நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 10

திருஷ்டத்யும்னன் சென்று சேர்ந்தபோது ஏற்கெனவே யுதிஷ்டிரனின் அவை கூடியிருந்தது. அவனுக்காக பிறர் காத்திருப்பது தெரிந்தது. முகப்பில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி கையசைவால் அவையமரும்படி காட்டினான். பாடிவீடுகளென அமைந்திருந்த குடில்களும் கூடாரங்களும் முற்றாக எரிந்தகன்று கரிப்படிவங்களென மாறியிருந்த அந்நிலத்தில் முன்பிருந்த அவைக்கூடத்திற்கு உள்ளேயே கற்களையும் அடுமனைக்கலங்களையும் போட்டு அவை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் ஒருகணத்திற்குள் தன்னுடல் அந்த கரிக்கோட்டு வடிவிலிருந்து அங்கிருந்த பழைய அவையை எவ்வண்ணம் பெருக்கி எடுத்துக்கொண்டது என்பதை எண்ணி வியந்தான். இடைநாழியில் நடப்பதையும் வாயிலில் நுழைவதையும்கூட அவன் உடல் இயல்பாகவே நடித்தது.

நுழைந்ததும் தலைவணங்கி தனக்கு காட்டப்பட்ட பீடத்தில் அமர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் தலைகுனிந்து கைகளை மடியில் கோத்து தோள்கள் தளர அமர்ந்திருந்தார். அவனருகே அமர்ந்திருந்த சிகண்டி நிலம் நோக்கி தாடியை நீவிக்கொண்டிருந்தார். அவன் நுழையும்போது சகதேவன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். பேச்சை நிறுத்திவிட்டு திருஷ்டத்யும்னனிடம் “பாஞ்சாலரே, படைசூழ்கை குறித்துதான் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவர்கள் இன்று பெருஞ்சூழ்கை அமைத்திருப்பதாக காவல்மாடத்தில் ஏறிநின்றபோது தெரிந்தது. முதலில் அவர்கள் படைகொண்டு எழுவார்கள் என்றே நான் எண்ணவில்லை. பெருஞ்சூழ்கை அமைப்பது மேலும் விந்தையாக உள்ளது” என்றான்.

திருஷ்டத்யும்னன் “பெருஞ்சூழ்கை அமைப்பது அவர்களின் அச்சத்தை காட்டுகிறது. அன்றி அவர்களின் மிகைநம்பிக்கைக்கான சான்று அது. இன்று நம்மைச் சூழ்ந்து வென்றுவிடலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள்” என்றான். “அத்தனை எண்ணிக்கையில் அவர்களிடம் வீரர்கள் இருக்கிறார்களா என்ன?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “நம்மிடமும் வீரர்கள் இல்லை. அளவு மிகக் குறைந்திருக்கிறது. ஆனால் இருசாராரிடமும் இருக்கும் வேறுபாடு இப்போது இருக்கும் இதே நிலையில்தான் போர் தொடங்கும் நாளிலும் இருந்தது. அன்றிருந்த நம்பிக்கை அவர்களிடம் இன்றும் இருப்பதற்கு எல்லா அடிப்படையும் உள்ளது” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

நகுலன் “அவர்களை நாம் அன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களை மிகையாகவோ குறைத்தோதான் மதிப்பிடுகிறோம்” என்றான். பீமன் உரத்த குரலில் “புரிந்துகொள்வதற்கென ஏதுமில்லை. இன்றும் அவன் குன்றா விசையுடன் போர்க்களத்திற்கு வருவான். இன்றும் வென்று மீள்வேன் என்றே நம்புவான். இன்றுடன் இப்போர் இங்கு முடியும். அவன் உடல் பிளந்து குருதி காண்பேன். அது அத்தனை தெய்வங்களுக்கும் தெரிந்த ஒன்று. இங்கிருக்கும் படைவீரர்கள் அனைவரும் உள்ளுணர்ந்த ஒன்று. ஆனால் அவனுக்கு மட்டும் அது தெரியாது. அவனிடம் எவரும் அதை சொல்லி விளங்க வைக்கவும் இயலாது” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுடன் “அது அசுர இயல்பு” என்றார். பின்னர் “தேவர்கள் அனைவரும் அசுரர்களாக இருந்தவர்களே. அவி பெற்று அவர்கள் கனிந்து ஒளிகொள்கிறார்கள். வேர்களில் துவர்ப்பது கனியிலும் தேனிலும் இனிப்பதுபோல்” என்றார். “நாம் என்ன சூழ்கை அமைப்பது, பாஞ்சாலரே? இங்கு பேசிக்கொண்டிருப்பது அதைப்பற்றியே” என்று நகுலன் கேட்டான். “இத்தருணத்திற்குரியது விசையும் விரைவும் கொண்ட சிறிய சூழ்கை. கிரௌஞ்சம் உகந்தது” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான். “முன்பும் நாம் கிரௌஞ்சசூழ்கை அமைத்துள்ளோம்” என்றான் சகதேவன். “ஆம், அன்று நமது கிரௌஞ்சம் பேருருக்கொண்டதாக இருந்தது. இன்று அது சிட்டுக்குருவியாக சுருங்கிவிட்டிருக்கிறது. அதுவும் நன்றே. சிறிதாகும் தோறும் விசை பெருகும்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் “நாம் அச்சூழ்கையையே அமைப்போம். ஆனால் இறுதிக்கணம் வரை அங்கிருந்து நன்னோக்கம் கொண்ட அழைப்பு வருமென்று எதிர்பார்ப்போம். அங்கு அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் இருக்கிறார்கள். சல்யரும்கூட சற்றே உளஞ்சூழும் திறன் கொண்டவரே. இதற்குப் பின்னரும் போரெனில் இருபுறமும் எவரும் எஞ்சமாட்டார்கள் என்று அவர்கள் உணர்ந்து அவனிடம் சொல்லக்கூடும்” என்றார். சலிப்புடன் கைவீசி “வென்றான் எனினும்கூட ஆள்வதற்கு படைகள் தேவை. களத்திலிருந்து மீள்வதென்றால் உடன் செல்வதற்கு காவலர்களாவது தேவை. அதை அவனிடம் ஒருவராவது சொல்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம்” என்றார்.

பீமன் இகழ்ச்சியுடன் உதடு வளைய “இதுவரை எவரும் அதை சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள் என்று எண்ணுகிறீர்களா? பலநூறு முறை கூறியிருப்பார்கள். இத்தருணத்தில்கூட அங்கு மத்ரரோ கிருபரோ அஸ்வத்தாமனோ அதை அவனிடம் உரைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அவன் உள்ளத்திற்கு அது சென்று சேராது. ஐயமே தேவையில்லை” என்றான். பின்னர் “என்னிடம் என் வஞ்சத்தைக் கைவிடும்பொருட்டு அறிவுரை கூறுவது போன்றது அது. பாறையை யானை என எண்ணி ஆணையிடுவதற்கு நிகர்” என்றான்.

“இவ்வளவுக்குப் பின் எதைச் சொல்லி அவர் நம்முடன் ஒத்துப்போக முடியும்?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “நாம் அவனுக்கு அஸ்தினபுரியை அளிப்போம். நமக்குரிய பாதி நாட்டையும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தையும் மட்டும் நமக்கு அவன் அளித்தால் போதும். போரை இருதரப்பிலும் நிகர்நிலை என்றே முடித்துக்கொள்வோம். அவன் ஆணவம் புண்படாது அனைத்தையும் செய்வோம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். நகுலன் “தன் மைந்தரையும் உடன்பிறந்தாரையும் தோழரையும் இழந்தபின் அவர் எப்படி அதில் அமைய முடியும்?” என்றான்.

“எனில் அவன் கோருவதென்ன என்று கேட்போம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இப்போதுகூட நான் அவனிடமிருந்து எதையும் வென்று எடுத்துக்கொள்ள விழையவில்லை.” பீமன் “இன்று இக்குரல் எழுவதற்குப் பெயர் தோல்வி. இவ்வுணர்வை அச்சம் என்பார்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “நான் அஞ்சவில்லை என நீ அறிவாய், இளையோனே” என்றார். “ஆம், ஆனால் நாம் எவ்வண்ணம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மட்டுமே அறிவோம்” என்றான் பீமன். மேலே சொல்வதற்கில்லை என யுதிஷ்டிரன் கைகளை விரித்தார். பீமன் “இந்தப் போர் இப்போது அடைவனவற்றின் பொருட்டு நிகழவில்லை, இழந்தவற்றின் பொருட்டு நிகழ்கிறது” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “அதை நானும் அறிந்திருக்கிறேன். ஆயினும்கூட எனது நம்பிக்கையை பொத்திக் காத்துக்கொள்ளவே விழைகிறேன். நல்லது நிகழட்டும்” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “சூழ்கை அமைப்பதற்கான ஆணையை கோருகிறேன். கணக்குகளின்படி இப்பொழுது விடிந்துவிட்டது. ஆனால் இன்னும் இருளே நீடிக்கிறது. இரு நாழிகையில் வெளிச்சம் எழக்கூடும் என்கிறார்கள். எனில் அதுவே போர் தொடங்கும் தருணம்” என்றான். “அதற்குள் சூழ்கையை அமைத்துவிடமுடியுமா? என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இந்தச் சூழ்கைக்கு அரைநாழிகைகூட தேவையில்லை. நானே நேரில் சென்று சொல்லி திரட்டுமளவுக்கே நமது படைகள் உள்ளன. நேற்று அந்தியில் ஒரு நாழிகைக்குள் நமது முழுப் படையையும் நோக்கி சுற்றி வந்துவிட்டேன்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுவிட்டு “இங்கே போர் மானுடரால் நிகழ்த்தப்படுவதல்ல என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “நேற்று அந்தியில் நமது படைவீரர்கள் பச்சைக் குருதி வழியும் ஊனை உண்டிருக்கிறார்கள். பொழியும் மழையில் சேற்றில் துயின்றிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் ஆடையின்றி இடை மறைக்க அடுகலங்களை உடைத்து எடுத்த உலோகத் துண்டுகளை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாதாளத்திலிருந்து எழுந்து வந்த விந்தையான உருவங்கள்போல தோன்றுகிறார்கள்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் கூறினான்.

யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டு இரு கைகளையும் தூக்கி “போர் தொடங்குகையிலேயே நான் உணர்ந்த ஒன்று இது. இங்கு நிகழ்வன எவ்வகையிலும் நம் கையில் இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அது உறுதிப்பட்டபடியே வந்தது. இன்று ஏதோ தொன்மையான நூலில் நம்ப முடியாத கதையொன்றை படிப்பது போலத்தான் தோன்றுகிறது. நானே இங்கு வெளிப்பட்டது என் வடிவில் அல்ல. இவற்றுடன் தொடர்பே அற்றவனாகவே என்னை உள்ளே உணர்கிறேன்” என்றார். “இது ஒரு பெருக்கு. நான் இதில் ஒரு துளி” என்றபின் எழுந்து “ஆகுக!” என்று சொல்லி வெளியே சென்றார்.

அங்கு அவையென ஏதுமில்லை என்றபோதும் அவருடைய திரும்புதலும் நடையும் அவை நிகழ்த்தி மீளும் அரசனுக்கு இணையாக இருந்தன. அவர் உடல் வழியாகவே அங்கே அரண்மனையின் அரசுசூழவை உருவாகி வந்தது. தோரணவாயில் இருந்த வழியினூடாகச் செல்லும்போது முன்பு அங்கிருந்த பாடிவீட்டின் உயரம் குறைந்த வாயிலுக்கு குனிந்து செல்பவர் போலவே அவர் உடல் வளைந்ததைக் கண்டு திருஷ்டத்யும்னன் புன்னகைத்தான்.

அவை அவர் நீங்கியதும் மெல்லிய அசைவினூடாக பிறிதொன்றாகியது. திருஷ்டத்யும்னன் இளைய யாதவரை நோக்கினான். அவர் வழக்கம்போல் புன்னகைக்கிறாரா என ஐயம் தோன்றும் உதடுகளுடன், எதை நோக்குகிறார் என்று தெரியாத கண்களுடன் அவையிலிருந்தார். அர்ஜுனன் எழுந்து அவரிடம் “செல்வோம்” என சொன்னதும் எழுந்து திருஷ்டத்யும்னனிடம் புன்னகைத்து “களம் சூழ்க!” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “இன்றுடன் இப்போர் நிறைவடையும் அல்லவா?” என்றான். அவர் அதே புன்னகையுடன் “ஆம், இன்றுடன் முழுமை கொள்ளும்” என்றார்.

“இன்று எவர் வெல்லக்கூடும்?’’ என்று திருஷ்டத்யும்னன் கேட்டான். வேண்டுமென்றே அதை கேட்கிறோம் என அவன் உணர்ந்திருந்தான். தன்மீதே கடும் வஞ்சம்கொள்ளும் தருணங்கள் மானுட உள்ளத்தில் உண்டு. “இக்களத்தினில் எல்லா போர்களிலும் நாமே வென்றோம். இன்றும் நாமே வெல்வோம்” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். திருஷ்டத்யும்னன் அம்முகத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவரிடம் தான் கேட்க விரும்புவதும் மறுமொழியாக எண்ணுவதும் அச்சொற்கள் அல்ல என்று தோன்றியது.

சுருதகீர்த்தி அருகில் வந்து வணங்கி “தங்கள் தேர் ஒருங்கியுள்ளது, அரசே” என்றான். இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “நன்று” என்றபின் அவன் தோளை தட்டிவிட்டு அவையிலிருந்து வெளியே சென்றார். அவையென மண்ணில் படிந்திருந்த கரிவடிவத்தை அவர் கால்களோ உடலோ அறியவில்லை. மிக இயல்பாக சுவர்களையும் தடைகளையும் ஊடுருவிக் கடந்து அப்பால் சென்றார். முன்பு அங்கு பாடிவீட்டின் சுவர்களும் கதவுகளும் இருந்தபோதுகூட அவர் அவ்வண்ணமேதான் தோன்றினார் எனும் வியப்பை திருஷ்டத்யும்னன் அடைந்தான்.

திருஷ்டத்யும்னன் வெளிவந்து நின்றபோது அவன் படைத்துணைவர்கள் அருகே வந்து அணிவகுத்து நின்றனர். அவர்கள் எழுவரையும் நோக்கியபோது முதல்நாள் போரில் அவ்வண்ணம் தன் முன் அணிவகுத்து நின்ற எழுபது படைத்தலைவர்களை அவன் நினைவுகூர்ந்தான். அவர்களில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் களம்படுந்தோறும் வேறு படைத்தலைவர்கள் அங்கு வந்து அமைந்தனர். இன்றிருப்பவர்கள் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அவ்வாறு படைத்தலைவர்களாக அமைந்தவர்கள். ஆனால் அவர்களின் முகமும் உடலசைவுகளும் மாறவில்லை. அவ்வெழுவரே என்றுமிருந்தவர்கள்போல் தோன்றினார்கள். விலகும் நீரை வரும் நீர் நிறைப்பதுபோல்.

அவன் “நாம் கிரௌஞ்சசூழ்கை அமைக்கவிருக்கிறோம்” என்றான். அவர்கள் விழிகளில் எதுவும் தெரியவில்லை. “இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஒளி எழுந்துவிடும். அதற்குள் கிரௌஞ்சம் களத்தில் நின்றிருக்கவேண்டும். அதன் அலகென இளைய யாதவரும் அர்ஜுனனும் முன்னால் நிற்கட்டும்” என்றான். “இரு கால்களாக சாத்யகியும் நானும் அமைவோம். உடன் வேல்படையினர் இருக்கட்டும். சிறகுகளாக பீமசேனனும் சிகண்டியும் நிலைகொள்ளட்டும். கிரௌஞ்சத்தின் சிறகுகளில் விசைமிக்க தேர்கள் நிற்கட்டும்.”

“அவர்களின் படைசூழ்கையோடு நமது படைசூழ்கை எவ்வகையிலும் இசையவில்லையே” என்று ஒருவன் சொன்னான். திருஷ்டத்யும்னன் திரும்பி அவனை பார்த்தான். அவன் பெயர் நினைவில் எழவில்லை. அதை அவன் குழப்பத்திலிருந்து உணர்ந்துகொண்டு அவன் “என் பெயர் ராகு. பாஞ்சாலத்தின் துர்வாச குடியினன்” என்றான். “நீ படைசூழ்கையை எங்கு பயின்றாய்?” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நான் நூல்களில் பயின்றேன்” என்றான். “நீ ஷத்ரியனா?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் கேட்டான். “அல்ல, நான் சூத்திரன். இங்கு போருக்கு ஏவலனாகவே வந்தேன். சிதைக்காவலனாகவும் எல்லைக்காவலனாகவும் பணியாற்றினேன். ஷத்ரியர்கள் இறந்து எஞ்சிய வெற்றிடத்தை நாங்கள் நிரப்பினோம்.”

அவன் புன்னகைத்து “அவ்வாறாக எங்களுக்கும் வரலாற்றில் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது” என்றான். திருஷ்டத்யும்னனும் புன்னகைத்து “இறப்பதற்கான வாய்ப்பு” என்றான். “அனைவரும்தான் இறக்கிறார்கள். ஆனால் ஷத்ரியர்கள் மட்டுமே இறந்த இடத்தில் ஒரு சொல்லை எஞ்சவிட்டுச் செல்கிறார்கள். அவ்வாறு விட்டுச்செல்லும் சொற்கள் பெருகி வரவிருக்கும் தலைமுறைக்கு அணிகளும் பீடங்களும் ஊர்திகளும் ஆகின்றன” என்று அவன் சொன்னான். “நாங்கள் பூச்சிகள்போல வீணாக இறந்து தடமின்றி மறைந்துகொண்டிருந்தோம். இதோ ஷத்ரியர்களுக்குரிய சாவை நாங்களும் அடைகிறோம்.”

“நீ படைசூழ்கை எங்கு பயின்றாய்?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் கேட்டான். “காவியங்களில்… காவியங்களையும் நான் நேரடியாக பயின்றதில்லை. அவற்றை கூத்து நிகழ்த்தும் சூதர்கள் நாவிலிருந்து அறிந்திருக்கிறேன். நான் அவற்றை அறிந்திருக்கிறேன் என்பதே இக்களத்திற்கு வந்தபின்னர்தான் புரிந்தது” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “நன்று. நானும் இக்களத்திற்கு வந்தபின்னர்தான் படைசூழ்கையை கற்றுக்கொண்டேன். ஏன் போரையே கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினேன்” என்றான். ராகு புன்னகைத்தான்.

ராகுவின் இளைய தோற்றத்தை நோக்கியபின் “உனது குடி எங்குள்ளது?” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நான் வடபாஞ்சாலத்தில் கோமதி நதிக்கரையில் வாழும் சிற்றூரன்” என அவன் சொன்னான். “உனது குடியில் எவர் எஞ்சுகிறாரோ அவர் தங்கள் குடிக்குரிய எல்லையை கடப்பர். இப்போருடன் எல்லாத் தடைகளும் அறுபடும். வீரம் ஒன்றே ஷத்ரிய குலமென்று ஆகும்” என்றான். அவன் புன்னகைத்தான்.

திருஷ்டத்யும்னன் மேலும் அவனை நோக்கியபின் “நீ களம்படமாட்டாய். களம்படுவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் உள்ளன எனினும் களம்படமாட்டாய் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றான். “களம்படினும் அது ஒரு பொருட்டல்ல. இங்கு வந்து நின்று போரிட்டு களம்பட்டேன் என்ற செய்தி என் குலத்துக்கு சென்று சேரும். அது போதும்” என்று ராகு சொன்னான்.

திருஷ்டத்யும்னன் அவன் தோளில் கைவைத்து “இளையவனே, சூழ்கையின் தேவை ஒன்றின்பொருட்டே. படைவீரர்கள் தாங்கள் தனியர்கள் அல்ல என்றும் ஒற்றைப் பெருவடிவமாக திரண்டெழுந்து நிற்கிறோம் என்றும் உணரவேண்டும். படைசூழ்கையின் வடிவம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திற்கும் செல்கையில் ஒவ்வொருவரும் அப்படைசூழ்கை அளவுக்கே பெரிதாகிறார்கள். இதற்கப்பால் களத்தில் படைசூழ்கையால் ஆவது ஒன்றுமில்லை. இன்று அவர்கள் பெருகி விரிய விரும்புகிறார்கள். நாம் விடுதலைகொண்டு காற்றில் பறந்தெழ உன்னுகிறோம்” என்றான்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான ஆணைகளை திருஷ்டத்யும்னன் அளித்தான். அவர்கள் தலைவணங்கி தங்கள் புரவிகளிலேறி பாண்டவப் படைகளுக்குள் பரவினார்கள். தன் புரவியிலமர்ந்தபடி அவன் தனது ஆணை அகல்விளக்குச் சுடர்களாக மாறிப் பரவுவதை கண்டான். எரிவிண்மீன்கள் இருண்ட வானில் செந்நிறக் கோடு கிழித்துச் செல்வதைப்போல் படைகளுக்கு நடுவே அவை உதிர்ந்தன. அவை விழுந்த இடங்களில் பற்றிக்கொண்ட பிற சுடர்கள் எரிந்தன. அச்சுடர்கள் இருண்ட நீரலைகளில் மிதப்பதுபோல இருளில் சுழன்றும் அலைந்தும் தத்தளித்தும் பரவின.

சில கணங்களிலேயே திருஷ்டத்யும்னன் கிரௌஞ்சம் உருக்கொள்வதை கண்டான். அது அவன் உளத்தோற்றமா என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கையிலேயே விளக்குகளாலான பேருருவ கிரௌஞ்சம் ஒன்று எழுந்தது. விண்மீன்களை விழிதொட்டு வடிவங்களாக்கும் பயிற்சி போன்றது அது. விண்மீன்கள் இடம் பெயர்வதுபோல் விளக்குகள் மெல்ல உருமாறி கிரௌஞ்சம் சிறகுகளை விரித்து தலையை நீட்டியது. மெல்ல எழுந்து குருக்ஷேத்ரத்தின் முகப்பு நோக்கி செல்லத்தொடங்கியது.

திருஷ்டத்யும்னன் தன் குடில் இருந்த இடத்திற்கு சென்றான். அங்கு அவனுக்கான கவசங்கள் காத்திருந்தன. அவன் நின்றதும் ஏவலர்கள் அவற்றை அவனுக்கு பூட்டத் தொடங்கினார்கள். அவற்றின் மென்மையான மந்தணமான உலோக ஓசைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். கூரிய ஊதல்களின் ஒலிகள் இணைந்து கிரௌஞ்சம் அமைந்துவிட்டதை அவனுக்கு கூறின. கையசைத்து “களத்தில் அமைக!” என்று அவன் ஆணையிட்டான். அருகே நின்றிருந்த காவலனின் கையில் இருந்த விளக்குச்சுழற்சியாக அவன் ஆணை ஒளிவடிவு கொண்டது.

கவசங்கள் அணிந்து முடித்ததும் புரவியில் ஏறி கிரௌஞ்சத்தின் வலக்காலின் முகப்புக்குச் சென்றான். கிரௌஞ்சத்தின் இடக்காலென நின்றிருந்த சாத்யகி துயிலில் இருப்பதுபோல் தன் தேரில் நின்றிருந்தான். தேர்த்தட்டில் வில்லுடன் நின்றபோது திருஷ்டத்யும்னன் மிகத் தெளிவாக ஒன்றை உணர்ந்தான். இனி ஒருபோதும் அவன் ஒரு புலரியை காணப்போவதில்லை. இன்றுடன் அனைத்தும் முடிந்தன. ஆம் இன்று! இன்று இன்று இன்று என்று அவன் உளம் நுண்சொல் உரைத்துக்கொண்டிருந்தது.

படைமுகப்பில் நின்று எதிரே பெருகி நிறைந்திருந்த கௌரவப் படையை அவன் பார்த்தான். இருளில் அகல் விளக்குகளாகத் தெரிந்தன இரு படைகளும். நோக்கியிருக்கவே அனைத்துச் சுடர்களும் நடுங்க காற்று விசையுடன் வீசி நீர்த்துளிகளை அள்ளி அப்பால் கொண்டு சென்றது. சுடர்கள் அணைந்து படை இன்மை என ஆனது. மழை முற்றாக நின்று காற்று துருத்தி முகப்பில் இருந்து என முகத்தில் அறைந்தது. கவசங்களில் இருந்த இரும்புச் சங்கிலிகள்கூட அசைந்து மணியோசை எழுப்ப வைக்கும் விசைகொண்டிருந்தது காற்று.

சற்று நேரத்திலேயே தாடியும் தலை மயிர்களும் உலர்ந்து ஆடைகளிலிருந்த ஈரம் அகன்றது. புரவிகள் மயிர் உலர்ந்து ஈரத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று கால்களை மாற்றி வைத்து தலை சிலுப்பி கனைப்போசை எழுப்பின. காற்று மேலும் வலுத்து மழையீரத்தை ஊதி அகற்றியது. அவ்விசையில் படைவீரர் ஒருவரை ஒருவர் தோள்பற்றி நிற்கும்படி உந்தி உலைத்தது. கேடயங்கள் திரும்பிக்கொண்டு பிற கேடயங்களில் முட்ட மணியோசைகள் எழுந்தன. தூக்கிய வாள்களையே காற்று ஒன்றோடொன்று முட்டச்செய்தது. வாள்களின் கூர்களால் கிழிக்கப்பட்டு பட்டுத்துணி கிழிபடும் ஓசை எழுப்பியது. அனைத்து வேல் முனைகளிலும் காற்றின் நாகச்சீறல் எழுந்தது.

மதகு தாழ்த்தி தடுத்ததுபோல் காற்றின் ஒழுக்கு நின்றது. ஒவ்வொரு ஓசையாக அமைந்தது. புரவிகளின் பிடரிமயிர்கள்கூட அசைவிழந்தன. திருஷ்டத்யும்னன் களம் முழுக்க நிறைந்திருந்த அந்த அமைதியை உணர்ந்தபடி அதுவரை காற்று எழுப்பிக்கொண்டிருந்த முழக்கத்தை உள்ளத்தால் கேட்டான். அவன் இயல்பாக திரும்பியபோது தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த படை வீரனின் வேல்முனை நீர்த்துளிபோல் ஒளிகொண்டிருப்பதை கண்டான். விழிதிருப்பி நோக்கியபோது அப்பால் ஒரு தேர்முகடின் வளைவு மாபெரும் நீர்க்குமிழிபோல் மின்னியது.

தொட்டுத் தொட்டு அவன் விழிகள் அலைந்தன. அனைத்து வேல்முனைகளும் ஒளி சூடின. வளைவுகள் எங்கும் மெருகுகள் தோன்றின. புரவியொன்று கனைத்தது. சற்று நேரத்தில் அங்கிருந்த அனைத்து உலோகப்பரப்புகளும் மின்னின. அவர்கள் அனைவருமே திரும்பி கிழக்கு திசையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். “புலரி! புலரி!” என்று அவன் உள்ளம் ஊக்கம் கொண்டது. இனிய புலரி! பிறிதொன்றிலாத புலரி! சென்றது பொருளிழக்க எஞ்சியவை அனைத்தும் புதுப்பொருள் கொள்ள எழும் புலரி.

முகில்கள் பிளந்து கோட்டையொன்று வாயில் திறந்துகொண்டது. உள்ளிருந்து ஒளிரும் முழுவட்டமென கதிரவன் தோன்றினான். ஒளி பெருகி செங்குத்தாக தூண்கள்போல மண்மேல் விழுந்தது. அது விழுந்த இடத்தில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் பற்றி எரிவதுபோல் வெண்தழல் கொண்டன. ஒளிச்சட்டங்களில் நீர்த்துளிகளும் காற்றின் பிசிர்களும் கனல்பொறிகளென அலைந்தன. வெள்ளிபோல் வெண்ணிற வழிவெனத் தோன்றியது கதிரொளி. திருஷ்டத்யும்னன் “ஆம்! இன்று! இன்று! இன்று!” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 9

துரியோதனன் எழுந்துகொண்டு “நாம் சென்று பிதாமகரை வணங்கி களம்புக வேண்டும். அவ்வாறு வழக்கமில்லை எனினும் இன்று அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றான். கதையை எடுத்துக்கொண்டு “இவ்வாறு நெடும்பொழுது நான் பேசும் வழக்கம் இல்லை. பேசிப்பேசி இப்பொழுதை நிறைக்கிறேன். அவரிடம் சொல்வதற்கும் ஓரிரு சொற்கள் எஞ்சுகிறது போலும்” என்றான்.

