நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 62

bowசொல்சூழவையிலிருந்து வெளியே வந்ததும் கூர்ஜர மன்னர் சக்ரதனுஸ் பிருஹத்பலனை அணுகி மெல்லிய குரலில் “நாம் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை” என்றார். பிருஹத்பலன் “நாம் கோழைகள். நம்முள் ஒற்றுமையில்லை. அந்த நெறியிழந்த அந்தணனும் திருட்டுஷத்ரியனாகிய அவன் மைந்தனும் எங்களை தாக்கினால் பிற ஷத்ரியர்கள் வெறுமனே நோக்கியிருப்பீர்கள். உங்களுக்கு எங்கள் மண்ணை பங்கிட்டு அளிப்பதாக அவர்கள் சொன்னார்களென்றால் உடனிருந்து எங்களை கொல்லவும் செய்வீர்கள்” என்றான். “உங்கள் அச்சத்துக்கும் மடமைக்கும் பரிசு இறப்புதான்… உங்கள் குலங்கள் இந்தப் பாழ்நிலத்தில் முற்றழியும். அது ஒன்றே நிகழவிருக்கிறது.”

அவன் சென்றதை நோக்கிவிட்டு சக்ரதனுஸ் திரும்பி பிற அரசர்களை நோக்கினார். அவன் பேசியதை எவரும் கேட்கவில்லை என உறுதிசெய்தபடி அவர் முற்றத்திலிறங்கி தன் படைநோக்கி சென்றார். அங்கே அவருக்காக காத்து நின்றிருந்த மாளவ மன்னர் இந்திரசேனர் “நாம் இன்றைய படைசூழ்கையில் நமது பங்களிப்பைப் பற்றி பேசவேண்டியுள்ளது. நாம் அஞ்சிவிட்டோம் என எவரும் எண்ணவேண்டியதில்லை. இன்றைய படைசூழ்கை அரிதானது. எனவே இன்று நமக்கே வெற்றி என உறுதியாகத் தோன்றுகிறது” என்றார். சக்ரதனுஸ் “நமக்கான ஆணைகளை அவர்களே பிறப்பித்துவிட்டிருக்கிறார்கள். நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை. சென்று தலைகொடுப்பதை தவிர” என்றபின் தன் தேரிலேறிக்கொண்டார்.

தன் பாடிவீட்டுக்கு வந்தபோது அங்கே அவருக்காக கவசங்களுடனும் படைக்கலங்களுடனும் வீரர்கள் காத்திருப்பதை கண்டார். அவர் அமர்ந்துகொண்டதும் அவர்கள் அவருக்கு அவற்றை அணிவிக்கலாயினர். அகிபீனா உருளைகள் வந்ததும் அவற்றில் ஒன்றை எடுத்து வாயிலிட்டுக்கொண்டார். இன்னும் சிலவற்றை எடுத்து தோல்கச்சையில் கட்டிக்கொண்டு எழுந்தார். தன் வாளை அவர்கள் நீட்டியபோது அதை வாங்கி சற்றுநேரம் கூர்ந்து நோக்கினார். பின்னர் பெருமூச்சுடன் அதை இடையிலணிந்தபடி தேர் நோக்கி சென்றார்.

நிலத்தில் விழுந்து நைந்த பெரிய துணித்திரைபோல கௌரவப் படை அவருக்கு பட்டது. ஆங்காங்கே அதன் அணிவகுப்பு உடைந்திருந்தது. படைகளின் இழப்புகளுக்கேற்ப அவற்றை இணைத்து இணைத்து ஒன்றாக்கிக்கொண்டே இருந்தமையால் குலங்களும் குடிகளும் கலந்து அடையாளங்களில்லாத பெருந்திரள் எனத் தெரிந்தது. அவருடைய தேர் சென்றுகொண்டிருக்கையில் திடீரென்று படைகளுக்குள் இருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது. “அரசே, ஒன்று கேளுங்கள்!” அவர் தேரை நிறுத்தும்படி பாகனிடம் கையசைத்தார். அவ்வாறு கூவிய வீரனை எவரோ அடக்கிவிட்டனர் என்று தெரிந்தது. அவர் தேரை திருப்பி அருகே சென்றார். “என்ன? என்ன குரல் கேட்டது இப்போது?” என்றார்.

படைத்தலைவன் “ஒன்றுமில்லை, அரசே. நமது படைவீரன் ஒருவன் தவறுதலாக புரவியை அழைத்தான்” என்றான். அவனை கூர்ந்து நோக்கியபடி “எனக்கு செவி கேட்கும்” என்றார் சக்ரதனுஸ். “அரசே, அவன் பித்தன். போரில் உளம்பிறழ்ந்துவிட்டான்…” என்றான் படைத்தலைவன். “அவன் எவன்?” என்றார் சக்ரதனுஸ். அதற்குள் படைநிரைகளுக்குள் இருவரால் பற்றப்பட்டிருந்த ஓர் இளைஞன் உதறி எழுந்து “நான்! அழைத்தவன் நான்! அரசே, நான் தங்களிடம் சில சொற்கள் உரைக்க விழைகிறேன்” என்றான். “சொல்” என்றார் சக்ரதனுஸ். “என் பெயர் கௌமாரன். கூர்ஜரத்தின் தெற்கே சிந்துநிலத்தைச் சேர்ந்தவன். அரசே, இந்தப் போர் எதற்காக? எதன்பொருட்டு நாங்கள் இங்கே வந்து எங்கள் தோழர்களை அம்புகளுக்கு பலிகொடுக்கிறோம்?”

“நீ படைவீரன் என்பதனால்!” என்று சக்ரதனுஸ் சொன்னார். “ஆம், நான் இறக்க சித்தமானவன். ஷத்ரியனாகப் பிறந்தமையாலேயே இறந்தேயாகவேண்டுமென அறிந்துகொண்டவன். களம்படுதலை பெருமையாக எண்ணுபவன்” என்று அவன் சொன்னான். “நான் கேட்பது இந்தப் போரில் கூர்ஜரம் எதை அடையவிருக்கிறது என்று. எவருக்கெதிராக நாம் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம்? நம் எதிரிகள் இருவர். யாதவர்களும் சைந்தவர்களும். இதோ இருவருமே நம்முடைய தோழர்களாக உடன் நின்றிருக்கிறார்கள். அங்கே படையெழுந்திருப்பவர்களுக்கும் நமக்கும் எந்தப் பூசலுமில்லை. நாம் எதன்பொருட்டு போரிட்டு சாகிறோம்?”

“படைவீரனிடம் அரசன் கொள்கைகளை விளக்கவேண்டியதில்லை” என்றார் சக்ரதனுஸ். “ஆம், ஆனால் தன் குடியிடம் மறுமொழி சொல்லியாகவேண்டும். நான் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது எனது வினாக்களை அல்ல. என் குடியின் வினாக்களை. இங்குள்ள அத்தனை படைவீரர்களும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவற்றை” என்று கௌமாரன் சொன்னான். “எந்த அரசனும் குடியின் முன் படைவீரனும் காவலனுமே. என் வினாவின்பொருட்டு என்னை கொல்லலாம். ஆனால் என் குடியின் குரலாக நான் ஒலிக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் மறுக்கவியலாது.”

சக்ரதனுஸ் அங்கே நின்றிருந்த தன் படைவீரர்களை நோக்கினார். பின்னர். “இது எனது படையின் வினாவா?” என்றார். அவர்கள் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். “சொல்லுங்கள், இச்சொற்கள் உங்கள் அனைவரின் பொருட்டும் எழுந்தனவா?” அவர்களிடமிருந்து மறுமொழி வரவில்லை. “ஆமென்றே இந்தச் சொல்லின்மையை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்றார் சக்ரதனுஸ். “உங்கள் வினாவாக இச்சொல் திரண்டெழுந்துள்ளது என்றால் நான் மறுமொழி சொல்லியாகவேண்டும்” என்றார். பின்னர் கைகளைத் தூக்கி “அனைவரும் அறிக, எனக்கு ஒரு சொல்லும் கூறுவதற்கில்லை!” என்றார்.

நான் இப்போரில் கலந்துகொள்ள ஏன் முடிவெடுத்தேன்? எப்படி இப்படையுடன் வந்து சேர்ந்தேன்? எந்த வினாவுக்கும் என்னிடமே மறுமொழி இல்லை. சென்ற நூறாண்டுகளாகவே கூர்ஜரம் இந்நிலத்தின் எப்பூசல்களிலும் கலந்துகொண்டதில்லை. எந்தப் போரிலும் நாம் இறங்கியதுமில்லை. ஏனென்றால் பாரதவர்ஷத்தின் தொல்குடி ஷத்ரியர்கள் நம்மை சிறுகுடியென நடத்தினர். அவைகளில் சிற்றிடமே அளித்தனர். ஆகவே நாம் அவர்களையும் முழுமையாகவே புறக்கணித்தோம். நமக்கு அவர்களின் சாலைகளோ நீர்வழிகளோ தேவையில்லை. அவர்களின் வணிகத்தொடர்பு நமக்கில்லை. நாம் கடலையும் சிந்துவையும் நம்பி வாழ்பவர்கள். நமக்கு விரிந்தகல எல்லையில்லா நிலம் மேற்கே கிடக்கையில் அவர்களுக்கும் நமக்கும் எல்லைப்பூசல்களும் இல்லை.

ஆயினும் இந்தப் போரின் நடுவே வந்து நின்றிருக்கிறேன். எவ்வண்ணம் அது நிகழ்ந்தது? நான் அறியாத ஏதோ விசை. ஒவ்வொருநாளுமென இங்குள்ள இப்பூசல் என்னை வந்தடைந்துகொண்டிருந்தது. என்னை அறியாமலேயே இவற்றில் நானும் உள்ளத்தால் பங்குகொண்டேன். இவர்களில் ஒருவனாக நடித்தேன். எனக்கு இளைய யாதவர் மேல் கசப்பிருந்தது. ஆகவே அவருக்கு எதிரியான திருதராஷ்டிரர் மைந்தருடன் என் அகம் அணுக்கம் கொண்டது. என்னையறியாமலேயே உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தேன். ஒருநாளும் இப்போரில் நாம் பங்குகொள்ளப் போவதில்லை என்றே எண்ணியிருந்தேன். ஈடுபடலாகாதென்ற உறுதியையே வைத்திருந்தேன்.

இளையோரே, தன்னைச் சூழ்ந்து நிகழ்வனவற்றுக்கு செவிகொடுப்பவன் உளம் கொடுக்கிறான். உளம்கொடுப்பவன் இறுதியில் உயிரும் கொடுக்க நேரும். அதுவே நிகழ்ந்தது. என்னுள் நிகழ்ந்த போரை வெளியே நிகழ்த்த விழைவுகொண்டேன். இந்தப் போர் உடனடியாக நிகழ்ந்திருந்தால் நான் முற்றாக விலகியிருக்கக்கூடும். இது நாளுக்குநாள் கணத்துக்குகணம் என அணுகிக்கொண்டிருந்தது. உள்ளத்தால் நூறுமுறை இப்போரை நிகழ்த்திக்கொண்டபின் இதை களத்தில் நிகழ்த்தாமல் ஒழிய என்னால் இயலவில்லை. உங்கள் அனைவரையும் போருக்கு இட்டுவந்துள்ளேன்.

இந்தப் போரில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு இலக்குகள் இருந்தன. ஒவ்வொருவரையும் விழைவுகள் ஆண்டன. எனக்கு எந்த இலக்குமில்லை, எந்த விழைவுமில்லை. போருக்கென மட்டுமே போருக்கு வந்தவன் நான். இந்தப் போரில் இறப்பவர்கள் அனைவரும் எந்த நோக்கமும் இன்றி இறப்பவரே. இளையோரே, நாம் தோற்றால் மட்டும் வெறுமையை சென்றடையப் போவதில்லை, வென்றாலும் எஞ்சுவது அதுவே. இப்போரில் நம் பட்டத்து இளவரசன் மகிபாலன் கொல்லப்பட்டான். என் இளைய மைந்தன் உத்ஃபுதனையும் இழந்துள்ளேன். இனி இங்கே நான் எதை அடைந்தாலும் முற்றிழந்தவனாகவே உணர்வேன். நான் விழைவதென இனி ஒன்றும் இல்லை.

“நீங்கள் எண்ணுவதுபோல இப்போர் இன்று முற்றழிவை நோக்கி மட்டுமே செல்கிறது. வேறேதும் இதில் விளையப்போவதில்லை. இளையோரே, இங்கு படைகொண்டு வந்துள்ள எவரும் இங்கிருந்து மீள வாய்ப்பில்லை என்று உணர்க! நான் உங்களனைவரையும் இந்தக் கொல்சுழலில் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கிறேன். இதிலிருந்து ஒரு அடிகூட பின் வைக்கவும் நமக்கு வழியில்லை” என்று கூர்ஜர சக்ரதனுஸ் சொன்னார். “ஒன்றுமட்டும் சொல்கிறேன், என் விழைவெனும் பிழைக்காக இந்தக் களத்தில் உயிர்கொடுப்பேன். திரும்பி உயிருடன் இங்கிருந்து சென்றால் இப்பிழையின் சுமையுடன் என்னால் வாழவியலாது என இரு நாட்களுக்குள் உணர்ந்துவிட்டேன்.”

“அரசே” என கைநீட்டி ஏதோ பேச எழுந்த படைத்தலைவனை நோக்கி கையமர்த்திவிட்டு சக்ரதனுஸ் சொன்னார் “ஆகவே, உங்களை ஊக்கப்படுத்தும் எதையும் என்னால் செய்ய முடியாது. உங்களுக்கு எதையும் வாக்களிக்கவியலாது. உங்களிடமும் என் மூதாதையரிடமும் தொல்தெய்வங்களிடமும் உரைக்க ஒரு சொல்லேனும் என்னிடமில்லை.” தலைக்குமேல் கைகூப்பியபின் சக்ரதனுஸ் சென்று தன் தேரை திருப்ப ஆணையிட்டார். அக்கணம் வெடித்தெழுந்ததுபோல “மாமன்னர் சக்ரதனுஸ் வெல்க! கூர்ஜரம் வெல்க! பெரும்பாலைகளின் நாடு வெல்க!” என அவர் படையினர் வாழ்த்துக்கூச்சலெழுப்பினர். அவர் நீள்மூச்சுடன் தன் தேர்த்தட்டில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார்.

படைமுகப்பை அடைந்து தேர் நின்றபோது அவர் தன் பாகனிடம் “நான் சொன்னவற்றை கேட்டாயல்லவா?” என்றார். “ஆம், அரசே” என்று பாகன் சொன்னான். “நான் இன்று மீளப் போவதில்லை” என்றார். பாகன் “ஆம், நன்று” என்றான். “நான் களம்படவேண்டியது பார்த்தனின் கையால். அவருடைய அம்புகளே என் நெஞ்சிலிருக்கவேண்டும்.” பாகன் சில கணங்களுக்குப் பின் “ஆம்” என்றான். “நமது படைகள் உளம்தளர்ந்து பின்னடையுமென்றால் அது நன்று, பின்னடையும்தோறும் அவர்கள் உயிர்பிழைக்க வாய்ப்பாகும். அவர்களில் எத்தனைபேர் எஞ்சினாலும் அது நம் குடிக்கு நலம்பயக்கும்” என்றார். பாகன் தலையசைத்தான்.

சக்ரதனுஸ் தொலைவில் தெரிந்த காவல்மாடத்தை நோக்கினார். அதன்மேல் புலரிமுரசு காத்திருந்தது. படைகள் போர்க்கணத்துக்காக அணுவணுவாக அகத்தே முன்னகர்ந்துகொண்டிருந்தன. நின்றிருக்கும் படையில் தெரியும் அந்த நுண்நகர்வு அவருக்கு விந்தையெனப்பட்டது. “இளைய பாண்டவர் எங்கிருக்கிறார் என்று சொல்லக்கூடுமா?” என்று சக்ரதனுஸ் கேட்டார். “மிக எளிதாக. அரசே, அவர் எங்கிருக்கிறாரோ அதற்கு நேர்மேலாக ஒரு செம்பருந்து வட்டமிடும். அவ்வட்டத்தின் அச்சே அவருடைய தேர்” என்றான் பாகன். “ஏன்?” என்று சக்ரதனுஸ் கேட்டார். “அது இந்திரன் என்கிறார்கள். தன் மைந்தனின் களமறம் காண வந்துள்ளானாம்” என்றான் பாகன்.

சக்ரதனுஸ் “நமது குடித்தெய்வம் இங்கு வந்துள்ளதா?” என்றார். “அனல்காற்றுகளின் தேவனாகிய விஸ்வம்பரன். அனைத்தையும் உண்ணும் ஃபுஜ்யு. பாலைமணலில் உறையும் பர்ஹிஸ். தேவர்களே, எங்குள்ளீர்கள்? என்னை சூழ்க! என் எருமைமறம் கண்டு மகிழ்க!” என்று சக்ரதனுஸ் சொன்னார். அக்கணம் காற்று ஒன்று புழுதியுடனும் எரிமணத்துடனும் வீசி அவர் ஆடைகளையும் கொடியையும் படபடக்கச் செய்தது. அவர் கைகூப்பி “அருள்க! என்மேல் கனிக!” என்றார்.

bowபடையெழுந்து மோதிக்கொண்டபோது அவரும் அலையிலென முன்கொண்டுசெல்லப்பட்டார். இலக்கு நோக்கும் கண்களுக்கும் அம்புகளை தொடுக்கும் கைகளுக்கும் ஆணையிடும் உதடுகளுக்கும் நெளிந்தும் வளைந்தும் அம்புகளுக்கு ஒழியும் உடலுக்கும் அப்பால் அவர் மலைப்புடன் அந்தப் போரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பீஷ்மரை சூழ்ந்துகொண்டு பாண்டவர்களின் முதன்மை வில்லவர்கள் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்பால் அர்ஜுனனை அஸ்வத்தாமா எதிர்த்தான். ஜயத்ரதனுக்கும் சாத்யகிக்கும் போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. “பீமசேனர்! பீமசேனர்!” என முரசுகள் முழக்கமிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

“அபிமன்யூவால் சித்ரசேனன் கொல்லப்பட்டான்!” என்று முரசுகள் முழங்கின. சுதசோமனால் நடத்தப்பட்ட யானைப்படை போர்க்களத்தை நோக்கி வந்தது. அவற்றின் முன் பெரிய சகடங்கள் கொண்ட திறந்த வண்டிகளில் எடைமிக்க கல்லுருளைகள் கொண்டுவரப்பட்டன. பாகன்களால் ஆணையிடப்பட்ட யானைகள் அந்தக் கற்களைத் தூக்கி துதிசுழற்றி குறிபார்த்து வீசின. பேரெடையுடன் வந்து அறைந்த கற்குண்டுகளால் தேர்கள் உடைந்தன. யானைகள் மத்தகம் அறைபட்டு துதிக்கை சுழற்றி கூச்சலிட்டன. சக்ரதனுஸ் தன்னருகே நின்றிருந்த புரவிவில்லவன் ஒருவன் அதிலொரு கல்லால் அறைபட்டு நசுங்கித்தெறிப்பதை உணர்ந்தார்.

கற்குண்டுகள் விழுந்து உருவான இடைவெளியில் யானைகள் ஏந்திய தண்டுகள் வந்து மோதின. கண்ணுக்குத் தெரியாத யானை ஒன்றின் தந்தங்கள் அவை என சக்ரதனுஸ் எண்ணினார். துச்சாதனன் “நம் யானைகள் பின்னடையட்டும்… தண்டுகளை எதிர்கொள்ளாதொழிக தேர்கள்!” என்று கூவினான். கற்குண்டுகள் விழுந்து உருவான வெளியில் தண்டுகளுடன் நுழைந்த பாண்டவர்களின் யானைகள் அந்தத் தண்டுகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு துதிக்கை சுழற்றி பிளிறியபடி பாய்ந்தன. அவற்றின்மேல் பாய்ந்தேறி இருபுறமும் சுற்றப்பட்டிருந்த வலையில் உடல்தொடுத்துக்கொண்டு தொங்கிய வில்லவர்கள் நீளம்புகளால் தேர்வில்லவரை எதிர்த்தனர். யானைகள் அணுகியதும் அவர்கள் பாய்ந்திறங்கி யானைகளின் உடலில் நெடுக்காக கட்டப்பட்டிருந்த நீள்வேல்களை எடுத்துக்கொண்டு வில்லவர்களை குத்தித் தூக்கி அப்பாலிட்டனர்.

யானைமேல் ஏறி வந்த பீமன் நீண்ட சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட ஈட்டிமுனைகள் கொண்ட இரும்புக்குண்டை தூக்கிச்சுழற்றி தேர்களை தாக்கினான். அவன் ஏறிவந்த வக்ரதந்தம் என்னும் முதிய பெருங்களிறுக்கு முன் பிற யானைகள் குழவிகளெனத் தெரிந்தன. வானிலிருந்து தாக்குபவன்போல பீமன் அவர்களை அறைந்து சிதறடித்தபடி வந்தான். துச்சாதனனின் தேர் உடைந்தது. துர்மதன் தன் தேரை இரும்புருளை அறைவதற்குள் கீழே குதித்தான். மத்தகம் உடைந்த இரு களிறுகள் பிளிறியபடி பின்னடைந்து தங்களைத்தாங்களே சுற்றிக்கொண்டன. ஒன்று தேர் ஒன்றை தூக்கிச் சுழற்றி அப்பால் வீசியது.

