்டேன் என.

இளமையில் நான் இங்கிருந்து வானிலெழும் புள்ளென்று எண்ணிக்கொண்டேன். அனைவரிலிருந்தும் முன்னால் ஓடும் விலங்கென்று ஆக முயன்றேன். பின்னர் இவையனைத்தும் அல்ல நான், பிறிதொருவன் என்னுள் உறைகிறான் என்று எண்ணினேன். பிறிதெங்கோ என் இலக்குகள் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டேன். செல்ல வழியறியாது சலித்து, அச்சலிப்பை வெல்ல செலவொழிந்து, அங்கேயே கைவிரித்து பற்றிக்கொண்டு தங்க விழைந்தேன். அங்கே வேர் ஊன்றி விரிந்து நின்றுவிட்டேன். குலம் சமைக்கும் பெருந்தந்தையரைப்போல. அவர்கள் மரமென முளைத்து வேர்பரப்பி கிளைவிரித்து மெல்லமெல்ல பாறையாக, மலையாக ஆகிவிடுபவர்கள்.

பெருந்தந்தை ஆவதே ஆண் அடையும் முழு நிறைவு. பெருந்தந்தை எனும் கனவில்லாத ஆண் இல்லை. பெருந்தந்தையாக சிலகணங்களேனும் நடிக்காதவர்கள் எவருமில்லை. தெய்வங்கள் அதற்கென்றே அவனை படைத்துள்ளன. பெருந்தந்தையருக்குரிய மண் கீழ் அடுக்குகள் நூறு கொண்டது. அங்கே நம் குலத்து மூதாதையர் வாழ்கிறார்கள். நான் மண் திறந்து அவர்களைச் சென்றடையும்போது இரு கைகளையும் நீட்டி என்னை அணுகி அள்ளி நெஞ்சோடணைத்துக் கொள்வார்கள். “வருக, மைந்தா!” என்பார்கள். அவ்வெண்ணம் இனித்தது. அந்த நிறைவில் சில காலம் வாழ்ந்தேன்.

ஒருநாள் காட்டில் ஒரு பாறையின் மறைவில் வழக்கம்போல் நின்றிருந்தேன். என்னை வணிக நிரையினர் கடந்து சென்றார்கள். சிலர் என்னை பார்த்தனர். சிலர் இளிவரல் உரைத்தனர். ஒருவர் என் மண் படிந்த கரிய உடலைப் பார்த்து அருவருப்பு கொண்டு என்மேல் துப்பிவிட்டுச் சென்றார். நான் அந்தப் புழு தோன்றும் வணிகனுக்காக காத்திருந்தேன். அவ்வாறு காத்திருக்கத் தொடங்கி பதினாறு நாட்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அந்தப் புழு எங்கோ ஒளிந்து எனக்காகக் காத்திருந்தது. அவ்வழியே அது வரக்கூடும். வந்தாகவேண்டும்.

அப்போது ஓர் எண்ணம் வந்தது. இனி அந்தப் புழு வரவில்லையெனில் நான் என்ன செய்வேன்? அது எச்சரிக்கை கொண்டிருக்கலாம். வேறு பாதை தேடியிருக்கலாம். எங்கோ ஒதுங்கி என்னை நோக்கிக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். நூறுமுறை அது தோன்றி கொல்லப்பட்டுவிட்டது. இந்த வேட்டை வடிவை நான் மாற்றியாகவேண்டும். இவ்வண்ணம் இது முடிவிலாது நீள இயலாது. இன்று என்னை நம்பி நூறு வயிறுகள் காத்திருக்கின்றன. என் கையிலிருக்கும் வெள்ளி நாணயங்கள் மழைக்காலம் வரை போதுமானவை அல்ல. மானுட வேட்டையாடியே ஆகவேண்டும். எனக்கென நானிட்ட எல்லையை கடக்கவேண்டும். காட்டுவிலங்குகள் தெய்வங்களிட்ட எல்லையை ஒருபோதும் கடப்பதில்லை. எல்லை கடப்பவன் மானுடன். ஆகவேதான் அனைத்து விலங்குகளுக்கும் மேல் அவன் ஆற்றல் எழுந்துள்ளது என்று மூதாதை சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன்.

எனது எல்லையை கடக்கவேண்டும். எனக்கு நானே ஆணையிட்டுக் கொண்டேன், தன்னந்தனியன் எவனாயினும் அவனை நான் தாக்கவேண்டும் என. என் பழகிய பாதையை மீறிச் செல்வேன். என்னுள் எழும் எச்சரிக்கைக் குரலை ஒழிவேன். ஒருமுறை ஒன்றை நிகழ்த்திவிட்டால் போதும், அந்த வழி எனக்கென திறந்து கொள்ளும். அது முடிவிலாதது. அதன் பின் தனித்து வரும் எந்த வணிகனையும் என்னால் கொல்ல முடியும். ஆகவே கண்ணை மூடி என் கையிலிருந்த அம்பை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு அடுத்து வரும் வணிகன் எவனாயினும் அவனை கொல்வேன் என்று எனக்குள் வஞ்சம் உரைத்துக்கொண்டேன்.

தொலைவில் வருவது ஒற்றை அத்திரியின் குளம்படி ஓசையென்று அறிந்தேன். அதன் மேல் இருப்பவன் எனது இன்றைய இலக்கு. இவ்வுறுதியை எடுத்த உடனேயே ஒற்றைக்குளம்படி ஓசையை கேட்கச்செய்து தெய்வங்கள் எனக்கு ஆம் அவ்வாறே என்று ஒப்புதல் அளிக்கின்றன. வருபவனும் நானும் ஊழால் அவ்வாறு கோக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதில் பிழையென ஏதுமில்லை. வேட்டைவிலங்கும் ஊன்விலங்கும் ஒரே ஊழ்நெறியின் இருபுறங்கள் என்று என் மூதாதையர் சொல்வதுண்டு. வருபவன் தன் ஊழை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறான். என்னை இங்கு நிறுத்தியிருப்பது அதே ஊழ்தான்.

பாறைக்கப்பால் அவன் தோன்றியதும் நான் அம்பை வீசிக்கொண்டு முன்னால் பாய்ந்தேன். ஆனால் அதற்குள் அவன் தன் காலைத் தூக்கி என் நெஞ்சை உதைத்து பின்னால் தள்ளினான். பாய்ந்திறங்கி தன் இடையிலிருந்த வாளை உருவியபடி நின்றான். நான் அக்கணமே பின்னால் பாய்ந்து ஓடியிருக்கவேண்டும். திருடர்களின் வழி அதுவே. ஆனால் என்னுள் ஆழத்தில் இருந்தவன் நான் வீசியெறிந்துவிட்டேன் என நம்பிய அந்த வில்லவன். சீற்றமும் சினமும் எழ நான் ஓங்கி நிலத்தில் துப்பியபடி என் அம்புடன் அவனை நோக்கி எழுந்தேன்.

அவன் அஞ்சவில்லை. விழிகூர்ந்து நோக்கி “ உனக்கென்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டான். அவன் கைகளை நோக்கிய விழிகளைத் தூக்கி அவன் கண்களை பார்த்தேன். அவற்றில் அருவருப்பையோ கசப்பையோ சினத்தையோ காணவில்லை. இனிய நகைப்பொன்று இருப்பதுபோல் தோன்றியது. மறுகணமே அந்நகைப்பு ஓர் ஏளனமென்று என் ஆணவம் திரித்துக்காட்ட, நான் “உன் உயிர்! உன் உயிர் வேண்டும் எனக்கு” என்றேன். “என் உயிர்கொள்ளும் அளவுக்கு உனக்கு என் மேல் என்ன வஞ்சம்?” என்று அவன் கேட்டான். “ஏனெனில் உன் மடியில் வெள்ளி நாணயங்கள் உள்ளன. என் மைந்தரும் சுற்றமும் பசித்திருக்கிறார்கள்” என்று நான் சொன்னேன்.

அவன் மேலும் கனிந்து நகைத்து “நன்கு எண்ணிப் பார். மெய்யாகவே உன் குழவியருக்காகவா இக்கொலையை செய்கிறாய்? உன் ஆணவத்திற்காக அல்லவா?” என்றான். “இல்லை! இல்லை!” என்று நான் கூவினேன். “நான் பெருந்தந்தை. நூறு வாய்களுக்கு உணவூட்ட வேண்டியவன். அதன் பொருட்டு நான் செய்யும் அனைத்தையும் தெய்வங்கள் ஒப்புக்கொள்ளும்” என்று சொன்னேன். “நூறு வாய்களை ஒருவனிடம் ஒப்படைக்கும் அளவுக்கு தெய்வங்கள் அறிவில்லாதவை அல்ல. இக்காட்டில் அப்படி ஒரு விலங்கு உண்டா என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். என்னால் மறுமொழி சொல்லக்கூடவில்லை.

அவன் என்னை நோக்கி மேலும் கூர்விழிகொண்டு “உனது குழந்தைகள் வேட்டையாடும் அகவை அடைந்துவிட்டனரா?” என்றான். “ஆம்” என்று நான் சொன்னேன். “எனில் ஏன் அவர்கள் உன்னை நம்பி இருக்கிறார்கள்? எந்த வேட்டைவிலங்கும் அவ்வாறு பல்லும் நகமும் எழுந்த மைந்தருக்கு உணவூட்டுவதில்லையே” என்றான். மறுமொழி சொல்ல இயலவில்லை என்பதனால் நான் சீற்றம்கொண்டு உறுமினேன். அவன் கைநீட்டி என்னை ஆறுதல்படுத்தி “எண்ணி நோக்கு, நீ இதை இயற்றுவது உன் ஆணவத்துக்காக மட்டும்தான் அல்லவா? சற்று முன் சொன்னாய், நீ பெருந்தந்தை என்று. அது உன் ஆணவ வெளிப்பாடல்லவா?” என்றான்.

“நீ யார்?” என்று நான் கேட்டேன். “என் தந்தை இவ்வழியில் நெடுநாட்களுக்கு முன் கொல்லப்பட்டார். நான் அவர் பன்னிரு மைந்தர்களில் இளையவன். பதினொருவரும் வணிகர்களானார்கள். நான் பொருள் துறந்து கானேகி நூல் பயின்றேன். துறவு பூணும் பொருட்டு தந்தையிடமும் அன்னையிடமும் வாழ்த்துச் சொல் பெற்று மீளும் எண்ணத்துடன் திரும்பி வந்தேன். எந்தை வணிக வழியில் கொல்லப்பட்டார் எனும் செய்தியை அறிந்தேன். என் உடன்பிறந்தார் அக்கொலையை உரிய சடங்குகளுக்குப் பின் மறந்துவிட்டனர். வணிகர்கள் வழியில் இறப்பது அன்றாட நிகழ்வு.”

“ஆனால் நான் அவர் சாவை மேலும் அறிய விழைந்தேன். ஏனென்றால் அதில் நான் கற்க ஏதோ உள்ளது என்று எனக்குப் பட்டது. இல்லையேல் நான் அவ்வண்ணம் திரும்பி வந்திருக்க மாட்டேன். உலகியலில் இருந்து பெறும் ஒரு மெய்யறிதலின் துளியே முழுமெய்மை நோக்கி மானுடரை செலுத்துகிறது. உலகியலை ஒறுக்க ஆணையிடுகிறது. அது இந்நிகழ்வில் உள்ளது என எண்ணினேன். ஏனென்றால் என் தந்தையின் மடியில் மூன்று வெள்ளிக் காசுகள் மட்டுமே இருந்தன. மூன்று வெள்ளிக் காசுகளுக்காக கொன்றவன் எவ்வண்ணம் வாழ்கிறான், அவன் இழந்ததும் பெற்றதும் என்ன என அறிய விழைந்தேன்.”

“ஆகவே இவ்வழியில் நான் பலமுறை சென்றேன். பல வடிவங்களில் பல வகைகளில். இன்றுதான் உன்னை கண்டுகொண்டேன்” என்றான். நான் அவனை நோக்கி புன்னகைத்து “வேட்டைவிலங்குக்காக வேடன் இரக்கம் கொள்வதில்லை. பழியுணர்வு அடைவதுமில்லை. ஏனென்றால் அவனை தெய்வங்கள் பிழை சாற்றுவதில்லை” என்றேன். “வேடனே ஆயினும் கொலைப்பழிக்கு நீ தப்ப முடியாதென்று அறிவாயா? நெறியிலாக் கொலையை ஒப்பும் மானுடக்குலங்கள் ஏதும் மண்ணில் இல்லை” என்று அவன் சொன்னான். என் உடல் நடுக்கு கொண்டது.

“அறிக, கொலைக்கு நெறி கொள்ளாத உயிர்க்குலங்களே இப்புவியில் இல்லை! பசிக்காது வேட்டையாடும் சிம்மத்தை கண்டுள்ளாயா? சிறிய எதிரியை யானை கொல்வதுண்டா? தன் மேல் மிதித்தவரை கடிக்கையில்கூட அந்த மிதியால் உருவாகும் வலிக்கு நிகராகவே நஞ்சு செலுத்தவேண்டுமென்று வகுக்கப்பட்டுள்ளது நாகங்களுக்கு. நூற்றில் ஒன்றே மெய்க்கடி, எஞ்சியவை பொய்க்கடி என கொடுநச்சுக் கருநாகம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சொல், நீ அதன் எல்லையைக் கடக்காது உன் எல்லையைக் கடந்து வந்து தாக்கிய விலங்கை கண்டுள்ளாயா? கேட்டுள்ளாயா?” என்றான். நான் “உண்மை” என சொல்நின்ற விழிகளுடன் நோக்கினேன்.

“வேடனே, எண்ணம் சூழ்வாயெனில் கடந்து நோக்கு, நீ இயற்றிய பெரும்பழி என்னவென்று உனக்குத் தெரியும். இவ்வழி சென்றவர் உன்னை நம்பி மலையேறியவர். உன் குடியினர் வழிப்போக்கர்களை தாக்குவதில்லை என்று ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதனால்தான் இந்த வழியில் வணிகர்கள் வருகிறார்கள். அது உன் குடியினர் எம் மூதாதையருக்கு அளித்த சொல். உங்களுக்கு உங்கள் மூதாதையர் அளித்த ஆணை. அவர்களை நீ மீறியிருக்கிறாய். உன் முன் வந்த வணிகன் கையில் எப்படைக்கலமும் இல்லாதவன். வேட்டையனாகிய நீயே கூறுக! கொம்போ குளம்போ உகிரோ எயிரோ சிறகோ இல்லாத உயிர்களைக் கொல்ல உனது நெறி ஒப்புக்கொள்கிறதா?” என்றான் அவ்வணிகன்.

நான் மெய் தளர்ந்து குரல் தாழ்த்தி “கொன்று ஈட்டிய எதையும் நான் நுகர்ந்ததில்லை. என் குடியினருக்கு உணவாகவே அனைத்தையும் கொண்டு செல்கிறேன். கொலைப்பழி வேட்டைவிலங்கை அணுகுவதில்லை. ஏனெனில் தன் குருதியை அது மைந்தருக்கு அளிக்கிறது என்று எங்கள் குலத்திலொரு சொல் உண்டு” என்றேன். “ஆம் எனில் சென்று உன் குலத்தவரிடம் கேட்டு வா. நீ கூட்டி வைத்த இப்பழியை அவர்கள் பகிர்ந்துகொள்வார்களா என்று” என்றான். “அவர்களிடமா?” என அறிவிலிபோல் கேட்டேன். “ஆம், உன் கையின் செல்வத்தை அவர்கள் உண்டவர்களல்லவா?”

நான் ஆமென்று தலையசைத்தேன். “உன் பழியில் அவர்களுக்கும் பங்குள்ளது என அவர்கள் சொன்னால், அவர்களில் ஒருவரேனும் உன் பழியில் ஒருதுளியையேனும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று முன்வந்தால், மீண்டு வா. என்னை நீ கொல்லலாம். இந்த வாள் உன் முன் தாழும். நீ வரும்வரை இங்கு காத்திருப்பேன். என் தந்தைமேல் ஆணை” என்று அவன் சொன்னான். புன்னகைத்து “இது நானும் கற்றுக்கொள்ளும் தருணம். இதைத்தான் தேடி வந்தேன்” என்றான்.

நான் அவன் விழிகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய ஒருவனை அதற்கு முன் நான் பார்த்ததில்லை. “நன்று, வணிகரே. சென்று என் குலத்தை அழைத்து வருகிறேன். நான் செய்தது பழி எனில் அப்பொறுப்பைப் பகிர அவர்கள் ஒருபோதும் தவறப்போவதில்லை. எனக்கு அதில் ஐயமே இல்லை. ஏனென்றால் நிஷாதர்களாகிய நாங்கள் ஒரே குருதியின் ஆயிரம் முகங்கள். கிளைபிரிந்து வான் பரவினாலும் வேர்பின்னி ஒன்றென்று நிலைகொள்பவர்கள்” என்றபின் திரும்பி நடந்தேன்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 31

தூமவர்ணி தன் கால்களை அகற்றி வைத்து மரக்கிளையில் அமர்ந்து தன்னைச் சுற்றி குழுமிய குட்டிக் குரங்குகளை இரு கைகளாலும் அணைத்து உடலோடு சேர்த்து அவற்றின் மென்தலையை வருடியபடியும் சிறுசெவிகளை பற்றி இழுத்தபடியும் கொஞ்சியபடி கதை சொல்லத் தொடங்கியது. கதையின் ஆர்வத்தில் குழவிகளின் வால்கள் நாகக் குழவிகளென நெளிந்தன. அந்த ஒன்றுதலை அப்பாலிருந்து கண்ட பிற குரங்குகள் அருகணைந்து செவிகூர்ந்து மரக்கிளைகளில் அமர்ந்தன. சற்று நேரத்தில் கதை சொல்லும் குரங்கைச் சுற்றி கூடின.

மிக அப்பால் கும்போதரன் கிளையில் நன்கு சரிந்து விழி சரித்து துயின்றுகொண்டிருந்தது. “அந்தத் தாதை ஏன் கதை கேட்க வரவில்லை?” என்று புஷ்பகர்ணி கைசுட்டி கேட்டது. “சிலநாளில் அவரும் கதையாகிவிடுவார்” என்றது பீதகர்ணி. ஆவலுடன் “அப்போது அவர் எங்கிருப்பார்?” என்றது புஷ்பகர்ணி. “பேசாதே” என்று கதை சொல்லும் அன்னைக் குரங்கு அதை செல்லமாக அதட்டிவிட்டு “நடுவே பேசக்கூடாது. இது தொல்கதை. தொல்கதைகள் நடுவே நம் குரல் எழுந்தால் கதையை நிகழ்த்தும் தெய்வங்கள் விலகிச்சென்றுவிடும்” என்றது.

“நான் ஒன்றுமே சொல்லமாட்டேன்” என்று சொன்ன மூர்த்தன் “ஆனால் இவன் பேசுவான்” என்றது. “நீயும் பேசக்கூடாது” என்று அக்குரங்கின் வாயை சுட்டுவிரலால் சுண்டியபின் தூமவர்ணி கதை சொல்லத் தொடங்கியது. “மைந்தர்களே கேளுங்கள், இக்கதை நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு சரயு நதியின் கரையில் இருந்த பிரம்மவர்த்தம் என்னும் காட்டில் நிகழ்ந்தது. அன்று அந்தக் காடு செறிந்த மரங்களால் ஆனதாகவும், நடுவே யானை நின்றால் மறையும் அளவுக்கு உயரம் கொண்ட பெரிய சிதல்புற்றுகள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது. அக்காட்டில் வாழ்ந்தார் நமது மூதாதையான கபீந்திரர்.”

