நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 61

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 6

bl-e1513402911361கர்ணனின் அரண்மனையில் சிற்றவையை ஒட்டிய சிறிய ஊட்டறையில் விருஷாலி தாரைக்கு அருகே பதற்றத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள். இப்போதுகூட பிழையென ஏதும் நிகழவில்லை, எழுந்து சென்றுவிடலாம் என அவள் எண்ணினாள். ஆனால் உடலை எழுப்பமுடியவில்லை. அவள் கைவிரல்களை பின்னிக்கொண்டே இருப்பதைக்கண்ட தாரை “அரசி, இது முறைமைமீறல் அல்ல. இது அரசரின் அவை அல்ல. அவைக்குத்தான் அரசமுறைமைகள்” என்றாள்.

“அறியாது பேசுகிறாய் நீ. உனக்கு இங்குள்ள நடைமுறைகள் தெரியாது” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம், ஆனால் நடைமுறைகள் என்றால் என்ன என்று தெரியும். உரிய தேவையின்பொருட்டு மீறி, தெளிவாக விளக்கவும் முடிந்தால் எந்த முறைமையையும் உடனே மாற்றிக்கொள்வார்கள் என்று நூறுமுறை செய்து கற்றிருக்கிறேன். அமைதியாக இருங்கள். நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்றாள் தாரை. “அனைத்து முறைமைகளையும் உருவாக்கியவர்கள் அவர் ஆணைப்படியே அவ்வாறுசெய்தனர்” என்றாள் விருஷாலி.

“ஆம், அவர் தன்னை சூரியவடிவாக இந்நகரில் நிலைநாட்ட விழைந்தார். குலஇழிவு சொன்னவர்களை அவ்வடையாளத்தினூடாக கடந்தார். இன்றிருப்பவர் அந்த அங்கநாட்டரசர் அல்ல. இதை என் பொறுப்பில் விடுங்கள்.” விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டு “நான் சொல்வதற்கொன்றுமில்லை. வந்திருக்கலாகாது, ஏதோ ஓர் உணர்வுநிலையில் உன்னுடன் கிளம்பிவிட்டேன்” என்றாள். தாரை சிரித்து “அதே உணர்வுநிலையால் என்னை நம்புங்கள்” என்றாள்.

அடுமனையாளர்கள் அதற்குள் அங்கே தாரையின் சொற்களையே செவிகொள்ளவேண்டுமென தெரிந்துகொண்டவர்களாக அவளை நோக்கி நின்றிருந்தனர். புதிய உணவின் மெல்லிய நறுமணம் கதவை சற்று திறந்துமூடும்போதெல்லாம் விசிறிக்காற்று வந்து தொடுவதுபோல வீசியணைந்தது. சிற்றறை வெண்பட்டாடை விரிக்கப்பட்ட குறும்பீடத்தைச் சூழ்ந்து வெண்பட்டு விரிக்கப்பட்ட மணைகள் போடப்பட்டு காத்திருந்தது. உணவறை மணம் நிலைகொள்வதற்காக ஏலக்காயையும் சுக்கையும் துளசியுடன் கொதிக்கவைத்து எடுத்த நறுமணநீரை அறைக்குள் தெளித்திருந்தனர்.

வெளியே பேச்சுக்குரல் கேட்டது. கதவைத்திறந்து குண்டாசியும் விகர்ணனும் உள்ளே வந்தனர். “வந்துகொண்டிருக்கிறார், அரசி” என்றான் விகர்ணன். “அவரை பார்த்தீர்களா?” என்று தாரை கேட்டாள். “ஆம், நாங்கள் அவர் அறைக்கே சென்றோம். துயில்முடிந்து நீராடச்சென்றிருந்தார். அணிபுனைவதுவரை காத்திருந்தோம். உணவறையில் காத்திருப்பதாக சொன்னதும் செல்க, நான் ஓர் ஓலையை மட்டும் பார்த்து அனுப்பிவிட்டு வந்துவிடுகிறேன் என்றார்” என்றான் விகர்ணன்.

தாரை தலையில் மெல்ல தட்டி “அறிவிலிகளும் உய்த்துணர்வது… எதன்பொருட்டு உங்களை அனுப்பினேன் என்றுகூடப் புரியாமல்…” என்றாள். குண்டாசி நாக்குழைந்த குரலில் “நான் அதை சொன்னேன், அவர் மதுவருந்தாமல் உணவருந்த வரவேண்டியது நம் தேவை என” என்றான். விகர்ணன் “ஆம், அதற்காகவே சென்று அணியறைவாயிலில் நின்றோம்” என்றான். தாரை “அவர் உணவருந்துவதற்கு முன் யவனமது அருந்துவார். அதை அருந்தாமல் கூட்டிவரவேண்டும் என்றுதான் அணியறைக்கே உங்களை அனுப்பினேன்” என்றாள்.

“அவர் ஓலை…” என்ற விகர்ணன் தயங்கி “ஆம், நான் தவறுசெய்துவிட்டேன்” என்றான். “இங்கே அவர் எந்த ஓலையை பார்க்கிறார்? அதை வந்ததுமே தெரிந்துகொண்டோம் அல்லவா?” என்றாள் தாரை சீற்றத்துடன். “ஆம், ஆனால் அவர் ஓலை நோக்கச்செல்வதாக சொல்லும்போது என்ன செய்ய முடியும்?” என்றான் விகர்ணன். “உடன்சென்று நின்றிருக்கவேண்டும். அவர் இங்கு வரும்வரை ஒருவர் உடன் நின்றிருக்கவேண்டும்.” விகர்ணன் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தான்.

குண்டாசி வாயில் எதையோ அதக்கியிருந்தான். அவன் முகம் வீங்கி விழிகளுக்குக் கீழே தசைகள் நனைந்த துணி என தழைந்திருந்தன. அடிக்கடி பற்களை இறுகக் கடித்து தாடையை கிட்டித்தான். கைகளைச் சுருட்டி இறுக்கியும் ஆடைநுனியைப் பற்றி முறுக்கியும் நிலையழிவை காட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவன் மதுவருந்தியிருக்கவில்லை என்று விருஷாலிக்கு தெரிந்தது. ஆனால் மேலும் பதற்றமும் நடுக்கும் கொண்டிருந்தான்.

வெளியே ஓசைகேட்டு குண்டாசி கதவைத்திறந்து செல்ல விகர்ணன் “இளைய அரசி” என்றான். “அவளை யார் அழைத்தது?” என்று விருஷாலி திகைப்புடன் கேட்க தாரை “நான் அழைத்துவரச்சொன்னேன், அரசி. அவர்களும் உணவருந்த அமரட்டுமே” என்றாள். “அவ்வழக்கமே இங்கில்லை. நானும் அவளும் விழவுகளில் மட்டுமே அரியணையில் அருகருகே அமர்வது வழக்கம்” என்றாள் விருஷாலி. “விருந்தினரின் பொருட்டு அவர்களின் முறைமையை கடைப்பிடிக்கும் வழக்கம் அரசரிடம் உண்டு. எங்கள் நாட்டில் இவ்வழக்கமே” என்ற தாரை “நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் ஒன்றும் சொல்லவேண்டியதில்லை, முறைமையை மட்டும் கொள்க!” என்றாள். விருஷாலி திணறலை வெல்ல பெருமூச்சுவிட்டு அசைந்தமர்ந்தாள்.

தாரை எழுந்து நிற்க குண்டாசியால் வரவேற்கப்பட்டு சுப்ரியை உள்ளே வந்தாள். அங்கே விருஷாலி இருப்பதை அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை முகம் காட்டியது. ஆனால் உடனே நிலைமீட்டுக்கொண்டு தாரையிடம் “சம்பாபுரிக்கு நல்வரவு, அரசி. அஸ்தினபுரியின் அரசியால் இந்நாள் அழகு கொண்டது” என்றாள். தாரை “நான் கலிங்கத்தரசியின் முன் தலைவணங்கும் பேறுகொண்டேன்” என்றாள். விருஷாலியை நோக்கி தலைதாழ்த்தி “வாழ்த்துக மூத்தவளே, மீண்டும் சந்திக்க நல்லூழ் அமைந்தது” என்றாள் சுப்ரியை. “ஆம், இந்நாள் மூதன்னையருக்குரியது” என்று விருஷாலி சொன்னாள்.

அவர்கள் அமர்வதன் ஆடையோசைகள் மட்டும் அறையில் ஒலித்தன. விகர்ணன் குண்டாசி இருவரும் வெளியே சென்றனர். தாரை சிரித்துக்கொண்டு சுப்ரியையிடம் “நான் தங்களை இதுவரை பார்த்ததில்லை. அஸ்தினபுரிக்கே நீங்கள் வந்ததில்லை என எண்ணுகிறேன்” என்றாள். சுப்ரியை “ஆம், அங்கே நான் வந்தால் அஸ்தினபுரியின் அரசியருக்கு சேடியாக சென்றுள்ளேன் என கலிங்கத்தில் அலர்கிளம்பும்” என்றாள். விழிகளிலோ முகத்திலோ எந்த வஞ்சமும் இளிவரலும் இன்றி இயல்பாக அதை அவள் சொன்னது தாரையை சற்று திகைக்கச்செய்தது. “அலர் கூறுவது எளியோரின் இயல்பு” என்று மட்டும் பொதுவாக சொன்னாள்.

“ஆம், சூதனொருவன் பாடியதைக் கேட்டு எந்தை எனக்கு ஓலை அனுப்பியிருந்தார். அங்கர் சம்பாபுரியில் அரசர், அஸ்தினபுரியில் சூதர் என. உன்னை சம்பாபுரிக்கே அனுப்பியிருக்கிறோம், நினைவில்கொள்க என்றார். அஸ்தினபுரிக்கென அவர் வேறுஅரசியை மணம் கொண்டுள்ளார் என்று நான் மறுமொழி சொன்னேன்.” தாரை விருஷாலியை நோக்கி திரும்பாமல் தலையை வைத்துக்கொண்டாள். சுப்ரியை தன் விழிகளில் எவ்வுணர்வையும் காட்டாமலிருக்கப் பயின்றவள் என்று எண்ணினாள். ஆனால் விழிகளில் உணர்வை முற்றிலும் வெளிக்காட்டாமலிருப்பது பயின்ற நடிப்பல்ல, அவள் அச்சொற்களை முழுமையாக நம்புவதனால்தான் என அவள் உணர்ந்தாள். இயல்பான அன்றாட நிகழ்வென்றே அவள் அதை சொல்கிறாள்.

சுப்ரியை பெருமூச்சுடன் உடலைத் தளர்த்தி இயல்பாக மூச்செறிந்து “இவ்வாறு ஒரு விருந்து இங்கு வழக்கமில்லை. சூரியநூல்களின்படி நாங்களிருவரும் ஒன்றென அமரலாகாது” என்றாள். “ஆம், ஆனால் எங்கள் வழக்கப்படி அரசர் தன் அரசியருடன் அமர்ந்து இணைந்து விருந்துண்டாலொழிய அதை வரவேற்பென ஏற்கமாட்டோம் என்று ஹரிதரிடம் சொன்னேன். அவர் இதை ஒருங்கமைத்தார்” என்றாள் தாரை. சுப்ரியை திகைப்புடன் “அவரா? இது அரசரின் ஆணை என்றல்லவா எனக்கு சொல்லப்பட்டது?” என்றாள். “அரசர் விருந்துண்ண ஒப்புக்கொண்டார் என்றாலே இது அரசரின் ஆணையென்று ஆகிவிடுகிறதே” என்றாள் தாரை.

“நன்று” என்று மட்டும் அவள் சொன்னாள். மூவரும் அசைவில்லாமல், நோக்கு முட்டாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள். சொல்லெழாதபோது உடல்களிலிருந்து எவ்வளவு உணர்ச்சிகள் எழுந்து சூழ்கின்றன என தாரை வியந்தாள். சுப்ரியையின் உடலில் வெறுப்பையும் ஆணவத்தையும் காட்டும் அசைவு எது என தன் ஓரவிழியால் அளக்கமுயன்றாள். பின்னர் விருஷாலியிடமிருந்து கடுந்துயரென எது காட்சிப்படுகிறது என்று நோக்கினாள். உடலசைவு அல்ல, உடல்கள் சிலையென அமைந்திருந்தன. உடலின் அமைவிலேயே அவ்வுணர்ச்சிகள் இருந்தன. அத்தருணத்தை அப்படியே சிலையென்றாக்கினால் அவை காலத்தில் நிலைத்து என்றுமென்று அமைந்திருக்கும். உணர்ச்சிகள் காற்று ஒளி அனல் நீர் என கணந்தோறும் மாறுபவை. அவற்றை நிலைக்கச்செய்தால் தெய்வவடிவங்கள் ஆகிவிடுகின்றன போலும்.

வெளியே சங்கொலி எழுந்ததும் மூவரும் எழுந்து நின்றனர். குண்டாசியை தோளுடன் அணைத்துக்கொண்டே கர்ணன் உள்ளே வந்தான். கர்ணனின் பெரியகைகளுக்குள் சிற்றுடல் ஒடுக்கி நனைந்த பறவை என மெல்ல நடுங்கி அரைக்கண்மூடி நடந்துவந்தான் குண்டாசி. விகர்ணன் வலப்பக்கம் கைகளைக் கூப்பியபடி வந்தான். அவர்களின் தலைகள் அவன் நெஞ்சுக்குக்கீழே இருந்தன. கர்ணனின் முகம் வியர்த்திருந்ததும், உதடுகள் அழுந்திய புன்னகையும் அவன் மதுவருந்தியிருப்பதை காட்டியது. அறைக்குள் தேவியர் இருவரைக் கண்டதும் அவன் திகைத்து புருவம் அசைய ஒருகணம் சொல் நிலைத்தான். உடனே புன்னகையை மீட்டு “நன்று! இருவரையும் சேர்ந்து பார்க்கும் நல்வாய்ப்பு” என்றான்.

சுப்ரியையும் விருஷாலியும் அஞ்சியவர்களாக தலைகுனிந்து நின்றனர். அறியாமல் விகர்ணனும் குண்டாசியும் ஒரு பின்னடி வைத்தனர். தாரை புன்னகையுடன் “அரசே, இது சூரியநெறி இலங்கும் நாடு என்றும் இங்கு இதெல்லாம் வழக்கமில்லை எனவும் அறிவேன். ஆனால் என் குலவழக்கம் இது. அரசகுடியினரை அரசர் தன் துணைவியருடன் வரவேற்று இணையமர்ந்து உணவுண்பது. இங்கு நான் முதன்முறையாக வந்தபோது இவ்வாறு நீங்கள் என்னை வரவேற்றீர்கள் என மச்சர்குலப்பாடகர் எங்கள் கொடிவழிகளுக்கு சொல்லவேண்டுமென விரும்பினேன்” என்றாள்.

கர்ணன் “ஆம், அவ்வாறே அமைக! மச்சர்குலம் நாளை மண்நிறைத்து ஆளும்போது என் பெயரும் அதில் நிலைக்கட்டும்” என்றான். அருகே வந்து தாரையை வணங்கி “அஸ்தினபுரியின் மச்சநாட்டரசி அங்கநாட்டுக்கு வருகைதந்ததை என் தெய்வமும் குடியும் கோலும் மகிழ்ந்து வரவேற்கிறது. தங்கள் வருகையை நினைவில் நிறுத்தும்பொருட்டு அவைக்கவிஞர் பத்துபாடல்களை இயற்றவேண்டும் என்றும் அவை எங்கள் ஆலயத்தின் சுற்றுச்சுவரில் கல்லெழுத்துக்களில் பதிக்கப்படவேண்டும் என்றும் ஆணையிடுகிறேன்” என்றான்.

“என் குடியின் நல்லூழ் அது” என்றாள் தாரை. “அமர்க அரசே, இன்னமுது கொள்க!” என்று விகர்ணன் சொன்னான். “அதற்காக நீ என்னிடம் முறைமைச்சொல் எடுக்கவேண்டியதில்லை. அடித்து பல்லுதிரச் செய்வேன்” என்றபடி கர்ணன் அமர்ந்தான். அவன் கால்மடித்து அமர்ந்து உண்ணும்பொருட்டு அகன்ற மணை போடப்பட்டிருந்தது. விகர்ணனும் குண்டாசியும் அவனுக்கு இருபக்கமும் அமர்ந்தனர். தாரை நேர்எதிரில் அமர அவளுக்கு இருபுறமும் சுப்ரியையும் விருஷாலியும் அமர்ந்தனர்.

கர்ணன் திரும்பி குண்டாசியை நோக்கி “இவன் என்ன என்னிடம் ஒரு சொல்லும் பேசாமலிருக்கிறான்? என்னுருவில் ஏதோ கொடுந்தெய்வத்தை கண்டதுபோல் அஞ்சுகிறான்?” என்றான். குண்டாசி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். கர்ணன் அவன் தோளை கையால் தட்டி “பேசுக, இளையோனே! நான் அஸ்தினபுரியில் விரும்பிய மொழி உன்னுடையதுதான்” என்றான். குண்டாசி உதடுகளை இறுக கடித்துக்கொண்டான். அவன் கழுத்தில் தளர்ந்த தசைகள் இழுபட்டு அசைந்தன.

“நேற்று இவன் ஹரிதர் தொடர என் தனியவைக்கு வந்தான். என்னைக் கண்டதும் திகைத்து நின்றுவிட்டான். மகாருத்ரனின் ஆலயத்தின் கருவறைமுன் என கைகூப்பி நின்றுகொண்டிருந்தான். நான் எத்தனை சொல்வினவினாலும் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அமர்க, என்னுடன் மதுவருந்துக என்றேன். இல்லை இல்லை என பதறி பின்னால் சென்று சுவரில் முட்டிக்கொண்டான். பின்னர் திரும்பி கதவைத்திறந்து வெளியே ஓடிவிட்டான். நான் பின்னால் எழுந்துவந்து பார்த்தேன். தூண்களில் முட்டி விழுந்து எழுந்து ஓடுவதைக் கண்டேன். காவலரிடம் பிடியுங்கள், கொண்டுசென்று அறைசேருங்கள் என்றேன்” என்றான் கர்ணன்.

“என்ன ஆயிற்று இவனுக்கு என ஹரிதரிடம் கேட்டேன். இத்தனைக்கும் அப்போது இவன் மது அருந்தியிருக்கவில்லை. என் தோற்றம் இவனை திகைக்கச்செய்துவிட்டது என்றார். மெய்தான், இவனை நான் பார்த்து பதினான்காண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அன்று இளமையுடன் இருந்தேன்” என்ற கர்ணன் “இவன் கூடத்தான் என் நினைவில் இளமைந்தன் போலிருந்தான். இன்று என்னைவிட முதியவனாக தெரிகிறான்” என்று மீண்டும் குண்டாசியின் தோளை தட்டினான்.

விகர்ணன் “நேற்று அங்கிருந்து திரும்பி வந்ததுமுதல் ஒருசொல்லும் உரைக்கவில்லை. என்ன என்று கேட்டேன். மறுமொழியில்லை என்பதனால் ஹரிதரிடம் கேட்டு அறிந்துகொண்டேன். தங்களை சந்திக்க வருவதை என்னிடம் சொல்லவில்லை. செல்லக்கூடாதென்று கடுமையாக விலக்கியிருந்தேன்” என்றான். “ஏன்?” என்றான் கர்ணன். “அவன் நாவெல்லாம் நஞ்சு, அரசே” என்றான் விகர்ணன். கர்ணன் குண்டாசியிடம் “அந்நஞ்சில் சில துளிகளை அளிக்கலாகாதா, இளையோனே?” என்று சிரித்தபடி கேட்டான். குண்டாசி தலைதூக்கவில்லை.

விகர்ணன் “முதன்மையாக அதன்பின் இவன் இதுவரை ஒருதுளி மதுவும் அருந்தவில்லை” என்றான். கர்ணன் “அடடா, ஏன்?” என்றான். விகர்ணன் “ஏன் குடித்தான் என்று தெரிந்தால் அல்லவா ஏன் விட்டான் என்று கேட்கலாம்” என்றான். கர்ணன் “இன்று மாலை நாம் அருந்துவோம். இரவை நனைப்போம்” என்று குண்டாசியிடம் சொன்னான். இல்லை என அவன் தலையசைத்தான். “ஏன்? என்னிடம் என்ன அச்சம்?” குண்டாசி மீண்டும் வேண்டாம் என தலையசைத்தான். “ஏன்? என்ன எண்ணுகிறாய்?” என்றான் கர்ணன்.

குண்டாசி மெல்லிய விசும்பலோசையுடன் அழத்தொடங்கினான். கர்ணன் “இளையோனே, என்ன? என்ன ஆயிற்று?” என்று அவன் தோளை மீண்டும் அணைத்தான். விருஷாலி “அவரை விட்டுவிடுங்கள்… அவரே மீள்வார்” என்றாள். கர்ணன் “ஆம்” என கையை எடுத்துக்கொண்டான். குண்டாசி மேலாடையால் கண்களை துடைத்தான். சீறல் ஓசையுடன் அவன் மெல்ல மீண்டுவருவதை அவர்கள் நோக்கி அமர்ந்திருந்தனர்.

தாரை “அரசே, எங்கள் குலவழக்கப்படி முதல் அப்பத்தை இரண்டாகப் பகுத்து ஒருபகுதியை நீங்கள் எனக்கு அளிக்கவேண்டும்” என்றாள். “ஆம், அவ்வாறே நிகழட்டும்” என்றான் கர்ணன். தாரை விழிகாட்ட அடுமனையாளர் உணவை பரிமாறத்தொடங்கினர். அரிசி அப்பமும் கோதுமை அடையும் அன்னமும் முதலில் பரிமாறப்பட்டன. மிளகும் காரைப்புளிப்பழமும் இட்டுச்செய்த பன்றிக்குழவி ஊன்கறியும், பொரித்த இளமான் தொடைகளும், பருப்புடன் கலந்து செய்த கலவைக் காய்கறிக்கூட்டும், நெய்யில் வறுத்த கோவைக்காய் பொரியலும், துருவிய இளம்பனங்கொட்டைப் பருப்புடன் சேர்த்து ஆவியில் வேகவைக்கப்பட்ட அயிரைமீன் கூட்டும் விளம்பப்பட்டன. குழையச் சமைத்து பயறிட்டு எடுக்கப்பட்ட பூசணிக்காய் மென்கூட்டும், துடரிக்காயுடன் வேகவைத்த காராமணிக்கூட்டும் பரிமாறப்பட்டதும் முதலூணுக்கென வரிசை அமைந்தது.

பரிமாறுபவர்களின் மெல்லிய குரல் ஒலியும் அடுகலங்கள் முட்டும் கிணுக்கமும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. பரிமாறி முடித்து அடுமனையாளர் தலைவர் கைகூப்பி அன்னத்தை வழிபடும் வேதச்சொல்லை உரைக்க அவர் உதவியாளர்கள் உடன் இணைந்தனர். கர்ணனும் பிறரும் கைகூப்பி விழிமூடி அமர்ந்திருந்தனர். “அமைதி! அமைதி! அமைதி! ஆம் அமைதி!” என அத்தொழுகை முடிந்ததும் கர்ணன் ஓர் அரிசி அப்பத்தை எடுத்து இரண்டாகக் கிழித்து பாதியை தாரைக்கு அளித்து “இவ்விருந்தால் தெய்வங்களும் முன்னோரும் பசியாறுக! உடலென அமைந்த ஐந்து பருப்பொருட்களும் நிறைவுகொள்க! நாவில் அமைந்த அன்னை ஸ்வாதா மகிழ்க! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றான்.

அவள் அதை வாங்கி தலைக்குமேல் தூக்கி விண்ணுக்குக் காட்டியபின் ஒரு சிறுதுண்டை கிழித்து தலைக்குப்பின் வீசினாள். எஞ்சியதை இரண்டாகப் பகுத்து விகர்ணனுக்கு அளித்தாள். “உண்போம்” என்றான் கர்ணன். அவர்கள் உண்ணத் தொடங்கினர். முதல் வாயை உண்டதுமே முகம் மலர்ந்து “நல்லுணவு” என்று தாரை சொன்னாள். கர்ணன் “அதை அடுமனையாளரிடம் சொல்க!” என்றான். “ஆம், உண்டு முடித்ததும் அவருக்கு ஒரு பரிசில் அளிக்கவிருக்கிறேன்” என்றாள். சுப்ரியை “அரசர்கள் உண்ணும்போது அடுமனையாளரை பாராட்டுவதில்லை” என்றாள். “நாங்கள் பாராட்டும் குலத்தவர்” என்றாள் தாரை புன்னகைத்தபடி. சுப்ரியை அப்புன்னகையால் திகைத்து விழிவிலக்கிக்கொண்டாள்.

தாரை மிக விரைவிலேயே ஊணின் சுவையில் முழுமையாகவே ஈடுபட்டாள். இரண்டாவது ஊணாக பயறு போட்டுச் செய்த அரிசிப்பொங்கலும் வறுத்த தினையுடன் மான்கொழுப்பிட்டு உருட்டி அவித்தெடுத்த அப்பங்களும் வந்தன.  தெங்கின் சாற்றில் மிளகுடன்சேர்த்து வேகவைத்த பலாக்காய் சுளைகளும் மாங்காய்ச்சாற்றில் வெள்ளரிக்காய் இட்டு செய்த புளிகறியும் பாலுடன் வாதுமைப் பருப்பிட்டு செய்த எரிவில்லா கூட்டுகறியும் தயிருடன் புளிக்கீரை கடைந்துசெய்த கறியும் நிரந்தன.

தாரை “எவ்வளவு ஊன்! இவையனைத்தையும் முழுதறிந்து உண்ண ஒருநாள் முழுமையாகவே வேண்டும்” என்றாள். விருஷாலி புன்னகைக்க சுப்ரியை “ஊண்மேடையில் இவ்வாறு சுவைபேசும் வழக்கமில்லை” என்றாள். தாரை அதே புன்னகையுடன் “நாங்கள் பேசுவதுண்டு, அரசி” என்றாள். விகர்ணன் அவளைநோக்கி விழிகாட்ட கர்ணன் உரக்க நகைத்து “இவளையும் விகர்ணனையும் அங்கநாட்டிலேயே வைத்துக்கொள்ளலாமென எண்ணுகிறேன்” என்று விருஷாலியிடம் சொன்னான். “உன் தங்கையர் எவரேனும் இருந்தால் சொல். உன்னைப்போன்று இருக்கவேண்டும், என் மைந்தருக்காக” என்றான்.

“இருக்கிறார்கள், ஆனால் பட்டத்தரசியாகவே வருவார்கள்” என்றாள் தாரை. “என்ன ஐயம்? வேண்டுமென்றால் இன்னும் நான்கு அரசுகளை வென்றுகூட அரியணை அமர்த்துவேன். என்ன சொல்கிறாய்?” என்று சுப்ரியையிடம் கேட்டான். அவள் முகம் சிவந்து மூச்சுத்திணறினாள். “பட்டத்து இளவரசர் மூத்த அரசியின் மைந்தர் அல்லவா?” என்றாள் தாரை. விகர்ணன் “என்ன சொல்கிறாய்?” என சீற்றம் கொள்ள தாரை “பேச்சுக்காக கேட்டேன்” என்றாள். அவர்கள் கைகழுவ ஏனங்களில் நறுமணநீர் வந்தது. கைகழுவி மரவுரியில் துடைத்துக்கொண்டதும் தேனிலூறிய கனிகளும், வெல்லத்தில் வேகவைக்கப்பட்ட வாழைக்காய்த்துண்டுகளும், பனங்கற்கண்டு இட்டு வேகவைக்கப்பட்ட பலாச்சுளைகளும் வந்தன.

இனிப்பை உண்டு முடித்து மீண்டும் கைகழுவி மரவுரியால் துடைத்துக்கொண்டிருந்தபோது கர்ணன் நன்றாக வியர்த்திருந்தான். அவன் தலை சற்று நடுங்கியது. ஏவலர்தலைவர் “அரசரும் அரசியரும் அடுத்த அறையில் அமர்ந்து வாய்மணம் கொள்ளலாம்… இங்கு சற்று வெக்கை மிகுதி” என்றார். கர்ணன் முதலில் எழுந்தான். தொடர்ந்து பிறரும் எழுந்தனர். தொடுப்பறையில் தாழ்வான பீடங்கள் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. கர்ணன் அவற்றில் ஒன்றில் அமர்ந்ததும் பிறரும் அமர்ந்தனர். கர்ணனின் விழிகள் சொக்கத் தொடங்கியிருப்பதை விகர்ணன் கண்டான். அவன் விழிகளை தாரை சந்தித்து மீண்டதை விருஷாலி கண்டாள்.

சுப்ரியை “அஸ்தினபுரியின் அரசநிகழ்வுகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன” என்றாள். ஓர் அரசியெனப் பேசுவதன்பொருட்டே அதை அவள் சொல்கிறாள் என்று விருஷாலிக்கு புரிந்தது. அதையே தாரை தொடக்கமாகக் கொள்வாள் என அவள் கணித்திருந்தாள். தாரை “ஆம், ஒவ்வொன்றும் அதன் எல்லையை மீறிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவைநின்று இரந்த இளைய யாதவரை இழிவுசெய்து திருப்பியனுப்பினார் அரசர். நாம் அளிக்கும் இழிவுகள் அனைத்தும் வஞ்சமென திரும்பிவருகின்றன என்று என் மூதன்னையர் சொல்வதுண்டு” என்றாள். சுப்ரியை “வஞ்சத்தை அஞ்சுபவர்கள் ஷத்ரியர்கள் அல்ல” என்றாள். “எச்சமின்றி பகைமுடிக்கவேண்டும் என்றுதான் அவர்களின் நெறிநூல்கள் சொல்கின்றன.”

“நெறிநூல்களில் எவருக்கு ஒட்டுதல்?” என்று தாரை இயல்பான குரலில் சொன்னாள். “நெறிநூல்களை அவைத்தேவைக்கென தொட்டுக்கொள்கிறார்கள். அந்தந்தத் தருணத்திற்கு ஏற்றபடி நெறிநூல்களும் உள்ளன.” மணப்பொருள்சுருளை எடுத்து வாயிலிட்டு மென்றபடி “அவைநடுவே குலமகளை சிறுமைசெய்தனர். அதை நோக்கி அமர்ந்து ரசித்தனர் ஆண்தகையர். அதற்கும் துணைவந்தன நெறிநூல்கள்” என்றாள். கர்ணன் உடலில் ஓர் விதிர்ப்பு ஏற்பட்டது. சுப்ரியை எச்சரிக்கை அடைந்து விருஷாலியை ஒருகணம் நோக்கியபின் சொல்தவிர்த்தாள்.

மிக இயல்பாக தாரை தொடர்ந்தாள் “அது அன்று அஸ்தினபுரியில் அனைவரையும் கொந்தளிக்கச்செய்தது. பாரதவர்ஷத்து ஷத்ரியர்கள் பலர் செய்திகேட்டு சீறி எழுந்து வாளுருவினார்கள் என்று அறிந்தேன். ஆனால் அஸ்தினபுரியின் படை அங்கரின் வாளுடன் சென்றபோது வந்து தலைவணங்கி கப்பம் கட்டினர். அடுத்த இந்திரவிழவுக்கும் வேள்விக்கும் முடியும் கொடியுமாக வந்து அவையிலமர்ந்து முகமனுரைத்து அரசரை வாழ்த்தினர். இன்று அவைநிறைத்துப் பெருகி அமைந்து அரசர் பெயர் சொல்லி கூச்சலிட்டு கொந்தளித்தனர்.”

கர்ணன் எழுந்து செல்லவிருப்பவன் போல ஓர் அசைவை வெளிப்படுத்தினான். ஆனால் மதுவின் மயக்கால் அவனால் எழ இயலவில்லை. இமைகள் சரிந்துகொண்டிருந்தன. தாரையின் முகத்தை நோக்கியபோது அரசுசூழ்கை அறியாத மீனவப்பெண் எனவே தோன்றினாள். “இதோ புருஷமேத வேள்வி நிகழவிருக்கிறது. வேதம்காக்க அந்தணனை அவியாக்கி நடத்தப்படும் பெருங்கொடைவிழவு. அதில் வேள்விக்காவலராக அரசர் அமரவிருக்கிறார். அவைநிறைக்கவிருக்கிறார்கள் ஷத்ரிய அரசர்கள்.” சுப்ரியை பேச்சைத்திருப்பும் பொருட்டு “ஆம், அதற்கு அழைக்கவே சுஜாதர் வந்தார்” என்றாள்.