“பால்ஹிகர் எழுக! பால்ஹிகர் பீமனை எதிர்கொள்க!” என்று முரசுகள் கூவிக்கொண்டிருந்தன. பால்ஹிகரின் யானையாகிய அங்காரகன் மற்ற யானைகளுக்குமேல் எழுந்த மத்தகத்துடன் பிளிறியபடி வந்தது. அதன் ஓசையை கேட்டதும் அது தனக்கான அறைகூவல் என புரிந்துகொண்டு வக்ரதந்தம் மறு ஒலி எழுப்பியது. பால்ஹிகரும் பீமனும் தொங்குகதைகளால் மோதிக்கொண்டார்கள். பால்ஹிகரின் கதை பெரிதாகையால் அது சுழன்று வரும் தொலைவும் மிகுதியாக இருந்தது. ஆகவே அதை தவிர்த்து ஒழியவும் அது அணுகுவதற்குள் தன் இரும்புருளையால் அறையவும் பீமனால் இயன்றது.

அவ்விரு களிறுகளும் தனியாக தங்களுக்குள் போரிட்டன. மத்தங்களால் முட்டிக்கொண்டு பின்னடைந்து வால்சுழற்றி செவிவிடைத்து பிளிறி முன்னால் பாய்ந்து மீண்டும் முட்டின. பீமனின் உருளைபட்டு அங்காரகனின் நெற்றிக்கவசம் உடைந்தது. மீண்டுமொருமுறை அவனுடைய உருளை சென்றறைந்தபோது ஈட்டிமுனை அங்காரகனின் மருப்பில் பட்டு அது பிளிறியது. பால்ஹிகர் கூவியபடி எழுந்து நின்று விசையுடன் தன் கதையால் வக்ரதந்தத்தை அறைந்தார். அதன் மத்தகம் உடையும் ஓசையே கேட்பதுபோலிருந்தது. அது தன் துதிக்கையை சுழற்றியபோது அக்குழலிலிருந்து குருதி தெறித்தது. அலறியபடி அக்களிறு பக்கவாட்டில் சரிந்து விழ பீமன் அதிலிருந்து பாய்ந்து அப்பால் விலகினான். அங்காரகன் தள்ளாடியது. பால்ஹிகர் அதை பின்னடையச்செய்து கெளரவப் படைகளுக்குள் கொண்டுசென்றார்.

போரின் படைக்கலக் கொப்பளிப்புக்கு நடுவிலூடாக அவருடைய தேர் அர்ஜுனனை நாடி சென்றது. அர்ஜுனனை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அஸ்வத்தாமன் பின்னடைந்துகொண்டிருந்தான். ஒன்றெனக் கிளம்பி சுழல்விசையால் நூறாக மாறும் மாயாதராஸ்திரத்தை அஸ்வத்தாமன் செலுத்தினான். தேரிலிருந்து உதிர்வதுபோல் இறங்கி அக்கணமே சுழன்றேறி அவற்றை ஒழிந்து அர்ஜுனன் எட்டுகோல் நீளமுள்ள பேரம்பால் அஸ்வத்தாமனின் தேர்மகுடத்தை உடைத்தான். திரைவிலகுவதுபோல் காட்டி சுழன்றுவரும் பிரசமானாஸ்திரத்தை அர்ஜுனன் ஏவ அஸ்வத்தாமன் அதை நிகரான மாதனாஸ்திரத்தால் செறுத்து சிதறடித்தான். குறிய தண்டும் தடித்த அலகும் கொண்ட சிசிராஸ்திரம் அறைந்த இடத்தை உடைத்து சில்லுகளாக்கியது. அது இன்னொரு சிசிராஸ்திரத்துடன் விண்ணில் முட்டிக்கொண்டபோது அனல்பொறி பறக்க அவை சிதறி விழுந்தன.

அஸ்வத்தாமனின் பின்வில்லவனாக சக்ரதனுஸ் சென்று சேர்ந்துகொண்டார். அவருடைய அம்புகள் பட்டு அர்ஜுனனை தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்த வில்லவன் ஒருவன் தேர்த்தட்டில் விழுந்தான். அங்கே இன்னொருவன் பாய்ந்தேறி அம்பு தொடுக்க அவனை ஒழிந்து அருகே புரவியிலமர்ந்து வில்தொடுத்த ஒருவனை சக்ரதனுஸ் வீழ்த்தினார். அர்ஜுனன் அவரை பார்க்கவில்லை. அவன் விழிகள் அஸ்வத்தாமனின் விழிகளை மட்டுமே நோக்குவன போலிருந்தன. ஆனால் சக்ரதனுஸ் ஏவிய அம்புகள் அனைத்தையும் அர்ஜுனனுடைய உடல் இயல்பாக விலகி தவிர்த்தது. அவன் ஒளியாலானவன், பருப்பொருட்களால் தொடமுடியாதவன் என்று தோன்றியது.

அப்பால் பீமனால் அறையப்பட்ட யானைகள் கலைந்து பேரோசை எழுப்பின. அவற்றைக் கண்டு விலகிய படைகளால் ஓர் அலையெழுந்தது. அந்த அலையை அர்ஜுனனோ அவனுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களோ அறியவில்லை. அவ்வலையில் அவர்கள் எழுந்தமைய அவர்களை அது கடந்துசென்றது. அந்த யானைகள் அலறியபடி விலகிச்செல்ல மீண்டும் படைகள் ஒருங்கிணைந்தபோது பிறிதொரு அலை எழுந்து அவர்களை எழுந்தமையச் செய்தது. அவர்கள் சூழ நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பது எதையும் அறியாதவர்களாக அம்புகளால் அறைந்துகொண்டிருந்தனர்.

“அரசே, நமது படையினர் வெறிகொண்டு போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று கூர்ஜரத்தின் படைத்தலைவன் மணிகர்ணன் கூவினான். சக்ரதனுஸ் திரும்பி நோக்கியபோது படைமுகப்பில் கூர்ஜரர்களே நிறைந்திருப்பதை கண்டான். விழாவில் களியாட்டு கொள்பவர்களைப்போல அவர்கள் கூச்சலிட்டனர். வெறியுடன் ஒருவரை ஒருவர் உந்திக்கொண்டு போர்முகப்புக்கு சென்றனர். அவர்களுக்கு அப்பால் பாண்டவர்களின் படைவிளிம்பில் சுருதகீர்த்தியும் அபிமன்யூவும் அதிரும் வில்லுடன் நின்றிருந்தார்கள். அம்புகள் எழுந்து வந்து படிய கூர்ஜரப் படை பால்பொங்குதலில் குளிர்நீர் விழுந்ததுபோல் அடங்குவதை அவர் கண்டார். “பின்னடைக! கூர்ஜரர் பின்னடைக!” என்று அவர் ஆணையிட்டார்.

அவருடைய ஆணை காற்றில் முரசொலியாக எழுந்து அங்கே சூழ்ந்து அதிர்ந்தது. ஆனால் கூர்ஜரர்கள் எதையும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் பெருகிச்சென்று கற்பாறையில் தலையறைந்து செத்துக்குவியும் சிறுபறவைகள்போல அர்ஜுனனின் மைந்தரின் அம்புகளுக்கு இரையாகிக்கொண்டிருந்தார்கள். “அகன்று விரிவது ஒழிக! கூர்கொள்க! ஜயத்ரதருக்குப் பின்னால் நிலைகொள்க!” என அவர் தன் படைகளுக்கு ஆணையிட்டார். ஆனால் அவர்கள் மேலும் மேலும் களிவெறிகொண்டார்கள். பலர் நடனமாடுவதைக் கண்டு அவர் திகைத்தார். வாள்களையும் வேல்களையும் வானிலெறிந்து கூச்சலிட்டார்கள். நெஞ்சிலும் தொடையிலும் அறைந்து துள்ளித்துள்ளி எழுந்தார்கள். அருகே நின்றவன் நெஞ்சில் அம்புபட்டு சரிகையில், தலையறுந்து உடல் தள்ளாடி விழுகையில் அவன் குலத்தையும் பெயரையும் சொல்லி நகையாடினர்.

சக்ரதனுஸ் வில் தாழ்த்தி பின்னடைந்து அவர்களை பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். அவர்களில் அப்போது எழுந்திருப்பது என்ன விசை என்று அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் ஒவ்வொருவர் முகங்களும் தெய்வக்கெட்டு ஆட்டத்தின்போது பூசகர் அணியும் மர முகமூடிகளைப்போல வெறிநகைப்பில் இளித்து தசை வலித்திருந்தன. அவர்களின் நடனம் படையில் அலையலையாக எழுந்தமைந்தது. படைத்தலைவன் “உயிர்கொடுப்பதற்கென்று எழுந்துவிட்டார்கள். இனி நாம் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை, அரசே!” என்றான். பின்னர் தலைவணங்கி தன் வேலை எடுத்துக்கொண்டு தானும் வெறிக்கூச்சலிட்டபடி படைமுகப்பு நோக்கி சென்றான்.

போர்முனையில் கூர்ஜரர்களால் பாண்டவப் படைக்கு பேரிழப்பு ஏற்பட்டதை காணமுடிந்தது. உயிரச்சமில்லாது வந்து வந்து அறைந்த கூர்ஜரர்களின் தாக்குதலால் சிதைந்து பரவிய பாண்டவப் படை வளைந்து தொய்ந்து பின்னடைந்து பல துண்டுகளாக உடைந்தது. அவர்களை கொன்றழித்தபடி ஊடுருவிச் சென்றுகொண்டே இருந்தனர் கூர்ஜரர். அவர்களுக்கு ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்த முழவுகள் அமைதியாயின. போர்க்கூச்சல்களும் சாவொலிகளுமன்றி வேறெந்த ஓசையும் அங்கே எழவில்லை.

அபிமன்யூ எதையும் அறியாதவன்போல அம்புகளை தொடுத்துக்கொண்டே இருந்தான். சுழன்று விரிந்த தொகையம்புகள் கூட்டம் கூட்டமாக கூர்ஜரர்களை வீழ்த்தின. கொன்று கொன்று சலிக்காமல் போரிடுகையில் அவன் விளையாடும் சிறுவன் என தோன்றினான். அவன் இருபக்கங்களையும் காத்தனர் சுருதசேனனும் சுருதகீர்த்தியும். அவர்களின் அணுக்கப்படைகள் சிதறி விலகிய பின்னரும் அவர்கள் நிலைநகரவில்லை. அவர்கள் கூர்ஜரர்களால் சூழ்ந்துகொள்ளப்பட்டபோது இருபுறங்களிலும் இருந்து சாத்யகியும் திருஷ்டத்யும்னனும் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் அபிமன்யூவிடம் பின்னடைய ஆணையிட்டபடியே கூர்ஜரர்களை கொன்றனர். அபிமன்யூ சொல்கேட்காத உளத்தொலைவிலெங்கோ இருந்தான்.

கூர்ஜரப் படை முற்றழிவதை சக்ரதனுஸ் கண்டார். உதிரிகளாக எஞ்சியிருந்த தேர்வில்லவரும் பரிவில்லவரும் வேலர்களும் வீழ்ந்துகிடந்த உடன்படையினரின் உடல்களின்மேல் ஏறி மேலும் விசைகொண்டு முன்னகர்ந்து அம்புகள் பட்டு விழுந்தனர். இறுதியாக எஞ்சிய சிலர் உடல்களில் கால்தடுக்கி விழுந்தனர். எழுந்து வேலை ஓங்கியபடி சென்று களம்பட்டனர். தேரிலிருந்து இறுதி கூர்ஜரன் அம்புபட்டு நிலம்பட்டபோது அபிமன்யூ தன் வில்லை தாழ்த்தி தலையை அசைத்து முகத்தில் விழுந்த குழலை பின்னால் தள்ளினான். கடுமை தெரிந்த முகத்துடன் கைதூக்கி வெற்றிச்செய்தியை அறிவித்தான்.

ஆனால் பாண்டவப் படையிலிருந்து வெற்றிமுரசுகள் எழவில்லை. அபிமன்யூ சீற்றத்துடன் முரசுமேடையை ஏறிட்டு நோக்கி கைதூக்கி வசைபாடினான். பாண்டவப் படையினர் பின்னிருந்து மீண்டும் ஒருங்குகூடி நிரையாகி முன்னால் வந்தனர். அவர்களில் பெரும்பகுதியினர் களம்பட்டு கூர்ஜரர்களுடன் சேர்ந்து களத்தை நிறைத்திருந்தார்கள். சுருதகீர்த்தி தேரிலிருந்து பாய்ந்து புரவிமேல் ஏறிச்சென்று கைவீசி வெற்றிமுரசு ஒலிக்க ஆணையிட்டான். அப்போதும் முரசுமேடையிலிருந்தவர்கள் வாளாவிருந்தனர்.

சக்ரதனுஸை நோக்கி வந்த தசார்ணத்தின் படைத்தலைவன் சாஜன் “மாபெரும் தற்கொடை, அரசே! கூர்ஜரத்தின் வீரர்களில் ஒருவரும் எஞ்சவில்லை. ஒருவர்கூட ஓரடிகூட பின்னெடுக்கவில்லை” என்றான். சக்ரதனுஸ் வெறுமனே நோக்கி நின்றார். “அவர்கள் இருமடங்கு பாஞ்சாலர்களை பலிகொண்டனர்!” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான். “தற்கொடையான வீரர்களின்பொருட்டு மாவீரரை ஏத்தும் முந்நடை முரசொலி எழவேண்டும்! அதுவே மரபு” என்றான். அதற்குள் கௌரவப் படையினரிடமிருந்து முந்நடை முரசு ஒலிக்கத் தொடங்கியது. “மாவீரர் வெல்க! விண்புகுந்தோர் வாழ்க! கூர்ஜரர் வெல்க!” என்று கௌரவப் படையினர் வேல்களையும் வாள்களையும் தூக்கி வாழ்த்தொலி எழுப்பினர்.

எதிர்பாராதபடி பாண்டவர்களின் முரசுமேடைகளில் இருந்தும் முந்நடை முரசொலி எழத் தொடங்கியது. பாண்டவப் படையினர் அதை எதிர்பாராமல் குழம்பி குரல்முழக்கமெழுப்பினர். “விண்புகுந்தோர் வெல்க! மாவீரர் வெல்க!” என்று பாண்டவர்களில் எங்கிருந்தோ குரல்கள் எழ அவர்களின் படையினரும் அம்முழக்கத்தை எழுப்பத் தொடங்கினர். அவ்விரு படைகளும் ஒன்றென ஆகி தெய்வமெழும் விழவில் வாழ்த்தொலிப்பவர்கள்போல கூச்சலிட்டனர். அவர்களின் தலைக்குமேல் முரசுகள் தெய்வத்தை நோக்கி என முழக்கமிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

சக்ரதனுஸ் தன் கன்னங்களில் விழிநீர் வழிவதை உணர்ந்தார். கைதூக்கி தன் அணுக்கவில்லவரிடம் ஆணையிட்டபின் அர்ஜுனனை நோக்கி சென்றார். அஸ்வத்தாமன் வில்தாழ்த்தி பின்னடைந்த இடைவெளியில் புகுந்துகொண்டார். அவர் அம்புகள் எழுந்து அர்ஜுனனின் தேரை தாக்கின. ஓர் அம்பு தேரோட்டியின் நெஞ்சக்கவசத்தை அறைந்து உடைத்தது. இன்னொரு அம்பு அர்ஜுனனின் வலத்தோளில் பதிந்தது. அடுத்த கணம் எழுந்த பேரம்பால் அவர் உடல் தேருடன் சேர்த்து அறையப்பட்டது. இன்னொரு அம்பால் அவர் தலை வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டது.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 61

bowதுரியோதனனின் சொல்சூழ் அவையில் அரசர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்களின் ஒற்றைச் சொற்களும் ஆடையசைவின் ஒலிகளும் கலந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. பிருஹத்பலன் கைகூப்பியபடி உள்ளே நுழைந்து அவையை ஒருமுறை விழிசுழற்றி நோக்கியபின் கூர்ஜர அரசர் சக்ரதனுஸை நோக்கி தலை அசைத்தான். அவர் மெல்லிய புன்னகை பூத்து தலையசைத்தார். அவன் தன் பீடத்தில் அமர்ந்து அருகிலிருந்த அனுவிந்தனிடம் பேசுவதற்காக திரும்பி, உடனே திகைத்து அதை உடனே மறைத்து இன்சொல் எடுத்தான். அருகே இருந்த காரூஷநாட்டு க்ஷேமதூர்த்தி “நன்று, கோசலரே” என்றார்.

அவனிலிருந்த திகைப்பை புரிந்துகொண்டு க்ஷேமதூர்த்தி “அவந்தியின் படைகளை நான்காக பிரித்து புளிந்தர்களுடன் இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். காரூஷப் படைகளும் புளிந்தர்களுடன் நின்றுள்ளன” என்றார். “நன்று” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். க்ஷேமதூர்த்தி “படைகள் குறைந்துகொண்டே இருக்கின்றன. ஒருவரை ஒருவர் முன்பறியாதவர்கள் இணைந்து நிற்கவேண்டியிருக்கிறது. என்ன துயரென்றால் முன்னரே போரிட்டுக்கொண்ட படையினர்கூட சேர்ந்து நிற்கவேண்டியிருக்கிறது. புளிந்தர்களுடன் இணைந்துள்ளனர் அஸ்மாகநாட்டுப் படையினர். அவர்களுக்கும் அவந்தியினருக்கும் நூறாண்டுகளாக போர் நிகழ்ந்துள்ளது” என்றார்.

கொம்பொலி எழுந்ததும் கைகூப்பியபடி துரியோதனன் அவைக்குள் நுழைந்து பீடத்தில் அமர்ந்தான். நிமித்திகன் அவை கூடும் நோக்கத்தை உரைத்து முடித்ததும் பூரிசிரவஸ் எழுந்து முகமன்கள் ஏதுமில்லாமல் “வெற்றி திகழ்க!” என வாழ்த்தி தொடங்கினான். “அவையினரே, இந்த எட்டு நாள் போரில் நாம் பாண்டவப் படைகளின் பெரும்பகுதியை அழித்துவிட்டிருக்கிறோம். நமது திறல்மிக்க படைத்தலைவர்களாகிய பீஷ்மரும் துரோணரும் கிருபரும் ஜயத்ரதரும் சல்யரும் அஸ்வத்தாமரும் தங்கள் முழு செயலூக்கத்துடன் களம் நின்றிருக்கிறார்கள். ஆம், வெற்றி எளிதல்ல என்று தெரிந்தது. ஆனால் அணுக அரிதல்ல என்றும் தெளிவாக இருக்கிறது. நாம் வெல்வோம் என்னும் உறுதி அமைந்துள்ளது” என்றான்.

“இன்னும் ஓர் அடிதான். உடைந்து சரிவதற்கு முன்வரை கற்கோட்டைகள் உடைவதற்கு வாய்ப்பே அற்றவை என்றே தோன்றும். அதன் அடித்தளத்தில் விரிசல் விழுந்திருப்பதை அதனுடன் மோதும்போது மட்டுமே நாம் புரிந்துகொள்ள இயலும். அவையீரே, நான் உணர்கிறேன் பாண்டவப் படையின் அடித்தளம் சரிந்துவிட்டது என்று. ஒருகணம், இன்னும் ஒருகணம், அது முழுமையாகவே சரிந்து சிதறும். அந்தக் கணம் வரை நாம் நின்று பொருதியாக வேண்டும். அதற்கு முந்தைய கணம் வரை நம்பிக்கை இழக்கவும் பின்னடையவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. நாம் பொருத வேண்டியது நம்முள் நம்பிக்கையின்மையாகவும் சோர்வாகவும் வெளிப்படும் அந்த இருள்தெய்வங்களுடன் மட்டுமே. தவம் கனியும்தோறும் எதிர்விசைகள் உச்சம் கொள்ளும். வழிபடு தெய்வம் எழுவதற்கு முன்னர் இருள்தெய்வங்கள் தவம் கலைக்க திரண்டு எழும். நாம் வெல்வோம். வென்றாகவேண்டும். நாம் உளம்தளராது முன்சென்றால் முன்னோர் நமக்கென ஒருக்கிய கனிகளை கொய்வோம். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!”

“ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று அவை ஓசையிட்டது. “இன்றைய போருக்கென படைசூழ்கையை வகுத்துள்ளேன். அவற்றை ஓலைகளாக்கி அரசருக்கும் படைத்தலைவர்களுக்கும் அளித்துள்ளேன். நீங்கள் அனைவரும் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கவேண்டும்” என்றான் பூரிசிரவஸ். “இந்தப் படைசூழ்கை நேற்றே பிதாமகர் பீஷ்மரால் எனக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. நான் அதை பகுத்து வரைந்தெழுப்பினேன். சர்வதோபத்திரம் என்று நூல்களில் சொல்லப்படுவது இது. பன்னிரு ராசிக்களத்தின் வடிவில் அமைந்தது. இதன் மையம் என சகுனி அமைவார். பன்னிரு களங்களில் பன்னிரு போர்த்தலைவர்கள் தலைமைகொள்வார்கள். துரியோதனர் தன் இளையோருடன் ஒரு களத்திலமைவார். பீஷ்ம பிதாமகரும் ஜயத்ரதரும் சல்யரும் அஸ்வத்தாமரும் நானும் கிருபரும் துரோணரும் பால்ஹிகரும் பகதத்தரும் மாளவரும் கூர்ஜரரும் பிற களங்களில் அமைவோம். இது விடாது சுழன்றுகொண்டிருக்கும் சகடம். தேவைக்கேற்ப களத்தில் சுழன்று சுழன்று சென்று தாக்கும் வல்லமைகொண்டது.”