“அவர் ஒருநாள் மரக்கிளையிலிருந்து கூர்ந்து கீழே நோக்கியபோது அங்கிருந்த பெரிய சிதல்புற்றுகளின் நடுவே ஒரு மனிதன் நின்றிருப்பதை கண்டார். மெல்ல மரக்கிளைகளினூடாக இறங்கி சற்று அப்பால் சென்று நின்று எச்சரிக்கையுடன் அந்த மனிதரை பார்த்தார். நெடுந்தொலைவிலிருந்து அவர் தனித்து நடந்து வந்திருப்பது தெரிந்தது. கால்கள் புழுதி படிந்து வேர்கள்போல் இருந்தன. இடையில் மான் தோலாடை அணிந்திருந்தார். விழிகள் கலங்கி நீர் உதிர்த்துக்கொண்டிருந்தன. கைகளைப் பார்த்தால் வில்லேந்திய தடங்கள் தெரிந்தன. ஆனால் அவர் ஷத்ரியர் அல்ல என்று நமது மூதாதை புரிந்துகொண்டார். ஷத்ரியர்கள் பொன்னோ வெள்ளியோ அணிந்திருப்பார்கள். எனில் வேடன். வேடர்கள் இக்காட்டிற்கு தனியாக வருவதற்கு தேவையெதுவும் இல்லையே என்று எண்ணினார்.”

“மலைவேடர்களை நமது மூதாதையர் அஞ்சுவதில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் குரங்குகளை கொல்வதில்லை. இன்றும் வேடர்கள் நம்மை தேவர்கள் என்று எண்ணி வணங்குகிறார்கள். ஆயினும் அவர் உரிய எச்சரிக்கையுடன் மேலும் அருகணைந்து அந்த மனிதரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் தன் கையிலிருந்த சிறிய இரும்பு அம்பால் அச்சிதல்புற்றின் ஒருபக்கக் கூம்புச் சரிவை குத்திப் பொளித்து வாயில் ஒன்றை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார். உள்ளே இருந்த சிதல்அறைகளை தூர்த்து வெளியாக்கினார். அவ்வாயிலில் நுழைந்து மேலும் மண்ணைப் பொளித்து வெளியே அகற்றி ஒரு சிறு இல்லமென ஆக்கிக்கொண்டார். அது சிதல்கள் கைவிட்டுவிட்ட கூம்பு. அது எப்படி அவருக்குத் தெரிந்தது என கபீந்திரர் வியந்தார்.”

“அந்த மானுடர் தழைகளை பறித்துச்சென்று உள்ளே பரப்பி அமர்விடம் உருவாக்கி அதில் கால் மடித்து அமர்ந்தார். அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்த கபீந்திரர் அவர் “மரம்! மரம்!” என்று சொல்வதை கேட்டார். கபீந்திரர் அவர் உதடுகளையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். நம் குலத்திற்கே உரிய இயல்பால் அதைப்போலவே தானும் அமர்ந்து அவ்வாறே உதட்டை அசைத்தார். ஆனால் அம்மனிதர் தன்னை நோக்கவோ உணரவோ இல்லை என்று கண்டதும் மேலும் அருகணைந்து பலவகையான உடல்விளையாட்டுக்களை காட்டினார். இறந்தவர்போல் அருகே விழுந்து கிடந்தார். இளித்துக்காட்டி குர்ர் என்று ஓசையிட்டார். பற்களைக் காட்டி கடிப்பதுபோல நடித்தார். பலவகையாக புரண்டும் துள்ளி உருண்டும் வேடிக்கை காட்டினார். இறுதியாக அருகே சென்று கிள்ளிவிட்டு வால் விடைக்க தாவி விலகி ஓடினார்.”

“அவர் எதையுமே உணரவில்லை. அச்சொல் மட்டுமே அவர் நாவில் இருந்தது. ஆகவே கபீந்திரர் சில கணங்கள் உடல்குவித்து கூர்ந்துநோக்கி நின்றபின் அருகிருந்த மரத்தின் மேலேறி அங்கிருந்து கனிகளைப் பறித்து கொண்டுவந்து புற்றின் வாயிலில் வைத்தார். மிக அகன்று நின்று அந்த மனிதர் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் எடுத்து உண்கிறாரா என்று பார்த்தார். நெடுநேரம் கழித்து விழித்துக்கொண்ட அவர் உணவு படைக்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்து அதை எடுத்துப் பார்த்தார். சூழ விழியோட்டியபோது நோக்கிநின்ற கபீந்திரரை பார்த்தார். “நீயா?” என்றார். கபீந்திரர் புன்னகைத்து அருகணைந்து “நான் இங்கு கொண்டுவந்து வைத்தேன்” என்றார்.

அந்த மனிதர் திடுக்கிட்டு “நீ பேசுவது எனக்கு புரிகிறது” என்றார். “இன்று வரை விலங்குகள் பேசுவது எனக்கு புரிந்ததில்லை.” கபீந்திரர் “நீங்கள் அம்பை ஒழிந்துவிட்டீர்கள். படைக்கலமில்லாதவர்களுடன் மட்டுமே எங்களால் பேச முடியும்” என்றார். “இல்லையே, என் கையில் இப்போதும் அம்பிருக்கிறது” என்றார் அம்மனிதர். “ஆம், அதை இக்கூம்பை செதுக்கும்பொருட்டு எடுத்தீர்கள். ஆனால் உள்ளத்திலிருந்து அம்பை முற்றாக ஒழிந்துவிட்டீர்கள்” என்று கபீந்திரர் சொன்னார். “ஆம், இருக்கலாம்” என்று அவர் சொன்னார். “இங்கென்ன செய்யப்போகிறீர்கள்? புற்றுக்குள் இவ்வாறு மனிதர்கள் நுழைவதை நான் பார்த்ததே இல்லை” என்றார் கபீந்திரர்.

மலைவேடர் மீண்டும் துயருற்று விழி கலங்கி தலை குனிந்தார். “இங்கு ஏன் வந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் கால் போன வழியில் இவ்விடத்தை அடைந்தேன். இந்தப் புற்றுகளைக் கண்டதும் இங்கு தங்கலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்” என்றார். “புற்றுகளுக்குள் நாகங்களே தங்கும். ஆகவே மனிதர்கள் புற்றுகளை ஒழிகிறார்கள். நாங்களும் புற்றுகளுக்கு அருகே செல்வதில்லை” என்றார் கபீந்திரர். “இத்தகைய பெரிய புற்றுகளில் நாகங்கள் நுழைவதில்லை” என்று மலைவேடர் சொன்னார். “கிழக்குமலைச்சரிவில் வால்மீகம் என்றொரு காடு இருக்கிறது. அங்கே பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தொன்மையான மாபெரும் சிதல்புற்றுகள் உள்ளன. அவற்றை இவ்வாறு சற்றே செதுக்கி வாயில் அமைத்து உட்புறம் திருத்தி வீடுகளாக்கி வாழும் குலமொன்று உள்ளது. அவர்களை வால்மீகிகள் என்கிறார்கள். நான் அக்குலத்தைச் சார்ந்தவன்.”

“மெய்யாகவா?” என வியந்தபடி கபீந்திரர் அவர் அருகே சென்று அமர்ந்தார். “எங்கள் இல்லங்கள் இத்தகைய சிதல்புற்றுகளுக்குள் இறங்கி உள்ளே செல்லக்கூடியவையாக இருக்கும். மண்ணுக்குள் பலர் தங்கும் அளவுக்கு இடமுள்ள புற்றுகளும் கூட உண்டு” என்று மலைவேடர் சொன்னார். “உங்கள் பெயரென்ன?” என்று கேட்டபடி கபீந்திரர் அவர் முன் கால் நீட்டி அமர்ந்தார். “என்னை எந்தை ரத்னாகரன் என்று அழைத்தார். என் அன்னை வால்மீகி குலத்தை சார்ந்தவர். அவள் பெயர் பிருகதை. தந்தை தொல்முனிவராகிய பிரசேதஸ் என்று அவள் என்னிடம் சொன்னாள்” என்றார் மலைவேடர்.

இளமையில் ஒருமுறை அவள் காட்டிற்குள் கனி தேடச் சென்றிருந்தபோது அங்கு தவம் செய்து கொண்டிருந்த மாமுனிவரான பிரசேதஸை பார்த்தாள். அவர் உடலின் ஒளியால் கவரப்பட்டு காய் கனிகளுடன் சென்று அவரை பணிந்தாள். தனக்கு ஒரு மைந்தனை அளிக்கும்படி அவரிடம் கோரினாள். எங்கள் குடியில் பெண்ணின் மதிப்பென்பது நன்மைந்தனைப் பெறுவதிலேயே. காமத்தின்பொருட்டு எங்கள் குடிப்பெண்கள் உறவுகொள்வதில்லை. முனிவர் தன் தவத்திற்கு உதவி செய்யும்படியும் அவள் பணிவிடைகளில் மகிழ்ந்தால் அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் சொன்னார்.

ஏழாண்டுகள் அவள் அவருக்கு பணிவிடை செய்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் கனியும் தேனும் காய்களும் கொண்டுவந்து படைத்தாள். ஏழாம் ஆண்டு தன் நோன்பை முடித்து விழி திறந்த பிரசேதஸ் அவளைக் கண்டு புன்னகைத்து அருகணைந்து “என் கனவுக்குள் உன்னை நான் கண்டேன். முற்பிறவிகளில் நீ எனக்கு மனைவியாக இருந்திருக்கிறாய். இனியவளே, நமக்கு புகழ்மிக்க மைந்தன் ஒருவன் பிறப்பான்” என்றார். அவர்கள் அந்தக் காட்டிலேயே கூடினார்கள். சித்திரை மாதம் முழுக்க வேனிலைக் கொண்டாடியபடி அவர்கள் அக்காட்டில் மகிழ்ந்திருந்தார்கள்.

அவரை அவள் தன் குடிக்கு அழைத்து வந்தாள். அங்கே சிதல்புற்றுக்குள் அமைந்த வீட்டில் அவர் அவளுடன் ஓராண்டுகாலம் வாழ்ந்தார். அப்போது ஒருநாள் அவர் கனவில் என்னை கண்டார். நான் ஒளிமிக்க உடல்கொண்ட குழவியாக ஓர் ஆற்றங்கரையில் இலைப்பரப்பின் மீது கிடப்பதைக் கண்டு எடுத்து நெஞ்சோடணைத்துக்கொண்டார். கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு தன்னருகே படுத்திருந்த என் தாயை அழைத்து “சற்று முன் நான் ஒரு கனவு கண்டேன். ஒளி மிக்க உடல் கொண்ட ஒரு குழந்தையை நீ பிறப்பிப்பாய். அவனுக்கு நீ ரத்னாகரன் என்று பெயரிடு” என்று சொன்னார்.

அன்னை “நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். “இக்கனவு எனக்கு வந்தது எனது பணி முடிந்துவிட்டது என்பதை காட்டுகிறது. இன்னும் அடுத்த நோன்புக்கு நான் செல்ல வேண்டியுள்ளது. வடமலை நாடிச் செல்கிறேன். என் வடிவென மைந்தன் உன்னுடன் இருப்பான். புகழ்மிக்கவனாவான். சொல் அவனை தொடரும், சொல்லை அவன் தொடர்வான். பெருந்துயரங்களிலிருந்து பேரழகை கண்டடைவான் . வடமலைகளைப்போல் இந்நிலத்தின் மேல் குளிர்முடி என எழுந்து என்றும் இங்கு நின்றிருப்பான். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார்.

அவள் அவரை வணங்கினாள். அவள் செவியில் அவர் ஒரு ஊழ்கநுண்சொல்லை உரைத்தார். அவ்விரவிலேயே கிளம்பி வடதிசை நோக்கி சென்றார். என் அன்னை அவர் செல்லும் திசை நோக்கி கைகூப்பி நின்றிருந்தாள். அவரை தன் கணவனாக ஏற்றதனால் தன் குலத்தால் அவள் மதிப்புடன் நடத்தப்பட்டாள். ஆனால் அவள் மேல் பிறருக்கு விலக்கமும் இருந்தது. அவளுக்கு அவர்கள் தனி புற்றுக்குடிலொன்றை அமைத்துக் கொடுத்தனர். அவள் அங்கு தன்னந்தனியாக தங்கினாள். அந்த ஊழ்கநுண்சொல்லை விழிப்பிலும் துயிலிலும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

எட்டுமாதம் நிறைவுற்றபோது அவள் ஒரு கனவு கண்டாள். நடந்து செல்கையில் தரையிலிருந்து ஒளிரும் கல் ஒன்றை அவள் எடுத்தாள். அது விண்மீன் உதிர்ந்து கிடந்ததுபோல் தோன்றியது. கையில் எடுத்துப் பார்த்தபோது கனிபோல் அழுந்தியது. உதட்டில் வைத்துப் பார்த்தபோது இனிமையும் நறுமணமும் நாசியை வந்தடைந்தன. அந்த ஒளிரும் கனியை அவள் விழுங்கினாள். அந்த ஊழ்கநுண்சொல் அது என அக்கல் உள்ளே நுழைந்தபோது உணர்ந்தாள். விழித்துக்கொண்டபோது தன் வயிற்றைத் தொட்டு கணவர் தன் குழவிக்கு ரத்னாகரன் என்று பெயரிட வேண்டுமென்று சொன்னதை நினைவுற்று விழி நீர் உகுத்தாள். ரத்னாகரா ரத்னாகரா ரத்னாகரா என மும்முறை அழைத்தாள்.

மாதம் திகைந்து நான் பிறந்தபோது எங்கள் வால்மீகக் குடியினரின் வழக்கப்படி காட்டுவிலங்குகளின் பெயர்களைத்தான் இடவேண்டுமென்று மூத்தோர் சொன்னார்கள். ஆனால் எனக்கு ரத்னாகரன் என்று பெயரிடுவதில் அன்னை உறுதியாக இருந்தாள். ஆகவே அப்பெயரை நான் அடைந்தேன். ஆனால் என் குலத்தோர் எவரும் அப்பெயரில் என்னை அழைக்கவில்லை. தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் வால்மீகிகள் என்றே அழைத்துக்கொள்வது வழக்கம். ஆகவே நான் வால்மீகியாகவே வளர்ந்தேன்.

என் அன்னை எனக்கு எதையும் கற்றுத்தரவில்லை. எந்தையின் பெயரை மட்டுமே சொன்னாள். நான் வளர்ந்து வில்லவனும் வேட்டைத் திறன் கொண்டவனுமாக மாறினேன். எங்கள் குலத்தில் எவருக்கும் சொல்பயிலும் வாய்ப்பில்லை. மூத்தோர் சொல்லும் குலக்கதைகளும் வேட்டைக்கதைகளும் அன்றி பிறிதெதையும் செவிகொள்ளவும் கூடவில்லை. வேட்டையில் நான் என்னை கண்டுகொண்டேன். வேட்டையை பசிக்காகத்தான் நிகழ்த்துவதாக வேடர்கள் சொல்வதுண்டு. அது பொய். இங்கே எந்த உயிரும் பசிக்காக மட்டும் வேட்டையாடுவதில்லை. எல்லா செயல்பாடுகளும் விளையாட்டுகளும் கூடத்தான்.

எந்த இளைஞனும் பசிக்காகவோ சுவைக்காகவோ மட்டும் வேட்டையாடுவதில்லை. வெல்லும் பொருட்டும் தன்னை அதில் கண்டடையும் பொருட்டும் மட்டுமே அவன் வில்லேந்துகிறான். பிறரைவிட மேலானவனாக, தான் முன்பு அடைந்ததைவிட ஒருபடி மேலே சென்றவனாக, தன்னைப் பற்றி பிறர் எண்ணுவதை ஒவ்வொரு முறையும் கடந்து செல்பவனாக உணரும் பொருட்டே விற்தொழில் பயில்கிறான். நானும் அவ்வாறே. பறக்கும் பறவையை அறைந்து வீழ்த்தி அது நிலம் தொடுவதற்குள் மீண்டும் வில் எடுத்து அம்பால் அறைந்து வானில் எழுப்புவேன். அம்புகளாலேயே அதை வானில் பறக்க வைப்பேன். நீர்நிழல் பார்த்து பறவைகளை வீழ்த்துவேன். நீருக்குள்ளிருக்கும் மீனை எய்து பிடிப்பேன். பறக்கும்போதே பறவையின் விழிகளை அம்பால் துளைப்பேன்.

என் வில்லால் இயலாதது ஒன்றில்லை என்று தருக்கினேன். பின்னர் ஏதோ ஒரு கணத்தில் வில்லில் சலிப்புற்றேன். வில்லென்பது நம் உள்ளில் எழும் விசையில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்கிறது. வில்லேந்துவதற்கு முன் நம்மில் எழுவதில் ஒரு பகுதியே அம்பெடுக்கையில் கூடுகிறது. நாணில் அமைவது அதிலொரு பகுதி. அம்பென எழுவது இன்னும் ஒரு சிறு பகுதி. இலக்கடைவது பிறிதொரு துளி. ஒவ்வொரு முறை இலக்கடையும்போதும் ஏமாற்றம் கொள்ளத்தொடங்கினேன். பின்னர் நான் அம்பையும் வில்லையும் தொடுவதை வெறுத்தேன். வேட்டைக்கு மட்டுமே அம்புகளை தொட்டேன். என் வெளி சுருங்கி என் உடலுக்குள் மட்டுமானதாகியது.

பறவைகளை வேட்டையாடி கொண்டுசென்று வழியோரம் நின்று அவ்வழி செல்லும் வணிகர்களிடம் விற்று அவர்களிடமிருந்தே பொருட்களை வாங்கி குடிக்கு மீள்வது என் குலத்து ஆண்களின் வழக்கம். சாலைகளில் முழுக்க நாங்கள் இருபுறமும் நின்றுகொண்டிருப்போம். அவ்வழி செல்லும் வணிகர்களை கூவிக்கூவி அழைப்போம். ஆடைகளும் படைக்கலக் கருவிகளும் இனிப்புணவும் அவர்களிடம் இருந்தன. ஒரு நாள் முழுக்க காட்டில் உலாவி வேட்டையாடி கொண்டுவந்த மான்தோலோ புலித்தோலோ ஒரு முறை உண்ணும் அளவுக்கு இனிப்பாக மாறியது. ஒருமுறை தொடுக்கும் அம்பு அளவுக்கே மதிப்பு கொண்டது. ஆனால் வாழ்க்கை அவை இன்றி நிகழவும் இயலவில்லை. முன்பெல்லாம் எங்களுக்கு ஒருநாள் வேட்டை என்பது ஒரு வார காலம் ஓய்வும் களியாட்டும். மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருநாளும் இரவும் பகலும் வேட்டையாடியாகவேண்டும் என்றாயிற்று.

ஒவ்வொன்றிலும் நான் சலிப்புற்றுக்கொண்டிருந்தேன். இங்கல்ல, இவையல்ல என்றொரு விளி என்னில் எழுந்தது. என் குலத்திலிருந்து நான் அகன்றகன்று சென்றேன். அவர்களின் உணர்வுகள் ஒவ்வொன்றும் பொருளற்றவையாக தோன்றலாயின. ஏதோ ஒரு கணத்தில் என் அன்னையே ஒரு பண்படா விலங்கெனத் தோன்ற திடுக்கிட்டு தன்னுணர்வு கொண்டு என்னை நானே வெறுத்துக்கொண்டேன். அன்று அன்னையிடம் சென்று எனக்கு ஒரு பெண் தேரும் படி ஆணையிட்டேன்.