ஆனால் அதை அடுத்த நகர்வுக்கான படியாக தாரை எடுத்துக்கொண்டாள். “அதை அறிந்துதான் வந்தோம். அவ்வேள்வியில் அங்கர் சென்றமர அவர்கள் ஒப்பமாட்டார்கள். அவைச்சிறுமையே எஞ்சும். அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் அது அவரை ஷத்ரியர் என நிறுவும், ஆனால் அரசரும்கூட அவர்களிடம் ஒன்றும் சொல்லவியலாது” என்றாள். “பாஞ்சாலத்து அரசியை துகில்களைந்து சிறுமைசெய்தது அஸ்தினபுரியின் அவை. மும்மடங்கு பெரிய ஷத்ரிய அவை இப்போது யாதவப்பேரரசியை தன்மதிப்பை அழித்து மேலும் சிறுமைசெய்தது. அவர்கள் அவரை ஏளனம் செய்து நகைத்ததை என் செவிகளால் கேட்டபின் வேதம் வாழுமா அவர்களின் வாளில், வாழுமென்றால் அது வேதமாகுமா என்றே எண்ணினேன்.”

கர்ணன் கையூன்றி எழுந்தமர்ந்து “யார்? யார் சிறுமைசெய்தது?” என்றான். தாரை “அரசே, தாங்கள் அறிந்ததுதான்” என்றாள். “சொல், என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றான் கர்ணன் அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. “அரசே, இளைய யாதவர் கடந்த ஷத்ரியப் பேரவையில் வந்து பாண்டவர்களுக்காக ஐந்து சிற்றூர்களை இரந்தபோது அரசர் அவையில் எழுந்து சொன்னதென்ன என்று இன்று அறியாதோர் இல்லை. யாதவப்பேரரசி குந்தி கற்பற்றவர் என்றார். கணவர் அறியாமல் விரும்பியவருடன் சென்று அவர் கருத்தரித்த மைந்தர்களே பாண்டவர் என்பதனால் அவர்கள் சூதர்களே என்றார்.”

கர்ணனின் முகத்தை நோக்க விருஷாலிக்கு அச்சமாக இருந்தது. அக்கண்களில் அந்த வஞ்சத்தை அவள் பதினைந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு கண்டிருந்தாள். “அவ்வண்ணம் இல்லை என்றால் அவைக்கு வந்து எழுந்து நின்று தன் கற்புக்கு அவர் சான்றுரைக்கவேண்டும் என்றார். அவருக்கு மைந்தரை அளித்தவர்களின் பெயர்களை அவைமுன் வைக்கவேண்டும் என்று சொல்லி எக்களித்தார். அவையிலேயே அறச்செல்வரான விதுரர் மயங்கிவிழுந்தார். உலகைவெல்லும் உளம்கொண்ட இளைய யாதவர் கண்கலங்கி கைகூப்பி அழுதார்.”

தாரையின் குரல் இப்போது அறியாப்பெண்ணுக்குரியதென ஒலிக்கவில்லை என விருஷாலி அறிந்தாள். “அறம் அறிந்தோர் என எழுந்து ஒருசொல் கேட்க அந்த அவையில் எவரும் இருக்கவில்லை. பிதாமகர் நாவடங்கி அமர்ந்திருந்தார். ஆசிரியர்கள் தலைகுனிந்திருந்தனர். முதுஷத்ரியர்கள் தொல்குடியினர் இளையவர்கள் அனைவரும் நகையாடிச் சிரித்தனர். எவருடைய அன்னையென்றால் என்ன, அன்னையே அவர் என்று எண்ண அங்கே எவரும் இல்லை. தொல்லன்னையரின் நுண்ணுடல்கள் அந்த அவையைச்சூழ்ந்து நின்று தவித்திருக்கவேண்டும்.”

தாரை குரல் தளர்ந்தாள் “அரசே, அங்கே உபப்பிலாவ்யத்தில் அச்செய்தியைக் கேட்டதுமே யாதவ அரசி மயங்கி விழுந்து இப்போதும் நோயுற்றிருக்கிறார் என்று கேட்டேன்” என்று சொன்னபோது அவள் கண்களில் நீர் மின்னியது. “ஐவரைப் பெற்றும் அவைச்சிறுமைகொண்டு கிடக்கிறாள். தெய்வங்களும் கைவிடும் நிலை அது. இன்று எண்ணுகையில் அந்த அவையிலெழுந்து சங்கறுத்து விழுந்திருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் அதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு வந்துள்ளது. அந்தணர்குழுமும் வேதியர் மன்று செல்கிறேன். அங்குசென்று அறம் கேட்கிறேன். வேதம் பெண்ணுக்கு எதை அளிக்கிறதென்று அவர்கள் சொல்லட்டும். இல்லையேல் என் குருதி விழுந்த மண்ணில் அமர்ந்து அவர்கள் அதற்கு அவியூட்டட்டும்.”

“வேண்டாம்” என்றபடி கர்ணன் எழுந்தான். மீசையைச் சுருட்டி இறுக்கி இழுத்து மீண்டும் சுருட்டியபடி பற்கள் கடிபட தாடை இறுகியசைய “நான் அஸ்தினபுரிக்கு வருகிறேன்” என்றான். “தங்களை அழைத்துச்செல்லவே வந்தோம்” என்றான் விகர்ணன். அவர்கள் அனைவரும் எழுந்து அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர். “ஷத்ரியர்கள் கூடிய வேள்வியவையில் எழுந்து அவர்களின் அறம் என்ன என்று கேட்கிறேன். அவர்கள் தங்கள் சொல்லுக்காக கண்ணீரோ குருதியோ சிந்தியாக வேண்டும்” என்றான். சுப்ரியை. “அரசே, ஷத்ரியப்பேரவைக்கு எதிராக…” என சொல்ல சினத்துடன் திரும்பி உரத்தகுரலில் “என் வில்நாணோசை கேட்டு அஞ்சும் நரிக்கூட்டம் அது. அதை அவர்களுக்கு காட்டுகிறேன்” என்றான்.

விருஷாலி நெஞ்சு படபடக்க நின்றாள். “அஸ்தினபுரியின் அரசருக்கு எதிராக கிளம்புகிறீர்கள்” என்றாள் சுப்ரியை மீண்டும். “ஆம்” என்றான் கர்ணன். “அரசே, நான் அனைத்தையும் சொல்லியாகவேண்டும். இளைய யாதவர் புருஷமேத வேள்வியில் இருப்பார். இம்முறை சாந்தீபனி குருநிலையின் ஆசிரியராக வேள்வியின் சொல்லுசாவலில் பங்கெடுக்க வருகிறார். அவ்வேள்விக்கு தங்களை அழைத்துவரவேண்டும் என அவருடைய செய்தி எனக்கு வந்தது. அதன்பொருட்டே நான் வந்தேன்” என்றாள்.

“நான் நீ சொல்லிமுடித்ததுமே அதை உணர்ந்தேன்” என்றான் கர்ணன். “அவர் ஆடும் விளையாட்டு எது என்று அறியேன். நான் எளிய கருவென்றும் இருக்கலாம். ஆனால் இது என் கடன்.” தாரை தலைவணங்கினாள். அவன் திரும்பி குண்டாசியிடம் “நாம் நாளை காலையே கிளம்புகிறோம்” என்றபின் சுப்ரியையிடம் “நீயும் கிளம்பு” என்றான். வஞ்சப்புன்னகை இதழ்களில் எழ “நீ ஷத்ரிய குலத்தவள் அல்லவா? ஷத்ரியர்கள் நிரந்த வேள்விமன்றில் அமர ஒரு வாய்ப்பு” என்றான்.

சுப்ரியை அவன் சிரிப்பை புரிந்துகொள்ளாமல் விழிசுருக்கி நோக்கினாள். கர்ணன் குண்டாசியின் தோளை வளைத்து “என் அறைக்கு வருக, இளையோனே! மதுவருந்தாமல் பேசிக்கொண்டிருப்போம்” என்றான். குண்டாசி மேலாடையால் முகம் துடைத்து “ஆம்” என்றான்.

.வெண்முரசு வாசிப்பு – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 60

பகுதி ஒன்பது கதிர் இருள் பொழுது – 5

bl-e1513402911361காவலர்தலைவன் வந்து சேய்மையிலேயே நின்று தலைவணங்கி “அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், அரசி” என்றான். சேடி விருஷாலியின் ஆடைகளை சீரமைத்தாள். இன்னொருத்தி அவள் படப்பன்னம் உண்ட இலைகளையும் தொன்னைகளையும் அகற்றினாள். கூந்தலை சீரமைத்து விருஷாலி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். தொலைவில் ஹரிதர் வழிநடத்த விகர்ணனும் குண்டாசியும் அவர்களுக்குப் பின்னால் தாரையும் நடந்துவருவதை அவள் கண்டாள். அவர்களுக்கு முன்னால் வீரன் ஒருவன் எதிரே எவரும் வராமல் விலக்கியபடி வந்தான். இடையில் அறிவிப்புச்சங்கு செருகியிருந்தான்.

தொலைவில் நடந்தணையும் அசைவிலேயே குண்டாசி மது அருந்தியிருக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. ஆனால் அவன் நடையில் தளர்ச்சியும் கைகளில் நடுக்கமும் இருப்பதும் புலனாகியது. கூன்விழுந்து முன்வளைந்த மெலிந்த உடலில் தொங்கிய அணியாடைகள் முட்புதரில் சிக்கி காற்றில் உலைபவை என அசைந்தன. அவள் அவன் கால்களை நோக்கினாள். பறவைப்பாதங்கள் என அவை மெலிந்து எலும்பும் நார்களுமாக இருந்தன. ஒன்றன்பின் ஒன்றென வைக்கப்பட்ட சிற்றடிகள். அவள் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டாள்.

கௌரவர் திரளில் ஒருவனாகத் தோன்றி மெல்ல தனிமுகம் திரட்டி, தெரிந்த விழிகள் என்றாகி விகர்ணன் அருகே வந்தான். அவர்களுக்குப் பின்னால் தலையாடையால் முற்றிலும் முகம் மறைத்து வரும் தாரையை அவளுடைய சிற்றடிகளிலிருந்து அவள் அறிந்தாள். சிட்டுக்கால் என்றே அரண்மனையில் அவளுக்குப் பெயர் என்று அவள் அறிந்திருந்தாள். “சிற்றுணவு, நிலைகொள்ளாமை, சிறகடிப்பு. இவள் என் சிட்டு” என்று காந்தாரி ஒருமுறை சிரித்தபடி சொன்னாள். ஆனால் பிற அரசியர் அச்சொல்லை களியாக்குதலாகவே பயன்படுத்தினர்.

கௌரவர் அரண்மனையை சிறுமியர் மன்று என்றே காளி சொல்வதுண்டு. “மூத்த அன்னை சத்யசேனைக்கே இன்னும் அகவை முதிரவில்லை. மடியில் வறுத்த பயிறை கட்டிவைத்து எவரும் பார்க்காமல் வாயிலிட்டு மெல்கிறார். தசார்ணை ஒருமுறை கீழாடையை இரு கைகளாலும் பற்றியபடி சுழன்றாடியதை கண்டேன். அவர்களின் மருமகள்களை கைக்குழவி கால்கொண்டவர்கள் என்றே சொல்லவேண்டும்.” விருஷாலி சிரித்து “ஆம், அவர்கள் அனைவரிலுமுள்ள அந்த முதிராமை விந்தையானது” என்றாள்.

காளி கரிய வாய் திறந்து நகைத்து “அரண்மனையின் தடித்த சுவர்களுக்குள் காலம் நகர்வதில்லை. காலம் நுழைவது சூழ்ந்திருக்கும் பொருட்களின் மாற்றத்தினூடாக. மொழியின் அலைகளினூடாக. இரண்டும் அங்கு மாற வாய்ப்பில்லை. எனவே மூப்பின்றி சிறுமியரென்றே வாழ்ந்து விண் புகுவார்கள் அவர்கள். அங்கே விண்நுழைந்துள்ள அவர்களின் மூதன்னையரும் மூப்பில்லாதவர்களே. என்றாள். “மூப்பு கொள்பவர்கள் அங்கே சாளரம் வழியே வெளியே நோக்கி அமர்ந்திருப்பவர்கள் மட்டும்தான்.” ஏனென்றறியாமல் நெஞ்சு திடுக்கிட “என்ன பேச்சு… விடு!” என்று கைவீசி அச்சொல்லை விருஷாலி தவிர்த்தாள்.

தாரையின் முகம் அவள் நினைவில் எழவில்லை. எண்ணும்போதெல்லாம் அசலையும் பானுமதியும்தான் வந்துசென்றார்கள். மேலும் அருகே வந்தபோது தாரையின் நடையில் இருந்த சிறிய தாவலை அவள் பார்த்தாள். அரசியாக அத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும்கூட நீள்நடை அவளுக்குப் பழகவில்லை. சுமை கொண்டுசெல்லும் சிற்றூர் பெண்கள் போன்ற அத்தாவல் அவளுக்குள் புன்னகையை எழுப்பியது. மறுகணமே அவள் முகத்தை அருகெனக் கண்டாள். மிகச்சிறிய தாடையும், அழுந்திய கன்னஎலும்புகளும் கொண்ட கூர் முகம். உள்ளங்கையளவே அவள் முகம் இருப்பதை அவள் இருமுறை சொல்லி சிரித்திருக்கிறாள். மெலிந்த உதடுகள், கண்குழிக்குள் மின்னும் மணிகள்.4

வெள்ளெலி என்று சில அரசியர் அவளை சொல்வதுண்டு. சிறுமியருக்குரிய கீச்சுக்குரல். உணர்வுகள் கொந்தளித்து உருமாறிக்கொண்டே இருக்கும். பேசும்போது எவராயினும் எட்டி கைகளை பற்றிக்கொள்ளவும் அக்கையை தன் நெஞ்சின் மேல் வைத்து தலைசரித்து சொல்லாடவும், உணர்வு மீதூறும்போது கட்டிக் கொள்ளவும், தோளில் முகம் புதைக்கவும் அவளால் இயலும். அரசியென்று ஆவது உடலை பிற உடல்களிலிருந்து அயலென்று ஆக்குவதுதான். உடலுக்கு மேல் சித்தத்தின் வேலியொன்றை கட்டிக்கொள்வது அது. அரசியென தன்னை தடுத்துக்கொள்ளாமையால் அவள் அகவைமுதிர்வு கொள்ளக்கூடும். ஆனால் அவர்களில் அவளே என்றும் சிறுமி. தன்னைச் சூழ்ந்து பிறிதொன்றால் அவள் வேலி கட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள். ‘சுவர்களால் மட்டுமல்ல, வானத்தாலும் அரணிட்டுக்கொள்ள இயலும்’ என்ற காளியின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்தாள்.

விகர்ணன் அருகே வந்து தலைவணங்கி “அங்க நாட்டின் அரசியை சந்திக்கும் நற்பொழுதுக்காக தெய்வங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நானும் என் இளையோனும் துணைவியும் தங்களை சந்திக்கும்பொருட்டு அஸ்தினபுரியிலிருந்து வந்திருக்கிறோம். இப்பொழுதை பரிசெனப் பெற்றோம்” என்றான். “நலம் சூழ்க!” என்று அவள் அவனை வாழ்த்தினாள். குண்டாசி தளர்ந்த குரலில் “இத்தருணத்திற்கு என் முன்னோருக்கு நான் கடன்பட்டிருக்கிறேன், அரசி. தங்களை இவ்வாறு ஆலயத்தில் காக்க வைத்ததற்கு பொறுத்தருளவேண்டும்” என்றான். “ஆலயம் இனியோரை காண்பதற்கு உகந்த இடமல்லவா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆலயத்தில் பிறரை தாள்தொடலாகாது என்று நெறி. எனவே உள்ளத்தால் தொடுகிறேன், அரசி” என்றான் குண்டாசி. அவள் புன்னகைத்து “உள்ளத்தால் உன் தலைதொடுகிறேன், இளையோனே” என்றாள்.

தாரை அருகே வந்து வணங்கி “அருள்புரிக, அன்னையே!” என்றாள். அவள் தாரையை இழுத்து தன் தோள்தொட்டு அணைத்துக்கொண்டாள். “எப்படியடி இருக்கிறாய்? அரண்மனை இன்னும் சலிக்கவில்லையா உனக்கு? அண்மையில் மச்சநாடு சென்றாயா?” என்றாள். தலையிலிருந்து ஆடை நழுவி விழ, சிறிய முகத்தை தூக்கி ஒளிரும் கண்களுடன் புன்னகைத்தபடி தாரை “மச்ச நாட்டிற்கு சென்று நோக்குகையில் நான் அறிந்த எதுவும் அங்கில்லை, அரசி. அஸ்தினபுரிக்கு பெண்கொடுத்த குடி என்பதனாலேயே தந்தை பிற மச்சர் குடி அனைத்திற்கும் தலைவராகிவிட்டார். அஸ்தினபுரியின் பொருட்டு அவர் கப்பம் கொள்கிறார். மூன்றடுக்கு மாளிகை கட்டியிருக்கிறார். புரவிகளும் யானைகளும் முற்றத்தில் நின்றிருக்கின்றன. ஆயிரம் அம்பிகள் சர்மாவதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்று என்னிடம் பெருமையுடன் சொன்னார். ஆகவே சென்ற ஆறாண்டுகளாக நான் அங்கு செல்லவில்லை” என்றாள்.

பேசும்போது அவள் புருவங்கள் நெளிவதையும் உடல் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் ஏற்ப குழைவதையும் கண்டு சிரித்து “நன்று, நீ அவ்வாறே இருக்கிறாய். ஆயிரம் அம்பிக்கு தலைவனின் மகளாக மாறவேண்டியதில்லை” என்றாள். “இங்கு தங்களிடம் பேச வருவதாக இவர் சொன்னார். நானும் கிளம்புகிறேன் என்றேன். அதற்கு முறைமை இல்லை என்றார்கள். முறைமையை நான் வந்து சொல்லிக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லி தேரில் பாய்ந்து ஏறிக்கொண்டேன். கைபிடித்து இறக்கிவிட இயலாமல் தவித்தனர். கண்களை மூடி அமர்ந்துகொண்டேன். ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை” என்றாள் தாரை சிரித்துக்கொண்டே.

“உன்னைக் கண்டது நிறைவளிக்கிறது, சிட்டு” என்றாள் விருஷாலி. “என்னை இப்போது பரல் என்கிறார்கள்” என்று தாரை சிரித்தாள். “ஏன்?” என்றாள் விருஷாலி. “அது இளைய யாதவர் இவளைப்பற்றி சொன்னது. அதை இவளே அனைவரிடமும் சொல்லி பரப்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்” என்றான் விகர்ணன். “நல்ல பெயர். பரல் போல் ஒளியுடன் இருக்கிறாய்…” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “பரலைப்பற்றி ஒரு கதை உண்டு. பெரிய மீன்கள் அதை விழுங்க முடியாது. வாய்க்குள் சென்றால் கண்வழியாகவும் செவுள் வழியாகவும் வெளியே வந்துவிடும்” என்றாள் தாரை.

விருஷாலி உரக்கச் சிரித்து “நீ இன்று மாலை என்னுடனேயே தங்கு. தனி அரண்மனையில் அவர்கள் தங்கிக்கொள்ளட்டும்” என்றாள். தாரை “உங்கள் முதுசேடி, அவர் இருக்கிறாரா?” என்றாள் . “காளியை சொல்கிறாயா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம். அவருடன் நான் நிறைய உரையாடியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு சொல்லையும் நாம் அறியாத வேறேதோ கரவிடத்திலிருந்து அவர்கள் எடுக்கிறார்கள் என்று தோன்றும். உண்மையில் அவர்களுடன் ஒரு நாளாவது இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டுதான் வந்தேன்” என்று தாரை சொன்னாள்.

விகர்ணனை நோக்கி அவள் விழி தூக்க அவன் அதை புரிந்துகொண்டு மேலும் தலைவணங்கி “அரசி, தங்கள் பொழுதை நீட்டிக்க நான் விரும்பவில்லை. இது பொது இடம்” என்றான். “சொல்க!” என்றாள் விருஷாலி. “நான் அங்க நாட்டு அரசரிடம் ஒரு சொல் உரைக்கவே வந்தேன். இன்னும் இங்கு இவ்வாறு இருப்பது அவருக்கு உகந்ததல்ல” என்றான் விகர்ணன். “அதை அறியாதவர் யார்?” என்று தலைதாழ்த்தியபடி விருஷாலி கேட்டாள். “இங்கு மைந்தரும் நானும் நாளும் அதை கையறுநிலையில் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். தெய்வங்களிடம் முறையிடுவதன்றி நாங்கள் செய்வது ஏதுமில்லை.”

“அவையில் நிகழ்ந்ததை தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள், அரசி. அங்கே இளைய யாதவரை மூத்தவர் இழிவு செய்துவிட்டார். நீட்டிய கையுடன் அவர் அவை நின்றபோது நீங்களும் நிலமில்லாதவர் அல்லவா, உங்களுக்கென கேளுங்கள் என்றார். அவர் அவையிலிருந்து துயருடன் எழுந்து செல்லும்போது என்னால் இடைநாழிவரைகூட உடன்செல்ல இயலவில்லை. பின்னால் சென்று தயங்கி நின்றேன். தலைசுழன்று அமர்ந்துவிட்டேன். என்னை மஞ்சத்தறைக்கு கொண்டுசென்றனர். மதுவருந்தி மூன்று இரவுகள் எங்கிருக்கிறேன் என்றே தெரியாமல் இருந்தேன்” என்றான் விகர்ணன்.

“நிகழ்ந்தது அறப்பிழை, குலப்பழி பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது என உணர்ந்தேன். ஆனால் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அணுகிய அனைவரிடமும் சினம் கொண்டேன். இவள் உடன் இருந்ததால் மட்டுமே உயிருடன் மீண்டேன்.” அவன் விழிகள் நீர் கொண்டவை என பளபளத்தன. விருஷாலி “ஆம், இவள் உனக்கு இறைக்கொடை” என்றாள். விகர்ணன் “அரசி, எவருக்கும் அங்கு நிகழ்ந்ததன் மெய்ப்பொருள் புரியவில்லை. மீண்டும் ஒரு குலமகள் அரசவை நடுவே சிறுமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள். நம் குலத்து அன்னையின் கற்பை அவை நடுவே இழிவுபடுத்தியபோது உடன் பிறந்தோர் அனைவரும் முன்பு போலவே அதை நோக்கி மூடர் என அவையமர்ந்திருந்தனர். அன்று போலவே பிதாமகரும் ஆசிரியரும் ஊமைப்பாவைகளென ஆயினர்.”

“ஷத்ரிய அவையில் இழிவுபடுத்தப்பட்டது நம் அன்னை மட்டுமல்ல, ஒரு குலமகள். இனி பிறக்கவிருக்கும் அஸ்தினபுரியின் அனைத்துப் பெண்டிரும் அவைச்சிறுமை கொண்டிருக்கின்றனர். இனி எந்த மன்றிலும் எந்த ஆணும் அன்னையையும் துணைவியையும் அவைக்கு வந்து தன் கருப்பைமுளைக்கு புறச்சான்று சொல்க என்று ஆணையிடமுடியும். எந்த மைந்தனையும் தாயைச் சொல்லி அவைவிலக்கு செய்ய முடியும். கீழ்மையை மானுடருக்கு கற்பிக்கவேண்டியதில்லை, அதை அவர்களே நன்கறிவார்கள். அதை செய்யலாகாது என முன்னோர் அளித்த ஆணையை மட்டும் சற்று வேலியுடைத்துவிட்டால் போதும். திரண்டு பெருக்கெடுக்கும் நம் சிறுமதியும் தன்னலமும் பெருவிழைவும்.”

“அந்த அவையில் எனக்கு குரல் இல்லை. அரசி, இதை எங்குதான் நான் சொல்வது? எனக்கிருக்கும் இடம் இன்னமும் நெஞ்சில் அனல் எஞ்சும் அங்கர் அவைதான் என்று இவள் சொன்னாள்.” விருஷாலி ஒன்றும் சொல்லாமல் நிலம் நோக்கி விழிசரித்திருந்தாள். “ஆம், அன்று அவையில் அவரும்தான் கீழ்ச்சொல் எடுத்தார். ஆனால் அதன்பொருட்டு இங்கு எரிந்தழிகிறார். அந்த அனலை நோக்கி பேசவேண்டும் என்றே வந்தேன்” என்றான் விகர்ணன். விருஷாலி தாரையைப் பார்த்து “ஆனால் அவர் என்ன செய்ய முடியும்?” என்றாள். “அரசி, அஸ்தினபுரியின் அரசரிடம் இன்னும் ஒரு சொல் உரைக்கும் இடம் அங்க நாட்டரசருக்கு மட்டுமே உள்ளது. பிதாமகரும், ஆசிரியர்களும், அமைச்சர் விதுரரும் தோற்றுவிட்டனர். அன்னையும் தந்தையும் அகன்றுவிட்டனர். இனி தோழரென்று உரைக்கப்படும் ஒருவர் சொல் மட்டுமே அவர் செவி வரைக்கும் செல்ல முடியும்” என்றாள்.

விருஷாலி “அச்சொல்லை கேட்கும் நிலையில் உள்ளாரா அரசர்?” என்றார். “கலி அவரை கவ்வியுள்ளது என்றார்கள். அவரிலெழுந்து பேசுவது மானுடரை காலடியின் சிற்றெறும்புகளென்றாக்கும் பெருந்தெய்வம் என்று சூதன் இங்கே பாடினான்” என்றாள். தாரை தயங்க விகர்ணன் “அவர் சொல்வதை கேட்பார் என நம்புவதன்றி வேறுவழியில்லை, அரசி” என்றான். குண்டாசி நடுங்கும் உரத்த குரலில் “நான் சொல்கிறேன்” என்றான். “இளையோனே, நீ பேசாதே” என்றான் விகர்ணன். குண்டாசி அவனை கையால் விலக்கி ஓணான் என தலை முந்தி நீள, உதடுகள் துடிக்க “ஏன் தெரியுமா? ஏன் தெரியுமா? மூத்தவர் துரியோதனருள் கூடிய அதே இருளில் ஒரு பகுதி அங்கரிடமும் உள்ளது. ஆம், அதனால்தான்!” என்றான்.

“இளையோனே…” என்றான் விகர்ணன். விருஷாலி அவனை கையமர்த்தி “அவன் சொல்லட்டும்” என்றாள். “நான், நான், நான்…” என குண்டாசி திக்கினான். “நான் சொல்வது அதனால்தான். அவ்விருளால் அங்கர் மேலும் அரசருக்கு அணுக்கமாக இருக்க முடியும். ஒரு சொல்லேனும் அவர் செவியில் போட முடியும். ஏனென்றால் ஏனென்றால் ஏனென்றால் நாகம் நாகம் நாகம்…” என்றான். நாத்தடுமாற கைகளை வீசி “ஏனென்றால் கருநாகத்தை அரசநாகமே ஆளமுடியும். வாசுகியின் நஞ்சை முறிக்க சேடநஞ்சு வேண்டும். அதன் பொருட்டே வந்தோம்” என்றபின் “நான் சொல்வது என்னவென்றால்…” என்றான்.

“என்ன சொல்கிறாய்?” என்று விகர்ணன் குண்டாசியின் தோளை பற்றினான். “நான் மது அருந்துவதே என் நாவில் எழுவதை சொல்வதன் பொருட்டுதான். இப்போதுகூட ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டுதான் வந்திருக்கிறேன். அந்தத் தெய்வம் துணையில்லாமல் என்னால் உளமோட்ட முடியாது” என்று குண்டாசி சொன்னான். “ஏனென்றால் நான் ஒரு சிறிய நாகம்… நஞ்சற்ற புழு போன்ற நாகம். தலைதூக்கமுடியாத உரகம்.” விகர்ணன் சினத்துடன் “போதும்” என்றான். அவன் “ஆம், அவ்வளவுதான் நான் சொல்லவருவது” என்றான். “இனி நீ வாய் திறக்கவேண்டாம். மூத்தவரிடம் நானே பேசிக்கொள்கிறேன். அரசி உடனிருப்பார்” என்றான் விகர்ணன்.

விருஷாலி “நான் அவரிடம் சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை. நாங்கள் இருவரும் அவரிடமிருந்து நெடுந்தூரம் அகன்றிருக்கிறோம். அதற்கு இங்குள்ள சடங்கையும் முறைமையையும் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால் அதை நாங்கள் பயன்படுத்தி எங்கள் கரைகளுக்கு ஒதுங்கிக்கொண்டோம் என்பதே உண்மை” என்றாள். “எங்களுக்கென ஒரு தருணத்தை உருவாக்கி அளிப்பதாக அமைச்சர் ஹரிதர் கூறியிருக்கிறார் நாங்கள் அவரை சந்திக்கையில் நீங்களும் உடன் இருக்கவேண்டும். அங்கு நிகழ்ந்தனவற்றை இன்னும் முழுமையான வடிவில் அங்கர் இன்னும் அறிந்திருக்க மாட்டார். அவற்றை நாம் சொன்னாலே போதும்” என்றான் விகர்ணன். “யாதவ அரசி சிறுமை செய்யப்பட்டதறிந்தால் அவருள் வாழும் நாகம் எழும்” என்று குண்டாசி சொன்னான். விருஷாலி அவனைப் பார்த்ததும் விழி திருப்பிக்கொண்டான். விகர்ணன் “ஏன்?” என்றான். தாரை அவனிடம் விழி காட்டி அடக்கினாள்.

விகர்ணன் “இப்போதுகூட அஸ்தினபுரியில் அறம்திகழச்செய்ய வாய்ப்புள்ளது, அரசி. அரசரிடம் அங்கர் வந்தமர்ந்து பேசட்டும். அரசர் ஒப்பவில்லை என்றால் அஸ்தினபுரிக்கு வந்து குழுமியிருக்கும் வைதிகர்களிடம் அறமுரைக்கட்டும். அஸ்தினபுரியில் போரெழுகைக்காக புருஷமேத வேள்வி நிகழ்த்துவதென முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. வேள்விச்சாலையின் சொல்சூழ்கையின்போது அனைத்து தரப்புகளும் ஒலிக்க இடமளித்தாகவேண்டும். அதில் இளைய யாதவர் வந்து அமரவிருப்பதாக பேசப்படுகிறது. அந்த அவையில் அங்கநாட்டரசர் வந்து தன் உள்ளத்தை பேசவேண்டும்” என்றான் விகர்ணன்.

“வேள்வியன்னத்தை பகிர்ந்து உண்டபின்னரே போருக்கென வாள்தூக்கி வஞ்சினம் உரைப்பார்கள். அந்த அன்னத்தில் ஒரு வாயேனும் அங்கர் உண்டாக வேண்டும். அப்போது மட்டுமே அவர் ஷத்ரியர் என்று வைதிக அவையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார். அதன்பொருட்டும் அவர் அஸ்தினபுரிக்கு வரவேண்டும்” என அவன் தொடர்ந்தான் “அவரை அவையமரச்செய்ய மாதுலர் சகுனியும் கணிகரும் மறுக்கலாம். ஷத்ரியர் எதிர்க்கலாம். ஆனால் அதை அரசரிடம் அங்கர் கோரிப்பெறவேண்டும். வைதிகர் அவையில் அன்னை பொருட்டு ஒரு சொல்லையேனும் அங்கர் கூறவேண்டும்.”

‘ஆம், வில்லேந்தத் தெரிந்தவன் நாவில் சொற்களும் கூர்கொள்ளும்” என்றான் குண்டாசி. விகர்ணன் “இப்போரை தடுக்கமுடியவில்லை என்றால் ஒரு சொல்லையேனும் வைதிகர் நாவிலிருந்து அங்கர் கேட்டுப்பெறவேண்டும், அரசி” என்றான். “இப்போர் அரசர்களுக்கு எதிரானதே ஒழிய அரச மைந்தர்களுக்கு எதிரானதல்ல, பெண்டிருக்கு எதிரானது அல்ல. அவை நடுவே குலமகள் இழிவுசெய்யப்பட்டதைச் சுட்டி வைதிகர்களை உளம்குன்றச் செய்தால் அதை நிகர்செய்யும்பொருட்டு இந்தச் சொல்லை அவர்கள் அளிப்பார்கள். எங்கள் மைந்தர் உயிருக்கான உறுதியையாவது அஸ்தினபுரியின் அரசரிடமிருந்து அங்கர் பெற்று எங்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். இனி நாங்கள் மன்றாடுவதற்கு பிறிதொரு இடமில்லை.”

விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டாள். விகர்ணன் விசைதாழ்ந்து தளர்ந்த குரலில் “அரசி, போருக்கென சில நெறிகளை வேதமரபு வகுத்துள்ளது அந்தணரும், ஆநிரைகளும், கற்பரசியரும், இளமைந்தரும், விளைவயல்களும் பேணப்பட வேண்டும். நீர்நிலைகளும் சாலைகளும் அழிக்கப்படலாகாது. இளமைந்தரென்பதில் எங்கள் மைந்தரும் அடக்கமென்று அந்தணர் அவையில் அங்கநாட்டு அரசர் சொல்லவேண்டும். இத்தருணத்தில் இனி நாங்கள் எதிர்பார்ப்பதற்கு பிறிதொன்றுமில்லை” என்றான். குண்டாசி “யாதவ அரசிக்கு இழைக்கப்பட்ட சிறுமைக்கு நிகர்மாற்றாக இந்தக் கொடையை அவர்களிடமிருந்து அங்கர் கேட்டுப்பெறவேண்டும்” என்றான். விகர்ணன் அவனை நோக்கி பல்லை கடித்தான்.

விருஷாலி “அவரை எவ்வண்ணம் சந்திக்கவிருக்கிறோம் எனத் தெரியவில்லை. இங்கே ஆலயத்தில் சந்திப்பதில் மட்டுமே முறைமைத்தடையென ஏதுமில்லை” என்றாள். தாரை “அதை நான் ஹரிதரிடம் பேசிக்கொள்கிறேன்” என்றாள். குண்டாசி “என்னுள் மது இறங்கத் தொடங்குகிறது. நான் நிகர்நிலை அடைந்தால் தீயவனாக ஆகிவிடுகிறேன் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு” என நகைத்தான். அவன் வாயில் பற்கள் பெரும்பாலும் உதிர்ந்திருந்தமையால் சிரித்தபோது அது குகைபோல திறந்து மூடியபோது அழுந்தி மூக்கு தொங்குவது போலத் தெரிந்தது. “உடனே மது அருந்தியாகவேண்டும்… நல்லூழாக தேரிலும் சிறிது மது வைத்திருக்க பாகனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்” என்றான்.

‘அரசவைகளில் நீ சொல்லெடுக்கவேண்டியதில்லை, இளையோனே” என்றான் விகர்ணன். “நான் நாகம். நாநீட்டலாகாது என்று என்னிடம் சொல்லவேண்டியதில்லை. மாநாகம் விரும்பினால் என்னை உண்ணட்டும். அதன் வயிற்றுக்குள் வாழ்கிறேன்” என்றான் குண்டாசி. சீறும் ஒலியெழச் சிரித்து “நான் வந்ததே அவரிடம் சில கேள்விகளை கேட்கவேண்டும் என்றுதான். அன்று கேட்டிருக்கவேண்டும். எப்போது? எப்போது?” கையை காற்றில் நிறுத்தி “பாஞ்சாலத்தரசி அவைச்சிறுமை செய்யப்பட்டபோது. அன்று அன்று அன்று கேட்டிருக்கவேண்டும். அன்று நான் மதுவருந்தி படுத்துவிட்டேன். என்னை அறையிலிட்டு பூட்டிவிட்டனர். நான் எழுந்தபோது அங்கர் சம்பாபுரிக்கு கிளம்பிவிட்டார் என்றனர்.”

அவன் முகம் சிவந்து கண்கள் வெறித்தன. “அன்று கேட்டிருந்தால் இவ்வினா இத்தனை நஞ்சு கொண்டிருக்காது. இன்று இது என் உடலெங்கும் பரவி வளர்ந்திருக்கிறது. அன்று அன்று…” அவன் விருஷாலியின் அருகே தன் முகத்தை கொண்டுவந்தான். தாடியில்லையேல் அது வெறும் மண்டையோடு என அவளுக்குத் தோன்றியது. “அன்று கேட்டிருந்தால் அழுதிருப்பேன். இன்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்பேன். ஐவருக்கும் பத்தினி அவள் என்றால் இவள் யார் அங்கரே என்று. அங்கு பழிகொண்டால் இங்கு நிகர்செய்யவேண்டும் கருநாகரே என்று. ஹெஹெஹேஹெ.” அவன் சிரித்து இருமினான்.

விகர்ணன் “போதும்” என்றான். “ஆம், போதும். ஆனால் நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?” என்றான் குண்டாசி. “நீ ஒன்றும் சொல்லவேண்டியதில்லை. செல்க!” என்றான் விகர்ணன். “சம்படை என்ற ஒருத்தி. அவளும் அன்னைதான். அவள் உருகி உருகி செத்தாள். அவள் பாலைநிலத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு சாளரத்தினூடாக… ஆனால்” அவன் கைகளை காற்றில் அசைத்தான். “அவளுக்கு மது தேவையாக இருக்கவில்லை. குருதி நொதித்துப் புளிக்குமென்றால் அதுவே மதுவென உடல்நிறைக்கும். அவர்களுக்கு மது தேவையில்லை.”

விகர்ணன் கையசைக்க அருகே வந்த காவலனிடம் “அரசரை தேருக்கு அழைத்துச்செல்க!” என்றான். “தேரிலேறுவதற்கு முன் ஒரு சொல். அதாவது நான் அங்கரிடம் கேட்கவேண்டியது. குருதி நஞ்சாகவேண்டுமென்றால் அதை உறைகுத்த முதற்துளி நம்முள் இருக்கவேண்டும் அல்லவா? அங்கரே, அழகரே, வில்லவரே, முதற்துளி நஞ்சு எங்குள்ளது? உங்கள் குருதிபுளிக்கும் அந்த முதற்துளி…” அவன் மேலாடையை சீரமைத்து “நான் என்ன சொன்னேன்?” என்றான். “செல்க, தேரில் மது உள்ளது” என்றான் விகர்ணன். “ஆம், என் உடலில் மது குறைகிறது. அதனால்தான் உளறத் தொடங்குகிறேன்… செல்வோம்” என்ற குண்டாசி காவலன் தோளைப்பற்றியபடி நடந்தான்.

கூன்விழுந்த உடலும் தொங்கியாடும் கைகளுமாக அவன் செல்வதை விகர்ணன் நோக்கி நின்றபின் பெருமூச்சுடன் “பொறுத்தருள்க, அரசி” என்றான். “அவர் அங்கநாட்டரசரை சந்தித்துவிடக்கூடாது. அதை கருத்தில்கொள்க! இந்நச்சுச்சொற்களை அவரிடம் சொல்லிவிடக்கூடும்” என்றாள் தாரை. “சந்தித்தாலும் ஒன்றுமில்லையடி. அவர் இவரிடமிருந்து விரும்புவதே இத்தகைய முட்களைத்தான் என நினைக்கிறேன்” என்றாள் விருஷாலி.

bl-e1513402911361அவர்கள் ஆலயத்தைவிட்டு வெளியே வந்தபோது அங்கு நின்றிருந்த ஹரிதர் தலைவணங்கி “தங்களுக்குரிய தேர்கள் ஒருங்கியுள்ளன, அரசே” என்று விகர்ணனிடம் சொன்னார். விருஷாலி “இவள் என்னுடன் வரட்டும்…” என்றாள். தாரை “ஆம், நான் அரசியுடன் சென்று தங்குகிறேன். என்னை அங்கே வந்து சந்தியுங்கள். என் திட்டத்தை சொல்கிறேன்” என்றாள். ஹரிதர் “முறைமைப்படி..” என்று சொல்லத் தொடங்க “முறைமையா? நான் மச்சர்குடிப்பெண். எங்கள் முறைமைகள் வேறு” என்றாள் தாரை. ஹரிதர் புன்னகைத்து மீண்டும் தலைவணங்கினார்.

அவர்கள் தேர்களில் ஏறிக்கொண்டனர். விகர்ணனும் குண்டாசியும் ஊர்ந்த தேர் முன்னால் செல்ல தொடர்ந்து விருஷாலி தாரையுடன் ஏறிக்கொண்ட அரசத்தேர் சென்றது. “அருகே மூன்றாவது பெருந்தெருவில்தான் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட மாளிகை, அரசி. அரசர்கள் வந்தால் தங்குவதற்காக கட்டப்பட்டது. அரக்குமணம் மாறாதது” என்றாள் தாரை. விருஷாலி வெளியே நோக்கி “கொம்பொலியா?” என்றாள். தாரை “எங்கே?” என்றாள். “இளவரசர்களுக்குரியது!” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “இந்தப்பொழுதில் அவர்கள் இங்கு வர வாய்ப்பே இல்லையே?” தாரை “ஒருவேளை எங்களைப் பார்க்கவென்று வரக்கூடும்” என்றாள். “இங்கு எவரும் முறைமைகளை மீறுவதில்லை” என்றாள் விருஷாலி.

புரவியில் காவலர்தலைவன் அவளை நோக்கி வந்து தேர் அருகே விரைவழிந்தான். “என்ன?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசி, பட்டத்து இளவரசர் வந்துகொண்டிருக்கிறார். வேட்டைக்குச் சென்றவர் இங்கு அஸ்தினபுரியின் இளைய அரசர்கள் வந்திருப்பதை அறிந்து வழிதிரும்பினார்.” அவள் விழிகளை நோக்கியபின் “ஆம், சிறு முறைமை மீறல். ஆனால் அவர் அதற்கு முடிவெடுத்திருக்கிறார்” என்றான். விருஷாலி தெருவின் முகப்பில் கரிய குதிரையில் அறிவுப்புக் கொம்பை ஊதியபடி முதற்காவலன் வருவதை கண்டாள். பின்னர் வளைவுதிரும்பி ஏழு புரவிகள் வந்தன. வெண்புரவியில் வெண்ணிற ஆடையும் தலையணியும் வெள்ளி அணிகளுமாக விருஷசேனன் அமர்ந்திருந்தான்.

முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த தேர் நிற்பதற்குள் அதிலிருந்து குண்டாசி பாய்ந்து தெருப்புழுதியில் வீசப்பட்டதுபோல விழுந்தான். மேலாடை நழுவ கையூன்றி எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து உடல் நடுங்க நின்றான். கைகளை தலைக்குமேல் கூப்பி “மூத்தவரே, அங்கரே” என்று கூவினான். “அஸ்தினபுரியில் கதிரவன் துணைவர அன்று நுழைந்த அதே கோலம்! ஆம், நீங்கள் என்றுமிருப்பவர். காலத்தை ஆக்கி விளையாடும் நாளவன் நீங்கள்!” என்றான். கைகள் பதற திரும்பி தேரிலிருந்து இறங்கிய விகர்ணனை நோக்கி “நோக்குக, அந்தச் செம்பொன்கவசம்! மணிக்குண்டலம்! அதே கதிரெழு பேரழகு!” என்றபின் “எந்தையே! எந்தையே!” என்று அழுதபடி ஓடினான்.

குண்டாசி தலைக்குமேல் கைகூப்பியபடி தடுமாறி திசைகுலைந்த கால்களுடன் ஓடிச்சென்று புரவியிலிருந்து இறங்கிய விருஷசேனனின் கால்களில் குப்புற விழுந்தான். அவனைத்தொடர்ந்து ஹரிதரும் சிற்றமைச்சர்களும் ஓடி வந்து தயங்கி நின்றனர். “அரசே!” பதறியபடி விருஷசேனன் குனிந்து அவனை தூக்கிக்கொள்ள குண்டாசி விருஷசேனனின் மார்பில் முகம் பதித்து கைகளைக் கூப்பியபடி நரைத்த தாடி அசைய விம்மி அழுதான். விகர்ணன் கைகூப்பியபடி விருஷசேனனை அணுகினான். தாரை கண்களில் பளபளப்புடன் அதை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். விருஷாலி “நாம் செல்வோம்” என்றாள்.

வெண்முரசு வாசிப்பு – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 59

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 4

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியிலிருந்து விகர்ணனும் அவன் துணைவி தாரையும் உடன்பிறந்தான் குண்டாசியுடன் சம்பாபுரிக்கு வந்திருக்கும் செய்தியை முன்புலரியில் கதிரவன் ஆலயத்திற்கு செல்லும்போதுதான் விருஷாலி அறிந்தாள். தேரில் செல்லும்போதுதான் அணுக்கச்சேடி ஒவ்வொரு செய்தியாக அவளிடம் சொல்வது வழக்கம். சூழ்ந்தமைந்த அன்னையரை வழிபட்டு, கதிர்முகம் எழுகையில் தாமரை மலர்களை படைத்து நாளவனை வணங்கும்பொருட்டு அவள் உள்முற்றத்தில் இறங்குகையில் அவளைக் காத்து ஹரிதர் நின்றிருந்தார். உடன் துணையமைச்சர் துங்கரும் இருந்தார்.

“இன்று ஏன் அமைச்சர் ஆலயத்திற்கு வந்துள்ளார்?” என்றாள். சேடி “ஏதேனும் தனி வழிபாடாக இருக்கும், அரசி” என்றாள். “அவர்கள் முன்புலரியிலேயே எரிகடன் ஓம்பவேண்டிய பொறுப்புள்ளவர்களல்லவா?” என்றாள். “ஆம், இங்கு வருவதென்றால் அதற்கு முன்னரே அதை முடித்திருப்பார்” என்றாள் சேடி. கைகூப்பி அருகணைந்து முகமனுரைத்த ஹரிதரை உளத்திலெழுந்த குழப்பம் முகத்தில் தெரியாமல் நோக்கி மறுமுகமன் உரைத்து அவள் நின்றாள். “ஆதவனை வணங்கி மீள்க அரசி, நான் காத்திருக்கிறேன்” என்றார் ஹரிதர்.

ஆலயத்தில் நுழைந்தபின் எண்ணங்களை முற்றொதுக்கி விழிகளில் மட்டும் சித்தத்தை நிறுத்தி வழிபட அவள் கற்றிருந்தாள். முதற்கதிர் எழும் பொழுதில் நாளவன் ஆலயத்தில் பிறிதெங்குமிலாத மெல்லிய பொன்னிறம் ஒன்று உருவாகும். செந்நிறக் கற்களால் கட்டப்பட்ட ஆலயத்தின் அனைத்துத் தூண்களும் பொன் என மின்னத் தொடங்கும். வானிலிருந்து தொங்கும் செவிக்குழைபோல ஆலயத்தின் தலைக்கோபுரம் ஒளிகொள்ளும். ஒவ்வொன்றும் உருமாறி பொன்னென்றாகும். அக்கணம் அவள் வாழ்வின் நாளென்றும் தொடரும் அனைத்து செயல்களுக்கும் பொருள் கூட்டுவது. ‘பொன் எனப் பிறந்து வெள்ளியென ஒளிர்ந்து, பொருளென்றாகி பயனென்று கனியும் பருப்பொருட்களால் ஆனது இப்புவி’ என்று முன்பு அவளுடன் வந்த விறலி ஒருமுறை பாடினாள்.

பதினான்கு ஆண்டுகளாக அந்த வரி இயல்பாக உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து வராமல் நாளவன் ஆலயத்தில் அவள் இருந்ததே இல்லை. தூண்களிலும் மேலே தாங்குவளைவுகளிலும் செதுக்கப்பட்டிருந்த கல்மலர்கள் அவ்வொளியில் இதழ்மென்மை கொள்கின்றன. காற்றடிக்கையில் நெகிழ்ந்தசையுமோ என விழிமாயம் கூட்டுகின்றன. அருகணைந்தால் நறுமணம் கொள்ளுமோ என எண்ணி உளமெழச்செய்கின்றன. ஒவ்வொரு முறை பார்க்கையிலும் அவ்விந்தையால் அவள் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நின்றிருப்பாள். “கதிர் தொட்டு மலைகள் மலரடுக்குகளாக ஆவதைக்காண நீங்கள் இமயமலைக்கு ஒருமுறை செல்ல வேண்டும், அரசி” என்றாள் முதுசேடி காளி ஒருமுறை. “இளநீலத் தாமரை மலரொன்றுக்குள் நாம் நின்றிருப்பதுபோலிருக்கும். மலையடுக்குகள் செந்தாமரை என எழுந்து பொற்றாமரை என பொலிந்து கண்நிறைப்பதை அங்கு காணலாம்.”

“கண்ணுக்கு காட்சிகளை மட்டுமே தெய்வங்கள் அளித்துள்ளன என்பது ஓர் எளிய உலகியல் அறிதல் மட்டுமே. காட்சி மயக்கங்களே இப்புவியில் காட்சிகளைவிட மிகுதி. இங்கு வாழ்வதற்கும் பெருகுவதற்கும் போரிடுவதற்கும் மட்டுமே காட்சிகள் நமக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ளவற்றுக்கு அப்பால் சென்று அறியவேண்டியன அனைத்தும் காட்சிமயக்கங்களாகவே நம்மை சூழ்ந்துள்ளன” என்றாள் காளி. “அரசி, காட்சி மயக்கம் ஒரு மறுமெய்மை. இங்குள்ள பொருட்கள் ஒவ்வொன்றும் நாற்களத்தில் வைக்கப்பட்ட புரவியும் யானையும் படைவீரனும் அரசனும் அரசியும்போல இவற்றுக்குமேல் ஒன்றைச் சுட்டி நிற்கும் சிறுகருக்கள். இப்புவியின் பருப்பொருட்பெருக்கே பிறிதொன்றை சொல்லும் பொருட்டு வைக்கப்பட்ட குறிகள்தான். இது இறைச்சிப் பொருள் தாங்கி நிற்கும் பெருங்காவியம். இங்குள அனைத்தும் இங்குறைந்து அங்கும் ஆகி எங்குமென நிற்கும் ஒன்றைக் காட்டும் பொருட்டே இவ்வாறு உருக்கொண்டு விழிமுன் இலங்குகின்றன.”

“இவை இவை என விழிதொட்டு வடிவம் வகுத்து, பெயரிட்டு பொருள் ஏற்றி, பயன் கற்பித்து நாம் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தெடுத்து சித்தத்தில் அடுக்கிக்கொள்கிறோம். ஒன்று பிறிதை நமக்குரிய பயன் பொருட்டே சந்தித்து இணைகிறது. நம்மை மீறி இங்குள ஒன்று தான் பிறிதொன்றென மயங்கும் தருணத்தில் நாம் இழப்பது சித்தம் கொண்டுள்ள அப்பகுப்பையே. ஒன்று பிறிதொன்றாகும் எனில் அனைத்தும் ஒன்றென்றாகும். ஒவ்வொன்றையும் இணைத்து அனைத்துமென்றாகும். விழிமயக்குகள் நம்மை மேலும் அதை அணுகவே வைக்கும்.”

“விழிமயக்கென்பது முழுதறிவுக்குச் செல்வதற்கான பாதை. விழிமயக்கு கவிதையிலெழும் சொல்மயக்குபோல் சொல்லப்படாத பொருள் வெளி நோக்கி நம்மை இழுத்துச் செல்வது. சொல்லப்படாத ஒன்று சொல்லப்பட்ட அனைத்திலும் எஞ்சுவது, பலவென்றான அனைத்திலும் ஒன்றென்றாகி நிற்பது. ஏனெனில் அறியும் ஒன்றென நிற்குமளவுக்கு அது சிறிதல்ல. உணரும் வெளியென விரியவே அதனால் இயலும்.” காளியின் சொற்களில் இருந்து அவள் சித்தம் விடுதலைகொள்வதேயில்லை.

கருவறைக்குள் எழுந்து ஓங்கி நின்ற சூரியனின் கல்சிற்பத்தை ஒவ்வொரு நாளும் கால் தொட்டு தலைவரை என நூற்றெட்டு முறை விழியுருகி நோக்கி உயிர் அளித்து உளம் நிரப்பிக்கொண்டாள். அதன் கரிய பெருந்தோள்களை, இரு பலகை மணிமார்பை, சிற்றிடையை, வலுத்தொடைகளை, முழங்கால் மூட்டுகளை, பதிந்த பாதங்களை பார்க்கும்தோறும் கிளர்ந்தெழும் ஒன்றினால் மீளமீள அவள் தன்னை கண்டடைந்துகொண்டிருந்தாள்.

வெயில் வெள்ளி கொள்ளத் தொடங்குகையில்தான் அவள் வெளியே வந்தாள். அப்போது வாயிலுக்கு அருகே ஹரிதர் நின்றார். அவள் அணுகியதும் தலை வணங்கினார் . “தங்களை சந்திக்கும்பொருட்டே இங்கு காத்து நின்றேன், அரசி” என்றார். அவர் நின்றிருப்பதை அப்போதுதான் நினைவுகூர்ந்தவள் என அவள் மீண்டும் வியப்பும் தடுமாற்றமும் கொண்டாள். “ஆம், காலையிலேயே இங்கு தங்களை பார்த்தேன்” என்றாள். “தாங்கள் இத்தனைபொழுது இங்கு வழிபடுவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது, அரசி” என்று ஹரிதர் சொன்னார். “பொறுத்தருள்க, அமைச்சரே! இந்தப்பொழுதே என் வாழ்வில் நிறைவு தருவதாக உள்ளது” என்றாள். “ஆம், இந்நகரை ஆளும் முதன்மைத்தெய்வம் கதிரோன். அனலினூடாக நாங்கள் முதலில் அவியளிப்பதும் அவனுக்கே” என்றார். அவள் அவர் மேலே சொல்வதற்காக காத்து நின்றாள்.

ஹரிதர் இயல்பான குரலில் “அஸ்தினபுரியிலிருந்து இளைய கௌரவர்கள் விகர்ணனும் குண்டாசியும் நேற்று பின்னிரவில் நகர்புகுந்தார்கள். அவர்கள் தங்களை சந்திக்க விழைகிறார்கள்.. அவர்களுடன் விகர்ணனின் துணைவி தாரையும் வந்துள்ளார்” என்றார். விருஷாலி “அரசியர் பிறநாடு செல்வதற்குரிய முறைமைகள் பல உள்ளன. முன்னரே முறைப்படி அறிவிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் அல்லவா?” என்றாள். “ஆம், ஆனால் இளைய அரசி முறைமைகளை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு புகழ்பெற்றவர்” என்று ஹரிதர் சொன்னார். “அத்துடன் அவர் தன் கணவருடன் வந்திருப்பதனால் அதை பெரிய முறைமீறல் என்று கொள்ள மாட்டார்கள்.”

“நான் அவர்களை எங்கு சந்திப்பது?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசமுறைப்படி சந்திப்பதென்றால் நான் அவைக்கு வரவேண்டும். அஸ்தினபுரியின் சிற்றரசர், சிற்றரசியாக அவர்கள் வந்திருப்பதனால் தாங்கள் முறைப்படி அவைமாளிகையில்தான் சந்திக்கவேண்டும். ஆனால் இச்சந்திப்பு தங்கள் மைந்தர்களுக்கு பின்னர் தெரிவிக்கப்பட்டால் போதும் என அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். புலரியிலேயே தங்களை சந்தித்து உரையாடிவிட்டு மைந்தரையும் அரசரையும் சந்திக்கவேண்டுமென்று விகர்ணர் சொன்னார்” என்றார் ஹரிதர். “சொல்லுங்கள்” என்றாள் விருஷாலி. “முறைப்படி தாங்கள் இன்று வேறெங்கும் செல்வதற்கு நெறியில்லை. ஆனால் இந்த ஆலயத்திற்கு வருவது அன்றாட வழக்கம். தாங்கள் சற்று நேரம் இங்கேயே பொறுத்திருக்கமுடியுமென்றால் அவர்களை இங்கு வரச்சொல்வேன்.”

விருஷாலி “ஆம், நின்றிருக்கிறேன்” என்றாள். “இந்தச் சுற்றுவட்டப்பாதையின் எல்லையில் துங்கையன்னையின் ஆலய முகப்பில் உள்ள மண்டபம் சற்று பெரிது. அங்கு நீங்கள் அவர்களைச்சந்திக்கலாம்” என்றார் ஹரிதர். “நன்று, வரச்சொல்க!” என்றபின் அவள் திரும்பி சேடியிடம் “நம்முடன் வந்த காவலரிடம் நான் அகத்தளம் திரும்ப சற்று பொழுதாகும் என்று சொல்லி அனுப்பிவிடு” என்றாள். ஹரிதர் “அவர்கள் மிக அருகேதான் தங்கியிருக்கிறார்கள். காலையிலேயே எழுந்து நீராடி ஆடையணிந்து சித்தமாக இருக்கிறார்கள். தாங்கள் மண்டபத்தில் காத்திருக்கலாம். காலை உணவாக இங்கு படைத்த அப்பங்களையும் பழங்களையும் உண்ணுங்கள். உண்டு முடிப்பதற்குள் அவர்கள் இங்கு வந்துவிடுவார்கள்” என்றார்.

bl-e1513402911361விகர்ணனின் முகத்தை நினைவிலிருந்து மீட்டெடுக்க விருஷாலியால் இயலவில்லை. அவனைப் பார்த்த நினைவு எழுந்ததே ஒழிய முகமென்று எழுந்தது துரியோதனனின் தோற்றம்தான். கௌரவர்கள் அனைவரும் ஒருவரே என்றும் ஒற்றைப்பெருக்கின் அலைகளே என்றும் எப்போதும் அவளுக்கு தோன்றியிருந்தது. அவளால் துச்சாதனனையும் துர்முகனையும் துச்சலனையும் தனித்து அறிய முடிந்ததில்லை. உண்மையில் அவ்வெண்ணம் விறலியராலும் சூதராலும் பாடிப் பாடி நிறுவப்பட்டது என்றும் தோன்றியது. அதை ஒரு முறை சொல்ல கர்ணன் சிரித்தபடி “ஆம், அவர்கள் ஓருடலும் ஓருள்ளமும் மட்டுமல்ல. ஆன்மா ஒன்றென்றே கொண்டவர்கள்” என்றான். “அவர்களின் துணைவியருக்குக்கூடவா?” என்று அவள் கேட்டாள். “அவர்களிடம் இருக்கும் கீழ்மையை மட்டும் ஒருவேளை துணைவியருக்கு காட்டுகிறார்களோ? கீழ்மை ஒவ்வொருவரிலும் ஒன்று” என்று கர்ணன் சொன்னான்.

ஆனால் குண்டாசி மட்டும் அவர்களில் தனித்து தெரிந்தான். அவனை கௌரவ நிரையைச் சார்ந்தவன் என்று ஒருபோதும் அவளால் எண்ண முடிந்ததில்லை. நீண்ட நாள் மதுப்பழக்கத்தால் மெலிந்து, தோள்கள் கூன் விழுந்து முன்வளைந்தமையால் புயம் மெலிந்த கைகள் தொங்கி ஆட, அதிர்ந்துகொண்டிருக்கும் விரல்களும் வெளுத்து கருத்த உதடுகளும் பல்லுதிர்ந்த வாயும் ஒட்டிய கன்னங்களுக்கு மேல் குழிக்குள் சிவந்து கலங்கிய கண்களுமாக நடந்துவரும் குண்டாசி அயல் நிலத்திலிருந்து வந்து நகர் நடுவே திகைத்து நிற்கும் காட்டு மனிதனின் மெய்ப்பாட்டை எப்போதும் கொண்டிருந்தான். “என்ன ஆயிற்று அவனுக்கு?” என்று கர்ணனிடம் கேட்டபோது “நன்றென ஒன்று நிகழ்ந்தது. அதை பற்றி மேலேற அவனால் இயலவில்லை. நிலைக்காத ஊசல்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “என்ன அது?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்க “அதற்கப்பால் அதைப்பற்றி எதுவும் சொல்ல இயலாது” என்றான்.

குண்டாசி அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையிலிருக்கையில் அவ்வப்போது கர்ணனை பார்க்க வருவான். ஒவ்வொரு முறையும் அவளைப் பார்த்ததும் வணங்கி முகமன் உரைப்பான். அவன் முதல் நோக்கில் அவளில் ஒவ்வாமையை எழுப்ப அவள் தயங்கி முகம் சுளித்து நோக்கு விலக்கி நிற்பாள். அத்தருணத்தை எப்போதும் ஓர் இளிவரல் நடிப்பென மாற்றிக்கொள்ள அவனால் இயன்றது. கைகளை தலைக்குமேல் கூப்பி “அன்னையே, அடிபணிகிறேன்” என்று கூவுவான். வாய்பொத்தி உடல் வளைத்து நின்று “தங்களை சந்திக்கும் பேறு பெற்றேன்” என்பான். ஒருமுறை மண்டியிட்டு நிலத்தில் விழுந்து தரையில் தலை வைத்து “தங்கள் அடி என் தலைமேல் படுகையில் மீட்பு பெறுவேன், அன்னையே” என்றான். ஒருமுறை அஞ்சி அருகே நின்ற தூணில் பற்றி ஏற முயன்றான்.

அவன் தன்னை நகையாடுகிறான் என்றே அப்போது அவளுக்கு தோன்றியது. ஒருமுறை அதை காளியிடம் சொன்னபோது “அல்ல அரசி, களிமகன்களின் உள்ளம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்கள் பித்தர்களையும் மந்தர்களையும்போல பிறமானுடருடன் தங்களை சேர்த்துக்கொள்ள எப்போதும் முயல்கிறார்கள். தங்களை விலக்கிவிட வேண்டாம் என்றுதான் அவர்கள் ஒவ்வொரு செயலிலும் மன்றாடுகிறார்கள். ஆனால் இரக்கமின்றி உலகம் அவர்களை விலக்கிக்கொண்டும் இருக்கிறது. அத்தருணத்தை வெல்லும் பொருட்டு பேரன்பை காட்டுகிறார்கள், நெகிழ்கிறார்கள், பணிகிறார்கள். அதற்கும் அப்பால் சென்று தங்களை அவைக்கோமாளிகளாக ஆக்கிக்கொண்டு நம்மை நகைக்க வைக்கிறார்கள். அதனூடாக நம்முடன் அவர்கள் தொடர்பு கொள்கிறார்கள்” என்றாள்.

குண்டாசி கர்ணனின் அவைக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொரு முறையும் முன்பு நிகழாத ஒன்றை நிகழ்த்துவான். கைகூப்பியபடி கால்களில் விழுவதுண்டு, அறை மூலையில் சென்றமர்ந்து விசும்பி அழுவதுண்டு, ஓலையையோ கணையாழியையோ எடுத்து உரத்த குரலில் கூவியபடி அவன் முன் வீசுவதுண்டு. ஒருமுறை அவன் பின்னால் நின்று கர்ணனின் தோள்களைத் தழுவி முத்தமிடுவதை அவள் கண்டாள். மடியில் தலை வைத்து அமர்ந்து கண்ணீர் விடுவதை கண்டிருக்கிறாள். ஒருமுறை அருகறையில் அவள் இருக்கையில் உரத்த குரலில் அழுகை ஓசையைக்கேட்டு கதவு திறந்து உள்ளே சென்றாள். குண்டாசி தரையில் கர்ணனின் முன் அமர்ந்து இருகைகளாலும் தலையை ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து அழுதுகொண்டிருந்தான். தோள்கள் குலுங்க இடக்காலும் இடக்கையும் இழுபட்டு துடிதுடிக்க வாயும் கண்ணும் இடப்புறமாக வலிந்திருக்க அவனில் நிகழ்ந்த அழுகையைக்கண்டு அவள் திகைத்து சுவரோடு ஒட்டிக்கொண்டாள். பின்னர் தன் கண்களில் நீர் வழிவதை உணர்ந்தாள்.