சல்யர் “பிதாமகர் பீஷ்மருக்கு நேர்பின்னால் துரோணர் அமையும்படி வகுக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்” என்றார். பூரிசிரவஸ் “ஆம், அப்படியே அமைந்துள்ளது” என்றான். “ஒருமுறை இச்சகடம் தன்னை சுற்றிக்கொள்ள என்ன பொழுதாகும்?” என்று ஜயத்ரதன் கேட்டான். “முழுப் படையும் சுற்றிவர அரைநாழிகைப் பொழுதாகும்… விளிம்பில் புரவிகளும் பின்னர் தேர்களும் அப்பால் காலாள்படையும் நின்றிருப்பதனால் சுற்றுதல் எளிது” என்றான் பூரிசிரவஸ். “ஓலைகள் அனைவருக்கும் செல்லட்டும்” என்றார் துரோணர். அஸ்வத்தாமன் “அவர்களின் படைசூழ்கை என்னவென்று தெரிந்ததா?” என்றான். “நம் படைசூழ்கையை ஒட்டியே அவர்களுடையது அமையும்… ஒற்றர்களை அனுப்பியிருக்கிறேன்” என்று துச்சாதனன் சொன்னான்.

படைசூழ்கைகள் பற்றிய சொல்லாடல்கள் சென்றுகொண்டிருப்பதை பிருஹத்பலன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் எவருக்கும் பெரிய ஆர்வமிருப்பதாக தெரியவில்லை. கிருபர் மேலும் சில ஐயங்களை கேட்டார். பூரிசிரவஸ் அவற்றை விளக்கினான். எதிர்பாராத தருணத்தில் சல்யர் எழுந்து “நான் ஒன்றை கேட்க விழைகிறேன். நாம் வகுக்கும் படைசூழ்கைகள் எவையேனும் அவற்றின் இயல்பான வெற்றியை அடைந்துள்ளனவா? ஒவ்வொரு படைசூழ்கையும் இணையான படைசூழ்கையால் எதிர்க்கப்படுமெனில் இவ்வாறு எண்ணி எண்ணி அமைப்பதற்கு என்ன பொருள்?” என்றார். “இதென்ன வினா?” என்று ஜயத்ரதன் திகைத்தான். “இது எளிய மலைமகனின் ஐயம் என்றே கொள்க… சொல்லுங்கள்” என்றார் சல்யர்.

பூரிசிரவஸ் “மாத்ரரே, இணையான படைசூழ்கையால் எதிர்க்கப்படுவதனால்தான் நாம் எளிதில் வெற்றியடையாமல் இருக்கிறோம். நாம் படைசூழ்கை அமைக்காது சென்றிருந்தால் இத்தருணத்தில் நாம் அனைவரும் விண்ணுலகிலிருந்திருப்போம்” என்றான். துச்சாதனன் “ஆம், கவசங்கள் அணிந்தே செல்கிறோம். ஆயினும் அவை உடைக்கப்படுகின்றன. ஆகவே கவசமணியாமல் களம்நிற்போமா?” என்றான். “படைசூழ்கை அமைக்காது செல்வதைவிட படைசூழ்கையை அமைத்துச் செல்வது மேல்” என்றான். அவன் இளிவரலாக சொல்கிறானா என்பது முகத்திலிருந்து தெரியவில்லை. பூரிசிரவஸ் “நாம் படைசூழ்கைகளை அமைப்பது வெல்லும் பொருட்டே. களத்தில் அச்சூழ்கைகள் தோற்கடிக்கப்படலாம். ஆனால் என்றேனும் ஒருமுறை நமது படைசூழ்கை அவர்களின் படைசூழ்கையைவிட ஆற்றல் மிகுந்ததாக அமையும். அத்தருணத்தில் நாம் வெல்வோம். அந்த வெற்றி நோக்கியே ஒவ்வொரு படைசூழ்கையும் அமைக்கப்படுகின்றது” என்றான்.

பிருஹத்பலன் கனைத்துக்கொண்டு எழுந்ததுமே சக்ரதனுஸ் தானும் எழுந்தார். பிருஹத்பலன் “இந்தப் போர் நீங்கள் எண்ணுவதுபோல் வெற்றி நோக்கித்தான் செல்கிறது என்பதற்கு என்ன சான்று உள்ளது? கௌரவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இறந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். கௌரவ மைந்தர் பாதிக்குமேல் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். இத்தருணம்வரை மறுதரப்பில் கொல்லப்பட்ட பெருந்திறலுடையவர் எவர்? சங்கனையும் ஸ்வேதனையும் சொல்வீர்கள் என்று நான் எண்ணவில்லை” என்றபோது அவையில் சிரிப்பொலி எழுந்தது. “நான் இளிவரலாடவில்லை. சொல்க, பாண்டவர்களில் ஒருவருக்கேனும் சிறு புண்ணாவது இதுவரை நிகழ்ந்துளதா? படைத்தலைமைகொள்ளும் திருஷ்டத்யும்னனோ சாத்யகியோ துருபதரோ கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்களா?”

அவையில் ஓசைகள் எழுந்தன. “ஒவ்வொருநாளும் இங்கே வெற்றியென சொல்லெடுக்கப்படுகிறது. மெய்யாகவே கேட்கிறேன், எவருக்காக நாம் இச்சொற்களை இங்கு கூறுகிறோம்?” என்றான் பிருஹத்பலன். ஜயத்ரதன் “அவர்களை கொல்வோம். ஐயம் தேவையில்லை” என்றான். பிருஹத்பலன் “நாம் இந்த வஞ்சினங்களை உரைக்கத்தொடங்கி எட்டு நாட்களாகின்றன. கணம் கணமென நிகழும் இப்போரில் எட்டு நாட்களென்பது நெடும்பொழுது. இருதரப்பிலும் ஷத்ரியர்கள் கொன்றும் கொல்லப்பட்டும் அழிந்துகொண்டிருக்கிறோம். இந்தப் பொருளின்மையை இதற்குமேல் நாம் நீட்டிக்க வேண்டுமா?” என்றான்.

சக்ரதனுஸ் “ஆம், நான் கேட்க விழைவதும் இதுவே. இங்கே பொருளிலாத சாவுதான் நிகழ்கிறது. போர் என்பது எவர் மேல் என்பதை முடிவுசெய்யும் களநிகழ்வுதான். அதுவே நூல்கள் சொல்வது. மதம்கொண்ட களிறுகள்கூட மத்தகம்முட்டிக்கொண்டு வலுவறிந்ததும் போரை நிறுத்திக்கொள்கின்றன. ஆற்றலுடையதை அல்லது பணிகிறது. இருசாராரும் நிகர் என்றால் அதை எண்ணி போரை நிறுத்திக்கொள்வோம். இருசாராரும் முற்றழிவதுவரை போரிடுவோம் எனில் அது போரே அல்ல. எந்தப் போர்நூலும் அதை சொல்வதில்லை. காட்டில்கூட எந்த விலங்கும் அவ்வாறு போரிட்டுக்கொள்வதில்லை” என்றார்.

“நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என தாங்கள் எண்ணுகிறீர்கள், கோசலரே?” என்று கிருபர் கேட்டார். “என்ன செய்யவேண்டுமென மூத்தோர் முடிவெடுங்கள். இங்கே ஷத்ரிய குலம் அழிந்துகொண்டிருக்கிறது. வேதங்களுக்கு வேலியாக முனிவர்களால் அமைக்கப்பட்டது இக்குலம். இப்போது களத்தில் இது முற்றழியுமெனில் நாளை வேதப்பயிர் இங்கு எவ்வாறு செழிக்கும்? இங்கு இந்த நெறிகள் அனைத்தும் எத்தகைய பெரும் குருதிச்சேற்றிலிருந்து முளைத்தெழுந்தவை என்று உங்களுக்கு சொல்லவேண்டியதில்லை. ஆயிரம் ஆண்டுகாலம் நெறியின்மையே திகழ்ந்த நிலத்தில் ரிஷிகள் இயற்றிய பெருந்தவத்தால் விளைந்தது இது. இங்கு வேதம் மழையென இறங்கியதால்தான் ஞானம் பொலிகிறது, செல்வம் நிறைகிறது” என்றான் பிருஹத்பலன்.

“வேதத்தின் பொருட்டே நாம் களம் நிற்கிறோம்” என்று பூரிசிரவஸ் சொன்னான். “ஆம், ஆனால் இப்போர் செல்லும் திசை நோக்கினால் வேதத்தின் காவலர்கள் முற்றழிவார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. காவலை அழித்து வேதத்தை நிலைநிறுத்தவியலுமா? சூழ நிறைந்துள்ள வேதஎதிரிகள் முன் வேலியின்றி வேதத்தை திறந்திட்டு நீங்கள் அடையப்போவதென்ன?” என்று பிருஹத்பலன் கேட்டான். “சரி, நாம் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று துர்மதன் கேட்டான். கையை தூக்கி முன்னகர்ந்து “போரை நிறுத்தவேண்டுமென்கிறீர்களா? அது நிகழாது. எங்கள் உடன்குருதியினரின் பழிக்காக வேறு எவர் அகன்றாலும் நாங்கள் களம் நிற்போம்” என்று கூச்சலிட்டான்.

“உயிர்கொடுப்பது உங்கள் விழைவு” என்றான் பிருஹத்பலன். “நாங்கள் எந்த வஞ்சத்திற்காகவும் இங்கு வரவில்லை. வேதம் காக்கவே வந்தோம். வேதம் செழிக்கவேண்டுமெனில் ஷத்ரியக்குருதி எஞ்சியிருக்கவேண்டும். ஆகவே இப்போரிலிருந்து விலக எண்ணுகிறோம்.” எழுந்து கூர்ந்து நோக்கி தணிந்த குரலில் “போரிலிருந்து விலக எவருக்கும் ஒப்புதல் இல்லை” என்று துரோணர் சொன்னார். “விலகினால் என்ன செய்வீர்கள்? எங்களை கட்டுப்படுத்தும் விசை உங்களிடம் என்ன உள்ளது?” என்று பிருஹத்பலன் கூவினான். “வில் உள்ளது!” என்று துரோணர் சொன்னார். “ஐயமே வேண்டியதில்லை, இக்களத்திலிருந்து படையுடன் விலகிச்செல்லும் ஒவ்வொரு ஷத்ரியரும் எங்கள் எதிரிகளே. இப்போர் முடிந்து அவர்களை தேடி வருவோம் என்று எண்ண வேண்டியதில்லை, இப்போர்க்களத்திலேயே அவர்களை கொன்றழிக்கவும் துணிவோம்” என்றார்.

துரோணரின் முகத்தை பார்த்தபின் சக்ரதனுஸ் அமர்ந்துகொண்டார். பிருஹத்பலன் மெல்ல கைகள் நடுங்க சொல்லிழந்து தவித்து “அதற்கு உங்களுக்கு உரிமையில்லை” என்றான். “வெல்வதற்கான உரிமை ஒவ்வொரு ஷத்ரியனுக்கும் உள்ளது. வெல்வதன் பொருட்டே இங்கு களம் எழுந்துள்ளோம். போர்க்களத்தில் கைவிட்டு விலகுதல் கோழையின் செயல் மட்டுமல்ல அது பின்னின்று குத்தும் வஞ்சகமும்கூட. வஞ்சகரை கொல்வதற்கு அரசனுக்கு உரிமையுள்ளது” என்றார் துரோணர். “வென்றபின் சிறுபழிகளை தெய்வங்களுக்கு பலிகொடுத்து அழித்துக்கொள்வோம். அறமே வெல்லும், வெல்வதே அறம். வெல்லாதொழிந்தால் எந்த அறமும் பொருளற்றதே.” பிருஹத்பலன் மேலும் சொல்ல நாவெடுக்க கூரிய குரலில் “கோசலனே, வாள்பழி கொள்ளவேண்டியதில்லை. அமர்க!” என்றார் துரோணர்.

சல்யர் சீற்றத்துடன் “அவர்களுக்கு அதை சொல்ல உரிமையுண்டு, துரோணரே. நாம் அவர்களுக்கு எந்தச் சொல்லையும் அளித்து இந்தப் போருக்கு அழைத்து வரவில்லை. அவர்களே வஞ்சினம் உரைத்து வந்தார்கள். ஆகவே அவர்களுக்கு விலகிச்செல்ல உரிமை உள்ளது” என்றார். துரோணர் “அந்த நெறிகளை அவர்களின் சிதைகளுக்கு முன்னால் நின்று பேசி முடிவெடுப்போம். இங்கு வெற்றியொன்றே இலக்கு. ஐயம் தேவையில்லை, இப்படையிலிருந்து விலக முயலும் எவரும் அக்கணமே கௌரவப் படைகளால் கொன்றழிக்கப்படுவார்கள்” என்று துரோணர் சொன்னார். “அது மாத்ரர்களுக்கும் பொருந்தும்.”

சல்யர் “என்ன சொன்னாய், அறிவிலி!” என கூவியபடி எழுந்தார். “அமர்க, ஒரு சொல் இனி உன் நாவிலெழுந்தால் உன் தலை மண்ணில் கிடக்கும்! எனக்கு அதற்கு வில்லோ அம்போ தேவையில்லை” என்றார் துரோணர். கைகள் பதற தலைநடுங்க நின்று வாய்திறந்துமூடிய சல்யர் விழுவதுபோல் பீடத்தில் அமர்ந்தார். துரோணர் “இப்போர் தொடரட்டும். நாம் வெல்வோம். பிற எண்ணங்கள் அனைத்தும் அரசவஞ்சகம்” என்றார். ஜயத்ரதன் எழுந்து “அதை சிந்து நாட்டின் படைகள் வழிமொழிகின்றன” என்றான். ஷத்ரியர்கள் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கியபடி அமைதியாக இருக்க பிருஹத்பலன் “நான் பின்னடைவதைப்பற்றி பேசவில்லை. பேரழிவைப்பற்றி பேசுகிறேன். அதை குறைப்பதற்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை நீங்களே முடிவெடுங்கள். அதற்கு நாங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறோம்” என்றபின் கைகளை விரித்து தலைகுலுக்கி பீடத்தில் அமர்ந்தான்.

துரியோதனன் அங்கு நிகழ்ந்த சொற்களை கேட்காதவன்போல் அமர்ந்திருந்தான். அவையில் நிகழ்ந்த அமைதியை அவனுடைய மெல்லிய அசைவு கலைத்து அனைத்து விழிகளையும் ஈர்த்தது. “அவையினரே, இந்தப் போர் முற்றிலும் நிகர்நிலையில் நின்றுள்ளது என்பதே உண்மை” என தாழ்ந்த குரலில் அவன் சொன்னான். “ஓர் அணுவிடைகூட அவர்களோ நாமோ முன்னகரவில்லை. நாம் முன்னகர்ந்து வெல்ல வழி ஒன்றே. நம் தரப்பில் பெருவீரன் ஒருவனை உள்ளே கொண்டுவருவது. கர்ணன் போருக்கு இறங்கட்டும். இப்பொழுதேனும் பிதாமகர் பீஷ்மர் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கவேண்டும்” என்றான்.

பீஷ்மர் அதை கேட்கவில்லை. தாடியை நீவியபடி அரைவிழி சரித்து எங்கோ நோக்கி அமர்ந்திருந்தார். துரோணரின் முகம் சுருங்கியது. அவர் “கர்ணன் களமிறங்குவதனால் பெரிய மாற்றம் எதுவும் நிகழப்போவதில்லை” என்றார். “அவன் வெற்றியை ஈட்டி நம் கையில் அளிப்பான் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. ஆசிரியரையும் பிதாமகரையும்விட பெருவீரன் அவன் என்றும் நான் கூறவில்லை. ஆனால் அவனுக்கு இப்போரில் பெருந்திறலுடன் களம் நிற்கும் வீரம் உண்டென்பதை நீங்கள் மறுக்க மாட்டீர்கள். முற்றிலும் நிகர்நிலையில் துலாவின் இரு தட்டுகளும் நின்றிருப்பதனால் அவன் ஒருவன் இப்பகுதியில் வரும்போது போரின் கணக்குகள் அனைத்தும் மாறத்தொடங்கும்” என்றான்.

துரோணர் ஏற்காமல் தலையசைத்தார். “அவன் பொருட்டு பிதாமகர் பீஷ்மர் கொண்டுள்ள ஒவ்வாமை நீங்குமெனில் நாம் வெற்றிநோக்கி செல்ல இயலும்” என்றான் துரியோதனன். “பிதாமகரிடம் நான் கனிந்து மன்றாடுகிறேன். பிதாமகர் பீஷ்மர் இக்கொடையை எனக்கு அளிக்க வேண்டும். என் விழைவுக்காகவோ வஞ்சத்துக்காகவோ அல்ல, இறந்த என் உடன்பிறந்தாரின் குருதிப்பழிக்காக” என்று சொல்லி கைகூப்பினான். பீஷ்மரின் அருகே குனிந்த கிருபர் என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்ல அவர் உடல் நடுங்க எழுந்து “இல்லை! இல்லை!” என்று முதிய குரலில் கூவினார். “நான் இருக்கும் வரையில் இப்படையில் ஒருபோதும் சூதன் படைத்தலைமை கொள்ளமட்டான்” என்றார்.

“படைத்தலைமை கொள்ள வேண்டியதில்லை. இப்போரில் அவன் இறங்கட்டுமே என்றே சொன்னேன்” என்றான் துரியோதனன். “இங்கு அரக்கர்களும் நிஷாதர்களும் கிராதர்களும்கூட படை நின்றிருக்கிறார்கள் அல்லவா?” பீஷ்மர் “ஆம், அவர்களில் ஒருவனாக அவன் களம் நிற்கட்டும். ஆனால் அங்க நாட்டுப் படையுடன் அவன் வரக்கூடாது. அவன் கொடி கொண்டோ முடி கொண்டோ களத்தில் நிற்கக்கூடாது” என்றார். “அதை நாம் எப்படி சொல்ல முடியும்?” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “நான் சொல்கிறேன். அவன் ஷத்ரியனாக உருக்கொண்டு இங்கு நின்றிருக்கக்கூடாது. நீ சொல்வதுபோல் விழைந்தால் கிராதனாக வரட்டும், நிஷாதனாக வரட்டும்” என்றார் பீஷ்மர்.

“தாங்கள் என் மேல் வஞ்சம் கொண்டு பேசுவதுபோல் உள்ளது” என்றான் துரியோதனன். பீஷ்மர் சினத்துடன் “வஞ்சம் கொண்டு பேசுகிறேன் என்றால் இதுநாள் வரை உனக்காக களத்தில் நின்றிருக்கமாட்டேன். இந்தப் போர் எங்கு வென்றாலும் எனக்கொன்றுமில்லை. இத்தனை ஆண்டுகள் மண்ணில் கடுநோன்புகள் கொண்டு நான் ஈட்டிய அனைத்தையும் இந்தக் களத்தில் நெறிபிறழ்வதனூடாக இழந்துகொண்டிருக்கிறேன். என்னில் குடியேறிய எட்டு வசுக்களில் எழுவரை இழந்துள்ளேன். எஞ்சியுள்ளவன் என் நாள்தேவனாகிய பிரபாசன் மட்டுமே. அவ்விழப்புகள் அனைத்தும் உனக்காகவே. இன்னும் நூறு பிறவிகள் வழியாக நான் ஈட்டி நிகர்செய்யவேண்டியவை அவ்விழப்புகள்” என்றார்.

“தாங்கள் எங்களுக்காக களம் நிற்கவில்லை என்றோ இழக்கவில்லை என்றோ சொல்லவில்லை. பிதாமகரே, வெற்றிக்கான ஒரு வழி திறந்திருக்கையில் தங்கள் தனிப்பட்ட ஒவ்வாமையால் அதை தவிர்க்க வேண்டாம் என்று மட்டுமே கோரினேன்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “அது வெற்றிக்கான வழி அல்ல, பேரிழிவுக்கான வழி. மானுடர் இப்புவியில் அடைவனவற்றின் பொருட்டு வாழக்கூடாது, விண்ணில் ஈட்டப்படுவனவும் அவர்களின் கணக்குகளில் இருந்தாகவேண்டும். இங்கு வென்று, அங்கு பெரும்பழி ஈட்டி நீ அமைவாய் என்றால் அதை உன் தந்தையாக நான் ஒருபோதும் ஒப்ப இயலாது” என்றார் பீஷ்மர்.

“தங்கள் சொற்கள் எனக்கு புரியவில்லை” என்றான் துரியோதனன். “இதற்கு அப்பால் எனக்கும் கூறுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்று பீஷ்மர் சொன்னார். “நான் எண்ணுவது உனது பெருமையைக்குறித்து மட்டுமே. நீ இந்த அவையில் அவன் பெயரைச் சொன்னது எப்படி விளக்கினாலும் என் மேல் உள்ள நம்பிக்கை இழப்பையே காட்டுகிறது. என்னால் வெல்ல முடியாதென்று நீ சொல்கிறாய் என்றே அதை வரலாறு பொருள்கொள்ளும்” என்றார் பீஷ்மர். “அவ்வாறல்ல. பிதாமகரே, களத்தில் ஒருவரும் இதுவரை வெல்லவில்லை என்பதை நான் அறிவேன். தாங்கள் இருக்கும்வரை என்னை எவரும் தோற்கடிக்க இயலாதென்று உறுதி கொண்டுள்ளேன். ஆனால்…” என்று அவன் சொல்ல அவர் கைவீசி அதை தடுத்தார்.