அன்னை நான் என் குலத்தில் மணம்செய்வேன் என்பதையே எண்ணியிருக்கவில்லை . “என்ன சொல்கிறாய்? உணர்ந்துதான் சொல்லெடுக்கிறாயா?” என்று என்னிடம் கேட்டாள். “நம் குடிப்பெண் ஒருத்தியை மணந்துகொள்ள விழைகிறேன். இங்கே எனக்கொரு குடி உருவாகவேண்டும்” என்றேன். “உனக்கான பெண்ணை நீ தேடிக்கொள்” என்றாள் அன்னை. “எனக்கான பெண் இங்கேயே வரவேண்டும்… இப்போதே. ஒருநாள் பொறுக்க என்னால் இயலாது” என்றேன். “அறிவிலிபோல் பேசுகிறாய்” என்று அன்னை சொன்னாள். “இல்லையேல் நான் அம்பால் என் கழுத்தை அறுத்துக்கொள்வேன்” என்று கூவினேன்.

அன்னை திகைப்புடன் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கற்பனையில் நான் வில்லுடன் வால்மீகத்திலிருந்து கிளம்பி அறியா நிலங்களுக்குச் சென்று வீரர்களை வென்று நகரங்களுக்குள் புகுந்து இளவரசிகளை மணம்புரிந்துகொண்டு வருவேன் என வளர்த்திருந்தாள். என் வில்லிலிருந்து என் குடி புகழ்பெற்று எழும், வான்மீகத்தின் புற்றுவீடுகள் ஏழடுக்கு மாளிகைகளாகும், இரவும் பகலும் ஒளி நிறைந்திருக்கும் நகரமொன்று அக்காட்டிற்குள் எழும் என கனவு கண்டாள். அப்படி எத்தனையோ கதைகளை அவள் கேட்டிருந்தாள். அவள் முனிவரை சந்திப்பதற்கு முன்னரே அக்கனவுகள் அவளுக்குள் இருந்தன.

பல நாட்கள் அவளால் அந்த ஏமாற்றத்திலிருந்து வெளிவர இயலவில்லை. இரண்டு நாட்களுக்குப் பின் என்னிடம் மீண்டும் “நீ மெய்யாகவே இங்கு மணம்புரிந்து தங்க எண்ணுகிறாயா?” என்றாள். “ஆம், உடனே எனக்கு பெண் வேண்டும்” என்று சொன்னேன். “நீ இப்போதெல்லாம் வில்லை எடுப்பதே இல்லை. காட்டில் இருந்து கிழங்குகளை மட்டும் அகழ்ந்துகொண்டு வருகிறாய். உன் கண்ணெதிரில் மான்கூட்டம் கடக்கும்போது கை ஓய்ந்து அமர்ந்திருக்கிறாய் என்று உன் தோழர் சொன்னார்கள். நீ வேட்டையில் ஆர்வமிழக்கிறாய் என்பதுகூட எனக்கு ஒருவகையில் உவப்பாகவே இருந்தது. இங்குள்ள வாழ்க்கையை விட்டு விலகுகிறாய், பிறிதெங்கோ செல்லவிருக்கிறாய் என்று எண்ணினேன்” என்றாள்.

“இல்லை, நான் பிறிதெங்கும் செல்ல எண்ணவில்லை. செல்லும் தொலைவுகள் எனக்கு மேலும் சலிப்பை அளிக்கின்றன. இங்கு மீண்டும் அமிழ்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். இதுவரை சென்ற தொலைவுகள் அனைத்தையும் கரைத்தழிக்க விரும்புகிறேன்” என்று அன்னையிடம் சொன்னேன். அவளால் என்னை புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் “மெய்யாகவா சொல்கிறாய்? இங்கேயே இருக்கத்தான் எண்ணுகிறாயா?” என்று கேட்கத்தான் முடிந்தது. பின்னர் அவள் வழக்கம்போல் ஊழை அடைக்கலம்கொண்டாள். சொல்லவிந்தாள். ஆனால் என் விழிநோக்குவதை தவிர்த்தாள். தன்னை மேலும் இறுக்கி உடையாத தனிமைக்குள் புகுந்துகொண்டாள்.

என் குலத்துப் பெண்ணொருத்தியை மணந்துகொண்டேன். என்னைவிட நான்காண்டு முதியவள். முன்னரே அவளுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் இருந்தன. அவள் கணவன் பாம்பு கடித்து உயிர்துறந்திருந்தான். எங்கள் குலமுறைப்படி வரிசையில் அடுத்த ஆணேற்புக்கு உரியவள் அவளே என்பதனால் அவள் எனக்கு மனைவியானாள். அவள் பெயர் விரூபாக்ஷி. எனக்கு அவளில் மேலும் ஏழு குழந்தைகள் பிறந்தன. என் குடியின் மிகமிக அழகற்ற பெண் அவள்தான். அவளுக்கு அவள் அன்னை இட்ட பெயர் அது அல்ல. ஊரார் இளிவரலாக விளித்தது, அவ்வண்ணமே ஆகியது.

ஆனால் எனக்கு பெண் உடலே போதுமென்றிருந்தது. அவளிடம் நான் பேசியதுண்டா, நேராக விழிகொண்டு நோக்கியதுண்டா என்றே ஐயுறுகிறேன். அவள் வெறும் தசை. ஆனால் உடல் திரண்ட விலங்கு. காட்டுவிலங்கின் ஆற்றலும் விசையும் கொண்டவள். விலங்குகளுக்குரிய கெடுமணம். விலங்குகளுக்குரிய கட்டற்ற உணர்வுகள். என்னில் எழுந்த விலங்குக்கு உரிய இணை அவளே. விலங்குகள் கெடுமணத்தையே விரும்புகின்றன.

ஏழாண்டுகள் நான் வெறிகொண்ட காமத்தில் என்னை முற்றாக அழித்துக்கொள்ள இயலுமா என்று பார்த்தேன். காமம் கொள்ளுந்தோறும் பெருகுவது, விலக எண்ணுகையில் பேருருக்கொள்வது, ஒருபோதும் மானுடனை தன் பிடியிலிருந்து விட்டுவிடாதது என்று மூத்தோர் சொல்லி கேட்டிருந்தேன். அதன் ஆயிரம் கைகள் என்னைப் பற்றி நிறுத்துமெனில் நன்றென்றே எண்ணினேன். ஆனால் மிக விரைவிலேயே காமம் என்னை கைவிடத் தொடங்கியது. அச்செயலிலிருந்த விலங்கியல்பு என் கருத்தை அடைந்ததும் காமம்கொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும் என் நினைவில் எழுந்து அவள் உடல்மேல், என் உடல்மேல் ஒவ்வாமையை உருவாக்கியது. நான் மீண்டும் கசந்து தனியனானேன். என் உள் உலர்ந்து தக்கையாகி உடலோட்டுக்குள் பிரிந்து நின்றது.

மீண்டும் காடுகளில் இருளில் வழி தவறி அலைந்தேன். என் கால்களில் மூதாதையரின் வழிகள் இருக்கையில் ஒருபோதும் வழி தவற இயலாதென்று உணர்ந்து மேலும் கசப்பு கொண்டேன். காமத்தை சென்று பற்றிக்கொள்ள முயன்றபோது முலைகுடி மாறிய குழந்தையை அன்னை விலங்கு என சீறி உதைத்து விலக்கியது அது. ஆகவே வஞ்சத்தில் திளைக்க முயன்றேன். சினத்தை வளர்த்துக்கொண்டேன். அனைவரிடமும் பூசலிட்டேன். ஆகவே அனைவராலும் விலக்கப்பட்டேன். விலக்கப்பட்டமையால் வெறுக்கப்பட்டேன். வெறுக்கப்பட்டமை என்னில் வெறுப்பெழுவதற்கு வழியமைத்தது. ஆனால் சில நாட்களிலேயே அதுவும் சலித்தது. ஏனென்றால் என் வஞ்சம் வெறும் நடிப்பென நான் அறிந்திருந்தேன். காமத்தையும் வஞ்சத்தையும் எவரும் முடிவிலாது நடிக்க முடியாது. ஏனென்றால் அதில் வேறுவேறு வாய்ப்புகளும் வடிவங்களும் ஊடுவழிகளும் இல்லை.

ஆனால் என் காமத்தின் விளைவென ஒன்பது குழந்தைகள் என் இல்லத்தில் இருந்தனர். ஒன்பதின்மரும் வேட்டை விலங்குகளுக்குரிய வெறிகொண்ட பசியுடன் விளங்கினர். என் மனைவி நான் காமத்தை இழந்ததுமே என்மேல் கசப்பு கொண்டவளானாள். நான் அவள் குழந்தைகளுக்குரிய உணவுடன் மீளாமலானபோது அது வெறுப்பென வெளிப்பட்டது. எப்போதும் என்னை வேட்டைக்கும் உணவுக்கும் துரத்தினாள். “என்ன செய்கிறாய்? பித்தனா நீ? சென்று எங்களுக்கு உணவு கொண்டு வா. உணவின்றி நாங்கள் இறந்தால் மண்ணுக்கடியில் உறங்கும் மூதாதையருடன் நீ சென்றுசேர இயலாது. மண்ணை துளைத்துத் துளைத்து ஆழுலகுக்குச் செல்ல முயன்று சலித்து உயிர்விடும் மண்புழுவாக பிறப்பாய்” என்று அவள் என்னை முனிந்தாள்.

மண்புழுக்களை பார்க்கையில் எல்லாம் இளமையிலிருந்தே உடம்பில் ஒரு நடுக்கை உணர்வதுண்டு. மண்ணில் முட்டி முட்டி துளையிட்டு தோற்று அந்நெளிவையே வாழ்வெனக்கொண்ட பிறவி. எத்தனை பெரிய தீச்சொல் வாழ்நாளெல்லாம் மூடிய வாயில்களில் தலையால் தட்டிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்பது! மண்ணில் நெளியும் கோடானுகோடி மண்புழுக்கள் அனைத்தும் மூதாதையரின் தீச்சொல் பெற்றவை. அவர்கள் அளித்த நெறிகளிலிருந்து வழுவியவை. அவர்களுக்கான கடனை இயற்றாமல் ஒழிந்தவை.

ஒரு நாள் சேற்றுக்கரையொன்றில் அமர்ந்திருந்தபோது முழு உடலையும் நெளித்து நெளித்து மண்ணில் புக முயன்றுகொண்டிருந்த மண்புழு ஒன்றை கண்டேன். கைநீட்டி அதை எடுத்து நோக்கினேன். விழியில்லை, செவியில்லை, மண்ணின் உள்ளே நுழையும் விழைவன்றி வேறெந்த எண்ணமும் அதிலிருப்பதாக தெரியவில்லை. அதை வீசிவிட்டு எழுந்து ஓடினேன். உடம்பெங்கும் முட்கள் கீறின. மூச்சிரைக்க வணிகச்சாலை ஓரமாக வந்து நின்றேன். வெறுங்கையுடன் அங்கு நின்றிருப்பதன் பொருளின்மை அப்போதுதான் தெரிந்தது. அப்போது நான் இறந்தேன். மறுகணம் மற்றொருவனாகப் பிறந்தேன்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 30

குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து தென்கிழக்கு நோக்கி செல்லும் காட்டுப்பாதையில் புதர்களை ஊடுருவியபடி பீமன் புரவியில் சென்றான். அவனது தலைக்குமேல் அன்னைக் குரங்கு ஒன்று “நில்! நில்!” என்று கூவியபடி கிளைகளிலிருந்து கிளைகளுக்கு வால் விடைத்துத் தாவி, ஊசலாடி அமர்ந்து, மீண்டும் துள்ளி கிளை நுனி பற்றி ஊசலாடி அமர்ந்தெழுந்து கூவியபடி உடன் வந்தது. “நில், மைந்தா! நில்!” என்று மீண்டும் அது கூவியது. பீமன் அதன் குரலைக் கேட்டாலும் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தவில்லை. தன்னுள் ஆழ்ந்து தோள்கள் தளர்ந்து உடல் முன்னால் சாய்ந்து ஊசலாட புரவியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் உடலிலிருந்து எந்த ஆணையையும் பெறாவிட்டாலும்கூட அவன் உள்ளத்தை அறிந்ததுபோல் புரவி பாய்ந்தோடியது.

அதன் குரல் கேட்டு மேலும் மேலும் குரங்குகள் வந்து சேர்ந்துகொள்ள தலைக்கு மேல் சுழல்காற்று ஒன்று கிளையுலைத்து இலைஉதிர்த்துச் சுழன்று உடன்வருவதுபோல் தோன்றியது. “நிறுத்துங்கள் அவனை! மைந்தா, நில்!” என்று அன்னைக் குரங்கு கூவிக்கொண்டிருந்தது. பீமன் நடுவே வந்த பிலம் ஒன்றை புரவியில் தாவிக்கடந்தான். கூழாங்கற்கள் புரவியின் குளம்பில் பட்டு உதிர்ந்து பிலத்தின் ஆழத்திற்குள் இறங்கின. அங்கே முட்டையிட்டு குழவிகளை ஈன்று நிறைந்து நெளிந்துகொண்டிருந்த நாகங்கள் சீறி தலை தூக்கின. அவற்றின் குழவிகள் அஞ்சி உடல் நெளித்து தளிர்பத்தி விரித்தன.

பீமனின் புரவி சூழ்ந்திருந்த எதையும் உணராததுபோல், இலக்கொன்றையே அறிந்ததுபோல் சென்றது. பிறிதொரு குரங்கு தூமவர்ணி என்னும் அந்த அன்னைக் குரங்குடன் இணைவந்தபடி “அவர் எங்கு செல்கிறார் என்று தெரியுமா?” என்று கேட்டது. அன்னைக் குரங்கு “எங்கெனினும் இப்போது அவன் செல்வது தீய இலக்கிற்கே” என்றது. “ஏன்?” என்றது இன்னொரு குரங்கு. தூமவர்ணி பல்காட்டிச் சீறி “அறிவிலி, அவன் கைகளை பார். அந்தக் கலம் நிறைய குருதி இருக்கிறது. அது மானுடக் குருதி… உன் மூக்குமா அடைந்துவிட்டது?” என்றது. இன்னொரு குரங்கு தாவியபடி “ஆம். அது மானுடக் குருதி. அது உறையத்தொடங்கியிருக்கிறது. அதன் மேற்பரப்பில் கரிய படலம் உருவாகி அசைவில் நலுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது” என்றது. “ஆம், வாடிய செம்மலரிதழ்போல சுருக்கம் கொண்டிருக்கிறது” என்றது இன்னொரு குரங்கு.

“அக்குருதியின் அனல் அணையத்தொடங்கியிருக்கிறது. இன்னும் சற்று நேரத்தில் அது கரியென்றாகும்” என்றது ஒரு குரங்கு. பீதகர்ணி என்னும் தாட்டான் குரங்கு ஆழ்ந்த குரலில் “அவன் அக்குருதியுடன் எங்கு செல்கிறான் என்று எனக்கு தெரியும்” என்றது. “ஏதேனும் கொடுந்தெய்வத்திற்கு அதை பலியென அளிக்கப்போகிறான். கற்சிலை ஒன்றின் மேல் அதை ஊற்றி முழுக்காட்டு நிகழ்த்துவதே அவன் எண்ணம்.” தூமவர்ணி பெருமூச்சுடன் நின்று “இனி அவனை தொடர்வதில் பயனில்லை” என்றது. பீதகர்ணி “நாம் அவன் மேல் குதிப்போம். அவனை கைகால் பற்றி நிறுத்துவோம்” என்றது. சௌவர்ணன் என்னும் ஆண்குரங்கு “நம்மினும் பன்மடங்கு ஆற்றல் கொண்டவன் அவன். நம் போர்முறைகளை நம்மைவிட அறிந்தவன். அவனிடம் நாம் போரிட இயலாது” என்றது.

குரங்குகள் ஒவ்வொன்றாக கிளைகளில் நின்றுவிட பீமன் ஒற்றையடிப் பாதையில் குறையா விரைவில் சென்றுகொண்டிருந்தான். குரங்குகள் மரங்களின் எல்லை வரை வந்து கிளை நுனியில் எழுந்தமர்ந்து உரக்க கூச்சலிட்டன. தூமவர்ணி “மைந்தா, பேருருவம் கொண்டவனாயினும் இதுவரை வாழ்வின் பொருளறியாதவன் நீ” என்று கூவியது. “நில், அன்னை சொல் கேள்! நில்!” பின்னர் துயருடன் “அவன் செவிகள் மூடியிருக்கின்றன. தன்னை வெறுப்பவனும் தன்னை வழிபடுபவனும் செவிகளை மூடிக்கொள்கிறான்” என்றது.

பிற குரங்குகள் அதைச் சுற்றி அமர்ந்தன. “அவன் பெருந்துயர் நோக்கி செல்கிறான்” என்று தூமவர்ணி சொன்னது. “இறப்பா? சிறுமையா?” என்றது சௌவர்ணன். “மீள முடியாத உண்மையைப்போல் பெருந்துயர் அளிப்பது வேறு ஏது?” என்று தூமவர்ணி சொன்னது. “அது அவனை சிறைப்படுத்துமா?” என்றது பீதகர்ணி. “இல்லை, எல்லா உண்மைகளும் விடுதலை அளிப்பவையே” என்று அன்னை சொன்னது. “எனில் அதை அவன் அறிந்துகொள்வதல்லவா நன்று?” என்றது சௌவர்ணன்.

தூமவர்ணி சீற்றத்துடன் பற்களைக் காட்டி “எந்த அன்னையாவது தன் மைந்தன் பட்டு உலகறிந்து முதிரவேண்டுமென்று எண்ணுவாளா? தன் மைந்தனின் அலைக்கழிப்பும் துயரும் வாழ்வை அறியாததனால் அமைவதே என்று அறிந்தாலும் மைந்தர் முதிர்ந்து வாழ்வறியவேண்டுமென்று பெற்றோர் விரும்புவார்களா?” என்றது. பீதகர்ணி “ஆம், என்றும் உலகறியா சிறுமைந்தராக அவர்கள் இருக்கவேண்டும், இவ்வுலகே குவிந்து அவர்களை காக்கவேண்டும் என்றுதான் இவ்வுலகெங்கும் அன்னையர் எண்ணுகிறார்கள்” என்றது.

“ஏன்?” என்றது அப்பால் வந்து கிளையில் அமர்ந்த சிறுகுரங்கான மூர்த்தன். தூமவர்ணி சலிப்புடன் தலையசைத்து “அறியேன். மானுடர் எவ்வண்ணம் உணர்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள்தான் கூறவேண்டும். மைந்தர் முதிர்கையில் தந்தையர் தங்கள் இறப்பை உணர்கிறார்கள். அன்னையர் பொருளின்மையை சென்றடைகிறார்கள். அதனாலாக இருக்கலாம். அன்றி முதிர்வென்பதே இறப்பை நோக்கிய செலவு என்று உணர்ந்ததனாலாக இருக்கலாம்” என்றது.

அனைத்துக் குரங்குகளுக்கும் பின்னால் மூச்சிரைக்க வந்த மிக முதிர்ந்த பெருங்குரங்கான கும்போதரன் கிளைக்கவரில் அமர்ந்து வாலை தொங்கவிட்டு சாய்ந்துகொண்டு “அவ்வாறல்ல. இளமையில் அறியாமையே களிப்பும் துயரும். வளர்தல் என்பது அறிதல். பின்னர் அறிதலே களிப்பும் துயரும். அறியாமையும் அறிவும் அறிபவனுடன் விளையாடுகின்றன. அறிதலும், அறியாமையை கண்டடைதலும், மீண்டும் அறிதலும், அறிதொறும் அறியாமை காண்டலும் என நிகழும் அந்த விளையாட்டே வாழ்வின் கொண்டாட்டம். வலியும் துயரும் கொண்டாட்டமே என்று அறிக! ஊசல் பின்னகராவிடில் முன்னெழ இயலாது” என்றது.