கிருதவர்மன் “அவர் தன்னிலையில் இருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை” என்றான். “தன்னிலையில்தான் இருப்பார். அவரால் தேவையானபோது அந்த ஆழத்திலிருந்து வெளியே வர இயல்கிறது” என்றபின் துரியோதனன் நடக்க கிருதவர்மன் உடன் சென்றான். துரியோதனன் கேட்பதற்குள்ளாகவே எதிரே வந்த ஏவலன் “மத்ரநாட்டரசர் கவசங்கள் அணிந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் வந்து அரசருடன் இணைந்துகொள்வதாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது” என்றான். துரியோதனன் தலையசைத்தான்.

அவர்கள் நடந்து செல்ல அப்பால் சகுனி தன் பாடிவீடென அமைந்திருந்த கரித்தடத்தில் இருந்து கவசங்களுடன் நடந்து வந்து உடன் இணைந்துகொண்டார். துரியோதனன் தலைவணங்கியபடி சகுனியை கடந்துசெல்ல சகுனி ஏவலனிடம் “நீர் சிற்பியா?” என்றார். “அல்ல. ஆனால் அரசரின் அணுக்கஏவலனாக எனது பணிகளில் ஒன்று இந்தப் பாவைவை ஒருக்குவது. ஒவ்வொரு முறை மற்போருக்குப் பின்னும் இதன் உள்ளே சுருள்வில்கள் வலு குறைந்திருக்கும். வளைவில்கள் நிமிர்ந்திருக்கும். அனைத்தையும்ம் முடுக்கி மீண்டும் விசைகூட்டவேண்டும். அரசருக்கு எப்போதும் இது முழுத் தன்னிலையில் இருக்கவேண்டும் என்ற விழைவு உண்டு” என்றான்.

“நம்மிடம் எத்தனை தேர்கள் இருக்கின்றன?” என்று சகுனி கேட்டார். கிருதவர்மன் “தெளிவாகத் தெரியாது, இருபதுக்கும் மேல் இருக்கக்கூடும்” என்றான். “ஒரு தேரில் இச்சிலை அமர்ந்திருக்கட்டும்” என்று சகுனி சொன்னார். அவர் சொல்வதை சரிவர புரிந்துகொள்ளாமலேயே தலைவணங்கி பின்னர் அதை திரும்பிப்பார்த்துவிட்டு புரிந்துகொண்டு “அரசரின் உடைகளுடனா?” என்று ஏவலன் கேட்டான். “ஆம், அரசரின் கொடியும் இதன் மேல் பறக்கட்டும்” என்றார் சகுனி. ஏவலன் புன்னகைத்து “நன்று. அரசருக்கு இக்களத்தில் ஊழிடர் இருக்குமெனில் ஒருவேளை இப்பாவையால் அது நீங்கிப்போகவும் கூடும்” என்றான். சகுனி “பார்ப்போம்” என்றபின் தனது புரவியை நோக்கி சென்றார்.

புரவியில் ஏறி அமர்ந்து அதை செலுத்தியபோது சகுனி மிகவும் களைத்திருந்தார். அத்தருணத்தில் அவர் விழைந்தது ஒன்றே, புரவியிலிருந்து இறங்கி மென்மையான சேறு நிறைந்திருந்த தரையில் உடல் பதிய படுத்து விழி மூடுவது. பகலும் இரவுமாக பெய்து கொண்டிருந்த மென்மழை உடலை குளிர வைத்து, நடுங்க வைத்து, பின் உள்ளிருந்து அனலை வெளிக்கொணர்ந்து குளிரை அறியாமலாக்கியது. நீரில் மூழ்கியபடியேகூட துயில முடியும் என்று தோன்றியது. வலப்பக்கமிருந்து இரு வீரர்கள் முன்னால் வர புரவியில் சல்யர் கவச உடையில் அணுகி வந்தார்.

சல்யர் தணிந்த குரலில் “பீஷ்ம பிதாமகரிடம் வாழ்த்துகொள்ளச் செல்வதாக சொன்னார்கள்” என்றார். சல்யர் கொந்தளிப்பும் பதற்றமும் மறைந்து முற்றிலும் இயல்பு நிலையிலிருப்பதை சகுனி கண்டார். அவர் ஓர் ஆழ்ந்த துயிலுக்குப் பின் எழுந்ததுபோல் தோன்றினார். சகுனி நோக்குவதைக் கண்டு சல்யர் புன்னகைத்து “இன்றைய போர் விரைவிலேயே முடியும் என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “ஏன்?” என்று சகுனி கேட்டார். “கணிப்பின்படி இப்போதே உச்சிப்பொழுது நெருங்கிவிட்டது” என்று சல்யர் சொன்னார். “வெற்றி பெறுவதற்கு நெடும்பொழுது தேவையில்லை, மத்ரரே” என்று சகுனி சொன்னார்.

உரக்க நகைத்த சல்யர் “வெற்றி!” என்றபின் திரும்பி படைகளைப் பார்த்து “இப்போது இப்படைகளில் எவருக்கேனும் அச்சொல்லின் பொருள் தெரியுமா?” என்றார். சகுனியும் உடன்நகைத்து “போர் தொடங்கும்போதேகூட எவருக்கும் தெரிந்திருக்காது” என்றார். “மெய்யாகவே நான் இதை ஆராய்ந்து பார்த்தேன், மத்ரரே. போர் தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாள் என் அணுக்க ஏவலன் ஒருவனிடம் இக்களத்தில் நாம் அடையப்போவது என்ன என்றேன். வெற்றி என்று அவன் சொன்னான். வெற்றி என்றால் என்ன என்று கேட்டேன். அரசர் முடிசூடுவது என்றான். ஏற்கெனவே அவர் முடிசூடியிருக்கிறாரே என்று கேட்டேன். குழம்பிப்போய் யுதிஷ்டிரன் முடி இழப்பது என்றான். முன்னரே அவருக்கு மணிமுடி இல்லையே என்றேன். அவர் இனி மணிமுடியை கேட்காமல் இருக்கும்படி செய்வது என்றான். எத்தனை நாளைக்கு என்று கேட்டேன். இக்களத்தில் அவர் தோற்றுப்போனாலும்கூட மீண்டும் எங்கிருந்தோ அவருடைய கொடிவழியினர் கிளம்பி வந்து மணிமுடிக்கு உரிமை கோரலாமே என்றேன். அவனுக்கு சொல்லத்தெரியவில்லை.”

சல்யர் “எனக்கும் தெரியவில்லை” என்றார். சகுனி “ஆனால் இந்தப் போர் முதல் நாளில் முடியும் என்று உறுதிகொண்டிருந்தான். யார் சொன்னார்கள் என்றேன். அனைவரும் அவ்வாறுதான் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள் என்றான். மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் இன்று அந்திக்குள் போர் முடியும், நாளை புலரியில் நமது படைகள் அஸ்தினபுரிக்கு மீளும் என்றான். மிக இளைஞன். மென்மீசை கொண்டவன். போரை கதைகளாகவே அறிந்தவன். எங்கள் குடியிலிருந்து மூதாதை ஒருவர் போருக்குச் சென்று மீண்டிருக்கிறார், அதன் பின்னர் நான் வந்துள்ளேன். போரில் வெற்றியுடன் மீள்வேன் என்று நிமித்திகர் கூற்று இருக்கிறது என்றான். அவனிடமிருந்த அந்த நம்பிக்கை நிறைந்த புன்னகையை நினைவுகூர்கிறேன். முதல் நாள் முதல் நாழிகையிலேயே தலை அறுந்து களத்தில் விழுந்தான்” என்றார்.

சல்யர் மீண்டும் உரக்க நகைத்தார். சகுனி திரும்பிப்பார்த்தார். உள அழுத்தம் கொண்டவர்களின் வெற்றோசை மிக்க நகைப்புபோல அது தோன்றியது. “துயின்றீர்களா?” என்று கேட்டார். “சற்று நேரம், மிகச் சற்று நேரம்” என்று சல்யர் சொன்னார். “ஏவலர்கள் எனக்கு கவசங்கள் அணிவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கால்களில் குறடுகளை அணிவித்துக்கொண்டிருந்தபோது நான் பக்கவாட்டில் விழுந்துவிட்டிருந்தேன். அவர்கள் என்னை எழுப்பவில்லை. நானே சற்று நேரம் கழித்து எழுந்து அமர்ந்தேன். ஆனால் அத்துயில் என்னுள்ளத்திலிருந்த சோர்வனைத்தையும் போக்கிவிட்டது. நெடுநேரம் துயின்று நல்லுணவு உண்டு எழுந்ததுபோல் உணர்ந்தேன். ஒவ்வொன்றும் அத்தனை சிக்கலற்றதாக அத்தனை நேரடியானதாக தெரிகிறது” என்றார்.

சகுனி “அங்கர் வந்தாரா கனவில்?” என்றார். சல்யர் “இல்லை. எனது இளமைப்பருவம் மட்டும்தான் வந்தது. சிறுபுரவிகளில் மலையேறிச்சென்று பனிவிழும் எல்லை வரை அணுகி அங்கு மலைக்குகைகளில் தங்கி குழியணில்களை வேட்டையாடி மீள்வோம். பனிமலைகளை நோக்கியபடி குகைமுகப்பில் அமர்ந்திருப்போம். விழித்தெழுந்தபின் கேட்டேன், எத்தனை பொழுது சென்றது என்று. மிகச் சிறிய நேரம். அதற்குள் ஒரு முழு வாழ்க்கை வாழ்ந்துவிட்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

பீஷ்மரின் படுகளம் இரண்டு சிற்றகல்சுடர்களின் ஒளித்துளிகளால் அடையாளமிடப்பட்டு தெரிந்தது. அவர்களுக்கு முன்னரே அங்கு துரியோதனனும் அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் இறங்கி நின்றிருந்தனர். அவர்கள் அணுகுவதற்காக காத்திருந்தனர். அவர்கள் இறங்கியதும் துரியோதனன் செல்வோம் என்று கைகாட்டிவிட்டு படுகளத்தின் வளைவுக்குள் நுழைந்தான். அவனுக்காக காத்து நின்றிருந்த இளைய மருத்துவன் தலைவணங்கினான்.

அம்புப்படுக்கையின் மீது பீஷ்மர் விழிமூடிப் படுத்திருந்தார். மென்மழை அவர் மீது பெய்துகொண்டிருக்க தாடிமயிர்க் கற்றைகள் மெழுகு விழுதுபோல வழிந்து படிந்திருந்தன. சகுனி கூரையிடலாகாதா என்று கேட்கலாம் என நாவெடுத்தபின் அங்கு தோல் பொருட்கள் எதுவுமில்லை என்பதைக் கண்டு அதை ஒழிந்தார். மருத்துவ ஏவலர்கள் தலைவணங்கி நின்றனர். “பிதாமகர் எப்போது விழித்தெழுந்தார்?” என்று துரியோதனன் கேட்டான் . “சற்று முன்” என்றான் ஏவலன். “ஒரு நாழிகைக்கு முன் விழித்து அங்கரின் இறப்பை இன்னொரு முறை கேட்டு உறுதி செய்துகொண்டார்.”

துரியோதனன் பீஷ்மரின் காலடியில் சென்று நின்று “பிதாமகரே! பிதாமகரே!” என்றான். அவருடைய இமைகள் அசைவதை சகுனி பார்த்தார். துரியோதனன் “பிதாமகரே, நான் தார்த்தராஷ்டிரனாகிய துரியோதனன்” என்றான். பீஷ்மர் கண்ணைத் திறந்து ஒளிக்கு கண் கூசி மீண்டும் மூடிக்கொண்டார். மீண்டும் விழிகளை திறந்தபோது அவர் அனைத்தையும் உணர்ந்துவிட்டிருந்தார். அருகில் வா என்று கைநீட்டி துரியோதனனை அழைத்தார். துரியோதனன் அருகே சென்றான். அவர் விரல்கள் முள்ளில் சிக்கிய பட்டாம்பூச்சியின் சிறகுகள்போல் அம்புமுனைகள் மேலிருந்து நடுங்கின.

துரியோதனன் அவர் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்து அவ்விரல்கள் தன் தலையில் படும்படி குனிந்தான். நடுவிரலால் அவன் தலைமுடியைத் தொட்டு மெல்ல வருடியபின் “அங்கன்!” என்றார். துரியோதனன் உடல் விம்மி தோள்கள் அழுந்துவதை சகுனி பார்த்தார். “அங்கனை எண்ணி…” என்று பீஷ்மர் முனகினார். உலோகம் உரசும் ஒலியுடன் துரியோதனன் விம்மினான். ஆனால் உடனே சீறல்போன்ற மூச்சொலியுடன் தன்னை முழுமையாக அடக்கிக்கொண்டான். விழிநீர் மட்டும் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

பீஷ்மர் மெல்ல முனகினார். அவ்வோசை துரியோதனனின் உடலில் ஒரு நடுக்கை உருவாக்கியது. அவன் கையூன்றி எழுந்து முழந்தாளிட்டு பீஷ்மரின் முகத்தருகே தலையை கொண்டு வந்தான். தொண்டையைத் தீட்டி “இன்று களம்புகுகிறேன், பிதாமகரே” என்று சொன்னபோது அவன் குரல் தெளிந்திருந்தது. “நீடு புகழ் பெறுக!” என்று பீஷ்மர் வாழ்த்தினார். “ஆம், அது ஒன்றே இனி எதிர்நோக்கக்கூடுவது” என்று துரியோதனன் சொன்னான். பீஷ்மர் “உளம் கைவிட்டுச் செல்லாதிருக்கட்டும். எத்தருணத்திலும் எண்ணியதை எண்ணி உளம் உழலலாகாது. இழந்ததையும் நிகழ்ந்ததையும் திரும்பிப்பார்க்காமல் இருக்கும் நிமிர்வு உனக்கு அமையட்டும்” என்றார்.

மெல்லிய குரலில் பீஷ்மர் சொன்னார் “இங்கிருக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் நாமறியா ஆழ்பொருள் உள்ளது. இங்கிருக்கும் எப்பொருளையும் நாம் எண்ணி அறியவும் இயலாது. எனவே நிகழ்வன அனைத்தும் இறையாணையின்படி என்று கொள்க!” துரியோதனன் “ஆம், அத்தெளிவை அங்கர் களம்பட்டபோது அறிந்தேன்” என்றான். பீஷ்மர் “நலம் சூழ்க!” என்றபின் விழிகளை மூடிக்கொண்டார். துரியோதனன் எழுந்து நின்று “தங்கள் வாழ்த்துக்களை நாடிவந்தேன், பிதாமகரே” என்றான். “வெல்க!” என்றார் பீஷ்மர்.

சல்யர் பீஷ்மரின் காலடிகளைத் தொட்டு வணங்கி தலையருகே வந்து “இன்று நான் படைத்தலைமை கொள்கிறேன், பிதாமகரே. என் மைந்தனுக்காக வஞ்சினம் உரைத்து களம்புகுகிறேன்” என்றார். பீஷ்மர் “ஆம், அதை நீ செய்தாகவேண்டும். நீ இயற்றுவதற்கு எஞ்சியிருப்பது அது ஒன்றுதான்” என்றார். “அவனுக்கு அதை மட்டுமாவது அளிக்கிறேன்” என்று சல்யர் கூறினார். பீஷ்மர் “அவன் நிறைவுறுக!” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் கைகளைக் கட்டியபடி தயங்கி நிற்க சகுனி சென்று பீஷ்மரின் கால்களைத் தொட்டுவணங்கி தலையருகே நின்றார். பீஷ்மர் “நல்லன நிகழ்ந்தது நம்மால் என்று தருக்கலாகாது என்று நூல்கள் சொல்கின்றன, காந்தாரனே” என்றார். “நன்றன்று நிகழினும் நம்மால் என எண்ணாது ஒழிவது மேலும் பெரிய தன்னடக்கம்” என்றார். சகுனி பெருமூச்சுடன் “ஆம்” என்றார். “அவ்வாறே ஆகுக!” என்று பீஷ்மர் வாழ்த்தினார்.

சகுனி விலக அஸ்வத்தாமன் பீஷ்மரை நோக்கி சென்றான். பின்னர் தயங்கி நின்று கிருதவர்மனிடம் அவன் செல்லும்படி கைகாட்டினான். கிருதவர்மன் பீஷ்மரின் காலடிகளை நோக்கி செல்ல பீஷ்மர் ஆழ்ந்த உறுமலோசை ஒன்றை எழுப்பினார். கிருதவர்மன் தயங்கி நின்றான். பீஷ்மர் மேலும் உறுமி “விலகு” என்றார். கிருதவர்மன் ஒருகணம் நடுங்கினாலும் பின்னர் ஏளனப் புன்னகைபுரிந்து “அவ்வாறே” என்று பின்னடைந்தான்.

வணங்கிவிட்டு வரும்படி சகுனி அஸ்வத்தாமனிடம் சொன்னார். அஸ்வத்தாமன் பீஷ்மரின் காலடிகளை சென்று வணங்கி அவர் தலையருகே வந்தான். “அறத்தோடு நின்றாய். அதன் பொருட்டு தெய்வங்கள் உன்னை வாழ்த்தும்” என்றார் பீஷ்மர். “என் உள்ளே அறம் தெய்வஉருவென நிலைகொள்கிறது. அதுவன்றி பிறிதெதையும் இக்கணம் வரை எண்ணியதுமில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவன் மேலும் சொல்வதற்காக பீஷ்மர் காத்திருந்தார்.

“என் ஆலயத்தில் வீற்றிருக்கும் அக்கருவறைத்தெய்வத்தை இவ்விருளிலும் மிக அருகிலெனக் காண்கிறேன், பிதாமகரே. இதுநாள் வரை அதன் காலடிகளையே சென்னி சூடி வணங்கியிருக்கிறேன். முகம் நோக்கியதில்லை. இதுவரை அவ்விழிகள் என்னை நோக்கவில்லை என்று பொருள் கொள்கிறேன். அது என்னை அச்சுறுத்துகிறது” என்றான். பீஷ்மர் புன்னகைத்து “இப்போர்க்களத்தில் ஒவ்வொரு உள்ளமும் ஒரு போர்க்களம். அங்கு நிகழ்வதை எவராலும் வகுத்துரைக்க இயலாது” என்றார்.

“எதன் பொருட்டும் அறநோன்பை கைவிடுவதில்லை என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். பெருநோன்பாளராகிய தங்களின் சொல் எனக்கு துணையிருக்க வேண்டும்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். பீஷ்மர் பெருமூச்சுவிட்டார். அஸ்வத்தாமன் “தங்கள் வாழ்த்து என்னை அறநோன்பில் நின்றிருக்கச் செய்யும், பிதாமகரே” என்றான். பீஷ்மர் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டு விழிகளை மூடிக்கொண்டார். “பிதாமகரே!” என்று அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான். பீஷ்மரின் உதடுகள் இறுகின. இமைக்குள் விழிகள் ஓடுவது மட்டும் தெரிந்தது.

அவர் முகத்தைப் பார்த்தபடி அஸ்வத்தாமன் காத்திருந்தான். அவரிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் எழவில்லை. “பிதாமகரே!” என்று மீண்டும் ஒருமுறை அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான். அவரிடமிருந்து மறுமொழி எழாதது கண்டு கூப்பிய கைகளுடன் எழுந்து மீண்டும் சென்று அவர் காலடிகளில் தொழுது சகுனியின் அருகே வந்து நின்றான். சகுனி “இனி நமக்குப் பொழுதில்லை. செல்வோம்” என்றார்.

துரியோதனன் வெளியே சற்று அப்பால் தனியாக மார்பில் கைகட்டி நின்றிருந்தான். கிருதவர்மனும் சற்று விலகி தனியாக நின்றிருந்தான். அஸ்வத்தாமனும் சகுனியும் வெளியே வந்து தங்கள் புரவிகளை நோக்கி சென்றனர். கிருதவர்மன் “பாண்டவர் அணிகள் ஒருங்கிவிட்டன. விளக்குகள் ஒழுகுவதைப் பார்த்தால் அவர்கள் கிரௌஞ்ச வியூகம் அமைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது” என்றான்.

“பறவைச்சூழ்கையா? எதன் பொருட்டு? நாம் இங்கு அமைத்திருப்பது பெருஞ்சூழ்கை. இது அலைபோல் எழுந்து சென்று அறைவது. பறவை அதற்கு முன் என்ன செய்யும்?” என்றார் சகுனி. “அலைகளில் பறவைகள் எழுந்து எழுந்து அமர்வதை பார்த்திருக்கிறீர்களல்லவா?” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று திரும்பிப்பார்த்த பின் அவன் கண்களை கூர்ந்து நோக்கி விளையாடுகிறான் என்று புரிந்துகொண்டு “மெய்தான்” என்று சொல்லி புன்னகைத்தான் கிருதவர்மன்.

சகுனி “அத்தகைய ஒரு போரை கேள்விப்பட்டதே இல்லை” என்றார். “இங்கு நிகழும் எந்தச் சூழ்கையாவது ஏதேனும் தனிப்பயனை அளித்ததென்று சொல்லிவிடமுடியுமா?” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “ஆகவே எல்லா சூழ்கைகளும் நன்றே.” சகுனி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர்கள் சீரான குளம்படி தாளத்துடன் படைகள் நடுவே சென்றார்கள். படைகள் அணிவகுத்துச் சென்று தங்கள் இடங்களில் அமைந்துகொண்டிருந்தன. இருளுக்குள் அவர்களின் உருவங்கள் நிழல்தொகைகள் என ஓசையில்லாமல் அசைந்தன.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக அமைதிக்குள் சென்றனர். ஒவ்வொருவரையும் ஏற்று உள்வாங்கிக்கொள்ள அங்கே பேய்க்ளும் தெய்வங்களும் காத்திருந்தன. சகுனி தன் உள்ளம் ஏன் அத்தனை அமைதிகொண்டிருக்கிறது என வியந்தார். ஒருபோதும் அத்தகைய அமைதியை உணர்ந்ததில்லை. உள்ளம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கையில் வெறுமனே அமர்ந்திருக்க இயலாதென்பதனால்தான் அவர் நாற்களமாடத் தொடங்கினார். உள்ளத்தின் கட்டற்ற கொப்பளிப்பை நாற்களம் ஓர் ஒழுங்குக்குள் கொண்டுவந்துவிடுவதை கண்டிருந்தார். உள்ளம் ஒரு நாற்களமாக மாறும்போதுதான் அவர் அமைதி என்பதை உணர்ந்தார்.

ஆனால் உள்ளம் ஒருபோதும் முழுமையான நாற்களமாக ஆனதில்லை. களத்திற்கு வெளியே ஒருசில காய்கள் எஞ்சியிருந்தன. அறியாத கை ஒன்று ஆட்டத்திற்குள் புகுந்தது. அந்தத் திடுக்கிடலே அவரை ஆட்டத்திற்குள் இருந்து வெளியேற விடாமல் உள்ளே வைத்திருந்தது. ஏன் ஆட்டம் உள்ளத்தில் இருந்து முற்றாக மறைந்தது? அவர் அறுபதாண்டுகாலம் ஆடியது எப்படி சற்றும் தெரியாத ஒன்றென ஆகியது? உள்ளம் இப்போது முற்றமைதி கொண்டிருக்கிறது. ஒற்றைச் சொல்லில் ஊழ்கம் அமைந்ததுபோல ஆகிவிட்டிருக்கிறது.

களமுகப்பை அடைந்தபோது சகுனி பெருமூச்சுவிட்டார். அனைவரும் அவ்வாறே உளம் தொய்வடைந்து இயல்படைவதை மூச்சொலிகளில் இருந்து உணர்ந்தார். துரியோதனனை யானை ஒன்று அடையாளம் கண்டுகொண்டு பிளிறியது. படைத்தலைவர்கள் இருவர் அவரை நோக்கி வந்தனர். அவர்கள் தாழ்ந்த குரலில் படைசூழ்கை பற்றி பேசிக்கொண்டார்கள். சகுனி எதிரே தெரிந்த இருண்ட பாண்டவப் படைவெளியை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். கீழ்வான் சரிவில் மிக மெல்லிய மின்னல் ஒன்று துடித்தணைந்தது. அவ்வொளியில் அவர் பாண்டவப் படையின் அமைப்பை கண்டார்.

அது உளமயக்கு என்றே தோன்றியது. அத்தனை தெளிவாக முழுப் படையையும் ஒற்றை நோக்கில் காணமுடியுமா என்ன? அவர் பெருமூச்சுடன் நோக்க கிருதவர்மன் கைவீசி ஆணைகளை பிறப்பிப்பதை கண்டார். அனல்புகுந்த பின்னர் அவனுடைய உடல் மாறிவிட்டிருந்தது. ஆகவே அசைவுகள் வேறெவரோ எனக் காட்டின. அவர் அவனை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு புரவியில் அமர்ந்திருந்தார். ஏவலன் வந்து அவர் தேரில் ஏறிக்கொள்ளலாம் என்று கையசைவால் தெரிவித்தான். அவர் இறங்கி தன் தேர் நோக்கி சென்றார்.

தேரில் ஏறும்பொருட்டு அதன் கைப்பிடியைப் பற்றியபடி உடலை உந்தியபோது அவர் உணர்ந்தார், பாண்டவப் படை என அவர் கண்டது ஒரு நாற்களத்தை. காய்கள் பரப்பி வைக்கப்பட்ட களம். அவர் கைகள் நடுங்க நின்றுவிட்டார். “அரசே” என்றான் ஏவலன். மீண்டும் உடலை உந்தி எழுந்து தேரிலேறிக்கொண்டபோது அவர் இருளுக்குள் விழிகளைத் துழாவி அவனை தேடினார். நிகரற்ற ஆட்டன். முன்னரும் அவனுடன் ஆடியிருக்கிறேன். அவனே வென்றான். அவன் வெல்வதே புடவியின் இயல்பான நெறி என்பதுபோல. சகுனி பெருமூச்செறிந்தார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 8


சகுனி “நான் கவசங்கள் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்… பொழுதாகிறது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் கிளம்ப கிருதவர்மன் அந்தப் பாவையை நோக்கியபடி நின்றான். துரியோதனன் அப்பால் ஒரு கல்மேல் அமர அவனுக்கு கால்குறடுகளை அணிவிக்கத் தொடங்கினர் ஏவலர். கிருதவர்மன் திரும்பி துரியோதனனிடம் “நோக்க நோக்க அது நம்மை நோக்குகிறது” என்றான். துரியோதனன் “ஆம்” என்றான். பித்து எழுந்த கண்களுடன் கிருதவர்மன் “அவன் முகம் தெரிகிறது எனக்கு” என்றான். துரியோதனன் நகைத்து “உமது முகம் தெரியத்தொடங்கும் இனி” என்றான். கிருதவர்மன் “சிலைகளைச் செய்யும் ஒரே உயிரினம் மானுடன்…” என்றபின் திரும்பி துரியோதனனின் அருகே வந்து “அரசே, எப்போது மானுடன் சிலைகளை செய்யத் தொடங்கியிருப்பான்?” என்றான்.