கர்ணன் இருகைகளையும் கட்டி விழியசையாமல் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அழுது ஓய்ந்து மெல்ல பெருமூச்சுகளும் சீறல்களுமாக மீண்டு மேலாடையால் முகத்தை அழுத்தி துடைத்தபின் கையூன்றி குண்டாசி எழுந்தான். “சென்று வருகிறேன், மூத்தவரே. நீங்கள் நலமாக வாழவேண்டும்” என்று வாயிலை நோக்கி நடந்தான். அப்போதேனும் கர்ணன் ஏதேனும் சொல்வான் என்று விருஷாலி எதிர்பார்த்தாள். அவனிடமிருந்து ஒரு சொல்லும் எழாமை கண்டு முன்னால் சென்று “இளையோனே, நில்! கண்ணீருடன் இவ்வறையை நீ நீங்குவது துயருறச்செய்கிறது” என்றாள். அவன் திரும்பி வணங்கி “இல்லை அன்னையே, தாங்கள் இச்சொற்களைக் கேட்கும் பேறு பெற்றேன். இத்தருணம் நிறைவுற்றது. இத்துயரையும் இவ்வெறுமையையும் இதற்குப்பின் எஞ்சும் களிப்பையும் நான் ஏழுமொந்தை மதுவால் மட்டும்தான் நிரப்பமுடியும். இல்லையேல் இறந்துவிடுவேன்” என்றான்.

அவள் சொல்லின்றி நிற்க மீண்டுமொருமுறை வணங்கி சுவர் பற்றி தள்ளாடி நடந்து சென்றான். அவள் திரும்பிச்சென்று கர்ணனிடம் “ஒரு சொல் சொல்லியிருக்கலாமல்லவா?” என்றாள். “அவனிடம் சொல்ல என்னிடம் ஒரு சொல்லும் இல்லை” என்று கர்ணன் சொன்னான். “உங்கள் ஆறுதல் சொற்களுக்காகவே அவன் இங்கு வருகிறான். ஒருமுறைகூட நீங்கள் அவனை ஆற்றுப்படுத்தியதில்லை” என்றாள். கர்ணன் “அல்ல, அவன் தன்னை என்னிடம் நோக்கவே இங்கு வருகிறான்” என்றான். அவள் திகைப்புடன் “ஏன்? என்று கேட்டாள். “அவன் அறிவான் எனக்குள்ளும் அவனுடைய ஒரு துளி இருப்பதை. யார் கண்டார், ஒருமுறை நானும் அவனைப்போல ஆகக்கூடும்” என்று பெருமூச்சுவிட்டான். “இது என்ன பேச்சு?” என்று அவள் சீறினாள். கர்ணன் நகைத்தபடி “நன்று, அவ்வாறு நிகழாதிருக்கட்டும்” என்று எழுந்தான்.

பின்னர் ஒருமுறை அவள் நோக்கியிருக்க சம்பாபுரியின் அரசஅவைக்கு அழைத்துவரப்பட்ட கர்ணன் இரு ஏவலரின் தோள்களையும் கைகளால் தாங்கியபடி கால்கள் ஆற்றலிழந்து தரையில் இழுபடும் ஓசையுடன் வந்து தாங்கியோர் அவன் எடையால் நிகரிழக்க தள்ளாடி நின்றான். அருகிருந்த தூணைப்பற்றி கூந்தல் இழைகள் முகத்தில் சரிய தலைகுனிந்து நின்றபின் திரும்பி ஏவலரிடம் செல்வோம் என்று கைகாட்டினான். மேலுமிரு காவலர்கள் தாங்கிக்கொள்ள அலைகளில் ஊசலாடிச் செல்லும் பெருங்கலம்போல சென்றான். அப்போது அவள் இயல்பாக குண்டாசியை நினைவுகூர்ந்தாள். அந்நினைவுமீது தான் அறிந்த அனைத்துச் சொற்களையும் உணர்வுகளையும் கொண்டு மூடி அப்பால் தள்ளினாள். ஆனால் பல நாட்களுக்கு அறியாத ஏதோ ஒன்று உள்ளே எழுந்ததுபோல உள்ளம் திடுக்கிட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

விகர்ணன் மூன்று முறை வெவ்வேறு செய்திகளுடன் சம்பாபுரிக்கு வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அவனுடன் சுஜாதனும் வருவதுண்டு. தொலைவில் துரியோதனன் துச்சாதனனுடன் வருவதாகவே அதை உளம் உணரும் கணத்தில் அது துரியோதனன் அல்ல என்று உளம் தெளியும். கௌரவர் என்னும் திரளில் இருந்து விகர்ணன் என்னும் பெயரும் அடையாளமும் கொண்டு அவன் எழுந்தபின் அவனை வகுத்துக்கொள்ள முடியாத திகைப்பே எப்போதும் இருக்கும். கௌரவரிடமில்லாத ஒன்று அவனிடம் எப்போதும் இருப்பதை அப்போது உணர முடியும். அவன் விழிகள் கௌரவ நூற்றுவருக்குரியதல்ல என்று அவள் உணர்வதுண்டு. அவை பாண்டவரின் விழிகள் என்று ஒருமுறை தோன்றியது. இவ்வெண்ணங்களுக்கு ஏதேனும் பொருள் உண்டா என்று அவள் எண்ணினாள். பின்னர் ஒருமுறை வேறேதோ எண்ணத்தினூடாக செல்லும்போது விகர்ணன் நகுலனைப்போல என்று தோன்றியது.

காளியிடம் “விகர்ணனை பார்க்க நகுலன் போலிருக்கிறார் அல்லவா?” என்றாள். “இருவர் விழிகளும் ஒன்றே” என்றாள் காளி. “மெய்யாகவே நானும் அதைத்தான் நினைத்தேன்” என்றாள் விருஷாலி. காளி புன்னகைத்தாள். “விலகி நின்றிருப்பதன் பெருந்துயர் கொண்டவை அவர்கள் மூவரின் விழிகள். தருக்கி விலகியவர் விகர்ணன், விலகியதனால் உடைந்தவர் குண்டாசி. கள்ளமின்மையால் விலகுவது மட்டுமே இன்பம் அளிக்கிறது. சுஜாதன் அக்களிப்புடன் மண்ணில் மறைபவர்” என்றாள். அச்சொற்களை அவள் மீளமீள நினைத்து விரித்துக்கொண்டதுண்டு. ஒருவரை பிறிதொருவராக்கி எண்ணிப்பார்க்கையில் எழும் திகைப்பை சொற்களாக வடிக்க அவளால் இயலாது. “அப்படியென்றால் சகதேவன்?” என்று அவள் கேட்டாள். “அறிந்தபின் கடந்து அறிவின்மைகொள்வதன் உவகையில் இருப்பவர்” என்றாள் காளி.

அஸ்தினபுரியின் இந்திரவிழவில் வில்லுடன் எழுவதற்காக அரசரின் அழைப்பைக் கொண்டு அம்முறை விகர்ணன் வந்திருந்தான். அவனும் சுஜாதனும் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் மீசையைச் சுழற்றியபடி தாழ்ந்த கண்களுடன் அசைவிலாதமர்ந்து கர்ணன் அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். “அஸ்தினபுரி அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறது, மூத்தவரே. அந்நகருக்குள் அனைவரின் உள்ளங்களின் ஆழத்தில் கொடுங்கனவொன்றின் நொதித்துளியென இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனர் இருந்துகொண்டிருக்கிறார். எங்கோ அவர் தன் வில்திறனை பெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார், பேருருக்கொண்டு வஜ்ரமென வில்லை ஏந்தி நகர் முன் வந்து நின்றிருக்கப்போகிறார் என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். இந்திரவிழவுக்கு வருபவர்களின் எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறைந்துகொண்டிருக்கிறது என தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். இம்முறை அது ஒரு வெற்றுச் சடங்கென்றே நிகழ வாய்ப்பு மிகுதி. ஆகவேதான் தாங்கள் வரவேண்டுமென்று அவையினரும் அரசரும் எண்ணினார்கள். தங்கள் வில்திறன் அங்கு எழும்போது அஸ்தினபுரி மீண்டும் நம்பிக்கை கொள்ளும். தாங்களன்றி அஸ்தினபுரி சார்ந்திருக்க எவருமில்லை. இது தங்கள் கடன்” என்றான்.

கர்ணன் “நான் அங்கு இப்போது வரும் நிலையில் இல்லை, இளையோனே” என்றான். “தாங்கள் வந்தாகவேண்டும். தங்களை அழைத்து வருவேன் என்று மூத்தவரிடம் சொல்லித்தான் இங்கு வந்தேன்” என்றான் சுஜாதன். “தாங்கள் இல்லையேல் அஸ்தினபுரி வில்லற்ற கை என்று தோன்றும், மூத்தவரே.” விகர்ணன். “தங்களை அழைத்து வரும்படி என்னிடம் துரோணரே சொன்னார்” என்றான். கர்ணன் அவனை நோக்கி திரும்பி “ஏன், சூதன் மகனின் வில்திறன் அவருக்கு இப்போது தெரிகிறதா?” என்றான். “தன் முதன்மை மாணவனுக்கு எதிராக சூதனை நிறுத்த அவருக்கு இப்போது மறுப்பில்லயோ?” விகர்ணன் “அவர் அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார். இன்று அவர் எண்ணுவதெல்லாம் தன் மைந்தனின் அரசைக்குறித்து மட்டுமே. பாஞ்சாலத்தை நீங்கள் எளிதில் வென்றதையே அவர் ஆறுதலென கொண்டிருக்கிறார்” என்றான்.

“தன் மைந்தனை அர்ஜுனனுக்கு நிகரான வீரன் என்றல்லவா அவர் எண்ணுகிறார்?” என்றான் கர்ணன். “ஆம், பதினான்கு ஆண்டுகளில் அர்ஜுனன் செல்லும் தொலைவும் அடையும் அம்புகளும் என்ன என்று அவருக்கு தெரியவில்லை. ஒருமுறை சிற்றவையில் பிதாமகருடன் சொல்லாடுகையில் நீங்கள் அஸ்வத்தாமரைவிட, பிதாமகரையும்விட ஒரு படி மேல் என்றார். பிதாமகர் சினத்துடன் ஏன் என்றார். ஏனென்றால் தவத்திறன் கொண்ட ஒருவரை நீங்கள் ஆசிரியரென பெற்றிருக்கிறீர்கள் என்றார் துரோணர். இவ்வுலகில் இலக்கு என ஏதுமில்லாதவர்கள் அடையும் வில்லறிதலே தனுர்வேதம் எனப்படும். பிற அனைத்தும் தனுர்சாஸ்திரமே என்று சொன்னார். பார்த்தர் அப்படி ஒரு தவத்தாரை சந்தித்து அம்புபெற்றார் என்றால் அனைவரையும் கடந்துவிடக்கூடும் என்று அவர் சொன்னபோது பிதாமகர் ஒன்றும் சொல்லாமல் தாடியை நீவிக்கொண்டிருந்தார்” என்றான் விகர்ணன்.

“அஸ்வத்தாமர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்திர விழவுக்கு வருகிறார். அவர் வில்திறன் கண்டு அஸ்தினபுரியின் மக்கள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள். ஆனால் அவரை அவர்கள் தங்களவர் என்று எண்ணவில்லை” என்றான் சுஜாதன். “நான் வந்தால் மட்டும் அவ்வாறு எண்ணுவார்களா? சூதன் எவ்வாறு அவர்களுக்கு அரசனாக தோன்றுவான்?” என்றான் கர்ணன். விகர்ணன் ஒருகணம் சொல்லின்றி அமைந்தபின் “தாங்கள் பொறுத்தருள்வீர்கள் என்றால் இதை நான் கூறியாகவேண்டும், மூத்தவரே. தாங்கள் இளைய பாண்டவரின் அதே உருவத்தோற்றம் கொண்டவர். களம் நின்று வில்லாடுகையில் சூழ்ந்திருக்கும் ஆயிரங்களில் ஒருவராக நின்று உங்களை பார்த்தால் இளைய பாண்டவரே வில்லுடன் எழுந்ததாக தோன்றும். பல தருணங்களில் அவ்வாறே வாழ்த்தொலிகள் எழுவதுண்டு” என்றான்.

கர்ணன் இகழ்ச்சியில் இதழ்கள் வளைய “நன்று. ஆனால் கூத்துமேடையில் பிறிதொருவனென மாற்றுருக்கொண்டு நடிப்பதற்கு எனக்கு ஆர்வமில்லை” என்றான். பின்னர் எழுந்துகொண்டு “அரசரிடம் சொல்லிவிடுங்க,ள் நான் வர இயலாது” என ஆடையை எடுத்துக்கொண்டான். அவன் திரும்ப. சுஜாதன் ஓடிவந்து அவன் கைகளைப்பற்றி “மூத்தவரே, தங்களை அழைத்து வருவேன் என்று நான் சொன்னேன். தாங்கள் வந்தாகவேண்டும்” என்றான். “போரெனில் அழைக்காமலேயே வில்லுடன் வருவேன், இளையோனே” என்றபின் அவனை உடலோடு தழுவி “பருத்துக்கொண்டே வருகிறாய்” என்றான். “மூத்தவரே…” என்று சுஜாதன் கெஞ்ச அவன் கன்னத்தில் இருமுறை தட்டிவிட்டு கர்ணன் வெளியே சென்றான்.

விகர்ணன் அருகே அமர்ந்திருந்த விருஷாலியிடம் “தாங்கள் ஒரு சொல் உரைக்கலாகாதா, அரசி?” என்றான். “அரசுசூழ்தல் குறித்த செய்திகளில் எனக்கு உரைக்க ஒரு சொல்லுமில்லை” என்றபின் அவள் தலைவணங்கி சேடியிடம் தன் மேலாடையை சீர் செய்ய ஆணையிட்டாள். சுஜாதன் “அரசி, என் சொற்களை மூத்தவர் தட்டமாட்டார் என்று எண்ணியே இங்கு வந்தேன்” என்றான். விகர்ணன் “ஆம், ஆனால் அவர் உன்மேல் தந்தைக்குரிய அன்பு கொண்டிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. தந்தையருக்கே உரிய முறையில் உனது சொற்களை மைந்தனின் குதலை என நடித்து தட்டிவிட்டுச் செல்கிறார்” என்றான். சுஜாதன் முகம மலர்ந்து “ஆம், நான் தந்தையென்றே அவரை உணர்கிறேன்” என்றான்.

அணுக்கச்சேடியர் வாழையிலைகளில் கதிரோனுக்கு படைக்கப்பட்ட கனிகளையும் அப்பங்களையும் கொண்டுவந்தனர். “உணவருந்துக, அரசி. அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள் சேடி. அவள் அவற்றை உண்ணத் தொடங்கும்போதுதான் தாரை உடன் வருவதை நினைவுகூர்ந்தாள். அவள் முகமோ தோற்றமோ நினைவிலெழவேயில்லை. அவள் மச்சநாட்டவள் என்னும் செய்தி மட்டும் தொலைவில் எங்கிருந்தோ வந்தது. கௌரவ இளவரசியரும்கூட ஒற்றைப்பெருந்திரளாகவே விழிமயக்கு கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு முகமிருக்கவில்லை. வண்ண ஆடைகளின் அலைவும் சுழிப்புமென்றே எண்ணங்களில் எஞ்சினர். சம்படை? அவள் தெறித்து அப்பால் சொட்டிநின்ற ஒரு தனித்துளி. விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 58

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 3

bl-e1513402911361கலிங்கச் சிற்பிகளால் மூலஸ்தான நகரியிலிருந்த மாபெரும் சூரியதேவன் ஆலயத்தின் அதே வடிவில் செந்நிற மென்கற்களைக் கொண்டு சம்பாபுரியின் மையத்தில் கட்டப்பட்ட நாளவன்கோட்டம் பன்னிரு வாயில்கள் கொண்டு வட்ட வடிவில் அமைந்திருந்தது. தரையிலிருந்து நான்கு ஆள் உயரத்தில் எழுப்பப்பட்ட அரைக்கோள வடிவிலான பீடத்தின் மீது ஒன்றன்மேல் ஒன்றென அடுக்கப்பட்ட ஏழு முகடுகளுடன், உச்சியில் கூர்ந்துநின்ற பொன்முலாம் பூசப்பட்ட கலத்துடன், மணிமுடிசூடிய தலைபோல் தொலைவிலிருந்தே அது தெரிந்தது. விருஷாலி சாளரத்தைத் திறந்து வளைவின்றி நேராகச் சென்ற பாதையின் மறுபக்கம் மெல்ல விரிந்து அணுகிவந்த ஆலயத்தை விழிநிலைத்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சேய்மையில் முழுப்பும் மெழுக்கும் கொண்டு செந்தெங்கின் இளங்காய் வளைவென மின்னிய கல்வளைவு அணுகுந்தோறும் பருப்பையும் மழை வடுக்களையும் நீர்வழிவையும் காட்டத்தொடங்கியது. கிழக்கு நோக்கிய முதன்மைப் பெருவாயிலின் முன் அமைந்த அரைவட்ட முற்றத்தில் அவள் தேர் சென்று நின்றது. அங்கு அவளுக்காக காத்து நின்றிருந்த ஹரிதரும் சிற்றமைச்சர்கள் இருவரும் கைகூப்பியபடி அவளை நோக்கி வந்தனர். அவள் இறங்கி நின்றதும் தேர் திரும்பிச் சென்றது. தொடர்ந்து வந்த சிறிய தேரிலிருந்து அணுக்கச் சேடியர் இறங்கி அவளுக்குப் பின்னால் நின்றனர்.

ஹரிதர் கைகூப்பி “அரசிக்கு குலமுதல்வோன் ஆலயத்திற்கு நல்வரவு. பூசனைகளுக்கான ஒருக்கங்கள் துவங்கியுள்ளன. தங்கள் மீது ஒளியிறை அருள் பொழிக!” என்றார். சிற்றமைச்சர்கள் தலைவணங்கி முகமனுரைத்தனர். முகமன்களுக்கு புன்னகையுடன் எதிர்முகமன் அளிக்கவும், வரவேற்புகளையும் தலைவணங்கல்களையும் இயல்பாக ஏற்று மாறா புன்னகையுடன் நிமிர்ந்த தலையுடன் சீர்நடையிட்டு செல்லவும் அவள் பழகியிருந்தாள். இருபத்திநான்கு கல்படிகளினூடாக வளைந்து மேலேறி அகன்ற ஒற்றைக்கல் படியில் நின்றாள். அணிச்செதுக்குக் கல்நிலையின் இருபுறமும் கங்கையும் யமுனையும் அமுதகலங்களேந்தி வாயில்தேவதைகளாக நின்றிருந்தனர். தலைக்குமேல் தாமரை மலர்களும் கொடிகளும் பின்னி உருவாக்கிய நுண்செதுக்கு அரைவட்ட வளைவு பெரிய பொன்வளையல் என தெரிந்தது.

நிலைச்சதுரத்துக்கு அப்பால் ஆலயத்திற்குள் பன்னிரு வாயில்களினூடாக உள்ளே புகுந்து நிறைந்த காற்றின் ஒவ்வொரு ஒழுக்கும் பிறிதொன்றுடன் மோதி குலைந்து சுழன்று கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தது. தொடர்ந்து திசைமாறும் காற்றொழுக்கே சூரியனின் ஆலயத்தின் தனிச்சிறப்பு. சுடர்களைக் காக்க அனைத்து விளக்குகளின் மீதும் சிறிய வெண்கலப் புரிகளில் சுழன்ற இரண்டு இலைத்தடுப்புகள் இருந்தன. அதன்மேலிருந்த சிறிய விசிறிச்சிறகு வீசும் காற்றை கணித்து அதற்கு எதிர்த் திசையில் இலைத்தடுப்பைத் திருப்பி சுடரைக் காத்தது. ஆலயத்திற்குள் நுழைந்ததுமே ஆடையை மும்முறை சுழற்றி செருகிக்கொள்ளும் வழக்கம் அனைவருக்கும் இருந்தது. ஆயினும் எழுந்து உப்பி படபடக்கும் ஆடைகளால் அங்கு செல்லும் ஒவ்வொருவரும் வானில் சிறகுலையப் பறக்கும் பறவைகள் எனத் தோன்றினர். சுடர்கள் எப்போதும் எழுந்தாடிக்கொண்டிருப்பதனால் இரவில் ஆலயமே விண்ணில் அலையடித்துக்கொண்டிருக்கும்.

ஆலயத்தின் வெளிச்சுற்று அறுபத்துநான்கு யோகினியரால் ஆனது. ஆனால் அங்கே பாரதவர்ஷத்தின் பெருநதிகளே யோகினியர் என அமர்ந்திருந்தனர். கருவறைக்கு ஒரு நீர்மகள் அன்னை வடிவில் அருள் காட்டி அமைந்திருந்தாள். ஒவ்வொரு கருவறைக்கு முன்னும் கல்லாலான ஏழு தட்டு நிலைவிளக்கு எழுசுடர் கொண்டு நின்றிருந்தது. முதல் ஆலயத்தில் முதலைமேல் அமுதகலம் ஏந்தி கங்கை அமர்ந்திருந்தாள். அருகே ஆமைமேல் அமர்ந்த யமுனை. தாமரைமேல் சிந்து. மீன்மீது கோமதி. அனைத்து விளக்குகளிலும் நெய்ச்சுடர்கள் அசைந்தன. கருவறைக்குள் சுடர்கள் அசைவிலாது இதழாகியிருந்தன.

விருஷாலி வணங்கி மலர்கொண்டபடி சுற்றுப் பிராகாரத்தை வளைத்து நடந்து மீண்டும் நின்ற இடத்திற்கு வந்தாள். அவளுக்காக வந்ததுபோல் அன்றி வந்து காத்து நின்ற ஆலயப்பூசகர் “வணங்குகிறேன், அரசி” என அழைத்து நடுவிலிருந்த ஆழிவடிவ மையக்கருவறை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். கற்பலகைகள் பரப்பப்பட்ட முற்றத்தின் மீது வானம் இளநீல வளையமெனத் தோன்றியது.

முற்றத்தில் நின்றாலே முழுத் தோற்றமும் தெரியும்படி உயரமாக எழுந்த கருவறைக்குள் மூன்றுவாரை உயரத்தில் சூரியனின் பெருஞ்சிலை அமைந்திருந்தது. ஏழு புரவிகள் விசைகொண்டு கால் தூக்கி நின்றிருக்க பீடத்தில் அருணன் மலர்ச்சொடுக்கு சாட்டையுடன் விழித்த கண்களும் திறந்த வாயுமென அசைவு கொண்டிருந்தான். இரு மேற்கைகளில் தாமரை மலர்கள், அஞ்சலும் அருளலும் காட்டிய கீழிருகைகள். ஏழு முகடுகள் கொண்ட மணிமுடி சூடிய தலைக்குப் பின்னால் நூற்றெட்டு நெய்விளக்குச் சுடர்கள் அவற்றுக்குப் பின்னால் ஏழிலை வட்டமாக அமைந்த முத்துச்சிப்பிகளாலான குவியாடித்தொகைகளால் ஒளிதிருப்பப்பட்டு சுடர்வட்டமென்று ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன. எழுகதிர்மேல் தோன்றியதெனத் தோன்றியது போலிருந்தது கதிரவன் முகம்.

விருஷாலி கைகூப்பி நின்றபோது அவள் முதல் முறையாக கண்ட கர்ணனின் முகத்தை எண்ணிக்கொண்டாள். அன்று அது முன்பு கண்ட ஏதோ முகமென்று உளம் பதைத்தது. எவர் எவரென்று உசாவி நான்கு நாட்களுக்குப் பின்னரே புலரியின் அரைக்கனவில் வெண்புரவிமேல் கிழக்கிலிருந்து எழுந்து வந்த கதிரோனின் முகம் அது என கண்டுகொண்டாள். முன்பெப்போதோ அன்னையுடன் அருணபுரி எனும் சிற்றூருக்குச் சென்று அங்கு சிறிய குன்றொன்றின்மேல் அமைந்த கணையாழி வடிவக் கதிரவனின் ஆலயத்தின் முன் நின்று வணங்கியபோது நேர்கண்ட கல்முகம்.

எப்போதும் கதிரோன் முன் வணங்கவோ வழிபடவோ வேண்டவோ ஒன்றும் உள்ளத்தில் எழுவதில்லை. வெறும் விழிகளென அங்கு நின்றிருந்தாள். ஒளிரும் கரிய தோள்கள். நீண்ட பெருங்கைகள். சிற்றிடையில் கச்சை. ஊன்றிய நிலைத்தொடைகள். குறையற்ற பேருடல். அவள் விழிகளிலிருந்து நீர் பெருகி கன்னங்களிலும் நெஞ்சிலும் சொட்டத்தொடங்கியது. அணுக்கச் சேடி சாரதை அவளுக்குப் பின்னால் சற்று அருகணைந்து தோளைத்தொட அவள் தலைகுனிந்து தலையாடையை எடுத்து முகத்தை மறைத்துக்கொண்டாள்.

அவள் வலச்சுற்று முடித்து நின்றபோது ஹரிதர் அவளருகே வந்து “இளைய கௌரவர் அணுகிவிட்டார், அரசி” என்றார். “தாங்கள் அவருடன் ஓரிரு சொற்கள் தனிச்சொல்லாட இயலுமென்றால் நன்று. கங்கையன்னையின் ஆலயமுகப்பில் அவர் தங்களுக்காக காத்து நின்றிருக்கிறார்.” அவள் முகத்தைத் துடைத்து தலையாடையை விலக்கி பின்கொண்டை மேல் சுற்றியபின் “ஆம், வருகிறேன்” என்று சொன்னாள். ஹரிதர் தலைவணங்கி விலக அவள் மேலுமிருந்த சிற்றாலயங்களில் வணங்கி மலர்கொண்டு கங்கையின் கருவறை முன் கல்விளக்கருகே நின்றிருந்த சுஜாதனை அணுகினாள்.

அவன் வேறெங்கோ நோக்கி நின்றிருந்தான். சிலம்பொலி கேட்டு திரும்பி அவள் வருவதைக்கண்டு கைகூப்பினான். மெல்ல அருகணைந்த அவள் “சம்பாபுரிக்கு தங்கள் வரவு நலம் கொணர்க, இளைய கௌரவரே” என்றாள். சுஜாதன் “அரசி, மெய்யாகவே நலம் கொணரத்தான் வந்தேன். அஸ்தினபுரிக்கும் சம்பாபுரிக்கும்” என்றான். படபடப்பும் மூச்சுத்திணறலுமாக “தாங்கள் அறிவீர்கள், அங்கு போர்முகம் கொண்டு நின்றிருக்கின்றன படைகள். வெற்றியை எவர் அளிக்க முடியுமோ அவர் இங்கு உடல்சோர்ந்து உளம்கலைந்து அமர்ந்திருக்கிறார். அவரை அழைத்துச் செல்லவே நான் வந்தேன்” என்றான். அவன் பேச்சில் இளைஞர்களுக்குரிய விரைவும் திக்கலும் இருந்தது. அது அந்நிலையிலும் விருஷாலியை புன்னகைக்கச் செய்தது. “ஆம், நான் அறிவேன்” என்று மென்குரலில் சொன்னாள்.

“இன்று அவர் இங்கு வரும்போது மதுவிலா உள்ளத்துடன் இருப்பார் என்று சொன்னார்கள். நாம் சில சொற்களை அவரிடம் சொல்ல முடியும். இன்று நாம் அவரிடம் படைமுகம் கொண்டு செல்வதைக் குறித்தோ அங்கு அவர் பெறப்போகும் இடத்தை குறித்தோ எதுவும் பேசவேண்டியதில்லை. இங்கு வரும்வரை பலவாறு எண்ணி நான் வந்தடைந்த முடிவு இது” என்றான் சுஜாதன். “ஒரு பொய்யுரையைக் கூறலாமென்று நான் இப்போது முடிவெடுத்தேன். அஸ்தினபுரியின் அரசர் தன் தோழரை பார்க்க விரும்புகிறார் என்று அவரிடம் சொல்வோம். அதை அவரால் தட்ட இயலாது. அவர் என்னுடன் வந்தால் மூத்தவரை அவர் சந்திக்க வைப்ப்பேன். அவர்கள் அருகமர்ந்தாலே அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்துவிடும்.”

விருஷாலி “ஆனால் அவர்களுக்குள் பூசல் என்று ஏதுமில்லையே!” என்றாள். “இல்லை அரசி, பூசல் உள்ளது. விராடபுரியின் தோல்விக்குப் பின் திரும்பிவருகையில் அரசர் அங்கரிடம் கடுஞ்சொற்களை சொன்னதை மூத்தவர் சுபாகு என்னிடம் சொன்னார். உளம் உடைந்து தன் வில்லை வீசிவிட்டு புரவியைத்தட்டி அங்கிருந்து விரைந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்தவர் வழியிலேயே தன் படைகளை சம்பாபுரிக்கு திரும்பும்படியான ஆணையை படைத்தலைவரிடம் அளித்துவிட்டு திரும்பி தனியாகவே அங்கிருந்து இங்கு மீண்டுவிட்டார். அவர் வந்து சேர்ந்தபின்னர் ஏழு நாட்கள் கழித்தே சம்பாபுரியின் படைகள் வந்து சேர்ந்தன என நினைவுகூர்வீர்கள்.”

“ஆம்” என்றாள் விருஷாலி. “ஆனால் அவர் அகம் அந்தப் பூசலில் இல்லை. வருகையிலேயே அவர் அதை மறந்தும்விட்டிருப்பார். அவர் உள்ளம் மாறாதிருப்பது பிறிதொரு பெரும் துயரில். அத்துயரை மேலும் பெருக்கும் முன்னிலையாகவே உங்கள் மூத்தவர் இருக்கப்போகிறார். ஆகவே அவர் அதை விரும்பமாட்டார். இங்கிருந்து கிளம்பி வந்து அஸ்தினபுரியின் அரசவையில் அமர்ந்தால் மேலும் அகச்சீற்றம் கொள்ளவும் தன்னை மேலும் மேலும் நஞ்சூட்டிக்கொள்ளவுமே அவர் முயல்வார்.”

சுஜாதன் தலைகுனிந்து “ஆம், அனைவரும் மறக்க எண்ணும் சில அங்கு நிகழ்ந்துவிட்டன” என்றான். “ஆனால் அவர் எண்ணுவதுபோல அல்ல, இருமுறை இளைய யாதவர் வந்து சொன்ன தூதிலும், அதற்குமுன் சஞ்சயனே தந்தையிடம் சொன்ன செய்தியிலும் தெளிவது ஒன்றே. அன்று நிகழ்ந்ததன் வஞ்சத்தை துருபத அரசி முற்றாகவே மறந்துவிட்டார்கள். பாண்டவ மூத்தாரும் உடன்பிறந்தாரும் அக்கசப்பில் இருந்து மிகவும் அகன்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். அது இன்று அனைவருக்கும் பொய்யாய் தொல்கதையாய் மாறிவிட்டிருக்கிறது. உண்மையில் அஸ்தினபுரிக்கு கிளம்பிவந்து அவைநின்று அதை சொல்லவேகூட பாஞ்சாலத்து அரசி சித்தமானார். அதையறிந்தால் அங்கநாட்டரசர் உளம் மீளக்கூடும்.”

“அவளோ அன்றி பாண்டவர்களோ, இப்பாரதவர்ஷமோ, முன்னோரோ, விண்ணமைந்த தெய்வங்களோ ஏற்பது குறித்து அல்ல அவரது துயர். அவரால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்பது மட்டும்தான். ஒருபோதும் உளத்தால் உண்டு செரிக்க இயலாத நஞ்சொன்று அப்போது அவருள் புகுந்துவிட்டது. அது அவரை கொன்று கொண்டிருக்கிறது” என்றாள் விருஷாலி.

“அவ்வாறெனில் என்ன செய்வது? இங்கு இவ்வாறு இருந்து மட்கி அழிவதா? அரசி, அவர் போர்முகம் கொள்ள வேண்டுமென்று நான் விழைவது நாங்கள் வெல்ல வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் அல்ல. படைக்கலங்கள் போரிலேயே பயனுறுகின்றன. கைதொடப்படாதபோது துருவேறுகின்றன. பெருவீரன் படைமுகம் கொள்கையிலேயே தன்னை மீட்டு தொகுத்துக்கொள்ள முடியும். அங்கு முனைகொண்டிருக்கும் போர்ச்சூழல் அவரை முற்றிலும் மீட்டெடுக்கும் விசைகொண்டது. இங்கிருந்து எவ்வகையிலேனும் அவரை கொண்டுசென்று அக்களத்தில் நிறுத்தவே நான் விழைகிறேன். நாணொலி எழுப்பி படைமுகப்பிலெழும் அங்கரே முழுமையானவர்” என்றான் சுஜாதன்.