இளம்குரங்குகள் அதை நோக்கின. கும்போதரன் “முதிர்ந்தபின் அறிபவை அனைத்தும் மலைகளைப்போல் மாறாது நிலைகொள்ளும் மெய்மைகள். பெருமெய்மைகள் அனைத்தும் அறிபவனுக்கு வெறுமையை மட்டும் அளிக்கின்றன” என்றது. “ஏன்?” என்று சிறுவனாகிய புஷ்பகர்ணி அதை நோக்கி தாவிச் சென்று அருகே நின்று தலைசரித்து இமைமூடி விழிமின்னி கேட்டது. “ஏனெனில் இங்கு மகிழ்ச்சியென்று நாம் அறிவது அனைத்தும் ஆணவத்தின் பிறிதொரு வடிவையே. வெல்வது, நுகர்வது, ஈவது என நாம் இங்கு கொண்டாடும் அனைத்தும் ஆணவத்தின் தோற்றங்களைத்தான். மெய்யறிவு ஆணவத்தை அழிக்கிறது. மகிழ்வை மறைத்துவிடுகிறது” என்று கும்போதரன் சொன்னது.

“ஆணவ அழிவு என்பது பேருவகை என்றல்லவா கேட்டிருக்கிறேன்?” என்று மரங்களுக்கிடையிலிருந்து ஒரு பெண்குரங்கு சொன்னது. கும்போதரன் திரும்பி அந்த இளம் பெண்குரங்கை சற்று நேரம் பார்த்தது. அதுவரை பேசிய அனைத்தையும் மறந்து அரைத்துயிலில் ஆழ்ந்தது. புஷ்பகர்ணி பாய்ந்து அதன் அருகே வந்து அதன் காலைப்பற்றி அசைத்து “சொல்லுங்கள், தாதையே” என்றது. சற்றே இழுபட்ட வாயிலிருந்து எச்சில் கோழை வழிய அதை கையால் துடைத்துக்கொண்டு “என்ன? என்ன?” என்றது கும்போதரன். “சற்று முன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தீர்களே…” என்றது இன்னொரு இளமைந்தனாகிய மூர்த்தன். “என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?” என்றது கும்போதரன்.

புஷ்பகர்ணி கிளைபற்றி மேலேறி அதன் தலையருகே வந்து சிறு கிளையில் அமர்ந்து “மெய்மையை அறிவது துயரென்றீர்கள். அது மகிழ்வென்றல்லவா சொல்லப்பட்டுள்ளது என்று அவர் கேட்டார்” என்றது. “ஆம், மெய்யறிந்து அதை சென்றடைந்தவர்கள் கூறிய சொற்கள் அவை. அது மகிழ்வென்றே உரைக்கின்றன நம் உடலில் எழும் மூதாதையர் குரல்களும். மானுடரின் நூல்களில் பதிந்துள்ள சொற்களும் மற்றொன்று கூறவில்லை. ஆயினும் நாம் அறியும் மெய்மையின் கணத்தோற்றங்கள் அனைத்தும் நாம் கொண்டுள்ள அனைத்தையும் பொருளற்றவையாக்கி சோர்வையும் சலிப்பையும் வெறுமையையும் மட்டுமே அளிக்கின்றன” என்றது கும்போதரன்.

சற்று நேரங்கழிந்து பீதகர்ணி “ஆம், நான் இவ்வாழ்வில் பொருட்படுத்தக்கூடிய எதையேனும் அறிந்திருக்கிறேன் என்றால் அதன்பின் நெடுநாட்கள் வெறுமையை மட்டுமே உணர்ந்திருக்கிறேன். அவ்வெறுமையிலிருந்து என்னை பிடுங்கி அகற்றிக்கொண்டு பொருளற்றவை என்று நன்கறிந்த சிறு செயல்களில் ஈடுபட்டு, சிறு பூசல்களில் ஊடாடி, சிறு விழைவுகளை துரத்திச்சென்று, அவ்வெறுமையிலிருந்து மீண்டு வந்தேன். இங்கு நான் வைத்திருப்பவை அனைத்தும் அதன் பின்னர் நான் திரட்டி என் மேல் அணிந்துகொண்டிருப்பவைதான்” என்றது.

மற்ற குரங்குகள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சில குரங்குகள் எண்ணம்கூர சலிப்புற்றவை என தலையை சொறிந்துகொண்டன. பீதகர்ணி தொடர்ந்தது “அவ்வப்போது தனிமையில் அவ்வெறுமையை சென்று தொடுகையில் என் உள்ளம் திடுக்கிட்டு குளிர்ந்து உறைகிறது. அக்கணமே அதை உதறி மீண்டு வந்து இவற்றில் என்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறேன்” என்றது. சௌவர்ணன் “ஏன் நீ அறிந்தவற்றில் சென்று நிலைகொள்ள முடியவில்லை?” என்றது. “அங்கு செல்ல நான் இங்கிருக்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிடவேண்டும். நான் அறிந்து திளைத்து அறிதல்களாகவும் நினைவுகளாகவும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ள ஒவ்வொன்றையும். எண்ணவே அச்சம் கொள்கிறேன்” என்றது பீதகர்ணி.

“ஒவ்வொரு அறிதலும் ஒரு சிறு இறப்பு” என்றது கும்போதரன் எங்கிருந்தோ என. அக்குரல் அதன் வாயிலிருந்துதான் எழுந்ததா என்னும் ஐயம் பிற குரங்குகளுக்கு ஏற்பட அவை மெய்ப்பு கொண்டன. “ஆனால் மெய்மை விடுதலை செய்கிறது என்கிறார்கள். நீ இப்போது கையில் வைத்திருக்கும் ஒவ்வொன்றும் உன்னை இங்கு கட்டிப்போடுவன. இவை உன்னால் தாள முடியாத துயரை எப்போதுமே அளிக்குமெனில் அக்கணமே அவற்றை உதறிவிட்டு நீ உள்ளே வைத்திருக்கும் அந்த மெய்மையை சென்று தொட்டுவிடுவாய். அதை பற்றிக்கொண்டு இவையனைத்தையும் துறக்க முயல்வாய்” என்றது தூமவர்ணி.

கும்போதரன் “மெய்மை விடுதலை செய்கிறது” என்று தானிருந்த மாற்றுலகிலிருந்து தனக்கே என சொன்னது. “விடுதலை என்பது இழப்பும் கூடத்தான். இழப்பவற்றின் ஏக்கம் விடுதலை கொண்ட எவருக்கும் சற்று நாள் இருக்கும். பெருநோய் கொண்டு வலி சூடித் துடிப்பவர்கள்கூட அதிலிருந்து விடுதலை கொண்டதும் அவ்வலியை நினைத்து சற்று ஏங்குவதை பார்த்திருக்கிறேன். தன்னிடம் இருந்த நன்றோ தீதோ விலகிச்சென்றால் மானுடன் ஏக்கம் கொள்கிறான். ஏனெனில் அதை தன்னுடையதென்றே அவன் உணர்கிறான். எதுவாயினும் அது தன் ஆணவத்தின் ஒரு பகுதியே என ஆழத்தில் அறிந்திருக்கிறான்.”

“அந்த ஏக்கத்தையும் கடந்துவிட்டால்தான் மெய்மை அளிக்கும் விடுதலை உவகையை அளிக்கத்தொடங்கும். அது பிறிதொன்றால் மறுநிகர் செய்யப்படாத உவகை என்பதனால் கணந்தோறும் பெருகும். பெருகுந்தோறும் பெறுபவனையும் பெருகவைப்பதனால் திகட்டுவதில்லை. மூதாதையர் சொல்லைக்கொண்டு நோக்கினால் பெறுபவன் பெறுபொருளாகவே மாறுவதனால் பெறுவதென்பதே நிகழாமலாகி பெருவெளியென்று விரிந்து இருப்பும் இன்மையும் அகன்று பரம் என நின்றிருக்கும் நிலை அது.”

சீற்றத்துடன் பெண்குரங்கான விருக்ஷநந்தினி கேட்டது “பிரம்மம் மானுடனுடன் ஏன் அவ்வாறு விளையாட வேண்டும்?” பீதகர்ணி “எனக்கு புரியவில்லை. என்ன விளையாட்டு?” என்று கேட்டது. “இங்கு இத்தனை இனிய காட்டை, இன்கனிகளை, அழகிய சுனைகளை, காற்றை, ஒளியைப் படைத்து நம்மை சூழ வைத்திருக்கிறது. நாம் அதில் ஆடிக் களிக்கிறோம். உடன் நோயையும் இறப்பையும் பின்னி அனைத்தையும் மறுநிகர் செய்திருக்கிறது. மகிழ்கையில் துயரையும் நலம்கொள்கையில் நோயையும் வாழ்வில் சாவையும் எண்ணி எண்ணி நாம் நிலையழிகிறோம்.”

அதன் குரல் ஓங்கியது. “இவையனைத்திற்கும் அப்பால் இவையனைத்தும் பொருளற்றவை என்று காட்டும் ஒன்றை நிறுவி அதன் ஒரு துளி சுவை அனைவருக்கும் ஒருகணமேனும் அமையும்படி வகுத்துள்ளது. இங்கிருக்கும் நன்மை தீமைகளில் ஊசலாடி எங்கோ இருக்கும் இவைகடந்த ஒன்றை சற்றே அறிந்து முழுதடைய ஏங்கி எத்திசையும் தேடி இங்கிருந்து அங்கென முடிவிலா ஊசலாட்டத்தை அடைந்து ஒருகணமும் நிலைபெறாமல் அழியும் பொருட்டே உலகிலுள்ள உயிர்களனைத்தும் நெறிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.”

“அறிவென்பது பிரம்மம் அளித்துள்ள ஒரு கொடை. அதனூடாக அறிவுகொண்டோர் தன்னை வந்தடையவேண்டுமென்று அது எண்ணுகிறது” என்றது கும்போதரன். “நீ அறியமாட்டாய், இங்குள உயிர்கள் ஒவ்வொன்றும் முற்பிறவியில் நன்மை செய்தவை. நலம் பேணி, வீரம் விளைவித்து, அறம் நின்று, தவமியற்றி, மேலும் மேலும் பிறவியெடுத்து அறிவடைந்து அகம் கூர்கொண்டு மெய்மையை சென்றடைகின்றன. பிரம்மம் பல்லாயிரம்கோடித் துளிகளாக தன்னை சிதறடித்து ஒவ்வொரு துளியையும் தன்னை நோக்கி ஈர்த்து தானென இணைத்து முடிவிலாது தன்னை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறது.”

“இச்சொற்கள் இங்கு நின்றுவிடுவதே நல்லது. இவற்றை நாம் மீளமீளப் பேசுவதனால் பொருளொன்றுமில்லை. முதியோர் எப்போதும் இவற்றை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இளையோர் அவற்றை முற்றறியக் கூடுவதுமில்லை. எங்கேனும் ஒரு தலைமுறையில் முதியோர் இவற்றைக் கூறுவதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள் என்றால் நம்மைப்போன்ற மரமானுடர்களும் அவர்களைப் போன்ற நிலமானுடர்களும் விடுதலைபெறுவோம்” என்றது பீதகர்ணி.

கும்போதரன் “ஆம், நானும் அதை எண்ணுவதுண்டு. துள்ளித் திரியும் என் சிறார்களிடம் ஒருபோதும் இவற்றை கூறலாகாதென்று. ஆயினும் இங்கிருக்கும் ஒவ்வொன்றும் நான் உணர்ந்த ஒன்றுக்கு சான்று கூறுவனவாக தன்னை மாற்றிகொள்கையில், ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் கூறுவதற்கு ஒன்று என்னிடம் எழுந்து நாகொண்டு துடிக்கையில் உளம் அடக்கி அமர்வது அத்தனை எளிதாக இல்லை” என்றது. நீள்மூச்சுடன் “நன்று. கூடுமானவரை கூறிவிட்டோம். இங்கு நிறுத்திகொள்வோம்” என்று சொல்லி விழிகளை மூடிக்கொண்டது.

எப்போதும் அச்சொற்கள் அவ்வண்ணம் திசைமுடிவில் முட்டி அறுபட்டு நிலைகொள்வதை அறிந்திருந்த குரங்குகள் ஆங்காங்கே சென்று அமர்ந்தன. சிறிய குரங்குகள் ஒன்றையொன்று துரத்தி கிளைகளில் தாவி விளையாடத் தொடங்கின. முலையருந்தும் மகவுகளை வயிற்றுடன் அணைத்தபடி அன்னைக் குரங்குகள் கவர்கிளையில் அமர்ந்து விழி மூடின. பெண்குரங்குகள் ஒன்றையொன்று பேன் துழாவத்தொடங்க நான்கைந்து முதிய ஆண் குரங்குகள் அப்பால் சென்று ஒரு கிளையில் அமர்ந்து விசைகொண்ட கையசைவுகளுடனும் உறுமல்களுடனும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டன.

கும்போதரன் கால்களை நீட்டி அமர்ந்தது. அதன் விழிகள் சரிந்தன. இளங்குரங்கான மூர்த்தன் அருகே வந்து அதன் தொடை மேல் கைவைத்து “தாதையே, எனக்கொரு கதை சொல்லுங்கள்” என்றது. “உன் நண்பர்கள் அங்கே விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கே சென்று விளையாடு” என்றது கும்போதரன். “நீங்கள் கதை சொன்னால் நான் அந்தக் கதைகளை அவர்களிடம் சொல்வேன்” என்றது மூர்த்தன். “அவர்களிடம் எல்லா கதைகளையும் சொல்லிவிட்டேன்.” கும்போதரன் சிரித்து “அவர்கள் உன் கதைகளை விரும்புகிறார்களா?” என்றது. “அவர்கள் நான் கதை சொன்னால் கேட்பார்கள். சற்று நேரத்திலேயே கதையிலிருந்து விலகிவிடுகிறார்கள்” என்றது மூர்த்தன்.

“ஏன் உனக்கு மட்டும் உள்ளம் விலகவில்லையா?” என்று கும்போதரன் கேட்டது. மூர்த்தன் மேலும் அதன் உடலுடன் ஒட்டிக்கொண்டு “இல்லை, எனக்கு இவர்களின் இந்த விளையாட்டுகளைவிட கதைகேட்பதுதான் உகந்ததாக உள்ளது. இங்கிருக்கும் இந்தக் காடு, காற்று, ஒளி அனைத்தையும்விட கதைகளில் உள்ள காடும் இருளும் ஒளியும்தான் என்னை கவர்கின்றன. கதைகளை கற்பனை செய்துகொள்ளும் பொருட்டே இவற்றையெல்லாம் பிரம்மம் படைத்திருக்கிறதென்று தோன்றுகிறது” என்றது. கும்போதரன் புன்னகையுடன் அச்சிறுகுரங்கின் புன்மயிர் பிசிறி நின்ற தலையைத்தொட்டு “ஆம், நீ பிறிதொருவன். இளமையில் உன்னைப்போலவே நானும் இருந்தேன்” என்றது.

“என்னுடன் பிறந்தவர்கள் கிளையிலிருந்து கிளை தாவி மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கையில் உச்சிக்கிளை நோக்கி சென்று நுனியில் அமர்ந்து விரிந்த வானை நோக்கி எதையென்று தெரியாமல் எண்ணி ஏங்கி விழிநீர் விடுபவனாக இருந்தேன். கனிந்த பழத்தை பார்க்கையில் அச்செம்மையும் மணமும் நான் அறியாத எவரோ எனக்களிக்கும் பரிசென்று கருதினேன். நோயுற்று மறைந்துகொண்டிருக்கும் முதியவர்களைப் பார்க்கையில் அவர்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாத நீர்ப்பரப்பொன்றில் மூழ்கிக்கொண்டிருப்பவர்களாக, அடியிலிருந்து ஒரு கை அவர்களை இழுத்து எடுத்து தங்கள் மடியில் வைத்துக்கொள்வதாக கற்பனை செய்தேன்” என தொடர்ந்தது.

“பிறருடைய உடலுரமும் கிளைதாவும் விசையும் எனக்கு கூடவில்லை. என்னை அவர்கள் ஏளனம் செய்தார்கள். ஆனால் உள்ளூர என் மேல் மதிப்பும் கொண்டிருந்தார்கள். என் தோழன் என்னைவிட மும்மடங்கு ஆற்றல் கொண்டவன். இருமடங்கு பெரிய உடல் கொண்டவன். என்னை எப்போதும் கேலிச்சொற்களால்தான் அழைத்து வந்தான். ஆனால் இவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் என்னை பாதுகாத்தான். இக்குடியின் தலைவன் என்று அவன் ஆனபோது அவனுடைய தோழனாக நானும் குடித்தலைமைக்கு பொறுப்பேற்றேன். சென்ற மழைக்காலத்தில் அவன் உயிர்துறப்பதுவரை நானும் இணைந்தே இக்குடியை நடத்தினேன்.”

“இதை இவ்வளவு பெருக வைத்தது அவன் தோள்வல்லமை. அவனுடைய கொடிவழியில் வந்தவன் நீ. நீ கதைவிழைவு கொண்டிருக்கிறாய். என் மைந்தர் தோளாற்றல் கொண்டுள்ளனர். எப்போதும் ஒருவர் நம் குடியில் இப்படி இருந்துகொண்டிருப்பார்கள்” என்றது கும்போதரன். உடனே சற்று உளம் சோர்ந்து “இவ்வாறு இருப்பது நன்றோ தீதோ என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் கொண்ட அலைக்கழிப்புகள் எதையும் என் தோழன் அடையவில்லை. இங்கு உள்ள இன்பங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் அடைந்தான். ஆற்றல் மிக்க அரசன் என்று மலைமானுடக்குடிகள் அனைவரும் அவனை புகழ்ந்து நினைவில் கொண்டிருக்கிறார்கள். இங்கு எதையும் அவன் இழக்கவில்லை. விண்புகுந்து அங்கும் எதுவும் அவனுக்கு குறையப்போவதில்லை” என்றது.

“ஆனால் நான் ஐயமின்றி இங்குள்ள எதையும் தொட்டதில்லை. அடைந்த எதிலும் நிறைவு கொண்டதில்லை. இங்கிருந்து அகன்றால் அங்கும் எனக்கு நிறைவுண்டா என்று தெரியவில்லை. நான் அறிவுள்ளவன் என இளமையில் தருக்கினேன். ஆனால் அவ்வப்போது அவனைப் போலிருந்தால் நன்றோ என்று நான் எண்ணுவதுண்டு. ஒருபோதும் அவனென்று நான் ஆகக்கூடும் என்று எண்ணியதில்லை. ஆக விழையாமலும் இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒருகணமேனும் நானென்று இருக்க அவன் விழைந்திருப்பானா? அவ்வாறு உணர்ந்ததே இல்லை” என்றபின் “கதை சொல்லும் உளநிலையில் நான் இல்லை. உன் அன்னையிடம் சென்று கேள். அவள் சொல்வாள்” என்றது. மீண்டும் உடல் தளர்த்தி விழிமூடி கும்போதரன் துயிலத்தொடங்க மூர்த்தன் கிளைநுனிகளில் தொங்கி ஊசலாடி தன் அன்னையை நோக்கி சென்றது.

மூர்த்தன் தூமவர்ணியை அணுகி அதன் மென்மயிர்த் தோளைப் பிடித்து இழுத்து உலுக்கி சிட்டுக்குருவியின் கூர்குரலில் “அன்னையே, கதை சொல்” என்றது. தூமவர்ணி எரிச்சலுடன் “போ, கதை சொல்லும் நிலையில் நான் இல்லை. நான் கடந்து சென்ற அவனைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றது. “அன்னையே! கதை சொல்லுங்கள், அன்னையே!” என்று அதன் கைகளைப் பிடித்து உலுக்கியது மூர்த்தன். “நான் அவனைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன், மைந்தா” என்றது தூமவர்ணி. “கதை சொல்… கதை சொல்… கதை சொல்” என வெறிகொண்டு உலுக்கியது மூர்த்தன். “சரி சரி, உயிரை எடுக்காதே… அடங்கு… நிறுத்து… சொல்கிறேன்” என்று அன்னை சொல்ல “சரி” என அன்னையின் கைகளை விலக்கி மடியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டது மூர்த்தன்.