துரியோதனன் மீசையை நீவிக்கொண்டு வெறுமனே கிருதவர்மனை நோக்கிக்கொண்டிருக்க அவன் கொந்தளிப்புடன் சொன்னான் “சிலைகளை செய்யத் தொடங்கும்போதே மானுடன் தெய்வங்களை அறிந்துவிட்டான். அவன் தன்னை நீரில் கண்டு தன் பாவையை வடித்தபோது அக்கலையில் முழுமை அடைந்துவிட்டான்.” திரும்பி அந்த இரும்புப் பாவையை நோக்கியபின் “காலம் முழுக்க நிகழ்வது ஒன்றே. மானுடனுக்கும் அவன் சமைக்கும் சிலைகளுக்குமான ஆடல்” என்றான். அவன் விந்தையான பித்துக்கு ஆளானவன் போலிருந்தான். “அரசே, சொல்க! இதை சமைத்தவர் யார்? இதை அவர்கள் எவ்வாறு அமைத்தனர்?”

துரியோதனன் எழுந்து சென்று அந்தப் பாவை அருகே நின்றான். அவனிடமும் அந்தப் பித்து படர்ந்தது. நண்பனை தொடுவதுபோல் அந்தப் பாவையின் இரும்புத் தோளில் தன் கையை வைத்து நின்றபடி சொன்னான் “இச்சிலையை யவன சிற்பியான சைரசர் என்பவர் என்பொருட்டு படைத்தார். இது எவ்வண்ணம் இருக்கவேண்டும் என அவரிடம் நான் ஏழு இரவுகள் பேசியிருக்கிறேன். அவர் உருவாக்கி அளித்த பதினெட்டு வடிவுகளில் இருந்து இதை தெரிவுசெய்தேன். இதன் தோள்களை மட்டும் எட்டுமுறை மாற்றியமைத்தேன். விழிகளை பதினாறுமுறை. நூற்றுக்கணக்கான தருணங்களை என் நினைவிலிருந்து தெரிவுசெய்து தொகுத்து இதை உருவகித்தேன்.”

இதை ஏன் உருவாக்கினேன் என்ற எண்ணம் அவ்வப்போது எனக்கு வருவதுண்டு. ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொன்றின்பொருட்டு என எண்ணிக்கொள்வேன். இதனால் என் ஆற்றல் மிகுந்ததா? என் உளவிசை கூர்கொண்டதா? ஏன் என்று எனக்கு இப்போது தெரியவில்லை. இந்தக் களத்தில் இதை நான் பயின்றது எவ்வகையிலேனும் பயன்படுகிறதா என்றும் எனக்கு சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் பதினைந்து ஆண்டுகளாக இது எனக்கு உற்ற தோழனாக உள்ளது. அங்கரிடமும் தம்பியரிடமும் பேசாதவற்றைக்கூட இதனிடம் நான் பேசியிருக்கிறேன்.

பெரும்பாலான இரவுகளில் என் மஞ்சத்தறைக்குள் இது உடனிருந்திருக்கிறது. நள்ளிரவில் எப்போதேனும் துயில் விழித்துக்கொண்டால் எழுந்து இதை அணுகி விளையாடிக்கொண்டிருப்பேன். இளையோன் முதலில் இதை ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாகவே பார்த்தான். பின்னர் அவனுக்கு இதில் ஒவ்வாமை உருவாயிற்று. அவனுக்கு இணையான ஓர் இடத்தை இதற்கு அளிக்கிறேன் என எண்ணினான் போலும். பிறகெப்போதோ ஒருமுறை நான் இதனுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதை துயிலிலிருந்து விழித்து எழுந்து அமர்ந்து அவன் பார்த்தான். அதன்பின் அவன் இதன் மேலிருந்த உளவிலக்கத்தை தவிர்த்துக்கொண்டான்.

ஒவ்வொரு முறையும் இதை அணுகுகையில் அவன் எனக்கிணையான மதிப்பையும் வணக்கத்தையும் இதற்கும் அளிப்பதை நான் பார்த்தேன். “இளையோனே, நீ இதை எவ்வாறு கருதுகிறாய்?” என்று கேட்டேன். “தங்கள் பிறிதொரு உருவம், மூத்தவரே” என்று சொன்னான். எனக்கு திகைப்பாக இருந்தது. “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டேன். “எண்ணி எண்ணி நீங்கள் சென்றடைந்த வடிவம்… இதை நோக்கி நோக்கி இதற்குள் குடியேறிவிட்டிருக்கிறீர்கள்.” நான் சினத்துடன் உறுமி அவனை அகற்றினேன். அதன்பின் இயல்பாகப் பேசுவதுபோல் பிறரிடம் அதைப்பற்றி கேட்டேன். ஒவ்வொருவரும் அதை என்னுடைய மாற்றுரு எனக் கருதுவதை கண்டேன்.

அது எனக்கு உளக்கொந்தளிப்பை அளித்தது. இதை கொண்டுசென்று இருளறைக்குள் போடச்சொன்னேன். ஆனால் இதை எண்ணாமல் இருக்க என்னால் இயலவில்லை. எண்ணி எண்ணி சில நாட்களிலேயே இதை எனக்குள் உருமாற்றிக்கொண்டேன். மீண்டும் இதை கொண்டுவந்தபோது இதன் முகம் நோக்கி உளம் மகிழும்படி மாறிவிட்டிருந்தேன். சில தருணங்களில் என் அறைக்குள் நான் நுழையும்போது நான் ஏற்கெனவே அங்கிருப்பதாக உணர்ந்து திடுக்கிடுவேன். என் அறைவிட்டு நீங்குகையில் என்னை அறைக்குள் விட்டுவிட்டுச் செல்வதாக உணர்ந்து ஆழ்மகிழ்வடைவேன்.

என் இளையோர் இதனுடன் மிக அணுக்கமாக ஆனார்கள். துச்சாதனன் இதனுடன் பேசவும் தொடங்கினான். சில தருணங்களில் நான் இல்லாதபோது அவன் இந்தப் பாவை அருகே படுத்து துயில்கொள்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். “தாங்கள் இச்சிலையில் முழுமையாக இருப்பு கொண்டிருக்கிறீர்கள், மூத்தவரே… அதை இதனருகே படுத்து கண்மூடுகையில் உணர்கிறேன்” என்றான். “உங்கள் உணர்வுகள் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. இது மாறாதது. என்றும் நான் அகத்தே உணரும் என் மூத்தவரின் இயல்புடன் சிலையாகிவிட்டிருக்கிறது.”

“அன்று இரவில் என்ன பார்த்தாய்?” என்று நான் ஒருமுறை அவனிடம் கேட்டேன். “இருளில் விழித்தெழுந்தபோது அறைக்குள் நால்வர் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. துயில் மயக்கத்தில் நெடுநேரம் என்ன நிகழ்கிறது என்று என்னால் உணர முடியவில்லை. பின்னர் உங்கள் இருவரின் நிழல்களுடன் நீங்கள் இருப்பதை அறிந்தேன்” என்றான். “அதனால் என்ன?” என்று நான் கேட்டேன். ஆனால் நான் உள்ளூர பதற்றம்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தேன். “மூத்தவரே, அதன் பின்னரும் நெடுநேரம் உங்கள் நிழல் என்று நான் எண்ணியிருந்தது இந்தப் பாவையின் நிழலை” என்றான்.

இது எவ்வண்ணம் எனது உருக்கொண்டது என்பது பெரிய விந்தைதான். உண்மையில் இதை அவன் உருவாகவே செய்ய நான் ஆணையிட்டிருந்தேன். அன்று அந்தக் கொடுங்கனவு எழுந்த இரவில் உடல் நிறையும்படி குடித்து நிலையழிந்து உளம் எரிந்த வெம்மையில் அம்மயக்கை மீட்டுமீட்டு மீண்டும் மீண்டும் அருந்தி இரவெல்லாம் பித்தனைப்போல் இருந்தேன். புலரி எழுந்தபோது அரண்மனையின் உப்பரிகையில் அமர்ந்திருந்தேன். என் விழிகளை தூக்கவே இயலவில்லை. கைகளும் கால்களும் தனித்தனியாக கழன்று நான் சிதைந்து கிடப்பதைப்போல் உணர்ந்தேன். என் மேல் பெய்துகொண்டிருந்த வெயிலொளியை அமுதென உணர்ந்தேன். கண்களை மூடியபோது உள்ளே குருதிக் கொப்பளிப்பென ஒளி தெரிந்தது.

அதன் பின்னரே நான் துயிலத் தொடங்கினேன். உப்பரிகையில் தூங்கிய என்னைத் தூக்கி மஞ்சத்திற்கு கொண்டுசென்று படுக்க வைத்திருக்கிறார்கள். அன்று பகலும் இரவும் துயின்று விழித்துக்கொண்டபோது என் உள்ளம் தெளிந்திருந்தது. நீராடி புத்தாடை அணிந்து அவை மேடைக்கு வந்தபோது அமைச்சர்களும் குடித்தலைவர்களும் எனக்காக காத்திருந்தனர். என்னுடைய நிமிர்வும் புன்னகையும் கொண்ட தோற்றம் அவர்களை குழப்புவதைக் கண்டேன். நான் பலநாட்களாக ஆதுரசாலையில் கிடந்தேன். அங்கிருந்து மீண்ட பின்னரும் நிலைகுலைந்து இருளறைக்குள் கிடந்தேன். அதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

நான் மீளவே மாட்டேன் என அவர்களுக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கலாம். அவர்கள் என்னை அவ்வாறே எதிர்பார்த்திருக்கவும் கூடும். அது அவர்களுக்குள் நுழைந்த எதையோ ஒன்றை நிறைவு செய்திருக்கிறது. புன்னகையுடன் அணிகொண்டு வந்த என்னைக் கண்டதும் அவர்கள் கொண்ட தத்தளிப்பு பின்னர் ஏமாற்றம் என மாறியது. அன்று முதல் முறையாக அரியணை ஏறுபவன் போலவும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அரியணை அமர்ந்து பழகியவன் போலவும் அவை நடத்தத் தொடங்கினேன். நெறி உசாவி தீர்ப்பளித்தேன். அவைமுறைமைகளை கடைபிடித்தேன். முழுதமைந்த அரசன் என்று இருந்தேன்.

நான் அவை அமர்வதில் எப்போதுமே மகிழ்பவன். அவ்வாறு இருக்கையில் சிறந்த சொற்களும் சிரிப்பும் எழுபவன். மெல்ல மெல்ல அவை என்னைப் போலவே மலரத் தொடங்குவதை கண்டேன். எனது அந்நிலையே இயல்பானதென்றும் எனக்குரியதென்றும் அவர்கள் எண்ணத்தலைப்பட்டனர். அவை முடிந்து செல்கையில் அவர்கள் என்னிடம் எதிர்பார்த்து வந்ததே அதுதான் என்பதுபோல் ஆயினர். என்னை வாழ்த்தியபடி நகருக்குள் சென்றனர். அன்று நான் அவை நீங்கும்போது முழங்கிய முரசு என் பெயர் சொல்லி வாழ்த்துவதை கேட்டேன்.

அவை முடிந்து தனியறைக்கு நடந்தபோது என் உடன்வந்த அமைச்சர்களிடம் மக்களின் உளநிலையென்ன என்று கேட்டு அறிந்து வரும்படி சொன்னேன். பாண்டவர்கள் நகர்நீங்கியபோது மக்கள் அழுது அரற்றியபடி பெருகி உடன்சென்றனர். அவர்கள் நுழைந்து மறைந்த காட்டின் எல்லையில் நின்று விழிநீர் உகுத்தனர். ஏராளமான முதியவர்களும் சான்றோர்களும் அங்கிருந்து இனிமேல் அஸ்தினபுரிக்கு திரும்பப்போவதில்லை என்று வஞ்சினம் உரைத்திருந்தனர். நாட்கள் கடந்துகொண்டிருந்தன. எனினும் பெரும்பாலானவர்கள் திரும்பவில்லை. அவர்கள் அங்கிருப்பதனால் அஸ்தினபுரி கைவிடப்பட்டதுபோல் களையிழந்திருந்தது.

என்ன நிகழ்கிறது என்பதை ஒவ்வொரு நாழிகைக்கும் எனக்கு அறிவிக்கச் சொல்லிவிட்டு என் அறைக்கு திரும்பினேன். “நாம் நம் நகரத்தின் முழு வெறுப்பையும் ஈட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம், மூத்தவரே” என்று சுபாகு சொன்னான். “அவ்வெறுப்பை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அந்த அம்புகள் நம்மை தேடிவிட்டு வேறெங்கோ சென்றுவிடட்டும்” என்றேன். “நாம் இயற்ற வேண்டியதென்ன?” என்று துர்மதன் கேட்டான். “நாம் இந்நகரத்தின் அரசர்கள். அவ்வாறே பிறந்தோம், அவ்வாறே திகழ்வோம்” என்று நான் சொன்னேன்.

“நாம் அரசர்கள் என நாம் நம்பினால் இந்நகரும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும். யானையூரக் கற்றுக்கொள்ளும்போது முதிய பாகன் உனக்கு கற்றுத்தந்ததை உணர்ந்திருப்பாய். யானையை அணுகுபவன் தன்னை யானையின் தலைவன் என்று எண்ணவேண்டும். சற்றேனும் அஞ்சினான் என்றால், துளியேனும் உளம் குன்றினான் என்றால் யானை அவனை துதிக்கையால் தட்டி அப்பால் தள்ளிவிடும்” என்றேன். நான் சொன்னதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் அவர்கள் எப்போதும் என் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்பவர்கள்.

அன்றும் தொடர்ந்த ஒரு வார காலமும் ஒவ்வொரு நாளும் முழுதணிக்கோலத்தில் தன்னிறைந்த புன்னகையுடன் அவைக்கு வந்தேன். அவை நாடி வந்தவர்களுக்கு உரிய தீர்ப்புகளை அளித்தேன். அரசநிகழ்வுகளில் ஆணைகளை இட்டேன். ஒவ்வொருநாள் கடக்கையிலும் என் குடிகள் அவையில் இயல்பாக பேசலானார்கள். குடித்தலைவர் ஒருமுறை சொன்னார், ஒருபோதும் அத்தனை பொலிவுடன் அந்த அவை திகழ்ந்ததில்லை என்று. இன்னொருவர் எழுந்து “யயாதியும் குருவும் ஹஸ்தியும் இவ்வண்ணம்தான் அரசுவீற்றிருக்கவேண்டும்” என்றார்.

“இந்திரன் அவையில் அமர்ந்திருப்பதுபோல் தோன்றுகிறார் அரசர்” என்று குடிகள் பேசிச்செல்வதை கேட்டதாக சுபாகு சொன்னான். “ஆனால் இந்திரனும் ஓர் அசுரனே” என்று ஓர் அந்தணர் சொன்னார். “சிறந்த அரசர்கள் அனைவரும் சற்றேனும் அசுரக் குருதி உடையவர்களே” என்று பிறிதொரு முதியவர் அதற்கு மறுமொழி சொன்னார். “அவிகள் அசுரனை இந்திரனாக்குகின்றன. குடிகளின் வாழ்த்துக்களால் அரசன் தெய்வமென்று அமைகிறான்.”

பதினைந்து நாட்களில் அஸ்தினபுரி இயல்பு நிலைக்கு மீண்டது. ஒரு மாதத்திற்குள் அஸ்தினபுரியின் எல்லைக்கு அப்பால் கான்எல்லையில் வாழ்ந்த அனைவரும் திரும்பி வந்தனர். அனைவரும் திரும்பி வந்தனரா என்று உசாவி அறியும்படி ஒற்றர்களை அனுப்பினேன். திரும்பாதவர் ஒரே ஒருவர். அவர் பெயர் சாந்தர். இறுதியாக அவரும் ஆறு முதியவர்களும் காட்டுக்குள் தங்கியிருந்தனர். இறுதிநாள் காலை பிற அறுவரும் நகருக்குத் திரும்ப முடிவெடுத்தனர். அந்த முதியவர் மட்டும் அதற்கு உடன்படவில்லை. ஆனால் திரும்புபவர்களை அவர் தடுக்கவும் இல்லை.

திரும்பி வரவிழைந்தவர்களில் ஒருவர் “மக்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் அவன் அரசன். அவனை ஏற்றுக்கொண்டமைக்கான பழியை மக்கள் அடையவேண்டியதில்லை. ஏனெனில் மக்களுக்கு வேறு தெரிவுகள் இல்லை. நாம் குடிகளே. அரசனை அமரச்செய்பவை தெய்வங்கள்தான்” என்றார். கசப்புடன் புன்னகைத்து “உரிய சொற்களை கண்டடைந்துவிட்டீர். நன்று” என்று மட்டும் சாந்தர் சொன்னார்.

அவர்களில் ஒருவர் “நீங்கள் பிறரைவிட மேலானவர் என எண்ணுகிறீர்கள். உங்களை பிறர் புகழவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறீர்கள். இது வெறும் ஆணவம் மட்டுமே” என்றார். “ஆம், அறத்தில் நிற்றலுக்கும் ஓர் ஆணவம் தேவைதான்” என்று சாந்தர் சொன்னார். “நீங்கள் தனிமைப்படுவீர்கள்” என்றார் ஒருவர். “ஆம், தனிமைப்படாமல் எவரும் தன்னறத்தை நிகழ்த்த இயலாது” என்றார் சாந்தர்.

அவர்களில் ஒருவர் என் ஒற்றர். சாந்தர் என்னும் அந்த அந்தணரை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். அனைவரும் நகருக்குள் வந்துவிட்ட பின்னர் ஒருநாள் புலரியில் எவரும் அறியாமல் அவரை தேடிச்சென்றேன். அவர் அங்கிருந்து காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டதை அறிந்தேன். ஒற்றர்களை அனுப்பி அவரை தேடிக்கண்டடைந்தேன். காட்டுக்குள் கங்கைக்கரையில் நாணல்புதர்கள் நடுவே ஒரு சிறு குடில் அமைத்து அங்கு தங்கியிருந்தார். நான் அங்கு சென்றபோது அவர் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து உயிர்விட ஒருங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

நான் அவரை வணங்கி “உத்தமரே, என் செயல்களுக்கான முழுப் பழியையும் நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். எவ்வகையிலும் அது என் குடிகள் மேல் விழலாகாதென்று தெய்வங்களிடம் வேண்டுகிறேன். தாங்கள் என் நகருக்கு திரும்ப வேண்டும்” என்றேன். “அரசனே, நீ ஆற்றிய பிழை முற்றாக உன் நகரத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்று ஆகக்கூடாது. ஒருவரேனும் அதற்கு எதிராக உயிர்விட்டாக வேண்டும். அதன் பொருட்டே இங்கு வந்துள்ளேன்” என்றார்.

“அந்தணரே, தன்னலம் எண்ணியும், சலிப்புற்றும், அறத்தில் நம்பிக்கை இழந்தும், நோன்புகளின் கடுமைக்கு அஞ்சியும் திரும்பி வந்த பல்லாயிரம் பேரைவிட மேலானவர் அனைத்தையும் கடந்து இங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கும் தனியராகிய தாங்கள். தாங்கள் திரும்பி வரவில்லையெனில் அஸ்தினபுரி என்னை கைவிட்டதென்றே பொருள். தங்களுக்கு எந்தப் பிழையீடு செய்தால் தாங்கள் திரும்பி வருவீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.

“எதன் பொருட்டும் அல்ல. மூன்று தெய்வங்களும் வந்து ஆணையிட்டாலும் இனி உன்னை அரசன் என்றும் அஸ்தினபுரியை நாடென்றும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது” என்றார் சாந்தர். “பழிசூழ்ந்த அந்த நகரம் குருதியால் கழுவப்படும். உன்னை ஏற்றுக்கொண்ட அக்குடிகள் தங்கள் மைந்தரையும் தந்தையரையும் கொழுநரையும் களத்தில் இழப்பார்கள். இல்லத்துக்கு ஒருவரேனும் அறத்தெய்வத்திற்கு குருதிபலி கொடுப்பார்கள். நூறாயிரம் முறை நெஞ்சுதொட்டு விழிநீர்விட்டு தங்களின் உறுதி குலைந்த இத்தருணத்திற்காக வருந்துவார்கள். அதை இப்போதே நான் காண்கிறேன்.”

“நான் அவனால் கொல்லப்படுவேன் என்று வஞ்சினம் உரைத்துள்ளான்” என்றேன். அவர் சொல்லப்போவதென்ன என்று அறிந்திருந்தேன். என்றாலும் எதிர்பார்ப்பில் என் நெஞ்சு அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. “ஆம், அதில் ஐயமில்லை. நீ அவனால் கொல்லப்பட்டாக வேண்டும். வீரச்சாவு அல்ல, சிறுமைகொண்டு களம்படுவாய். உன் உடன்பிறந்தார் நூற்றுவரும் அவன் கதையால் சிதைக்கப்படுவார்கள். உன் கொடுவழியில் ஒருவர் கூட எஞ்சமாட்டார்கள். இல்லையேல் இங்கு நிகழ்வன எதற்கும் பொருளிலாது போகும்” என்று அவர் சொன்னார்.

“ஆனால் ஒரு கதைப்போரில் அவனால் என்னை வெல்ல இயலாது” என்று நான் சொன்னேன். “அவன் உன்னை வெல்வான். அதற்குரிய ஆற்றல் அனைத்தையும் அவன் உன்னிடமிருந்தே பெற்றுக்கொள்வான்” என்றார். வேறெங்கோ எதையோ பார்ப்பவர்போல் அவர் விழிகள் வெறித்திருந்தன. “உன்னைத் தின்று தன் தசைகளை வளர்ப்பான். பின் உன் உடல் பிளந்து குருதி காண்பான்” என்றார். நான் அவர்மேல் கடுஞ்சினம் கொண்டேன். ஆனால் என்னை அடக்கி அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் “அதுவே நிகழும்… நிகழ்ந்தாகவேண்டும்” என்றார்.

அன்று நான் திரும்பி வந்தபோது அவர் சொன்னதென்ன என்பதை என்னுள் உசாவிக்கொண்டே இருந்தேன். எவ்வகையிலும் எனக்கு அதை பொருள்கொள்ள இயலவில்லை. அமைச்சர்களை அழைத்து அவர் சொன்னதற்கு என்ன பொருள் என்று கேட்டேன். என்னுடைய பிழைகளிலிருந்து பீமன் ஆற்றல் பெறுவான் என்பது அதன் நேர்பொருள் என்றனர். எனது பழியால் சினம்கொண்ட தெய்வங்களிடமிருந்து அவன் ஆற்றலைப் பெறுவான் என்றனர் சூதர்.

நான் அவ்விளக்கங்களால் நிறைவுறவில்லை. என் ஆசிரியரையே தேடிச்செல்ல முடிவெடுத்தேன். மதுராவுக்குச் சென்று என் ஆசிரியரைக் கண்டேன். எப்பொழுதுமே என்னைப் பார்த்ததும் பெருமகிழ்ச்சி கொள்பவர் இரு கைகளையும் விரித்தபடி ஓடிவந்து என்னை கட்டித்தழுவிக்கொண்டார். என்னைக் காண்பதற்கு முன்பு வரை என்னிடம் எத்தனை சினம் கொண்டிருந்தாலும் எனக்காக எத்தனை கூரிய சொற்களை சேர்த்து வைத்திருந்தாலும் என்னை கண்ட கணமே அதை மறந்துவிடுவாரென்பதை நான் அறிந்திருந்தேன்.

என் தோள்களைத் தழுவியதுமே அவர் முதலில் சொன்னது “உரிய தோள்களுடன் மற்போரிட்டு நெடுங்காலமாகிறது. சென்று ஓய்வெடு. சற்று துயின்ற பின்பு வா. தோள் கோப்போம்” என்றுதான். அன்று அவருடன் தோள் கோத்தேன். ஒரு நாழிகைப்பொழுது அவர் முன் நின்றிருக்கும் ஆற்றல் கொண்டிருப்பவன் நான் மட்டுமே. என்னைத் தூக்கி நிலத்தில் அறைந்து முழங்காலால் நெஞ்சக்குழியை அழுத்திப் பற்றியபின் என் முகம் நோக்கி “தேர்ந்திருக்கிறாய். ஆனால் உன் உள்ளம் வேறெங்கோ இருப்பதை கைகள் காட்டுகின்றன” என்றார்.

“ஆசிரியரே, நான் தாங்களன்றி வேறு எவராலாவது கொல்லப்படக் கூடுமா?” என்றேன். “இன்றைய நிலையில் நானே உன்னைக் கொல்வது கடினம்” என்றார். “வேறு எவர்?” என்றேன். “அங்கன் உன்னை கொல்லக்கூடும். அவன் பரசுராமரிடமிருந்து எதை கற்றுக்கொண்டான் என்று எனக்கு தெரியாது. அதற்கும் அப்பால் என் இளையோன் உன்னைக் கொல்லக் கூடும். ஏனெனில் இப்புவியிலுள்ள எந்த நெறிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் அவன். அவனுடைய மெலிந்த தோள்களையோ சிற்றுருவையோ கொண்டு அவன் ஆற்றலை நம்மால் மதிப்பிட இயலாது” என்றார்.

“வேறு யார்?” என்று நான் கேட்டேன். அவர் என்னை கூர்ந்து நோக்கியபின் எழுந்து “உன் உள்ளத்தில் இருப்பது யார்?” என்றார். “ஆசிரியரே, என்னைக் கொல்வதாக வஞ்சினம் உரைத்து இளைய பாண்டவன் பீமன் கானேகியிருப்பதை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். அவன் கான்வாழ்விலிருந்து திரும்பி வருவான் என்று நான் எண்ணவில்லை. அப்படி வந்தால் அவன் என்னை கொல்லக்கூடுமா?” என்றேன்.

ஆசிரியர் உரக்க நகைத்து “அவனா? உனது தோள்வலியும் கதை சுழற்றும் திறனும் அவனால் எண்ணிப்பார்க்கக்கூட இயலாதவை. கருதுக, உன் முன் அவன் சிறுவன்போல!” என்றார். நான் எழுந்து “ஆனால் அவன் அச்சொற்களை அவை முன் சொன்னான். தெய்வங்கள் அவனை அப்படி சொல்ல வைத்தன” என்றேன். “அவை தெய்வங்களால் சொல்ல வைக்கப்பட்டன என்று உனக்கு எப்படி தெரியும்?” என்றார். “இல்லையேல் ஏன் அவை என்னை நிலைகுலையச் செய்கின்றன? ஏன் என் கனவில் எழுகின்றன? ஆசிரியரே, ஒவ்வொரு நாளும் நான் அவனை எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றேன்.

ஆசிரியர் என்னை கூர்ந்து நோக்கி “நீ அஞ்சுகிறாய்” என்றார். “ஆம்” என்றேன். “அவனிடம் ஆற்றலென திரளப்போவது உன்னில் எழும் அந்த அச்சம்” என்றார். நான் படபடப்புடன் “அதைத்தான் அவர் சொன்னார்” என்றேன். “யார்?” என்றார். “அவர் காட்டில் தனித்திருக்கையில் நான் சென்று பார்த்தபோது அதை சொன்னார். என் அச்சத்திலிருந்து அவன் எழப்போகிறான். நிழல் பேருருக்கொள்வதுபோல” என்றேன்.

“ஒருவரை நாம் அஞ்சத்தொடங்கினால் நம் ஆற்றல் குறைவது மட்டுமல்லாது நமது அச்சத்தை எதிரிக்கு ஆற்றலென சமைத்து அளிக்கவும் செய்வோம்” என்று ஆசிரியர் சொன்னார். “நான் என்ன செய்வது?” என்று கேட்டேன். “அச்சத்தை விலக்குவதற்கு எதுவும் பயன்படாது. அதற்கும் தோள்களுக்கும் தசைகளுக்கும் தொடர்பில்லை. நீயே அதை விலக்கிக்கொள்ள வேண்டியதுதான்” என்றார்.