“அதை நானுமறிவேன்” என்றபின் விருஷாலி “ஒன்று தோன்றுகிறது…” என்றாள். சுஜாதன் அவளை கூர்ந்துநோக்க அவள் தயங்கி “வேண்டாம்… அதை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாது” என்றாள். “சொல்க, நான் உளம்முதிர்வற்றவன் என்பது உண்மை. ஆனால் நினைவறிந்த நாள் முதல் என் தலைவர் என மூத்தவர் கர்ணனை நெஞ்சில் நிறுத்தியவன். அத்தகுதியினால் சிலவற்றை என்னாலும் புரிந்துகொள்ள முடியும்” என்று சுஜாதன் சொன்னான். ஆம் என்று தலையசைத்த விருஷாலி உதடுகள் மட்டும் அசைய சொல் எண்ணி பின் தலைதூக்கி அவனை நோக்கி “ஒருவேளை பாஞ்சாலத்தரசி மீது அப்பழைய வஞ்சத்தை அவர் மீட்டுக்கொண்டாரென்றால் உயிர் கொண்டெழக்கூடும்” என்றாள்.

“என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று சுஜாதன் கேட்டாலும் அவன் விழிமாறுதல் அவள் சொல்வதை அவன் புரிந்துகொண்டான் என்பதை காட்டியது. “அவள் மீது கொண்ட வஞ்சத்தால் அவர் உள்ளம் நஞ்சு நிறைந்திருந்தது. அந்நஞ்சை முறிக்கும் பொருட்டே இப்பழியெனும் நஞ்சை அள்ளி அருந்தினார். இதை ஈடு செய்யும் அளவிற்கு அந்நஞ்சு பெருகும் என்றால் அவர் மீளக்கூடும்” என்றாள் விருஷாலி. சுஜாதன் “உண்மையில் நானும் அதை எண்ணாமல் இல்லை” என்றான். “ஆனால் இத்தனை தெளிவாக அல்ல. நீங்கள் சொன்னதுமே எனக்கு அது புரிகிறது” என்றான். “வஞ்சமனைத்தையும் பாஞ்சாலத்து அரசி விட்டுவிட்டார்கள் என்று கேட்டபோது ஒருகணம் எனக்கு ஏமாற்றமே ஏற்பட்டது. அது அங்கரை மேலும் சினம்கொள்ளச் செய்யும் என்றே எண்ணினேன். அது ஏன் என இப்போது புரிகிறது” என்றான்.

விருஷாலி “நமது இந்தக் கணக்குகளுக்கெல்லாம் வாழ்வில் எப்பொருளும் இல்லை. இதற்கப்பால் நாமறியா ஏதோ நிகர்களாலும் நிலையழிவுகளாலும் ஆனது மானுட உள்ளம்” என்றாள். “இல்லை, நீங்கள் இப்போது சொன்னபோது என் உள்ளத்தில் தெளிவுற அதை காண்கிறேன். அவர் வரவில்லை என்றால் பாண்டவர்கள் களம் வெல்வார்கள். அஸ்தினபுரியும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் அவர்களின் உரிமையென்றாகும். கௌரவர்கள் முழுமையாக மடிந்தழிவார்கள். அரசி, அதன் பின் மும்முடி சூடி இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பாஞ்சாலத்து அரசியின் காலடியில் வாள் தாழ்த்தி முடி சரித்து அங்கர் வணங்கி நின்றிருக்க வேண்டும். அதை அவரிடம் சொல்வோம்.”

விருஷாலி அவனை நோக்கி ஒருசில கணங்கள் அசைவற்று உறைந்துவிட்டு தலையசைத்தாள். “ஆம், இப்போது அவரிடம் சொல்வதற்கு உகந்த சொல் இதுவே” என்றாள். “இழிவுகளில் இறுதியானது என அவர் எண்ணுவது அவள் முன் சென்று பணிந்து நின்றிருப்பதே.” சுஜாதன் இயல்பான குரலில் “அதைவிட அவர்கள் கணவர் ஐவருக்கும் முன் நின்றிருப்பது” என்றான். விருஷாலி திடுக்கிட்டு சுஜாதனை நோக்க “ஆண் என அதை என்னால் சொல்லமுடியும், அரசி” என்றான். பின்னர் தத்தளிப்புடன் கைகளை மார்பில் கட்டி மீண்டும் தாழ்த்தி “அதைவிட அவர்களின் அன்னை யாதவப் பேரரசியின் முன் நின்றிருப்பது கடினம்” என்றான். அவள் அவனை நோக்க இருவர் விழிகளும் சந்தித்து அகன்றன.

விருஷாலி பெருமூச்சுடன் “நீ கூறுவதுபோல் அச்சிறுமைகளை எண்ணினால் அவர் சினங்கொண்டு எழக்கூடும். இப்போது அவர் உள்ளத்தில் அவ்வாறு நிகழ்வதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது என்பதை போட்டுவைப்போம். அவர் கொள்ளும் குடிவெறி மயக்கில் அக்கற்பனை பெருகும். அது வஞ்சமென்று ஆகுமென்றால் நம் சொல்லுக்கு அவர் செவி சாய்க்கக்கூடும்” என்றாள். சுஜாதன் முகம் மலர்ந்து “அவர் வந்துகொண்டிருக்கிறார். தாங்கள் அவரிடம் பேசி முடிக்கையில் நானும் இருக்கிறேன். தாங்கள் கூறியதையே மேலும் உணர்வுநிறைத்து நான் உரைப்பேன். அவர் உள்ளம் மேலும் அனல் கொள்ளுமெனில் நன்று” என்றான்.

விருஷாலி “நன்று” என்று திரும்பி, பின் ஏதோ எண்ணி “ஆனால்…” என்றாள். அவள் சொல்வதை சுஜாதன் விழிகளால் காத்தான். “மானுட உள்ளத்தை எவரும் வகுத்துரைக்க இயலாது, இளையோனே. ஒருவேளை அவள் முன் அவ்வாறு வாள் தாழ்த்தி முடிஅளித்து நின்றால்தான் இவர் அழல் அடங்குமோ?” என்றாள். சுஜாதன் “ஒருபோதும் அது நிகழாது. உறுதி கொள்க, அரசி” என்றான். “ஏன்?” என்றாள். “அது பெண்டிரால் தேர்வு செய்யப்படும் வழி. ஆண்களுக்குரியது அல்ல” என்றான் சுஜாதன் “ஆணென்ற சொல்லால் முற்றிலும் உரைக்கப்படவேண்டியவர் அங்கர். அவர் சங்கறுத்து விழுந்து மறையக்கூடும், மடிந்து விழமாட்டார்.”

“இருக்கலாம். நான் அறிந்த அங்கர் கங்கைப்பெருக்கிலிருந்து குடத்தால் அள்ளிக்கொண்டு வந்து பூசையறைக்குள் வைத்த நீர்போல. என் கலத்தளவே ஆனவர்” என்றாள் விருஷாலி. சுஜாதன் தலைவணங்கி விலகிச்செல்ல அவள் கங்கையன்னையின் முகப்பில் மண்டபத்தின் கல்படியில் அமர்ந்தாள்.

bl-e1513402911361

ஹரிதர் அருகே வந்து “அரசரின் தேர் தென்மேற்கு வாயிலை அடைந்துள்ளது, அரசி” என்றார். நிமித்தநூலின்படி அந்த மாதத்திற்கு உரிய வாயில் அது என்று அப்போதுதான் விருஷாலி நினைவுகூர்ந்தாள். சேடியரை திரும்பி நோக்கிவிட்டு வளைந்த இடைநாழியினூடாக தென்மேற்கு வாயிலை நோக்கி சென்றாள். ஹரிதர் துணையமைச்சர்களுடன் வெளியே சென்று முற்றத்தில் நின்றார். மங்கல இசைக்கலங்களுடன் சூதர்களும் அணித்தாலங்களுடன் சேடியரும் வெளியே இருநிரைகளாக நின்றனர். வாயிலினூடாக அப்பால் தெரிந்த முற்றம் ஓவியத் திரைச்சீலை போலிருந்தது. அதன் மேல் விளிம்பிலிருந்து நீர்த்துளி முழுத்துச் சொட்டி வழிந்து அணுகுவதுபோல வெண்ணிறப் புரவிகள் பூட்டப்பட்ட வெள்ளித்தேர் அணுகி வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து காவலரின் இரட்டைநிரை வெண்புரவிகளில் வந்தது.

தேர் முற்றத்தின் மையத்தில் வந்து வளைந்து நிற்க புரவிகள் தலைதாழ்த்தி மூச்சிரைத்து பிடரி சிலிர்த்தன. சகடம் முன்னும் பின்னும் ஆடி நிற்க அதன் கால் கீழே சக்கைகளை இரு ஏவலர் இட்டனர். இருவர் கொண்டுஅமைத்த படி மீது வெள்ளிக்குறடுகளை வைத்து இறங்கி முற்றத்தில் நின்ற கர்ணன் வெண்பட்டாடையும் வெள்ளிக்கங்கணங்களும் வெள்ளியாலான சரப்பொளி ஆரமும் அணிந்திருந்தான். வெண்கலக் குண்டலங்கள் அவன் அசைவில் ஒளி திரும்பி ஆடின. சிவதரும் இரு ஏவலரும் தொடர்ந்து வந்த பிறிதொரு தேரிலிருந்து இறங்கி அவனுக்குப் பின்னால் நின்றனர்.

ஹரிதர் கைகூப்பி முகமன் உரைத்து அழைத்து வர, வெண்பட்டுப்பாகைமேல் வெண்ணிற அன்னச்சிறகு சூடி வெண்முத்துமாலைகள் சுற்றிய மணிமுடி ஒளிரும் நிமிர்ந்த தலையுடன் கால் நீட்டிவைத்து கர்ணன் நடந்து வந்தான். உடல் தளர்ந்திருந்தாலும் அவள் விழிக்குள் இருந்த இளைய நடை அவனில் இருந்தது. நீண்ட கால்களென்பதனால் விரைந்து நடக்கையிலும் மெல்ல என்றே தோன்றும். அவனைச் சூழ்ந்து பிறர் தங்கள் குற்றுடலுடன் நடக்கையில் தெரியும் விரைவு அவனை மேலும் மெல்ல என காட்டும். அது அவன் எதையும் பொருட்டெனக் கொள்ளவில்லை என்று தோன்றச்செய்யும். அவனால் சினம்கொள்ளவோ வெடித்து நகைக்கவோ பாய்ந்து விசைகொள்ளவோ இயலாதென்றே உள்ளம் மயங்கும்.

ஆலயப் படிகளில் அவன் அணுகியபோது கல் நீர்மைகொள்ள அவன் அதில் மூழ்கி மறைந்ததுபோல் தோன்றியது. பின்னர் அவன் தலை கதிரெழுகை என கல்லுக்குள்ளிருந்து தோன்றியது. எழுந்து முழு உருக்கொண்டு பொருநையும் வையையும் இரு காவல்தேவதைகளாக நின்றிருந்த கல்வாயிலுக்குள் நின்றான், சட்டத்திற்குள் ஓவியம் என. கற்பரப்பில் குறடுகள் ஒலிக்க நடந்து வந்தபோது பெருகிக்கொண்டே இருந்தான். கைகூப்பி விழிதாழ்த்தி அவள் நின்றிருந்தாள். அவன் கால்கள் மிதித்த மண்ணில் தான் நின்றிருப்பதே அவளை மெய்ப்பு கொள்ளச்செய்தது. தோள்கள் இறுகி, கழுத்து இழுபட்டிருக்க இடத்தொடை துடித்துக்கொண்டிருந்தது. நெஞ்சில் ஒரு சொல் எஞ்சவில்லை.

அருகணைந்த கர்ணன் சற்று தயங்க விருஷாலி “அரசருக்கு பாத வணக்கம். இத்தருணத்தில் என் மூதன்னை தேவதைகள் என்னை வாழ்த்துக!” என்று முகமன் உரைத்தாள். “நன்று, நெடுநாளாயிற்று அணுக்கமெனக்கண்டு” என்றபின் கர்ணன் தொடர்ந்து நடக்க அவனுடன் நடக்கும்படி ஹரிதர் விழிகளால் அவளிடம் சொன்னார். அவன் குரல் அதே இளமையுடனிருப்பதை அவள் மீண்டுமொரு மெய்ப்பு தழுவிப்பரவ உணர்ந்தாள். அவனுக்குப் பின்னால் நடந்து சற்று தள்ளி நின்றாள். பொருநை அன்னையின் ஆலயக்கருவறை முகப்பில் அவன் கைகூப்பி வணங்கினான். பூசகர் சுடராட்டு காட்டி கொண்டுவந்த தழலில் கைதொட்டு விழி நிறைத்து பூசகர் அளித்த வெண்மலரை கைகளில் வாங்கி கண்களில் ஒற்றி குழலில் செருகிவிட்டு அடுத்து அமைந்த வையை அன்னையின் ஆலயத்தை நோக்கி சென்றான்.

அவனுக்குப் பின்னால் நடந்தபடி அவள் “இவர்கள் தென்றிசை நதிகள் என எண்ணுகின்றேன்” என்றாள். அச்சொற்களை அவன் கேட்டதுபோல் தெரியவில்லை. பொன்னி அன்னையின் ஆலயத்தில் அவன் வணங்கி நின்றபோது “காவிரி என்றல்லவா இவ்வன்னைக்குப் பெயர்?” என்றாள். அவள் தன் அருகே நடந்து வருவதை அப்போதுதான் உணர்ந்ததுபோல அவன் திரும்பிப்பார்த்தான். அவள் பேசவிழைவதை புரிந்துகொண்டான். எப்போதுமே எளிய ஒன்றில் ஐயம் எழுப்புவதே அவள் பேசத்தொடங்கும் முறை. “ஆம், தென்னிலத்துப் பெருநதி. சோழர்களின் குலக்கொடி. என் ஆசிரியருடன் அதன் கரைவரை சென்றுள்ளேன்” என்றான் கர்ணன்.

அருகமைந்த பெண்ணையின் ஆலயத்திற்குச் சென்று அவன் வணங்கியபோது அவளும் அருகே சென்று நின்றாள். அவன் அவள் அருகமைவை உணர்ந்து இயல்படைந்தான். பாலை அன்னையின் ஆலயத்தில் அவன் வணங்கி நின்றபோது அவள் “நான் தங்களிடம் சில சொற்களை உரைப்பதற்காக இங்கு காத்து நின்றேன்” என்றாள். “ஆம், உன்னை பார்த்தபோதே அதை எண்ணினேன்” என்ற கர்ணன் புன்னகைத்து “அச்சொற்களை நானும் உய்த்துணர்ந்துகொண்டேன்” என்றான். “உங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்றை உளம் கொள்வது என்னாலும் இயல்வதல்ல” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து குருகுலத்து மூத்தவர் துரியோதனரின் செய்தியுடன் இளையவன் சுஜாதன் இங்கு வந்திருக்கிறான்” என்றாள்.

“ஆம், இன்றுகாலை எவரோ சொன்னார்கள்” என்றபின் “இனியவன். அந்நூற்றுவரில் எனக்கு அவனே அணுக்கமானவன்” என்றான். “அதைவிட நீங்கள் அரசருக்கு அணுக்கமானவர் அல்லவா?” என்றபடி கோதையின் முற்றத்தில் நின்றாள். “என்ன செய்தி?” என்று கர்ணன் கேட்டான். “தங்களை அஸ்தினபுரியில் காண்பதற்கு அரசர் விழைகிறார். உடனழைத்துச் செல்லும்பொருட்டு சுஜாதன் வந்திருக்கிறான்” என்றாள். கர்ணன் நகைத்து “இந்தப் பொய்யை இங்கு நின்று சொல்சூழ்ந்து அமைத்தீர்கள்போலும்” என்றான். அவள் பதறி “இல்லை” என்றபின் தயங்கி “ஆம்” என்றாள். “என்னை அழைக்கும் உளநிலையில் இன்று அஸ்தினபுரியின் அரசர் இருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று கர்ணன் சொன்னான். “அவர் எந்நிலையில் இருக்கிறார் என நான் நன்கறிவேன்.”

“அரசே இன்று அங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் போர்ச்சூழலை தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். தாங்கள் இல்லையேல் அஸ்தினபுரி வெல்லப்போவதில்லை. அவர்கள் வென்றால் ஒருநாள் அவள் மும்முடி சூடி அமர, காலடியில் வாள் தாழ்த்தி அருகே நிற்கும் இழிநிலை தங்களுக்கு அமையக்கூடும். அதை அஞ்சியே சுஜாதன் இங்கு வந்திருக்கிறான்” என்றாள் விருஷாலி. விரிவாக எண்ணிச்சூழ்ந்த அனைத்தையும் ஓரிரு சொற்றொடர்களில் சொன்னதுமே இவ்வளவுதான் அது என்று தோன்றியது. கர்ணன் ஏதும் சொல்லாமல் துங்கையையும் கிருஷ்ணையையும் நர்மதையையும் வழிபட்டபடி முன்னால் சென்றான். அவள் “தங்கள் முடிவை இனி ஒத்திவைக்க இயலாது, அரசே” என்றாள்.

கர்ணன் திரும்பாமல் “போர்சூழ்கை நிகழ்கையில் வில்லுடன் நான் அங்கு செல்வேன். அங்கத்தின் அரசன் என்றோ, ஷத்ரியன் என்றோ என்னை அவர் அழைக்க வேண்டியதில்லை. எளிய படைவீரனாக எண்ணினும் அன்றி தேரோட்டும் சூதனேயாக எனினும் அவர் பொருட்டு படைமுகம் நிற்பது என் கடமை. தேவையெனில் அக்களம்பட்டு கடன் தீர்க்கவும் சித்தமாக உள்ளேன்” என்றான். “ஆனால் வேறு எதன்பொருட்டும் செல்லமாட்டேன். கொடுப்பதற்கன்றி கொள்வதற்காக எவர் முன்னாலும் நிற்கப்போவதில்லை.”

“தாங்கள் ஷத்ரியர் என படைமுகம் நிற்கவில்லையென்றால் தங்களிடம் தனிப்போர் கொள்ள பாண்டவர்கள் மறுக்கலாம். தாங்கள் போருக்குச்சென்றும் பயனிலாதாகும்” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “இன்னும் சின்னாளில் அங்கு வேதப்பேரவை நிகழவிருக்கிறது. அதில்தான் இறுதி முடிவு எடுக்கப்படும். அதில் தாங்கள் பங்கேற்கவேண்டும்.” கர்ணன் “விருஷை, அங்கு ஷத்ரியப் பேரவை முடிந்துவிட்டது. படைமுகம் நிற்கவேண்டியவர்களின் பெயர்கள் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டன. இனி எவரும் அதில் செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை” என்றான்.

அவள் அவன் குரலில் தன் பெயர் எழக்கேட்டு மீண்டும் மெய்ப்பு கொண்டாள். நீள்மூச்சுடன் நெஞ்சை வென்று மேலும் சொல்திரட்டி “மெய்யாக போர் அறிவிக்கப்படுவது அந்தணர் அதை ஏற்றபின்னர்தான், அரசே” என்றாள். “அதன் பின்னரே அஸ்தினபுரியின் அரசப்பேரவை கூடும். தாங்கள் அஸ்தினபுரியின் அரசப்பேரவைக்குச் சென்று அரசரிடம் பேசுங்கள். வேதம் காக்க வேள்விக்களத்தில் அரசத்துணைவரென நீங்கள் நின்றிருந்தால் படைக்களத்தில் பிறன் என்று எவரும் எண்ணமாட்டார்கள்.” அவன் நாவெடுப்பதற்குள் “இது உங்கள் பொருட்டு அல்ல, அவர் பொருட்டுதான். இல்லையேல் இளைய பாண்டவரை வெல்ல கௌரவர் தரப்பால் இயலாது” என்றாள் விருஷாலி.

கர்ணன் நிமிர்ந்து திரும்பி புன்னகைத்து “நீ சொல்வதும் அதற்கப்பால் எண்ணுவதும் எனக்கு புரிகிறது. ஆனால் இப்பிறவியில் எவரிடமும் எதையும் கேட்கப்போவதில்லை” என்றான். “ஆனால்…” என்று விருஷாலி சொல்ல “அது அவர்களின் தேவை என்று சொல்கிறாய். அதை அவர்கள் உணரட்டும், அவர்கள் என்னிடம் முறைப்படி கோரட்டும். அதன் பின் நாம் இதைப்பற்றி பேசுவோம்” என்றான். அவள் மேலும் சொல்ல வாயெடுக்க அவள் தலையை கையால் மெல்ல சுண்டி “உன் சிறிய சித்தம் இத்தனை பெரிய அரசுசூழ்கைகளுக்கு பீடமாவதை எண்ணினால் விந்தையாக உள்ளது. ஒரு காலத்தில் மணிமுடியும் அரியணையும் துன்புறுத்துகிறது என்றவள் நீ” என்றான்.

அவள் அவன் தொடுகையில் விழிநீர் கொண்டாள். தலைகுனிந்து புன்னகைத்து நின்றபோது அதுவரை எண்ணியதும் சொன்னதுமான ஒரு சொல்லும் அவளில் எஞ்சவில்லை. அவன் தொடுகை ஒன்றே அத்தருணத்தின் மெய் என நின்றது. கர்ணன் திரும்ப சிறு கனைப்போசையுடன் அப்பால் வந்து நின்ற சுஜாதன் “வணங்குகிறேன், மூத்தவரே” என்றான். கர்ணன் “இங்கு வந்திருக்கிறாய் என உணர்ந்தேன்…” என்றான். சுஜாதன் விருஷாலியின் கண்களை பார்க்க அவள் இல்லை என விழியசைத்துவிட்டு நோக்கை விலக்கிக்கொண்டாள். சுஜாதன் கைகூப்பியபடி கர்ணனை அணுகி “தங்களை இங்கு சந்திக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன், மூத்தவரே” என்றான். கர்ணன் அவன் தோளை கைகளால் வளைத்து உடலுடன் இறுக்கியபடி “மேலும் பெருத்திருக்கிறாய். அதாவது கையால் கதை தொட்டு நெடுநாள் ஆகிறது” என்றான்.

“அவ்வாறல்ல” என்று சுஜாதன் தயங்க “சரி, கதைசுழற்றும் பொழுதை விட உண்ணும் பொழுது சற்றே மிகுதி… வா!” என்றபடி அவன் தோளைத்தட்டி அழைத்துச் சென்றான். “மூத்தவரே, தாங்கள் என்னுடன் வந்தாகவேண்டும். தங்களை அழைத்து வருவதாக சொல்லிவிட்டு வந்தேன்” என்றான் சுஜாதன். “அவையில் நான் சிறுமைசெய்யப்பட்டேன் என்றால் என்ன செய்வாய்?” என்றான் கர்ணன். “என் உடைவாளை எடுத்து…” என்று தொடங்கிய சுஜாதன் தயங்கினான்.

“பிதாமகரோ ஆசிரியர் துரோணரோ சொல்மிஞ்சினால் உன்னால் என்ன செய்யமுடியும்?” என்றான் கர்ணன். “என் கழுத்தில் பாய்ச்சிக்கொள்ளத் தடையில்லை அல்லவா? அங்கேயே…” என்று தொடங்கிய சுஜாதனை மீண்டும் அணைத்து “அந்த இக்கட்டுக்கு உன்னை கொண்டுசெல்ல என்னால் முடியுமா என்ன?” என்றான் கர்ணன். சுஜாதன் மேலும் ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்க “வேண்டாம். நீ என்ன சொன்னாலும் நான் ஒப்பப்போவதில்லை. நீ வந்தது எனக்கு நிறைவளிக்கிறது. இங்கிருப்பது வரை என்னுடனேயே இரு” என்ற கர்ணன் “வா, உள்ளே செல்வோம்” என்று அழைத்துச்சென்றான்.

வெண்முரசு வாசிப்பு முறை – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 57

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 2

bl-e1513402911361அக்கோடையில் கர்ணன் சம்பாபுரிக்கு தெற்காக அமைந்த தென்புரி என்னும் அரண்மனையில் தங்கியிருந்தான். அரண்மனையை ஒட்டிய சிறிய அவைக்கூடத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் குடியவையும் அரசவையும் கூடின. ஆனால் அவை மிகச் சிறிய அளவில் வெறும் சடங்கென்றே நிகழ்ந்தன. குடியவைக்கு முதிர்ந்து, விழியும் செவியும் மங்கிய மூன்று குடித்தலைவர்கள் தங்கள் கொடிகளுடனும் முறையாடைகளுடனும் சென்று அமர்ந்தனர். அரசவையில் சிற்றமைச்சர் கருணர் தன் மைந்தனுடன் சென்று முறைமைகள் அனைத்தையும் இயற்றினார். அவற்றை எவரும் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தவில்லை.

நகர்மையத்திலிருந்த அரண்மனையை ஒட்டிய பேரவையில்தான் குடிகளும் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் கூடினர். அங்கே விருஷசேனன் தம்பியருடன் அமர்ந்து தந்தையின் ஆணைகளை தான் இட்டு அரசை நடத்தினான். அங்கே அரியணை ஒன்று அமைக்கப்பட்டு அதன்மேல் கர்ணனின் வில் மட்டும் வைக்கப்பட்டது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சம்பாபுரியின் மக்கள் அந்த வில்லையே அவன் என நோக்கி உணர்ந்துகொண்டிருந்தனர். வில்லை அங்கு வைக்கச் சொன்ன ஹரிதர் “அனைத்துக்கும் அப்பால் குடிகளுக்குத் தேவையாவது பாதுகாப்புணர்வுதான். அது இங்கிருக்கும்வரை அவர்கள் தந்தை நிழலில் மைந்தர் என்று உணர்வார்கள்” என்றார். “அத்துடன் தாங்கள் இடும் ஆணைகளுக்குப் பின்னால் அந்த வில் இருக்கிறதென்பதை ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தாகவேண்டும்.”

கர்ணன் எந்த அவையிலும் அரைநாழிகை பொழுதுகூட அமர்வதில்லை. அரண்மனையை ஒட்டி நிகழும் சிறிய குடியவைக்கு வந்து முடிசூடி வாளேந்தி கோல்கொண்டு அமர்ந்து முறைமைச் சொற்களைக கேட்டு முடித்ததுமே எழுந்து தலைவணங்கி அவை நீங்கினான். அரசவையில் ஓர் ஓலையைக்கூட முழுதாகக் கேட்கும் உளம் அவனுக்கு அமையவில்லை. அவனுக்கு தெரிவித்தாகவேண்டிய செய்திகளைக்கூட விருஷசேனனின் பொருட்டு இளையவனாகிய விருஷகேது நேரில்சென்று புலரியில் தந்தை துயிலெழுந்து முகம் கழுவிக்கொண்டிருக்கையில் உரைத்து மீண்டான். ஒவ்வொன்றையும் சுருக்கி எளிய சொற்களில் மூன்றுநான்குமுறை அவன் சொன்னான். அதுவும் கர்ணனின் உள்ளத்தில் பதிந்தனவா என்றே ஐயுற்றான்.

ஒவ்வொரு முறையும் கூறப்படுவதை முற்றிலும் புதியதென்றே கர்ணன் கேட்டான். முகம் கழுவி முடித்து மரவுரியால் துடைத்துக்கொண்டதுமே அவன் உள்ளம் மதுவை நோக்கிச் செல்வதை விழிகளின் பறதி காட்டத் தொடங்கும். அதன்பின் ஒரு சொல்லும் அவனுள் நுழையாது. ஒவ்வொரு செய்தியையும் வெவ்வேறு சொற்களில் நான்கைந்து முறை விருஷகேது சொல்லவேண்டியிருந்தது. ஒருமுறைகூட திருத்தமோ மாற்றோ கர்ணனிடமிருந்து எழவில்லை. ஒருமுறை மீண்டும் ஒருமுறை சொல்ல முற்பட்ட விருஷகேதுவை கையால் தடுத்து “அவன் என் மைந்தன். அவன் சொல் என் சொல்” என்று சொல்லி கண்களை மூடிக்கொண்டான். விருஷகேது “ஆம், தந்தையே. அவ்வாறே” என்று சொல்லி பின்வாங்கினான்.

சில ஆண்டுகளாக விழித்திருக்கும் பொழுதெல்லாம் கர்ணன் மதுமயக்கிலேயே இருந்தான். அவன் உடலின் மின்னும் கருநிறம் வெளிறியது. நீண்ட கைகள் மேலும் மேலும் நடுக்கு கொள்ளத்தொடங்கின. விரல்களை ஒன்றுடன் ஒன்று கோத்துக்கொள்வதற்கே அவன் தடுமாறுவதை விருஷகேது ஒவ்வொருமுறை அவனிடம் சொல்லெடுக்கையிலும் அறியாமல் நோக்கி விழிவிலக்கிக்கொண்டான். மெலிந்த கழுத்தும் உலர்ந்த உதடுகளும் நடுங்கிகொண்டிருந்தமையால் குரலும் பதறிப்பதறியே ஒலித்தது. தசை தளர்ந்த கன்னங்களும், நிழல்விழுந்து மென்கதுப்பு வீங்கி வளைந்து பழுப்போடிய கண்களும் அவ்வப்போது இருமலுமாக பல்லாண்டு அகவையைக் கடந்தவன் என்றானான்.

அணுக்கரான சிவதரால் கர்ணன் பேணப்பட்டான். அவனுடன் அவரும் முதுமைகொண்டு புருவங்களும் நரைத்து நடுங்கும் கால்களும் கைகளும் கொண்டிருந்தார். பிறரிடம் அவர் பேசுவது குறைவு. கர்ணனிடமும் ஒருசொல் மொழிகள் மட்டுமே. எப்போதும் அவனருகே அவர் இருந்தார். மதுவுண்டதும் கர்ணன் பெரும்பாலும் மயங்கி தலைதொங்க அமர்ந்திருப்பான். கனைப்பொலிகளும் மூச்சொலிகளும் மட்டுமே அவனிடமிருந்து எழுந்துகொண்டிருக்கும். அரிதாக கட்டற்று பேசத்தொடங்குவான். சினந்து கூச்சலிடுவான். சிவதரை அடிப்பதற்காக கையோங்கியபடி செல்வான். சினமெழுந்தால் அதன் உச்சத்தில் உளமுடைந்து விம்மி அழுவது அவன் வழக்கம். அவ்வண்ணமே படுத்து விசும்பியபடி துயில்வான். அவனுடன் வேறு எவரும் இருக்க சிவதர் ஒப்புவதில்லை. அவர்கள் தனியுலகில் வாழ அப்பாலென நின்று ஏவலர் அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஷத்ரியர்களைப்போல கர்ணன் எப்போதுமே மதுவை விரும்பியவனாக இருக்கவில்லை என்பதை விருஷகேது அறிந்திருந்தான். கௌரவர் அவைகளில் மட்டுமே அவர்களுடன் மதுக்களியாட்டில் ஈடுபட்டான். வேட்டைகளிலும் உண்டாட்டுகளிலும் குறைவாக மதுவருந்தி சொல்கரந்து விழிகளால் புன்னகைத்தபடி அமர்ந்திருப்பான். “மெய்மறக்க குடிப்பதில்லை நீங்கள். அங்கரே, மதுவுக்கு நம்மை அளிக்காவிட்டால் மதுவின் தெய்வம் இறங்கிவருவதில்லை” என்று துரியோதனன் சொல்லி மேலும் மேலும் கோப்பைகளை அவன் கையில் வைத்தாலும் வாங்கி புன்னகையுடன் வெறுமனே வைத்திருப்பான்.

கௌரவ நூற்றுவரும் குடித்து நிலையழிந்து பூசல்கொள்கையில் அவனுடைய முழங்கும் குரலே அவர்களை எல்லை மீறாது காக்கும். அவர்களை கைக்கு ஒருவராக அள்ளிக் கொண்டுசென்று அறைசேர்ப்பதோ தேரிலேற்றுவதோ அவன் பணியாகவே எஞ்சும். அவர்கள் மதுவில் எல்லை மீறினால் பானுமதியும் அசலையும் பிற அரசியரும் அவனைத்தான் கடிந்துகொள்வார்கள். அதை ஏற்று தலைகுனிந்து விழிதாழ்த்தி ஓரிரு சொற்களில் முனகலாக விடையிறுப்பான்.