“நான் ஒரு மூதாதையின் கதையை சொல்கிறேன்” என்றது தூமவர்ணி. “நிறைய குரங்குகளின் கதையை சொல்லியிருக்கிறீர்கள்” என்று மூர்த்தன் சொல்லியது. அந்நினைவினால் ஊக்கம் கொண்டு அன்னையின் கைகளை விலக்கி பாய்ந்து குருவி போலவே துள்ளி கிளையிலிருந்து கிளை பாய்ந்து சுழன்று அமர்ந்து வால் நெளிய “நிறைய குரங்குகள்! ஒரு குரங்கு அங்கே கடலிலிருந்து கடல் தாவியது. அதன் வாலில் பத்துதலையுள்ள அரக்கன் ஒருவன் பற்றிக்கொண்டான். தன் வாலால் அந்த அரக்கனை சுற்றி எடுத்துக்கொண்டு தாவிச்சென்றது. எட்டுக் கடல்களும் தாவிய பின்னரே அந்த அரக்கனை பார்த்தது. புன்னகைத்து அடடா நீ இங்கிருக்கிறாயா, எனக்குத் தெரியவில்லையே நண்பா என்று சொன்னது.”

அதன் சிறு உடலால் உள்ளிருந்து எழுந்த துடிப்பை தாளமுடியவில்லை. துள்ளித்துள்ளித் தாவியபடி “அரக்கன் பத்து தலையிலும் புண்பட்டு இருபது கைகளும் தளர்ந்து மெய்யாகவே நீ என்னை பார்க்கவில்லையா என்று கேட்டான். பேருருவம் கொண்டெழுகையில் சிறியவை என் பார்வையிலிருந்து மறைந்துவிடுகின்றன. அந்த வடமலையே எனக்கு சிறு கூழாங்கல்லெனத் தெரிகையில் உன்னை நான் எவ்வண்ணம் உணரமுடியும் நண்பா என்று அக்குரங்கு கேட்டது” என்றது. உரக்க நகைத்து துள்ளிக்குதித்து அமர்ந்து கைகளை தலைக்குமேல் விரித்து “அவ்வளவு பேருருவம்… வான் வரை பெரிய உருவம்!” என்றது. மகிழ்ந்து சிரித்து “பெரியது… மிகப் பெரியது!” என்றது.

அன்னை தன் மைந்தனின் தலையிலிருந்த சிறிய சுழியில் சுட்டுவிரலை வைத்து சுழற்றிச் சிரித்து “ஆம், அது பாலியின் கதை. அவன் இந்திரனின் மைந்தன்” என்றது. மூர்த்தன் “அங்கே மரக்கிளைகளின் மேல் அமர்ந்து நாம் தொலைவில் இந்திரனின் மைந்தனை பார்த்தோமே! வில்லேந்தி பொருதிக்கொண்டிருந்தான்… வில்… பெரிய வில்!” என்றது. “ஆம், அவனும் இந்திரனின் மைந்தன் என்றுதான் சொல்கிறார்கள்” என்றது அன்னை. மூர்த்தன் “ஆனால் இவன் இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறான். ஆற்றலற்றவனாக இருக்கிறான். நாமேகூட அவனை வென்றுவிடலாமென்று தோன்றுகிறது” என்றது.

தூமவர்ணி அன்புடன் நகைத்து “உன் அகவையில் அவ்வாறுதான் தோன்றும்” என்றது. மூர்த்தன் நினைவுகூர்ந்து “இன்னொரு குரங்கின் கதை! இது இன்னொரு குரங்கு!” என்று சொல்லி சிறிய சுட்டுவிரலை தலைக்குமேல் தூக்கி, பாசிமணி விழிகளை விரித்து உதடைக் குவித்தது. “முன்பொருநாள் தன் தமையனை ஒரு பெருங்குகைக்குள் பெரும்பாறையைப் புரட்டி வைத்து மூடியது. மிகப் பெரிய பாறை!” தூமவர்ணி “ஆம், அவன் தமையன் அரக்கன் ஒருவனுடன் பொருதியபடி அந்த குகைக்குள் நுழைந்தான். அரக்கன் தமையனை கொன்றிருப்பான் என்று எண்ணி அவ்வரக்கன் வெளியே வந்துவிடக்கூடாது என்று அக்குகையை மூடினான் இளையோன்” என்றது.

“ஒருவேளை தமையன் உயிரோடிருந்திருந்தால்?” என்று குட்டிக் குரங்கு கேட்டது. “அறிவிலி, தமையன் உயிரோடிருந்தால் ஒற்றைக்கையால் அந்தப் பாறையைத் தள்ளி வெளிவந்து விடமாட்டானா?” என்றது தூமவர்ணி. “அந்தப் பாறையை அரக்கன் தள்ளி விலக்க முடியாதா?” என்றது மூர்த்தன். “அரக்கனால் எப்படி அவ்வளவு பெரிய பாறையை தள்ளி விலக்க முடியும்?” என்றது அன்னை. “அன்னையே, அப்படியானால் அந்த அரக்கன் எப்படி தமையனை வெல்ல முடியும்?” என்று மூர்த்தன் கேட்டது. தூமவர்ணி உரக்க நகைத்து “நன்று, நீயே இனிமேல் கதைகளை புனையலாம்” என்றது.

குட்டிக் குரங்கு அருகே வந்து குரல் தாழ்த்தி “வேண்டுமென்றேதான் அந்தக் குகையை மூடினார் அல்லவா?” என்றது. “இருக்கலாம்” என்றது தூமவர்ணி. “வேண்டுமென்றேதான்” என்றது மூர்த்தன். “ஏன்?” என அன்னை கேட்டது. “அந்தக் குரங்கு தன் தமையனின் மனைவிமேல் மையல் கொண்டிருந்தது. அவள் பெயர் தாரை.” தூமவர்ணி திகைத்து “இதை யார் சொன்னது?” என்றது. “யாரும் சொல்லவில்லை, நானே யோசித்தேன்.” அன்னை மைந்தனை சற்று நேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தபின் “உனக்கு எப்படி தோன்றியது?” என்றது. “அன்னையே, நான் அந்தப் பாறையை மூடிய குரங்காக நின்று அதை பார்த்தேன்” என்றது மூர்த்தன். தூமவர்ணி “நீ மாபெரும் கதையாளன். உன் சொல் வாழும்” என்றது.

மூர்த்தன் சிணுங்கலாக “கதை சொல், அன்னையே” என்றது. தூமவர்ணி “தமையன் வெளியே வந்தாரல்லவா?” என்றது. “ஆம், வந்தார்” என்றது மூர்த்தன். “தமையனும் இளையோனும் போரிட்டுக்கொண்டார்கள்” என்றது தூமவர்ணி. “ஆம், பெரும்போர்! அது பெரும்போர்!” என்று சொல்லி மீண்டும் கிளைகளில் எம்பிக் குதிக்கத்தொடங்கியது மூர்த்தன். “அந்தப் பெரிய போரை நான் பார்த்தேன். அப்போது நான் மிக அருகே ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்திருந்தேன். அவர்கள் பாறைகளை எடுத்து வீசிக்கொண்டார்கள். ஒருவரை ஒருவர் அறைந்துகொண்ட ஒலியில் அருகிலிருந்த மரங்களெல்லாம் நடுங்கின.”

தூமவர்ணி உடல் வலிப்புபோல விதிர்க்க அதன் ஒரு விழி இழுத்துக்கொண்டது. “அதன்பின் இளையவனை மூத்தோன் அறைந்து கொல்லப்போகும்போது… கொல்லப்போகும்போது…” மூர்த்தன் கதையை அப்படியே விட்டுவிட்டு பாய்ந்து தாயின் அருகே வந்து அதன் தோளிலேறிச் சுழன்று மடியிலமர்ந்து “அன்னையே, நான் பிறிதொருவனை கண்டேன். செவ்வண்ணக் குரங்கு. அவன் ஒரு மலை மேல் ஏறி நின்றான். நான் நான் என எண்ணி எண்ணி எண்ணி வீங்கி பேருருக்கொண்டான். அவன் தலை கதிரவனை முட்டுவதுபோல் எழுந்தது. அவன் எழுந்து பறந்து சென்றபோது நின்றிருந்த மலை சற்றே பின்னடைந்தது” என்றது.

“ஆம், அவன் பெயர் அனுமன். அஞ்சனையின் மைந்தன். நம் குடிக்கு முதல் தெய்வம்” என்றது தூமவர்ணி. “ஆம், அனுமன்” என்றபோது குட்டிக் குரங்கு மிகவும் மலர்ந்தது. திரும்பி அப்பால் நின்ற தன் தோழனை நோக்கி “அனுமனின் கதை! அனுமனின் கதை!” என்று கூச்சலிட்டது. அங்கிருந்த அத்தனை குட்டிக் குரங்குகளும் பாய்ந்து ஓடி அருகணைந்தன. “அனுமனின் கதை! அனுமனின் கதை!” என்று எல்லாக் குரங்குகளும் கூச்சலிட்டன. “சொல்லுங்கள்! அனுமனின் கதை! அனுமனின் கதை சொல்லுங்கள்” என்று அவை கூவின.

“அனுமனின் கதையை பலமுறை சொல்லியிருக்கிறேன்” என்று தூமவர்ணி சொன்னது. “அனுமனின் கதையை அறியாத குரங்குகள் எவரும் இந்தக் காட்டில் இல்லை.” புஷ்பகர்ணி “மறுபடியும் சொல்லுங்கள். இன்னும் பெரிய அனுமனின் கதையாக சொல்லுங்கள்” என்றது. குட்டிப் பெண்குரங்கான சம்விதை “அந்த அனுமனின் கதையை எழுதிய மானுடர் ஒருவர் இருந்தார்” என்றது. “ஏன் எழுதினார்?” என்றது புஷ்பகர்ணி. “எழுதினால்தான் மானுடர் அதை மறக்காமல் இருப்பார்கள்.” புஷ்பகர்ணி ஐயத்துடன் தலையசைத்து “எழுதிய அந்தச் சுவடி தொலைந்துவிட்டால்?” என்றது. “தொலையாமல் இருக்க அதை மீண்டும் மீண்டும் எழுதி வைப்பார்கள். ஆயிரம்முறை எழுதி வைப்பார்கள்.” “ஆயிரம் முறை எழுதினாலும் அதை மறந்துவிடுவார்களா?” என்று மூர்த்தன் கேட்டது.

தூமவர்ணி நகைத்து “அந்த அளவுக்கெல்லாம் நாம் மானுடரை புரிந்துகொள்ள முடியாது” என்றது. “சரி, அஞ்சனை மைந்தனின் கதையை எழுதியவரின் கதையை சொல்லுங்கள்” என்றது மூர்த்தன்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 29

சுபாகு தன்னிலை உணர்ந்தபோது துச்சாதனனின் இறப்பு விண்ணில் முரசொலித் தொடராக பரவியிருந்தது. அவன் முன்விழிப்பு நிலையில் அந்த முரசொலியை வேறேதோ இறப்பறிவிப்பு என எண்ணினான். மெல்ல மீண்டும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தபோது “இளைய கௌரவர் வீழ்ந்தார்!” என முரசுகள் இயம்புவதை உணர்ந்தான். அவனை நோக்கி ஓடிவந்த குண்டாசி “அறிந்தீர்களா? மூத்தவர் சுபாகு யானையால் கொல்லப்பட்டார்” என்றான்.

அவன் தானல்லவா சுபாகு என துணுக்குற்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றான். “யானைமேல் அமர்ந்து கங்கையை நீந்திக்கடக்கும் விளையாட்டு. அனைவரும் இறங்கினர். அவர் தவிர பிறர் அனைவரும் மறுகரையை அடைந்தனர்.” சுபாகு “நன்று, அவனுடைய நூலறிதல் அவனுக்கு உதவவில்லைபோல” என்றான். குண்டாசி திகைப்புடன் பார்க்க “நீ செல்க! நான் வருகிறேன்” என்றான். “யானை மறுகரையை அடைந்துவிட்டது, மூத்தவரே, மூத்தவர் சுபாகு மட்டும் வரவில்லை” என்றான் குண்டாசி. சுபாகு “அவன் வருவான்… கங்கையின் ஆழமும் அவனுக்குரியதே. செல்க!” என்றான்.

குண்டாசி சென்றபின் கண்களை மூடிக்கொண்டான். மீண்டும் முரசுகள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. “கௌரவனாகிய சுபாகு மறைந்தார். சுபாகு களம்பட்டார்.” நான் அல்லவா சுபாகு? எனில் களம்பட்டது யார்? எங்கோ ஒரு பிழை நிகழ்ந்துள்ளது. என்ன பிழை அது? “பெருமல்லர் களம்பட்டார்! பெருந்தோளர் புகழுடல் அடைந்தார்!” சுபாகு துடித்து விழித்துக்கொண்டான். இறந்தது துரியோதனன் என்றா சொல்கின்றன முரசுகள்? துரியோதனன் களம்படக்கூடுமா? என்ன நிகழ்கிறது? முரசுகள் தெளிவாக ஒலித்தன. “மூதாதையர் அருகணைந்தார் துச்சாதனர்! வெல்க கௌரவக்குடி! வெல்க அஸ்தினபுரி! வெல்க அமுதகலக்கொடி!

முரசொலி மென்படலமாக படிந்த களத்தில் கௌரவப் படைகள் அலறலாக, சொல்லிலா அழுகையாக, அரற்றலாக, அச்செய்தியை அதே விசையில் பரப்பின. பலர் படைக்கலங்களை நிலத்தில் வீசி ஆங்காங்கே அமர்ந்து அழுதனர். நெஞ்சில் அறைந்து வீறிட்டனர். இறந்தவர்கள்போல் மண்ணில் கிடந்த குருதி வழியும் உடல்கள் மேல் மல்லாந்து விழுந்து வானை வெறித்து நோக்கினர். பின்னிருந்து சகுனியின் ஆணை எழுந்தது. “அங்கர் முன்னெழுகிறார்! அங்கர் வெற்றிமுகம் கொள்கிறார்! விரைக! விரைக! படைகள் தங்களை தொகுத்துக்கொள்க! நம் இளவரசரின் குருதிக்கு பழிநிகர் கொள்க!”

ஆனால் ஒவ்வொரு கணமுமென கௌரவப் படை உளவிசையை முற்றிழந்து பின்னகர்ந்து கொண்டிருந்தது. மறுபுறம் பாண்டவப் படை அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு எழுந்து முன்வரவில்லை. அவ்வண்ணம் வந்திருந்தால் அப்போதே முடிந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. இரு படைகளுமே ஒன்றையொன்று அஞ்சியவைபோல், அருவருத்தவைபோல் விலகிக்கொண்டிருந்தன. அல்லது இரு படைகளுக்கும் நடுவே தோன்றிய ஒன்றைக் கண்டு அவை விலக்கம் கொள்கின்றன.

சுபாகு எழுந்து புரவியை நோக்கி சென்றான். செல்லும்போதே “மூத்தவர் எங்கே?” என்று ஏவலரிடம் கேட்டான். “மருத்துவப்பணியாளர்களால் கொண்டுசெல்லப்பட்டார். நினைவழிந்திருக்கிறார் . அகிபீனா அளிக்கப்பட்டுள்ளது” என்றான் அவனுடன் ஓடிய ஏவலன். சுபாகு புரவியில் விசையுடன் சென்றபடி சகுனியின் ஆணையை செவிகொண்டான். “படைகள் ஒன்று சேர்க! அங்கரையும் அஸ்வத்தாமனையும் கிருபரையும் சல்யரையும் துணை செய்க! பிறை வளைந்து வேல் முனையை அழுத்துக! நாம் சூழ்ந்துவிட்டோம். இதோ கவ்வி நொறுக்கவிருக்கிறோம். இதோ வெற்றி அருகணைந்துள்ளது! இதோ வெற்றிகொள்கிறோம்!”

திரும்பி நோக்கியபோது அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் கிருபரும் சல்யரும் பாண்டவப் படையை முற்றிலும் வளைத்துக்கொள்வதற்காக நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டனர் என்று தெரிந்தது. கர்ணன் மையத்தில் எழுந்து தன்னை எதிர்த்த அர்ஜுனனை அறைந்து பின்செலுத்தி முன்னால் சென்றுவிட்டமையால் முப்புரி வேலெனத் தோன்றியது கௌரவப் படை. நடுவே முழுமையாகவே மையத் தொடர்பிழந்து, உணர்வு குலைந்து வெறும் திரளென முட்டி மோதி கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது பாண்டவப் படை. அவர்கள் இழந்ததென்னவென்று ஒருகணத்தில் சுபாகுவுக்கு புரிந்தது. தங்கள் அறவல்லமை மேல் இருந்த நம்பிக்கையை. தெய்வங்கள் உடனுண்டு என்னும் எண்ணத்தை. இத்தருணம்போல் பாண்டவர்கள் எப்போதும் ஆற்றல் குன்றி இருந்ததில்லை.

காவல்மாடத்தின்மேல் சகுனி நின்றுகொண்டிருப்பதை கண்டான். புரவியிலிருந்து இறங்கி அவரை நோக்கி ஓடினான். “மாதுலரே” என்றான். “செய்திகள் அனைத்தையும் அறிவேன். இத்தருணத்தில் நம்மால் சற்று எழ முடிந்தால் நாம் வென்றுவிட்டோம் என்றே பொருள்” என்றார். “நமது படைகள் உளம்சோர்ந்திருக்கின்றன” என்றான் சுபாகு. “ஆம், நாம் நம் தலைவர்களில் ஒருவனை இழந்தோம். நம் அரசரின் பாதி அவன். அவர்கள் இழந்தது மேலும் பெரிது. அவர்கள் இன்றுடன் மூதாதையரின் துணையை முற்றிழந்திருக்கிறார்கள். நம் உளச்சோர்வைவிட அவர்களின் உளச்சோர்வு சற்று மிகுதி. அந்த வேறுபாட்டை இங்கு நின்று இரு படைகளையும் நோக்குகையில் நான் உணர்கிறேன். அதை அவர்களுக்கு சொல்லிவிட முடிந்தால் நாம் வென்றோம்” என்றார் சகுனி.

சுபாகு அவரை வெறுமனே நோக்கியபடி நின்றான். அந்நம்பிக்கையை ஒரு பாதாளதேவனை பார்ப்பதுபோல அச்சத்துடன் பார்த்தான். சகுனியின் உடல் நோயுற்றதுபோல் மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. உதடுகள் வெளிறியிருந்தன. ஆனால் அவர் உள்ளம் நிலைகொண்டிருப்பது கண்களில் தெரிந்தது. “மூத்தவர் துச்சாதனர்…” என சுபாகு தொடங்க “அவன் இறப்பதை நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஒருவேளை அவன் இறந்ததனால் அவர்களின் வஞ்சத்தின் வெம்மை குளிர்ந்து அழியக்கூடும். அவர்களை இயக்கிய விசை மழுங்கி அழியவும்கூடும்” என்றார் சகுனி.