“ஆசிரியரே, அச்சத்தை விலக்கும் பயிற்சி என்ன?” என்றேன். “நீ எவருடன் போர்புரிகிறாயோ அவருடன் போர்புரிந்து வென்று பழகவேண்டியதுதான். அச்சத்தையே எதிரி என சமைத்துக்கொள். அதை வென்று நின்று உன்னை அறி. அறிவே அச்சத்தை இல்லாமல் ஆக்குகிறது” என்றார். “ஆனால் அவனுடன் நான் எவ்வாறு போர்புரிய முடியும்?” என்றேன். “எனில் அவனுக்கு நிகரானவர்களிடம் போர்புரிக!” என்றபின் “இதற்கெல்லாம் என்னால் விளக்கம் அளிக்க இயலாது. நான் எவரையும் அஞ்சியதில்லை” என்றார்.

அங்கிருந்து திரும்பி வருகையில் அதை எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். நான் அவனுடன் போர்புரியவேண்டும். ஆனால் எவ்வாறு? அன்று மாலை அரண்மனையில் ஒரு கூத்து நிகழ்ந்தது. அதில் எவ்வாறு ராவண மகாபிரபு மல்யுத்தப் பயிற்சி எடுத்தார் என்பதை கூத்தன் நடித்துக்காட்டினான். இருபது பெருந்தோள் கொண்ட அவர் எவரிடம் போரிட்டுப் பயில முடியும்? நிகர் நின்று போரிட எவருமில்லாததால் தனது பயிற்சி குன்றிக்கொண்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். ஆகவே அரக்கரின் குலகுருவாகிய சுக்ரரிடம் சென்று தனக்கு மற்போரிட இணையென எவருமில்லாததால் போரிடும் உவகையை இழந்திருப்பதாகவும் தோள்கள் பயிற்சி குன்றிக்கொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னார்.

சுக்ரர் அவரிடம் ஒரு நுண்சொல்லை உரைத்தார். ஆடி முன் நின்று அச்சொல்லை அவர் உரைத்தபோது ஆடிப்பாவை உயிர் கொண்டு முன்னால் வந்தது. ஏழு நாழிகைப்பொழுது அது உடல் கொண்டு விசை கொண்டு நின்றிருக்கும். ராவண மகாபிரபு ஒவ்வொரு நாளும் தனது ஆடிப்பாவையுடன் போர்புரிந்தார். ஒவ்வொரு போரிலும் அவர் வென்றார். வெல்லும்போது அவர் கற்ற அனைத்தையும் அறிந்தபடி ஆடிப்பாவை மறுபடியும் அவர் முன் வந்து நின்றது. எப்போதும் ஒரு கணம் மட்டுமே அவருக்குப் பின்னால் இருந்தது அது.

ஆடிப்பாவையை வெல்வது மேலும் மேலும் கடினமாகிக்கொண்டே சென்றது. அவர் சுக்ரரிடம் சென்று “நான் கற்ற அனைத்தையும் ஆடிப்பாவை கற்றுக்கொள்கிறது” என்றார். சுக்ரர் நகைத்து “உன் நிழல் நோக்கிப் போரிட நான் கூறியிருந்தேன் எனில் பிறிதொன்றைக் காண்பாய். நீ கற்ற அனைத்தையும் தான் அறிந்து மேலும் நூறு முறை பெருக்கிக்கொண்டு நிழல் உன் முன் வந்து நின்றிருக்கும். நிழலிடம் எவரும் பொருதி வெல்ல இயலாது” என்றார்.

அன்று முடிவு செய்தேன். பீமனுக்கு நிகரான எடையும் தோள் வல்லமையும் கொண்ட பாவை ஒன்றை செய்து மற்போர் பயில வேண்டும் என்று. அதற்குரிய சிற்பியைத் தேடி ஒற்றர்களை அனுப்பினேன். யவனச் சிற்பி என் முன் வந்து சேர்ந்தபோது அவர் விழையும் பரிசென்னவோ அதை அளிப்பதாக சொல்லளித்தேன். அப்பரிசை முன்னரே அவருக்களித்து என் விழைவை குறிப்பிட்டேன். “அரசே, மற்போரிடும் பாவைகளை நாங்கள் முன்னரே உருவாக்கியதுண்டு. பயிற்சிக்காக மட்டுமல்ல, போருக்காகவேகூட இயற்றப்படும் பாவைகள் உண்டு. அவற்றின் உடலுக்குள் அமைந்திருக்கும் சுருள்விற்களாலும் வளைவிற்களாலும் இழுவிற்களாலும் அவை உங்களுக்கு நிகராக நின்று போரிடும்” என்றார்.

அஸ்தினபுரியிலேயே ஒரு சோலையில் தனியாகத் தங்கி தன் பன்னிரண்டு உதவியாளர்களுடன் அவர் இப்பாவையை வடித்தார். இருபத்திநான்கு தனித் துண்டுகளாக இவை இருந்தன. இவற்றை ஒன்றாக இணைத்து முறுக்கி இப்பாவையை சமைத்து என் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தியபோது இதற்கு முகம் இருக்கவில்லை. கவசம் போன்ற ஒரு மூடியே இருந்தது. “போரிடுங்கள், அரசே” என்றார். நான் அதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அது அவனைப் போன்றும் இருந்தது, எனது ஆடிப்பாவை போன்றும் இருந்தது. என் உடலே அவன் உடல் என்று முன்னரே அறிந்திருந்தமையால் எனக்கு அது வியப்பை அளிக்கவில்லை.

நான் மண்டில நிலைகொண்டபோது அதுவும் நிலைகொண்டது. முதல் அடியை நான் அடித்தபோது திறமையுடன் ஒழிந்து தன் இரும்புக் கையால் அடித்து என்னை வீழ்த்தியது. முதல் அடியைப் பெற்றதுமே அதை நான் புரிந்துகொண்டேன். பின்னர் அதை மிக எண்ணிச் சூழ்ந்து தாக்கினேன். முதல்நாள் மூன்று நாழிகை போரிட்டு அதை வென்றேன். அதை நிலத்தோடு நிலமாக அழுத்திக்கொண்டு கைகளை முறுக்கிப் பற்றிகொண்டபின்னர் அருகே நின்றிருந்த சிற்பியிடம் “நன்று! இது அவனேதான்” என்றேன்.

அப்பால் நின்றிருந்த துச்சாதனன் “ஆம், அவருக்கிணையானது அல்லது அவரைவிட சற்றே மேலானது” என்றான். தரையில் சினம் அடங்காத மல்லனைப்போல திமிறிக்கொண்டிருந்த அதை விட்டு எழுந்து நின்று உடலில் படிந்த மண்பொடியைத் தட்டியபடி “எவ்வாறு?” என்றேன். “மூத்தவரே, போர் தொடங்குகையில் அது அவரைப்போல் இருந்தது. தங்களிடம் போரிடப் போரிட தங்கள் கலையையும் விசையையும் கற்றுக்கொண்டு தங்களை அணுகி வந்தது. இப்போது அவரை விட திறமையானது” என்றான். “ஆம், ஆடிப்பாவை அவ்வாறுதான்” என்று சொன்னேன்.

அதற்கொரு முகம் சமைக்க வேண்டுமென்று சிற்பியிடம் கோரினேன். முகமில்லாத சிலையுடன் போரிடுவது உணர்வுகளை காலம் செல்லச் செல்ல இல்லாமல் ஆக்கிவிடும் என்றேன். “எனக்கு அவனுடைய முகம் வேண்டும். அவனுடைய போரிடும் முகத்தை அதில் கொண்டு வர வேண்டும்” என்றேன். “போரிடுகையில் அவர் முகத்தைப் பார்த்த பத்து ஓவியர்களிடம் அதை வரைந்து தரச் சொல்லுங்கள். அதிலிருந்து முகத்தை நான் உருவாக்கிக்கொள்கிறேன்” என்றார் சிற்பி.

ஓவியர்கள் மற்போரிடுகையில் வெறியும் சினமும் ஏளனமும் வெறுப்பும் என உருமாறிக்கொண்டிருக்கும் அவன் முகத்தின் அறுபத்து நான்கு ஓவியங்களை வரைந்து சிற்பிக்கு அளித்தனர். அந்த அறுபத்திநாலில் இருந்தும் திரண்டெழுந்த ஒரு முகத்தை அவர் இரும்பில் வடித்து இச்சிலைக்கு அணிவித்துக் கொண்டுவந்தார். அன்று இது என் முன் எழுந்து நின்றபோது ஒருகணம் நான் துணுக்குற்றேன். அது என் முகமாக இருந்தது. “என் முகம் போலுள்ளது” என்றேன். “தங்கள் முகம் கூடத்தான்” என்று சிற்பி சொன்னார்.

நான் திரும்பி குண்டாசியிடம் “இளையோனே, இது எவருடைய முகம்?” என்று கேட்டேன். “தங்களைக் கொல்லும்போது பீமசேனனின் முகம் இவ்வாறுதான் இருக்கும்” என்றான். “அறிவிலி!” என்று அவனை அடிக்கப்போன துர்மதனை கை நீட்டி தடுத்தேன். சுபாகுவிடம் “சொல் இளையோனே, இது எவருடைய முகம்?” என்றேன். “இது அவருடைய முகம், ஆனால் தாங்கள் என்று எண்ணி நோக்கினால் தங்கள் முகமும் கூட” என்று அவன் சொன்னான்.

“அன்று முதல் இது என்னிடம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் இதனுடன் போர் பயின்றுகொண்டே இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் இதை வென்று நான் ஆற்றல் கொள்கிறேன். தன்னை வென்று என்னை வெல்லும் திறனை அதற்கு அளிக்கிறேன். இன்று இது பீமனைவிட ஆற்றல் கொண்டது. இதை வென்ற நான் பீமனை வெல்வது மிக எளிது” என்றான் துரியோதனன்.

கிருதவர்மன் “ஆனால்” என்றபின் நிறுத்திக்கொண்டான். “சொல்லுங்கள்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். கிருதவர்மன் “அரசே, பீமசேனனிடம் உள்ள ஒன்று இச்சிலையில் இல்லை. ஒவ்வொரு கணமும் எரியும் நிகரற்ற வஞ்சம். அவ்வஞ்சம் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் நூறு நூறு எதிரிகளை எதிர்கொண்டு வென்றிருக்கிறது” என்றான். “அவன் கற்றிருப்பதென்ன என்று நாம் அறியோம். இது கற்றிருப்பதெல்லாம் உங்கள் அச்சத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டது மட்டுமே. அந்தணர் சொன்னதுபோல உங்கள் அச்சம் பருப்பொருளாகி இங்கு நின்றிருக்கிறது. அதை மட்டுமே நீங்கள் வென்றிருக்கிறீர்கள்.”

“இதற்கப்பால் ஒரு ஆற்றலை அவன் அடைவதற்கு எந்த வழியும் இல்லை” என்று துரியோதனன் சொன்னான். கிருதவர்மன் “அரசே, இந்த முகம் அவன் முகமும் உங்கள் முகமும் மட்டும் அல்ல. இது பிறிதொரு முகமும்கூட” என்றான். துரியோதனன் திகைப்புடன் பார்க்க கிருதவர்மன் “நாம் கிளம்புவோம்” என்றான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 7

சகுனி இறங்கி வந்தபோது கீழே கிருதவர்மன் நின்றிருப்பதை கண்டார். கிருதவர்மன் புரவியிலிருந்து இறங்கி அவரை நோக்கி வந்து அவர் கையைப் பற்றி இறுதிப் படியிலிருந்து கீழிறங்க உதவினான். மூச்சிரைக்க அவன் தோளைப் பற்றியபடி தலைகுனிந்து நின்று இளைப்பாறிய பின் சகுனி “படைசூழ்கை அமைக்கப்படுகிறதா?” என்று கேட்டார். அவ்வினாவிலிருந்த தயக்கத்தை புரிந்துகொண்டு கிருதவர்மன் அவர் மேலே ஏன் சென்றார் என்று கேட்காமல் “ஆம்” என்றான்.

“படைசூழ்கை இன்னும் சற்று நேரத்தில் முடிந்துவிடும், காந்தாரரே. மழையீரத்தால் பந்தங்களை ஏற்ற இயலவில்லை. எங்கும் எரியும் பொருளென எதுவுமில்லை. ஓரிரு சிறு திரிகளை மட்டுமே கொளுத்த முடிந்துள்ளது. அவற்றைக்கொண்டு படையை ஒருங்கமைப்பதென்பது எளிய செயல் அல்ல. ஆனால் அஸ்வத்தாமனால் அதையும் திறம்பட செய்ய முடிகிறது” என்றான். அலையும் விளக்கொளிப் புள்ளிகளை சுட்டிக்காட்டி “அவை அஸ்வத்தாமனின் சொற்கள்” என்றான்.

சகுனி இடையில் கைவைத்து நின்று இருளுக்குள் உலாவிக்கொண்டிருந்த ஒளிப் புள்ளிகளை கோடுகளாக்கி, வடிவங்களாக்கி பார்த்தார். கிருதவர்மன் “அவை இறந்த விலங்குகளின் ஊனை வழித்து ஊற்றி எரிக்கப்படும் விளக்குகள்” என்றான். சகுனி புன்னகைத்து “நன்று, புரவிகளும் யானைகளும் இவ்வண்ணம் கனலுருக்கொண்டு உலாவ இயல்வது அரிய காட்சிதான்” என்றார். கிருதவர்மன் உரக்க நகைத்து “நேற்று அத்தனை மானுட உயிர்களும் இணைந்து ஒற்றைப் பேரழலாக குருக்ஷேத்ரத்தில் எரிந்தன” என்றான்.

சகுனி “இப்படைசூழ்கை என்னால் எவ்வளவு எண்ணம் ஓட்டி நோக்கியும் புரிந்துகொள்ள முடிவதாக இல்லை. பெருஞ்சூழ்கையின் இலக்கணம் என்ன?” என்றார். “பெரும்படைசூழ்கை… உண்மையில் அதற்கு என்ன பொருள்?” கிருதவர்மன் “வழக்கம் போலத்தான். வில்லேந்தியவர்கள் பின் நிரையிலும் வேலும்வாளும் ஏந்தியவர்கள் முன் நிரையிலும் இருப்பார்கள். தேர்ப்படை அவர்களைக் காத்தபடி சூழ்ந்திருக்கும். தேவையானபோது காலாட்படைகள் இடைவெளிவிட்டு பாதை அமைக்க அவற்றினூடாக வில்லவர்கள் முன்னெழுந்து போரிடுவார்கள்” என்றான்.

“அவர்கள் என்ன சூழ்கை அமைக்கப் போகிறார்கள் என்று எண்ணம் ஏதேனும் உண்டா?” என்று சகுனி கேட்டார். “இன்றைய சூழலில் அதை எவரும் சொல்ல இயலாது. முதலில் நாம் படைகொண்டு எழுகிறோமா என்ற ஐயமே அவர்களுக்கு இருக்கும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “இல்லை, அங்கு நோக்குக!” என்று சகுனி சுட்டிக்காட்டினார். மறுபுறம் பாண்டவப் படைகளுக்குள் நெய்யகல்கள் அங்குமிங்கும் அலையத் தொடங்கிவிட்டிருந்தன.

“மின்மினிகள்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “இளஅகவையில் என் மூதன்னை கதை சொல்கையில் காட்டில் உயிர்நீத்த விலங்குகளின் ஆத்மாக்கள்தான் மின்மினிகளாக மாறி பறந்தலைகின்றன என்பார்கள். அத்தனை விலங்குகளும் பறத்தலை கனவுகாண்கின்றன. ஆகவேதான் தாவுகின்றன. கைகளையும் வால்களையும் சிறகுகளாக நடிக்கின்றன. இறந்தபின் சில நாட்கள் காட்டில் ஒளிர்ந்து பறந்தலைந்து தங்கள் விழைவை நிறைவுசெய்தபின் அவை விண்ணேகுகின்றன” என்றான்.

“மின்மினிகளின் போர் நிகழப்போகிறதா என்ன?” என்று சகுனி கேட்டார். கிருதவர்மன் அதை செவிகொள்ளவில்லை. சகுனி இருமிக்கொண்டார். நிமிர்ந்து வானை நோக்கியபின் “இத்தனை கூரிருள் இயல்பானதல்ல. மழைமுகில் செறிந்து இருள் பெறுவதுண்டு. ஆனால் இது கருக்கிருளைவிட அடர்ந்ததாக இருக்கிறது. மழையில் இத்தகைய செறிவு ஒருபோதும் கூடுவதில்லை” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். சகுனி புரவியை நோக்கி சென்று அதன் மேல் ஏறியமர்ந்தபின் “ஒருவேளை அரசர் சொல்வது உண்மையாக இருக்கலாம். தன் மைந்தனின் இறப்பினால் துயருற்று கதிரவன் விண்ணில் ஒளிந்துகொண்டிருக்கலாம்” என்றார்.

“எனில் இன்று போர் நிகழாதா?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான். “நிகழாதிருக்க இயலாது. கதிரவனுக்கும் வஞ்சமிருக்கும்” என்றபின் சகுனி புரவியை செலுத்தினார். இருவர் புரவிகளும் படைகளினூடே செல்ல இருமருங்கும் கௌரவப் படையினர் கவசங்களை அணிந்துகொண்டும் படைக்கலங்களை சூடிக்கொண்டும் இருந்தனர். அவர்களின் அசைவுகளில்கூட விலங்குகள்போன்ற ஒத்திசைவின்மை இருந்தது. எவரிடமும் முறையான கவசங்கள் இருக்கவில்லை. கிடைத்த உலோகங்களை நெஞ்சிலும் முதுகிலும் தலையிலும் அணிந்துகொண்டார்கள். அவை அனலில் உருகி நெளிந்திருந்தன.

அவர்களின் விழிகள் வெறிப்பு கொண்டிருந்தன. உடலில் கரிய சாம்பல்சேறு படிந்திருந்தது. பல இடங்களில் பச்சைஊனையே கிழித்து உண்டுகொண்டிருந்தனர். இருளில் அவர்கள் பேயுருக்கள்போல் அமர்ந்து வாளால் பச்சைஊனை துண்டு போட்டு உண்பதையும், கைகளால் கிழித்து இழுத்து கடித்து மென்று சுவையுடன் உறுமிக்கொள்வதையும் கண்டு சகுனி பாலையின் ஓநாய்களை நினைவுகூர்ந்தார்.

கிருதவர்மன் அவர்களை நோக்கியபடி “இனி கடக்க வேண்டிய எல்லையென ஏதுமில்லை” என்றான். சகுனி “எப்போதும் மேலும் கடக்க வேண்டிய எல்லைகள் சில இருக்கும். எந்த எல்லைக்கப்பாலும்” என்றார். தொலைவில் அஸ்வத்தாமன் விசையில்லாமல் புரவியில் வருவது தெரிந்தது. கிருதவர்மன் “பாஞ்சாலர்” என்றான். சகுனி புரவியை இழுத்து நிறுத்தினார்.

அவர்களை நோக்கி வந்து விசையழிந்த அஸ்வத்தாமன் “சல்யர் பீஷ்ம பிதாமகரின் நல்வாழ்த்தைப் பெற்று களம்புக விரும்புகிறார்” என்றான். “ஆம், அவரை மறந்தேவிட்டோம்” என்று சகுனி சொன்னார். “இன்றைய போரில் அவருடைய சொற்களைப் பெறுவது இன்றிமையாதது.” அவரை திரும்பி நோக்கி “இன்று என்ன நிகழும் என்று எண்ணுகிறீர்கள்?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான். சகுனி நகைத்து படைகளை சுட்டிக்காட்டி “இந்த அளவை பார்த்தால் எவருக்கும் தெளிவிருக்கும், இன்றுடன் போர் முடியும். நாம் வெல்வோம், அன்றி அவர்கள் வெல்வார்கள்” என்றபின் மேலும் உரக்க நகைத்து “பெரும்பாலும் இரு தரப்பினரும் தோல்வியுறுவோம்” என்றார்.

கிருதவர்மனும் உடன் நகைத்து “எனில் இரு தரப்பினருமே வென்றோம் என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம் அல்லவா?” என்றான். சகுனியும் நகைக்க அஸ்வத்தாமன் ஒவ்வாமையுடன் பற்களைக் கடித்து தலை திருப்பி “அரசர் கவசங்களை அணிந்துவிட்டார். அவர் கிளம்பிக்கொண்டிருக்கிறார். நாம் அவரை அழைத்துக்கொண்டு பீஷ்ம பிதாமகரின் படுகளத்திற்கு செல்லவேண்டும். கணியர்கள் எத்தருணத்திலும் வானில் கதிரவன் ஒளியெழக்கூடும் என்கிறார்கள். கிழக்கு விளிம்பில் முகில்கணங்களில் கருமை வெளிறத் தொடங்கியிருக்கின்றன என்றார்கள்” என்றான்.

சகுனி “ஆம், இன்னும் ஒரு நாழிகைக்குள் போர் தொடங்கிவிடுமென்றே நானும் எண்ணுகிறேன்” என்றார். அச்சொற்கள் அவர்கள் உள்ளத்தில் போரை நிகழ்த்திக்காட்டத் தொடங்க சொல்லிழந்து அமைதிகொண்டனர்.

 

அவர்கள் குளம்பொலிகள் எழ படைகளின் நடுவிலூடாக துரியோதனனின் பாடிவீடு இருந்த இடத்திற்கு சென்றனர். தொலைவில் துரியோதனன் தனியாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு “தனியாக அமர்ந்திருக்கிறார். ஏவலர்கள் எங்கே?” என்றார் சகுனி. இரு ஏவலர்கள் வந்து துரியோதனனுக்கு எதையோ பூட்டத்தொடங்கினர். துரியோதனன் அதை அறியாதவன்போல் அமர்ந்திருந்தான். அவன் உடலில் அசைவே எழவில்லை. “ஏற்கெனவே கவசங்களை அணிந்திருக்கிறார்” என்றார் சகுனி.

அவர்கள் அருகணைந்து புரவியிலிருந்து இறங்கியதும் கிருதவர்மன் மெல்லிய வியப்பொலி எழுப்பினான். சகுனி நோக்கியபோது நேர் மறுபக்கமிருந்து கவசங்கள் அணிந்து இரு வீரர்கள் தொடர தலைக்கவசத்தை கையிலேந்தியபடி துரியோதனன் வந்துகொண்டிருந்தான். திகைப்புடன் திரும்பி மறுபக்கம் பார்த்த சகுனி அதன் பின்னரே அங்கே துரியோதனனாக இருந்தது ஓர் இரும்புப்பாவை என்று கண்டார். “இதை இங்கே கொண்டுவந்திருக்கிறார்களா?” என்றார்.

“அந்தப் பாவையா? இங்கு கொண்டுவரப்பட்டதா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். புரியாமல் “எது?” என்றான் கிருதவர்மன். “பீமனை களத்தில் கொல்லும்பொருட்டு அரசர் நெடுநாட்களாக பயிற்சி எடுக்கிறார் என்று சொன்னார்கள். பீமனின் எடையும் அளவும் கொண்ட இரும்புப்பாவை ஒன்றை வைத்து மற்போர் பயில்கிறார் என்றும் சொன்னார்கள்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மன் அந்தப் பாவையை கூர்ந்து நோக்கியபடி அருகே சென்றான். அஸ்வத்தாமன் “நானும் முதலில் அதை கதையென்றுதான் எண்ணினேன்” என்றான். “அரண்மனைக்குள் தனக்கென அறையொன்றை உருவாக்கி அதற்குள் பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்திருக்கிறார். அதை இங்கும் கொண்டுவந்து பாடிவீட்டுக்குள் வைத்திருந்திருக்கிறார்.”

கிருதவர்மன் அப்பாவையை கூர்ந்து பார்த்து “ஆனால் இது பீமனைப்போல இல்லை. அரசரைப் போலவே தோன்றுகிறது” என்றான். சகுனி “அவர்களிருவரின் உடல்களும் ஒன்றுக்கொன்று நிகரானவை என்பது சிற்பக்கணக்கு. நிழல்களைப் பார்த்தால் இருவரும் ஒருவரே என்று தோன்றும் என்றும் சொல்வார்கள்” என்றார். “அவர் நிழலுடனா போர்புரிந்து பயிற்சி எடுத்தார்?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான். “எல்லா போரும் நிழல்களுடன்தான்” என்றார் சகுனி. அஸ்வத்தாமன் “நான் எனது ஒளி வடிவுடன் போர்புரிந்து பயின்றவன், காந்தாரரே” என்றான். அவன் சொல்வதென்ன என்று புரியாமல் நோக்கியபின் மேலும் எண்ணம் ஓட்டாமல் சகுனி திரும்பிக்கொண்டார்.

அவர்கள் அந்த இரும்புப்பாவை அருகே சென்று நின்றனர். அஸ்வத்தாமன் அந்தப் பாவையை ஒருகணம் பார்த்துவிட்டு கடந்து துரியோதனனை நோக்கி நடந்தான். சகுனி குனிந்து அந்தப் பாவையின் தோள்களையும் கைகளையும் பார்த்தார். “இது இங்கே எங்கிருந்தது?” என்று கேட்டார். ஏவலன் “அரசரின் தனிக்குடிலுக்குள் இருந்தது. சற்று முன்னர்தான் அவர் இதை தேடிக்கொண்டுவரும்படி சொன்னார். எரிபரந்தெடுத்தலால் பாடிவீடு எரிந்து சரிந்தபோது இது உள்ளே சிக்கிக்கொண்டது. சாம்பலுக்குள் கண்டெடுத்தோம்” என்றான்.

“இதன் உள்ளிருக்கும் தோல்பட்டைகள் எரிந்து விட்டமையால் தனித்தனியாகக் கிடந்தது. எடுத்து பூட்டிக்கொண்டு வரும்படி ஆணையிட்டார்” என்றான் இன்னொரு காவலன். சகுனி குனிந்து அப்பாவையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “இளஅகவையில் இவ்வாறுதான் அவன் உடல் இருந்தது. துரியோதனனும் இளமையில் இவ்வண்ணமே இருந்தார்” என்றார். அவர் உதடுகள் ஏளனம்போல் வளைந்தன. “இளமையை இதில் தேக்கி வைத்திருக்கிறார். அவ்விளமையுடன் போரிடுகிறார்.” கிருதவர்மன் “இதை வடித்தவர் எவராயினும் அச்சிற்பி இருவருடனும் உரையாடியிருக்கிறார்” என்றான்.

சகுனி “இச்சிலையுடன் போரிட்டு துரியோதனனைக் கொல்லும் கலையை பீமனும் கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்” என்று தனக்குத்தானே சொன்னார். கிருதவர்மன் “அவர்கள் இருவரையும் இச்சிலையுடன் தனித்தனியாக போரிட வைத்து எவர் வெல்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம் என்று தோன்றுகிறது” என்றான். சகுனி திரும்பி நோக்கி புன்னகைத்து “இருவருமே வெல்லமாட்டார்கள்” என்று சொன்னார். “ஏன்?” என்று கிருதவர்மன் கேட்க சகுனி “அவ்வாறு வெல்ல இயலுமா என்ன? தனது அச்சத்தை வெல்பவர் எவரேனும் இப்புவியில் உண்டா?” என்றார். கிருதவர்மன் திரும்பி சிலையைப் பார்த்தபின் ஆமென்று தலையசைத்தான்.

அஸ்வத்தாமன் தொடர துரியோதனன் அருகணைந்து அந்தப் பாவை முன் வந்து நின்றான். சகுனி “இதை இங்கே நான் பார்த்ததே இல்லை” என்றார். “இங்குதான் இருக்கிறது” என்ற துரியோதனன் “இதுவும் போர்க்களத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தது” என்றான். புன்னகையுடன் குனிந்து அதன் முகத்தை பார்த்து, பின்னர் திரும்பி அருகே நின்றிருந்த ஏவலனிடம் “சுடர்!” என்றான். ஏவலன் சற்று அப்பால் உடைந்த ஊன்கலத்தால் மூடப்பட்டிருந்த சிற்றகலை அக்கலத்துடன் மெதுவாக எடுத்துக்கொண்டு அருகே வந்தான். சிலையின் முகத்தருகே காட்டும்படி துரியோதனன் ஆணையிட அவன் சுடரை சற்று தூக்கினான்.