பன்னிரு படைக்கள நிகழ்வுக்குப் பின் அங்கநாட்டுக்கு திரும்பியபோதுதான் கர்ணன் பெருங்குடியனாக மாறிவிட்டிருந்தான். அங்கு அரண்மனையிலும் வருவழியில் தேரிலும் சித்தம் சிதறிப்பரவும்வரை குடித்து புலம்பியபடி துயின்றான். எழுந்ததும் தலையைப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தான். குளிர்ந்த ஈரத்துணியை அவன் கழுத்தைச் சுற்றிக் கட்டி பீடத்தில் தலைசாய்த்து அமர்த்தி புளித்தநீர் அளித்து அவன் தலைநோவை அகற்றினார் சிவதர். ஆனால் மெல்ல நிலைமீண்டு உணவருந்தி வெளியே சென்று மானுடரைப் பார்த்ததுமே வெருண்டவன்போல் அவன் தன் அறைக்கு மீண்டான். கைகள் பதற “சிவதரே, மது. மது எங்கே? கொணர்க மது!” என்று கூவினான். மீண்டும் வெறிகொண்டவனாகக் குடித்து வாயுமிழ்ந்து விழுந்து துயின்றான். மூன்றுமாதம் அவன் ஒருநாளில் ஒருநாழிகைகூட விழிப்புளத்துடன் இருக்கவில்லை.

மீண்டுவிடுவான் என்றுதான் மைந்தர் எண்ணினர். ஹரிதர் “எந்தத் துயரும் சில நாட்களுக்கே என வகுத்த தெய்வங்களை நம்புவோம். பிரிவு ஒரு மாதத்திற்கு, இழப்பு மூன்று மாதத்துக்கு, சிறுமை ஆறு மாதத்திற்கு” என்றார். ஆனால் நாளும் அவன் துயரும் குடியும் வளர்ந்துகொண்டே சென்றன. விருஷசேனன் “இது அவர் கொண்ட சிறுமை அல்ல. அவர் இழைத்த சிறுமை, அமைச்சரே” என்றான். “அவர் தன் ஆசிரியர் முன்பும் தெய்வத்தின் முன்பும் வீழ்ச்சியடைந்துவிட்டதாகவே உணர்கிறார். மது மீறிச்செல்கையில் அவர்களை வசைபாடுகிறார், வெறிகொண்டு கூவுகிறார், பின்னர் எண்ணி உளம்கலுழ்கிறார்.” ஹரிதர் “அவருடன் சிவதர் இருக்கிறார். முற்றிலும் இவ்வுலகின் பிடி அறுந்துசெல்ல வாய்ப்பில்லை” என்றார்.

ஓராண்டுக்குப்பின் ஹரிதர் அஞ்சத் தொடங்கினார். “சிவதரைப்பற்றிய என் கணிப்பு பிழை என ஐயுறுகிறேன், இளவரசே. அரசருக்கு மதுவூற்றிக்கொடுப்பதை அவரே செய்கிறார். நாம் இவ்வண்ணம் இருந்தால் மீட்கமுடியாத ஆழத்திற்கே அரசர் சென்றுவிடக்கூடும்.” அவைசூழ்ந்து ஆவதென்ன என்று தேர்ந்தனர். “அவரிடம் எவர் சொல்ல முடியும்? இரு அன்னையரும் இருவகையில் அவருக்கு சேய்மையில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு சொல்லையேனும் அவரிடம் கூறவியலாது” என்றான் விருஷகேது. சத்யசேனன் “ஆம், அன்னையையும் தந்தையையும் அவர் தன் உள்ளத்திலிருந்து விலக்கிவிட்டார்” என்றான். “மைந்தராகவும் குடிகளாகவும் நாம் சென்று மன்றாடலாம்” என்றார் ஹரிதர். அவர்கள் மறுமொழி சொல்லாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள். அதனால் பயனில்லை என அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.

சற்றுநேரம் காத்தபின் “ஆம், நீங்கள் உணர்வதை நான் அறிவேன். ஆனால் அவர் காலடியில் தலைவைத்து மன்றாடவில்லை என்றால் நாம் நம் கடமையை செய்யாதவர்கள் என்று உணர நேரிடும்” என்றார் ஹரிதர். அவர்கள் தலையசைத்தனர். சேர்ந்துசென்று கர்ணனைக் கண்டு மன்றாடினர். விருஷசேனனும் விருஷகேதுவும் தனித்தனியாகக் கண்டு கண்ணீருடன் கோரினர். “தந்தையே, தாங்கள் களம்பட்டு இறந்தீர்கள் என்றால் அதை எங்கள் குடிப்பெருமை என்று எண்ணுவோம். தீச்சொல் விழுந்தவர்போல் இப்படி உருகி அழிவது எங்கள் கொடிவழிகள் வரை துயர்நிறைப்பது. அருள்க, தாங்கள் நஞ்சூட்டுவது தங்களுக்கு மட்டும் அல்ல” என்றான் விருஷசேனன். “அங்கம் மாவீரர் ஒருவரால் அருளப்பட்டிருக்கிறது என்று மக்கள் மகிழ்ந்திருந்த காலம் இது, தந்தையே. அவர்கள்மேல் தங்கள் சினம் என்ன?” என்றான் விருஷகேது.

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு மீசையை நீவியபடி அமர்ந்திருந்த பின் ஒரு சொல்லும் உரைக்காமல் கர்ணன் எழுந்துசென்றான். விருஷகேது ஒருமுறை கண்ணீருடன் அவன் காலடியில் அமர்ந்து “செவிகொள்க, தந்தையே! ஒற்றைக்கடிவாளக் கற்றையால் ஒவ்வொரு புரவியையும் தனித்தனியாக ஆளும் உங்களுக்கு உங்கள் உள்ளம் அடங்கவில்லை என ஏற்கமாட்டேன். அளிகொள்க, தந்தையே! உங்கள் கண்ணெதிரே நாளை உங்கள் மைந்தரும் அழியவிடாதீர்கள்” என்றான். கர்ணன் அவனை நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். அவன் இடக்கண் துடித்தது. சிவந்த விழிகளிலிருந்து புண்ணுமிழ் குருதி என நீர் வழியலாயிற்று. நெடுநேரம் ஒரு சொல் எழாமல் அவன் விழிநீருகுத்துக்கொண்டிருந்தான். பெருமூச்சுடன் விருஷகேது எழுந்துகொண்டான்.

பின்னர் திருவிடத்திலிருந்தும் யவனநாட்டிலிருந்தும் மருத்துவர்களை வரவழைத்து அவன் உடலை நோக்கச் செய்தனர். மாதக்கணக்கில் தங்கி நோக்கிவிட்டு “அவரே உளம்விழையவேண்டும், அன்றி அடிமையளித்தலுக்கு மருந்தில்லை, இளவரசே” என்றனர். “அவர் உள்ளம் நோயுற்றிருக்கிறது. அந்நோயை ஆற்றுவது மருத்துவரால் இயலாதது. அவர் அதிலிருந்து மீண்டாலொழிய இதை சீரமைக்க இயலாது.” யவன மருத்துவரான சைமர் “அவர் உள்ளம் கொண்ட எரியை இன்று இதுவே ஆற்றுகிறதென்று தோன்றுகிறது. இதை நிறுத்தினால் உயிர்துறக்கவும்கூடும்” என்றார்.

“புதைசேற்றில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் யானையைப் பார்த்துநிற்கும் துயர்” என்று ஹரிதர் சொன்னார். “நாம் அறிந்த அங்கர் இறந்துவிட்டார். உடல் சிதைநோக்கி செல்கிறது.” தனியறையில் அதைக் கேட்டு சீற்றத்துடன் எழுந்த விருஷசேனன் பின்னர் நெஞ்சில் குத்துபட்டவன்போல நடுங்கி மீண்டும் பீடத்திலமர்ந்து தலையை பற்றிக்கொண்டான். “நான் சொல்வது…” என ஹரிதர் சொல்லவர “போதும்” என்று தளர்ந்த குரலில் சொல்லி செல்லும்படி கைகாட்டினான். அவர் தலைவணங்கி வெளியேறியதும் விருஷகேது “அவர் சொல்வது சரிதான்… இன்றிருக்கும் அவரா பாரதவர்ஷமே அஞ்சும் வில்வீரர்? பரசுராமரின் முதன்மை மாணவர்?” என்றான். “போதும்” என உரக்கக் கூவி கைகாட்டினான் விருஷசேனன். சத்யசேனன் இளையவனின் தோளைப்பற்றி அடக்கினான்.

கர்ணன் காலையில் எழுந்து நீராடி ஆடை மாற்றி வந்து அமர்ந்ததுமே பொற்கிண்ணத்தில் மது வழங்கப்படவேண்டும். சிவதரே மதுக்கிண்ணங்களை கொண்டுவந்து நிரத்துவார். கோப்பையை இரு கைகளாலும் வாங்கி அவன் அருந்தும்போது காலையில் அரசுச்செய்திகளை சொல்லிவிட்டு நின்றிருக்கும் விருஷகேது விழிகளைத் திருப்பி பெருமூச்சுவிடுவான். மும்முறை அருந்தி கிண்ணத்தை வைத்து மரவுரியால் உதடுகளைத் துடைத்து கண்களை மூடி உடல் வியர்க்கவிட்டு சற்று பொழுதமர்ந்து மெல்ல மீண்டு வருகையில் அவன் முற்றிலும் மாறிவிட்டிருப்பான். அவன் இயல்புக்கு எவ்வகையிலும் பொருந்தாத கோணலான நகையொன்று இதழ்களில் ஏறியிருக்கும். உள்ளத்தில் இறுகிய ஒன்றை உந்தி அசைப்பதன் கோணல் அது எனத் தோன்றும்.

நடிப்பென்றோ பிறிதெங்கிருந்தோ வந்து பொருந்தும் இயல்பென்றோ தோன்றும் சிறுகளிப்புடன் “சொல்க மைந்தா, நாடு எங்ஙனம் உள்ளது? நான் அறிவேன் உங்கள் கையில் அங்கநாட்டின் கோல் சிறக்கும் என்று. ஆகவேதான் இங்கு ஒதுங்கிக்கொண்டேன். அஸ்தினபுரியிலிருந்து ஏதேனும் செய்தி வந்ததா? நான் செய்ய வேண்டியதென்ன?” என்பான். விருஷகேது தலைவணங்கி சொல்லத் தொடங்கும்போதே திரும்பி மீண்டும் மது ஊற்றிக்கொடுக்க சிவதரிடம் கைகாட்டுவான். சிவதர் ஊற்றிக்கொடுத்ததை கையிலேந்தியபடி “சொல்க, அங்கம் குறையின்றி இருக்கிறதல்லவா? என் வில் தேவையாகிறதா?” என்று கேட்பான். விருஷகேது “தேவையானபோது தெரிவிக்கிறேன், தந்தையே” என்றபின் வெளியே செல்வான்.

ஒவ்வொருநாளும் கர்ணனை விருஷகேது மட்டும் சென்று சந்தித்துக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் அது குறைந்து கதிர் நாளில் மட்டும் என்றாயிற்று. பின்னர் அதுவும் இன்றி தவிர்க்க இயலா செய்தி ஏதேனும் இருந்தால் என்றாயிற்று. நாளடைவில் அரண்மனையும் அங்கநாடும் அவனை மறந்தன. சம்பாபுரியின் முதன்மை அரண்மனையில் விருஷசேனன் கூட்டும் அரசவையும் குடியவையுமே அனைத்தையும் முடிவு செய்தன. முடி சூடாமலேயே அந்நாட்டை விருஷசேனன் அரசன் என்று அமர்ந்து ஆண்டான். அவன் சொற்களும் நோக்கும் உடலசைவுகளும்கூட தந்தையைப்போன்றே இருந்தன. அளியும் ஆணவமும் சொற்சுருக்கமும்கூட கர்ணனையே காட்டின.

இளஅகவையில் கரிய நெடிய உடலும், ஒளிகொண்ட விழிகளும், சுருண்டு தோளில் பரவிய குழல்புரிகளுமாக இளங்கதிரோன் என நீலம் சுடர யானை மேலேறி நகர்வலம் வந்த கர்ணனை அவனைப்போன்றிருந்த விருஷசேனனையும் அவனைப்போலவே தோன்றிய மைந்தரையும் பார்க்கையில் சம்பாபுரியின் மக்கள் நினைவுகூர்ந்தனர். “கதிரவன் மேற்கில் மறைந்தால் மேலும் இளமையுடன் கிழக்கில் எழுந்தாக வேண்டும். தன்னை நோக்கும் பரப்பை எல்லாம் தான் என்றே ஆக்குவது அவன் ஒளி” என்று சூதர் பாடினர். “மைந்தரைப் பாடுக, அது தந்தையரைப் பாடுவதேயாகும். அரசர்கள் எனும் அலைகளுக்கு அப்பால் உள்ளது அரசன் எனும் கடல்.”

bl-e1513402911361விருஷாலி ஒவ்வொரு நாளும் கணவனை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளையறியாமல் எவ்வகையிலேனும் அவளில் எழும் நினைவு அது. ஒருநாள் கனவென்று, பிறிதொருநாள் எவர் சொல்லிலேனும் எழும் அவன் பெயர் அளிக்கும் திடுக்கிடல் என்று, சிலமுறை எதனுடனேனும் தொடுத்தெழும் நினைவுச்சரடு என்று, அரிதாக விடியற்காலையின் குளிரில் பெருகி எழுந்து சூழ்ந்துகொள்ளும் நினைவுகளின் பெருக்கு என்று. அவன் சொற்களை, விழிநிறைத்த தோற்றத்தை, அவனிலிருந்த மாண்பைக்கூட தன்னால் மறக்கமுடிவதையும் அவன் உதடுகள் தனக்களித்த முத்தங்கள், அவன் பெருங்கைகளுக்குள் உடல்குழைய அடைந்த நிலையிழப்புகள் மட்டுமே நாள்தோறும் கூர்கொண்டு அன்றுநிகழ்வதென, ஐம்புலனறிதல்கள் என நின்றிருப்பதையும் எண்ணி வியந்தாள்.

ஆணை உடலென்றே பெண் அறியமுடியும்போலும் என்று எண்ணிக்கொண்டாள். “ஆம் அரசி, ஆளென்று அறிந்து உடலென்று சுருங்குவதே பெண்ணுக்கு ஆண். உடலென்று ஏற்று சுவையென்று நின்று உணர்வென்று கூர்வதே ஆணுக்குப் பெண்” என்றாள் காளி. விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டாள். மீண்டும் அங்கு சென்று சேரவியலாதா என்று அவ்வப்போது உளம் எழுவதுண்டு. அதை உய்த்துணர்ந்ததுபோல் காளி சொன்னாள் “கடந்துவந்தவற்றை மீண்டும் சென்று இயற்றமுடியும் என்றாலும் அவ்வாறே செய்வோம். அந்தக் காற்றில் அந்தச் சுடர் அவ்வாறுதான் அசையவியலும்.” ஒவ்வொரு எண்ணக்கொந்தளிப்பையும் ஏதேனும் அன்றாடச் செயலில் முழுவிசையுடன் ஈடுபட்டுக் கடப்பதே அவள் கண்டடைந்த வழியாக இருந்தது.

சம்பாபுரியின் மரபுகளின்படி அவள் அரசனைச் சென்று பார்க்கக் கூடாது. அங்கிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சேடி தனக்கு செய்தி கொண்டுவர வேண்டுமென்று அவள் வகுத்திருந்தாள். மீள மீள ஒரே செய்தியையே சேடியர் கொண்டுவந்தனர். புலரி எழுந்ததுமே மதுவருந்தி மிகைக்களிப்பு கொண்டு, பின்னர் உடல் சோர்ந்து துயின்று, பின் உச்சிப்பொழுதில் எழுந்து உணவுண்டு, மீண்டும் மதுவருந்தி துயின்று, அந்தியில் விழித்துக்கொண்டு, குடிக்களியாட்டுக்கென்றே வந்து சூழும் கீழ்மக்களாகிய சூதருடனோ அயல்நிலத்துப் பாணருடனோ விறலியருடனோ களியாடி நகைத்து கூத்தாடி, கீழ்மையில் திளைத்து பின்னிரவில் நின்ற இடத்திலேயே அமர்ந்து உடல்நீட்டி அவ்வண்ணமே துயின்று ஏவலரால் தூக்கிக் கொண்டுசென்று மஞ்சத்தில் படுக்க வைக்கப்பட்டான்.

“அரசி, அங்கு நிகழ்வதொன்றே. அரசர் தன்னை கீழ்மகன் என்றாக்க முயல்கிறார். நான் கீழ்மகன், ஆட்டன், களியன் என்று கூவிச்சொல்கிறார். நெஞ்சிலறைந்து தெய்வங்களை நோக்கி வெல்விளி எழுப்புகிறார்” என்றார் ஹரிதர். “அக்கீழ்மைக் களியாட்டுகளை குடிப்பிறந்தோர் ஒருவர் சற்று பொழுதுகூட நோக்கி இருக்க இயலாது. மானுட அசைவனைத்தையும் கேலிக்குரியனவாக ஆக்கும் குரங்குகளைப்போன்று இங்கு திகழும் அறங்களனைத்தும் அங்கு கீழ்க்கூத்தென்று நடிக்கப்படுகின்றன. அதற்கென்றே நாடெங்குமிருந்து வந்து குழுமுகிறார்கள் ஆட்டரும் களிமக்களும்.” அவள் கண்கலங்கி நோக்கியிருக்க “குடியில் என்ன நிகழ்கிறது என நான் வியப்பதுண்டு? தன்னை தலைகீழாக்க மானுடன் கொள்ளும் உள்விழைவை தொட்டு முளைக்கவைக்கிறதா மது? தலைகீழாக நின்று இவ்வுலகையே அவ்வண்ணம் திருப்பிக்கொள்கிறார்களா?” என்றார்.

நாளடைவில் அவள் நிகழ்வன ஒவ்வொன்றாக தவிர்த்துக் கடந்துசென்று அவன் கை பற்றி அங்கு வந்து சேர்ந்த நாட்களை மீட்டெடுத்து தன் அரண்மனைக்குள் அந்த முகத்தை நிறுத்திகொண்டாள். என்றோ ஒருநாள் அந்தக் கர்ணனைக் குறித்து அவள் சொன்னபோது விறலியான சம்பை “அரசி, நீங்கள் இப்பொழுதுபோல் உளம் மகிழ்ந்து அவருடன் அன்று இருந்ததில்லை” என்றாள். விருஷாலி விழிசுருக்கி “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றாள். “இந்த அரண்மனையில் உங்கள் அன்பின்பொருட்டு அவர் வந்து காத்து நின்றிருந்ததை நான் அறிவேன். காதலன் என்றோ கணவன் என்றோ நீங்கள் அவரை கண்டதே இல்லை. அரசர் எனக் கண்டு அடிமையென பணிந்து எழுந்தீர்கள்” என்றாள் சம்பை.

அவள் நெஞ்சு அறைபட தலைதிருப்பிக்கொண்டாள். சம்பை “இன்று நீங்கள் மீட்டெடுத்து நிறுவியிருக்கும் இந்த அங்கர் உங்கள் இளமையின் தனிமைக் கனவுகளில் வாழ்ந்தவர். இந்தக் காதலின் ஒரு துளியையேனும் அன்று அவருக்கு அளித்திருக்கலாம். இன்று அவர் அக்கோப்பையில் ஊற்றி ஊற்றி அருந்திக்கொண்டிருப்பது ஒவ்வொரு திசையிலிருந்தும் அவர் மீது பெய்த வெறுமையை அல்லவா?” என்றாள். சினந்து எழுந்து “செல்க!” என்றாள் விருஷாலி. “எண்ணுவதை உரைத்தாகவேண்டும் என்பது விறலியின் கடன்” என்று சம்பை சொன்னாள். உரத்த குரலில் “செல்க!” என்றபின் கைநீட்டி மூச்சிரைத்தாள்.

“இதையே கலிங்கத்தரசி கேட்டாலும் சொல்வேன், அரசி. அவர் மைந்தரை கருவுற்றபோதுகூட எவர் மைந்தர் மூத்தவர் என முடிபெறுவார் என்ற கணிப்புகள் மட்டுமே உங்களை ஆட்டுவித்தன” என்று சம்பை தொடர்ந்தாள். “உங்கள் குருதியில் பிறந்த மைந்தர் அரசனாவார் என்றால் நீங்களும் இயல்பாக அரசகுடியாவீர்கள் என எண்ணினீர்கள். அன்றைய உளச்சிறுமையில் வருநாளின் எழுதல் குறித்து அவ்வண்ணம் கனவுகண்டீர்கள்.” அவள் நீர்பரவிய விழிகளுடன் விறலியை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். “இன்று அந்த அங்கநாட்டரசர் எவ்வண்ணம் உங்களுக்கு உவப்புக்குரியவர் ஆகிறார்? ஏனென்றால் இன்று நீங்கள் உங்களை அரசியென்று உணரத் தொடங்கிவிட்டீர்கள். பொற்குறடுகள் மேல் தயக்கமின்றி கால்வைத்துச் செல்கிறீர்கள். துயிலுக்கு முன் அருமணி நகைகளை சலிப்புடன் கழற்றி அப்பாலிடுகிறீர்கள்” என்றாள் விறலி.

“இழந்தவை மீளாது என்பதை மீளமீளச் சொல்வதே என்றும் கவிதையின் வழி. வாழ்க வாழ்க என்று மானுடரிடம் கிணையும் யாழும் முழக்கி சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம் பாணரும் விறலியரும். எனினும் காலத்தை நழுவவிட்டு கடந்துசென்று திரும்பி ஏங்குவதையே மானுடரில் பெரும்பாலானவர்கள் இன்பம் என கொண்டிருக்கிறார்கள்.” விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டு தோள்தணிய அமர்ந்திருந்தாள். பின்னர் “நீ சொன்னது மெய் விறலி, ஆனால் நான் பொன்னாலோ முடியாலோ புகழ்மொழியாலோ இவ்வண்ணம் ஆகவில்லை” என்றாள்.

அவள் விழிகளை நோக்கி “என் மைந்தன் அவர் உருவில் எழுந்தபோதுதான் நான் உணர்ந்தேன், அவர் எனக்குரியவர் என” என்றாள். விறலி “அவ்வண்ணமென்றால் நீங்கள் உளம்கொண்டிருக்கும் அங்கர் அவரல்ல, உங்கள் மைந்தனே” என்றாள். நெஞ்சு திடுக்கிட்டாலும் மேலே சொல்லெடுக்க விருஷாலியால் இயலவில்லை. விறலி எழுந்து தலைவணங்கி விடைபெற்ற பின்னரும் நெடுநேரம் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாள். அப்போது தன் உள்ளம் சென்றடைந்த இடத்தை உணர்ந்ததும் அவள் திடுக்கிட்டாள். அதை தன்னிடமிருந்து அகற்ற முயன்றபின் ஆம் என பெருமூச்சுவிட்டாள்.

அன்று மாலை அணிகளைந்து ஆடைமாற்றி துயில்கொள்ளப் போகும்போது அணிச்சேடியிடம் “கலிங்கநாட்டரசியிடம் அணுக்கமான எவரையேனும் நமக்குத் தெரியுமா?” என்றாள். அணிச்சேடி “நான் ஓராண்டு அங்கே அணிசெய்துகொண்டிருந்தேன், அரசி” என்றாள். அதை முன்னரே அறிந்திருப்பதை விருஷாலி அப்போது நினைவுகூர்ந்தாள். உள்ளத்தின் ஆழமே முன்செல்கிறது, அலைகளாலான மேல்பரப்பு அஞ்சியும் பிந்தியும் அறியாததென நடித்தும் தொடர்கிறது. “அங்கே அரசர் எவ்வகையிலேனும் இருக்கிறாரா?” என்றாள். “அரசி?” என அவள் புரியாமல் கேட்டாள். “இங்கு அரசர் இருப்பதை நீ அறிவாய் அல்லவா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம், அரசி” என்றாள் சேடி. “அதைப்போல அங்கு அவர் இருக்கிறாரா?”

சேடி சில கணங்கள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு “அவர்களுக்கும் மைந்தர்கள் இருக்கிறார்கள், அரசி” என்றாள். முதல் கணம் அந்த மறுமொழி சீற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. உடனே அது பொருத்தமான கூற்று என்றும் தோன்றியது. அதை எண்ணிக்கொண்டு அன்று முழுக்க மஞ்சத்தில் துயிலாது படுத்திருந்தாள். பின்னர் சுப்ரியையாக மாறி அவ்வரண்மனையில் வாழ்ந்தாள். அது மிக எளிதாக தோன்றியது. ஏனென்றால் அங்கே அவள் மைந்தர்களாக இருந்தவர்களும் அதே முகம் கொண்டிருந்தனர்.

மறுநாள் விறலியிடம் அவள் அதைக் குறித்து கேட்டாள். “அவளும் இழந்ததில் வாழ்வாள் போலும், விறலி” என்றாள். “அனைவரும் அவ்வாறுதானே வாழ்கிறார்கள், அரசி?” என்றாள் விறலி. “அனைவருமா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம், அவ்வாறல்ல எனில் ஒரு சொல்லும் காவியம் கற்றிருக்கலாகாது. அணியும் ஆடையும் அகச்சொல்லும் ஆக நம்மை நிறைத்திருக்கும் காவியம் நம்மை நடைகாலத்திலிருந்து அகற்றுகிறது” என்றாள் விறலி. விருஷாலி விழித்து நோக்கி அமர்ந்திருக்க “அன்றேல் காவியம் முழுத்துச் சூழ்ந்து நம் அணிகளை, ஆடைகளை, அகச்சொற்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றவேண்டும், அரசி” என்றாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 56

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 1

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியிலிருந்து சுஜாதன் வந்திருப்பதை அங்கநாட்டின் பேரமைச்சர் ஹரிதர் விருஷசேனனின் அவையிலிருந்து நேரில் வந்து உரைத்தபோதுதான் விருஷாலி அறிந்தாள். அஸ்தினபுரியிலிருந்து சுஜாதன் முந்தைய நாள் மாலையிலேயே சம்பாபுரிக்கு வந்தான் என்றும், சம்பாபுரியின் அரசப்பெருமாளிகையில் விருஷசேனனும் உடன்பிறந்தாரும் அமர்ந்து பின்னிரவு வரை சொல்சூழ்ந்தனர் என்றும், மறுநாள் சம்பாபுரியின் குடிப்பேரவை ஒன்று கூட்டப்பட்டு அதில் அஸ்தினபுரியில் நிகழ்ந்தவை அனைத்தையும் சுஜாதன் விரித்துரைத்தான் என்றும் ஹரிதர் சொன்னார்.

“நம் அரசரை அஸ்தினபுரியின் அரசவைக்கு அழைக்கவில்லை. ஷத்ரிய படைக்கூட்டை அறிவிக்கும் பேரவையிலும் அமரச்செய்யவில்லை. அதைக் குறித்து அங்கநாட்டில் அலர் பரவியிருப்பதை தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள், அரசி” என்றார் ஹரிதர். விருஷாலி “ஆம், மக்கள் சினம்கொண்டிருப்பதாக என் சேடி சொன்னாள்” என்றாள். “அதுவே மேற்பரப்பில் தெரிவது, அது உண்மையல்ல. கணவனிடம் மனைவி கொண்டிருப்பது போன்றது அரசனிடம் குடிகள் கொண்டுள்ள உறவு. பிறிதொருவருக்கு மனைவியாகி நெஞ்சுநிறைவுற மடிபெருக வாழ்ந்தாலும் அவர்களின் ஆழம் முதலுறவிலேயே நின்றிருக்கும் என்பார்கள்” என்றார் ஹரிதர். அவர் சொல்ல வருவதென்ன என்று விருஷாலிக்கு புரியவில்லை.

“அங்கநாட்டின் தொல்குடிகள் இன்னும் முந்தைய அரசரையே நெஞ்சில் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அவர் செய்த கீழ்மைகளும் விளைவித்த அழிவுகளும் காலப்போக்கில் அவர்களின் உள்ளத்திலிருந்து மறைந்துவிட்டன. அவர் தீர்க்கதமஸின் மைந்தர், காக்‌ஷீவானின் குருதி, லோமபதரின் வழிவந்தவர் என்னும் வரிசை மட்டுமே நினைவில் உள்ளது. மகளிரும் நம் அரசர் இங்கு வந்தபின் பிறந்த இளையோரும் மட்டுமே நம் அரசர்மேல் பெரும் பற்று கொண்டிருக்கிறார்கள். நம் அரசர் பெற்ற வெற்றிகளும் கொண்டுவந்த செல்வமும் முந்தைய அரசகுடிமேல் பற்று கொண்டவர்களின் நாவை வென்றன என்பது மெய். ஆனால் எல்லா அவையிலும் முந்தைய அங்கநாட்டு அரசர் சத்யகர்மரை விலக்கி நம் அரசர் முடிகொண்டதைப் பற்றிய ஒரு கசந்த கூற்றேனும் எழுந்து வராமலிருப்பதில்லை. நம் அரசரின் வெற்றிச்சிறப்பைச் சொல்லி அதை மறுப்பார்கள் இளையோர். ஆனால் இன்று இந்நிகழ்வு மூத்தகுடியினருக்கு வாய்க்குகந்ததாக அமைந்துவிட்டது.”

“குடிப்பெருமை இல்லாதோர் ஆட்சிசெய்தால் எத்தனை வீரமும் கொடையும் புகழும் கொண்டிருந்தாலும், எப்படி கருவூலம் செழித்தாலும், காவியம் பெருகினாலும் அரசர் அவைகளில் பெருமை கிடைக்காது என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டனர். அத்துடன்…” என ஹரிதர் சற்று தயங்கி “நம் பட்டத்து இளவரசர் விருஷசேனர் தங்கள் மைந்தர். இளைய அரசியின் மைந்தரான விருஷகேதுவே மேலும் தூய குருதிகொண்டவர், அவர் முடிசூடினால் சற்றேனும் அவைச்சிறப்பு இருக்கும் என்று சொல்பவர்களின் நிரை ஒன்றும் இங்கிருந்தது என அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றார். “ஆம்” என்றாள் விருஷாலி. “உண்மையில் இதை நானே சொன்னேன். மூத்தவனே அரசாளவேண்டும். குடிச்சிறப்பு நோக்கி இளையவனை நான் அவையமைத்தால் நான் முடிசூடிய அடிப்படையை நானே தகர்த்தவனாவேன் என்றார் அரசர்.”

“ஆம், அவர் சொல்வதே மெய். அத்துடன் மூத்தவரைக் கடந்து முடிசூட இளையவர் ஒருபோதும் ஒப்பவும் மாட்டார். அவர்கள் தந்தையைப் போலவே தலையெடுப்புள்ள மைந்தர்கள்” என்றார் ஹரிதர். “அரசி, முன்னரே இங்குள்ள குடிப்பழைமையோரின் அச்சொல்லுக்கு சிறுமன்றுகளில் செவியிருந்தது, இப்போது ஷத்ரியப் பேரவையில் நம் அரசர் முற்றாகவே தவிர்க்கப்பட்ட பின் அதை நோக்கி திரும்புவோர் பெருகிவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்றார் ஹரிதர். “அஸ்தினபுரியின் படைத்துணையும் அவைத்துணையும் மட்டுமே நமக்கு தாங்கென இருந்தது. அதையும் நாம் இழந்துவிட்டோம் என உணர்கிறார்கள் நம்மைச் சார்ந்தோர்.”

“அது எப்படி? அஸ்தினபுரியின் அரசர் இன்றும் தன் உடன்பிறந்தவர் என்றே நம் அரசரை கொள்கிறார்” என்றாள் விருஷாலி. “அரசி, அஸ்தினபுரியின் அரசர் விரும்பியிருந்தால் ஷத்ரியப் பேரவையில் முதன்மை படைத்தலைவர்களில் ஒருவராக முன் வைத்திருக்க முடியும். அங்கு கூடியிருந்த அரசர்கள் அவரை மண்ணெழுந்த தெய்வம் என்று வணங்கிய தருணம் அது. முடி கொண்ட அரசர்கள்கூட எளிய குடிமக்கள்போல கைகூப்பி ஆர்த்து கண்ணீர் மல்கி கொந்தளித்தனர் என்கிறார்கள். ஆனால் அவர் அதை செய்யவில்லை. அவருக்குத் தெரியும், அவையை அவர் முற்றிலும் வெல்வார் என. ஆயினும் நம் அரசரை அவர் அவைக்கு அழைக்கவேயில்லை” என்றார் ஹரிதர்.