சீற்றத்துடன் மேலும் சொல்லெடுக்க சுபாகு முயல “நீ உணர்வதை நானும் உணர்கிறேன். ஆனால் இக்களத்தில் கௌரவர்களின் நிரை முழுமையாகவே மடிந்துவிட்டது. அவன் மடிந்தான் என்னும் செய்தி வந்தபோது முதலில் நான் எண்ணியது, இவன் முதல் நாளிலேயே மடிந்திருந்தால் எஞ்சிய மைந்தர்கள் பிழைத்திருக்கக் கூடுமோ என்றுதான்” என்றார். “அவரை கொன்றவர் நீங்கள்!” என்றான் சுபாகு. “ஆம். இங்குள்ள அனைவரையும் கொல்பவன் நானே” என்று சகுனி சொன்னார். உதடுகள் ஏளனச் சிரிப்பில் வளைய “என்னை துவாபரன் என்கிறார்கள்” என்றார். சுபாகு கண்களில் நீர் எழ செயலற்று நின்றான். “எழுந்துவிட்டோம். எண்ணமுடியாத இழப்பையும் அடைந்துவிட்டோம். இனி வெல்வதொன்றே வழி. அதுமட்டுமே இழப்புகளை சற்றேனும் பொருள் கொண்டதாக்கும்” என்று சகுனி சொன்னார்.

திரும்பி முரசுக்கழையர்களை நோக்கி “செல்க! செல்க! படைவீரர்கள் திரண்டு கொள்க! துயரொழிக! வெற்றி அணைகிறது” என்று அவர் ஆணையிட்டார். அவருடைய ஆணை முரசொலியாக வானில் எழுந்தது. நூறுமடங்கு பேருருக்கொண்டு அவர் வானிலிருந்து கூவிக்கொண்டிருந்தார். சுபாகு அந்த ஆணையை கண்களால் என கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். சகுனி களைப்புடன் காவல்மாடத்தின் மூங்கில் கைப்பற்றில் அமர்ந்துகொள்ள மேலே தாவி வந்த ஏவலன் “அரசர் நனவழிந்திருக்கிறார். அவருக்கு அகிபீனாவும் பீதர்நாட்டு மயக்குமருந்தும் கொடுக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்” என்றான். “ஆம், அவர் இனி களம் வரவேண்டியதில்லை. அவரிடமிருந்து துயரையும் சலிப்பையும் படை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை” என்ற சகுனி திரும்பி கௌரவப் படையை நோக்கி எரிச்சலுடன் தலையசைத்து “ஒரு தெய்வத்தருணம்! இது போலொன்று தெய்வங்களே இனி அருளா. இந்த அறிவிலிகள் சற்றே துணிவுகொண்டிருந்தால் இத்தருணத்திலேயே வெற்றி அமையும்” என்றார்.

துச்சாதனன் வீழ்ந்தான் எனும் செய்தி பாண்டவப் படைகளுக்குள் பரவிச் செல்லச் செல்ல மேலும் மேலும் பாண்டவர்கள் சோர்வடைந்துகொண்டிருந்தனர். அவன் வீழ்ந்ததை அவர்கள் எவரும் வெற்றியாக எண்ணவில்லை. அவன் அவ்விறப்பினூடாக ஒரு கொடுந்தெய்வமாக எழுந்து பேருருக்கொண்டு அவர்களை அச்சுறுத்தினான் என்று பட்டது. படைகளின் அளவு சிறுத்திருந்தமையால் ஒற்றை நோக்கிலேயே திருஷ்டத்யும்னனையும் சாத்யகியையும் சிகண்டியையும் அர்ஜுனனையும் காண முடிந்தது. அனைவருமே உளத்திட்பம் அழிந்து தளர்வதை அத்தனை தொலைவிலும் சுபாகு உணர்ந்தான். “அவர்கள் தளர்கிறார்கள்! பின்னடைகிறார்கள்! சூழ்ந்து கொள்க! சூழ்ந்து கொள்க!” என்று சகுனி எழுந்து மீண்டும் ஆணையிட்டார். இவர் சலிப்புறப்போவதே இல்லை. ஓநாய் கிடந்து சாகாது, சென்றுகொண்டிருக்கையிலேயே சாகும் என்ற பாலைவனச் சொல்லை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்.

அர்ஜுனனுடன் பொருதிக்கொண்டிருந்த கர்ணன் துச்சாதனன் கொல்லப்பட்ட செய்தியை, அவன் குருதியை பீமன் அருந்தியதை அருகிருந்த வீரர்கள் சொல்லக்கேட்டு பெருஞ்சீற்றத்துடன் விஜயத்தை நாணொலி எழுப்பியபடி அம்புகளால் அறைந்து அறைந்து பாண்டவ வீரர்களை வீழ்த்தியபடி முன்எழுந்து சென்றான். அச்செய்தியால் உளம்சோர்வுற்ற அர்ஜுனனின் காண்டீபம் நாண்தளர்ந்து அழுகையொலியென விம்மியது. அவன் தேரின் தூண்களும் மகுடமும் கர்ணனின் அம்புகளால் சிதைந்தன. இளைய யாதவர் அவனை கர்ணனின் அம்புவட்டத்திலிருந்து மேலும் மேலும் பின்னகர்த்தி கொண்டுசென்றார். ஒருகணத்தில் காண்டீபத்தை தாழ்த்தி தேர்த்தட்டில் தலைகுனிந்து அமர்ந்த அர்ஜுனனின் நெஞ்சக்கவசத்தை கர்ணனின் நீளம்பு வந்து அறைந்து உடைத்தது. பாண்டவப் படையினர் அலறியபடி சிதறிப் பின்னடைந்தனர்.

“அர்ஜுனன் வீழ்ந்தார்!” என எழுந்த ஓசையைக் கேட்டு திருஷ்டத்யும்னன் திரும்பிப்பார்த்தான். தொலைவில் குரங்குக்கொடி தெரியவில்லை. அவன் தொழும்பனிடம் மேலேறிச் சென்று நோக்கி உரைக்க ஆணையிட்டான். தொழும்பன் இறங்கி “அவர் படைமுகத்திலேயே இருக்கிறார். தேரில் விழுந்துவிட்டிருக்கிறார். ஆனால் இளைய யாதவரின் கைமுத்திரை அவர் இறக்கவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது!” என்றான். “ஆம், அவர் எவ்வாறு இறக்க முடியும்! அது அல்ல ஊழின் வழி” என்று திருஷ்டத்யும்னன் எண்ணினான். ஆனால் அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதுமே ஏன் தன் உள்ளம் அதை நம்பியது என அவன் அகம் வியந்தது. எந்த வீழ்ச்சியையும் நம்பும் நிலையில் நொய்வுற்றிருக்கிறது தன் உள்ளம் என அவன் உணர்ந்தான். முன்னரே அங்கே சென்றுவிட்டிருக்கிறது ஆழம். ஆகவே அனைத்தும் அங்கே வந்துசேர விழைகிறது. தோல்வியை முன்கண்டவர்கள் பின்னர் தோல்வியை அகம்விழைகிறார்கள். எண்ணி எண்ணி தோல்வியை இழுத்து ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இறப்பின், வீழ்ச்சியின், நோயின் தேவியர் இறைஞ்சிக்கொண்டாலொழிய வருவதில்லை. வழிபட்டாலொழிய தங்குவதில்லை.

இளைய யாதவர் தேரைத் திருப்பி படைகளுக்குள் அதை கொண்டு சென்று மறைத்தார். “நில்… நில், இழிமகனே! உன் குருதியை நான் குடிக்கிறேன். ஆணிலியே, நில்!” என்று வெறிக்கூச்சலிட்டபடி அர்ஜுனனை அம்புகளால் தொடர்ந்து அறைந்து துரத்திச் சென்றான் கர்ணன். அர்ஜுனன் தேர் மேலும் மேலும் பின்னடைய கவசப்படைகள் வந்து இணைந்துகொண்டு அவனை காத்தன. அவன் தேர் நீரில் கல்லென மூழ்கி படையின் நடுப்பகுதிக்குள் சென்றது. கண்ணீருடனும் சீற்றத்துடனும் களிறுகள் சுமந்துகொண்டுவந்த எடைமிக்க கேடயப்பரப்புகளின்மீதே அம்புகளால் அறைந்தான் கர்ணன். அவை இரும்புலையில் பொறிகளென சிதறிச் சிதறி தெறிக்க ஊடே அவனுடைய சொற்களும் தெறித்தன.

பின்னர் எழுந்து கேடயங்களைச் சுமந்துவந்த யானைகளின் கால்களை நோக்கி குறிவைத்தான். யானையின் காலை குறிவைப்பது வில்லவர்க்கு விலக்கு என்பதனால் அதுவரை அவன் அதை செய்திருக்கவில்லை. அவன் தொடுத்த அம்புகளிலொன்று கவசமேந்திய யானையை நிலைதடுமாறச் செய்தது. கேடயம் சரிந்து அதன் செவி தெரிந்தது. செவியிடுக்கில் சென்று தைத்த கர்ணனின் நீளம்பு அந்த யானையை வீழ்த்த அவ்விடைவெளியினூடாக அவனுடைய தேர் உள்ளே புகுந்தது. அவ்விடைவெளியை தொடர்ந்து அம்புகளால் நிலைநிறுத்தியபடி அவன் மைந்தர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். “கேடய வாயிலை மூடுக… யானைகள் இணைந்து கொள்க!” என்று திருஷ்டத்யும்னன் கூவினான். ஆனால் இரண்டு யானைகளின் செவிகள் தெரிய இரண்டையும் அம்புகளால் அறைந்து வீழ்த்தினான் கர்ணன். அந்த யானைகளின் பெரிய உடல்களே தடையாக அதற்கப்பாலிருந்த யானைகள் வந்து வழியை மூட முடியாமலாயிற்று.

மறுபுறம் அஸ்வத்தாமனின் அம்புகளை எதிர்கொள்ள இயலாமல் சிகண்டி பின்னடைந்தார். அவர்களிருவரும் பின்னடைந்ததை ஓசைகளினூடாகவே உணர்ந்து சாத்யகியும் பின்னடைந்தான். கிருபரும் சல்யரும் இருபுறமும் பாண்டவப் படைகளை வளைத்து முன்னகர திருஷ்டத்யும்னன் “ஒருங்கிணைக! ஒருங்கிணைக! நம்மை சூழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்! ஒருங்கிணைக!” என்று ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அது ஆணையென்பதை மெல்ல மெல்ல இழந்து எச்சரிக்கையாக உருமாறியது. ஏதோ ஒரு கணத்தில் கதறல்போல ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்த ஆணையாலேயே பாண்டவப் படை நம்பிக்கையிழந்தது. நம்பிக்கையிழப்பு உடனடியாக படையினரை தனி மானுடர்களாக ஆக்கிவிடுகிறது என்பதை திருஷ்டத்யும்னன் கண்டான். நம்பிக்கை என்பது பிறர்மேல் கொள்வது, திரள்மேல் எழுவது, திரளென்றாக்கித் தொகுத்து படையென நிறுத்துவது.

சகுனி “தாக்குங்கள்! ஒருங்கிணைந்து கொள்ளுங்கள்! படைத்தலைமைக்குப் பின் ஒருங்கிணைக!” என்றார். அவருடைய ஆணை தலைக்குமேல் அலையடித்துக்கொண்டிருக்க கீழே படையினர் இழுத்துக்கட்டப்பட்ட வலை கயிறுகள் அவிழ்ந்து தொய்வுறுவதுபோல தளர்வுற்றனர். நோக்கியிருக்கவே தங்கள் படைக்கலங்களை நிலத்தில் வீசிவிட்டு அலையலையாக மடிந்து பின்னால் வரத்தொடங்கினர். “முன்னேறுக! முன்னேறுக!” என்று ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்த சகுனி ஒருகணத்தில் இனியொன்றும் செய்வதற்கில்லை என்றுணர்ந்தார். கைகள் சரிய மீண்டும் பின்னடைந்து காவல்மாடத்தின் மூங்கில் வரிமேல் அமர்ந்து வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சுபாகு அவரையும் படைகளையும் மாறி மாறி திகைப்புடன் நோக்கினான்.

கௌரவர்களின் அனைத்துப் படைகளும் பின்னடைய கர்ணனும் கிருபரும் சல்யரும் அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் மட்டும் படைமுகப்பில் எஞ்சினர். அவர்களின் புறத்துணைப் படையினர் திரும்பி நோக்கி தங்கள் படையினரும் விலகிச்சென்றுகொண்டிருப்பதை அறிவித்தனர். சல்யர் முதலில் முடிவெடுத்து திரும்பும்படி கைகாட்டி தன் படைத்துணைவருடன் பின்னடைந்தார். சூழ எழுந்த கௌரவப் படையின் இரு நண்டுக்கொடுக்குகளும் துண்டுகளாக உடைந்தன. கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் பாண்டவப் படைகளின் உள்ளே சிக்கிக்கொள்ளகூடும் என்று அஞ்சிய சகுனி உடல் துடிக்க எழுந்து கைகளை அசைத்து “ஒன்றாகப் பின்னடைக! சிதறாமல் பின்னடைக!” என்று கூவினார். அவருடைய ஆணை முரசொலியில் முழக்கமாகியது.

கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் மேலும் விசையுடன் பாண்டவப் படைகளை தாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். “பின்னடைக! பின்னடைக! பாஞ்சாலரும் யாதவரும் பின்னடைக!” என்று சகுனி ஆணையிட்டார். அவ்வாணை சென்றுசேர்வதை படைகளின் அசைவாக நோக்க முடிந்தது. ஆணைகளை செவிகொள்ளும் யானையின் செவிகள் மடிந்து உடல் ஊசலாடுவதுபோல படைகள் ததும்பின. அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் போரை நிறுத்தி பின்னடைந்து, மேலும் மேலும் பின்வாங்கிக்கொண்டிருந்த கௌரவ மையப்படையை வந்தடைந்தார்கள். “ஒருங்கிணைக! ஒருங்கிணைக!” என சகுனி கூவினார். பின்னடையும் எந்தப் படையையும் எதிர்ப்படை துரத்துவது வழக்கம். ஆனால் பாண்டவப் படையும் பின்னடைந்து இணைந்துகொண்டிருந்தது.

பாண்டவப் படைகளுக்குள் புகுந்துவிட்டிருந்த கர்ணனை அப்படைச்சிதறல்கள் ஒன்றாக இணைந்து முழுமையாகவே சூழ்ந்துகொண்டன. திகைப்புடன் நோக்கியபின் “அங்கரை துணைசெய்க! சல்யரும் கிருபரும் கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் இணைந்து கூரம்பு வடிவு கொள்க! பாண்டவப் படையின் முகப்பை உடைத்து அங்கரை மீட்டெடுத்து வருக!” என்று ஆணையிட்டார் சகுனி. அதுவரை கர்ணனைப் பற்றி எண்ணாதிருந்த அந்நால்வரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கிக்கொண்டு கையசைவால் தங்கள் புறப்படைக்கு ஆணையிட்டு ஒற்றைச்சரடென்றாகி மடிந்து அம்புவடிவம் கொண்டு பாண்டவப் படை நோக்கி சென்றனர்.

கௌரவப் படைகளுக்கு நிகராகவே அதே விசையில் பாண்டவப் படையும் ஒட்டுமொத்தமாக பின்னடைந்துகொண்டிருந்தது. அவர்களில் முதன்மை வீரர் எவரும் படைமுகப்பில் இருக்கவில்லை. கர்ணனை சூழ்ந்துகொண்ட பாஞ்சாலத்தின் வில்லவர் படையை கர்ணனின் மைந்தர் எதிர்த்தனர். அவர்கள் நின்றிருந்த இடத்தைச் சூழ்ந்து உருவான வெளி பெரிய வட்டமாக அகன்றது. கர்ணன் உள்ளே சிக்கிக்கொண்டதை உணர்ந்து திருஷ்டத்யும்னன் “சூழ்ந்துகொள்க! அங்கர் சிறைப்பட்டார். சூழ்ந்துகொள்க! முதன்மை வீரர்கள் எழுக!” என முரசாணை விடுத்தபடி பாய்ந்து அணுகினான்.

கர்ணன் ஓர் அம்பை எடுத்து தொடுக்க, பேரொலியுடன் மஞ்சள் நிற மலரென அது வெடித்து அகன்றது. யானைகள் சிதறி அப்பால் விழுந்தன. பல யானைகள் கவசங்களை கீழே போட்டுவிட்டு அலறியபடி அகன்று விலகின. அவ்விடைவெளியினூடாக கர்ணன் தன் மைந்தருடன் பாண்டவப் படைசூழ்கையிலிருந்து வெளியே வந்தான். புகை சூழ்கையிலிருந்து கர்ணனும் தொடர்ந்து மைந்தரும் ஒவ்வொருவராக தோன்றுவதை உடல் மெய்ப்புகொள்ள சுபாகு பார்த்தான். முகில்களிலிருந்து தேவர்கள் எழுவதுபோல என்று அவன் உள்ளம் எண்ணியது. கர்ணனைக் கண்டதும் அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் வாழ்த்தொலி எழுப்பியபடி ஓடிச்சென்று அவனை எதிர்கொண்டனர். கௌரவப் படை வாழ்த்தொலி எழுப்பியது.

பாண்டவக் கவசப்படை கேடயங்களை உதிர்த்து எஞ்சிய யானைகளுடன் அப்பால் சென்றது. நெளியும் உடல்களும் மானுடச் சிதைவுகளும் தேர்களின் உடைவுகளுமாக குருக்ஷேத்ரம் முற்றாக ஒழிந்தது. சுபாகு வானை பார்த்தான். அந்தி எழுவதற்கு இன்னும் நெடும்பொழுது உள்ளதென்று தோன்றியது. ஆனால் அதற்குள் இரு படைகளும் முற்றாகவே போரை நிறுத்திவிட்டிருந்தன. படைவீரர்கள் சிறு சிறு குழுக்களாக மாறி பின்னால் சென்று, செல்லுந்தோறும் விசைகொண்டார்கள். ஆணைகள் இல்லாமலேயே பலர் தங்கள் பாடிவீடுகளுக்கு சென்றனர். பலர் ஆங்காங்கே அமர்ந்துகொண்டனர். படைகளின் பின்முனை மண்ணில் படிந்தபடியே வர மெல்ல முழுப் படையுமே அமைவுகொண்டது.

பாண்டவப் படை மீண்டும் எழுந்து வந்து தாக்கினால் அரைநாழிகைப் பொழுதுக்குள் கௌரவப் படைகளை வென்றுவிடலாம். ஆனால் அங்கிருந்து பார்க்கையில் பாண்டவப் படையினரும் வெற்றுக்கைகளுடன் தங்கள் படைவீடுகளுக்கு மீண்டதையே காண முடிந்தது. சுபாகு சகுனி மீண்டும் அறைகூவக்கூடும் என எண்ணினான். ஆனால் கௌரவப் படைகளை நோக்கி நின்றிருந்த சகுனி பெருமூச்சுவிட்டு ஒழிந்த களத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் உடல் எடையை ஒரு காலில் அமைத்து மெல்ல எழுந்து நின்று மூங்கில் கழைகளைப் பற்றியபடி வலி முனகலுடன் படியிறங்கலானார்.

சுபாகு அவருக்குப் பின்னால் படிகளில் இறங்கும்போதுதான் துச்சாதனனை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்தான். நெஞ்சை அடைப்பதுபோல் தோன்ற கைப்பிடியைப் பற்றியபடி கண்மூடி படிகளின் நடுவே நின்றான். பின்னர் வியர்வை குளிர நினைவுமீண்டு மெல்ல இறங்கி கீழே வந்தான். சகுனி தன் தேரை நோக்கி சென்றார். அவரிடம் அவன் பேச விழைந்தான். எவரிடமேனும் பேச வேண்டியிருந்தது. அவன் அருகணைந்து “நம் படைகள் இனி எழா என தோன்றுகிறது” என்றான். “ஆம், உளச்சோர்வு கொண்டுவிட்டார்கள்” என்றார் சகுனி.