கிருதவர்மன் வியப்பொலியுடன் “அதே முகம்” என்றான். துரியோதனன் புருவம் சுளிக்க “எவரது முகம்?” என்றான். கிருதவர்மன் நிமிர்ந்து துரியோதனனைப் பார்த்துவிட்டு “எவர் முகத்தை தாங்கள் வடிக்கச் சொன்னீர்கள், அரசே?” என்றான். “என் எதிரியின் முகத்தை” என்றான் துரியோதனன். சகுனி “நீ எண்ணியது எவர் முகத்தை?” என்றார். “பீமனின் முகத்தைத்தான்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “ஆனால் இந்த முகம்…” என்று சொன்ன சகுனி கைவீசி தன் எண்ணம் ஒன்றைக் கலைத்து “சிலைகள் அவை உள்ளெழும் தருணத்திற்கு உரியவை. ஓர் உணர்வு அல்லது ஓர் எண்ணம் தெய்வத்தால் தொடப்படுகையில் அழிவின்மையெனும் பேறு பெற்று பொருளில் சிலையென நிலைகொள்கிறது என்று சொல்வார்கள்” என்றார்.

“ஆம், அந்நாளை நான் நினைவுறுகிறேன்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “மாதுலரே, பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பீமன் என்னை கொல்வதாக வஞ்சினம் உரைத்து அஸ்தினபுரியிலிருந்து நீங்கிய பின்னர் ஒருநாள் நானும் அவனைக் கொல்லும் வஞ்சினத்தை எடுத்தேன். அவன் அவ்வஞ்சினத்தை பன்னிருகள அவையில் உரைத்தபோது எனக்கு அது வெறும் சொற்களாகவே தெரிந்தது. நாடிழந்து குடியிழந்து கானேகுபவர்கள் ஒருபோதும் திரும்பி வரப்போவதில்லை என்றே எண்ணினேன். பலநாட்கள் நான் பெரிதாக எதையும் எண்ணியதுமில்லை… ஆனால் அது என்னுள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.”

ஒருநாள் நானும் அங்கரும் புராணகங்கைக்குள் வேட்டைக்குச் சென்றபின் தென்வாயில் வழியாக நகர்புகுந்தபோது அஞ்சனைமைந்தருக்குரிய அந்தப் பெருங்கதையை பார்த்தோம். பலநூறுமுறை அதை நோக்கி கடந்திருக்கிறேன். அன்று அருகே சென்று நோக்கவேண்டுமெனத் தோன்றியது. அதைச் சுற்றிவந்து நோக்கியபோது அதன் எடை என்னை வியப்புறச் செய்தது. “இத்தனை பெரிய கதையால் அஞ்சனைமைந்தர் பேருருவர் எவரையும் கொல்லவில்லையே?” என்று நான் கேட்டேன். அங்கர் புன்னகைத்து “காத்திருக்கும் கதை என்றே அவர் கையிலிருப்பதை சொல்கிறார்கள்” என்றார்.

அன்றிரவு நான் ஒரு கனவு கண்டேன். அஞ்சனைமைந்தரும் நானும் கதைப்போர் புரிந்துகொண்டிருந்தோம். அவர் பேருருவாக எழுந்து கதை சுழற்றினார். என் உடன்பிறந்தாரை ஒவ்வொருவராக அறைந்து தலைசிதைத்து வீழ்த்தினார். இறுதியில் என் நெஞ்சைப் பிளந்து கொன்றார். நான் ஒரு சுனைக்கரையில் உடல் சிதறி விழுந்தேன். கதையை அவர் மீண்டும் சுழற்றியபோது குருதி என் மேல் தெறித்தது. விழித்துக்கொண்டபோது என் உடல்நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. நான் அக்கனவில் கண்டது என்னைக் கொன்ற அனுமனை. விழித்த பின்னர்தான் அனுமனை அல்ல பீமனை உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன் என அறிந்தேன். மீண்டும் ஓர் அதிர்வுடன் நான் என்னை துச்சாதனனாக உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன் என்றும் கண்டேன்.

அன்று தொடங்கியது என் அச்சம். உயிரச்சம் அல்ல அது, சிறுமை கண்ட அச்சம். அன்று அக்கனவை அங்கரிடம் சொன்னேன். அன்று முழுக்க மது அருந்தினேன். முன்பொருபோதும் அந்த அளவிற்கு நான் மது அருந்தியதில்லை. என்னால் பீடத்தில் அமர இயலவில்லை. எழுந்து நடந்து மீண்டும் அமர்ந்து நிலையழிந்து கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் கைகளை என்ன செய்வதென்று அறியாததனால்தான் அவ்வளவு மதுவை ஊற்றிக் குடித்தேன் என்று தோன்றுகிறது. இரண்டு முறை வாயுமிழ்ந்த பின்னர் நிலத்திலேயே கால் நீட்டி அமர்ந்துவிட்டேன். என்னை விட மிகுதியாக மது அருந்தியிருந்தார் அங்கர். ஆனால் அவர் அசையாது அமர்ந்திருந்தார்.

நான் அவரிடம் “அன்று என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை என்னால் தொகுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை, அங்கரே” என்றேன். அங்கர் “தொகுத்துக்கொள்ள முடிபவர் ஒருவரே, காந்தார மாளிகைக்கு சென்று உங்கள் மாதுலரிடம் கேளுங்கள். இவையனைத்தும் அவரால் வகுக்கப்பட்டவை. அவர் அறிந்ததற்கும் மேலாக ஏதேனும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில் என்றேனும் துவாரகையின் இளைய யாதவன் வரவேண்டும். அவனிடம் கேளுங்கள்” என்றார்.

சொற்கள் எதுவும் என் சித்தத்திற்குள் நுழையவில்லை. நான் என் இரு கைகளையும் நிலத்தில் ஓங்கி ஓங்கி அறைந்துகொண்டிருந்தேன், பின்னர் சுவர் பற்றி எழ முயன்றேன். கால் கீழே மரத்தரை கம்பளம்போல் இழுபட்டது என்று தோன்றியது. உடல் ஓசையிட நிலத்தில் அறைந்து விழுந்தேன். அறைக்கதவுக்கு அப்பால் நின்றிருந்த துச்சாதனன் உள்ளே வந்து “மூத்தவரே!” என்றான். “பிடி என்னை! அறிவிலி, பிடி என்னை!” என்றேன். அவன் அருகணைந்து என் இரு கைகளையும் பற்றி தூக்கி நிறுத்தினான். “பிடித்துக்கொள்! பிடித்துக்கொள்!” என்று கூவினேன்.

என் கால்கள் துணியால் ஆனவைபோல் தோன்றின. சுவர்களும் கூரையும் நீர்ப்பாவையென நெளிந்தன. “என்னை பீடத்தில் அமர வை” என்றேன். என்னை பீடம் நோக்கி கொண்டு செல்கையிலேயே தலை தழைய குமட்டி வாயுமிழ்ந்தேன். “மஞ்சத்திற்கு கொண்டு செல்!” என்றேன். என்னை அவன் மஞ்சத்தை நோக்கி கொண்டு சென்று படுக்க வைத்தான். மஞ்சத்தின் கீழ் தரை அகன்று அடியிலாத வெளிக்குள் விழுந்துகொண்டே இருப்பதுபோல் தோன்றியது. கண்களை மூடி உடலை பலமுறை உலுக்கி வாயுமிழ்ந்தேன். படுத்திருக்க இயலாமல் இரு கைகளையும் ஊன்றி எழுந்தமர்ந்து தலையை கைகளால் பற்றிக்கொண்டேன்.

“தாங்கள் புளிநீர் சற்று அருந்தலாம், மூத்தவரே” என்றான் துச்சாதனன். ஓங்கி அவனை அறைந்தேன். அவன் நிலைதடுமாறி ஓசையுடன் நிலத்தில் விழ அங்கர் என்னிடம் “என்ன செய்கிறது உங்களுக்கு?” என்றார். “நீங்கள் நடிக்கிறீர்கள். இத்தனை மதுவும் உங்களுக்குள் எங்கு செல்கிறது என்று எனக்கு தெரியும். அங்கே உள்ளே அனல் ஒன்று எரிகிறது. நான் உணர்ந்ததை நூறு மடங்கு நீங்கள் உணர்கிறீர்கள்” என்று கூவினேன். “ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “அவை நடுவே குலக்கொடியை இழிவு செய்திருக்கிறோம். இதற்கு முன் பாரதவர்ஷத்தில் எவரும் இதை இயற்றியதில்லை. இனி ஒரு போதும் இது நிகழப்போவதில்லை. ஏன் அசுரர்கள் இதற்குத் துணிந்ததில்லை” என்றார் அங்கர்.

நான் “அரக்கர் இயற்றியதில்லையா இதை? நான் அரக்கன்” என்றேன். “அரக்கன் கைதொடாது ஷத்ரியப் பெண்ணை கவர்ந்து சென்றான். தன் நிழல்கூட அவள் மேல் படாது காத்தான்” என்று அங்கர் சொன்னார். “நீங்கள் எழுந்து என்னை நெஞ்சு பிளக்க வந்திருக்க வேண்டும், அங்கரே” என்றேன். “வந்திருப்பேன்” என்று அங்கர் சொன்னார். “நூறுமுறை எழுந்து உங்கள் நெஞ்சை பிளக்கவும் செய்தேன். ஆனால் அதை நிகழ்த்தியிருக்க இயலாது. அவள் கொழுநர் அங்கே கைகட்டி நின்றிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு மேலாக எனக்கு என்ன உரிமை என்று அவையில் ஒரு வினா என்றேனும் எழக்கூடும். அது எங்கு சென்று சேரும் என்று நான் அறிவேன். உறவல்லாத பெண்ணின் பொருட்டு ஒருபோதும் ஆண் வஞ்சினம் கொண்டு எழலாகாது” என்றார்.

“எனில் அங்கு அறம் உரைத்திருக்கலாமே?” என்று நான் கேட்டேன். “ஆம் ஆனால் பிதாமகரும் ஆசிரியரும் அமர்ந்த அவையில் அறம் உரைக்கும் தகுதி எனக்குண்டா? நான் எந்த அறத்தை உரைப்பேன்? ஷத்ரிய அறத்தையா சூதரின் நெறியையா?” என்றார். நான் உரக்க நகைத்து “இத்தனை பொழுது எண்ணி இந்த மறுமொழிகளை கண்டு கொண்டீர்களா என்ன? நன்று! இத்தனை நாள் இதை ஒழிய முயன்றோம். இதோ விழியோடு விழி நோக்கிவிட்டோம். இனி இதைப் பற்றியபடி எஞ்சிய வாழ்க்கையை கழிக்கலாம்” என்றேன்.

“இது நான் கண்டடைந்த மறுமொழி அல்ல. இவை வலுவான உண்மைகள். ஆனால் இந்த நடைமுறை உண்மைகளால் நான் இழைத்த பிழை இல்லாமலாவதில்லை. அறத்துக்கு நடைமுறை இடர்கள் மாற்றோ மறுப்போ அல்ல. அந்தப் பழி எப்போதும் என்னுடன்தான் இருக்கும். அதை நன்கு அறிந்திருந்தமையால்தான் நான் மேலும் துயருறுகிறேன். நீங்கள் அடையும் துயரைவிட நூறு மடங்கு துயரை” என்றார்.

என் முன் நீர்க்கறையென விழுந்து கிடந்தது துச்சாதனனின் நிழல். திரும்பி அவனை பார்த்தேன். “அறிவிலி! உன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் காலப் பழி என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டேன். “நீங்கள் ஆணையிடும்போதே தெரியும்” என்று அவன் சொன்னான். அவன் விழிகள் தெளிந்திருந்தன. நான் விழியை திருப்பிக்கொண்டேன். “அவன் விண்ணுலகு எய்துவான்” என்று அங்கர் சொன்னார். “ஒரு வாழ்நாள் நோன்பின் பொருட்டு பிற அறங்களை கைவிடுபவனுக்கும் தெய்வங்கள் கனிகின்றன. தன் பிறவியின் நெறியென தமையனின் ஆணைக்கு ஏற்ப வாழ்வதைக்கொண்டவன் அவன். பிற அறங்களுக்குரிய அத்தனை தெய்வங்களும் அவனிடம் அன்புடன்தான் இருக்கும்.”

துச்சாதனன் “எந்த தெய்வங்களின் அளியையும் நான் விரும்பவில்லை. நான் சூடிக்கொண்ட பெரும்பழி என்னவென்று நன்கு தெரியும். அதை இப்பிறப்பில் எப்படி ஈடுகட்டுவதென்பதும் அங்கே அரங்கில் உரைக்கப்பட்டது” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று நான் அவனை பற்றப் போனேன். மஞ்சத்திலிருந்து தள்ளி அவன் நின்றிருந்தமையால் என் கை அவனை எட்டவில்லை. “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றேன். “என் நெஞ்சு பிளந்து குருதியை அவன் அருந்துவான். அது அறத்தெய்வத்திற்கு நான் அளிக்கும் குருதிபலி. அவ்வெண்ணமே என்னை நிறைவுறச் செய்கிறது” என்றான்.

நான் அவன் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. பின்னர் எழுந்து அவனை ஓங்கி அறைந்தேன். ஓசை அறையை திடுக்கிடச் செய்தது. அறை வாங்கிய விசையில் சற்று பின்சரிந்து நிலைகொண்டு அவன் கைகூப்பினான். “வெளியேறு! இனி என் முன் வராதே! வெளியே போ!” என்று நான் கூவினேன். அவன் தலைவணங்கி வெளியேறினான். என் உடலிலிருந்த கள்மயக்கு முற்றிலும் நீங்கியது. தலைக்குள் அனல் நிறைந்திருப்பது போலிருந்தது.

“அங்கரே, நான் இதை ஏன் செய்தேன்?” என்று கேட்டேன் “அதை நீங்கள் ஒருபோதும் முழுக்க உணர்ந்துவிட முடியாது, அரசே” என்று அங்கர் சொன்னார். கசப்பான புன்னகை உதடுகளில் விரிய “மானுடர் இப்புவியில் இயற்றும் எந்தச் செயலுக்கும் முடிவிலாத பின்புலங்கள் உண்டு. எவராலும் அனைத்தையும் தொட்டெடுக்க இயலாது. தருணத்திற்கேற்ப அவை மாறி மாறி தெரிகின்றன” என்றார். “ஆணவம்! வேறொன்றுமில்லை. நான் ஆணவம் கொண்டவன். அவ்வாணவத்தையும் பல முறை பெருக்கி வெளிக்காட்டுபவன்” என்று நான் சொன்னேன்.

“ஏன் அதை செய்தேன் என்று எனக்கு இப்போது தெரிகிறது” என்று கூவினேன். “என்னைவிட மணிமுடி அவள் தலைக்கே பொருந்துகிறது. அங்கரே, மணிமுடியை அவள் சூடியிருக்கையில் மலைகளின் மேல் இளங்கதிரோன் எழுந்தது போலிருக்கிறது. என் தலையில் அதன் எடை தெரிகிறது. அதுதான், வேறொன்றுமில்லை. அதுமட்டும்தான்.” என்னை நோக்காமல் சாளரம் நோக்கி திரும்பி “ஆனால் அது மட்டும் அல்ல உண்மை” என்று அங்கர் சொன்னார். “வேறென்ன? வேறென்ன?” என்று கேட்டேன்.

“நான் ஒன்றை சொல்ல முடியும். அது நான் கண்ட உண்மை. துச்சாதனனை அழைத்துக்கேட்டால் அவன் பிறிதொரு உண்மையை சொல்லக்கூடும். நூற்றுவர் உடன்பிறந்தோரும் நூறு பின்புலங்களை உரைப்பார்கள். நீங்களே சென்று கண்டுகொள்ள வேண்டியதுதான்” என்று அங்கர் சொன்னார். நான் அவரை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தேன். பின்னர் எழுந்து மதுக்கலத்தை தூக்கி நேராக வாய்க்குள் விட்டுக்கொண்டேன். “அது பீதர் நாட்டு மது. குடலை எரித்தழிக்கும்” என்று அங்கர் சொன்னார்.

நான் உடலை உலுக்கி இருமுறை குமட்டி வாயுமிழ்ந்த பின் மீண்டும் மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கொண்டேன். “அங்கரே, இத்தனை சிறுமதியாளர்களாக நாம் ஏன் இருக்கிறோம்? மானுடராகிய நமக்கு இத்தனை இருண்ட வழிகளை ஏன் தெய்வங்கள் காட்டுகின்றன?” என்றேன். அங்கர் “மானுடப்பிறப்பில் ஒருவனுக்கு நிகழ்வதனைத்தும் அவன்முன் காட்டப்படும் ஆடிகளே என்றொரு சொல் உண்டு. நன்று தீது இனிது துயர் அனைத்திலும் நாம் நம்மையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். நீங்கள் உங்களைப் பார்க்கும் பொருட்டு இது நிகழ்ந்திருக்கக்கூடும் என்று கொள்வதே முறை” என்றார்.

நான் அவர் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அங்கர் உரக்க நகைத்து “மிக எளிய விடையை அவன் கண்டடைந்தான். இங்கு செய்ததை அங்கு அளித்து ஈடுகட்டிவிடலாம் என்று. உங்களுக்கு அவ்வாறொரு எளிய விடை கிடைத்தால் போதும். அதற்கு இத்தனை ஆழ நெடுங்கடல் துழாவி உழல வேண்டியதில்லை” என்றார். அச்சிரிப்பும் கசப்பும் என்னை பற்றி எரிய வைத்தது. இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்தபடி அங்கரிடம் சொன்னேன். “அது நடவாது. அவன் என்னை கொல்வான் எனில் இது ஈடுகட்டப்படாது. நெஞ்செரியும் வஞ்சத்துடன் நான் விண்ணெழுவேன். வெற்றி ஒன்றைத் தவிர வேறொன்றும் என்னை அணையச்செய்யாது.”

“ஒன்றே வழி! நான் அவனை கொல்வேன். எங்கு முதல்முறை அவனை களத்தில் சந்திக்கிறேனோ அன்றே அவனை கொல்வேன்” என்றேன். அங்கர் என்னை நோக்கி புன்னகைத்தார். “சொல்லுங்கள், என்ன புன்னகை அது? அதன் பொருளென்ன?” என்றேன். “ஏதேனும் ஒன்று நன்று, வஞ்சமெனில் அது பற்றிக்கொள்க! எஞ்சிய நாட்கள் கடந்து செல்லட்டும்” என்றபின் எழுந்து கையிலிருந்த கோப்பையை வைத்துவிட்டு “நான் என் அறைக்கு செல்கிறேன்” என்றபடி வெளியே சென்றார்.

நான் அவருக்குப் பின்னால் நடந்து “ஆணை! நான் அவனை கொல்வேன். ஐயம் தேவையில்லை! ஆணை! நான் அவனை கொன்றே தீர்வேன்” என்றேன். அவர் திரும்பிப்பார்த்து புன்னகை செய்து வெளியே சென்றார். இரு கைகளாலும் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்து “அவனை கொல்வேன்! ஐயமில்லை! அவனை கொல்வேன்!” என்று கூவி வஞ்சினம் உரைத்தேன். அந்த வஞ்சினமே இதோ இப்பாவை என ஆகி அமர்ந்திருக்கிறது.

சகுனி “நான் அறிவேன்” என்றார். கிருதவர்மன் “பெருவஞ்சங்களை மைந்தர்கள் என ஈன்று வளர்ப்பவர்கள் உண்டு” என்றான். அந்தப் பாவையை நோக்கியபடி “இரும்பில் எழுந்திருக்கிறது” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 6

பார்பாரிகன் அமர்ந்திருந்த காவல்மாடம் இளமழையில் நனைந்து நான்கு பக்கமும் துளிகள் சொட்டிக்கொண்டிருக்க இருளுக்குள் ஊழ்கத்திலென நின்றிருந்தது. ஓசை எழுப்பாத காலடிகளுடன் நடந்த புரவியின் மீது உடல் சற்றே சரித்து கடிவாளத்தை இடக்கையால் பற்றி வலக்கையால் தாடியை நீவியபடி அமர்ந்திருந்த சகுனி அதனருகே நின்று மேலே பார்த்துக்கொண்டு எண்ணங்கள் உறைந்தவர்போல் சற்று நேரம் இருந்தார். ஓரிரு கணங்களுக்கு வந்தமைந்து அகலும் துயில் அவர் மேல் பரவிச்சென்றது.

பின்னர் நீர் சொட்டும் ஓசையில் விழிப்பு கொண்டவர்போல் தன்னை உணர்ந்து, மழைத்துளிகள் தேங்கி நின்ற தலைமுடியை கைகளால் அள்ளி உதறி பின்னுக்கு நீவிவிட்டு, கால்களைச் சுழற்றி புரவியிலிருந்து மெல்ல இறங்கினார். புரவி அவர் எண்ணத்தை உணர்ந்ததுபோல் காலெடுத்து வைத்து சற்று முன்னே சென்று காவல்மாடத்தின் மூங்கில் தூணில் உடல் சாய்த்து நின்றது. நெடும்பொழுது அது துயில் கொள்ளாமல் இருந்திருக்க வேண்டும். முன் வலக்காலை சற்றே தூக்கி எடை தூணில் அழுத்தி பெரிய தலை மேலும் தழைந்து கீழிறங்க மெல்லிய முனகலுடன் உடனே துயில் கொள்ளத்தொடங்கியது.

பார்பாரிகன் மேலே இருப்பதை வெறும் உணர்வாகவே சகுனி அறிந்தார். மூங்கில் படிகளில் ஏறுவதைப்பற்றி எண்ணியபோதே உடல் முழுக்க எழுந்த வலியால் நடுக்குற்று, கைகள் அதிர, உதடுகளை இறுக அழுத்தியபடி நின்றார். பின்னர் தன் முழு உளவிசையாலும் உந்தி உடலை முன் செலுத்தி ஏணியின் முதல் படியில் காலெடுத்து வைத்தார். உடலெடையை பெரும்பாலும் கைகளிலேயே நிறுத்தி தொங்கி ஏறுவதுபோல் கழைக்கணுக்களில் கால் வைத்து மேலே சென்றார்.

மூங்கில் முனகலுடன் நெரிபட்டு அசைந்தது. காவல்மாடம் அவ்வசைவுக்கு தானும் அசைந்து விரிசலோசை எழுப்பியது. அவர் மேலே சென்றபோது அங்கு பார்பாரிகனன்றி எவருமில்லையென்பதை கண்டார். பேருடலுடன் கைகளை மடியில் வைத்து ஊழ்கத்திலென அவன் அமர்ந்திருந்தான். அவர் ஏறிவருவதை அவன் உணர்ந்ததுபோல் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் உணராத ஒன்று அப்பகுதியில் எங்கும் நிகழாதென்றும் தோன்றியது.

காவல்மாடத்தின் மூங்கில் விளிம்பைப் பற்றியபடி தூணில் உடல் சாய்த்து புண்பட்ட காலை சற்றே நீக்கி வைத்து சகுனி நின்றார். இருளுக்குள் கோட்டுவடிவென தெரிந்த பார்பாரிகனின் முகத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். எவ்வண்ணம் அவனை அழைப்பது என்ற எண்ணம் எழுந்ததுமே ஒன்றும் பேசாமல் திரும்பி இறங்கிவிடவேண்டுமென்றும் தோன்றியது. அந்த உளத்தத்தளிப்பு சிறிய அசைவாக அவர் உடலில் வெளிப்பட அவருடைய புண்பட்ட கால் வலியதிர்வால் எதிர்வினையாற்றியது.

அங்கு வரும் எண்ணம் அவருக்கு இருக்கவில்லை. நெடுந்தொலைவு வந்த பின்பே அங்குதான் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே தெரியவந்தது. அதன் பின்னரும் அங்கு சென்று என்ன சொல்லப்போகிறோம் என்பதை அவர் முடிவு செய்திருக்கவில்லை. பார்பாரிகனை பார்க்கவேண்டுமென்ற விழைவும் அவனிடமிருந்து எதையோ தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமென்ற எதிர்பார்ப்பும் மட்டுமே இருந்தது.

பின்னர் உணர்ந்தார், அவனிடம்  சொல்ல தன்னிடம் ஏதோ இருப்பதை. பலமுறை அகம் நோக்கி தேடியபோதும் அது என்ன என்பதை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் அதை அப்படியே தவிர்த்து இருபுறமும் இருளுக்குள் படைகள் துயிலெழுந்துகொண்டிருப்பதை பார்த்தபடி புரவியில் சென்றார். அஸ்வத்தாமனின் ஆணை சிறிய ஊதுகுழல் ஒலிகளினூடாக இருளுக்குள் பறந்து அலைந்துகொண்டிருந்தது. குளவிபோல ஒவ்வொரு வீரனையும் அது சென்று கொட்டியது. துயிலில் நழுவி நழுவி விழுந்து கொண்டிருந்தவர்களை அது துடித்து எழச்செய்தது.

பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் இயல்பான உளநிலையில் இல்லை என்பதை அவர்கள் குரல்களிலிருந்து உணர முடிந்தது. சிலர் வெறிகொண்டு சிரித்தனர். சிலர் பொருளின்றி எதையோ கூவி உசாவினர். அவருக்கெதிராக வந்த வீரன் ஒருவன் “உத்தமரே, இங்கு புரவிகள் கிடைக்குமா?” என்றான். அவன் என்ன கேட்கிறான் என்று புரியாமல் “என்ன?” என்று சகுனி கேட்டார். “புரவிகள்!” என்றபின் அவன் இரு கைகளையும் விரித்து “புரவியின் ஊன் பசிக்கு நன்று!” என்றான்.

புரவி அவனைக் கடந்து தன்னை கொண்டுவந்த பின்னர் அவர் அவனை திரும்பிப்பார்த்தார். அவன் அங்கு நின்று கைகளை அசைத்து எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். இன்று களமிறங்குபவர்கள் அனைவருமே சித்தம் பிறழ்ந்தவர்கள். அரசனும் நானும் கிருபரும் அஸ்வத்தாமனும். மத்ரரும் கிருதவர்மனும் முழுப் பித்தர்கள். இன்று நிகழப்போவது பிறிதொரு போர். இப்போர் தொடங்கியபோது இச்சித்தப்பிறழ்வு சற்று இருந்தது. இன்று அது முழுமை கொண்டுவிட்டது. பிற அனைத்தும் உதிர்ந்து மறைந்துவிட்டன. அறங்கள், நெறிகள், முறைமைகள், விழைவுகள், வஞ்சங்கள்… இன்றிருப்பது இப்போரை செலுத்திய முதற்பெரும் விசை மட்டுமே.

அவர் பார்பாரிகனிடம் கேட்க விழைவது என்ன என்பதை கண்டடைந்தார். மேலிருந்து பார்க்கையில் இப்போரில் அறிவால் விளக்கக்கூடிய ஏதேனும் நிகழ்ந்திருக்கிறதா? இன்றுவரை நிகழ்ந்தவற்றைக்கொண்டு புரிந்துகொள்ள இயலும் ஒன்று உள்ளதா? இனி வரும் தலைமுறையினரேனும் புரிந்துகொள்ளத்தக்க ஒன்று? சித்தப்பிறழ்வால் அன்றி ஒருவரும் அள்ளிவிட முடியாத பெருநிகழ்வுத்தொடர் இது. சித்தம் பிறழாத ஒருவர் இதை தொகுத்துக் கூறிவிடலாகாது. அரக்கர் மைந்தா, நீ இப்போரில் இருக்கும் எவருடைய தரப்பும் அல்ல. இங்கிருந்து நீ பெறப்போவதும் இழப்பதுவும் எதுவும் இல்லை. அப்பாலிருந்து நோக்கும் உனது விழிகளுக்கு தென்படுவதுதான் என்ன?