“அந்த ஆனால் எனும் சொல்லே கர்ணனாக இங்கு வரவிருக்கிறது” என்று பீஷ்மர் கூவினார். அவருடைய உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. தன் மரவுரியாடையை இழுத்து தோளிலிட்டபடி கிளம்புவதுபோல் அசைந்தார். “இப்போரில் எட்டு நாட்களுக்குப் பின் அவன் களம் இறங்குவான் எனில் அது எனக்கு பெரும்பழியையே சேர்க்கும். ஒன்று செய்கிறேன், நான் வில் வைத்து பின்னடைகிறேன். காட்டுக்கு சென்றுவிடுகிறேன். என் பிழைகளுக்காக கடுநோன்பு கொண்டு அங்கு உயிர் துறக்கிறேன். கர்ணன் நின்று உன் படையை நடத்தட்டும். நீ விழையும் வெற்றியை உனக்கு அவன் ஈட்டி அளிக்கட்டும்” என்றார் பீஷ்மர்.

பதற்றத்துடன் துரியோதனன் எழுந்தான். “பிதாமகரே!” என்று அழைத்து கைநீட்டி முன்னால் வந்தான். “நான் சொல்வதை தாங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அளிகூர்ந்து என் சொற்களை நோக்குக! முற்றிலும் நிகர்நிலையில் இன்று இரு படைகளும் நின்றிருக்கையில் அவன் நம் தரப்புக்கு வருவது சற்று முன்தூக்கம் அளிக்கும். அந்தச் சிறு வேறுபாடே நமக்கு வெற்றியை ஈட்டும். தாங்கள் அகன்று அவ்விடத்துக்கு அவன் வந்தால் நம்மில் இருக்கும் ஆற்றல் மேலும் குறையும். அது உறுதியாக என் தோல்விக்கே வழிவகுக்கும். பிதாமகரே, தங்களுக்கிணையான போர்வீரர் எவரும் இந்த பாரதவர்ஷத்தில் இல்லை என்பதை தாங்களே அறிவீர்கள்.”

“அந்தப் பேச்சை இனி பேசவேண்டியதில்லை. நாங்கள் இருவரும் இணைந்து ஒரு போர்க்களத்தில் நின்றிருப்பது ஒருபோதும் நிகழாது” என்றார் பீஷ்மர். கிருபர் “அவன் இப்போரில் கலந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை என்றே நானும் எண்ணுகிறேன்” என்றார். அனைவரும் திரும்பி நோக்க “அவன் இப்போரில் கலந்துகொண்டால் என்ன நிகழுமென்பதை எண்ணி நோக்குக! ஷத்ரியர்கள் தோற்று சோர்ந்து பின்னடையும்போது சூதனொருவன் வந்து வேதத்தை காத்தான் என்று ஆகுமல்லவா? இன்று இந்த அவையில் பிருஹத்பலனும் இவனுடன் இணைந்த ஷத்ரியர்களும் சொன்ன சொற்களை காலத்தின் செவி கேட்டிருக்கும். சூதர் சொல்லில் அது வாழும். ஷத்ரியர் உரைக்கட்டும் சூதன் வந்து காக்க வேண்டுமா உங்கள் வேதங்களை?” என்றார் கிருபர்.

பிருஹத்பலன் “வேண்டியதில்லை! கர்ணன் களமிறங்க வேண்டியதில்லை” என்றான். சக்ரதனுஸ் “ஆம், ஷத்ரியர்கள் இக்களத்தில் இருக்கும்வரை சூதன் வில்லுடன் முன் நிற்க வேண்டியதில்லை. அதை ஒப்பமாட்டோம்” என்றார். மாளவ மன்னர் இந்திரசேனரும் காரூஷரான க்ஷேமதூர்த்தியும் “ஆம், அதுவே எங்கள் கருத்தும்” என்றனர். கிருபர் திரும்பி “வேறென்ன? இங்குள எவருக்கும் கர்ணன் களமிறங்குவதில் ஒப்புதல் இல்லை. எனவே இதை நாம் மீண்டும் பேச வேண்டியதில்லை என்றே எண்ணுகின்றேன்” என்றார். “ஆம்! ஆம்!” என அவை ஓசையிட்டது. பிருஹத்பலன் “எங்களுக்கு பிதாமகர் பீஷ்மர் மேல் முழு நம்பிக்கை உள்ளது. அவர்பொருட்டே நாங்கள் களம் நிற்கிறோம்” என்றான்.

துரியோதனன் பெருமூச்சுவிட்டு “இப்போர் இனிவரும் நாளிலேனும் வெற்றி நோக்கி செல்லும் என்று நான் எண்ணினேன்” என்றான். பீஷ்மர் “ஐயம் தவிர்த்து நம்பிக்கை கொள்க! இப்போர் வெற்றி நோக்கியே செல்லும் என்னும் சொல்லை நான் உனக்கு அளிக்கிறேன்” என்றார். “எட்டு நாட்களில் ஈட்டாத வெற்றி இனிவரும் நாளில் எவ்வாறு ஈட்டப்படும்? சொல்க, பிதாமகரே!” என்று துச்சாதனன் உரத்த குரலில் கேட்டான். “இந்த எட்டு நாட்களிலும் என்னை தளையிட்டிருந்தது என்னைச் சூழ்ந்திருந்த வசுக்களின் தூய்மை. அவர்களின் ஆற்றல் எனக்கு காவல் என்று எண்ணினேன். அவர்களின் நெறி எனக்கு தளை என்று இப்போது உணர்கிறேன். இன்று இறுதித் தளையையும் அறுக்கிறேன். அதன் பின்னர் கீழ்மகனாக, வெற்றிக்கென எதையும் செய்யத்துணியும் கிராதனாக களம் நிற்கிறேன். என்னை தடுக்க எவராலும் இயலாது” என்றார் பீஷ்மர்.

பிருஹத்பலன் மெய்ப்புகொண்டான். அவருடைய முகம் பெருவலியிலென சுளித்திருந்தது. தாடையை இறுக்கி மூச்சொலியென பீஷ்மர் சொன்னார். “ஆயிரம் ஆண்டுகள் கெடுநரகில் விழுவேன். என் மைந்தர் அளிக்கும் ஒருதுளி நீரோ அன்னமோ வந்தடையா இருள்வெளியில் உழல்வேன். அதன் பின் கோடி யுகங்கள் பருவெளியில் வீணாக அலைவேன். என் அன்னையால் பழிக்கப்படுவேன். எனை ஆக்கிய பிரம்மத்தால் ஒதுக்கப்படுவேன். அது நிகழட்டும். இக்களவெற்றி ஒன்றை ஈட்டி உனக்களித்துவிட்டு செல்கிறேன். இது என் ஆணை!” துரியோதனன் கைகூப்பி சொல்லடங்கி இருந்தான். துர்மதன் “பிதாமகரே!” என்றான். பீஷ்மர் கைநீட்டி அவனைத் தடுத்து “இறுதித் தளையையும் இன்று அறுப்பேன். இனி தேவவிரதனாக அல்ல, கீழ்மை மட்டுமே கொண்ட கிராதனாக என்னை பாடுக சூதர்!” என்றபின் அவையிலிருந்து வெளியே சென்றார்.

அவை ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி சோர்ந்தமர்ந்திருந்தது. துரோணர் எழுந்து “இப்போர் தொடங்கிய முதற்கணம் முதலே நம் ஒவ்வொருவரையும் நெறிபிறழச் செய்துகொண்டிருக்கிறது. காற்றில் ஆடைகள் பறப்பதுபோல் நமது அறங்கள் அகல்கின்றன. இறுதியில் வெற்றுடலுடன் நின்று நாம் அனைவரும் போரிடப் போகிறோம். நன்று! விலங்குகளும் அவ்வாறுதானே போரிடுகின்றன? போர்களின் உச்சம் என்பது விலங்காதலே” என்றபின் கிருபரிடம் கைகாட்டிவிட்டு தானும் வெளியேறிச் சென்றார்.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 60

பகுதி ஒன்பது : வானவன்

bowகோசல மன்னன் பிருஹத்பலன் தன் குடிலின் வாயிலில் இடையில் இரு கைகளையும் வைத்து தலைகுனிந்து தனக்குள் ஒற்றைச் சொற்களை முனகியபடி குறுநடையிட்டு சுற்றி வந்தான். அவனது நிலையழிவை நோக்கியபடி அப்பால் தலைக்கவசத்தை ஏந்தியபடி ஏவலன் நின்றிருந்தான். பிருஹத்பலன் நின்று திரும்பிப்பார்த்து “வந்துவிட்டார்களா?” என்றான். “அரசே!” என்று அவன் கேட்டான். “அறிவிலி! அவர்கள் எங்கே?” என்றான். வெற்று விழிகளுடன் ஏவலன் “அரசே!” என்று மீண்டும் சொன்னான். “மூடர்கள்! மூடர்கள்!” என்று தன் தொடையை தட்டியபடி அவன் மீண்டும் சுற்றி வந்தான்.

மீண்டும் நின்று “எங்கிருக்கிறார்கள்?” என்றான். “அரசே!” என்றான் ஏவலன். “வங்க மன்னர் சமுத்ரசேனரும் சந்திரசேனரும் இங்கு வருவதாக சொல்லியிருந்தார்கள்” என்றான் பிருஹத்பலன். “அதைப்பற்றிய செய்தி ஏதும் இன்னும் சொல்லப்படவில்லை, அரசே” என்றான் ஏவலன். “பிறகு நீ இங்கு என்ன செய்கிறாய்? அதை கீழே வை, நீர்க்குடம் சுமந்த கன்னிபோல. அறிவிலி!” என்றபின் பிருஹத்பலன் சென்று பீடத்தில் அமர்ந்தான். தன் இரு கைகளையும் விரல் கோத்து மடியில் வைத்து தலையை அசைத்தபடி “என்ன நிகழ்கிறது என்றே தெரியவில்லை” என்றான். பற்களைக் கடித்து எட்டித் துப்பி “எங்கும் புழுதி… குருதியுலர்ந்த புழுதி” என்றான்.

ஏவலன் “தேர் வருகிறது, அரசே” என்றான். “அது எனக்கும் கேட்கும். விலகு” என்று உரத்த குரலில் சொல்லி கைவீசினான் பிருஹத்பலன். ஏவலன் தலைவணங்கி சற்றே பின்னடைந்து நின்றான். ஒற்றைப்புரவித் தேர் வந்து நிற்க அதிலிருந்து சமுத்ரசேனரும் இளையோன் சந்திரசேனரும் இறங்கி பிருஹத்பலனை நோக்கி வந்தனர். பிருஹத்பலன் அமர்க என்று கைகாட்டினான். சமுத்திரசேனர் அமர்வதற்குள்ளாகவே “நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? அவைக்குச் சென்று பேசவிருக்கிறோமா?” என்றார். “அதைப்பற்றி முடிவெடுக்கத்தான் உங்களை வரச்சொன்னேன்” என்றான் பிருஹத்பலன். சந்திரசேனர் “நாம் மட்டும் முடிவெடுத்தென்ன பயன்? மாளவரும் கூர்ஜரரும் இன்னும் வரவில்லை. குறைந்தது அவர்களாவது நம்முடன் இருந்தாகவேண்டும். பிற சிறு அரசர்களைப்பற்றி நாம் கவலை கொள்ளவேண்டியதில்லை” என்றார்.

“முதலில் நாம் அறுதி முடிவெடுப்போம். அதை நாம் பேசுவோம். நமது முடிவை அவர்களுக்கு தெரிவிப்போம்” என்றான் பிருஹத்பலன். “கூர்ஜரனைப்பற்றி நீங்கள் என்னிடம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நாளுக்கொரு பேச்சு பேசும் வீணன்” என்றார் சமுத்ரசேனர். “இங்குள்ள ஷத்ரியர்கள் அனைவருமே நாளுக்கொரு பேச்சு பேசுபவர்கள்தான். எவருக்கும் தனித்து நிற்கும் ஆற்றல் இல்லை. ஏற்கெனவே படையும் செல்வமும் கொண்டு சேர்ந்து நிற்கும் பெருங்குழுவுடன் நிற்பதே அவர்கள் விரும்புவது. அந்தப் பெருங்குழு எது என்று எப்போதும் முடிவெடுக்க முடிவதில்லை. ஏனென்றால் அது ஒவ்வொரு நாளும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே அந்திப்பறவைகளைப்போல மரங்களிலிருந்து மரங்களுக்குப் பறந்து கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். “எவருமே உறுதியாக இல்லை” என்று சமுத்ரசேனர் முனகிக்கொண்டார். “எவரிடம் என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. எச்சொற்களும் பிழையாகிவிடும் என்னும் அச்சமே எழுகிறது.”

“உறுதியாக இருந்த இருவர் அவந்தியின் விந்தரும் அனுவிந்தரும்” என்று பிருஹத்பலன் முனகினான். “நேற்று நமது சொல்லாடல் எவ்வகையிலோ எவரையோ சென்று சேர்ந்திருக்கிறது. ஒருவேளை…” என்று நிறுத்திய சமுத்ரசேனர் “ஒருவேளை நான் சொல்வது பிழையாக இருக்கலாம். ஆனால் இங்கிருந்தே பாண்டவர்களுக்கு செய்தி போயிருக்குமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்” என்றார். பிருஹத்பலன் “இங்கிருந்தென்றால்?” என்றான் விழிசுருங்கி. சமுத்ரசேனர் “கௌரவர்களிடமிருந்து… துரியோதனர் அவையிலிருந்து. நாம் போரிலிருந்து விலகுவதைப்பற்றி முடிவெடுத்ததனால் எவருக்கு இடர்? கௌரவ மன்னர் துரியோதனருக்கு. ஆனால் நேற்று நிகழ்ந்தது என்ன? நமது அரசர்கள் கொத்து கொத்தாக கொன்று வீழ்த்தப்பட்டனர். என்ன நிகழ்ந்திருக்கிறது என்று எண்ணிப்பார்க்கையில் ஐயங்கள் பெருகுகின்றன. வேண்டுமென்றே நம்மை படைமுகப்புக்கு அனுப்பினார்களா?” என்றார்.

பிருஹத்பலன் “நம்மை எவரும் படைமுகப்புக்கு அனுப்பவில்லை. நாம் அனைவருமே பின்னணியில்தான் நின்றோம். படை நேற்று குழம்பியதில் ஒருவரோடொருவர் முட்டிக்கொண்டோம். அம்புகள் பட்டு செத்துக்குவிந்தோம்” என்றான். “ஆம், அதைத்தான் சொல்கிறேன். நாம் திட்டமிட்டு படைகளுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தோம். ஆயினும் தொலையம்புகள் வானிலிருந்து பருந்துகள்போல வந்து நம் மீது இறங்கின. நாம் அவ்வாறு அகன்று நின்றிருப்போம் என அவர்கள் அறிந்திருக்கின்றனர். ஷத்ரியர் நின்றிருக்கும் இடம் முழுக்கவே அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கிறது” என்றார். “அச்சம் அறிவின்மையாகிறது” என பிருஹத்பலன் கைவீசி அதை தவிர்த்தான்.

“நம்மை குறிவைத்து தாக்கினார்கள் என்பதில் ஐயமே இல்லை. நேற்றும் முன்னாளுமாக ஷத்ரியர்களில் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை பாதிக்கும் மேல். இனி இப்போர் முடிந்தால்கூட பாரதவர்ஷத்தில் ஷத்ரிய வல்லமை பெரிதும் எஞ்சியிருக்காது” என்றார் சந்திரசேனர். இகழ்ச்சியுடன் “துரியோதனர் ஷத்ரியர் அல்லவா?” என்று பிருஹத்பலன் கேட்டான். “அவனை யார் ஷத்ரியன் என்றது? அவனது குருதி என்ன? மூதாதையரால் ஒதுக்கப்பட்ட துர்வசுவின் குலம். காட்டுப்பெண்டிரின் கருக்களில் எழுந்தவர்கள். பாலைவன வேட்டுவக் குடிகள் என்றன்றி எவர் அவர்களை பொருட்படுத்துகிறார்கள்? துளிநீர் தேடி தவமிருக்கும் பாலைவன ஓநாய் வழி வந்தவர்கள். பாரதவர்ஷத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்வதற்கா இப்போருக்கு எழுந்தோம்?” என்றார் சந்திரசேனர்.

பிருஹத்பலன் தலையை அசைத்தபடி “சரி, ஆளவேண்டிய ஷத்ரியர் எவர்? மாளவர்களா?” என்றான். “அவர்கள் அசுரர்கோன் ஹிரண்யரின் குருதி கொண்டவர்கள்” என்றார் சந்திரசேனர். “சரி, வேறு யார்?” என்றான் பிருஹத்பலன். சமுத்ரசேனர் பேசாமலிருந்தார். “நீங்களா?” என பிருஹத்பலன் கேட்டான். சமுத்ரசேனர் சீற்றத்துடன் “ஏன் நானாக இருந்தாலென்ன? வேதம் கனிந்த தீர்க்கதமஸின் குருதியில் எழுந்த குலம் நாங்கள்” என்றார். “உங்கள் குலமூதாதையான வாலி அரக்கர்குலம் என்பதல்லவா கூற்று?” என்றான் பிருஹத்பலன். “அதை நீங்கள் பேசவேண்டியதில்லை. கோசலகுலத்தின் வேரை நாங்கள் தோண்டி எடுக்க முடியும்…” பிருஹத்பலன் “எடுங்கள் பார்க்கலாம்” என்றான்.

சந்திரசேனர் “நாம் இப்போது இதை பேசவேண்டாம். நாம் குலப்பெருமை கிளத்த இங்கே அமரவில்லை” என்றார். “நாளுக்கொரு பேச்சு என நான் சொன்னது இதைத்தான்” என்றான் பிருஹத்பலன். சந்திரசேனர் சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல எழ அதை கையமர்த்தி பிருஹத்பலன் “இன்று நாம் பேசவேண்டியது வேறு. நம் குடிகளைப்பற்றி பேசுவோம். நாம் துரியோதனரிடம் இதைப்பற்றி பேசுவோம். இன்னும் இப்போர் தொடர்ந்தால் ஷத்ரியர் எவரும் எஞ்சப்போவதில்லை. ஷத்ரியரின் குலத்தை முற்றொழிப்பதற்காக நாம் இப்போருக்கு எழவில்லை. நமக்கு வேறு இலக்குகள் உள்ளன” என்றான். “ஆம், நாம் அழிந்துகொண்டிருப்பதை அவரிடம் சொல்வோம்” என்றார் சந்திரசேனர். “இறந்தவர்களின் நிரையை அவரே அறிவார். ஆனால் நாம் நமது சினத்தையும் துயரையும் சொல்லியாகவேண்டும்.”

சமுத்ரசேனர் “இப்போரிலிருந்து இனி எவ்வகையிலும் அவர் பின்னடைவார் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் தன் உடன்பிறந்தாரை இழந்துகொண்டிருக்கிறார். ஒவ்வொரு இழப்புக்கும் மேலும் மேலும் வஞ்சினம் கொண்டவராக ஆகிறார். எண்ணி நோக்குகையில் இப்போது அவர் அமைதிப்பேச்சுக்கு சென்று அமர்ந்தால் தன் இறந்துபோன உடன்பிறந்தாரை கைவிடுகிறார் என்றே பொருளாகும். அதை அவரால் இயற்ற இயலாது” என்றார். சந்திரசேனர் அவரை திரும்பிப்பார்த்துவிட்டு “மூத்தவர் சொல்வதும் சரியென்றே தோன்றுகிறது. நாம் சொல்வதை அவர் செவிகொள்ளப் போவதில்லை” என்றார். “நம் சொற்களை போரை அஞ்சும் கோழையின் குரல் என அவர் கொள்ளவும்கூடும்.” சமுத்ரசேனர் “நாம் பிறிதொரு வலுவான சொற்கோவையை வைக்கவேண்டும். நாம் அழிவோம் என்பதற்காக போரொழியக் கோருகிறோம் என பொருள்வரக்கூடாது. அது பாரதவர்ஷத்தின் பொதுநலனுக்காகவும் வேதத்தின் வளர்ச்சிக்காகவுமே என ஒலிக்கவேண்டும்” என்றார்.

பிருஹத்பலன் எழுந்து தலையை அசைத்து “ஆம், ஆனால் எத்தனை எண்ணம் சூழ்ந்தாலும் எதுவும் சொல்லத் தோன்றவில்லை. இக்களத்தில் நாம் மடிவோம் என்ற எண்ணம் மட்டுமே வலுவாக நிலைகொள்கிறது. நம்மை மெய்யாகவே துரத்துவது அந்த அச்சம் மட்டும்தானா?” என்றான். “உங்களிடம் நிமித்திகர்கள் என்ன சொன்னார்கள்?” என்று சமுத்ரசேனர் கேட்டார். “யார்?” என்று பிருஹத்பலன் சீற்றத்துடன் கேட்டான். “நிமித்திகர்கள். இங்கு வருவதற்கு முன் ஒவ்வொருவரும் நிமித்திகர்களை பார்த்துவிட்டுதான் வந்திருக்கிறோம். உங்களிடம் நிமித்திகர் சொன்னதென்ன?” என்றார் சமுத்ரசேனர். “உங்களிடம் சொன்னதென்ன?” என்று பிருஹத்பலன் கேட்டான்.

“நாங்களிருவரும் இந்தக் களத்தில் மடிவோம் என்றுதான். இது பெருநகரங்களை சருகுகளென உள்ளிழுத்து ஆழ்த்திச்செல்லும் சுழி, இதிலிருந்து எவரும் தப்ப இயலாது என்றான் எங்கள் நிமித்திகன். பாரதவர்ஷத்தின் அரசர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இங்கு அழிவார்கள் என்றும் காட்டெரிக்குப் பின் புதிய முளைகள் எழுவதுபோல் வேறு அரசுகளும் புதிய நெறிகளும் இங்கே உருவாகும் என்றும் சொன்னான். அது அத்தனை பெரிதாக இருந்ததாலேயே அவனுடைய கற்பனை என்று எண்ணினோம். அவ்வாறு ஒருதுளியும் எஞ்சாது உள்சுழற்றி இழுக்கும் ஒரு பெரும்போர் நிகழ இயலுமென்றே அப்போது எண்ணவில்லை. இப்போது விழி முன் காண்கிறோம்.”