விருஷாலி “அது ஏன் என்று நானும் குழம்பினேன்” என்றாள். “அது கணிகரின் கணிப்பு, அரசி. அஸ்தினபுரியின் படைக்கூட்டில் நம் அரசரை முன்வைத்து ஒரு விரிசல் எழவேண்டாம் என்று அவர் எண்ணியிருக்கலாம். அதை அஸ்தினபுரியின் அரசர் ஏற்றதுதான் விந்தை. எவருமறிந்த ஒன்றுண்டு, போர் என ஒன்று நிகழ்ந்தால், மறுபக்கம் அர்ஜுனன் இருக்கும்வரை இப்பக்கம் அங்கர் இருந்தாக வேண்டும். அவர்களே வந்து அடிபணிந்து அழைப்பார்கள். ஆனால் அவைக்கு அழைக்கவில்லை என்பது எளிதாக விட்டுவிடத் தக்கதன்று. அரசரின் அவையில் அவர் அமரவில்லை என்றால் நாளை படையெழுச்சியில் நம் அரசரின் இடம் என்ன? அவர்களின் ஆணைக்கேற்ப வில்லுடன் செல்லும் காவல்வீரரா?” என்றார் ஹரிதர். “அத்துடன் இங்குள்ள ஒரு போர்நெறியையும் நாம் அறிவோம். சூதர் படைக்கலம் ஏந்தக்கூடாது. ஏந்தி களம்புகுந்தாலும் ஷத்ரியர்களுடன் ஒற்றைநேர்ப் போரில் ஈடுபடக்கூடாது. நம் அரசர் ஷத்ரிய அவையில் அமரச் செய்யப்படவில்லை என்பதைச் சுட்டியே அவருடன் நேர்ப்போரிட பாண்டவர் தரப்பின் ஷத்ரியர் மறுக்கக்கூடும்.”

ஏளனத்துடன் முகம் சுளித்து “போர் முதிர்கையில் பாண்டவர்களின் அம்புகளைக் கண்டு அஞ்சி ஓடிவந்து நம் அரசரின் காலில் விழுந்து மன்றாடுவர். அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியை வேண்டுமென்றாலும் அவருக்கு அளிக்க முன்வருவர்” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம், அதுவே நிகழும் என நாம் அறிவோம். ஆனால் அச்செயல் காலப்போக்கில் நாவும் செவியும் அறியாது மறையும். வென்றார் பக்கம் சாய்வதும் உயர்குடியினருடன் நிற்பதும் சூதர்களின் இயல்பு. நம் அரசர் வில்லுடன் சென்றார் என்பதே நிற்கும். இன்று ஷத்ரியர் அவையில் வென்றபின் கொள்ளும் நிலத்தில் அவருக்கான உரிமை ஏட்டெழுத்தால் வகுக்கப்பட்டிருந்தால் மட்டுமே அவர் அங்கே அரசர் என இணைநின்றார் என்று ஆகும். அச்சொல் அளிக்கப்படவில்லை. அரசி, படைக்கூட்டின் தலைவரென துரியோதனர் ஷத்ரியப் பேரவையில் அளிக்கும் சொல்லுக்கே மதிப்பு. தனியறையில் நிகழும் தழுவல்களும் நெகிழ்வுரைகளும் அரசியலில் எவ்வகையிலும் பொருளற்றவையே” என்று ஹரிதர் சொன்னார்.

“ஆம்” என விருஷாலி பெருமூச்செறிந்தாள். பெருமூச்சுடன் “சிறுமைகளினூடாக எழுந்து வந்தவர் நம் அரசர். இத்தகையதோர் சிறுமையை அவர் இதுவரை பெற்றதில்லை” என்று ஹரிதர் சொன்னார். சற்றுநேரம் எண்ணி ஆழ்ந்திருந்த பின் “அவர் ஷத்ரியர் அல்ல என்று அஸ்தினபுரியின் அரசர் அந்த அவையில் உரைத்தாரா?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “இல்லை அரசி, சுயார்ஜித நெறிப்படி அங்கநாட்டரசர் ஷத்ரியரே என்றும், அதை நிறுவும் பொருட்டு படைக்கலம் ஏந்தி களம் நிற்கவும் தான் ஒருக்கமே என்றும்தான் அவர் உரைத்தார். உண்மையில் அவையில் அவ்வாறு உரைப்பதன் பொருட்டே இளைய யாதவரையும் ஷத்ரியர் என்று ஏற்று அரசருக்குரிய அனைத்து முறைமைகளுடனும் அவையமர்த்தினார் என்கிறார் சுஜாதர்” என்றார் ஹரிதர்.

“ஆயினும் அந்த ஷத்ரிய படைக்கூட்டின் முதன்மை படைத்தலைவர்களில் நம் அரசர் இல்லை என்பது மட்டுமே கையும் விழியும் தொடும் உண்மை. எளிய குடிகள் அதையே அறிகிறார்கள். சித்தம் சென்று சேரும் உண்மைகளை அவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கவியலாது” என்றார் ஹரிதர். விருஷாலி “ஆனால் அவர் இன்றிருக்கும் நிலையில் படை நடத்த இயலும் என்று நான் எண்ணவில்லை” என்றாள். ஹரிதர் “முகில் மூடியிருந்தாலும் கதிரவன் ஒளியிலான் ஆவதில்லை. அதை அறியாத ஓர் புல்லிலைகூட இப்புவியில் இல்லை” என்றார். “மெய்யாகவே அவர் மீளமுடியுமென நினைக்கிறீர்களா?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசி, அவரை மாவீரரென்றாக்கியது வஞ்சம். அது மீண்டுமெழுமென்றால் அவர் முந்தைய அங்கநாட்டரசரே ஆகிவிடுவார்.”

விருஷாலி பொருள்நிகழா விழிகளால் அவரை நோக்கிவிட்டு வெறுமனே தலையசைத்தாள். “சுஜாதர் வந்திருப்பது நம் அரசரை நேரில் சந்திக்கும் பொருட்டு. அவரை மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கு கொண்டுசென்று அரசரின் முன் நிறுத்த விரும்புகிறார். படைக்கூட்டை தான் தலைமை தாங்கி நடத்தபோகிறோமா இல்லையா என்று நம் அரசர் அஸ்தினபுரியின் அரசரிடம் நேரில் கேட்கவேண்டுமென்கிறார் சுஜாதர்.” விருஷாலி “அழைப்பின்றி அங்கு சென்று கேட்கவேண்டும் என்றா?” என்றாள். “அவ்வாறல்ல, படைக்கூட்டில் தன் இடம் என்ன என்பதை நம் அரசர் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். தொல்குடி நாடுகளின் நிரையில் என்றும் அங்கம் இருந்துள்ளது. அங்கம் அமராத ஷத்ரியப் பேரவை முழுமையுடையதும் அல்ல.”

விருஷாலி பெருமூச்சுடன் “அவரிடம் யார் அதை சொல்வது? முறைப்படி நான் அவரைச் சென்று சந்திக்கக் கூடாது” என்றாள். “ஆம், ஆனால் நாளை கதிர்பெயர்வு பூசனை நிகழவுள்ளது. கதிரவன் ஆலயத்திற்கு அரசரை கூட்டி வருகிறேன். தாங்கள் அவரை அங்கு சந்திக்கலாம். தங்கள் சொல் அவர் செவியில் விழலாம்” என்றார் ஹரிதர். விருஷாலி “அமைச்சரே, நான் அவரை தனிமையில் சந்தித்து ஓராண்டுக்கு மேல் ஆகிறது. அரசவிழவுகளில் அருகமர்வதொழிந்து அவரிடம் தனியாக ஒரு சொல்கூட உரைத்ததில்லை. அவருடன் எப்படி சொல்சூழ்வதென்பதையே மறந்துவிட்டிருக்கிறேன்” என்றாள். பின் தயங்கி கைநகங்களை நோக்கி “ஒருவேளை அவளை அவர் சந்திக்கக்கூடும். அவள் ஷத்ரியப்பெண். அரசுசூழ்தல் அறிந்தவள்” என்றாள்.

ஹரிதர் “தாங்களே அறிவீர்கள், தங்களிடம் உள்ள அணுக்கம்கூட அவருக்கு இளைய அரசியிடம் இல்லை. அவர் அவர்களை நேரில் சந்தித்து இரண்டாண்டுகளுக்கு மேலாகிறது” என்றார். விருஷாலி அந்த மறுமொழியில் நிறைவுற்று “ஆம், அதை சொன்னார்கள். அவர் உலகில் இன்று பெண்களே இல்லை என்றே அறிந்தேன்” என்றாள். தான் சொன்னது மிகையாகிவிட்டது என உடனே உணர்ந்து அதை எப்படி ஈடுசெய்வதென்று அகம்தவித்தாள். ஆனால் ஹரிதர் அச்சொற்களைக் கேட்டதாகவே விழிகாட்டாமல் “அவர் ஆலயத்திற்கு வருகையில் அங்கு சுஜாதரும் வருவார். ஆலயமென்பதால் அரசர் மது அருந்தா நிலையிலிருப்பார். தங்கள் சொற்கள் அவர் செவிகளை சென்று அடையக்கூடும்” என்றார்.

“பார்ப்போம். ஆனால் இதனால் என்ன நிகழக்கூடும்?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசர் அங்கநாட்டிலிருந்து அஸ்தினபுரி சென்று ஓராண்டாகிறது. நம் அரசரின் அகத்தில் துயர்நிறைத்த அந்த அவைச்சிறுமை நிகழ்ந்து பதின்மூன்றாண்டுகள் அவர்கள் ஒருமுறைகூட நோக்கிக்கொள்ளாமல் பிரிந்திருந்தனர். பின்னர் விராடபுரிக்கு படை கொண்டு சென்றபோது அஸ்தினபுரியின் கோரிக்கைக்கு ஏற்ப மீண்டும் இணைந்தனர். அப்போரில் நம் அரசரின் படைக்கலங்கள் கை நழுவி போர்வெற்றி குலைந்ததனால் அஸ்தினபுரியின் அரசர் நம் அரசரை நோக்கி கடுஞ்சொல் உதிர்த்ததாகவும், அரசர் உளம்வருந்தி மறுசொல்லின்றி திரும்பி இங்கு வந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். மெய்யா என்று சொல்லத் தெரியவில்லை, நான் அதை ஏவலரிடமிருந்தே அறிந்தேன்” என்றார்.

“என்னிடமும் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை” என்றாள் விருஷாலி. “ஆனால், அந்தப் பதின்மூன்றாண்டுகளில் அஸ்தினபுரியின் படையுடன் சென்று பெரும் படைவல்லமை கொண்ட பாஞ்சாலம் உட்பட பதினெட்டு நாடுகளை வென்று கப்பம் கட்டவைத்திருக்கிறார் நம் அரசர். இப்போது அங்கு ஷத்ரிய அவையில் அமர்ந்திருந்த அரசர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் நம் அரசரின் முன் படைத்தோல்வி அடைந்து காணிக்கையும் கப்பமும் கொண்டு வைத்து முடிகவிழ்த்து வணங்கி மீண்டவர்கள். அஸ்தினபுரி இன்று கொண்டுள்ள கருவூலநிறைவும் படைமாண்பும் நம் அரசரின் கொடையாலேயே. அதை அறியாதவர்கள் பாரதவர்ஷத்தில் எவருமில்லை.” ஹரிதர் “ஆம், அதை பிற எவரையும்விட துரியோதனர் அறிவார்.  இருவரையும் அருகமர்ந்து தோள் தழுவச்செய்தால் பிறிதொன்று நிகழக்கூடும். சுஜாதர் விரும்புவது அதையே” என்றார்.

விருஷாலி “நன்று நிகழ்ந்தாகவேண்டும். அவர் இன்றிருக்கும் நிலையிலிருந்து எதன்பொருட்டு எழுந்தாலும் அது நன்றே” என்றாள். “முயல்வோம் அரசி, அதை சொல்லிச்செல்லவே வந்தேன்” என ஹரிதர் எழுந்தார். அவர் தலைவணங்கி விடைகொள்ள விருஷாலி மெல்லிய குரலில் “அவளிடம் சொல்லிவிடலாமே” என்றாள். ஹரிதர் நிமிர்ந்து நோக்கினார். விருஷாலி “அவளும் உடனிருக்கட்டும். அவர் மீண்டெழுவது எங்கள் இருவருக்குமே நன்று அல்லவா?” என்றாள். ஹரிதர் “ஆம், அரசி” என்றார். அவள் “மேலும் அவள் ஷத்ரியப்பெண். அவரை அவையமரச் செய்யாமை என்னைவிட அவளையே மேலும் புண்படுத்தியிருக்கும்” என்றாள். ஹரிதர் புன்னகைத்து “ஆம்” என்றார்.

அவர் கிளம்பும்போது விருஷாலி மேலும் ஓரிரு அடிகள் முன்னால் வந்து “மறுக்கப்படுவதன் மேல் விழைவுகொள்வது மானுட இயல்பு. அவள் ஷத்ரியப்பெண் என்பதனாலேயே அவர் உள்ளத்தில் அவளுக்கு இடம் சற்று மிகுதியாக இருக்கவும்கூடும்” என்றாள். ஹரிதர் நிமிர்ந்து அவள் விழிகளை நோக்கிவிட்டு “நான் அதை அறியேன், அரசி” என்றார். அவள் பெருமூச்சுவிட்டு “நன்று” என்றாள். அவர் மீண்டும் ஒருமுறை தலைவணங்கிவிட்டு வெளியேறினார்.

bl-e1513402911361கர்ணனை சந்திக்கவிருப்பது விருஷாலியை முதலில் உவகை கொள்ளச்செய்தது. அந்தச் சந்திப்பை உள்ளத்தில் நிகழ்த்திக்கொள்ளத் தொடங்கியதும் மெல்ல அவள் துணிவிழக்கலானாள். ஏன் அதை ஒப்புக்கொண்டோம் என்று எண்ணி நிலையழிந்து ஆடையைப்பற்றி கசக்கியபடி, உப்பரிகைகளிலும் இடைநாழிகளின் சாளரங்களிலும் நின்றபடி சரிந்த விழிகளுடன் அவள் அரண்மனையில் சுற்றிவந்தாள். ஹரிதரிடம் சேடியை அனுப்பி தன்னால் இயலாது என்று சொல்லிவிடலாமா என இருமுறை சேடியை அழைத்தபின் தயங்கி கையசைத்து அவளை வெளியேறச் சொன்னாள். கர்ணனிடம் இயல்பாகப் பேசிய நாளையே அவளால் நினைவுகூர முடியவில்லை. அது வேறு கர்ணன், அன்றிருந்த விருஷாலியும் வேறு ஒருத்தி. இத்தனை காலத்தில் அவள் வளர்ந்து விரிந்து பிறிதொருத்தியென்று ஆகிவிட்டிருந்தாள்.

வளர்ச்சியா? பாறையிடுக்கில் வளர்ந்த ஆலமரம். வழிந்தும் சுழன்றும் கவ்வியும் இடைவெளியிலும் வெடிப்புகளிலுமெல்லாம் வேரோடியது. அந்த ஒப்புமையை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கநாட்டிலிருந்து அஸ்தினபுரிக்கு ஒரு பூசனைக்காக சென்றுகொண்டிருந்தபோது வழியருகே நின்ற ஆலமரத்தைக் கண்டு அடைந்தாள். ஆலமரத்து வேர் பாறைவளைவில் நீர் என வழிந்திருந்தது. வெடிப்புகளில் பிரிந்து செறிந்திருந்தது. தேர் செல்லத் தொடங்கியபின் அதன் பிடிக்குள் இருந்த பெரும் கற்பாறையை விழிகளுக்குள் கண்டாள். வானிலிருந்து ஒரு கழுகின் உகிர் அதை பற்றியிருப்பதுபோலத் தோன்ற திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டாள். பெருமூச்சுடன் தலையை அசைத்து அந்த விழிப்பாவையை சித்தத்தால் கலைத்தாள்.

அந்த ஒப்புமையை பின்னர் முதுசேடி காளியிடம் சொன்னாள். அவள் நரைத்த கண்கள் ஒளிகொள்ள புன்னகைத்து “எங்களூரில் பெட்டிப்பூசணி செய்வதுண்டு, அரசி. பூசணியை மரப்பெட்டிக்குள் விட்டு அது வளர்ந்து நிறைந்தபின் பெட்டியைக் கழற்றி அதை எடுப்பார்கள். கூடைகளில் அடுக்கி படகில் கொண்டுசெல்ல உகந்தது. நகரங்களில் விரும்பி அதை வாங்குவார்கள்” என்றாள். முள்குத்தியதுபோல சினம் எழ அதை உடனே கடந்து சிரித்து “மெய், அதுதான் மேலும் பொருத்தம்” என்றாள். பின்னர் எண்ணிநோக்கியபோது அந்த ஒப்புமையின் ஆழம் விரிந்துகொண்டே வந்தது. அரசியென வந்து சேர்ந்தபோது திகைப்பளித்த அரண்மனைக்குள் அவள் மெல்ல நீர்போல நிரம்பி அனைத்து இடங்களையும் முழுமையாக நிறைத்துவிட்டிருந்தாள்.

அரண்மனையைவிட்டு அவள் வெளியேறும் தருணங்களே அரிது. அங்கநாட்டு அரசியருக்கான இரண்டு அரண்மனைகளும் சேடியர் தங்குமிடங்களும் காவலர் குடிகளும் தனியாக கங்கையின் கரையில் சிறு கோட்டை ஒன்றுக்குள் அமைந்திருந்தன. அவளுடைய அரண்மனை வடக்கிலும் இளைய அரசி சுப்ரியையின் அரண்மனை தெற்கிலும் தனித்தனியாக அரண்களுக்குள் அமைந்திருந்தன. அரசியரின் அரண்மனைகளிலிருந்து கற்படிகளினூடாக நேராக கங்கைப்பெருக்கில் இறங்கி நீராடி மீளவும் படகுத்துறைகளுக்குச் செல்லவும் வழியிருந்தது. எனவே அவள் அரண்மனை தனியான ஓர் அரசென்று அவள் ஆட்சியில் இலங்கியது. அவளுக்கான சேடியரும் செவிலியரும் அடுமனையாளரும் அகம்படியினரும் அருகில் குடியிருந்தனர். அங்கிருந்து புலரியில் கிளம்பிச்சென்று கதிரோன் ஆலயத்தில் முதற்கதிரெழுகையை வணங்கி மீண்டபின் அவள் வெளியே செல்வதேயில்லை.

பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் பகதத்தர் மைந்தராகிய பகதத்தனையும், வங்கநாட்டரசர்களான சமுத்ரசேனனையும் சத்ரசேனனையும், புண்டரநாட்டரசன் வாசுதேவனையும் வென்று கப்பம் கொண்டு மீண்ட கர்ணன் தனக்குக் கிடைத்த பங்கைக் கொண்டு சம்பாபுரியின் தெருக்களையும் அரண்மனையையும் கோட்டையையும் விரிவாக்கிக் கட்டியபோது நகரம் அழிந்து பிறிதொன்றாகியது. அர்க்கபுரி என அது பெயர்மாற்றமும் பெற்றது. ஓராண்டு கழித்து அங்கு மீண்டும் வந்த அயல்வணிகர் அது முற்றிலும் வேறுநகர் என்று மயங்கினர்.

புதிய நகரம் அங்குள்ள ஒவ்வொன்றையும் மாற்றியது. இல்லங்களும் சாலைகளும் அங்காடிகளும் மட்டுமல்லாமல் மக்களின் ஆடைகளும் பேச்சும்கூட மாறுபட்டன. அங்காடி பெருகியபோது அங்குவரும் பொருட்கள் பெருகின, அவற்றை வாங்கும் மக்கள் பெருகினர், அங்கே வணிகமும் பெருகியது. கையில் எடுக்கும் எப்பொருளுக்கும் ஏழுமுறை விலைசொல்லி ஊடும் நகர்ப்பெண்கள் முதல்விலையிலேயே அமைந்தனர். எப்போதும் படைக்கலங்களையே விரும்பி வாங்கும் ஆண்கள் அணிகலன்களையும் ஆடைகளையும் நாடினர். அதைவிட அவர்களின் முன்னோர்களைக் குறித்த அனைத்துக் கதைகளும் வளர்ந்து உருமாறின. முன்பிருந்த பெருநகர் ஒன்றின் ஒரு சிறுபகுதியே அந்தச் சம்பாபுரி என்று முதியோர் சொன்னார்கள்.

உண்மையில் ஐநூறாண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கமாமன்னர் லோமபதரின் ஆட்சியில் தலைநகரமாக இருந்த சம்பாபுரி பன்னிரு சிறுதெருக்கள் மட்டுமே கொண்ட சிறுநகர். ஆனால் பாரதவர்ஷத்தின் நகர்களில் அதுவே முழுவட்ட வடிவு கொண்டது. ஆகவே சூரியனின் சகடநிழல் என அது புகழ்பெற்றிருந்தது. அங்கம் சரிவடைந்தபோது அதன் பெரும்பகுதி இடிந்து மண்சுவர்களால் ஆனதாக மாறியது. நகரம் இடிபாடுகளிலிருந்து சிதல்புற்றென கட்டுப்பாடின்றி வளர்ந்து உருவானது. மறைந்த சம்பாபுரியை அதன் வடிவில் மீட்டுக் கட்டவேண்டும் என்பது அங்கநாட்டரசர்கள் அனைவருமே முடிசூடுகையில் கொள்ளும் கனவு. மாறிமாறி வங்கத்திற்கோ கலிங்கத்திற்கோ மகதத்திற்கோ கப்பம் கட்டிவந்த அவர்களால் அக்கனவை அகத்திலிருந்து வெளியே எடுக்கவே இயலவில்லை.

திசைக்கதிரோன் ஆலயத்தில், சித்திரை மாதம் அனல்மீன் பொழுதில் நடுகம்ப நிழல் மறையும் உச்சிவெயில் வேளையில், கொன்றைசூட்டும் விழாக்கொடையின்போது வெறியாட்டெழுந்த பூசகன் வேல்சுழற்றி ஆடி “சம்பாபுரியின் தெய்வம் நான்! சம்பாபுரி என் மலர். சம்பாபுரி என் ஒளிகொள் கலம். சம்பாபுரி என் சகடத்தின் நிழல். நகர் எழுக! இது பொழுது, அருளினேன். எழுக சம்பாபுரி!” என்று கூவினான். “ஆணை, எனை ஆள்பவனே” என கர்ணன் தலைவணங்கினான். தொல்சுவடிகளை நாடெங்கிலுமிருந்து மீட்டுக்கொண்டு வந்தான். சம்பாபுரியின் வடிவையும் முறைமைகளையும் அவற்றிலிருந்து எடுத்து அவற்றின்படி நகரை மீட்டமைத்தான். அதன் வழியாகவே கர்ணன் அங்கநாட்டு மக்களின் உள்ளத்தில் ஆழ இடம்பெற்றான்.

கலிங்கநாட்டிலிருந்து வந்த சிற்பிகள் சூரியபாதையை கணக்கிட்டு சம்பாபுரியை வடிவமைத்தார்கள். நகரம் முழுமையான வட்டவடிவமாக அமைக்கப்பட்டு அதன் நடுவே ஏழு முகடுகள் கொண்ட கோபுரத்துடன் சூரியனின் பேராலயம் எழுந்தது. அதன் வலப்புறம் அரசனின் அரண்மனையும், அதன் இரு கைகள் என குடிப்பேரவையும் அரசப்பேரவையும் நிறுவப்பட்டன. இடப்புறம் படைத்தலைவர்களின் மாளிகை நிரை. நேர்முன்னால் அந்தணர்கள். பின்னால் ஆலய ஊழியர்கள். சகடத்தின் இருபத்துநான்கு ஆரங்களாக பாதைகள் எழுந்து வட்டமான கோட்டையைச் சென்றடைந்து உட்பக்கப் பெருஞ்சாலையில் இணைந்தன. ஆறு வாயில்கள் கொண்ட சம்பாபுரியின் கற்கோட்டைக்குமேல் இருபத்துநான்கு காவல் மாடங்கள் அச்சாலைகளை நோக்கி திறந்திருந்தன.

அங்கநாட்டு அரசர்களின் வாழ்க்கையை வகுத்துரைக்கும் சூரியதாசவிலாசம் என்னும் தொல்நூலின் நெறிகள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. அங்கநாட்டு அரசரின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளையும் விண்கதிர் செல்லும் வழியைக்கொண்டு வகுத்தது அது. கதிர் செல்லும் பாதைக்கேற்ப அரசர்களின் அன்றாடச் செயல்களும் நாள்தோறும் மாறுபட்டன. தென்பெயர்வும் வடபெயர்வும் அவையில் அரியணையை திசைமாற்றின. அதற்கேற்ப திரும்பும்படி அரைவட்ட வடிவில் அவைமாளிகை வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. நகர்மையத்தில் செங்கல்லால் கட்டப்பட்ட நிழல்மாளிகையில் சுவர்களின் நிழல் விழுவதைக்கொண்டு பொழுதை நாழிகையில் அறுபதில் ஒரு பங்கு என கணித்தனர்.

அங்கநாட்டரசன் மையமாக அமைந்த சூரியனில் இருந்து பன்னிரண்டு பாகைகளில் அமைந்த பன்னிரு அரண்மனைகளில் மாதம் ஒன்றில் என தங்கினான். ஒவ்வொரு மாதத்திற்கும் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் உடையணிந்தான். வேனிலில் பசுமை முதல் குளிர்கால இறுதியில் வெண்மை வரை என அது வகுக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் அன்று மலர்ந்த பருவமலர்கள் அவன் அவையில் காட்சிவைக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு மாதத்திற்கும் உரிய தனிப் பண்கள் அவன் அவையில் இசைக்கப்பட்டன. கோடையில் வெண்புரவிகளும் கார்காலத்தில் செம்புரவிகளும் குளிர்காலத்தில் கரும்புரவிகளும் பூட்டிய தேரில் அவன் பயணம் செய்தான். அங்கநாட்டு அரசர்கள் பதினான்கு நாட்களுக்கு ஒருமுறை சூரியநகர்வுக்கேற்ப வகுக்கப்பட்ட நற்பொழுதுகளில் தங்கள் அரசியரை வந்து சந்திக்க வேண்டுமென்று அந்நூல் கூறியது.

அந்நெறிகள் வகுக்கப்பட்ட பின்னர் கர்ணன் அரசியரிடமிருந்து மெல்ல மெல்ல அகன்றுசென்றான். அவன் விழிகள் மாறிக்கொண்டே செல்வதை விருஷாலி கண்டாள். அவனிடம் எப்போதுமிருக்கும் உள்ளொடுங்கல் அகன்று ஆணவம் தோள்களிலும் சிரிப்பிலும் உரைக்காத ஒற்றைச் சொற்களிலும் கூடியது. அவையமர்ந்து மீசையை மெல்ல நீவியபடி அமைச்சர்களையும் குடிகளையும் நோக்கும்போது எங்கோ தொலைவில் இருப்பவன் எனத் தெரிந்தான். “அனைவரையும் காண்பவன், அனைவரையும் தழுவிக்கொள்பவன், அனைவருக்கும் அளிப்பவன், எவரும் அணுகமுடியாதவன். அவன் வாழ்க!” என்று அவையில் வேசரநாட்டுப் புலவர் ஒருவர் கர்ணனை வாழ்த்தியபோது விருஷாலி உளம் விம்மி மூடிய முகத்திரைக்குள் விழிநீர் கொண்டாள்.

முதலில் விருஷாலிக்கு அவ்வாறு உருவான அகல்வு ஒரு விடுதலையென்றே தோன்றியது. தன்னை மேலிருந்து நோக்கும் இரு விழிகள் அகன்றதுபோல. மிகச் சிறுதுளி எனக்காட்டும் பெருமலை ஒன்றிலிருந்து சேய்மைகொண்டதுபோல. எப்போதேனும் அவைகளில் அவனை அணுக்கத்தில் காணும்போது மட்டும் அறியமுடியாத ஓர் ஏக்கம் எழும். அஞ்சியவளாக அதை அவளே பிற எண்ணங்களால் மூடிக் கடப்பாள். மைந்தர் வளரத் தொடங்கியபோது அவள் கர்ணனை நினைப்பதே அரிதாயிற்று. விருஷசேனனும் இளையோரும் கர்ணனின் உருவை துளிமாற்றின்றி தாங்களும் கொண்டிருந்தனர். நிழலசைவில் நெஞ்சு திடுக்கிடும்படி அவர்கள் கர்ணனை காட்டினர். அரைச்செவியில் அவர்கள் குரல் கேட்டால் அதுவும்கூட கர்ணன்போலவே ஒலித்தது.

“அது இயல்பே, அரசி. களிப்பாவையாக வந்த மதயானைபோல இப்போது அவர் உருவாகவே மைந்தர் உங்களுக்கு அமைந்துவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர் வடிவும் அந்நிமிர்வும் கொண்டவர்களாயினும் உங்களுக்கு உகந்தவர்கள்” என்றாள் காளி. “அன்னையர் கணவர்களை எப்படி அகத்தில் காண்கிறார்களோ அவ்வாறு மைந்தர் பிறக்கிறார்கள். மலையில் இருந்து ஒரு கல் எடுத்து அருகே மலையென நிறுத்தி ஆலயம் சமைத்து வணங்குவதைப்போல.”

விருஷாலி காளியை வரச்சொல்லி சேடியை அனுப்பினாள். முதுமை மேலும் மூத்து அவள் வளைந்தொடுங்கி இருந்தாள். ஒவ்வொரு முறை அவளைக் காண்கையிலும் விருஷாலி உளம் திகைப்பதுண்டு. “காலம் ஒரு களிறுபோல என் மேல் ஏறிச்சென்றுவிட்டது. சிதைந்த உடல் எஞ்சுகிறது” என்றாள் காளி ஒருமுறை. சேடியின் கைபற்றி வந்த காளி அவள் அறையில் தரையில் சுவர் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். விருஷாலி அவளிடம் “அன்னையே, தங்கள் சொல் எனக்குத் தேவை. நான் இருக்கும் நிலையை என்னாலேயே கணிக்க முடியவில்லை” என்றாள். “நான் நெடுந்தொலைவில் இருக்கிறேன், அரசி. என்னால் சிற்பச்செதுக்கல்களை காண இயலாது. ஆனால் பேராலயங்கள் சிறு அணிகலன்கள்போல் தெரிகின்றன” என்றாள் காளி.

விருஷாலி அனைத்தையும் சொன்னாள். முதுமகளின் செவி கூர்கொண்டிருந்தமையால் அவள் உளம்விம்மியும் சொல்ததும்பியும் சொன்னவற்றை துளிசிந்தாமல் பெற்றுக்கொண்டாள். பற்களில்லாத வாயை மென்றபடி அமர்ந்திருந்தாள். முகம் பிசையப்படும் மாவென உருமாறிக்கொண்டே இருந்தது. பின்னர் விழிதிறந்து புன்னகைத்தாள். வெண்பச்சையாக மாறிவிட்டிருந்த விழிகள், பல்லில்லாத வாய். ஆயினும் அவள் புன்னகை அழகாகவே இருந்தது. “அரசி, நீங்கள் சொல்லி அவரை திசைகொள்ளச் செய்ய இயலாது. நீங்கள் அல்ல, எவரும் அதை செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அவர் பெருமானுடர். அவர்களை தெய்வங்கள் கைகளில் ஏந்தியிருக்கின்றன. அவர்களின் செல்வழிகள் முன்னரே வகுக்கப்பட்டுவிட்டன. அவர்கள் ஆற்றவேண்டிய பணி அவர்களுக்கு முன்னரே முடிவுசெய்யப்பட்டுவிட்டது.”

“ஆனால் நீங்கள் அவரிடம் சென்று பேசலாம்” என்று காளி தொடர்ந்தாள். “அத்தெய்வங்களில் ஒன்று தருணம்நோக்கி இருக்குமென்றால் உங்கள் சொல் சென்று அதை தொடக்கூடும். நண்டுவளை உடைப்பெடுத்து பெருநதிகள் திசைமாறுவதுண்டு.” விருஷாலி “ஆம், அவ்வாறே நிகழவேண்டுமென தெய்வங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்” என்றாள்.