சகுனி மெல்ல கனைத்தபடி மூங்கில் கழியை அசைத்தார். பார்பாரிகனிடம் அசைவு ஏதும் உருவாகவில்லை என்பதைக் கண்டு “இடும்பரே” என்று உரக்க அழைத்தார். இருமுறை அழைத்த பின்னரே பார்பாரிகனை அவர் குரல் சென்றடைந்தது. அவன் திரும்பிப்பார்த்து “யார்?” என்றான். “நான் காந்தாரனாகிய சகுனி” என்று அவர் சொன்னார். “உங்கள் மைந்தர்கள் அனைவரும் அங்கே களம்பட்டுக் கிடக்கிறார்கள்” என்று பார்பாரிகன் சொன்னான். சகுனியின் உடலில் ஓர் உலுக்கல் நிகழ்ந்தது. அவர் மறுமொழி கூறாமல் நின்றார்.

“ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை, ஒருவர்கூட!” என்று பார்பாரிகன் சொன்னான். சகுனி கழையைப் பற்றியபடி மெல்ல அவனருகே தரைப்பலகையில் அமர்ந்து கால்களை நீட்டிக்கொண்டார். “கூறுக இடும்பரே, இப்போரில் தாங்கள் காணும் பொருள்தான் என்ன?” என்றார். பார்பாரிகன் திறந்த விழிகளுடன் இருள்வெளியை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சகுனி அதன் பின்னரே தன் வினா சொல்லென நாவில் எழவில்லை என்பதை உணர்ந்தார். மீண்டும் அதை நாவிலெடுக்கையில் எத்தனை பொருளற்ற வினா அது என்று தோன்றியது.

இதை அறிந்து என்ன செய்யவிருக்கிறோம்? இதற்குப் பொருளென ஏதேனும் இருந்தால் அது இக்களத்தில் எவ்வகையிலும் பயனுறுவதல்ல. அதை அறிந்தவனுக்கும் அறியாதவனுக்கும் நடுவே எந்த வேறுபாடும் இங்கில்லை. அதை இக்களத்தில் நின்று ஒருவர் அறியக்கூடுவதும் இயல்வதல்ல. ஒருவேளை அதை மொழியில் சொல்லக்கூடுமெனில்கூட அதற்கு இன்னும் நெடுங்காலம் ஆகவேண்டும். ஒரு கண விழிநோக்கில் முழு மலைத்தொடரையும் பார்க்கும் அளவுக்கு அகன்று அகன்று சென்றிருக்கவேண்டும். ஆயிரம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள். சகுனி “இடும்பரே, நீங்கள் என் அக்கையை சந்திக்கக்கூடுமா?” என்றார்.

அவ்வினாவை எழுப்பிய பின்னரே சகுனி அதன் முழு விரிவையும் உணர்ந்தார். அவர் எண்ணிய வினா அதுதான். அதை மறைக்கவே பிற வினாக்களை அவர் உள்ளம் உருவாக்கிக்கொண்டது. “நீங்கள் அவரை சந்திப்பீர்கள் இடும்பரே, ஐயமில்லை. அதை தெளிவாகக் காண்கிறேன்” என்றார். “இப்போர் இன்றுடன் முடியும். அல்லது இன்றுடன் நான் இவ்வுலகை நீப்பேன். அதன் பிறகு இப்போர் எவ்வண்ணம் நீடிக்கும் என்பதைப்பற்றி எனக்கு கருத்தில்லை. இவ்வுலகு நீடிக்குமா என்பது கூட எனக்கொரு பொருட்டில்லை. இன்றைய பொழுது இன்னும் சற்று நேரத்தில் விடியும் என்று எண்ணுகிறேன். நான் பார்க்கவிருக்கும் இறுதிக் கதிரெழுகை இது.”

“நான் அஞ்சுகிறேனா என்று என்னிடம் மீளமீள கேட்டுக்கொண்டேன். அஞ்சவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. படைக்கலம் தொட்டு பயிற்சி தொடங்கும் நாள் முதல் அச்சமில்லை அச்சமில்லை என்றே உள்நோக்கி நாம் கூறிக்கொள்கிறோம். பல்லாயிரம் முறை கூறிக் கூறி அச்சொல் நிரம்பிய உள்ளம் படைவீரர்களுடையது. ஆகவே நான் இறப்புக்கு அஞ்சவில்லை என்று சொல்லாத படைவீரன் எவனுமில்லை” என சகுனி சொன்னார். “ஆனால் மிக ஆழத்தில் இறப்புக்கு அஞ்சும் ஒரு சிறுவனை நான் கொண்டிருக்கிறேன். ஏனென்றால் நான் இவ்வுலகை விரும்புகிறேன். நான் இங்குள்ளவற்றை மட்டுமே விழைபவன். உளம் முதிர்ந்தோர் கனவுகாணும் பிறவுலகுகள் என் உள்ளே வாழும் சிறுவனை சென்றடையவில்லை.”

“புழுதி நிறைந்த காந்தார நிலப்பரப்பில் விளையாடிய அந்த சிறுவன் என்னிடமிருந்து அகன்றதே இல்லை. எனது அனைத்துச் சொற்களாலும் அனைத்து அசைவுகளாலும் அவனை அனைவரிடமிருந்தும் முற்றாக மறைத்துவிட்டிருக்கிறேன். அதை அறிந்தவர் என் அக்கை மட்டுமே” என்றார் சகுனி. “ஆகவே நீங்கள் மறுமுறை என் அக்கையை சந்திப்பீர்கள் எனில் நான் இப்போது எப்படியிருந்தேன் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். அச்சிறுவன் அஞ்சினான் என்று சொல்லுங்கள். அஞ்சி அஞ்சி அவரை எண்ணிக்கொண்டான் என்றும் கனவுகளில் மீண்டும் இறப்பில்லா நிலவெளியில் அவருடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான் என்றும் சொல்லுங்கள்.”

“அச்சிறுவன் மிக எளியவன், ஆற்றலற்றவன். பசுமை முளைக்காத பாலைநிலத்தை மட்டுமே தன் நாடெனக் கொண்டவன். அங்கும் மணிமுடிக்கு உரிமையற்றவன். அவன் பிறிதொருவனாக விழைந்தான். எல்லாச் சிறுவர்களையும்போல பெரிதை நாடினான். இன்னும் இன்னும் என்று நான்கு திசைகளையும் நோக்கி கோரினான். விழைவினூடாகவே அவன் வளர்ந்தான். அவனிடம் வஞ்சம் உள்ளதென்றும் தீமை நிறைந்திருக்கிறதென்றும் பிறர் நம்பலாம். அவனிடம் இருப்பது எளிய விழைவு மட்டுமே என்று அக்கை மட்டும் அறிவார். நீங்கள் மறுபடியும் அக்கையை சந்திக்கும்போது சொல்லுங்கள், அவ்விழைவில் ஒரு துளிகூட குறையாமல் நான் என் இறுதிக்களம் நோக்கி செல்கிறேன் என்று.”

“இக்களத்தில் என்னை கொல்லவிருப்பவர் எவரென்றுகூட என்னால் சற்று தெளிவின்றி ஆயினும் இன்று என்னால் காண முடிகிறது. அது இயல்பானதே. இவ்வாறுதான் அது முடியும். அக்கையிடம் என்னை எண்ணி வருந்தவேண்டாம் என்று கூறுங்கள். அக்கையிடம் அறுதியாக சொல்லிவிட்டுச் செல்வதற்கு சில சொற்களைத் தேடினேன் என்றும் ஒரு சொல்கூட என்னிடம் எஞ்சவில்லை என்றும் சொல்லுங்கள்.” சகுனி உணர்வுக்கொந்தளிப்புடன் அமைதியாக இருந்தார். அவர் உடல் அதிர்வுகொண்டது. கைகள் இருளுக்குள் துழாவிக்கொண்டே இருந்தன.

பின்னர் நீள்மூச்சுடன் மீண்டு “நெடுநாட்களுக்கு முன் அக்கையை முன்நிறுத்தி நான் ஒரு வஞ்சினம் உரைத்தேன். அவரை பாரதவர்ஷத்தின் பேரரசியாக அமர்த்துவேன் என்று. பசுமையும் செம்மையுமாக பொலியும் இந்த பாரதவர்ஷத்தையே அவருடைய கொடிவழிகள் ஆளும்படி செய்வேன் என்று. அதன் பொருட்டே காந்தாரம் விட்டு இங்கு வந்தேன். அவ்விழைவிலாது ஒரு நாள்கூட என் வாழ்நாள் செல்லவில்லை. இங்கிருந்து ஒருமுறைகூட நான் என் நிலம் நோக்கி மீளவில்லை. அவ்விழைவு கசந்து இறுகிய வஞ்சத்தின் உருவென்றே என்னை சமைத்துக்கொண்டேன்” என்றார்.

“ஆனால் எனது அந்த வஞ்சினம் பொய். நான் விழைந்தது பாரதவர்ஷத்தை அல்ல. நான் விழைந்தது என் அக்கை அமரும் அரியணையும் அல்ல. இந்நாள் வரைக்கும் நான் நின்று போரிட்டது என் அக்கைக்கு அளித்த சொல்லுக்காகவும் அல்ல. என்னுள் அச்சிறுவன் விழைந்த ஒன்றை அவனுக்கு அளிப்பதற்காக மட்டுமே” என சகுனி தொடர்ந்தார். “சிறுவர்கள் தங்கள் களிப்பாவைகளை மிகமிகப் பெரிதாக கனவு காண்கிறார்கள். இது நான் கண்ட களிப்பாவை. அதுவன்றி வேறு அனைத்தும் பொய்யே. அதை அக்கை அறிவார். ஆகவேதான் ஒருநாள்கூட நான் கொண்ட வஞ்சினம் பற்றி அவர் என்னிடம் உசாவியதில்லை.”

“ஆனால் அதன்பொருட்டு அவர் என்னை எண்ணி மகிழ்கிறார் என்று நான் நம்பும்படி அவர் நடந்துகொண்டார். அக்கைக்காக பாரதவர்ஷத்தை வெல்லக்காத்திருக்கும் ஒருவன் எனும் நாடகத்தை எழுபதாண்டுகள் நான் நடிக்க அவர் ஒரு சொல்லால், அன்றி ஒரு உடலசைவால்கூட அந்நாடகத்தை கலைக்காமல் என்னுடன் இருந்தார். அதன் பொருட்டு நான் நன்றியுடன் இருக்கிறேன் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். எனக்கேகூட ஒருவேளை அக்கையும் நானும் இணைந்து ஆடும் அந்நாடகம் தெரியாமல் இருக்குமென்று அவர் எண்ணக்கூடும் என்பதற்காகவே இதை இப்போது சொல்கிறேன்.”

“எனக்குத் தெரியும், இப்புவியில் பொருளுள்ள விழைவுகளை கொள்வதற்கு ஒரு நல்லூழ் வேண்டும். பொருளுள்ள செயல்களை செய்வதற்கும் பொருளுள்ள முறையில் மடிந்து மண்படுவதற்கும் தெய்வங்கள் அருளவேண்டும். பிற கோடானுகோடி மக்களைப்போல நானும் முற்றிலும் பொருளின்மையில் பிறந்தேன். பொருளின்மையின் சேற்றில் நெளிந்து பொருளின்மையில் மடிந்து பொருளின்மை என்றாகி மறைவேன். புழுக்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள வாழ்க்கை அவ்வளவுதான்.”

“அக்கையிடம் சொல்லுங்கள் அரக்கரே, அவர் ஆடையின் ஒரு முடிச்சு முள்ளில் சிக்கிக்கொண்டதுபோல் இந்நாள் வரை என்னுடனான உறவு இருந்தது என்று. அவருடைய நல்லியல்பால், இந்த எளியோன் மேல் கொண்ட கருணையால் அவர் அந்த ஆடையை கிழித்தெடுக்கவில்லை. அதிலிருந்து அவர் இன்று விடுபட்டார். இன்றுவரை அவரிடம் சொல்லுரைத்தபடி நான் அவருக்கு பாரதவர்ஷத்தை ஈட்டி அளிக்கவில்லை. இனி வாய்ப்பில்லை. அதற்கான தேவையும் இல்லை. ஏனெனில் அவர் ஏற்கெனவே பாரதவர்ஷத்தின் பேரன்னை. அவர் பாரதவர்ஷத்தின் பேரரசி… மும்முடி சூடி அமர்ந்திருப்பவர்.”

“இப்புவி கண்ட மாபெரும் சக்ரவர்த்தி ஒருவனின் அன்னை என்பதனால் மட்டும் அல்ல. நாளை இங்கு ஆளப்போகும் பாண்டவர்களின் கொடிவழியினரும் வந்து தாள்பணியும் பெற்றி கொண்டிருப்பதனாலும் அல்ல. விழைவால், மைந்தர் மேல் கொண்ட பற்றால், கணவனின் சொல் கேட்டமையும் கற்பால் என எதனாலும் ஒருகணம் கூட அறத்திலிருந்து வழுவாது நின்றிருந்தார் என்பதனால். இனி என்றும் அவர் பாரதவர்ஷத்தின் மறுக்கப்படாத சக்ரவர்த்தினி என்றே புகழ் வாழும். அதை ஏற்காத ஒருவரே இப்புவியில் உள்ளார். அதுவும் நிகழும் இப்போருக்குப் பின் என்று சொல்லுங்கள். குந்தி தேவி அவரை பார்க்க வருவார். மூத்தவளே என்மேல் பொறுத்தருளுங்கள் என்று அவர் காலில் விழுந்து அழுவார். அவருக்கும் உளம் கனிந்து அமுதச்சொல்லொன்றை அளிக்க அக்கையால் இயலும்.”

“ஏனெனில் பேரரசியால் பிறிதொன்று இயல்வதில்லை. இப்புவியில் எவரும் எவரையும் பேரரசியாக்க வேண்டியதில்லை. பேரரசியர் அவ்வாறே பிறக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என்றே தெய்வங்கள் அமைக்கும் தனிப்பாதையில் நடந்து அவ்வாறே சென்று அமைகிறார்கள். அக்கையிடம் சொல்லுங்கள், எனது உடைமைகள் அனைத்தும் கங்கையில் வீசப்படவேண்டும் என்று. அவை எந்த மானுடர் கைகளுக்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை.”

“எனது உடலை குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு செல்கையில் சிதை அருகே ஒரு ஓநாய் வந்து நிற்கும் என நான் அறிவேன். அது மிகத் தொன்மையான ஓநாய். சாவற்றது. அது எனக்களித்த நஞ்சின் வலியை இக்கணம் வரை தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்று அதிலிருந்து விடுபடுவேன். சிதையில் இருந்து என் நெஞ்சக்குலையை அது கவ்விக்கொண்டு செல்லும். குருதி உண்டு பசியாறும். அதன் பின்னரே அது விண்ணுலகுக்கு செல்ல முடியும்.”

“சிதை அணைந்து இங்கே கங்கையில் நீர்க்கடன்களும் முடிந்த பின்னர் அக்கை என் பொருட்டு ஒன்று செய்யவேண்டும். நான் காந்தாரத்தில் இருந்து கொண்டுவந்து வைத்திருக்கும் ஒரு கூழாங்கல்லை காந்தார நாட்டுக்கு கொடுத்தனுப்ப வேண்டும். அதை அங்கு ஆறன்னையர் ஆலயத்தில் ஒன்றாக வைக்க வேண்டும். அதனூடாக நான் இங்கிருந்து மீண்டு செல்வேன். புழுதி பறக்கும் எனது பாலைநிலத்திற்கு. அக்கையைப் போலவே நானும் ஒரு கணம்கூட பாரதவர்ஷத்தில் வாழ்ந்ததில்லை என்று அக்கையிடம் சொல்க! ஒருமுறைகூட நான் இந்த நிலத்தை கண்ணால் பார்த்ததில்லை என்று கூறுக! இப்பசுமையும் மழையும் இங்கே ஓடும் வற்றாப் பெருநதிகளும் எனக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. நான் பாலைநிலத்தில் மட்டுமே வாழ்ந்திருந்தேன். அங்கு மீள்கையில் மட்டுமே முழுதமைவேன்.”

“அக்கையிடம் கூறுக, என் விழைவின் இறுதித் துளியையும் திரட்டிக்கொண்டுதான் இங்கிருந்து செல்கிறேன் என! ஏனெனில் எவ்வகையிலும் நான் உளக்குறை அடையவில்லை. என்னை துவாபரன் என்கிறார்கள். வரவிருக்கும் யுகத்துக்கு வழிகோலுபவன். சென்ற யுகத்தின் உருவம். எவ்வண்ணம் சென்ற யுகம் ஆனேன் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. வரவிருக்கும் யுகத்தில் என்னைப்போன்ற ஒருவன் நிகழ இயலாதென்று மட்டும் உணர்கிறேன்.”

சகுனி நீண்ட இடைவெளி விட்டு தாழ்ந்த குரலில் சொன்னார் “ஒன்றை மட்டும் பற்றி வாழ்பவர்கள் வெறுமையை சென்றடைந்தாக வேண்டுமென்பது தெய்வங்களின் நெறி. ஆனால் அந்த வெறுமையைப்போல் மானுடர்க்கு அளிக்கப்படும் பெரும் பரிசொன்று இல்லை என்பது நான் அறிந்த உண்மை. அக்கையை அடிபணிந்தேன் என்று சொல்லுங்கள்.”

பார்பாரிகன் அச்சொற்களை கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. சில கணங்களுக்குப் பின்பு அச்சொற்களை சொன்னோமா என்ற ஐயம் சகுனிக்கு ஏற்பட்டது. அவர் பார்பாரிகனின் முகத்தை நோக்கியபடி கைகளை மார்பில் கட்டிக்கொண்டு மூங்கில் கம்பத்தில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். பார்பாரிகன் மூச்சுவிடுவதுகூட வெளிப்படவில்லை.

சகுனி நீள்மூச்சுடன் கலைந்து “உண்மையில் இன்று காலை வரை என் மைந்தரில் ஒருவரை அஸ்தினபுரிக்கு திருப்பி அனுப்பலாம் என்ற எண்ணம் எனக்கு இருந்தது. என் சொற்கள் அனைத்தையும் அவனிடம் எழுதி அக்கைக்கு அனுப்பலாம் என திட்டமிட்டேன். அவன் அவரிடம் இவற்றை சொன்னபிறகு என் வடிவாக மீண்டும் காந்தாரத்திற்கு செல்லவேண்டும் என்றும் விழைந்தேன். அவன் விழிகள் காந்தாரத்தைப் பார்க்கையில் நான் அங்கு இருப்பேன். அங்கிருந்து அவனுடைய அகவையில்தான் நான் கிளம்பினேன்…” என்றார்.

“ஆனால் இன்று காலையில் எனக்குத் தோன்றியது, அது முறையல்ல என்று. எனக்குப் பின் என் குருதி ஒருதுளிகூட எஞ்சக்கூடாது. ஏனெனில் நான் துவாபரன். இந்த யுகம் என்னுடன் முடியவேண்டும். இத்தனை ஆயிரம் பேரை களத்தில் கொன்றது என் சொல். என்னில் ஒரு துளியும் எஞ்சலாகாது. இந்த யுகத்துடன் நானும் அழிகையிலேயே அனைத்தும் முழுமையடைகின்றன. அதுவே முறை.”

புன்னகைத்து “அறம் அல்ல. அவ்வாறு ஒன்று இப்புவியில் இருப்பதாக நான் எண்ணவும் இல்லை. இங்கு நெறிகளெனத் திகழ்பவை அனைத்தும் ஒன்று பிறிதுடன் கொள்ளும் உறவின் நிகர்நிலைகளும் முழுமைநிலைகளும் மட்டுமே. அன்பென்றும் கருணையென்றும் அளியென்றும் கூட எதுவும் இங்கு உள்ளனவா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இங்கு ஒன்று உள்ளது, அது முழுமை. ஒவ்வொரு துளியிலும் செம்மையென வெளிப்படுவது அம்முழுமையே” என்றார்.

“நான் நாற்களமாடுபவன். இக்களத்தில் தனக்குரிய இடத்திலிருந்து சற்றே தள்ளி அமர்ந்திருக்கும் ஒரு காய்மீது முழுக் களமும் விசைகொண்டு மோதுவதையே நான் பார்க்கிறேன். பிழையென்பது விலகி நிற்றலே. அழகென்பது முழுமை. அது நிகழவேண்டும் என்று மட்டுமே அறுதியாக இப்போது எண்ணுகிறேன். நானும் என் குடியும் எஞ்சாது இங்கு அழிகையில் எழுந்த ஓரலை மீளச்சென்று அமைகிறது.”

சகுனி சிரித்து “வட்டம்போல் அழகிய வடிவு பிறிதில்லை என்று எனக்கு நாற்கள ஆடல் கற்பித்த சூதரான திரயம்பகர் ஒருமுறை சொன்னார். பிற வடிவங்கள் அனைத்தும் மானுடர்கள் உருவாக்கியவை. வட்டம் தெய்வங்களால் உருவாக்கப்பட்டது. இங்கு அழகென்றும் முழுமையென்றும் செம்மையென்றும் நாம் அறிவன அனைத்தும் வட்டங்களின் வெவ்வேறு வடிவங்களே. தொடங்கியது அவ்வண்ணமே சென்று முடிவதற்குப் பெயர்தான் வட்டம். ஒவ்வொன்றும் தனக்கு நிகரான ஒன்றை கண்டடைவதற்குப் பெயர் வட்டம். வட்டம் முழுமையுற்ற பின்னர் தெய்வங்கள் ஆற்றுவதற்கு ஏதுமில்லை” என்றார்.

“இவ்வட்டம் இன்று முழுமையாகுமெனில் நான் கொண்ட அனைத்து மீறல்களும் நிகரமைகின்றன” என்ற சகுனி மேலும் சில கணம் பார்பாரிகனைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்துவிட்டு “நன்று, இச்சொற்கள் தங்களுக்குள் எங்கோ இருக்குமென்றும் எவ்வகையிலோ உரியவர் செவிகளுக்கு சென்று சேருமென்றும் எண்ணுகிறேன். அன்றி எனக்கு வேறு வழியும் இல்லை” என்றபின் மூங்கில் கழியைப் பற்றி வலிக்கும் காலை நீட்டி முனகலோசையுடன் மெல்ல எழுந்தார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 5

அவைக்கூடுகைக்கு வெளியே நிழலசைவென ஏவலன் வந்து விளக்கின் முன் நின்று தலைவணங்கினான். அவன் நிழல் நீண்டு அவைக்கு நடுவே விழ சகுனி தலைதிருப்பி கையசைவால் “என்ன?” என்றார். மத்ரநாட்டின் முத்திரையை அவன் கையால் காட்ட அவ்வசைவு அவர் முன் தரையில் நிகழ்ந்தது. அழைத்துவரும்படி கையசைத்தபின் சகுனி கிருபரிடம் “மத்ரர் திரும்பி வந்துவிட்டார்” என்றார்.

கிருபர் “வரமாட்டார் என்று எண்ணினீர்களா?” என்றார். “ஆம். மறுபடியும் குருக்ஷேத்ரத்திற்குள் அவரால் கால் வைக்க இயலாதென்று தோன்றியது. இரவு முழுக்க சிதைக்காட்டுக்குள் உலவிவிட்டு இருள் விடிவதற்கு முன் இங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றிருப்பார் என்று எண்ணினேன்” என்றார் சகுனி. “அவர் எங்கு செல்ல இயலும்?” என்றார் கிருபர். “உறுதியாக மத்ரநாட்டுக்கு செல்லமாட்டார். வடபுலம் தேடவே அவரால் இயலாது. அவர் எவரென்றே தெரியாதென்ற காடுகளுக்கு சென்றிருக்கலாம். ஒருவேளை தென்திசை நோக்கி செல்லவும் வாய்ப்புள்ளதென்று எண்ணினேன்” என்றார் சகுனி.

“ஏன்?” என்று கிருபர் கேட்டார். “அவர் அங்கனின் தேரிலிருந்து இறங்கி வந்ததை அவரால் பொறுத்துக்கொள்ளவே இயலாது. எண்ணி எண்ணி அகம் எரிந்துகொண்டிருப்பார்” என்று சகுனி சொன்னார். கிருபர் “அவர் அத்தேரை ஓட்டியிருந்தாலும் அங்கன் உயிர் பிழைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவன் போரில் தோற்கவில்லை. உயிர் கொடுக்கவே களம் வந்தான். உயிரிழக்கும் முடிவை எய்திவிட்டான் எனில் யார் தடுக்க இயலும்?” என்றார். “நானும் அவர் இறங்கிச்சென்றார் எனக்கேட்டு சினம் கொண்டேன். பின்னர் உணர்ந்தேன் தன் கண் முன் அங்கன் மறைந்ததை அவர் பார்க்காமல் இருப்பது நன்று என்று. அவரே தேரோட்டியிருந்தால் தான் இயற்றிய ஏதேனும் சிறு பிழையால்தான் கர்ணன் உயிர்நீத்தான் என்று எண்ணியிருப்பார்.”

“இப்போதும் அவ்வாறு எண்ணுவதற்கான எல்லா அடிப்படைகளும் உள்ளன” என்று சகுனி புன்னகையுடன் சொன்னார். “கர்ணனின் தேரில் கட்டப்பட்டவை வழக்கமான புரவிகள் அல்ல. அவை மத்ரநாட்டு குறும்புரவிகள். அவற்றை ஓட்டும் கலை மத்ரருக்கே முழுதாகத் தெரியும். கர்ணனின் தேர் நிலையழிந்ததும் பிலம் புகுந்ததும் அவற்றில் மத்ரநாட்டு புரவிகள் இருந்தமையால்தான் என்று எவரேனும் கூறக்கூடும்.” சகுனி சற்று முன்னகர்ந்து மேலும் நச்சு கலந்து சிரித்து “சல்யர் தேரில் இருந்திருந்தால் அங்கனின் தேர்ச்சகடம் நிலத்தில் புதைந்திருக்காது. புதைந்திருந்தால்கூட அதை மீட்கும் முறையை அவர் அறிந்திருப்பார்” என்றார்.

“குருக்ஷேத்ரத்தில் பிலம் எங்குமுள்ளது. பிலம் இருக்கும் இடத்தை தேடி கர்ணனை இழுத்து சென்றவர் இளைய யாதவர்” என்றார் கிருபர். “ஆம், அதைத்தான் நானும் சொன்னேன். சல்யர் இல்லையென்று கண்டே அதை செய்தார். தேரில் சல்யர் இருந்திருந்தால் அச்சூழ்ச்சியை புரிந்துகொண்டிருப்பார். காலடியில் நிலம் பொள்ளையாகுமென்றால் புரவிகள் குளம்படியோசையால் அறிவிப்பு எழுப்பும். நல்ல தேர்ப்பாகன் அவற்றை உணர முடியும். கர்ணனுக்கே அது தெரியும். ஆனால் மத்ரநாட்டுப் புரவிகளின் குளம்படியோசை அவனுக்கு பழகியிருக்காது. அங்கநாட்டுப் புரவிகளென்றால் அவன் சில கணங்களிலேயே உய்த்துணர்ந்திருப்பான்” என்றார் சகுனி.

“மீண்டும் மீண்டும் இதை ஏன் சொல்கிறீர்கள்?” என்று எரிச்சலுடன் கிருபர் கேட்டார். “இவ்வாறு ஒரு வாய்ப்புள்ளது என்பதற்காகத்தான். அதை மத்ரரும் உணர்ந்திருப்பார். உணர்வது நன்று” என்றார் சகுனி. கிருபர் சகுனியை கூர்ந்து நோக்கியபடி தன் தாடியை கையால் கசக்கிக்கொண்டிருந்தார். சகுனி காலை நீட்டி அமர்ந்து வலியுடன் முனகிக்கொண்டார். குளம்படியோசை இருளுக்குள் வௌவால் பறக்கும் ஒலி எனக் கேட்டது. கிருதவர்மன் தரையில் சுட்டுவிரலால் ஏதோ வரைந்தான். கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார்.