பிருஹத்பலன் “நான் அவனால் கொல்லப்படுவேன் என்றான் நிமித்திகன்” என்றான். தலைகுனிந்து நிலத்தை நோக்கியபடி “அதை தெளிவாகவே உரைத்தான். மேலும் கேட்டிருந்தால் எங்கே எவ்வண்ணம் என்றுகூட சொல்லியிருப்பான்” என்றான். சந்திரசேனர் “யாரால்?” என்றார். “அபிமன்யூவால்” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். “அது நிகழக்கூடும்” என்றார் சமுத்ரசேனர். பிருஹத்பலன் திரும்பி நோக்கி “இக்களத்தில் கொல்பவனும் கொல்லப்படுபவனும் ஊழால் முன்னரே தொடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று என் நிமித்திகன் சொன்னான். முற்பிறவிகளில் அவர்கள் ஆற்றியவற்றின் தொடர்ச்சியே இக்களத்தில் அவர்கள் எதிர்கொண்டு நின்றிருப்பது. இங்கிருந்து மேலும் ஒரு சரடு நீண்டு மறுபிறப்புகளுக்கு செல்கிறது. இது நாமறியா பெருஞ்சிலந்தி ஒன்று பின்னும் வலை” என்றான்.

சென்ற பிறவியில் நான் அவன் உடன்பிறந்தான். நான் அவனுக்கு மூத்தவன். கங்கைக்கரையில் சுஹர்ஷம் என்னும் சிறுநகரின் இளவரசர்களாக பிறந்தோம். நான் மூத்தவன் என்றாலும் எதிர்காலத்தில் அரசன் என அமர்ந்து ஆளும் ஊழ் அவனுக்கிருப்பதாக நிமித்திகர் சொன்னார்கள். அவன் என்னை கொல்லக்கூடும் என அச்சொற்களை நான் பொருள்கொண்டேன். அவன் என்னை கொல்வதை எண்ணி எண்ணி கொல்ல எண்ணுகிறான் என்றே நம்பலானேன். அவன் என்னை கொல்வதை கனவுகண்டேன். கனவிலெழுந்த அச்சமும் வஞ்சமும் நனவிலும் பெருகின. அவனை கொல்லாவிட்டால் அவன் கையால் இறப்பேன் என முடிவெடுத்தேன்.

அவனை நீராடும்பொருட்டு கங்கைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். நாங்கள் இருவரும் கங்கையின் நீர்ப்பெருக்கில் ஒருவரை ஒருவர் துரத்தி விளையாடி காவலரிடமிருந்து மிக அகன்று சென்றோம். அங்கே அவன் தலையைப்பற்றி நீருள் ஆழ்த்தி அழுத்தி பிடித்துக்கொண்டேன். ஆனால் கரையிலிருந்த என் பெற்றோரிடம் நீரில் மூழ்கும் அவனை நான் காப்பாற்ற முயல்வதாக கூச்சலிட்டேன். படைவீரர் பாய்ந்து நீந்தி அணுகுவதற்குள் அவன் இறுதிமூச்சை விட்டிருந்தான். அவனுடைய இழப்பால் துயருற்றவனாக சிலநாள் நடித்தேன். நீர்க்கடனும் புலைச்சடங்குகளும் முடிந்த பின்னர் விடுதலை கொண்டேன். மைந்தன் இறப்பால் உளம்சோர்ந்து தந்தை படுக்கையில் விழுந்தார். அன்னையும் நோயுற்றாள். ஓராண்டில் அவர்கள் இருவரும் இறக்க நானே அரசன் ஆனேன்.

ஆனால் முடிசூடிய பின் என்னால் அவனை மறக்க இயலவில்லை. ஒவ்வொருநாளும் அவன் கனவிலெழுந்தான். என் மைந்தர்களில் இளையவன் அவனைப்போல தோற்றமளித்தமையால் அவனை நோக்குவதையே ஒழிந்தேன். அவனைப் பெற்ற அன்னையை சந்திப்பதை அதன் பின்னர் தவிர்த்தேன். அவனுக்காக எவருமறியாமல் பழிநிகர்க் கடன்கள் செய்தேன். நிமித்திகர்களை அழைத்து அவனை நிறைவுறுத்த என்ன செய்யவேண்டுமென கோரினேன். அவர்கள் என் நாளும் கோளும் கணித்து சென்ற பிறவியில் அவனும் நானும் அயோத்தியின் பெருவணிகன் ஒருவனுக்கு மைந்தர்களாக பிறந்திருந்தோம் என்றனர். தந்தையின் பொருளை விழைந்த அவன் நான் துயில்கையில் என் அறைக்குள் பாம்பொன்றை அனுப்பி என்னை நஞ்சூட்டிக் கொன்றான். என்னையே நினைத்திருந்து பதினெட்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து மறைந்தான்.

நான் விண்புகாமல் அவனைச் சூழ்ந்து மூச்சுவடிவில் இருந்தேன். அவன் அளித்த அன்னத்தையும் நீரையும் ஏற்க மறுத்தேன். அவ்வஞ்சமே என்னை அடுத்த பிறவியில் அவனுக்கு உடன்பிறந்தானாகப் பிறந்து பழியீடு கொள்ளச்செய்தது என்றார்கள் நிமித்திகர்கள். இந்தச் சுழலை எப்படி கடப்பேன்? இது பிறவிபிறவியெனத் தொடரும் ஊசலாட்டம்தானா என நான் கேட்டேன். உங்களில் ஒருவர் வஞ்சம் ஒழிந்து பிறரை முற்றாக பொறுத்து கனியவேண்டும். வாழ்த்து சொல்லி மூச்சுலகிலிருந்து அகன்று விண்புகுந்து முன்னோர்களுடன் சென்றமையவேண்டும். அடுத்தவர் பிறிதொரு பிறவி எடுத்து தன் செயலுக்கு ஈடுசெய்து அங்கு வந்துசேர்வார். அதுவரை இந்த மாற்றாட்டம் தொடரும் என்றார் முதுநிமித்திகர். என் இளையோன் வஞ்சமொழியவேண்டும் என நான் விழிநீர் சிந்தி வேண்டிக்கொண்டேன். நோன்புகள் நோற்றேன். பூசனைகளும் கொடையும் இயற்றினேன்.

“அவன் வஞ்சமொழியவில்லை. அந்த வஞ்சமே அவனை அபிமன்யூவாக பிறப்பித்திருக்கிறது என்றனர் நிமித்திகர்” என்றான் பிருஹத்பலன். “இப்பிறவியில் அவன் என்னை கொல்வான். கொல்பவனும் கொல்லப்படுபவனும் ஒன்றே என்று உணர்ந்து, இங்கு எழுந்தவர்கள் எவரும் கொல்லப்படுவதே இல்லை எனத் தெளிந்து நான் இன்னுளத்துடன் விடைகொண்டேன் என்றால் வட்டச்சுழல் முழுமையடையும் என்றனர். நான் இதுநாள்வரை என் உள்ளத்தை அதன்பொருட்டு பழக்கிக்கொண்டிருந்தேன். எங்களுக்குள் இந்தப் பிறப்பில் எப்பூசலும் இல்லை. உளமறிய வஞ்சமென ஒருதுளியும் அவனிடமும் இல்லை. ஆகவே இங்கே நிகழும் இறப்பு மலருதிர்வென நிகழட்டும் என எண்ணினேன்.”

நான் அவனையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். உண்மையில் அவன் எவன் என்றும் இந்த ஊழாடலின் இயல்பென்ன என்றும் அறிவதற்கு முன்னரே அவனிடம் என் உள்ளம் படிந்துவிட்டது. ஏன் என்று அறியாமலேயே அவனைப்பற்றிய செய்திகளை தனித்து செவிகொண்டபடியே இருக்கிறேன். அவை அனைத்தையும் என் உள்ளம் நினைவில் தொகுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவனை நான் நேரில் பார்த்ததில்லை. பார்த்திருக்கலாம், ஆனால் எதனாலோ பார்ப்பதை தவிர்த்தேன். அவனைப்பற்றிய என் உளச்சித்திரத்தை அனைவரிடமிருந்தும் காத்துக்கொண்டேன். அவனையும் என்னையும் ஊழ் முடிச்சிட்டிருக்கிறதோ என நான் ஐயுற்ற தருணம் எழுந்தது அவன் விராடரின் மகளை மணந்தபோது.

வங்கரே, விராடர் தன் மகளை எனக்கு அளிக்க எண்ணம் கொண்டிருந்தார் என அறிவீர்கள். அவளை நான் மணக்கக்கூடுமா என்று கோரி தூது வந்தது. ஆனால் மச்சர்குடியின் அரசமகளை அரசியாக்க என் அவையினர் ஏற்கவில்லை. என் பட்டத்தரசி காமரூபத்தின் அரசமகள். அவளை மீறி நான் எதையும் செய்ய இயலாது. ஆனால் தூதன் அதை அறிந்தவன்போல் என்னிடம் ஓர் பட்டுத்திரை ஓவியத்தை காட்டினான். அவளை கண்டதுமே நான் அவளை முன்னரே அறிந்திருப்பதாக உணர்ந்தேன். காதல்கொண்டவர்கள் எப்போதும் உணர்வது அது என அறிந்திருந்தேன். ஆண்கள் இளமையிலேயே அவர்களுக்கான பெண்ணுருவை அகத்திரையில் தீட்டிக்கொள்கிறார்கள். அப்பெண்ணை தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கண்டடைந்ததும் முன்பறிந்தவள்போல் இருக்கிறாள் என எண்ணி வியக்கிறார்கள். ஆனால் இது அவ்வாறல்ல, என் உள்ளத்திலிருந்த பெண்ணே அல்ல அவள். ஆனால் அவள் விழிகள் என்னை நேர்நோக்கின. அவள் எப்படிபேசுவாள் என்றுகூட நான் அறிந்திருந்தேன்.

தூதன் சொன்னான், அவர்கள் மணத்தன்னேற்பு ஒன்றை ஒழுங்குசெய்வதாக. அதில் நான் அவளைக் கொண்டால் அதை என் குடிகள் எதிர்க்கவியலாது. மணத்தன்னேற்பு அரசகுடியினருக்கு தெய்வங்களால் ஆணையிடப்பட்டது. அதை நானும் ஏற்றேன். விராடநகரிக்கு நான் அவளை கவர்ந்துவரும்பொருட்டே சென்றேன். அப்போது அங்கே பாண்டவர்கள் கரந்துறைவதை அறிந்திருக்கவில்லை. அவளை அர்ஜுனன் கவர்ந்துசென்றதை அறிந்தபோது அதையும் முன்னரே அறிந்திருப்பதாக தோன்றியது ஏன் என்றே எண்ணிக்குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன். இழப்புணர்வுடன் மதுவிலாடி அரண்மனையில் இருக்கையில் அவளை அபிமன்யூ மணம்புரிந்துகொண்டதாக செய்தி வந்தது. அபிமன்யூ என்னும் சொல்லால் துரட்டியால் குத்தப்பட்டதுபோல் எழுந்தமர்ந்தேன். அப்போதுதான் அவன் என்னுடன் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தேன்.

ஆகவே நிமித்திகர் நான் அபிமன்யூவால் கொல்லப்படலாம் என்று சொன்னபோது நான் திகைப்படையவில்லை. அவர்கள் அவன் பெயரை சொல்லக்கூடுமென எண்ணி காத்திருந்தேன். சொன்னதும் என் நரம்புகள் முறுக்கவிழ உடல் தளர்ந்தது. நான் ஒரு சொல்லும் கூறவில்லை. நிமித்திகர் கூற்றை என் அமைச்சர்கள் நம்பவில்லை. நான் அபிமன்யூவின் செய்திகளை கூர்ந்து கேட்பதை நிமித்திகர்கள் எவ்வண்ணமோ உய்த்தறிந்தே அதை சொன்னார்கள் என்றார் என் பேரமைச்சர். நிமித்திகர்கள் பெயர்களை ஒழுக்கென சொல்லிச் செல்கையில் அபிமன்யூவின் பெயர் ஒலித்ததும் என் விழி ஒளிகொண்டது. அவர்கள் அதை கூர்ந்துநோக்கிக்கொண்டிருந்தனர், அவர்களின் வழிமுறை அது என்றார் அமைச்சர்.

அது உண்மையாகவே இருக்கலாம். ஆனால் நான் அதை முழுதும் நம்பினேன். இல்லையேல் அவ்வண்ணமொரு ஈர்ப்பு எனக்கு அவன்மேல் தோன்ற வாய்ப்பில்லை. இக்களத்துக்கு வந்த பின்னரும் அவனை நேரில் பார்ப்பதை தவிர்த்தேன். முதல்நாள் போரில் அவன் இருக்கும் இடத்துக்கு மிக அப்பால் படையுடன் நின்றிருந்தேன். ஆனால் அவனை என் அகம் அறிந்துகொண்டிருந்தது. மிக விரைவிலேயே பாண்டவர்களின் குழூஉக்குறியில் அவன் பெயர் எப்படி முரசொலியாகும், கொடியசைவாகும் என புரிந்துகொண்டேன். அதன்பின் அவன் செய்வதனைத்தையும் கேட்டு அகவிழியால் நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவனுக்கு என்னை தெரியுமா என்று வியந்தேன். அவன் முன் சென்று நின்றால் அவன் என்னை நோக்கி திகைக்கக்கூடும். நாங்கள் விற்களை கீழே வீசிவிட்டு பாய்ந்து அணைத்துக்கொள்ளவும்கூடும்.

வங்கரே, நான் இன்றுவரை அபிமன்யூவை பார்க்கவில்லை. திட்டமிட்டே அதை தவிர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். போர் முறுகும்தோறும் ஒன்று தோன்றலாயிற்று, இப்போரிலிருந்து அகன்றுசென்றால் ஊழியின் அந்த வளையத்திலிருந்து நான் முறித்துக்கொண்டு விலகக்கூடும். ஏனென்றால் இங்கே நான் உசாவிய ஒற்றர்கள் ஒன்று சொன்னார்கள், அபிமன்யூ இந்தக் களத்திலிருந்து உயிருடன் மீளப் போவதில்லை. அவன் மாவீரன் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இப்போரில் அவன் களம்படுவான். ஒவ்வொருநாளும் அவன்மேல் வஞ்சம் பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது. கௌரவ மைந்தர்களில் பெரும்பகுதியினரை அவன்தான் கொன்றிருக்கிறான். அவன் தந்தைக்கு இருக்கும் பெருங்காப்பென்பது இளைய யாதவரின் உளச்சூழ்கை. அது அவனுக்கில்லை. அவனுக்கும் தற்காப்பு குறித்த எவ்வெண்ணமும் இல்லை. அவன் இங்கே கௌரவர்களால் வீழ்த்தப்படுவான் என்றால், அதற்கு முன்னரே நாம் படையிலிருந்து விலகிவிட்டோம் என்றால் ஊழிலிருந்து தப்பிவிடமுடியும்.

“நான் விழைவது அதை மட்டுமே. ஆயிரம் கைகள் நீட்டி பற்றவரும் ஊழிலிருந்து விலகி மீண்டும் கோசலத்திற்கு சென்றுவிடுவதைப்பற்றியே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றான் பிருஹத்பலன். சமுத்ரசேனர் “இத்தகைய கதைகளுக்கு என்ன பொருள்? இப்பிறப்பை பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். மறுபிறப்பை பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்? தெரியாதவற்றை பற்றி பேசுவது ஷத்ரியனின் பணி அல்ல, அது சூதர்களின் உலகம்” என்றார். “ஆம், ஆனால் இப்போது அவன் கையால் நான் கொல்லப்பட விரும்பவில்லை” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். “நான் அஞ்சுவது சாவை அல்ல. சாவுக்குப் பின்னரும் தொடரும் வஞ்சத்தின் தொடரை. இங்கே இச்சரடை அறுத்து விடுபட விழைகிறேன்.”

“எப்படி எவர் சொல்லெடுத்தாலும் இங்கு போரைப்பற்றி பேசுவதனைத்தும் இந்த அச்சத்திலிருந்துதான். நாம் எவரும் எஞ்சப்போவதில்லை” என்றார் சமுத்ரசேனர். “நேற்று நிகழ்ந்ததென்ன? மீண்டும் ஒரு கொலைவெறியாடல். இறந்த மன்னர்களின் பெயர்களை நேற்று படைத்தலைவன் பட்டியலிட்டான். ஒவ்வொரு பெயரும் என் நெஞ்சை அறுத்தது. அவர்களின் முகங்களும் சொற்களும் செரிக்காத உணவென உள்ளே புளித்துக் கொப்பளித்தன. இனி அந்த நாடுகளெல்லாம் என்ன ஆகும்?” சந்திரசேனர் “எந்த அறிவின்மையால் நாம் பட்டத்து இளவரசர்களை கொண்டுவந்து இந்தக் களத்தில் நிறுத்தினோம்?” என்றார். சமுத்ரசேனர் “பட்டத்து இளவரசர்களை களம் நிறுத்தாமல் இருந்தால் நம்மால் வென்ற நிலத்தில் எப்பங்கும் கோர இயலாது. ஒருவேளை நாம் இக்களத்தில் மறைந்தால் நமது பட்டத்து இளவரசர்கள் ஷத்ரியப் படைக்கூட்டிலிருந்து முற்றிலும் அகன்றுவிடுவார்கள்” என்றார்.

“ஆம், அதுதான் நமது கணிப்பு. ஆனால் இப்படி குலம் முழுமையும் அழியுமென்று அப்போது எண்ணியிருக்கவில்லை” என்றார் சந்திரசேனர். “அதைப்பற்றி இப்போது என்ன? நாம் என்ன செய்யவிருக்கிறோம்?” என்றார் சமுத்ரசேனர். “அனைத்து ஷத்ரியர்களையும் இன்று துரியோதனர் அவையில் எழுந்து பேசச் சொல்லலாம். அது ஒன்றே செய்வதற்குரியது” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். “அமைதிக்கு அவர் ஒப்பமாட்டார்” என்று மீண்டும் சமுத்ரசேனர் சொன்னார். “ஒப்பமாட்டார். ஆனால் ஷத்ரியர்கள் மேலும் உயிர்கொடுக்க சித்தமாக மாட்டோம் என்று அவரிடம் சொல்லியாகவேண்டும். முழுப் போரையும் இனி அவரே தன் தோளில் நிகழ்த்தட்டும். நாம் படைவல்லமையை மட்டும் அளிப்போம். அரசர்கள் முற்றிலும் பின்னணியில்தான் நிற்கவேண்டும்.”

“நேற்றும் முன்னாளும் முற்றிலும் பின்னணியில்தான் இருந்தோம். பின்னணியில் இருப்பவர்களை கொல்வதற்கும் அவர்களிடம் படைக்கலங்கள் இருக்கின்றன” என்றார் சமுத்ரசேனர். பிருஹத்பலன் எண்ணியிராதபடி உளம் சோர்ந்து “என்ன பொருள் இவற்றுக்கெல்லாம் என்றே புரியவில்லை. முற்றிலும் வீண் பேச்சு” என்றான். “இன்று அவையில் என்ன நிகழ்கிறது என்று பார்ப்போம். நமது எதிர்ப்பையேனும் பதிவு செய்வோம். இப்போரை இவ்வாறே முன்னெடுத்தால் இது எங்கு சென்று சேரும் என்று துரியோதனர் எண்ணவில்லை என்றாலும் பீஷ்மரும் துரோணரும் கிருபரும் சல்யரும் எண்ணட்டும். அவர்கள் இப்போர் தொடங்குவதற்கு முன் துரியோதனருக்கு அளித்த சொல்லுறுதிகள் என்னாயிற்று? அரணென கௌரவ குலத்தை காத்து நிற்பேன் என்று சொன்ன பீஷ்மரின் கண் முன்னால் கௌரவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இறந்து உதிர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று சமுத்ரசேனர் சொன்னார்.

“ஆம், அவர்களை நோக்கி நாம் பேசுவோம். ஒருவேளை ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு நல்லூழ் இருந்தால் துரியோதனர் நம் சொற்களை செவி கொள்ளக்கூடும்” என்று பிருஹத்பலன் சொன்னான். எழுந்தபோது தலைசுழன்றவன்போல நிலையழிந்து மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டான். “என்ன?” என்றார் சமுத்ரசேனர். “தலைசுழல்கிறது. விழித்திருக்கையிலேயே கனவு வந்து சூழ்கிறது” என்றான் பிருஹத்பலன். “என்ன கனவு?” என்றார் சமுத்ரசேனர். “ஒரு தாமரை. அதற்குள் இரண்டு புழுக்கள்… என்ன என்று புரியவில்லை” என்றான் பிருஹத்பலன்.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 59

bowதேரிலேறிக்கொண்டதும் சஞ்சயன் விழித்துக்கொண்டான். “போர்முனைக்கு செல்லட்டும்! தேரை அர்ஜுனர் முன் நிறுத்துக!” என்றான். தேரோட்டி திரும்பி நோக்கியபின் புரவிகளை அதட்டினான். திருதராஷ்டிரர் “மூடா, நீ என்னருகே இருக்கிறாய்!” என்றார். “ஆம், நான் இங்கிருக்கிறேன்!” என்று அவன் சொன்னான். “ஆனால் நான் போர்க்களத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அங்கே போர் இன்னும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது!” திருதராஷ்டிரர் “அந்திமுரசு ஒலித்துவிட்டது. நாம் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்” என்றார். “இல்லை, அங்கே போர் நிகழ்கிறது… நான் இதோ பார்க்கிறேன்!” என்றான் சஞ்சயன்.