வெண்முரசு வாசிப்பு முறை – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 55

பகுதி எட்டு : குருதிகொள் கரியோள் – 5

bl-e1513402911361பலந்தரை எழுந்து சென்றுவிடுவதைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். அன்னை எத்தனை பெரிய வீண்நெஞ்சத்தவள் என தோன்றியது. இந்நாடுகள் நகரங்கள் அரசவைகள் போர்கள் மட்டுமல்ல நூல்களும் கொள்கைகளும் வேதங்களும் என ஆண்கள் வகுத்து அமைத்து அவர்கள் மட்டுமே அமர்ந்து ஆடும் பெருங்களம் இது. அதில் பெண்கள் கருக்கள், பேசுபொருட்கள், சிலையுருக்கள் மட்டுமே. அவர்கள் அதில் ஈட்டுவதும் இழப்பதும் ஏதுமில்லை. அவர்கள் மீது பெண்களுக்கிருக்கும் ஒரே சொல்கோன்மை அவர்களின் குருதியை மைந்தராக்கி அளிக்கவியலும் என்பதே.

அங்கிருந்து எப்படி எழுந்து செல்ல வேண்டுமென்று எண்ணியபோது ஏதும் வழி தென்படவில்லை. புரியாமல் சலிப்புற்றோ, வெல்லவியலாதென்று ஏமாற்றமுற்றோ எழுவதுபோல தெரியக்கூடாது. எரிச்சலுற்று எழவேண்டும். சினந்து எழுந்து சென்றபின் அவர்கள் வருந்துவதுபோல எதையாவது சொல்லவேண்டும். அவள் அவர்களின் பேச்சுக்களை விழிகளால் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு சொல், ஒரு சிறுபொறி போதும் என. ஆனால் அவர்கள் அவளை முழுமையாக மறந்துவிட்டிருந்தார்கள்.

இளைய யாதவர் “அதன்பின் நாம் நம் உரிமையை கோருவோம். அது என்றும் அவ்வண்ணம் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும்” என்றபோது அவள் உரிமை என்ற சொல்லை மட்டுமே கேட்டு தன்னை பற்றவைத்துக்கொண்டாள். பீடத்தின் கைகளை இரு கைகளாலும் தட்டியபடி உரத்த குரலில் “நான் கேட்கவிருப்பது ஒன்றே. எவ்வண்ணம் நீங்கள் ஐந்து சிற்றூர்கள் மட்டும் போதுமென்று அவர்களிடம் கேட்டீர்கள்? ஐந்து சிற்றூர்கள் என்றால் என்ன? ஐந்து மேழிகள் திருப்பும் இடமிருக்குமா? ஐந்து பசுக்கள் நின்று மேயும் நிலம் எஞ்சுமா? ஐந்து சிற்றூர்கள் பத்து மைந்தருக்கு பகிரப்பட்டால் அதில் என் மைந்தனுக்கு கிடைப்பதென்ன?” என்றாள்.

அவர்கள் அந்த எதிர்பாராத குரலில் திகைக்க அவள் மேலும் கூச்சலிட்டாள் “இதற்கப்பால் கீழ்மை என ஏதும் எழுந்து சூழக்கூடுமா? பாரதவர்ஷத்தின் வரலாற்றில் ஷத்ரியர் எங்கும் இரக்க கைநீட்டியதில்லை. இதோ, அதுவும் நிகழ்ந்துவிட்டது.” இளைய யாதவர் “நான் அங்கு யாதவனாகவே சென்றிருந்தேன், ஷத்ரியனாக அல்ல” என்றார். “நீங்கள் காடுசென்று கன்றோட்டுக! நீங்கள் அந்த அவையில் பாண்டுவின் குருதியில் பிறந்த ஷத்ரியர்களுக்காக கையிரந்தீர்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். அவள் குரல் அந்த உச்சத்தால் உடைந்தது. “ஐந்து ஊர்கள் கோரப்பட்டன என்னும் இழிவே சூதர் நாவில் இருக்கும். அது மறுக்கப்பட்டதென்னும் சிறுமையோ இன்னும் நூறு தலைமுறைக்காலம் நம் கொடிவழிகளின் உள்ளத்தில் எஞ்சும்” என்றாள்.

“என் உடல் கூசுகிறது. அவையமர்ந்திருக்கும் மூத்தவர் சொல்க, இதற்கிணையான இழிவை உங்கள் குடியில் எவரேனும் ஏற்றிருக்கிறார்களா? இழிவுபடுத்தப்படுவதே இழிவு. அவ்விழிவை ஏற்பது பேரிழிவு” என்று பலந்தரை கூவினாள். “ஆம், தொல்குடிப் பிறந்த நான் இவர்களை ஒருபோதும் எனக்கு நிகராக ஏற்றதில்லை. அதன்பொருட்டு இவர்கள் என்மேல் சினம்கொண்டதும் உண்டு. இன்று உணர்கிறேன் இவர்களை மிகச் சரியாகவே நான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று. ஷத்ரியர் வாளெடுத்து சங்கு அறுத்து விழும் சிறுமைகளின் முன் இளித்து பணிந்து வளைந்து நின்றிருக்கும் இழிசினர் இவர்கள்.”

யுதிஷ்டிரர் கைநீட்டி ஏதோ சொல்ல வர பீமன் கசப்பு நிறைந்த சிரிப்புடன் “சில தருணங்களிலேனும் மிகச் சரியாகவே என் உள்ளத்தை இவள் வெளிப்படுத்துகிறாள், மூத்தவரே” என்றான். பலந்தரை அவனை ஒருகணம் திகைப்புடன் நோக்கிவிட்டு “அங்கே அவையில் என் தந்தையும் மூத்தவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களிடமும் சென்று இரந்துள்ளார் உங்கள் தூதர். பெண்ணென்று இனி எனக்கு இழிவு என்ன எஞ்சியிருக்கிறது?” என்றாள். மேலும் சினத்தை எழுப்பி சொல்விசை கூட்டி இளைய யாதவரிடம் திரும்பி “அதற்கும் கீழே சென்று இனி நீங்கள் கோரப்போவதென்ன? நீங்கள் வேத அவையில் வென்றீர்கள் என்றே கொள்வோம். போருக்கு அந்தணர் ஒப்புதல் அளிக்க தயங்கினார்கள் என்றே ஆகுக. அதன் பின் அவையமர்வில் நீங்கள் அவரிடம் கோரப்போவதுதான் என்ன?” என்றாள்.

“அஸ்தினபுரியின் மண்ணில் இவர்களுக்கு ஏதேனும் இடம், அவ்வளவுதான். ஐந்து இல்லங்கள். அல்லது ஐந்து குடில்கள் அமைக்கும் நிலம்” என்றார் இளைய யாதவர். “சீ!” என்று உரத்த குரலில் சீறியபடி பலந்தரை எழுந்தாள். “என்ன சிறுமை இது! இதற்கும் கீழ் ஷத்ரியர் இறங்க முடியுமா என்ன?” யுதிஷ்டிரர் முகம் சுளித்து அவளை பொறுக்கும்படி கைகாட்டிய பின் “சொல் இளையவனே, இது என்ன? எவர் கேட்டாலும் நகைக்கும் கோரிக்கை அல்லவா இது?” என்றார். இளைய யாதவர் “பாண்டவரே, அஸ்தினபுரியின் அந்நிலத்திற்குள் உங்கள் குடித்தெய்வங்கள் பதினெட்டு குடிகொண்டிருக்கின்றன. உங்கள் குல மூத்தார் அன்னமும் நீரும் பெறும் ஏழு சுனைகள் அமைந்துள்ளன. அவற்றுக்கு பூசையும் பலிக்கொடையும் அளிக்கும் தகுதி உங்களுக்கு வரவேண்டுமெனில் நீங்கள் அந்நிலத்தில் குடியிருந்தாகவேண்டும். அதன்மேல் உங்களுக்கு குடியுரிமையேனும் எஞ்சவேண்டும்” என்றார்.

“அறிக, அரசன் தன் குடிகள் மேல் எந்நிலையிலும் படையெடுக்கமுடியாது. அவ்வாறு படைகொண்டு செல்ல வேண்டும் என்றால் மூன்று பெரும்பிழைகளை அவர்கள் இயற்றியிருக்க வேண்டும். அரசவஞ்சம், வேதம் பழித்தல், இறைமறுத்தல். இம்மூன்றும் நீங்கள் ஆற்றவில்லை என்பதை நான் வேதியர் அவையில் நிறுவிவிட்டு வந்தேன் என்றால் அதன்மேல் உங்களை குடிவிலக்கம் செய்து படைகொண்டெழ அஸ்தினபுரியின் அரசனால் இயலாது. அதை அவர்கள் இயற்றாமல் தடுப்பதே நாம் இன்று செய்யவேண்டியது” என்று இளைய யாதவர் தொடர்ந்தார். “நீங்கள் அரசகுடியினரல்ல என்றனர். ஷத்ரியர் அல்ல என்று மீண்டும் வகுத்தனர். குடியென்றேனும் அவர்கள் ஏற்றாகவேண்டும்.”

“அதனால் என்ன பயன்?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “நாம் வென்றால்கூட என்றோ ஒரு நாள் நாம் தொடுத்த போர் முறையானதல்ல என்று அந்தணர் அவை எண்ணக்கூடும். நமக்கு வேள்வி செய்ய அவர்கள் மறுக்கலாம். நம் குடியினரில் சிலரேகூட அஸ்தினபுரிக்கும் அயலாருக்குமான போரென்று அதை கருதக்கூடும். இன்றே எண்ணிச் சூழ்ந்து அதை தடுத்து வைப்பது நமக்கு நல்லது” என்றார் இளைய யாதவர். “ஏனென்றால் போர் தொடங்கியபின் அறமென ஏதுமில்லை. வெல்வதே ஒரே அறம் அங்கே. நாம் வென்றபின் அறப்பிழைகள் நூறு நம் மீது சுமத்தப்படும். குலமிலிகள், அஸ்தினபுரியின் நிலம்விலக்கப்பட்டோர் கொண்ட வெற்றி என்ற சொல் மட்டும் நம் மீது ஒட்டிவிடக்கூடாது.”

பலந்தரை எஞ்சிய முழு சினத்தையும் திரட்டி  “இதற்கு நான் ஒருபோதும் ஒப்பப்போவதில்லை. இரந்துண்டவள் என்னும் பழியுடன் காசிநாட்டு அரசியாகிய நான் வாழப்போவதில்லை. அறிக, என் மைந்தன் ஒப்புதலின்றி நீங்கள் செல்ல இயலாது. அவனை என் சங்கில் வாள்வைத்து என் சொல்லில் நிறுத்துவேன். அவனை அகற்றி அங்கு சென்றீர்கள் என்றால் நானும் தொடர்ந்து வருவேன். அதே அவையில் எழுந்து எனக்கும் மைந்தனுக்கும் அத்தூதில் ஒப்புதல் இல்லை என்று அறிவிப்பேன்” என்றாள். “நான் உயிருடனிருக்கும் வரை என் மைந்தனின் தந்தையென்றானவர் பெயர் சொல்லி எவரும் மண்ணிரக்கப் போவதில்லை.”

யுதிஷ்டிரர் “என்ன பேச்சு இது…? இங்கே எவரும் இரக்கப்போவதில்லை, இது ஓர் அரசியல் சூழ்ச்சி” என்றார். “அரசியல் சூழ்ச்சியாக இல்லப்பெண்களை அவர்களின் படுக்கைக்கு அனுப்புவீர்களா என்ன?” என்றாள் பலந்தரை. அறைவிழுந்தவர்போல யுதிஷ்டிரர் வாய்திறந்து உறைய சகதேவன் அறியாமல் எழுந்து நின்றான். ஆனால் பீமன் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அசையாமல் நின்றான். உள்வலித்த குரலில் “சொல்லெண்ணுக!” என்றான் சகதேவன். “நாம் எண்ணிச் சொல்லெடுக்கலாம், ஊருக்கு அதை ஆணையிட நம்மால் இயலாது” என்றாள் பலந்தரை. “முன்னரே உங்கள் குலமகள் அவைச்சிறுமை அடைந்துவிட்டாள். அதையே சொல்லிச் சிரிக்கிறது பாரதவர்ஷம். இன்று அதையும் கடந்துசென்று நிலம் கோரி நின்றிருக்கிறீர்கள்.”

சகதேவன் “போதும்!” என மேலும் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான். “ஐந்து வீட்டுக்கு அமைகிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் உங்களுக்குத் தகுதியானது என எண்ணுவது அதுவே என்று பொருள். பாதி நாடும் நகரும் கருவூலமும் கோரியது மிகைவிழைவென்று பொருள். நான் ஒப்பமாட்டேன். என் குருதியின் மீதன்றி நீங்கள் சென்று இதை கோரப்போவதில்லை” என்றாள் பலந்தரை. இளைய யாதவர் “மிக எளிதில் எங்களால் உங்களை தடுக்க முடியும், அரசி” என்றார். “உங்கள் கணவர் உங்களைத் துறந்தால் பிறகு நீங்கள் சொல்லெடுக்கவியலாது. அதற்கு மங்கலநாணைக் கழற்றி அளித்துவிடும்படி உங்களிடம் அவர் கோரினாலே போதும்” என்றார்.

பீமன் “இளைய யாதவரே, இவள்மேல் எப்பொழுதும் முதல் தருணத்தில் எழுவது சினமும் விலக்கமும் மட்டுமே. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அதன் இறுதியில் விலக்கமுடியாத அன்பொன்றையே இவள்மேல் உணர்கிறேன். ஏனென்றால் இவளும் என்னைப்போல் அறியாது பதைக்கும் சிறுமியை அகத்தில் கொண்டிருக்கிறாள். இவள் குருதியில்தான் என் மெய்நிகர் வடிவமான என் மைந்தன் பிறந்திருக்கிறான். எந்நிலையிலும் என் உடன்பிறந்தார் பொருட்டோ, குலத்தின் பொருட்டோ, இறைவடிவென என் முன் எழுந்த தங்கள் பொருட்டோகூட இவளை என்னால் துறக்க முடியாது” என்றான். “அதற்கான ஆணை எனக்கு பிறப்பிக்கப்படுமெனில் வாளெடுத்து என் கழுத்தில் வைப்பதன்றி நான் செய்யக்கூடுவதொன்றுமில்லை.”

“போதும், இளையோனே” என்றார் யுதிஷ்டிரர். “இளைய யாதவனே, அவள்மேல் ஒரு துளி அன்பு அவன் உள்ளத்தில் எஞ்சுமென்றால் இவள் எங்கள் குலமகளாகவே இருப்பாள். இவள்பொருட்டு அனைத்தையும் துறக்கவும் படைமுகம் நின்று முற்றழியவும் ஒருங்குவோமே ஒழிய மங்கலநாண் மறுப்பதற்கல்ல. அப்பேச்சை ஒழிக!” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் “நன்று அரசி, தாங்கள் இயற்றுவதற்கும் இனி ஒன்றுள்ளது. மங்கலநாணை தாங்கள் துறக்கலாம். மிக எளிது. இடக்கையால் அதை இழுத்து அறுத்து தலைக்கு மேல் மும்முறை சுற்றி வலமாக இட்டால் போதும். காசிநாட்டு அரசியர் தொல்குடி ஷத்ரிய முறைமைகள் கொண்டவர்கள். நிஷாதர்களைப்போல எத்தனை முறை வேண்டுமென்றாலும் பூட்டவும் அறுக்கவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு” என்றார்.

“அரசி, அகல்விழி அன்னை உடனுறை உலகாள்வோன் அமர்ந்த காசி ஷத்ரிய குடிகளில் மிகத் தொன்மையானதும் தூயதுமாகும். நால்வேதங்களால் நிலைநாட்டப்பட்ட முடி அது. அந்நாட்டரசியின் குடியில் பிறந்த மைந்தர் இயல்பிலேயே முதன்மை ஷத்ரியர் ஆகிவிடுகிறார்கள். பிறப்பாலேயே வேதவாழ்த்தும் வேள்வியவையில் முதலிடமும் பெறுகிறார்கள். ஆகவே சிறுகுடி ஷத்ரியர்கள் மட்டுமல்ல பெருங்குடி அரசர்களேகூட தங்களை மீண்டும் மணம்கொள்ள நிரைவகுத்திருப்பார்கள் என்பதை தாங்களும் அறிவீர்கள். அதை தாங்கள் இயற்றலாம். அதன் பின் இக்குடியினரிடம் உங்களுக்கு எந்தக் கடமையும் இல்லை. இவர்கள் கொள்ளும் எச்சிறுமையும் தங்களுக்கும் தங்கள் மைந்தனுக்கும் வந்துசேராது” என்றார் இளைய யாதவர்.

பலந்தரை திகைத்து அமர்ந்திருக்க அவள் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கி புன்னகை அணைந்து கூர்கொண்ட உணர்வுகளுடன் “அன்றேல் அரசியென்று காசிநாட்டில் அமையலாம். அஸ்தினபுரியின் படைக்கூட்டில் இணையலாம். வென்ற நிலத்தில் உங்கள் மைந்தன் தனிக் கோலேந்தி அமரலாம். இந்த உடைந்த படகில் அமர்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். அருகணைந்த அவர் முகம் அவளை ஒருகணம் உள நடுக்குறச் செய்தது. கால்தளர்ந்தவள்போல மீண்டும் பீடத்தில் அமர்ந்து தலைகுனிந்து கைகளை பின்னிக்கொண்டாள். விரல்கள் குளிர்ந்து நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள்.

“தங்கள் அன்னை தங்களுக்கு ஆணையிட்டு அனுப்பியது அதுவே என்று நான் அறிவேன். எந்நிலையிலும் இப்போரை தவிர்க்க நீங்கள் ஒப்பலாகாதென்று அவர் உரைத்தார். போர் தவிர்க்கப்பட்டு எளிய ஒப்புதல்களில் இது முடியுமென்றால் நாணறுத்து மீளும்படி ஆணையிட்டிருக்கிறார். அதை நீங்கள் செய்யலாம்” என்றார் இளைய யாதவர். “அரசே, உங்களுக்கு அதில் எண்ணமாற்று உண்டா?” யுதிஷ்டிரர் “ஆம், எண்ணினால் அதுவே நன்று என்றும் தோன்றுகிறது. காசி அஸ்தினபுரியின் படைக்கூட்டில் இருக்கையில் தந்தைமேலும் தமையனிடமும் பெரும் பற்றுகொண்டுள்ள அரசி இங்கிருந்தால் உளத்துயரே எஞ்சும். நாம் கொண்டுள்ள சிறுமைகளை பெருமைமிக்க காசி அடையவேண்டியதுமில்லை… அவர் நாண் துறந்து செல்வார் என்றால் அதை முழுதேற்கிறோம். அவர்மேல் எந்த உளக்குறையும் இன்றி ஒப்புகிறோம்” என்றபின் திரும்பி பீமனிடம் “சொல்க, இளையோனே!” என்றார்.

பீமன் “அவள் செல்லப்போவதில்லை” என்று முழங்கும் குரலில் சொன்னான். பெருங்கைகளைத் தூக்கி “ஒருபோதும் நான் அவளை விடமாட்டேன். என்னை நீங்கி அவள் சென்றால் எங்கணைந்தாலும் தேடிச்சென்று அவள் தலையை உடைப்பேன். ஆம்!” என்றபின் கதவை காலால் உதைத்துத் திறந்து வெளியே சென்றான். மீண்டும் கதவு வந்து அறைந்த ஓசை வெடி என ஒலித்தது. பலந்தரை தன் கைகளால் பாதிமுகத்தைப் பொத்தியபடி நடுங்கும் உடலுடன் அமர்ந்திருந்தாள்.

“அரசி, அது வெறும் உணர்வு. அவரிடம் நான் பேசுகிறேன்” என்றார் இளைய யாதவர். “அவர் தமையன் சொல்லை மீறுபவர் அல்ல. தாங்களோ புவிவெல்லும் அஸ்தினபுரியின் படைக்கூட்டிலமைந்த நாட்டுக்கு செல்லப்போகிறீர்கள். தாங்கள் விரும்பினால் இன்றே நாண்நீத்து காசியின் அரசி மட்டுமே என இங்கிருந்து எங்கள் காவலுடன் கிளம்பலாம்.” பலந்தரை எழுந்து மீண்டும் அமர்ந்து முனகலாக “இல்லை” என்றாள். “நான் அவரை துறக்கவியலாது.” இளைய யாதவர் “ஏன்? அதை மட்டுமேனும் சொல்லி அகல்க!” என்றார். அவள் தலைகுனிந்து கழுத்து விம்மலில் எழுந்தமைய கைவிரல்கள் பின்னித்தவிக்க அமர்ந்திருந்தாள். “சொல்க!” என்றார் இளைய யாதவர்.

நாணில் கைபட எழுந்த அம்புபோல அவளில் இருந்து சொல் எழுந்தது. “ஏனெனில் நான் அவரை அன்றி எவரையும் உளம்கொண்டிருக்கவில்லை.” முகத்திரையை இழுத்துவிட்டு அதன் நுனியால் விழி நீரைத் துடைத்தபடி எழுந்தாள். “வெல்லும் தரப்பு அது என்று…” என்று இளைய யாதவர் சொல்லத் தொடங்குவதற்குள் சீற்றத்துடன் இடைமறித்தாள். “உங்கள் எவரையும்விட அவரை நான் அறிவேன். அப்பெருந்தோள்களை வெல்ல இப்புவியில் அரசனென்றோ ஆண்மகன் என்றோ எவருமில்லை. பாரதவர்ஷத்தின் மணிமுடிகள் அவரால் பிறருக்கென விட்டளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன” என்றபின் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

bl-e1513402911361கதவுக்கு அப்பால் நின்றிருந்த சுரேசர் அவளை விந்தையென பார்க்க அவள் பொருட்படுத்தாமல் இடைநாழியினூடாக விரைந்தாள். சற்று நேரத்திற்குப் பின்னர் விழிநீர் வழிந்துகொண்டிருந்தாலும் தன் உள்ளம் முற்றிலும் துயரற்றிருப்பதை உணர்ந்தாள். வாழ்நாளில் ஒருபோதும் அத்தனை எடையின்மையை உணர்ந்ததில்லை என்று தோன்றியது. புன்னகைத்து மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினாள். மீண்டும் தொட்டபோது கன்னத்திலிருந்த கண்ணீர் ஈரம் விந்தையெனத் தோன்ற அழுத்தி துடைத்தாள்.

அவளுக்காக குந்தியின் சேடி பார்க்கவி அறைவாயிலில் காத்து நின்றிருந்தாள். அவள் நடைதயங்கியதும் பார்க்கவி வணங்கி “பேரரசி தங்களை அழைத்துவரும்படி சொன்னார்கள்” என்றாள். பலந்தரை “நான் சற்றுமுன்னர்தான் வந்தேன், வந்ததுமே…” என தயங்க “தாங்கள் வந்ததுமே அங்கு செல்வீர்கள் என பேரரசி எண்ணினார்கள். காத்திருந்த பின் என்னிடம் அழைத்துவரச்சொல்லி ஆணையிட்டார்கள். நான் வந்தபோது தாங்கள் அவைகூடச் சென்றிருப்பதை அறிந்தேன். அதை அரசியிடம் சொன்னேன். காத்திருந்து அழைத்துவரும்படி சொன்னார்கள்” என்றாள். “நான் ஆடைமாற்றி…” என சொல்லவந்த பலந்தரை “சரி, வருகிறேன்” என்றாள்.

செல்லும் வழியில் பார்க்கவி “பேரரசி நோயுற்றிருக்கிறார். ஒவ்வொருநாளும் காலையில் சற்று உளம்தேறியிருப்பார். மாலைக்குள் துயரூட்டும் செய்திகள் எவையேனும் வந்துவிடும்” என்றாள். “அவர்கள் நன்கு துயில்வதில்லையா?” என்றாள் பலந்தரை. “அகிபீனா இன்றி துயில்வது கடினம்” என்றாள் பார்க்கவி. பலந்தரை திடுக்கிட்டவள்போல திரும்பி நோக்க “அவர்களை கனவுகள் தொடர்கின்றன” என்றாள். “மைந்தரை எண்ணியா?” என்றாள் பலந்தரை. “இருக்கலாம். இரவிலொருநாள் மைந்தா என்று அலறியபடி விழித்துக்கொண்டார்.” பலந்தரை தலையசைத்தாள்.

“அஸ்தினபுரியின் அவையில் கௌரவமூத்தவர் நாவிலெழுந்த சிறுமையில் இருந்து அன்னை மீளவே இயலவில்லை. எவரையும் அவர் சந்திக்க விரும்பவில்லை. மைந்தர்களைக்கூட. இளைய யாதவர் சந்திக்க விழைந்தபோதுகூட மறுத்துவிட்டார்” என்று பார்க்கவி சொன்னாள். பலந்தரை உதடுகளைக் கடித்து தன் நெஞ்சை அடக்கிக்கொண்டாள். “ஆனால் பாஞ்சாலத்து அரசியை சந்திக்க விரும்பி அவரே என்னை அனுப்பினார். பாஞ்சாலத்து அரசியைக் கண்டதுமே கைகளை பற்றிக்கொண்டு கண்ணீர்விட்டார். அவர்கள் மட்டும் நீண்டநேரம் பேசிக்கொண்டார்கள். இப்போது உங்களை அழைக்கிறார்கள்” என்றாள் பார்க்கவி.

குந்தியின் அறைக்குள் நுழைந்து அவள் வரவை பார்க்கவி அறிவித்து வந்து உள்ளே செல்லும்படி கைகாட்டினாள். பலந்தரை உள்ளே நுழைந்தபோதுதான் அவ்வறை எத்தனை சிறியது என உணர்ந்தாள். மஞ்சமும் ஒரு பீடமும் போடப்பட்டபோது அங்கே பிறிதொருவர் நிற்கவே இடமிருந்தது. அவள் உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டு தலையணைமேல் எழுந்து அமர்ந்திருந்த குந்தி புன்னகைத்தாள். அவள் கால்களைத் தொட்டு சென்னிசூடி அருகே மஞ்சத்திலமர்ந்தாள் பலந்தரை. அவளை கூர்ந்து நோக்கிய குந்தி “என்ன?” என்றாள். “ஏன்?” என்றாள் பலந்தரை. “உவகை கொண்டிருக்கிறாய்?” என்றாள் குந்தி. “ஆம்” என்றாள் பலந்தரை. “அவையில் என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றாள் பலந்தரை

அவள் நிகழ்ந்ததை சுருக்கமாக சொன்னாள். “என்னிடம் அவரை நாண்நீத்து துறக்கச் சொன்னார்கள். மறுத்துவிட்டேன்.” குந்தி புன்னகைத்து “மூடர்கள், அவர்களில் அவனைத்தவிர எவருக்கும் பெண்ணுள்ளம் தெரியாது” என்றாள். “எவருக்கு?” என்றாள் பலந்தரை. “இளைய யாதவனுக்கு.” பலந்தரை நிமிர்ந்து நோக்க “அவன் உன் உள்ளம் அறிந்துதானே அவ்வாடலை நிகழ்த்தியிருக்கிறான்?” என்றாள். பலந்தரை புன்னகையுடன் தலையசைத்து “ஆனால் எனக்கே என் உள்ளம் இப்போதுதான் தெரிகிறது” என்றாள். “அதை அறிவதென்ன விந்தையா? என் மைந்தரில் பெண்டிர் ஒருபோதும் வெறுக்கவியலாதவன் அவன்” என்றாள்.

“ஆம்” என்றாள் பலந்தரை. “ஆகவேதான் அரசியும் அவரை நெஞ்சில் நிறுத்தியிருக்கிறார்.” குந்தி சிரித்து “அதுதான் உன் இடரா?” என்றாள். பலந்தரை சிரித்து தலைகுனிந்து முகத்திரையை நன்றாக இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள். “அறிவின்மை, ஆனால் நாம் அதிலிருந்து தப்பவியலாது” என்று குந்தி சொன்னாள். “அவர் அரசிக்கு அளித்த மாமலரைப் பற்றி சூதர்கதைகள் அங்கே வந்தன.” குந்தி “அவன் அதை அவளுக்கு மட்டும் அளிக்கவில்லை…” என்றாள். “அது அவன் உள்ளம் அல்லவா? மூதன்னையரிடமிருந்து அவன் பெற்றது.” பலந்தரை “ஆம், அது இப்போது தெரிகிறது” என்றாள்.

“அவன் தமையனிடமும் அந்த மலரே இருந்தது. அதை அவன் தன் இறைவனுக்கு படைத்தான். இவன் அதை மகளிருக்கு அளித்திருக்கிறான். அங்கே காட்டில் இடும்பியும் அதை உணர்ந்திருப்பாள்” என்றாள். முகம் நிமிர்த்தி “அவரை பார்க்கவிழைகிறேன்” என்றாள். “கனிந்த விழிகள் கொண்டவள். அவள் மைந்தனை இருமுறைதான் நானே பார்த்திருக்கிறேன். அவனுக்கு மணம்முடித்து வைக்கவேண்டும். அவர்களின் குலத்தில் அவன் பெண்கொண்டால் அவர்களுக்குப் பிறக்கும் மைந்தன் நாடாளவியலாது. அவன் ஷத்ரியக் குடியிலேயே பெண்கொள்ளவேண்டும். அதன்பொருட்டு தூதுச்செய்திகளை அனுப்பியிருக்கிறேன். எவரும் இதுவரை மறுமொழி உரைக்கவில்லை.”

பலந்தரை “நம் படைக்கூட்டு உறுதியானதும் ஆணையும் கலந்து ஒரு தூதுச்செய்தி சென்றாலொழிய ஷத்ரியர் அதற்கு முன்வரமாட்டார்கள்” என்றாள். குந்தி சிரித்து “ஆம், அதைத்தான் நானும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றாள். “நீங்கள் பார்த்தபோது எப்படி இருந்தான்?” என்று பலந்தரை கேட்டாள். “மைந்தர்களில் அவனே பெருந்தோளன் என்றனர்.” குந்தி “உண்மை, என்னை ஒரு புறாவைப்போல் தோளிலேந்துபவன். உன் கணவனைவிட பெருந்தோள் கொண்டவன்” என்று குந்தி சொன்னாள். “இங்கே வரும்படி அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். முறையான படைத்திரட்டுடன் வருவதாக சொன்னான். அவனை பார்க்கத்தான் இப்போது மிகமிக விழைகிறேன்.”

பலந்தரை எழுந்துகொண்டு “ஓய்வெடுங்கள், அன்னையே” என்றாள். “நீ இங்கிருப்பாய் அல்லவா?” என்றாள் குந்தி. “ஆம், இங்கிருந்தாகவேண்டும்” என்றாள் பலந்தரை. “இப்போதுகூட என் தலைவர் பொருட்டு கையளவு நிலம் கோரி நிற்பது என்னை கூசச்செய்கிறது. ஆனால் ஏதோ நானறியாத சூழ்ச்சி உள்ளதென்று தோன்றுகிறது.” குந்தி “என்ன சூழ்ச்சி?” என்றாள். அவள் விழிகள் மாறுபட்டன. “அன்னையே, நீங்கள் அறியாததா? உங்கள் மைந்தர் தன் கைகளால் அஸ்தினபுரியின் அரசரையும் இளையோரையும் கொன்றுகுவிக்கவிருக்கிறார். நிலம்பொருட்டு உடன்குருதியரைக் கொன்றாரென்னும் பழி அவர்மேல் அமையாமலிருக்கும்பொருட்டு இளைய யாதவர் செய்யும் சூழ்ச்சி இது.”

“ஆம்” என்றாள் குந்தி. “நீங்கள் மைந்தர்பொருட்டு கவலை கொள்கிறீர்கள் என்றாள் பார்க்கவி” என்றாள் பலந்தரை. “ஆம்” என்று குந்தி சொன்னாள். “உங்கள் இளைய மைந்தரை எவரேனும் வெல்லக்கூடும் என எண்ணுகிறீர்களா?” என்று பலந்தரை கேட்டாள். குந்தி மறுமொழி சொல்லாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். பலந்தரை திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். சற்றுநேரம் கழித்து எழுந்து வெளியே நடந்தாள். வணங்கிய பார்க்கவியை நோக்கி தலையசைத்துவிட்டு இடைநாழியினூடாக மெல்ல நடந்துசென்றாள்.