ஏவலன் அவைக்குள் நுழைந்து “அஸ்வத்தாமனும் உடன் வருகிறார்” என்றான். “அவர் செல்லும் வழியில் சல்யரை சந்தித்தார். இருவரும் பேசிக்கொண்டார்கள். அவர் அவருடன் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கிறார்.” சகுனி “அது நன்று” என்றார். கிருபர் மெல்ல கனைக்க சகுனி புன்னகைத்து “எவரும் எதையும் விட்டுவிட்டுச் செல்ல இயலாது என்பதைத்தான் குருக்ஷேத்ரம் நமக்கு காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது” என்றார். கிருபர் மீண்டும் கனைத்தார். “நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மை வேறு ஒருவர் என்றே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். மெய்யாகவே நாம் எவர் என்று தெரிந்தாலும்கூட ஏற்றுக்கொள்ள கடினமாக உள்ளது நமக்கு” என்றார் சகுனி.

சல்யர் அவையமைந்த இடத்திற்குள் நுழைந்து கிருபரை வணங்கிவிட்டு சகுனியை வணங்கினார். அவர் உடல் குளிரிலோ நோயிலோ நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. சகுனி “வருக மத்ரரே, அமர்க!” என்றார். சல்யர் அங்கு போடப்பட்டிருந்த கல்லில் அமர்ந்து இரு கைகளையும் முழங்கால் மேல் ஊன்றியபடி நிலத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். கிருபர் அவரை கூர்ந்து நோக்கினார். நோயுற்ற புரவிபோல் உடல் எங்கும் ஓர் அமைதியின்மை அசைவுகொண்டிருந்தது. அஸ்வத்தாமன் ஓசையின்றி வந்து சல்யரின் அருகே நின்றான்.

“இத்தனை பொழுது எங்கிருந்தீர்கள், மத்ரரே?” என்று சகுனி கேட்டார். “காட்டில்” என்று அவர் சொன்னார். “நான் அவ்வாறுதான் எண்ணினேன். உங்களை தேடிக் கண்டுபிடிக்கும்பொருட்டு ஏவலர் சிலரை காட்டுக்குள் அனுப்பினேன்” என்று சகுனி சொன்னார். “அவர்கள் ஒற்றர்கள் அல்ல. எளிய பணியாளர்கள். உங்களை அவர்களால் கண்டுகொள்ள இயலவில்லை. குருக்ஷேத்ரக் காடு மிகப் பெரியது. அவர்கள் முழு காட்டையும் நோக்குவதும் இயல்வதல்ல… நீங்கள் சென்றுவிட்டிருக்கலாம் என்று எனக்கும் பட்டது.”

முகம் மேலும் கூர்கொள்ள சற்றே முன்னகர்ந்து “ஆனால் அங்கன் எரிந்தணைவது வரை நீங்கள் செல்லமாட்டீர்கள் என்று நான் சொன்னேன். அங்கன் சிதையேறும் வரை அவரை கண்டுபிடிக்க முடியாதென்றும் சொன்னேன். சிதை எரிந்து அதிலிருந்து புகையெழத் தொடங்கிய பின்னர் எளிதில் கண்டுபிடிக்கலாம் என்று சூழ்ந்தேன். சிதைப்புகை வரும் திசை நோக்கி செல்க, அங்கிருப்பார் மத்ரர் என்று ஆணையிட்டேன்” என்றார் சகுனி. ஒவ்வொரு சொல்லும் சல்யர் மேல் எடையுடன் விழுவதுபோலத் தோன்றியது.

ஒவ்வாமையுடன் “காந்தாரரே” என்று கிருபர் அழைத்தார். “நான் ஒவ்வாதன எதையும் கூறவில்லை. பொதுவாக மானுடரின் இயல்பு இது. உற்றார் இறப்பின் அவர்களால் அந்த எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட இயல்வதில்லை. நோயுற்றோர் நோயைப் பெருக்கும் உணவுகளில் ஆர்வம் கொள்வதுபோல், இறப்புத் துயர்கொண்டவர்கள் அத்துயரைப் பெருக்கும் செய்திகளையும் பொருட்களையும் நாடுகிறார்கள். அதையே சொல்லிக்கொண்டிருக்கவும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கவும் விழைகிறார்கள். அதையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் தூண்டுதல்கள் புறவுலகில் இருக்கவேண்டும் என முயல்கிறார்கள். உற்றார் இறந்தபின் அந்த இடம் விட்டு அக்கணமே விலகிவிடுவதுதான் உளம் ஆறுவதற்கான எளிய வழி. அதை செய்பவர்கள் எவரையேனும் இதற்குமுன் கண்டிருக்கிறீர்களா?”

கிருபர் பொறுமையிழந்து “நாம் தேவையானவற்றை மட்டும் பேசுவோம், அதன்பொருட்டே கூடியுள்ளோம்” என்றார். சகுனி “மத்ரரே, இப்போது நமது முதற்படைத்தலைவர் மண்பட்டுவிட்டார். நாம் போரை நிகழ்த்தியாகவேண்டும் என்று அரசர் சொல்கிறார். ஏனெனில் வெற்றி மிக அண்மையில் இருக்கிறது. வெற்றியை இதுவரை நாடிவந்துவிட்டு இறுதிக் கணத்தில் அச்சத்தாலோ ஐயத்தாலோ அதை தவறவிடுவதில் பொருளொன்றுமில்லை. நாம் வென்றாகவேண்டும்” என்றார்.

“ஆம்” என்று சல்யர் சொன்னார். “இன்று படைநடத்துவதற்கு நம்மில் முழுத் தகுதி கொண்டவர் மூவர். கிருபரும் அஸ்வத்தாமனும் தாங்களும் படைநடத்த முடியும். தங்களுக்கு இணை விசையாக கிருதவர்மன் நின்றிருக்கையில் அரசரும் நானும் துணை அளிக்க முடியும். இன்றைய போரில் நாம் வென்றாக வேண்டும்” என்றார் சகுனி. சல்யர் “ஆம்” என்றார். “இன்றைய போரில் நாம் வெல்வோம்” என்று எத்தொடர்பும் இல்லாமல் கிருதவர்மன் நிலத்தை நோக்கியபடி சொன்னான்.

சகுனி கிருபரை நோக்கிய பின் “இயல்பாக இன்று படைநடத்த வேண்டியவர் ஆசிரியராகிய கிருபர். ஆனால் இன்று அவர் பேசியவற்றிலிருந்து இன்றைய போர்வெற்றியைக் குறித்து ஐயம் கொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றியது. ஐயத்துடன் நடத்தப்பட வேண்டியதல்ல இன்றைய போர். முழு நம்பிக்கையுடன் நடத்தப்படுகையில் மட்டுமே வெல்லக்கூடியது. ஏனென்றால் இன்று நாம் ஏந்தவேண்டிய முதன்மைப் படைக்கலம் நம்பிக்கையே. போரின் இறுதிவெற்றி நம்பிக்கையால் நிகழ்கிறது, நம்பிக்கையுடன் களம் புகுபவருக்கே தெய்வங்களும் மூதாதையரும் துணை நிற்கின்றனர் என்பது போர்நூல் கூற்று” என்றார்.

கிருபர் ஒவ்வாமையுடன் தலையசைத்து பேச முயல்வதற்குள் சகுனி தொடர்ந்தார் “அஸ்வத்தாமன் படைநடத்தலாம் என்று நான் எண்ணினேன். ஏனெனில் ஆற்றல் மிக்க அம்புகளை அவர் வைத்திருக்கிறார். அர்ஜுனனுக்கு நிகரான விற்திறனும் அர்ஜுனனை முந்தும் அம்புகளும் கொண்டவர் அவர் என்பது அனைவரும் அறிந்தது.” கிருதவர்மன் நிமிர்ந்து நோக்கி “ஆம், அவர் நடத்தட்டும் படையை” என்றான். சல்யர் ஆம் என்று தலைசைத்தார்.

“அவருக்கு சிறந்த தேரோட்டி அமையவேண்டும். நல்ல தேர் அங்கநாட்டுப் புரவிகளால் இழுக்கப்பட வேண்டும்” என சகுனி தொடர்ந்தார். அச்சொற்கள் எங்கோ சென்று தைக்க சல்யர் சற்றே நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். “மத்ரநாட்டுப் புரவிகளை நான் குறைத்து சொல்லவில்லை. அவை பேராற்றல் மிக்கவை. நேற்றைய போரில் அங்கரின் தேர் மத்ரநாட்டுப் புரவிகளாலும் அவற்றை செலுத்திய தங்கள் சவுக்கின் திறத்தாலும் வண்ணத்துப்பூச்சி காட்டில் பறப்பதுபோல் எண்ணியிரா வகையில் திரும்பியும் எழுந்தமைந்தும் போரிட்டது.”

வாளைத் திருப்பி ஒளிர்பட்டைகளைக் காட்டுவதுபோல சகுனி நுட்பமாக சொல்லெடுத்தார். “ஆனால் அங்கநாட்டுச் சூதர்கள் மட்டுமே நம்மிடம் உள்ளனர். அங்கநாட்டு புரவிகளை செலுத்தும் கலை மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரியும். மத்ரநாட்டு தேர்ப்பாகர்களில் ஆற்றல் மிக்க எவரும் இப்போது இல்லையென்று எண்ணுகிறேன். மத்ரநாட்டு தேர்ப்பாகர்கள் மட்டுமே அவர்களின் புரவிகளை செலுத்த இயல்கிறது. நேற்றுகூட மத்ர நாட்டுப் புரவிகளின் நுண்மையை புரிந்துகொள்ள இயலாததனால்தான் அங்கர் களம்பட்டார் என்று போர் நிகழ்வை ஆய்வு செய்த படைத்தலைவன் ஒருவன் சொன்னான்.”

உடல் அதிர சல்யர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். “அங்கரின் வீழ்ச்சி அங்கராலேயே தெரிவு செய்யப்பட்டது என்று நான் அதற்கு மறுமொழி சொன்னேன். எவரும் அவரை வழி நடத்த இயலாது. வழி நடத்துபவர்கள் சொற்களை கேட்பவர் அல்ல அவர். உயிர் கொடுப்பதற்கென்றே களம்புகுந்தவரைப் பற்றி நாம் என்ன பேசுவது? ஆயினும் தேரை அங்கரே செலுத்தியிருக்காவிடில் இத்தனை எளிதாக அவர் களம்பட்டிருக்கமாட்டார் என்பதும் உண்மையே” என்று சகுனி தொடர்ந்தார்.

“புரவிகள் பிலத்தை உணர்ந்து முன்னறிவிப்பு அளித்திருக்கும். மத்ரநாட்டில் பிலங்கள் மிகுதி. ஆகவே அவை பிலங்களை கால்களால் உணர்பவை. அங்குள்ள எருதுகளே பிலங்களை உணர்வதை நானே கண்டிருக்கிறேன். அந்த முன்னறிவிப்பை உணர அங்கரால் இயலவில்லை. அவருடைய பிழைதான் அது. போரிடுவோன் ஐம்புலன்களையும் தீட்டி வைத்திருக்கவேண்டும். ஆனால் அங்கர் நிலையழிந்த நிலையில் இருந்தார். அறுதிப்போர் புரிந்துகொண்டிருக்கும் எவராலும் அத்தனை நுட்பமாக புரவிகளை அறிய இயலாது. மேலும்…”

“போதும்!” என்று உரத்த குரலில் சல்யர் சொன்னார். கைநீட்டி “போதும்” என மூச்சிரைத்தார். அவர் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. தன்னுள் என ஒலித்த குரலில் “எனது பிழைதான். அவனைக் கொன்றது நான்தான். களத்தில் என் நிலையின்மையால் அவன் உள்ளம் சோர்வடையச் செய்தேன். களத்தில் ஒவ்வாத புரவிகளைக் கட்டி அவன் தேரை செயலிழக்க வைத்தேன். அவனை அழித்தேன். ஏனெனில் அவன் என் மகன்” என்றார்.

கையை இருள் நோக்கிச் சுட்டி சொல்லுக்குத் திணறி சல்யர் முனகினார். “ஆனால்!” என்றார். பின்னர் இருமி மூச்சிரைத்து மெல்ல அடங்கி மந்தணம் போன்ற குரலில் “மைந்தனைக் கொல்லும் தருணம் ஒன்று அத்தனை தந்தையருக்கும் வரும். அரிதினும் அரிதாக சிலர் மெய்யாகவே கொன்றுவிடவும்கூடும். நான் அவர்களில் ஒருவன்” என்றார். கிருபர் ஏதோ சொல்ல முயன்றபின் அமைதியடைந்தார். கிருதவர்மன் முனகினான். அஸ்வத்தாமன் பொருளில்லாத ஒரு நடுக்கை உணர்ந்தான். அது ஏன் என தன்னுள் எண்ணிக்கொண்டான்.

சகுனி “தாங்கள் இத்தருணத்தில்…” என்று சொல்லத் தொடங்க சல்யர் “இனி நான் செய்யக்கூடுவது ஒன்றே. இன்றைய போரில் அவனை நான் கொல்கிறேன். அர்ஜுனனின் தலை நிலத்தே உருண்டால் என் மைந்தனுக்கு பிழைநிகர் செய்தவன் ஆவேன். அல்லது இக்களத்தில் அவர்களின் அம்புகளால் நெஞ்சுபிளந்து விழுந்து கிடந்தால் என்னை நானே ஏற்றுக்கொள்வேன். இன்று நான் ஆற்றுவதற்கு பிறிதொன்றுமில்லை” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் அவர் உடலின் விந்தையான நடுக்கத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். “இங்கிருந்து கிளம்பிவிட வேண்டும் என்றுதான் காட்டுக்குள் சென்றேன். திரும்பி நோக்காமல் சென்றுவிடவேண்டும் என்று நடந்தேன். ஆனால் சரடுகளால் கட்டி இழுக்கப்படுவதுபோல் குருக்ஷேத்ரக் காட்டுக்குள்தான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் சிதையேறும் வரை என்னால் இங்கிருந்து செல்ல இயலாதென்று உணர்ந்தேன். இருளில் ஊன் தேடி வந்து காத்திருக்கும் ஓநாய்போல புதர்களுக்குள் நின்று நின்று அவனுக்கு சிதையொருங்குவதை செவிகளால் அறிந்துகொண்டிருந்தேன்.”

“காந்தாரரே, நீங்கள் சொல்வது உண்மை. அவன் சிதையை உணரும் தொலைவிலேயே நான் எப்போதும் இருந்தேன். சூதர்களின் பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவன் சிதையேறும்போது அவன் உடலை எரித்த அனலையும் பார்த்தேன். பின்னர் திரும்பி நடந்தபோது அந்த சிதைப்புகையின் மணம் எட்டும் தொலைவு வரை மட்டுமே என்னால் செல்லமுடிந்தது. அதை என்னால் விட இயலவில்லை. அது ஒரு நினைவுபோல. ஒரு பிணைப்பு போல. ஒரு கணத்தில் எண்ணினேன், மூழ்குபவன் பாறையை பற்றிக்கொள்வதுபோல அந்தப் புகையை பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேனா என்று. அல்லது பாலையில் எஞ்சிய நீரை அருந்தாது சேமித்து விடாயால் உயிர்விடுபவன்போல.”

சல்யர் மெய்யாகவே நீர்விடாய் கொண்டவன் திணறித்திணறி பேசுவதுபோல் சொல்லெடுத்தார். “பின்னர் முடிவு செய்தேன். அவனை விட்டு என்னால் செல்ல இயலாது. நான் அவனுக்கு இழைத்த பழிக்கு நிகர் செய்த பின்னரே இங்கிருந்து என்னால் செல்ல இயலும். திரும்பி வந்தபோது உங்கள் ஏவலனை பார்த்தேன்” என்றார். சகுனி “நீங்கள் வராதிருந்திருந்தால் நான் நிறைவுற்றிருப்பேன். வந்ததனால் வேறொரு வகையில் நிறைவடைகிறேன்” என்றார். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பது சல்யருக்கு புரியவில்லை.

கிருபர் “அரசர் இத்தனை பொழுது இங்கிருந்தார். இந்தப் போரை முன்னெடுக்கவேண்டும் என்று அவர் முடிவெடுத்திருக்கிறார்” என்றார். “வேறென்ன முடிவை எடுக்க முடியும்? வேறு எதை நாம் இனி செய்யமுடியும்?” என்று சல்யர் எதிர்பாராதபடி உரக்க குரலெழுப்பினார். “நாம் வேறெதைச் செய்தாலும் வீணரும் கீழ்மக்களும் ஆவோம். இனி நாம் செய்யவேண்டியது ஒன்றே. நீத்தாருக்காக போரிடுவோம். அவர்களுக்கு நாம் கடன்பட்டிருக்கிறோம்.” கிருபர் “ஆனால் இனி போரிட்டால் இரு சாராரும் முற்றழிவோம்” என்றார். “ஆம், அழிவோம்… அழிவது ஒன்றே இனி நாம் செய்யவேண்டியது” என்று சல்யர் கூவினார்.

சகுனி “சல்யரே, நீங்கள் படைகளை நடத்தவேண்டும்” என்றார். “இனி இப்படையை நடத்த எல்லா வகையிலும் தகுதியானவர் நீங்கள் ஒருவரே.” சல்யர் அச்சொற்களை முழுமையாக உள்வாங்காதவராக நிமிர்ந்து நோக்கினார். “பீஷ்மருக்கும் துரோணருக்கும் கர்ணனுக்கும் பின் இப்படை உங்களால் களம்கொண்டுசெல்லப்படட்டும், சல்யரே” என்றார் சகுனி. அதை ஒரே கணத்தில் புரிந்துகொண்ட சல்யர் உடல் அதிர்ந்தார். கைகள் அறியாமல் எழுந்து காற்றில் நின்றன. முறையிடுபவர்போல. பின்னர் ஒரு விம்மலோசை அவரிடமிருந்து எழுந்தது. அவர் விசும்பி அழத்தொடங்கினார்.

அதை அடக்க அவர் முயன்றாலும்கூட அவரை மீறி விம்மல்களும் விசும்பல்களும் வெளிவந்தன. தலை குனிந்து நிலம்தொடுவதுபோல தாழ்ந்தது. பின்னர் மெல்ல அவர் அமைதியடைந்தார். “என் ஆழத்தை நன்கறிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள், காந்தாரரே” என்றார். “நம் கீழ்மை அனைத்தையும் அறிந்த ஒருவரை நாம் எத்துணை வெறுக்கவேண்டும். ஆனால் அவர்களை நாம் விரும்புகிறோம். அணுக்கமாக உணர்கிறோம்.” சகுனி புன்னகைத்து “பிறருடைய கீழ்மையை நாம் நமது கீழ்மையால் அல்லவா உணர்கிறோம்” என்றார்.

“ஆம், நாம் மிக அருகே வந்துவிடுகிறோம்” என்று சல்யர் சொன்னார். “நான் கௌரவர்களிடம் விழைந்தது இதைத்தான். என் வாழ்க்கையின் உச்சப் பேறாக கருதியது இதைத்தான். பீஷ்மரையும் துரோணரையும் நோக்கி நோக்கி பொறாமை கொண்டேன். என் ஒவ்வாமைகள், எரிச்சல்கள், சீற்றங்கள் அனைத்தும் இதன்பொருட்டே. எளிய மலைமகன் நான். ஷத்ரியர் அணிநிரக்கும் படை ஒன்றை நடத்துகையில் என் குடி தன் எல்லைகளை விட்டு எழுகிறது. என் மூதாதையர் அனைவரும் விழுந்துகிடந்த இருண்ட பிலத்தில் இருந்து என் வழியாக என் கொடிவழியினர் மேலே வருகிறார்கள்.”

“கர்ணன் படைத்தலைவன் ஆனபோது நான் மகிழ்ந்திருக்கவேண்டும். பிறப்பால் ஷத்ரியன் அல்லாத ஒருவன் அவ்வாறு படைத்தலைமை கொள்வது ஒரு பெருந்திறப்பு. ஆனால் அதுவும் என்னை எரியத்தான் செய்தது. அவன் மேல் நான் கொண்ட உணர்வுகளுக்கு அடியில் அந்தக் கசப்பும் இருந்தது. என்னவென்றே அறியாத உணர்வுகளால் நான் செலுத்தப்பட்டேன். பெரும்பற்றாலும் பெரும்வெறுப்பாலும் மாறிமாறி ஆட்டுவிக்கப்பட்டேன். இதோ என் இலக்கை அடைந்துவிட்டேன். எதன்பொருட்டு என் குருதியினரான பாண்டவர்களை உதறி இப்பக்கம் வந்தேனோ அதை அடைந்துவிட்டேன்…”

“ஆனால் இப்போது ஒரு துளியும் என் உள்ளம் மகிழவில்லை. வெறுமை மட்டுமே என்னிடம் எஞ்சியிருக்கிறது. இப்போரின் பொருள் என்ன என எனக்குத் தெரியும். இதை இனி இந்நிலத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் சூதர்கள் பாடுவர். இக்கதை சொல்லப்படாத ஒருநாள் கூட இனி பாரதவர்ஷத்தில் கடந்துசெல்லாது. இங்கு களம்நிற்கும் ஒவ்வொருவரையும் தெய்வங்கள் தொட்டுத்தொட்டு அழிவின்மையை அளிக்கின்றன.” சல்யர் புன்னகை செய்தார். “இந்த வாய்ப்பால் நான் தெய்வமாகிறேன்… என் குடியினரின் ஆலயங்கள் அனைத்திலும் படையலும் பலியும் பெற்று அமர்ந்திருப்பேன்.”

“ஆனால் எதற்கும் பொருளில்லை… தெய்வங்கள் நம்மை கூழாங்கற்களாக அளைந்து விளையாடுகின்றன. இவையனைத்தும் வெறும் கனவுகள்…” என்றார் சல்யர். சகுனி “எய்துகையில் வெறுமையென்றாவது உலகியல் வெற்றிகளின் இயல்பு” என்றார். “ஆனால் அதனால் அவை வெற்றிகள் அல்ல என்றாவதில்லை. எய்தியவருக்குத்தான் அவை பொருளற்றவை, எஞ்சியோருக்கு அல்ல. மத்ரரே, நீங்கள் பால்ஹிகக் குடியினரை பாரதவர்ஷத்தின் முன்னிரையில் நிறுத்துகிறீர்கள். ஷத்ரியர் அனைவருக்கும் ஒரு படி மேலாக. அதை நீங்கள் எண்ணினாலும் மறுக்க இயலாது.”

சல்யர் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தார். “அத்துடன் இது நீங்கள் வஞ்சினம் கூறவேண்டிய பொழுது. உங்கள் குருதியில் பிறந்த மைந்தனுக்காக… அவன் நெறிகள் அனைத்தையும் மீறி கொல்லப்பட்டான்” என்று சகுனி சொன்னார். சல்யர் இரு கைகளையும் கூப்பி அதன் மேல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டார். “நீங்கள் இனி இக்களத்தில் செய்வதற்கொன்றே உள்ளது. முழு விசையாலும் பொருதுவது, பழிநிகர் செய்வது” என்று சகுனி சொன்னார். “அதனூடாக உங்கள் பிழையையும் நிகர்செய்துவிடமுடியும்.”

சல்யர் “ஆம்” என்றார். அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். அஸ்வத்தாமன் பெரும் சலிப்பை உணர்ந்தான். ஒரு நாடகம் மெல்லமெல்ல அதன் உச்சத்தை அடைந்து நிலைகொண்டதுபோல் இருந்தது. சகுனி “இங்கே சூளுரையுங்கள் மத்ரரே, உங்கள் குருதிமைந்தனுக்கு பழிநிகர் செய்வதாக! அவனை அறம்பிழைத்துக் கொன்றவனின் குருதிநீரால் அவனுக்கு கடன்முடிப்பதாக!” என்றார். அவருடைய குரல் மேலெழுந்தது. “உங்களுக்கு இனி எந்த கட்டுப்பாடுகளும் இல்லை. அவர்கள் எல்லா நெறிகளையும் மீறிவிட்டார்கள். அது உங்களை விடுதலை செய்கிறது. எதையும் செய்வதற்கான உரிமையை உங்களுக்கு அளிக்கிறது.”

“ஆம்” என்று சல்யர் சொன்னார். “அவனுக்காக நான் அதை செய்தாகவேண்டும்…” கிருபர் ஏதோ சொல்ல முயல்வது போலிருந்தது. அவர் உதடுகள் அசையவில்லை. முகத்தில் மெய்ப்பாடுகள் தோன்றவில்லை. உடலில் எதுவும் நிகழவில்லை. விழிகள்கூட வெறித்தே இருந்தன. ஆனால் அவர் சொல்ல விரும்புவது நன்றாகவே தெரிந்தது. பின் ஒரு கணத்தில் அச்சொல் அணைவதும் தெரிந்தது. அஸ்வத்தாமனின் உடலிலும் தசைகள் தளர்ந்தன.

சல்யர் தன் இடையிலிருந்து குறுவாளை உருவி தன் இடக்கையின் கட்டை விரலைக் கீறி மூன்று சொட்டு குருதியை நிலத்தில் வீழ்த்தினார். “தெய்வங்கள் அறிக! மூதாதையர் அறிக! அறிக என் கொடிவழியினர்! இக்களத்தில் நான் அர்ஜுனனை கொல்வேன். என் மைந்தனின் குருதிக்கு பழி தீர்ப்பேன். எந்நெறியாலும் கட்டுப்படுத்தப்பட மாட்டேன். எவருக்காகவும் தயங்க மாட்டேன். மானுட எல்லைகளை கடப்பேன். அசுரனும் அரக்கனும் ஆவேன். பாதாளதேவனாவேன். ஈரேழு யுகங்கள் நான் கெடுநரகில் உழல்வதாயினும் சரி, என் முன்னோர் நீரில்லாது உழல்வதாயினும் சரி, என் குடியினர் பழியேற்று கீழ்மையடைவதாயினும் சரி, எதையும் செய்வேன்… அவனை கொல்வேன்… இன்று அவனை கொல்வேன்!”

அவர் குரல் நடுங்கியது. கையிலிருந்த குறுவாளும் நடுங்கியது . சகுனி கைகூப்பி “தெய்வங்கள் கேட்கட்டும் இச்சொற்களை… மூச்சுலகில் நின்று அங்கன் இதை செவிகொள்ளட்டும்” என்றார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 4

துரியோதனன் எழுந்து கைகூப்பி வலம் திரும்பி நடந்து பாடிவீடென உருவகிக்கப்பட்டிருந்த கரித்தடத்திலிருந்து வெளியேறினான். அங்கு நின்றிருந்த காவலன் ஓடி அவனை அணுக கையசைவால் தேர் ஒருக்கும்படி ஆணையிட்டான். அவன் விரைந்து அகன்று தேருக்கென கைகாட்டினான். தேர் இருளில் இருந்து திரண்டு ஒளிக்கு வந்து நின்றது. புரவி மிகக் களைத்திருந்தது. குலைவாழை என அதன் தலை நிலம்நோக்கி தழைந்தது. மூச்சு சீற காலால் தரையை தட்டியது.

துரியோதனன் நடந்து செல்வதை அவர்கள் வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். அஸ்வத்தாமன் எண்ணிக்கொண்டிருந்ததையே கிருபர் சொன்னார். “தனியனாக!” அனைவரையும் அச்சொல் திடுக்கிடச் செய்ய அவரை திரும்பிப்பார்த்தனர். தான் நோக்கி அஞ்சும் ஒன்று அச்சொல்லென எழுந்து தன் முன் நிற்பதுபோல் திகைத்த கிருபர் “நாமனைவரும் உள்ளோம் எனினும்…” என்றார்.

கையசைத்து அப்பேச்சை தவிர்த்த சகுனி “இங்கு அனைவருமே தனியர்கள்தான். துணையென எவருமில்லை. பிறிதொரு கோணத்தில் நோக்கினால் இங்கே இறுதிப் படைவீரன் எஞ்சும் வரை நாம் துணையற்றுப் போவதும் இல்லை. அவருடைய உடன்பிறந்தார் மட்டும்தான் அவருக்குத் துணையெனில் இங்கு பெருகி எழுந்து களம் நிறைத்த கௌரவப் படையினர் அவருக்கு துணை அல்லவா? அவர்கள் இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறார்கள்” என்றார்.