“தேவர்கள் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். ஒளிரும் வைரமுடி அணிந்தவர்கள். வைரமென இமையா விழி ஒளிர்பவர்கள். அவர்களின் பற்களும் நகங்களும் வைரங்கள்போல் மின்னிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவர்கள் கொண்டிருக்கும் படைக்கலங்களை பார்க்கிறேன். அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வடிவம். அவற்றை நான் எங்கெங்கோ கண்டிருக்கிறேன். இது மேழி அல்லவா? ஆம், அது துரட்டி. அது அரிவாள், அது கத்தி. இன்னொன்று அகப்பை. இன்னொன்று சட்டுவம். அது துடுப்பு… நாம் இங்கு புழங்கும் அத்தனை பொருட்களையும் அவர்கள் படைக்கலங்களாக ஏந்தியிருக்கிறார்கள்.”

“கிண்ணங்கள், சருவங்கள், கலங்கள், யானங்கள், குண்டான்கள். எத்தனை வகையான படைக்கருவிகள்! அவர்களின் முகங்கள் ஒன்றுபோலிருக்கின்றன. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு தோற்றம் கொண்டவர்களாகவும் தோன்றுகிறார்கள். அரசே, அவர்களை நான் முன்னரே நோக்கியிருக்கிறேன். ஒவ்வொருவரையும் முன்னரே அறிவேனா என்ன? அவர்களில் ஒருவர் என் தந்தை. அவர் முகம் மணலில் பொற்குண்டு என மின்னி விழிமாயமோ என மறைந்தது. அவர்கள் எவரெவருடையவோ முன்னோர்கள். ஓவியங்களில் கண்ட முனிவர்கள். அது பிரதீபரா? அப்பாலிருப்பவர் ஹஸ்தியா? அதற்கப்பால் யயாதி. அருகே பரதன். அவர்கள் அனைவரும் அவ்வடிவில் அங்கிருக்கிறார்களா? அவர்களிலிருந்து எழுந்து அங்கே சென்றார்களா?”

“தேவர்கள் அணிவகுக்கும் இப்போர்க்களத்திற்கு முடிவே இல்லை. கந்தர்வர்களை காண்கிறேன். அவர்கள் இசைக்கருவிகளையே போர்க்கருவிகளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நூற்றெட்டு நரம்புள்ள பேரியாழ் நூற்றெட்டு அம்புகளை தொடுக்கும் நூற்றெட்டு நாண்கள் இழுத்துக்கட்டப்பட்ட வில்லென ஆனதென்ன? வேய்குழல்கள் வேல்கள். வீணைகள் விற்கள். கொம்புகள், முழவுகள், முரசுகள், துந்துபிகள், சங்குகள், மணிகள் அனைத்துமே கொலைப்படைகளென மாறிவிட்டிருக்கின்றன. விழிகள் மலர்ந்த யட்சர்கள். பறக்கும் கின்னரர்கள். ஒன்றுநூறென எண்ணியதுமே பெருகும் கிம்புருடர்கள். ஒவ்வொருவரும் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கொடுங்காற்றில் பொடித்துகள்கள் என அவர்களனைவரும் பறந்தலைந்து கொந்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். போராலான ஒரு பெருங்கடற்பரப்பு. போராலான பெருஞ்சுழி!”

மீண்டும் அவனுக்கு வலிப்பு ஏற்பட்டது. விழிகள் மேலே செருகிக்கொள்ள கைகால்கள் இழுத்து அதிர்ந்தன. வாயிலிருந்து நுரைவழிந்து கன்னத்தில் ஒழுகியது. அவனுடைய மூச்சு புறாவின் ஓசையென ஒலித்தது. பின்னர் விழிப்புகொண்டு “ஆ!” என்றான். “நான் பீஷ்மரை காண்கிறேன்” என்றான். “என்ன காண்கிறாய்?” என்று திருதராஷ்டிரர் கேட்டார். “அவர் களத்தில் நின்றிருக்கிறார். தன் குழலை நீண்ட தோல்நாடாவால் கட்டி தோளிலிட்டிருக்கிறார். குருதி வழிந்து உலர்ந்த தாடி திரிகளாக தொங்குகிறது. சீற்றம்கொண்டவராக அவர் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். அஸ்மாகர்களும் குனிந்தர்களும் அவரைச் சூழ்ந்து எதிர்க்கின்றனர். குனிந்த மன்னர் அமோக்ஃபூதியின் இளையவர்களாகிய அஹோபாகுவும் விஸ்வமித்ரனும் அவர் அம்பால் வீழ்ந்தனர். அமோக்ஃபூதி அலறியபடி அவர் முன் வருகிறார். அவரை சிகராஸ்திரம் என்னும் அம்பால் பீஷ்மர் வீழ்த்தினார்.

பீஷ்மரின் வில்லில் இருந்து அனைத்துவகையான அம்புகளும் எழுந்து செல்கின்றன. பறவைக்குலங்களால் மூடப்பட்ட வான் போலிருக்கிறது அந்தப் படைவெளி. நீண்ட தண்டுகொண்ட தண்டசக்ரம் என்னும் கணைகள் சென்று அறைந்து நிலைகொள்பவை. பிளந்து செல்பவை இந்திரசக்ரம் என்னும் அம்புகள். வஜ்ரம் என்னும் கணை விம்மிச்சுடர்ந்து சென்று துளைப்பது. ஐஷீகம் சிட்டுபோன்றது. விழியறியாது வந்து விழிகொத்தி தாழ்வது. காலபாசம் அம்புடன் இணைந்த நீள்சரடு கொண்டது. தைத்தவற்றை இழுத்து எடுக்க உதவுவது. பினாகாஸ்திரம் நெளிந்தது. நெஞ்சுள் நுழைந்தால் திரும்ப இழுத்தெடுக்க இயலாதது. கிரௌஞ்சபாணம் சிறகுகள் விரித்து மெல்ல பறந்து எழுந்து விசைகொண்டு இறங்குவது. பிரதனாஸ்திரம் பம்பரம்போல் சுழல்வது. வாருணாஸ்திரம் அலையலையென துள்ளிச்செல்வது.

அரசே, அம்புகளையே நோக்குகிறேன். அவற்றுக்கு மானுடர் ஒரு பொருட்டே அல்லவோ என ஐயுறுகிறேன். காலபாசம் தைத்ததுமே சுழற்று அங்கே சுற்றிக்கொள்கிறது. பிரம்மபாசம் அரக்குடன் இணைந்தது. தைத்த இடத்தில் உருகி இறங்குகிறது. சிகராஸ்திரம் செங்குத்தாக பீறிட்டு மேலெழுந்து அங்கே திசைதெரிந்து சரிந்திறங்குவது. பெருமுழக்கமிட்டுச் செல்கிறது கங்காளாஸ்திரம். தன் எடையாலேயே சென்றறைந்து உடைக்கிறது முசலாஸ்திரம். மண்டையோடுகளை உடைக்கும் கபாலாஸ்திரம். வளைந்த முனைகொண்ட கங்கணாஸ்திரம். சென்றபின் இலக்கைத்தேடி வழிவளைந்தும் சென்றெய்தும் மானவாஸ்திரம். நரம்புகளை அறைந்து நினைவழியச் செய்யும் மோஹாஸ்திரம். வந்தது அறியாமல் வந்து தைக்கும் சௌம்யாஸ்திரம். புலிப்பல்லென இரட்டை வளைமுனைகொண்ட தம்ஷ்ட்ராஸ்திரம். வெடித்து ஒளிவிட்டுச் செல்லும் தைஜப்பிரபாஸ்திரம்.

அம்புகள் இப்போரை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு அம்பிலும் எழுந்து செல்லும் தெய்வங்களை காண்கிறேன். அவற்றுக்கு ஒவ்வொரு வடிவம். விழிமணிமட்டுமே கொண்டவை. நகங்களைப் போன்றவை. பற்களைப் போன்றவை. சிட்டுக்களின் அலகு போன்றவை. யானைத்தந்தம் போன்றவை. அத்தெய்வங்கள் அங்கே களியாட்டமிடுகின்றன. அரசே, ஒவ்வொரு உயிரின் வடிவிலும் அங்கே தெய்வங்கள் உள்ளன. யானைகளைப் போன்ற சிறுபூச்சிகள். சிறு பூச்சிகள் போன்ற யானைகள். பறக்கும் மீன்கள். செதில் வால் சொடுக்கிச் சீறும் களிறுகள். நாமறிந்த ஒவ்வொன்றும் பிறிதொன்றாகி நின்றுள்ளன அங்கே.

அரசே, நான் பீஷ்மரைச் சூழ்ந்து பேருருக்கொண்டு நின்றிருக்கும் அறுவரை காண்கிறேன். வலக்கையில் கதாயுதமும் இடக்கையில் தாமரையும் கொண்ட தரன். ஒருவிரல் சுட்ட மறுவிரல் வளைந்து ஆமென்று அடங்க நின்றிருக்கும் துருவன். அமுதகலம் ஏந்திய சோமன். விசிறியும் வில்லும் ஏந்திய அனிலன். எரிதழல் எழுந்த வலக்கையும் முப்புரி வேல் கொண்ட இடங்கையுமாக அனலன். அலையடிக்கும் பாசக்கயிறும் வேலும் கொண்ட ஆபன். அவர்கள் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விளையாடும் சிற்றுயிரை குனிந்து பார்க்கும் பேருருவர்கள்போல. அவர்களின் முகத்திலிருக்கும் அந்த இரக்கம் எதன்பொருட்டு?

அரசே, பீஷ்மருக்கு இருபுறமும் இருவர் நின்றிருக்கிறார்கள். அவர் வலக்கையென ஆகி இயங்கிக்கொண்டிருப்பவன் பிரத்யூஷன். செந்நிற ஒளிகொண்டவன். இடக்கையென அமைந்திருப்பவன் பிரபாசன். இளநீல நிறத்தில் மின்னுபவன். பீஷ்மர் என நின்று அப்போரை நிகழ்த்துபவர்கள் அவர்களிருவருமே. காண்டீபம் நாணொலிக்க, சங்கூதியபடி பீஷ்மரை எதிர்கொள்ள வருகிறார் பாரதர். அவருடைய தேருக்குமேல் என எழுந்து நின்றுள்ளது வெண்முகில்களிறு. அதில் மின்னல் சொடுக்கும் படைக்கலத்துடன் அமர்ந்திருப்பவன் இந்திரன், இடியோசையுடன் மின்னொளியுடன் காற்று கிழிபட திசைகள் வெடிபட அவர்களின் போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை காண்கிறேன்.

சஞ்சயன் விசும்பியழுதான். கைகளை விரித்து “நான் காண்பதென்ன? இந்தப் போரை நான் ஏன் காண்கிறேன்? இதிலிருந்து நான் எவ்வண்ணம் விடுபடுவேன்?” என்றான். திருதராஷ்டிரர் “மூடா, அங்கே என் மைந்தர் செய்துகொண்டிருப்பதென்ன என்று சொல்!” என்றார். “அங்கே கரிய இருளின் திவலைகள்போல் வௌவால்களும் காகங்களும் என வடிவுகொண்டு பாதாளதெய்வங்கள் காற்றில் சுழன்று சிறகடிக்கும் ஓரிடத்தில் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார் துரியோதன மாமன்னர். அவருடைய உடல் கரிய ஒளிகொண்டிருக்கிறது. அவருடைய தேர்ச்சகடங்களை கைகளால் தாங்கியிருக்கின்றன நரிவடிவுகொண்ட இரண்டு பூதங்கள். அவருடைய தேரின்மேல் கொடியெனப் பறக்கிறது காகபூதம். அவருடைய அம்புகளை பற்றிக்கொண்டு பறந்து சென்று எதிரியின்மேல் அறைகின்றன கூருகிர்பறவைகள்.”

பாண்டவர்களின் தரப்பிலிருந்து பெரிய உழலைத்தடிகளையும் கொக்கிக்கயிறுகளையும் சுழற்றியபடி போர்க்குரலெழுப்பிக்கொண்டு வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் வேகவான், மகாரௌத்ரன், வித்யுத்ஜிஹ்வன், பிரமாதி என்னும் நான்கு அரக்கர்கள். தென்கிழக்கே விந்தியனின் சரிவில் விண்ணிலிருந்த தொல்லரக்கர் நகரமான மாகிஷ்மதி உடைந்து மண்ணில் சிதறிய துண்டுகளில் ஒன்றான கூர்மாவதி என்னும் நகரை ஆள்பவர்கள் அவர்கள். ஹிரண்யாக்‌ஷனின் குருதி எஞ்சிய தொல்லரக்கர் குடியினர். ஓங்கிய கரிய உடலும், ஒளிரும் பற்களும், சிப்பிபோல் விழிகளும், முழங்கும் முழவுக்குரலும் கொண்டவர்கள்.

அவர்களின் நகரம் மாளவ மன்னரின் எல்லைக்குட்பட்டது என்று மாளவப்படை பன்னிருமுறை அவர்களின் மேல் படைகொண்டு சென்றது. பன்னிருமுறை அவர்களின் காடுகள் தீவைத்து எரிக்கப்பட்டன. பன்னிருமுறை அவர்களின் குடிகள் முற்றழிந்தனர். வெந்த மைந்தருடன் கருகிய துணைவியருடன் அவர்கள் மேலும் மேலும் உள்காடுகளுக்குள் சென்றனர். அவர்களை மேலும் மேலுமென துரத்திவந்தது மாளவத்தின் படை. எரியுண்ட காட்டில் புகைசூழ்ந்த குகைக்குள் ஒடுங்கியிருந்த அவர்களின் தந்தை ஹிரண்யநபஸ் தன் நான்கு மைந்தரை நெஞ்சோடணைத்து போரிட்டு இறக்கும் நல்லூழ் அமைக உங்களுக்கு என்று வாழ்த்தி விழுந்துமறைந்தார்.

நான்கு உடன்பிறந்தாரும் தங்கள் குடிகளை சேர்த்துக்கட்டினர். மாளவத்தின் படைகள் எழுவதுவரை காத்திருக்கலாகாது என்று அவர்கள் அறிந்துகொண்டனர். மாளவத்தின் படைகளை கூர்நோக்க மலைமுடிகளில் பன்னிரு நோக்குமண்டபங்களை அமைத்தனர். மாளவப் படை ஐந்து விரல்களாகப் பிரிந்து நின்றிருப்பது என்றும் ஐந்தும் இணைந்து கையென்றாகும்போதே படையெடுப்பு நிகழ்கிறது என்றும் கண்டுகொண்டார்கள். அதன்பின் அவர்கள் இணைந்து வந்த மாளவப் படையை ஒருமுறைகூட எதிர்கொள்ளவில்லை. படை விலகிப்பிரிந்ததுமே மலைகளிலிருந்து இறங்கி அவர்களை தாக்கினர். படைகளின் ஊற்றுகளை அழித்தனர். களஞ்சியங்களை எரித்தனர். காவல்மாடங்களை சிதைத்தனர்.

அஞ்சிப் பின்னடைந்த மாளவம் அதன்பின் அரக்கர்நிலத்தை கைவிட்டது. தங்கள் தொல்நகரை அவர்கள் மீட்டமைத்தனர். துவாரகையுடன் வணிகப்பாதையை அமைத்துக்கொண்டனர். அவர்களின் நதிக்கரையில் படகுகளில் பொருட்களுடன் வணிகர்கள் வந்திறங்கலாயினர். துவாரகையின் அரசரை அவர்கள் தங்கள் குடித்தலைவர் என்றே எண்ணலாயினர். சம்பராசுரரும் பாணாசுரரும் அவருக்கு குருதியுறவினரானபோது அவர்களின் குருதிச்சரடிலமைந்த அவர்களும் உறவினரானார்கள். அரசே, அவர்கள் பாணாசுரரின் மைந்தர் சக்ரர் தலைமைதாங்கும் பதினேழாம் படைப்பிரிவில் எட்டாம் படையாக நின்று களம்கண்டனர்.

நால்வரும் துரியோதனரை சூழ்ந்துகொண்டு தாக்கினர். துரியோதனரின் பின்புலத்தை துச்சாதனர் காத்தார். அம்புகளால் அவர் அரக்கர்களின் தேர்களை உடைத்தார். வேகவானின் கழுத்தை அறுத்துச்சென்றது ஒரு வாளி. தன்னை அணுகிய அந்தக் கணையை இரு காகங்கள் ஏந்திவருவதைக் கண்டு அவன் அலறினான். அவ்வலறலை இரண்டாகப் பிளந்தது கூர்முனை. எஞ்சிய அலறலுடன் இருந்தது துண்டுண்ட தலை. அவன் அலறலைக்கண்டு ஓடியணைந்த மகாரௌத்ரன் பன்னிரு துதிக்கைகள் கொண்ட பெருங்களிறு ஒன்றின்மேலேறி பறந்துவரும் துரியோதனரை கண்டான். வெறிகொண்டு கதைசுழற்றியபடி அவரை அணுகினான்.

அவனுடைய எட்டு குடித்தெய்வங்கள் அவனை தங்கள் கைகளில் ஏந்தியிருந்தன. குளிகன், மாதன், மதங்கன், சம்பன், சம்புகன், சாமன், காமன், கதம்பன் என்னும் அத்தெய்வங்கள் யானைபோல் கொம்புகளும் துதிக்கைகளும் வௌவால்களின் சிறகுகளும் கொண்டவை. உறுமிச்சிரிக்கும் பற்கள்கொண்ட நாகங்கள் மேல் ஊர்பவை. கதையுடன் கதைகள் மோதிக்கொண்டன. தெய்வங்கள் தெய்வங்களுடன் போரிட்டன. உறுமிக்கூவின. அறைந்தன, கிழித்தன, மோதிச்சிதறிப் பின்னடைந்து மீண்டும் வெறிகொண்டு எழுந்தன. துரியோதனரின் கதையின் அறைகொண்டு நெஞ்சுபிளந்து மகாரௌத்ரன் மண்ணில் விழுந்தான்.

அவனைச் சூழ்ந்து ஆர்ப்பரித்த அரக்கர்களின் குடித்தெய்வங்கள் எழுந்துசென்று வித்யுத்ஜிஹ்வனை தங்கள் கைகளில் தூக்கி வந்தன. அவனுக்குப் பின்னால் பாய்ந்துவந்த புரவியின்மேல் நின்றவனாக பிரமாதி வந்தான். துரியோதனர் பிரமாதியை ஒரே அம்பால் வீழ்த்தினார். வீழ்ந்தவர்களின் குருதியை குடித்தன நீண்ட கூரலகுகளும் பற்களும் கொண்ட பாதாளதெய்வங்கள். மண்ணின் சிறுதுளைகளிலிருந்து நண்டுக்குஞ்சுகளென அவர்கள் எழுந்தபடியே இருந்தனர். விழிகளோ செவிகளோ இல்லாத விடாய் மட்டுமேயான சிற்றுருவர்கள். குருதியுண்டு வீங்கிப்பருத்து பேருருக்கொண்டு எழுந்து நெஞ்சிலறைந்து வெறிக்குரலெழுப்பி கால்களை ஓங்கி அறைந்து உதைத்து மருப்பு சிலிர்த்தனர்.

துரியோதனரும் வித்யுத்ஜிஹ்வனும் போரிட்டுக்கொண்டார்கள். அந்தப் போருக்குச் சுற்றும் குருதிகுடிக்கும் தெய்வங்கள் நின்று கைவீசி கூச்சலிட்டன. நெஞ்சிலும் தொடையிலும் அறைந்துகொண்டு ஆடின. நிலத்தில் மிதித்தும் கைதூக்கி வானில் சுழற்றியும் ஆர்ப்பரித்தன. இருவரின் தெய்வங்களும் அவர்களின்மேல் மிதித்தேறி போரிட்டனர். துரியோதனர் வித்யுத்ஜிஹ்வனை அறைந்து வீழ்த்தினார். அக்கணமே பாய்ந்த தெய்வங்கள் அவனை அள்ளி எடுத்து குருதியருந்தலாயின. அந்த உடல்கள் குருதியிழக்க அவற்றிலிருந்து வெளிறிய வண்ணம் கொண்ட புகைவடிவென அவர்கள் எழுந்தனர். துயர்கொண்ட மலைத்த விழிகளால் அந்தப் போர்க்களத்தை நோக்கியபடி நின்றனர். அவர்களினூடாக கடந்துசென்றன கூரம்புகள். அவர்களை அறியாமல் முட்டித்ததும்பிக்கொண்டிருந்தன தெய்வங்கள்.

துரியோதனர் தன் இரு தோள்களிலும் மாறிமாறி அறைந்துகொண்டு ஆர்ப்பரித்தார். “வருக! வருக!” என்று அவர் எதிரிகளை கூவியழைத்தார். பௌரவமன்னர் சுதாசர் செந்நிறப்பிடரி பறக்கும் நான்குதலைப் புரவிகளின் வடிவிலமைந்த தன் தெய்வங்களால் களத்தில் பறந்தலைந்தார். அவரை அணுகிய துரியோதனர் அம்புகளால் அவர் தலையை கொய்தெறிந்தார். தண்டக நாட்டு அரசன் குமுதனையும் அவன் இளையோன் ஜீமுதனையும் நீள்வேல் கொண்டு வெட்டி வீழ்த்தினார். அவர்களின் தெய்வங்கள் ஊளையிட்டபடி அஞ்சிச் சிதறி ஓடின.