“மூத்தவரின் சாவு அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இழப்பை உருவாக்கிவிட்டது” என்று சுபாகு சொன்னான். “அவர்கள் பீஷ்மர் மறைந்த அன்றே மெய்யான நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டார்கள். துச்சாதனனை அவர்கள் பொருட்டெனக் கருதவில்லை” என்று சகுனி சொன்னார். சுபாகு உடலெங்கும் சினம் பரவ நின்றான். பின்னர் அவருடன் சென்றுசேர்ந்து “எனில் ஏன் அவர்கள் உளச்சோர்வு அடைகிறார்கள்?” என்றான். “அவர்கள் அவனுடன் சேர்ந்து தாங்களும் இறந்தார்கள்…” என்று சகுனி சொன்னார். தேரிலேறிக்கொண்டு “அவர்களின் நெஞ்சு பிளக்கப்பட்டது. குருதி அருந்தப்பட்டது” என்றார்.

சுபாகு விழித்து நிற்க சகுனி உதடுகள் வஞ்சமென நகைகாட்டி வளைய “போர்களில் வீரர்கள் தங்களை பெருவீரர்களுடன் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்” என்றார். “அவர்கள் மீளமாட்டார்களா?” என்றான் சுபாகு. “நாளை மீண்டுவிடுவார்கள். ஒரு இரவு போதும் எல்லா பழியுணர்வையும் பிழையுணர்வையும் கடந்து நான் என்றும் எனக்கு என்றும் எழ…” என்றபின் சகுனி கையசைவால் ஆணையிட தேர் எழுவிசை கொண்டு ஓசையுடன் சாலைமேல் ஏறியது.

சுபாகு தேர் செல்வதை நோக்கியபடி நின்றான். அதை மறுக்கவேண்டும் என விழைந்தான். அவனே அல்ல. எவராவது. ஆழ்ந்த சொல்லுடன் அல்ல என வேண்டும். அவன் அப்பால் நின்ற படைத்தலைவனை நோக்க அவன் வந்து தலைவணங்கினான். “மூத்தவரின் களச்சாவு நம் படைகளை சோர்வுறச் செய்துள்ளது” என்றான். ஆம் என அவன் தலையசைத்தான். “அவர் கொல்லப்பட்ட முறை, அவர் அடைந்த இழிவு நம்மவர்களை அஞ்ச வைத்துள்ளது. அதை வஞ்சமென ஆக்கியாக வேண்டும்” என்றான் சுபாகு. படைத்தலைவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

“அதற்கு என்ன செய்யலாம்? சொல்க!” என்றான் சுபாகு. படைத்தலைவன் “ஆணையிடுக!” என்றான். “உமது எண்ணம் என்ன?” என்று சுபாகு கேட்டான். “நம் படைகள் வஞ்சம் கொள்ள வாய்ப்பில்லை” என்றான் படைத்தலைவன். “ஏன்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “அவர் தன் வினைப்பயனையே அறுவடை செய்தார் என அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அவர்கள் இக்களத்தில் கொல்லப்பட்டவரின் இடத்தில் இல்லை.” சுபாகு “ம்” என்றான். “அவர் கொல்லப்பட்டமையால் அவர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்திருக்கலாம். ஆனால் பழி நீங்கியது என்றும் நாளை ஆறுதல் கொள்ளக்கூடும். மீண்டெழுவதற்கான வழி அதுமட்டுமே” என்றான் படைத்தலைவன்.

“எதிலிருந்து மீள?” என்றான் சுபாகு. “பழியிலிருந்து. பெண்ணை அவைச்சிறுமை செய்தவர் அவர். அதை அவர் தன் இழிசாவால் நிகர்செய்தார்…” சுபாகு “அப்பழியில் இப்படைகளுக்கு பங்கில்லையா என்ன?” என்றான். “இல்லை, அதை கௌரவக்குடியின் பழி என்றே நம் படைகள் எண்ணுகின்றன.” சீற்றத்துடன் “உமக்கு எப்படி தெரியும் அவர்களின் அகம்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “நான் அவர்களில் ஒருவன்” என்றபின் மீண்டும் தலைவணங்கி படைத்தலைவன் இரு பின்னடி எடுத்து வைத்தான். செல்க என கைகாட்டியபின் சுபாகு தன் புரவி நோக்கி சென்றான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 28

துச்சகனும் துர்முகனும் வீழ்ந்ததை தொலைவிலிருந்தே சுபாகு கண்டான். “தேரை திருப்புக… மூத்தவரிடம் செல்க!” என்று ஆணையிட்டான். அவனுடைய தேர் அணுகிவருந்தோறும் அங்கே நிகழ்ந்திருந்த அழிவு மேலும் துலங்கியபடி வந்தது. பீமனும் மைந்தரும் விசைகொண்டு கௌரவப் படையை தாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். கௌரவப் படை உளமழிந்து பல துண்டுகளாக சிதறி அவர்களின் அம்புகள் முன் எளிய விலங்குகள் என விழுந்து உயிர்துறந்தது. மேலிருந்து கட்டிய கயிறு அறுந்து ஓவியத்திரைச்சீலை விழுந்து சுருள்வதுபோல ஒரு படைப்பிரிவே அவர்களின் அம்புகளால் விழிமுன் இருந்து மறைவதை சுபாகு கண்டான். “விரைக! விரைக!” என தன் தேர்ப்பாகனை விசைகூட்டினான்.

துச்சாதனன் பீமனுடனும் மைந்தருடனும் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். சுபாகு உடன்சென்று இணைந்து கொண்டான். ஆனால் விற்பூசல் தொடங்கிய சற்று நேரத்திலேயே அது பொருந்தாப் போர் என சுபாகு புரிந்துகொண்டான். சர்வதனும் சுதசோமனும் பீமனும் ஓர் உடலின் மூன்று வடிவெனத் தோன்றினர். அவர்களுக்கிடையே மிகச் சிறந்த ஒருமை கூடியது. உடலசைவாலேயே உரையாடிக்கொண்டார்கள். முத்திரை காட்டி நடனமாடும் கையின் மூன்று விரல்கள்போல. அவர்களின் அம்புகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இசைவுகொண்டிருந்தன. ஓர் அம்பு எண்ணி எய்தாததை இன்னொரு அம்பு அக்கணமே நிகழ்த்தியது. ஓர் அம்பு தொடங்கியதை பிற அம்புகள் நிரைகொண்டு வந்து முடித்தன. அவர்களால் கௌரவ வில்லவர்கள் அலறி விழுந்துகொண்டே இருந்தனர்.

ஒவ்வொரு கணமும் பீமனின் ஆற்றல் மிகுந்தபடியே வந்தது. அவன் வில்லை கண்களால் பார்க்கக்கூடவில்லை. களத்தில் விழுந்துகிடந்த துர்முகனையும் துச்சகனையும் கொக்கிகளால் இழுத்து பின்னால் கொண்டு சென்றனர். அந்தக் காட்சியை நோக்கலாகாது என்று சுபாகு எண்ணினாலும் விழிகள் அரைக்கணத்திலும் ஒரு துளியில் அதை நோக்கி மீண்டன. துர்முகனின் சிதைந்த தலை ஓர் உடைந்த தேர்ச்சகடத்தில் முட்டி அசைந்த தருணம் அது. அவன் எதையோ ஏற்பது போலிருந்தது. அவன் விழிகளை மூடிமூடித் திறந்தான். அந்தக் கணம் அவ்வண்ணமே அழிவின்மை கொண்டுவிட்டிருந்தது. எதை ஏற்றுக்கொண்டார் மூத்தவர்? எதையேனும் எப்போதேனும் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருந்ததுண்டா? வாரணவத நிகழ்வை, அஸ்தினபுரியில் அரசி அவைச்சிறுமை செய்யப்பட்டதை? அவற்றை ஏற்றதுபோல் அவ்விறப்பையும் மறுப்பின்றி ஏற்றுக்கொண்டாரா?

துர்முகன் எப்போதுமே அமைதியானவன். பெரும்பாலும் தலையசைவே அவன் மொழி. இளமையில் அவனுக்கு இடப்பட்ட பெயர் ஊர்மிளன். அவனுடைய சொல்லின்மையால் அது துர்முகன் என்று மாறியது. அப்பெயரைச் சொல்லி அவனை அழைத்தவர் தந்தை. பின்னர் அனைவரும் அதையே ஏற்றனர். எப்பெயரும் பொருட்டல்ல என அதை ஏற்றுக்கொண்டான் துர்முகன். தாளமுடியாத ஒருவன்போல, பெருமதம் கொண்ட ஒருவன்போல, ஆணையிடப்பட இயலாத ஒருவன்போல, முகமில்லாத ஒருவன். முகம்கொள்ளாதவன். உண்மையில் எதையேனும் அவர் எண்ணினாரா? எவரிடமேனும் எண்ணத்தை பகிர்ந்துகொண்டாரா? இப்போது அவர் உடன் கொண்டுசெல்வதுதான் என்ன?

“மூத்தவரே, நீங்கள் ஏன் பேசுவதே இல்லை?” என்று சுபாகு பலமுறை கேட்டிருக்கிறான். பெரும்பாலும் அவன் புன்னகை மட்டுமே பூப்பான். ஒருமுறை மட்டும் “நாம் நூற்றுவர். சொற்களை பகிர்ந்து பேசுவதே நன்று. நமக்காக மூத்தவர் பேசுகிறார். நீ பேசுகிறாய். அனைவரும் பேசினால் இங்கே பேச்சு நிகழாது, கூச்சலே எஞ்சும்” என்று துர்முகன் சொன்னான். “நாம் கூறாத சொற்களுக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்குமே?” என்று சுபாகு கேட்டான். “எவ்வகையிலாயினும் இங்குள்ளோர் அவர்கள் அறியாச் சொற்களுக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொள்பவர்களே” என்று சொல்லி துர்முகன் புன்னகைத்தான். அவன் புன்னகையும்கூட மிக மென்மையானது. நிழலில் தேங்கிய சுனைநீரின் ஒளிபோல.

கவசப்படை பிளந்து துரியோதனன் தோன்றினான். துச்சாதனன் “மூத்தவரே, அகல்க! இப்போரை நான் முடிக்கிறேன். நீங்கள் உளத்தொகுப்புடன் இல்லை” என்று கூவினான். “இது என் போர்” என்றான் துரியோதனன். “வேண்டாம், அகல்க! இப்போரை நாங்களே முடிக்கிறோம்” என்றான் சுபாகு. மறுசொல் உரைக்காமல் துரியோதனன் அம்புகளைச் செலுத்தியபடி சென்று பீமனை எதிர்கொண்டான். பீமன் அவன் முகத்தை கூர்ந்து நோக்குவதை சுபாகு கண்டான். அவன் உள்ளத்தை கொந்தளிக்கச் செய்யும் எதையேனும் பீமன் சொல்வான் என எதிர்பார்த்தான். அவனை நிலையழியச் செய்வான். அதன் பின்னரே அவனை நேரில்நின்று தாக்குவான்.

எண்ணியதுபோலவே பீமன் “தார்த்தராஷ்டிரனே, உன் நூறு கைகளில் இனி எஞ்சுவன எவை?” என்று கூவினான். “ஆயிரம் கையறுத்து கார்த்தவீரியனைக் கொன்ற பரசுராமனை நினை. உனக்கும் அந்தச் சாவுதான் எஞ்சியிருக்கிறதென்று கொள்!” துரியோதனன் “என் இளையோரின் குருதிக்கு ஈடுபழி கொள்ளாமல் இன்று களம்விட்டு அகலப்போவதில்லை, கீழோனே” என்று கூவினான். “உன் குருதியினரின் உடல்கள் நீறாகி மண்ணில் கலந்துவிட்டன. விண்பரப்பில் அவர்கள் திகைத்தலைகிறார்கள்!” என்று பீமன் உரக்க நகைத்தான்.

கண்ணீர் வழியும் முகத்துடன், பொருளற்ற வெறிக்கூச்சலுடன் துரியோதனன் கதையுடன் பாய்ந்து சென்று பீமனை தாக்கினான். அவன் கதையை தன் கதையால் தடுத்து சிட்டுக்குருவியென தேர்த்தட்டிலிருந்து துள்ளி அகன்று நிலத்தை அடைந்தான் பீமன். இருவரும் கதைகளால் வெறிகொண்டு அறைந்தபடி போரிட்டனர். அமர்ந்து எழுந்தும் கதைவீசித் துள்ளியும் சுழன்று விரிந்து படர்ந்து மீண்டும் எழுந்தும் இருவரும் போரில் விசை மிகுந்தபடியே வந்தனர். துரியோதனனின் உதவிக்கு கதையுடன் எழுந்த துச்சாதனனை சர்வதன் தடுக்க, சுபாகுவை சுதசோமன் தடுக்க, கௌரவப் படையினர் படைக்கலம் தாழ்த்தி நின்று நோக்க, பாண்டவர்கள் வெறிக்கூச்சலிட்டு பீமனை ஊக்க அந்தப் பூசல் நிகழ்ந்தது.

சுதசோமனின் அம்புகளின் விசை தாளாது சுபாகு பின்னடைந்தான். கதையுடன் முன் பாய்ந்தெழுந்த சுதசோமன் சுபாகுவின் தேர்த்தட்டில் பாய்ந்தணைந்து அவன் விலாவில் கதையால் அறைய அவன் இரும்புக் கவசம் உடைபட்டது. இருமி குருதியுடன் கோழை துப்பியபடி அவன் நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் மேல் பாய்ந்து கதையால் தலையை அறைய முயன்ற சுதசோமனின் காலை தன் காலால் ஓங்கி அறைந்து நிலையழியச் செய்து அந்த இடைப்பொழுதில் உருண்டு பாய்ந்தெழுந்து பின்னடைந்து ஒரு கதையை கையில் எடுத்துக்கொண்டான் சுபாகு. சுதசோமன் கதையை வீசியபடி மீண்டும் பாய்ந்து வந்தான்.

சுபாகுவால் கதையை சுழற்ற முடியவில்லை. நெஞ்சுக்குள் நரம்பு ஒன்று அறுபட்டு நின்றுதுடிப்பது போலிருந்தது. அவனுடைய கதை வீச்சை அறைந்த சுதசோமனின் கதையின் எடை உடலின் எல்லாத் தசைகளையும் வலியுடன் அதிரச்செய்தது. கால்கள் தள்ளாட விழிகள் ஒளிகுன்ற அவன் சுதசோமனின் கதையை மட்டுமே நோக்கியபடி போரிட்டான். சுதசோமன் மேல் ஓர் அடியை செலுத்தக்கூட அவன் முயலவில்லை. அவனைச் சுற்றி வஞ்சம்கொண்டு தாக்கவரும் மிகப் பெரிய கருவண்டு என கதையின் இரும்புக்குமிழ் முனகியபடி பறந்தது. அவன் கதையைச் சுழற்றி மீண்டும் தூக்க முயல வயிற்றுத்தசை ஒன்று அறுபடுவதுபோல் வலி எழுந்தது. அக்கணம் சுதசோமனின் கதை வந்து அவன் தோளை அறைந்தது. அவன் மல்லாந்து விழுந்தான். அவனைக் கொல்ல கதையுடன் துள்ளி எழுந்த சுதசோமன் கதை சுழற்றுவதற்கு முன்னரே கவசப்படையினர் பின்னிருந்து கொக்கிகளை வீசி இழுத்து சுபாகுவை அப்பால் கொண்டு சென்றனர். கேடயப்படைகள் வந்து தடுக்க சுதசோமன் பீமனைப் போலவே நெஞ்சில் இரு கைகளால் ஓங்கி அறைந்து பெருங்குரலெழுப்பியபடி திரும்பினான்.

அங்கே பீமன் துரியோதனனின் கதை வீச்சுக்கு கைதளர்ந்து பின்னடி எடுத்துவைக்கத் தொடங்கியிருந்தான். துரியோதனனின் மூன்று கதை வீச்சுகள் பீமனின் அருகே மண்ணில் விசையோசையுடன் விழுந்தன. குருதிச்சேறு தெறித்து பீமனின் உடலில் வழிந்தது. துரியோதனன் கதையை ஓங்கி தரையில் அறைந்து அவ்விசையிலேயே மண்ணிலிருந்து துள்ளி மேலெழுந்து கதையை மண்ணிலிருந்து எடுத்த விசையில் தலைக்குமேல் சுழற்றி பீமனை ஓங்கி அறைந்தான். பீமனின் கதையைவிட மும்மடங்கு எடைகொண்டது துரியோதனனின் கதை.

பீமன் நெஞ்சில் விழுந்த அறையில் வலிமுனகலுடன் பின்னால் ஆடி நிலையழிந்து மல்லாந்து தரையில் ஓசையுடன் விழுந்தான். துரியோதனனின் கதையின் அடுத்த அடி வந்து அவன் தலை அருகே நிலத்தில் விழ உருண்டு தப்பினான். மீண்டும் மூன்று முறை அறைந்தபின் பிறிதொரு பெரும் பிளிறலுடன் காற்றிலெழுந்த துரியோதனன் பீமனின் நெஞ்சில் கால் வைத்து கதையை ஓங்கி அவன் தலையை உடைக்க முயல பாய்ந்து வந்த சுதசோமன் துரியோதனனின் கதையை தன் கதையால் அறைந்து விலகச்செய்தான்.

அவர்களிருவரும் கதை கோத்துக்கொள்ள பீமன் தன் கதையை ஊன்றி புரண்டெழுந்து தவழ்ந்து அப்பால் சென்றான். அவனை நோக்கி ஏவலர் ஓடி வந்தனர். இருமியபடி அவர்களை கைகளால் விலக்கினான். இருமுறை உடல் அதிர தசைகள் இழுபட்டு நெளிய அவன் இருமியபோது தசைக்குழம்பு என வாயிலிருந்து குருதி வெளிவந்தது. மேலும் மேலும் இருமி துப்பி உடல் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தான். “அரசே, பின்னடைக! உள்ளே எலும்புகள் முறிந்துள்ளனவா என்று நோக்கவேண்டும்” என்றான் மருத்துவஏவலன். இருமியபடி செல்க என பீமன் கையை அசைத்தான். மீண்டும் கையூன்றியபடி எழ முயல நெஞ்சு அதிர்ந்து குருதிச்சேற்றில் முகம் புதைய விழுந்தான். பற்களைக் கடித்தபடி இரு கைகளையும் ஊன்றி எழுந்து அமர்ந்தான். இருமியபடி தலையை உலுக்கிக்கொண்டான். பின்னர் வெறியுடன் தன் நெஞ்சிலேயே ஓங்கி அறைந்தபடி முழு உயிரால் உடலை உந்தி எழுந்து நின்றான்.

துச்சாதனன் சர்வதனை கதையால் அடித்து பின்னடையச் செய்துகொண்டிருந்தான். துச்சாதனனின் அடிகளில் இருந்த எடையும் விசையும் சர்வதனால் தாளமுடிவதாக இருக்கவில்லை. முதல் சில அடிகளை கதையால் தடுத்த பின்னர் அவன் கதையைச் சுழற்றி ஒழிவதையே போர்முறையெனக் கொண்டான். துச்சாதனனின் கதையின் எடையாலேயே விரைவு சற்றே குறைவதை உணர்ந்து அந்த இடைவெளியில் கதைசெலுத்தி அவனை அடிக்கமுயன்றான். இருமுறை துச்சாதனனின் தோளை அடிக்கவும் அவனால் இயன்றது. ஆனால் துச்சாதனன் அத்தகைய அடிகளால் நிலைபிறழக்கூடியவனாக இருக்கவில்லை. அவனுடைய எடையே ஆற்றலென வெளிப்பட்டது.