“ஆம், கடலின் நுரைபோல” என்று கிருபர் முணுமுணுத்தார். உரத்த குரலில் “வேலின் கூர்போல என்று நான் எண்ணுகிறேன், கிருபரே. பதினேழு நாட்கள் நிகழ்ந்த இப்பெரும்போரில் எஞ்சியிருக்கிறார்கள் எனில் அவர்கள் ஊழால் தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்றே பொருள். அவர்களில் சிலர் மட்டுமே வெற்றியை அடைய பணிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எண்ணிக்கொள்க! வான் நிரப்பி வலசை செல்லும் பறவைகளில் சிலவே இலக்கு சென்றடைகின்றன. அவ்வாறுதான் படைத்துள்ளது இயற்கை. அத்தனை தொலைவு செல்லும் ஆற்றலும் ஊழின் வாழ்த்தும் உள்ளவற்றின் முட்டைகள் குஞ்சானால் போதும் என்று தெய்வங்கள் வகுத்துள்ளன” என்றார் சகுனி.

கைதூக்கி இருளை சுட்டிக்காட்டி “இதோ எஞ்சியிருக்கும் இப்படைவீரர்கள் கசடுமண் காய்ச்சி எடுத்த பொன் போன்றவர்கள். இவர்களிலிருந்து எழட்டும் அஸ்தினபுரியின் எதிர்காலம்” என்றார். கிருபர் “இவ்வண்ணம் சொல்லெடுப்பதில் எப்பொருளும் இல்லை. எதையும் எவ்வண்ணமும் சொல்லி நிறுத்திவிட முடியுமென்று நம்புகிறோம்” என்றார். உடனே கசப்புடன் புன்னகைத்து “உண்மையில் எதையும் எவ்வண்ணமும் நிலைநாட்ட முடியுமென்பதையே இப்பதினேழு நாள் போரில் நான் ஐயமறக் கற்றேன். அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார்.

“இப்போரில் நாம் வெல்வோம். நமது படைக்கலங்களின் பெருங்களஞ்சியம் இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே உள்ளது” என்று உரக்க சொன்ன சகுனி அஸ்வத்தாமனை நோக்கி திரும்பி “உத்தர பாஞ்சாலரே, உங்கள் அரிய படைக்கலங்களில் எவற்றை இக்களத்தில் எடுத்தீர்கள்?” என்றார். “நாராயணாஸ்திரத்தை எடுத்தேன்” என்று தயங்கிய குரலில் அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “இதோ இந்த அவையில் கூறுக, அவனிடம் எஞ்சும் அம்புகளைவிட திறம் வாய்ந்தவை உங்களிடம் இல்லையா?” என்றார் சகுனி.

அஸ்வத்தாமன் மறுமொழி சொல்லாமல் அமர்ந்திருக்க “கூறுக! உங்களிடம் எஞ்சும் அம்புகளால் பாண்டவர்களை அழிக்க இயலாதா?” என்றார். அஸ்வத்தாமன் “என்னிடம் பிரம்மாஸ்திரம், சிவாஸ்திரம், ஆக்னேய அஸ்திரம், வாயுவாஸ்திரம், மகாமுத்ரஸ்திரம் என இருபத்தெட்டு அரிய அம்புகள் உள்ளன. எவற்றையும் நான் எடுக்கவில்லை. பாண்டவர்களின் இப்படையை அல்ல அவர்கள் இங்கு வந்தபோது இருந்த படையையே என்னால் அழித்திருக்க முடியும்” என்றான்.

“பிறகு ஏன் நீங்கள் அந்த அம்புகளை இக்களத்தில் எடுக்கவில்லை?” என்றார் சகுனி. “காந்தாரரே, இக்களத்திற்கு நான் வந்தது எந்தையின் பொருட்டு மட்டுமே. எந்தை என்னிடம் இங்கு நின்று போரிடும்படி பணித்தார். அன்றேல் பெண்பழி கொண்ட இக்குலத்தின் பொருட்டு நான் வில்லெடுத்திருக்க மாட்டேன். இன்றும் அதன் பொருட்டு நாணுகிறேன். எந்தை அம்முடிவை ஏன் எடுத்தாரென்று அவரிடமே கேட்டேன். பீஷ்ம பிதாமகர் எடுத்த முடிவுக்கு அப்பால் தனக்கென ஓர் எண்ணமில்லை என்று அவர் சொன்னார்.”

“அறக்குழப்பம் ஏற்படுகையில் மூத்தோர் சொல் கேட்டு ஒழுகுக என்று நூல்கள் சொல்கின்றன. எந்தை அறக்குழப்பத்தில் இருந்தார். மூத்தவரென இங்கிருந்தவர் பீஷ்மர் மட்டுமே. நான் தந்தை சொல்லன்றி மற்றொன்று அறியாதவன். ஆசிரியர் என அவர் அடிபணிபவன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவன் குரல் தணிந்தது. சகுனி ஏதோ சொல்ல நாவெடுத்த பின் அமைந்தார். கிருபர் அவனையே கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருக்க கிருதவர்மன் நிலத்தை நோக்கி அங்கிலாதவன் போலிருந்தான்.

“இங்கு போருக்குக் கிளம்புவதற்கு முன்பு என் அன்னையை பார்க்கச் சென்றேன். தன் குடில் அருகே தொழுவில் கன்றுகளுடன் இருந்த அவர் எனது தேரின் ஓசை கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தார். என்னை பார்த்ததும் மீண்டும் கன்றுகளை நோக்கி திரும்பிக்கொண்டார். உடன் வந்தவர்களை இருக்கச் செய்துவிட்டு சிறுவழியில் நடந்து அவர் குடிலை அடைந்தேன். அன்னை என்னை திரும்பி நோக்கவில்லை. அன்னையே போரின் பொருட்டு எழுகிறேன். தங்கள் சொல் வாங்கிச் செல்ல வந்தேன் என்றேன்.”

“நான் எவருக்கும் அன்னையல்ல, ஏனெனில் இன்று எவருக்கும் துணைவியும் அல்ல என்றார் அன்னை. அதை தாங்கள் மறுக்கலாம். என் உடலில் ஓடும் உங்கள் குருதியை நீங்கள் திரும்ப எடுத்துக்கொள்ள இயலாது. உங்கள் முலைப்பாலை அருந்தியவன் நான் என்பதை தெய்வங்களிடம் நீங்கள் ஒளிக்கவும் இயலாது என்று நான் சொன்னேன். பசுவின் கால்களிலிருந்து சிறு உண்ணிகளைப் பொறுக்கி அனலில் இட்டபடி அவர் பேசாமலிருந்தார். அன்னையே கூறுக, ஒரு சொல் அளியுங்கள். எதுவாயினும் அதை கடைக்கொள்கிறேன் என்றேன்.”

“எனில் அறத்தோடு நில் என்று அன்னை சொன்னார். நான் அறம் எனும் சொல்லைப்போல் பொருள் மயக்கமுற்றிருப்பது பிறிதொன்றில்லை அன்னையே என்றேன். சென்ற அறங்கள் அனைத்தும் மறுக்கப்பட்டு புது அறங்கள் உருவாகி வரும் காலத்தில் அறமென்று நீங்கள் கருதுவதென்ன என்பதை கூறுக என்றேன். அன்னை திரும்பி நோக்காமலேயே சொன்னார், எக்களத்திலும் எச்சூழலிலும் ஒன்றை இயற்றுவதற்கு முன் உன் அகம் என்ன கூறுகிறதென்று நோக்கு. அதுவே அறம். மானுடம் எங்கு செல்லினும் அது மாறப்போவதில்லை.”

“தலைவணங்கி நான் நின்றேன். அன்னை என்னை திரும்பி நோக்கியபோது அவ்விழிகளில் தெரிந்தவரை நான் கண்டதே இல்லை என உணர்ந்தேன். அன்னை சொன்னார், அந்த ஆழ்குரலே தெய்வம். சீற்றத்தால், வஞ்சத்தால், ஆணவத்தால், அச்சத்தால், பெருங்கனிவால் நீ அந்த உளஆழத்துக் குரலை கடந்து செல்வாயெனில் மட்டுமே அறப்பிழை இயற்றுகிறாய். அதன்பின் என்னை வாழ்த்தாமல் திரும்பி குடிலுக்குள் சென்றார். இறுதியில்கூட என்னை திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.”

“அவர் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இருந்த மண்ணை ஒரு துளி அள்ளி என் சென்னியில் அணிந்து அவர் அளித்த வாழ்த்தென்று வைத்துக்கொண்டேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டு “ஆம், அவள் அவ்வாறே கூறுவாள். அவளை எண்ணி தந்தை மகிழ்வார்” என்றபின் மீண்டும் நீள்மூச்செறிந்தார். “நான் அரசநிலையில் வாழ்ந்து அறம் மறந்தேன். அறம்பேணி வாழ ஏற்றது காடு மட்டுமே. இனி எப்பிறப்பிலேனும் அவள் சென்ற இடத்தை நானும் சென்றடையவேண்டும்” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் “பாண்டவர்கள் அறம் பிழைத்து போரிடும் தருணத்திலெல்லாம் சீற்றம் கொண்டு என் அம்பை எடுப்பேன். அக்கணமே உள்ளிருந்து ஒரு குரல் இது அறமல்ல என்று என்னிடம் உரைக்கிறது. காந்தாரரே, அது என் அன்னையின் குரல் போலிருக்கிறது. எந்தை களம்பட்டபோது வெறிகொண்டு அன்னையின் குரலை உந்தி அகற்றி நாராயணாஸ்திரத்தை எடுத்தேன். அது இலக்கு பிழைத்த பின் என் கைக்கு மீண்டு வந்தது. அதற்குள் நான் செய்ததென்ன என்று உணர்ந்து குன்றிச் சுருங்கி விழிநீர்வார நின்றேன். பிறிதொரு முறை அதைத் தொடுக்க என்னால் இயலவில்லை” என்றான்.

“அன்று இரவெல்லாம் என் அன்னையை எண்ணி விழிநீர் உகுத்தேன். என் கையை கிழித்து மூன்று சொட்டு குருதியை நிலத்தில் வைத்து அன்னையே பிழை பொறுத்தருள்க என்று மன்றாடினேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். சகுனி சினத்துடன் “சிறுமை! இதற்கு இணையான சிறுமை ஒன்றை இக்களத்தில் எவரும் இழைத்ததில்லை. உத்தர பாஞ்சாலரே, பிதாமகர் இறக்கும்போது உங்கள் படைக்கலங்களுடன் வாளாவிருந்தீர்கள். உங்கள் தந்தையை தலையை மிதித்து உருட்டியவனின் தலையறுக்காமல் களத்தில் நின்றிருக்கிறீர்கள். இதன் பெயர் அறம் அல்ல, சிறுமை. ஆம், வேறொன்றில்லை” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் வெறுமனே அவரை நோக்கி நின்றான். “அறம் பிழைத்து ஜயத்ரதனை அவன் கொன்றான். நெறிகளை மீறி கர்ணனை வீழ்த்தினான். அனைத்து முறைமைகளையும் கடந்து அனல்களை எழுப்பி இக்களத்தை எரித்தழித்தார்கள் அவர்கள். அதற்கு முன் கோழையென கைசுருட்டி அமர்ந்திருப்பதா நீங்கள் கற்ற அறம்?” அஸ்வத்தாமன் ஏதோ சொல்வதற்குள் சகுனி கை தூக்கி “அது அறமல்ல. அதற்கு பிறிதொரு பெயருண்டு. ஆண்களை தந்தையாக பெற்றவர்கள் அதை கோழைமை என்பார்கள்” என்றார்.

சீற்றத்துடன் எழுந்து ஆனால் ஒரு கணத்தில் மீண்டு புன்னகை செய்து அஸ்வத்தாமன் “இத்தருணத்தில் இத்தகைய நஞ்சையே உங்களால் கக்க முடியும். என்றேனும் எவரிடமேனும் நற்சொல் உரைத்த பழக்கம் இருக்குமென்றால் இறுதி நாளிலேனும் பிறிதொரு வகையில் வெளிப்பட்டிருப்பீர்கள்” என்றான். “நல்லவேளை, இன்று நீங்கள் ஒரு நற்சொல் உரைத்திருந்தால் உங்களை இன்று கழுவிலேற்றப்போகும் தெய்வங்கள் என்ன செய்வதென்று குழம்பியிருக்கும். உங்கள் உடல்மேல் காறி உமிழவிருக்கும் தேவர்கள் தயங்கியிருப்பார்கள்.”

சகுனி அச்சீற்றத்தை அவ்வண்ணமே எரிய வைத்தபடி “நீங்கள் அடைந்த நிலமும் மணிமுடியும் பாண்டவர்களால் அளிக்கப்பட்டது. அந்த நன்றிக்கடனை எண்ணி இந்தப் பொய்யறம் பேசுகிறீர்கள். இதை மறுக்க உங்கள் நாவெழாது. இப்போரில் எவர் வென்றாலும் சென்று தொழுது நின்று அந்த நாட்டை கொடை எனக் கொள்வீர்கள். ஏனெனில் அது வென்று எடுத்த நிலம் அல்ல. உங்கள் குலவழக்கப்படி இரந்து பெற்றது. கொடைபெறும் குலத்திற்கு இல்லை வெற்றிகொள்ளும் அறம். நீங்கள் அமர்ந்திருக்கும் அரியணை இரந்துண்டு வாழும் அந்தணனின் கையிலிருக்கும் கலம்” என்றார்.

விழிகள் இடுங்க புன்னகை வளைந்து வாய் கோணலாக அஸ்வத்தாமன் சொன்னான் “இச்சொற்களையும் நான் பொருள்கொள்ளப் போவதில்லை, காந்தாரரே. உங்கள் நஞ்சை நீங்களே வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இனி இந்தக் களத்தில் எவரும் எவருடைய வஞ்சத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை.” கிருதவர்மன் “உத்தர பாஞ்சாலரே, பதினைந்தாண்டுகாலம் உங்கள் நிழலென உடன்வந்தவன் நான். உங்கள் உணர்வுகளை அறிந்தவன். இன்றாவது உங்கள் படைக்கலங்களை நீங்கள் எடுக்கவில்லை என்றால், இன்றோடு இப்போர் முடிந்து அஸ்தினபுரியின் அரசர் வீழ்த்தப்பட்டாரென்றால் எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க இதன் பொருட்டு துயருறுவீர்கள்” என்றான்.

அஸ்வத்தாமன் திகைப்புடன் நோக்க கிருதவர்மன் கைசுட்டி “இன்று ஒருநாள் உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரே ஒரு நாள். இதை இழந்தீர்கள் எனில் பிறிதொரு வாய்ப்பை இறைவனிடம் நீங்கள் கேட்க இயலாது. எண்ணுக!” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நூறு முறை எண்ணிவிட்டேன், யாதவரே. இன்றல்ல, ஜயத்ரதன் விழுந்த அன்றே. எண்ணுந்தோறும் தரப்புகள் பெருகுகின்றன. ஒவ்வொன்றும் பிழையென்றும் சரியென்றும் ஆகிறது. எண்ணாமல் எடுக்கும் முடிவுக்கு மட்டுமே இத்தகைய தருணங்களில் ஏதேனும் மதிப்புண்டு” என்றான்.

கிருபர் “அது நன்று. மைந்தா, பதினேழு நாட்களில் ஒருமுறைகூட அறம் பிழைபடாது இக்களத்தில் நின்றிருக்க இயன்றது உன்னால். இன்றொரு நாள். அன்றி இன்னும் பிறிதொரு நாள். அதற்கு மேல் இப்போர் தொடர்வதற்கு வாய்ப்பு ஏதும் இல்லை. இங்கே எவரும் வெல்லப்போவதில்லை. எதையும் ஈட்டப்போவதில்லை. அறத்தோடு நின்றாய் என்னும் பெயருடன் இக்களத்திலிருந்து உயிருடனோ அல்லாமலோ சென்றாய் என்றால் தருக்கி தலைதூக்கி தெய்வங்கள் முன் நின்றிருக்க உன்னால் முடியும். உன் தந்தை உன்பொருட்டு மகிழ்வார். அன்னை சொல் உன்னுடன் இருக்கட்டும்” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் “எதைக் கருதியும் அல்ல. ஈட்டுவதொன்றும் இல்லை என்றும் தெளிந்துள்ளேன். அன்னை சொல்லுடன் நிற்க மட்டுமே என்னால் இயலும். எந்நிலையிலும் என் அம்புகள் அறம் கடந்து எழாது” என்றான். சில கணங்களுக்குப் பின் சகுனி “இன்று களத்தில் நீங்கள் அறம் பிழைப்பீர், பாஞ்சாலரே. அனைத்து அறங்களையும் கைவிடுவீர். இப்புவி கண்டதில் இணையற்ற அறத்தீங்கு இழைத்தவராக நின்றிருப்பீர்” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் திடுக்கிட்டு அவரைப் பார்க்க ஏளனமாக இதழ் வளைத்து “எப்போதும் அது அவ்வாறுதான். உங்களுக்கு முன்னால் இவ்வாறு அறம் அறம் என்று நெஞ்சைத் தொட்டு சொன்னவன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் பெயர் யுதிஷ்டிரன். இன்று இக்களத்தில் நின்றிக்கும் ஒவ்வொருவராலும் அறக்கீழோன் என்று பழி சுமத்தப்பட்டு நின்றிருக்கிறான். அவன் அறம் மறந்த அறத்தோன் என்றே இனிமேல் நூல் நின்றிருக்கும் காலம் வரை உலகு சொல்லும்” என்றார். அஸ்வத்தாமன் நடுக்கு கொண்டு கைகளை கோத்துக்கொண்டான்.

“எவ்வண்ணம் தன்னை எண்ணிக்கொண்டாலும் அவன் எந்த அவையிலும் தன் நாவால் தன்னை அறத்தோன் என்று சொல்லிக்கொண்டதில்லை. இதோ இந்த அவையில், மூச்சு வடிவிலென கௌரவரும் விழுந்த படையினரும் சூழ்ந்திருக்கும் இவ்வெளியில் நின்று நெஞ்சைத்தொட்டு அறத்தோன் என்று உரைத்துவிட்டீர்கள். அறிக, அச்சொல்லை உரைத்த ஒருவரையும் தெய்வங்கள் தருக்கி நின்றிருக்கவிட்டதில்லை. மானுடர் தெய்வங்களாவதை தெய்வங்கள் விரும்புவதில்லை” என்றார். உரக்க நகைத்து “தெய்வமாக விழையாத மானுடர் இப்புவியில் இல்லை” என்றார்.

“நான் அதை தருக்கி உரைக்கவில்லை. அறத்திற்கு முன் கோழையாகிறேன் என்று மட்டுமே சொன்னேன்” என்றபோது அஸ்வத்தாமனின் குரல் தளர்ந்திருந்தது. “கீழ்மை என்பது ஆணவத்தில் மட்டுமல்ல, பற்றின்மையிலும் உண்டு. நூற்றுவர் கௌரவர் விழுந்தபோது உங்கள் உளம் இரங்கவில்லை. ஜயத்ரதனும் கர்ணனும் களம்பட்டபோது உங்கள் அகம் கொதிக்கவில்லை. தந்தையின் பொருட்டும் ஆசிரியர்களின் பொருட்டும்கூட சீற்றம் எழவில்லை. தன் உடன்பிறந்தவன் என உங்களை நினைத்துள்ள அஸ்தினபுரியின் அரசனுக்காகக் கூட நீங்கள் போரிட எண்ணமாட்டீர்கள் என்றால் அதன் பெயர் அறமல்ல. பற்றின்மை மட்டுமே.”

“பற்றின்மையில் நின்று நான் என்கிறீர்கள். அப்பற்றின்மையின் உள்ளுறையும் தன்னிலையில் விதைகொண்டு முளைத்து பல்லாயிரம் கைகொண்டு உங்களை வந்து பற்றும் இவ்வுலகு. தெய்வம் மேல் கொண்ட பற்றும் பற்றே என்கின்றனர் மூதாதையர். தெய்வங்கள் நோக்கி விண்ணில் நின்றிருக்கின்றன, பாஞ்சாலரே. நீங்கள் பற்றிக்கொள்ள வேண்டுமென்று ஊழும் சூழலும் ஆணையிட்டுள்ள அணுக்க உறவுகளிடம் உங்கள் ஆணவத்தின்பொருட்டு அந்தப் பற்றின்மையை கொண்டீர்கள் எனில் அது தெய்வப் பழி மட்டுமே.”

அஸ்வத்தாமன் சிலகணங்கள் செயலற்று நின்றான். பின்னர் இரு கைகளையும் விரித்து “அறிக! எச்சொல்லும் உரைக்கும் நிலையில் நானில்லை” என்றான். கிருபர் சகுனியிடம் “அவர் கொண்ட பற்றின்மையை நாடறியும். அரசியென எவரையும் முடியமர்த்தாமல் மண்ணாள்பவர் அவர். எங்கும் நில்லாமையால் பற்றின்மை கொண்டிருக்கிறது காற்று. எதையும் தன்னை அணுகவிடாமையால் பற்றின்மை கொண்டிருக்கிறது அனல். அவர் சிவஉருவம் என்று வழிபடப்படுவது அதனால்தான். முக்கண்ணின் பொறிகளிலொன்று அவர் என்று உத்தர பாஞ்சால சூதர் பாடுகின்றனர்” என்றார்.

சகுனி மீசையை நீவியபடி ஏளனமாக அஸ்வத்தாமனைப் பார்த்து “நான் சூதர் பாடல்களினூடாக எவரையும் அணுகுவதில்லை. பிற மானுடரை அறிவதற்கான மிகச் சிறந்த வழி அம்மானுடராக நின்று நாமே நடித்துப் பார்ப்பதுதான்” என்றார். “நீங்களாக நானே நின்று நடித்துப் பார்த்தபோது உணர்ந்தது எரியும் அனலை மட்டும் அல்ல. கூறுக உத்தர பாஞ்சாலரே, அரசியென எவரும் உத்தர பாஞ்சாலத்தின் அரியணையில் ஏன் அமரவில்லை? பெண்டிர் இல்லாதவர் அல்ல நீங்கள். அதை ஒற்றர் படைகொண்ட எவரிடமும் மறுக்கமாட்டீர்கள். ஏன் அரசி என்றும் மைந்தர் என்றும் எவருமில்லை?” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் நோக்கை இருள்நோக்கித் திருப்பி “எந்தையின் கொடிவழி நீளவேண்டியதில்லை என்று முடிவெடுத்தேன்” என்றான். கிருபர் திகைப்புடன் “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றார். “ஆம், எந்தை இம்மண்ணின் மாமுனிவர்களில் ஒருவராக எழவேண்டியவர். அனைத்தையும் இழந்து இழிமகன்போல இறுதியில் தலையறுந்து இக்களத்தில் அவர் கிடந்தது மூன்று பற்றுகளால். மைந்தன் எனும் பற்று. மண் மீதான பற்று. குடி மீதான பற்று. மூன்றையும் ஒறுத்தாக வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

“மூன்றையும் ஒற்றைச் செயலால் ஒறுக்க இயலும் என்பதனால் அரசியென எவரையும் நாடவில்லை. என் குடி இங்கு வாழவேண்டியதில்லை. எவரையும் மைந்தன் என நான் பற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. குருதிவழியினன் என என்னை எவரும் ஆளவேண்டியதுமில்லை. உத்தர பாஞ்சாலம் எனக்குப் பின் ஒரு நாடென நீடிக்க வேண்டியதில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆசிரியர் இதை அறிவாரா?” என்று பதைப்புடன் கிருபர் கேட்டார். “அறியமாட்டார். நான் விரைவிலேயே அரசியென ஒருவரை ஏற்றுக்கொள்வேன் என்றும் எனக்குப் பின் அரசனென ஒருவனை சுட்டிக்காட்டுவேன் என்றும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

கசப்புடன் புன்னகைத்து “இங்கிருந்து சென்றபின் தந்தையை பார்க்கையில் சொல்வேன். எந்தையே உங்கள் ஆணைகள் அனைத்திற்கும் அடிபணிந்து இவ்வாழ்க்கையை முடித்தேன். உங்களிடம் நான் சொல்லவேண்டிய ஒன்றையும் சொன்னதில்லை. இனி அச்சொற்களுக்கு எப்பயனும் இல்லை. ஆனால் அங்கிருக்கையில் ஒரு செயலினூடாக எனது மறுமொழியை இயற்றினேன், அதனூடாக அனைத்தையும் நிகர்செய்துகொண்டேன் என்று கூறுவேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டு கைகளை விரித்தார். சகுனி “மறுமுறை நாராயண அஸ்திரத்தை ஏவாதது அறம் மீது கொண்ட பற்றினாலா? அன்றி தந்தை மீது கொண்ட விலக்கத்தாலா?” என்றார். பின்னர் நகைத்து “அதை பின்பு பார்ப்போம். இங்கு வீழ்ந்த ஒருவர் பொருட்டும் உங்களுக்கு வஞ்சமில்லை எனில் நீங்கள் இயற்றுவது அறமல்ல, வெறும் நோன்பு. அறச்செயல் என்பது உளம் கனிந்து எழும் உணர்வுகளால் ஆனது. உணர்விலாத ஒடுக்கமே நோன்பு. நோன்பென எதை கைக்கொண்டவரும் எங்கேனும் ஒரு முறை அதை மீறுவார்கள். நோன்பு பெரிதெனில் மீறல் அதைவிடவும் பெரிதாக இருக்கும்” என்றார்.

“நான் எதையும் இறுகப்பற்றிக்கொள்ளவில்லை” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “இக்கணம் வரை என் படைக்கலங்கள் எதையும் எடுக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியதில்லை. அது ஏன் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. இப்போர் என்னுடையதல்ல. இங்கிருப்பவர்கள் எனது தோழர்களும் அல்ல. அங்கிருப்பவர்கள் எனது எதிரிகளும் அல்ல. கடமையென்று மட்டுமே களத்திலிருக்கிறேன்.” சகுனி “இன்று போரிட எழுவீர்களா?” என்று கேட்டார். “போரிடுவேன். ஆனால் அரிய அம்புகள் எதையுமே அம்பறாத்தூணியிலிருந்து வெளியே எடுக்கமாட்டேன்.”

“எனில் அந்த அம்புகள் எதற்குரியவை?” என்று சகுனி எரிச்சலுடன் கேட்டார். “அவை மானுடரிடம் மானுடர் போர்புரியும்போது பயன்படுத்தப்பட வேண்டியவை அல்ல. மலை இடிந்து சரிகையில், கடல் எல்லை மீறுகையில், நதி கரை கடக்கையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியவை. இருளுலக தெய்வங்களோ அறமறியாத அரக்கர்களோ மானுடத்திற்கும் வேதங்களுக்கும் எதிராக எழுவார்கள் எனில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியவை. தெய்வங்களின் பணியை ஆற்றும்பொருட்டு தெய்வங்கள் தங்கள் ஆற்றலில் ஒரு துளியை இவ்வண்ணம் மானுடருக்கு அளிக்கின்றன. மண்ணுக்கும் புகழுக்குமாக அவற்றை பயன்படுத்துவதுபோல் கீழ்மை பிறிதொன்றிலை” என்றபின் அஸ்வத்தாமன் மீண்டும் தலைவணங்கி வெளியேறினான்.

சகுனி அவன் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த பின் மூச்சொலி எழ உரக்க நகைத்தார். திகைப்புடன் கிருதவர்மன் அவரைப் பார்க்க தொடையில் அறைந்தபடி மீண்டும் நகைத்தார். நகைப்பை நிறுத்த முடியாமல் உடல்குலுங்க நகைத்துக்கொண்டே இருந்தார்.