இடியோசை எழுப்பியபடி கடோத்கஜன் துரியோதனரை நோக்கி வந்தார். அரசே, அவர் மலைகளைப்போன்ற தோள்கள்கொண்ட பெருங்குரங்குகளின் வடிவிலமைந்த நூற்றெட்டு மலைத்தெய்வங்களால் காக்கப்பட்டார். அவர்கள் ஒருவர்மீது ஒருவர் தாவியேறி ஒருவரை ஒருவர் கடந்து ஒருவரையொருவர் எடுத்து வீசி பெருகி அணுகினர். பேரலைகளில் எழுந்துவரும் சிறுநாவாய்போல கடோத்கஜன் அவர்களில் திகழ்ந்தார். வரும் வழியிலேயே ஜயத்ரதரின் தேரை அறைந்து துண்டுகளாக தெறிக்கவிட்டார். தேரிலிருந்து இறுதிக்கணத்தில் ஜயத்ரதரை பறக்கும் கரடிபோல் தோன்றிய சிந்துநாட்டுக் குடித்தெய்வம் தூக்கி அகற்றியது. சல்யர் கலப்பை வடிவில் படைக்கலமேந்திய ஏழு தெய்வங்களால் கடோத்கஜனிடமிருந்து காக்கப்பட்டார்.

கடோத்கஜனும் துரியோதனரும் போரிட்டபோது குரங்குருக்களும் காகவடிவப் பூதர்களும் விண்ணில் மோதிக்கொண்டார்கள். முகில்களுக்கும் மலைகளுக்குமான போரென அதை காண்கிறேன். கடோத்கஜனின் உடலில் ஒவ்வொரு உறுப்பிலும் அமைந்த விலங்குகள் எழுந்து வந்தன. நெஞ்சிலிருந்து இரு மத்தகங்கள் எழுந்து யானைகளாயின. தொடைகளிலிருந்து இரு களிறுகள் எழுந்தன. கால்களிலிருந்து கரடிகள். அரசே, அவருடைய இரு கைகளும் விரைவுகொண்ட இரு சிறுத்தைகளாகி எழுந்தன. வளைந்து பதுங்கியும், விரிந்தும், சிலிர்த்தும், சீறியும் அவை தாக்கின. பத்து கைநகங்களும் பத்து கூரலகுகளாகி கழுகுகளாக மாறின. அவருடைய வயிற்றிலிருந்து செதில்நிரைகொண்ட உடலுடன் எழுந்தது முதலை.

பெருகிக்கொண்டே இருந்தார் துரியோதனர். நரிக்கூட்டங்களாகி ஊளையிட்டுச் சீறி வால்சுழற்றி பாய்ந்தார். காகங்களாகி, முகில்களாகி நிறைந்தார். கழுதைபோல் ஒலியெழுப்பின அக்காகங்கள். இடியோசை என உறுமின அந்த நரிகள். அவருடைய தோள்கள் பெருகுவதை காண்கிறேன். அரசே, மண்மறைந்த கௌரவர்கள் அனைவரும் கதையேந்திய கைகளுடன் வந்து அவர் உடலில் பொருந்தி கிளைக்கிறார்கள். அவர்களின் மைந்தர்களும் கதைகளுடன் எழுந்து விரிகிறார்கள். நூறுநூறு கைகள். நூறுநூறு கதைகள். அவர் ஒரு படையென கடோத்கஜனை தாக்கினார். அவரை எத்திசையிலிருந்தும் அறைந்தார். ஒருகணமும் பின்னடைய விடாமல் அறைந்தார்.

அவர் ஆற்றிய போரின் விசையால் அப்பகுதியில் பெருஞ்சுழி ஒன்றே காணக்கிடைத்தது. தெய்வங்களும் தேவர்களும் பேயுருக்களும் அரக்கர்களும் அசுரர்களும் மானுடரும் இணைந்துருவான அச்சுழியின் அடியில் நிகழ்வதென்ன என்று காணக்கூடவில்லை. கடோத்கஜனின் அறைகள் ஒவ்வொன்றையும் அவருடைய கதைகள் தடுத்தன. அள்ளி அப்பால் வீசப்பட்ட கடோத்கஜனை அவருடைய தெய்வங்கள் தூக்கிக்கொண்டு அப்பால் சென்றன. அவரை துரத்திச்சென்று கூச்சலிட்டு அறைகூவினார் துரியோதனர்.

அநூபநாட்டு அரசன் நீலன் அஸ்வத்தாமாவால் கொல்லப்பட்டார். மலைவிழுந்ததுபோல் அவர் உடல் மண்ணிலறைந்து விழுந்தது. அப்பால் பகதத்தரை சேதிநாட்டு வசுதானரும் தசார்ணநாட்டரசர் சுதர்மரும் எதிர்த்தனர். பகதத்தரை சூழ்ந்திருந்தனர் பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் குடித்தெய்வங்களாகிய மீனுருக்கொண்ட மத்ஸ்யன், நண்டுருக்கொண்ட கர்க்கடகன், முதலையுருக்கொண்ட மகரன், ஆமையுருக்கொண்ட கூர்மன் ஆகியோர். அவர்களை எதிர்கொண்ட தெய்வங்கள் முகங்களில் கொம்புகளும் விரிக்கும் சிறகுகளும் கொண்டவை. வெட்டுக்கிளிகளெனத் தாவி வந்து அவை போர்புரிந்தன.

துரியோதனரை பீமசேனர் தன் காற்றுப்படை சூழவந்து தாக்கினார். அவருடைய கைகள் வீசுவதற்கேற்ப நாற்பத்தொன்பது காற்றுகளில் ஒன்று வந்து அமைந்தது. அறைகையில் எருமைத்தலைகொண்ட மகிஷாசன் வந்தமைகிறான். தேர்த்தூண்களைப் பிழுது எறிகையில் பன்னிரு கைகள் கொண்ட ஸ்வத்வாசன். கதைசுழற்றி வரும் நெஞ்சில் யானைப்பாறைபோன்ற ஹஸ்தின். உறுமி கைவிரித்து விரிந்தெழுகையில் நூறுகைகள் கொண்ட விஸ்வதேவன். சீற்றத்துடன் கால்களை உதைத்து பாய்கையில் ருத்ரன். நெஞ்சை நோக்கி கதைவீசி அணுகும்போது செந்தழல்போல் முடிகொண்ட யுவனன். அரசே, நாற்பத்தேழு காற்றுகள் கடந்துசெல்லும் மலையுச்சியின் ஒற்றைமரம் போன்று களம்நின்றாடுகிறார் பீமசேனர்.

துரியோதனரும் பீமசேனரும் இணையொடு இணையென நின்று பொருதிய அப்போரில் விண்ணில் இடியெழுந்தது. ஒவ்வொரு அறைக்கும் தெய்வங்கள் கூக்குரலிட்டன. தொடைகளை அறைந்துகொண்டும் கைகளை வீசி எழுந்து குதித்தும் ஒருவரை ஒருவர் கூச்சலிட்டு அழைத்து அறைகூவியும் களியாட்டமிட்டன. அவற்றின் ஆட்டத்தால் நிலம் மரவுரி விரிப்புபோல் நெளிபட்டது. நிலத்துக்கடியில் ஆழ்ந்த பொந்துவழிகளினூடாக பாதாளநாகங்கள் பிதுங்கி வெளியே வந்தன. துரியோதனர் பீமசேனரின் நெஞ்சக்கவசத்தை பிளந்தார். பிறிதொரு வீச்சில் அவர் தலைக்கவசத்தை உடைத்தார். மீண்டும் அறைய அவர் காற்றிலெழுந்தபோது பீமசேனர் அவர் விலாவிலறைந்தார். துரியோதனர் நிலையழிந்து பின்னால் சரிந்தார்.

அரசே, துரியோதனர் சென்ற சிலநாட்களாகவே நிலையழிந்திருக்கிறார். அவர் உடல் நூற்றுவரால் ஆனது. இழப்புகள் ஒவ்வொன்றும் அவருடலின் ஒரு தசையை ஆற்றலிழக்கச் செய்கின்றன. ஆகவே ஒவ்வொரு நாளும் அவருடைய நடை மாறுபடுகிறது. குரலும் கையசைவும் மாறுகின்றன. அவர் முகமேகூட நாளுக்கொன்று எனத் தெரிகிறது என்கிறார்கள். களத்தில் அவர் நிலைமீள்வதற்குள் பீமசேனர் அவரை அறையும்பொருட்டு கதையுடன் பாய்ந்தெழுந்தார். ஆனால் துச்சாதனரும் துச்சகரும் துச்சலரும் துர்மதரும் அவரை சூழ்ந்துகொண்டனர். கதையை ஊன்றியபடி துரியோதனர் எழுந்து நோக்கியபோது கௌரவர் நால்வருக்கும் பீமசேனருக்கும் உச்சப்போர் மூண்டுவிட்டதை கண்டார்.

அப்போது பொன்னுருகியதெனச் சிவந்த பெருங்களிற்றின் மீது மெல்ல மிதந்தவராக பால்ஹிகப் பிதாமகர் வருவதை அவர் கண்டார். அந்தப் படைக்களத்தில் ஒவ்வொன்றும் உச்சவிரைவில் கொப்பளித்து அலையடித்துக் கொண்டிருக்க அவர் மட்டும் மிகமிக மெல்ல அசைவதறியாது ஒழுகும் முகிலென வந்தார். அவருடைய கவசங்கள் அந்தியொளியில் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. நான்கு கந்தர்வர்கள் வெண்முகில் சாமரங்களால் அவருக்கு விசிறிக்கொண்டிருந்தனர். சுடர்முடி சூடிய இந்திரவடிவான தேவன் ஒருவன் அவருக்குப் பின்னால் வெண்குடை ஏந்தியிருந்தான். யக்ஷர்களும் கின்னரர்களும் அவருக்கு இருபுறமும் மலர்மழை சொரிந்தனர். மலர்களாலான துந்துபிகளையும் எக்காளங்களையும் முழக்கினர்.

பால்ஹிகரின் கையில் பொற்சங்கிலி ஒன்றில் கட்டப்பட்ட மென்மையான மலர்போன்ற சாமரம் தொங்கியது. அதை சுழற்றிவீசியபடி அவர் அணுகினார். அந்தக் காற்றில் பறந்துகொண்டிருந்த தேவர்களின் பொன்னிறக் குழல்கள் அலைபாய்ந்தன. கந்தர்வர்களின் ஒளிவண்ண ஆடைகள் நெளிந்தமைந்தன. அது வருடிச்சென்ற தெய்வங்கள் மெய்ப்பு கொண்டு புன்னகைத்து அசைவழிந்து நின்றன.

அவரைப் பார்த்ததும் பீமசேனரை ஏந்தியிருந்த மாருதர்கள் அவரை அப்படியே விட்டுவிட்டு பின்னடைந்தார்கள். அவர் நிலத்திலுதிர்ந்து எழுந்தோடி அப்பால் சென்று நோக்கினார். துரியோதனரைச் சூழ்ந்திருந்த காருருவ தெய்வங்கள் புகையணைவதுபோல் கரைந்தழிந்தனர். அவர் வெற்றுக்கைகளுடன் திகைத்து நின்றார். பீமசேனர் தன் படைகளுக்குள் பாய்ந்து மறைய துரியோதனரை அவருடைய தம்பிகள் சூழ்ந்துகொண்டனர். அவர்களை அறியாதவர்போல தன் மெல்லிய சாமரத்தைச் சுழற்றியபடி அவர்களிருவருக்கும் நடுவே பால்ஹிகர் கடந்துசென்றார்.

அரசே, அதோ பீஷ்ம பிதாமகர் தன் கைகளென எழுந்த வசுக்களுடன் படைமுகம் நின்று பொருதிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய களத்தில் குருதிவெறிகொண்ட தெய்வங்கள் முட்டிமோதுகின்றன. உடலைவிடப் பெரிதாக நாக்குகொண்டவை. நாவுகளை சிறகுகளாக்கி பறக்கின்றன. நாவுகளை வால்களாக்கி அறைந்து பூசலிடுகின்றன. நாவுகளை கால்களாக்கி எழுந்து தாவுகின்றன. நாவுகளை பின்னிப்பிணைத்து வளைத்து எடுத்து அறைந்து போரிடுகின்றன. நாவுகளை ஊன்றி எழுந்து நின்றிருக்கின்றன.

பீஷ்மர் தன் எதிரே மிக அப்பால் ஒரு தேரை கண்டார். அது அந்திவெளிச்சத்தில் திரும்பிய மின்னல் அவர் விழிகளில் அடித்தது. அவர் கைகளால் முகம் மறைத்து மீண்டும் நோக்கியபோது அவரை நோக்கி வந்தது. வெள்ளியெனத் தெரிந்த இரும்புத்தேர் அணுகும்தோறும் பொன்னொளிகொண்டது. நெருங்கி வருந்தோறும் சிற்றுருவாகியது. களித்தேர் என்றாகி அவர் முன் வந்து நின்றது. அதில் ஆடையேதும் அணியாத சிறுகுழவி ஒன்று நெஞ்சில் ஐம்படைத்தாலியும் இடையில் கிண்கிணி நாணுமாய் கையில் அல்லிமலர்த்தண்டாலான வில்லுடன் நின்றிருந்தது. அவரை நோக்கி புன்னகைத்து “வருக!” என போருக்கு அழைத்தது. அதன் சிவந்த சிற்றுதடுகளுக்குள் மேலீறில் ஒரு பால்துளி என பல் தெரிந்தது. தெளிந்த விழிகளில் சிரிப்பு ஒளிகொண்டிருந்தது.

பீஷ்ம பிதாமகர் தன் வில்லைத் தாழ்த்தி தலைகவிழ்ந்தார். பின்னர் “திருப்புக! தேரை திருப்புக!” என ஆணையிட்டார். அரசே, அப்போது அவருடைய வலக்கையென விளங்கிய பிரத்யூஷன் என்னும் வசு துயருடன் விலகிச்செல்வதை கண்டேன். உயிரற்றதுபோல் வலக்கை சரிய வில் விழப்போயிற்று. அவர் பாய்ந்து அதைப்பற்றி நிறுத்தினார். பிரத்தியூடன் தன் உடன்பிறந்தார் அறுவருடன் சேர்ந்துகொண்டான். அவர்கள் துயர்நிறைந்த விழிகளுடன் பீஷ்ம பிதாமகரை குனிந்து நோக்கினர்.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 58

bowசஞ்சயன் இரு விழிகள் மேல் பதிந்த நான்கு விழிகளால் நோக்கு பெருகி ஒவ்வொன்றையும் தொட்டும் அனைத்தையும் தொகுத்தும் குருக்ஷேத்ரப் பெருங்களத்தை நோக்கி சொல்பொழிந்துகொண்டிருந்தான். “கௌரவர்களிடம் என்ன நிகழ்ந்ததென்று தெரியவில்லை. அவர்கள் இதுவரை உள்ளூர சற்று அஞ்சிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த அச்சத்திலிருந்து எதனாலோ அவர்கள் விடுபட்டனர். தளைச்சரடுகள் ஒவ்வொன்றாக அறுபட்டு கைகளிலும் கால்களிலும் நெஞ்சிலும் விடுதலையை உணர்ந்தனர். வீறிட்டுக்கூவியபடி கதைகளை சுழற்றிக்கொண்டு அவர்கள் களமெழுந்தனர்.”

தன்னுயிர் பிரிவதைப்பற்றிய அச்சமல்ல அது. தங்களில் ஒருவர் வீழ்வதைப்பற்றிய அச்சம். அது இரும்புக்குண்டுபோல் அவர்களின் கால்களில் தடுக்கியது. அவர்கள் அத்தனை எளிதாக கொல்லப்பட அதுவே வழிவகுத்தது. அந்த அச்சத்தை வெல்ல அவர்கள் மிகையாக வெறியூட்டிக்கொண்டனர். அவ்வெறியில் விழிசெவி துலங்காது முன்னால் பாய்ந்தனர். அதனாலேயே அம்புகள் முன் சென்று நின்று தலைகொடுத்தனர்.

கொக்கிக்கம்பிகளில் இழுத்தெடுக்கப்பட்ட கௌரவர்களின் உடல்களை காணும்போதெல்லாம் அவர்கள் அகம் துடித்தது. அந்தக் கொக்கி தசையில் சிக்கி இழுபடுவதுபோல் முகம்சுளித்து உடல்துள்ளினர். உடல்களைக் கண்டவர்கள் பாறையில் தலையுடைத்துக்கொள்ள வெறியெழுந்தவர்களாக எழுந்து பாய்ந்தனர். கதையால் நெஞ்சுடைந்து களம்வீழ்கையில் அவர்கள் உரியது நிகழ்ந்தது என்னும் நிறைவை அடைந்தனர். அவர்களின் இறந்த முகங்களிலெல்லாம் புன்னகை எஞ்சியிருந்தது. அவர்களின் கைகள் முழுமையாக விரிந்து அனைத்துப் பிடிகளையும் விட்டிருந்தன.

அரசே, அக்களத்தில் இறந்தவர்கள் அனைவரும் எதையேனும் பற்றியிருந்தனர். படைக்கலங்களை, தங்கள் ஆடையை, அல்லது அருகிருக்கும் உடைந்த தேர்த்துண்டுகளை. பலர் உடனிறந்தவர்களின் கைகளையோ கால்களையோ பிடித்திருந்தனர். நிலத்தை அள்ளிப்பற்றி விழுந்தவர்களும் உண்டு. அரிதாகவே இரு கைகளும் விரல்விரியவிட்டுக் கிடந்தவர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவர் முகங்களிலும் அந்தப் புன்னகை இருந்தது. அது தார்த்தராஷ்டிரர் அனைவரிடமும் இருந்தது என்பதை அங்கே படையினர் கண்டனர். கௌரவப் படைப்பிரிவுகளில் அதைப்பற்றி பேசி வியந்துகொண்டனர்.

கௌரவர்கள் இன்று ஏன் அச்சமிழந்தனர்? இன்றும் அதோ இறந்த கௌரவர்களின் உடல்களை வண்டிகளில் அடுக்கி கொண்டுசெல்கிறார்கள். இன்றும் துரியோதனரும் துச்சாதனரும் பெருந்துயரால் எடைமிகுந்த உடலுடன், தள்ளாடும் கால்களுடன், விழிநீர் வழியும் முகத்துடன் தேர்த்தட்டில் நின்றிருக்கிறார்கள். வீழ்ந்தவர்களின் பெயர்சொல்லி முழவுகள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. ”கௌரவர்கள் விண்புகுக!” என படைவீரர் வாள்களையும் வேல்களையும் தூக்கி வாழ்த்தொலி எழுப்புகிறார்கள்.

ஏதோ நிகழ்ந்தது. என்னவென்று அறியமுடியாத ஒன்று. அவர்கள் அனைவரிலும் அது ஒரே தருணத்தில் பரவியது. அவர்களின் முகங்கள் மலர்ந்தன. உடல்கள் கொந்தளித்தன. ”வெற்றி! வெற்றி! வெற்றி!” என்று கூச்சலிட்டபடி அவர்கள் வில்களையும் வேல்களையும் கதாயுதங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு படைமுனைக்கு சென்றார்கள். அங்கே ஆமையின் ஓட்டுக்காப்பு பல இடங்களில் உடைந்திருந்தது. ஆமையால் நாற்கரம் சிதைந்து பொருளில்லாத வளையமாக ஆகி ஆமைமேல் அலையடித்துக்கொண்டிருந்தது.

கௌரவர்கள் பீமசேனரை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர்களின் அம்புகள் பீமனை அறைந்து அப்பாலிட்டன. அவருடைய கவசங்கள் உடைந்தன. தொடையிலும் விலாவிலும் அம்புகள் பாய்ந்தன. அவர் அவர்கள் மாறிவந்திருப்பதை அப்போதே புரிந்துகொண்டார். அவருடைய கையசைவுக்கேற்ப கொடிகளும் முழவுகளும் ஆணையிட்டன. சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனரும் சதானீகரும் சுதசோமரும் சர்வதரும் அம்புகளை தொடுத்தபடி வந்து கௌரவர்களை எதிர்த்தனர். கௌரவர்கள் பின்னுச்சிப் பொழுதின் மெல்லிய ஒளியில் பொன்னெழில் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அவர்களின் விழிகளுடன் கைகள் ஒத்திசைந்தன. அவர்களின் அம்புகள் திசையழியவில்லை.

தாம்ரலிப்தியின் படைத்தலைவன் சங்கஹஸ்தனை நிஷங்கியின் அம்பு வீழ்த்தியது. விரஜஸால் தித்திரநாட்டு இளவரசர்கள் சங்குவும் சுதாகரனும் கொல்லப்பட்டார்கள். திருதரதாசிரயர் தண்டகநாட்டு இளவரசர்களான ஆகுகனையும் அஜயனையும் ஆர்ஜவனையும் கொன்று வீழ்த்தினார். கௌரவர்களான காஞ்சனதுவஜரும் சுபாகுவும் துர்பிரதர்ஷணரும் திருதக்ஷத்ரரும் இணைந்து சர்வதரையும் சதானீகரையும் அம்புகளால் அறைந்து பின்செலுத்தினர். கௌரவ வீரர்களாகிய நிஷங்கியும் துச்சலனும் துச்சகனும் இணைந்து சுருதகீர்த்தியை அறைந்து தேரிலிருந்து தெறிக்கச்செய்தார்கள்.