துள்ளிச்சுழன்று துச்சாதனன் நிலம்தொடுவதற்கு முன் விலாவில் பட்ட அடியால் சரிந்து கீழே விழுந்து கையூன்றி எழுந்தான் சர்வதன். தொடர்ந்து வந்த துச்சாதனனின் மூன்று அடிகளை உடலொழிந்தான். மீண்டும் எழுந்து தாக்கியபோது அவன் நிலையில் ஒத்திசைவு கூடவில்லை. அடிபட்ட விலாவிலிருந்து காலுக்கு ஒரு சரடு அறுபட்டு துடித்தது. காலை இழுத்து இழுத்து வைத்தபடி அவன் கதைவீசி முன்னால் சென்றான். துச்சாதனன் “செல்க… செல்க, மைந்தா… என் கையால் இறவாதொழிக!” என்று கூவியபடி அவனை தாக்கினான். வேண்டுமென்றே அவன் இருபுறங்களிலும் நிலத்தில் கதையால் ஓங்கி அறைந்தான். உடைந்த தசைகளிலிருந்து குருதி தெறித்தது.  விழுந்துகிடந்த யானையின் மத்தகம் ஒன்றை ஓங்கி அறைந்து சிதறடித்தபின் “ஓடு… ஓடி உயிர்காத்துக்கொள்” என்று துச்சாதனன் கூவினான்.

துரியோதனனிடம் பொருதிய சுதசோமனும் அந்த எடைமிக்க அடிகளை தாளமுடியாது திணறினான். ஒவ்வொரு அடியையும் துள்ளி ஒழிவதில் மட்டுமே அவனால் உளம் செலுத்த இயன்றது. அடிகள் விழ விழ நிலம் நெளிந்து பள்ளங்கள் மிக்கதாக ஆகியது. அந்தப் பள்ளங்களிலேயே கால்சிக்கி அவன் நடை நொடித்தான். துரியோதனனின் கதை வந்து அறைந்தபோது சுதசோமனின் கதை சிறுமணிபோல தெறித்து மறுசுழற்சி கொண்டது. அடிகளுக்கு இயைய நடனமென பின்காலடி எடுத்து வைத்து பின்னால் சென்றான். அவன் உடல் அடிவிழுவதற்காகக் காத்து துடிப்பு கொண்டது. தன் இறுதிக் கணம் அதுவென எண்ணி மெய்ப்புகொண்டான். ஆனால் அது ஒருவகை களிப்பையும் உள்ளத்தில் நிறைத்தது. அவன் விசையை அது கூட்டியது.

சர்வதன் துச்சாதனனை எதிர்கொள்ளும் வழி அவன் விழிமுன் நிலைகொள்ளாமல் துள்ளிக்கொண்டிருப்பதே என்று கண்டுகொண்டான். தரையில் கால்பரப்பி அமர்ந்து துச்சாதனனின் கதைவீச்சை தன் தலைக்குமேல் பறந்து செல்லச்செய்தான். அது சுழன்று மீண்டும் எழுவதற்குள் துள்ளி எழுந்து காற்றில் கால் விரித்து நின்று அதன் வீச்சை தன் கீழே கடந்து செல்லும்படி செய்தான். அவன் காலூன்றி மீண்டும் எழும் கணத்தில் துச்சாதனனின் அடி அவன் தோளில் விழுந்தது. அலறியபடி சர்வதன் நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் கதை தெறித்து அகன்றது. கையை ஊன்றி அவன் புரண்டு எழுவதற்குள் துச்சாதனன் வெறிகொண்டு கதையைத் தூக்கி அவனை தலையில் அடிக்கப் போனான். ஆனால் ஒருகணம் அந்தக் கதை காற்றில் நின்றது. காலால் சர்வதனை ஓங்கி உதைத்து “செல்க… இனியொருமுறை என் முன் எழாதே!” என்று கூவினான்.

அத்தருணத்தில் எப்படி அம்முடிவை எடுத்தோம் என்று பீமனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் பெரும்கூச்சலுடன் முன்னால் சென்று சர்வதனை அறைய ஓங்கிய துச்சாதனனின் கதையை அறைந்தான். துச்சாதனன் கதை தெறித்து அகல வெறும் கையுடன் அவன் திகைத்து பின்னகர்ந்தான். விழிகள் வெறிப்புகொள்ள உதடுகள் ஒரு சொல்லுக்கென அசைய துச்சாதனன் இரு கைகளையும் செயலற்றவைபோல் விரித்தான். மீண்டும் ஒரு கூச்சலுடன் காற்றில் துள்ளி எழுந்த பீமன் துச்சாதனனின் நெஞ்சில் உதைத்தான். நிலை தடுமாறி விழுந்த அவன் உடல்மேல் தாவிச்சென்று நின்று கதை சுழற்றி அவன் தலையை ஓங்கி அறைந்து உடைத்து குருதிக்கூழும் வெண்கதுப்பும் தெறிக்கச்செய்தான்.

சூழ்ந்திருந்த கௌரவர்களின் பேரொலி சுதசோமனை கொல்லும் பொருட்டு எழுந்த துரியோதனனை திகைக்கச் செய்தது. அவன் திரும்பி நோக்கியபோது துச்சாதனன் தலை உடைந்து உடல் துடித்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தான். கையிலிருந்து கதை நழுவ ஓங்கி நெஞ்சில் அறைந்து “இளையோனே!” என்று கூவினான். அக்கணத்தில் சர்வதனும் சுதசோமனும் பாய்ந்து சென்று அவனை இருபுறத்திலாக தாக்கினர். இருதோள்களிலும் கதைகளின் அடிகள் விழ கால் தளர்ந்து துரியோதனன் மல்லாந்து விழுந்தான். அவர்கள் பாய்ந்து சென்று அவனை மேலும் அறையத் துவங்க கைகளையும் கால்களையும் ஊன்றி தவழ்ந்து அவ்வடிகளை ஒழிந்து மீண்டும் பின்னால் செல்ல அவனை அப்பாலிருந்து காவல்படையினர் கொக்கிகளால் இழுத்துத் தூக்கி பின்னால் கொண்டுசென்றனர்.

துரியோதனன் “இளையோனே! இளையோனே!” என்று கதறியபடி எழுந்துவர முயன்றான். திமிறி எழுந்தவன் ஏந்து சரடு அறுபட்டவன்போல் மயங்கி துவண்டு பக்கவாட்டில் விழுந்தான். அவனை வீரர்கள் பற்றிக்கொண்டார்கள். இருபுறத்திலிருந்தும் கவசப்படையினர் வந்து அவனை முழுமையாக மூடிக்கொண்டனர். மீண்டு வந்த சுபாகு தன் தேரிலிருந்து இறங்கி கௌரவப் படையை நோக்கி ஓடி கவசங்களுக்குள் புகுந்தான். விழுந்து கிடந்த துரியோதனனை ஏவலர் மரவுரியில் தூக்கிக்கொண்டு சென்றனர். சுபாகு உடன் ஓடி “என்ன ஆயிற்று மூத்தவருக்கு? நலமாக இருக்கிறாரா? அடிகள் விழுந்தனவா?” என்றான். மருத்துவஏவலன் “நலமாக உள்ளார். மூச்சு சீராகவே உள்ளது. நெஞ்சக்குழியின் துடிப்பும் சீர்நடைகொண்டிருக்கிறது. உளமழிந்துள்ளார்” என்றான். சுபாகு தலையைப் பற்றியபடி கால்தளர்ந்து களத்திலேயே சரிந்தான்.

பீமன் தன்னைச் சுற்றி எழுந்த கௌரவர்களின் பெரும் கூச்சலை கேட்டான். அப்போதுதான் துச்சாதனனை கொன்றுவிட்டிருப்பதையே முழுதுணர்ந்தான். துச்சாதனனின் நெஞ்சில் கால்வைத்து எழுந்து நின்று சூழ அலைகொண்ட முகங்களை பார்த்தான். கௌரவர் முகங்களும் பாண்டவர் முகங்களும் ஒன்றுபோலவே திகைப்பில், அச்சத்தில் வெறிப்பு கொண்டிருந்தன. சொற்களில்லாத வெற்றொலிகளின் திரளாக முழங்கியது படை. ஒவ்வொருவர் விழிகளிலும் தெரிந்தது அச்சம் மட்டுமே என உணர்ந்தபோது அவன் தன்னை விலகி நின்று நோக்கினான். அவ்விலக்கம் அளித்த தவிப்பு ஒருகணம் அவன் முகத்தில் வெளிப்பட்டது. மறுகணமே அதிலிருந்து தன்னை முற்றறுத்துக்கொண்டு மீண்டு இரு கைகளாலும் நெஞ்சை ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து தலை தூக்கி மலைக்குரங்குகளின் அரசன் என பேரொலி எழுப்பி ஊளையிட்டான்.

அந்த ஊளை கௌரவர்களையும் பாண்டவர்களையும் மீண்டும் விலக்க அவர்கள் அகன்று அவ்வட்டம் பெரிதாயிற்று. கௌரவர்களின் தரப்பிலிருந்து எவரும் பாய்ந்து வந்துவிடா வண்ணம் சர்வதனும் சுதசோமனும் சென்று அப்பகுதியை நோக்கி கதை சுழற்றி அவர்களை அப்பால் ஒதுக்கினர். ஆனால் எவரும் செலுத்தாமலேயே ஒருவரோடொருவர் முட்டி தோள் உரசி ததும்பியது கௌரவப் படை விளிம்பு. பாண்டவப் படைகளும் ஏனென்றறியாமலேயே விலகி விலகி பின்னடைந்து அகன்றன. அவர்களைச் சூழ்ந்து அம்புகளோ வேல்களோ இல்லாத பெரிய வெளி ஒன்று உருவாகியது. நிகழவிருப்பதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எண்ணமறியாமலே உள்ளுணர்ந்தனர். கொடுந்தெய்வம் என அத்தருணத்தில் உடலெங்கும் குருதி வழிய வெறிக்களிப்பு எழுந்த முகத்துடன், துறித்த விழிகளுடன் நின்ற பீமனை முற்றொழியலாயினர்.

பீமன் குனிந்து கீழே கிடந்த துச்சாதனனை பார்த்தான். தலை உடைபட்டுத் தெறித்ததும் அவ்வுடல் மெய்யிழந்து வெற்றுப் பொருளென்றாகிக் கிடந்தது. இரு கைகளும் அறியேன் என்பதுபோல் விரித்து வான்நோக்கி மலர்ந்திருந்தன. கால்கள் அகன்று சரிந்திருந்தன. நெஞ்சக்குழியில் சிறிய துடிப்பொன்று எஞ்சியிருந்தது. உடைந்த தலையிலிருந்து தெறித்த ஒற்றைக்கண் சிப்பியிலிருந்து எடுத்த தசை உருளைபோல் கிடந்தது. பிறிதொரு விழி நசுங்கிய தலையிலிருந்து பிதுங்கி நின்றது. திறந்த வாய்க்குள் எருமை மாட்டுக்குரியவைபோல் பெரிய பல் நிரைகள் அகன்று பல்லுக்கு அடியிலிருக்கும் மஞ்சள் தடம் தெரிய விரிந்திருந்தன. நாக்கு உள்மடங்கி தொண்டையை அடைத்திருந்தது. அதில் ஊற்றின் நொதிப்பு என மெல்லிய அசைவு எஞ்சியிருந்தது. இரு காதுகளிலிருந்தும் குருதி வழிந்து தரையை அடைந்திருந்தது.

பீமன் ஒருகணம் அனைத்து ஆற்றலையும் இழந்தான். இந்த வெறும் சடலத்தை இனி என்ன செய்யப்போகிறேன்? இவ்வுடலிலிருந்த அவனுடனான பகைமை முடிவுற்றது. இது பிறிதொன்று. இது வேறு தெய்வங்களுக்குள்ளது. மிக அருகே எங்கோ அவன் நின்று என்னை நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். எனக்கிருக்கும் அதே தொலைவு அவனுக்கும் இவ்வுடலுடன் உள்ளது. உள்ளம் உறைந்து எவ்வுணர்ச்சியுமற்று இடத்தொடை மட்டும் துள்ளிக்கொண்டிருக்க, இரு கைகளும் அறியேன் என விரிந்து காற்றில் அசைவிழக்க, பீமன் நின்றான் அக்கணம் ஓர் இறுதி வலிப்பு துச்சாதனன் உடலில் நிகழ்ந்தது. வலக்காலும் வலக்கையும் இழுத்து துடிக்க உடல்முறுகி பின் விடுபட்டது. அவ்வசைவு கால் வழியாக பீமனின் உடலில் நுழைய அத்தருணம் வரை கொண்டிருந்த அனைத்து உணர்வுகளிலிருந்தும் மீண்டு வந்து மீண்டும் தன் இரு கைகளையும் மாறி மாறி நெஞ்சில் அறைந்து உரக்க வெறிக்கூச்சலிட்டான்.

முழங்கால் மடித்து துச்சாதனனின் உடல் மேல் அமர்ந்தான். வெறுங்கைகளை குவித்து வியாஹ்ர முத்திரையாக்கி ஓங்கி அவன் வெற்று மார்பின் நெஞ்சக்குழியில் குத்தி இறக்கினான். சூடான குருதிக் குழம்பிற்குள் இறங்கிய விரல்கள் உள்ளே செல்ல வழுக்கியபடி விலா எலும்புகள் தட்டுப்பட்டன. நான்கு விரல்களால் அவற்றை பற்றிப் பிடித்து முழுமூச்சு கொண்டு இழுத்து விரிசலாக்கி மீண்டுமொரு உறுமல் ஒலி எழுப்பியபடி விலாக்கூட்டை இருபுறமும் பிடித்திழுத்து உடைத்து திறந்தான். நீருக்குள் மண்கலம் உடையும் ஓசையென எலும்புகள் நொறுங்குவது கேட்டது. நெஞ்சு விரிந்து அகல உள்ளே சிறுநுரைக்குமிழியென கொப்பளித்து கொண்டிருந்தது குலை. அதை வலக்கைவிரலால் பற்றி வேர்ச்சுருள்கள் நீண்டு வர இழுத்தெடுத்தான்.

சேற்றிலிருந்து தாமரை மொட்டை தண்டுடன் பறித்தெடுப்பதுபோல் உணர்ந்தான். அதனுடன் வந்த குருதிக் குழாய்களைச் சுழற்றி அறுத்து அதை பிரித்தெடுத்து தலைக்குமேல் தூக்கினான். எழுந்து கையில் தூக்கி நான்குபுறமும் காட்டி வெறிகூச்சலெழுப்பினான். கௌரவப் படைகளிலிருந்து கதறல்களும் ஓலங்களும் ஒலித்தன. பாண்டவர்களும் அழுகைக் குரலெழுப்பியபடி சிதறி ஓடினர். விழிதொடும் தொலைவில் எங்கும் எவரும் இருக்கவில்லை. அக்குமிழை தன் தலைக்குமேல் தூக்கி அதிலிருந்து சிறு விழுதென இறங்கிய கொழுங்குருதியை தன் முகத்திலும் தோள்களிலும் விட்டுக்கொண்டான். வாய் திறந்து அதை நாவில் ஊற்றினான். ஒவ்வா சளியொன்றை வாயில் உணர்ந்ததுபோல் உளம் கூசியது. கண்களை மூடி ஒரே மிடறாக அதை குடித்தான்.

அது உடலுக்குள் இறங்குவதை உணரமுடிந்தது. அமைதியான பயணமாக அது அவன் உடலுக்குள் வழுக்கிச் சென்றது. புழு ஒன்று ஊர்ந்து செல்வதுபோல். கையிலிருந்து அக்குலை அதிர்ந்தது. மீண்டும் அதை தூக்கி கனி எனப் பிழிந்து நாவில் விட்டான். மும்முறை அருந்தியபின் அதைத் தூக்கி அப்பால் வீசினான். சுற்றுமுற்றும் நோக்கியபோது அப்பால் விழுந்துகிடந்த கலம் போன்ற தலைக்கவசத்தை கண்டான். அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்து துச்சாதனனின் பிளந்த நெஞ்சின் பள்ளத்திற்குள் ஊறி தேங்கத்தொடங்கியிருந்த குருதியை இரு கைகளாலும் அள்ளி அதில் விட்டான். இரு தோல்பைகள்போல் துடித்துக்கொண்டிருந்த மூச்சுக்குலைகளைப் பற்றிப் பிடுங்கி வெளியே எடுத்தான். அது தேன்கூடுபோல தோன்றியது. அழுத்தியபோது அதிலிருந்து தேன்போல் கருமை கலந்த குருதி வழிந்து கலத்தில் விழுந்தது.

அந்தக் கணத்தில் தன் உள்ளம் அத்தனை அமைதிகொண்டிருப்பதை, ஒவ்வொன்றையும் புலன்கள் உணர்வதை, ஒவ்வொரு அறிதலையும் நினைவுகளுடன் இணைத்து கூர்மையாக பின்னிக்கொள்வதைக் கண்டு வியந்தபடி அவனுள் ஒரு பகுதி தனித்து நின்றது. குருதிச்சரடு குருதிப்பரப்பில் விழும் மெல்லிய ஒலியை அவன் கேட்டான். குருதிக்குமிழியில் அலை விலகும் செம்மையை கண்டான். எழுந்து துச்சாதனனின் உடலை கழுத்திலும் இடையிலும் பற்றித் தூக்கி திருப்பி காற்றில் நிறுத்தி இருமுறை அசைத்தபோது உள்ளிருந்து அக்கலம் நிறையுமளவுக்கு குருதி கொட்டியது. துச்சாதனன் உடலை தலைக்குமேல் தூக்கி நாற்புறமும் நோக்கியபடி சொல்லில்லாது கூச்சலிட்டு பீமன் அறைகூவினான்.

பின்னர் அதை கௌரவப் படைகளை நோக்கி எறிந்தான். குனிந்து கீழே இருந்த குருதி நிறைந்த கலத்தை கையில் எடுத்தபடி திரும்பி பாண்டவப் படைகளை நோக்கி நடந்தான். அவன் நடந்து செல்கையில் பின்புறம் ஓசைகள் கேட்டன. பாண்டவ வீரர்கள் அங்கே ஓடிச்செல்வதை கண்டான். திரும்பி நோக்கலாகாதென்று தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான். ஆனால் பாண்டவப் படைகளை அடைந்து அவர்கள் விலகி வழி விட அவர்களூடாக சென்றுகொண்டிருக்கையில் ஒருகணம் உள்ளம் ஓர் ஐயத்தை அடைந்தது. அவன் திரும்பிப்பார்த்தபோது சர்வதனும் சுதசோமனும் மயங்கி கீழே விழுந்திருக்க அவர்களை படைவீரர்கள் அள்ளி தூக்கிக்கொண்டுவருவதை கண்டான்.

சீற்றத்துடன் அருகே நின்ற படைத்தலைவனிடம் “என்ன ஆயிற்று? அவர்களை எவரேனும் தாக்கினார்களா?” என்றான். “இல்லை, அவர்கள் கால்நடுங்கி நினைவிழந்து விழுந்தார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். அதுவரை இருந்த சினமும் வெறியும் அகல பீமன் உடல் தளர்ந்தான். குனிந்து கையிலிருந்த குருதிக் கலத்தை பார்த்தான். அதை அவ்வண்ணமே வீசி எறிந்துவிட்டு திரும்பி வடபுலக் காட்டிற்குள் ஓடி மீளாத வண்ணம் மறைந்துவிட வேண்டுமென்று தோன்றியது. உடல் உலுக்கி வாயுமிழ வந்தது. கண்களை மூடி தன் உடலுக்குள் புரண்டெழுந்த அனைத்தையும் எண்ணங்களால் பற்றி அங்கங்கே அடக்கி தொகுத்து தன்னை மீட்டு விழிதிறந்தான். கையிலிருந்து சரிந்து சற்றே சிந்தத் தொடங்கியிருந்த கவசக்கலத்தை நேராகப் பிடித்தபடி நடந்தான்.