பீமனை கௌரவர்கள் மேலும் மேலும் பின்னடையச் செய்தார்கள். அவருடைய கவசங்கள் முற்றாகவே உடைந்து விழுந்தன. குருதிவழியும் உடலுடன் தேரிலிருந்து பாய்ந்து படைகள் நடுவே மறைந்த பீமசேனரை நோக்கி கௌரவர்களின் அம்புகள் சீறிவந்தன. பாண்டவர்களின் படைகளிலிருந்து வில்லவர்கள் கௌரவ அம்புகளால் சரிந்துகொண்டே இருந்தார்கள். தசார்ணத்தின் இளவரசர்கள் ஊர்ஜனும் உத்கீதனும் வீழ்ந்தனர். படாச்சார அரசர் சூரர் தன் மைந்தர் சுதீபனுடன் களம்பட்டார். சர்வதர் கவசம் உடைந்து நெஞ்சில் அம்புபட்டு தேரில் வீழ அவரை பின்கொண்டுசென்றான் தேர்ப்பாகன். சுருதசேனரின் தோளில் அம்புகள் தைத்தன. அவரை காக்கும்பொருட்டு சென்ற சதானீகரும் தேர்த்தட்டில் அம்புபட்டு வீழ்ந்தார்.

பாண்டியப் படையும் பிஷச்சர்களின் படையுமே கௌரவர்களை எதிர்கொண்டு நின்றிருந்தன. பிஷச்சர்களின் அரசர் கமலநாபர் வீழ்ந்ததும் அவர்களும் பின்னடையலாயினர். அப்போது பின்னணியிலிருந்து புரவிகளின் கனைப்போசை கேட்டது. உரசி பழுக்கச்செய்யப்பட்ட அம்புகளால் மலவாயில் சூடுவைக்கப்பட்ட புரவிகள் தறிகெட்டு கனைத்தபடி பாய்ந்து களத்தில் தெறித்துச் சிதறிப்பரந்தன. அவற்றிலொன்றின்மேல் காலூன்றி பீமன் ஏவப்பட்ட அம்புபோல களத்திற்கு வந்தார். அவ்விசையிலேயே விருந்தாரகனை தலையை அறைந்து கொன்றார். நிஷங்கியும் விரஜஸும் மறுகணமே களம்பட்டார்கள்.

சிதறிப்பரவிய புரவிகளில் சர்வதரும் சுதசோமரும் எழுந்துவந்தனர். அவை ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டித்ததும்பி துள்ளி அகன்று காலுதறிச் சரிந்து உருண்டு எழுந்து கனைத்து பிடரி சிலிர்த்துப் பாய்ந்து அம்புபட்டுச் சரிந்து துடித்தெழுந்து மீண்டும் சரிந்து துள்ளி தசைக்குவியல்களென அதிர்ந்த கொப்பளிப்பின் மேல் அவர்கள் அலைபாயும் புதர்ப்பரப்பின் மேல் சிட்டுகளும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும்போல் துள்ளி அலைந்தனர். எதிர்பாராத இடங்களில் தோன்றி கௌரவர்களை அறைந்து வீழ்த்தினர். சர்வதர் கௌரவ மைந்தர்களாகிய கௌஷிகியையும் கோமதரையும் சுமந்தரையும் வீழ்த்தினார். சுதசோமர் கௌரவ மைந்தர்களாகிய ஹிமரையும் பத்மரையும் ஜலசாயியையும் பத்ரசாயியையும் கொன்றார்.

பீமனின் கையிலிருந்த கொக்கிக்கயிறு வந்து காஞ்சனதுவஜரை இழுத்து சென்றது. அவர் பீமசேனரின் காலடியில் சென்று விழுந்து அவர் கதையால் தலையுடந்து குதிரைகளின் குளம்புகளுக்குக் கீழே விழுந்தார். துர்பிரதர்ஷணரும் திருதக்ஷத்ரரும் பீமசேனரின் பெருவேலால் நெஞ்சு துளைக்கப்பட்டு தேர்த்தட்டிலிருந்து விழுந்தார்கள். பீமசேனர் தன் தோள்களை ஓங்கி அறைந்துகொண்டு உரக்க நகைத்து ”எழுக! கௌரவர்கள் எழுக! இன்றைய வேட்டை எஞ்சியிருக்கிறது!” என்று கூவினார். அவரைச் சூழ்ந்து சிறகுகள் அலையப் பறந்த நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்கள் தங்கள் கைகளிலிருந்த முழவுகளை முழக்கி ”எழுக! எதிர்க்கவிருப்போர் எழுக!” என்று கூச்சலிட்டனர்.

திருதராஷ்டிரர் திகைத்து ”என்ன சொல்கிறாய், அறிவிலி?” என்றார். சஞ்சயன் கனவிலோ கள்மயக்கிலோ இருப்பது போலிருந்தான். ”தட்சப்பிரஜாபதியின் மகளும் தர்மதேவனின் மனைவியுமான மருத்வதியின் மைந்தர்கள் அவர்கள். காற்றுகளின் மைந்தனைத் துணைக்க அவர்கள் எழுந்திருக்கிறார்கள். அவர்களால் வழிநடத்தப்படும் முந்நூற்றறுபது மருத்துக்களின் படைகள் குருக்ஷேத்ரத்தை நிறைத்து கொப்பளிக்கின்றன” என்றான். ”என்ன சொல்கிறாய்? மூடா! நீ எதை பார்க்கிறாய்?” என்று திருதராஷ்டிரர் கூவினார்.

சஞ்சயன் வெறிகொண்டவன்போல் சொன்னான். ”அதோ மருத்துக்கள்! நீர்வண்ணமும் வெள்ளிவண்ணமும் பொன்வண்ணமும் கொண்ட சிறகுகள் அலைப்பவை. கூரிய அலகுகொண்ட பறவைகள் போன்றவர்கள் சிலர். பறக்கும் புரவிகள் போன்றவர்கள் சிலர். சிலர் வண்டுகள். சிலர் தும்பிகள். அரசே, சிலர் கூரிய நோக்கு கொண்ட கரிய வௌவால்கள். அதோ சுழன்றடிக்கும் பிரவாகன், சுழிக்கும் ஆவகன், அலைகொள்ளும் உத்வகன், நிலைகொள்ளும் சம்வகன், இரண்டாகப் பிளந்த விவகன், கூரிய பர்வகன், நீரை அள்ளிச்செல்லும் வாககன், மூலையை காக்கும் இஷான்கிருத், தழலுடன் விளையாடும் துனயன், புழுதியள்ளிச் சுழற்றும் ரிஷதன்ஷ், கூச்சலிடும் தூதயன், ஓங்கியறைந்து ஓலமிடும் பரீஜயன்.”

“அதோ வருபவன் மரங்களை அள்ளிச்சுழற்றும் மகிஷாசன், இலைகளை அள்ளிக்கூட்டும் சுதானவன், மின்னலை சூடிக்கொண்ட ஆஃப்யவன், பொன்னிறமான சித்ரஃபானவன், ஊளையிடும் மஞ்சினன், அறைகளுக்குள் சுழலும் ஸ்வத்வாசன், எழுந்தமையும் ரகுஷ்யாத், மலைகளை தழுவிச்சுழலும் கிரீசன், பாறைகளை முட்டி உருட்டும் ஹஸ்தின், மான்களைப்போல் காட்டுக்குள் ஓடும் மிருகைவன், ஒளிகொண்ட பிரசேதஸ், நடுங்கச்செய்யும் குளிர்கொண்ட சுபிஷ், உலுக்கும் சபத், முகில்களை சுமந்துசெல்லும் அஹிமான்யவன், வேள்வித்தீயை வளர்க்கும் ருஷ்திஃபி, வேள்விப்புகையை பரப்பும் பிருஷ்திஃபி, விண்ணளாவ விரியும் விஸ்வதேவன், சினம்கொண்ட ருத்ரஸ்யன், அனைத்தையும் பிளக்கும் யுவனன், பசிகொண்ட ஆபோக்யன். அவர்கள் சாட்டைகளை படைக்கலங்களாக கொண்டிருக்கிறார்கள். அவற்றை சுழற்றிச்சுழற்றி வீசியறைந்து போரிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”

“அதோ வருபவன் புரவிகளை ஆளும் அதிக்ரேவன், சிம்மங்களின் பிடரிகளில் திகழும் அஜ்ரன், தழலென ஒலிக்கும் ருத்ரன், சந்திரசூரியர்களை நடத்தும் விவாக்ஷு, அலையடித்து விளையாடும் ருஷ்தயன், எதிர்பாராமல் வந்தறையும் சித்ரேயன், அடுமனையில் அனலோம்பும் நரன், உலைகளில் தங்கத்தை ஊதி சிவக்கச்செய்யும் அஜ்ஜோஃபி, நெஞ்சில் பொன்னணிந்த வக்ஷஸி, விண்மீன்களின் ஒளியை அதிரச்செய்யும் திவன், ஒவ்வொன்றையும் தொட்டெண்ணி காலம் சமைக்கும் நிமிமுக்‌ஷு, வேள்விநிறைவு செய்யும் ஹிரண்யேயன்” என்று சஞ்சயன் கூவினான். “அவர்களுடன் இணைந்துள்ளனர் மூச்சுவடிவ மருத்துக்கள். விழும் அபானன், எழும் உதானன், நிலைகொள்ளும் சமானன், அவர்கள் மேல் ஏறிய பிராணன். அங்கே புரவிக்கால்களில், யானைச்செவிகளில், அம்புச்சிறகுகளில் அவர்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.”

அவர்களை எதிர்த்துப் போரிட வந்துள்ளனர் மூன்று பெருந்தழல்கள். காற்றை ஊர்தியாகக்கொண்டு எழும் சூசி இளநீல நிறமானவன். விண்ணிலெழும் பாவகன் வெண்ணிறம் கொண்டவன். அன்னத்திலெழும் பவமானன் செந்நிறத்தோன். அவர்கள் ஆயிரம் பல்லாயிரமென கணம்தோறும் பெருகும் சிறகு கொண்டவர்கள். அம்புமுனைகளில் மின்னுகிறார்கள். தேர்ச்சகடங்களில் பொறிகளாகி தெறிக்கிறார்கள். கேடயங்களை வெம்மைகொள்ளச் செய்கிறார்கள்.

அங்கிருக்கிறார்கள் அனலோனின் அனைத்துத் தோற்றங்களும். விண்நிறைக்கும் அக்னி, பசிவடிவான வைஸ்வாநரன், காற்றிலூரும் வஹ்னி, ஆகுதிகளை வாங்கும் விதிஹோத்ரன், பொன்னிலுறையும் தனஞ்சயன், நீரிலுறையும் கிருபீதயோனி, மின்னுவனவற்றில் எழும் ஜ்வலனன், அறிவிலெழும் ஜாதவேதன், மூச்சிலுறையும் தனுனபாத், கனலும் பார்ஹி, தளிர்களில் வாழும் சுஷமன், கரும்புகை வடிவான கிருஷ்ணவர்த்தன், தழலை முடியெனக்கொண்ட சோசிகேசன், புலரியிலெழும் உஷர்ஃபு, அனைத்தையும் அள்ளிப்பற்றும் அஸ்ரஸ்யன், அனைத்தையும் ஒளிரச்செய்யும் பிருஹத்பானு.

காற்றுத்தெய்வங்களை அனல்தேவர்கள் தாக்குகிறார்கள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆள்கிறார்கள். முடிவிலாதது என நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது அந்தப் போர். அவர்களின் நடுவே ஓடித்தவிக்கிறான் காற்றுகளுக்கும் அனல்களுக்கும் அன்னைவடிவமான மாதரிஸ்வான். அங்கிருக்கிறார்கள் அனைத்து தேவர்களும். அருள்வடிவான அஸ்வினிதேவர்கள் இரட்டைப்புரவிகளாக களம்வந்துள்ளனர்.

அரசே, அங்கெழுந்துள்ளனர் பதினொரு ருத்ரர்கள். அனலுருவான அஜர், அடிமரமென ஒற்றைக்காலூன்றி எழுந்த ஏகபாதர், நான்கு தலைகள்கொண்ட அக்னிபுத்திரர், எரிகுளமென விழியெழுந்த விரூபாட்சர், மலைமுடியென ஓங்கிய ரைவதர், கொலைக்கரம் நூறுகொண்ட ஹரர், பன்னிரு முகம் எழுந்த பகுரூபர், மூன்றுவிழியரான த்ரியம்பகர், காட்டாளத் தோற்றம்கொண்ட அசுரேசர், பொன்னொளிகொண்ட சாவித்ரர், மின்படைகொண்ட சயந்தர். அவர்களின் சினத்தால் அதிர்ந்துகொண்டிருக்கிறது குருக்ஷேத்ரத்தின் வான்வெளி.

அரசே, அங்கே கதையும் மின்கொடியும் ஏந்திய மித்ரனை கண்டேன். பறக்கும் முதலைமேல் பாசக்கயிற்றுடன் வருணன். மானுட உருக்கொண்ட வேதாளத்தின் மேல் கதாயுதத்துடன் குற்றுருவனாகிய குபேரன், எருமைமீதூரும் எமன். தழலெனப் பறக்கும் முடிக்கற்றைகள் கொண்ட செவ்வாட்டின் மீது அனலோன், மின்சுழலை படைக்கலமாகக் கொண்ட நிருதி. பொற்குளம்புள்ள கலைமான் மீதூரும் வாயு, வெண்முகில்மேல் தேயுஸ், வெண்களிறு வடிவில் பிருத்வி, ஆமையின்மேல் ஊரும் ஆபன், அரசே, அங்கே அத்தனை தெய்வங்களும் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

எட்டு திசையானைகள் களத்திலுள்ளன. ஐராவதம், புண்டரீகன், வாமனன், குமுதன், அஞ்சனன், புஷ்பதந்தன், சார்வபௌமன், சம்பிரதீகன். முகில்குவைகளைப்போல எடையற்றவை அவை. ஆனால் துதிக்கையால் அறைகையில் மட்டும் மலைபெயரும் எடைகொண்டவை. திசைகளை நிறைத்துச் சுழல்கின்றன. மத்தகங்கள் முட்டிப்போரிடுகின்றன. அவற்றின் வெண்கொம்புகள் குருதிகொண்டு சிவந்துள்ளன.

அதிதியின் மைந்தர்களான ஆதித்யர்கள் அங்குள்ளனர். தாதா, மித்ரன், ஆரியமா, ருத்ரன், வருணன், சூரியன், பகன், விவஸ்வான், பூஷா, சவிதா, த்வஷ்டா, விஷ்ணு ஆகியோர் ஒளிகொண்டு நின்றிருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு தங்கள் ஒளிக்கதிர்களே படைக்கலங்கள். அரசே, அவர்களுக்கு உடலே விழியுமாகும். திதியின் மைந்தர்களாகிய தைத்யர்கள் அங்குள்ளனர். ஹிரண்யகசிபு, ஹிரண்யாக்ஷன் இருவரும் போரிடுகின்றனர். மைந்தர்கள் அனுஹ்ளதன், ஹ்ளதன் ஆகியோர் உடனுள்ளனர். சூரசேனன், சிம்மவக்த்ரன், வாயுவேகன், மனோதரன், பானுகோபன், வஜ்ரமுகன், அக்னிமுகன், வஜ்ரபாகு, ஹிரண்யன், சம்பரன், சகுனி, திரிமூர்த்தா, சங்கு, அஸ்வன் என அசுரர்களின் முடிவிலா நிரை நின்றிருக்கிறது.

எட்டு வசுக்களான தரனும் துருவனும் சோமனும் அனிலனும் அனலனும் ஆபனும் பிரபாசனும் பிரத்தியூடனும் தங்கள் படைக்கலங்களுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் அவர்களின் மைந்தர்களும் களம் நின்றிருக்கிறார்கள். வைதண்டன், சிரமன், சாந்தன், த்வனி ஆகியோர் தங்கள் தந்தையாகிய ஆபனுக்கு உடன்நின்றுள்ளனர். துருவனுடன் மைந்தனாகிய காலன் நின்றுள்ளான். சோமனுடன் அவன் மைந்தன் வர்ச்சஸ் நின்றிருக்கிறான். அவன் மைந்தன் தர்மனுடன் அவன் மைந்தர்களாகிய திரவிணன், ஹுதஹவிவயஹன், சிரிரன், பிராணன், வருணன் ஆகியோர் படைக்கலமேந்தி போரிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர். அனிலனுடன் மனோஜவன், அவிக்ஞாதகதி ஆகியோர் நின்றிருக்கிறார்கள். அனலனின் மைந்தன் குமாரனும் அவன் மைந்தர்களான சாகன், விசாகன், நைகமேயன் ஆகியோர் படைகொண்டிருக்கிறார்கள். பிரபாசனுடன் நின்றிருப்பவர் விஸ்வகர்மன். அவர் மைந்தர்களான அஜைகபாத், அவிர்புத்தன்யன், த்வஷ்டா ஆகியோர் அவருடனிருக்கிறார்கள்.

அங்கெழுந்துள்ளனர் பெருநாகங்கள். வாசுகி, தட்சகன், கார்க்கோடகன், சங்கன், குளிகன், பத்மன், மகாபத்மன், அனந்தன். அவர்களுடன் இணைந்து எழுந்துள்ளது பாதாளநாகங்களின் பெரும்படை. வாசுகியின் மைந்தர்களான கோடிசன், மானசன், பூர்ணன், சலன், பாலன், ஹலீமகன், பிச்சலன், கௌணபன், சக்ரன், காலவேகன், பிரகாலனன், ஹிரண்யபாகு, சரணன், கக்ஷகன், காலதந்தகன் ஆகியோர். விண்ணில் நீரிலென நீந்தும் ஆற்றல்கொண்ட கரிய பேருடலர்கள் அவர்கள்.

தட்சகனின் மைந்தர்களான புச்சாண்டகன், மண்டலகன், பிண்டசேக்தா, ரபேணகன், உச்சோசிகன், சரபன், பங்கன், பில்வதேஜஸ், விரோஹணன், சிலி, சலகரன், மூகன், சுகுமாரன், பிரவேபனன், முத்கரன், சிசுரோமன், சுரோமன், மஹாஹனு ஆகியோர் அதோ மழைமுகில்களென சூழ்ந்துள்ளனர். கீழே ஐராவதனின் மைந்தர்களான பாராவதன், பாரிஜாதன், பாண்டரன், ஹரிணன், கிருசன், விஹங்கன், சரபன், மேதன், பிரமோதன், சௌஹதாபனன் ஆகியோர் சேற்றுப்பரப்பென நிலம் நிறைத்துள்ளனர்.

கௌரவ்ய குலத்தில் பிறந்த பாம்புகளாகிய ஏரகன், குண்டலன், வேணி, வேணிஸ்கந்தன், குமாரகன், பாகுகன், சிருங்கபேரன், துர்த்தகன், பிராதரன், அஸ்தகன் ஆகியோர் பிற வடிவங்களின் நிழல்களென நெளிந்தனர். திருதராஷ்டிர குலத்தில் பிறந்த சங்குகர்ணன், பிடரகன், குடாரமுகன், சுகணன், சேசகன், பூர்ணாங்கதன், பூர்ணமுகன், பிரஹாசன், சகுனி, தரி, அமாஹடன், குமடகன், சுஷேணன், அவியயன், பைரவன், முண்டவேதாங்கன், பிசங்கன், உத்ரபாரகன், ரிஷபன், வேகவத், பிண்டாரகன், ரக்தாங்கன், சர்வசாரங்கன், சம்ருத்தன், படவாசன், வராஹகன், வீரணகன், சுசித்ரன், சித்ரவேதிகன், பராசரன், தருணகன், மணிஸ்கந்தன், ஆருணி என்னும் நாகங்கள் பிற நாகங்களின் நிழல்களாகி அங்கே நிறைந்திருந்தன.

இவையனைத்தையும் ஒரு பக்கமென்றாக்கி பேருருக்கொண்டு களம்நிறைந்திருக்கின்றனர் அன்னையர். கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி, கோதை, சிந்து, காவேரி என நூற்றெட்டு நீரன்னையர். துளசி, மானசி, தேவசேனை, மங்கள சண்டிகை, தரித்ரி என்னும் தேவியர். பலிகொள்ளும் ஸ்வாகா, ஏற்றுக்கொள்ளும் தட்சிணை, நெறிவடிவான தீக்‌ஷை, உண்ணும் ஸ்வாதா, காற்றை ஆளும் ஸ்வஸ்தி, வளம்நிறைக்கும் புஷ்டி, நஞ்சுவடிவான துஷ்டி, ஈசானத்தை ஆளும் ஸம்பத்தி, நாகினியாகிய த்ருதி, அனலையான சதி, அளிவடிவான தயை, நிலைகொள்பவளான பிரதிஷ்டை, தவவடிவான ஸித்தி, அருள்வடிவான கீர்த்தி, செயல்கொண்ட கிரியை, விழிமயக்கும் மித்யை, அமைதிவடிவாகிய சாந்தி, இளமகளான லஜ்ஜை ஆகியோரை அங்கே போர்க்கோலத்தில் காண்கிறேன்.

மெய்வடிவான புத்தி, மெய்கடந்த மேதா, விடுதலையளிக்கும் திருதி, விழிநிறை அழகுமகளான மூர்த்தி, அனைத்து மங்கலங்களும் கொண்ட ஸ்ரீ, துயிலரசி நித்ரை, இருள்வடிவான ராத்ரி, செம்மை சூடிய சந்தியை, வெள்ளிப்பெருக்கான திவை, பசிவடிவான ஜடரை, விடாய்வடிவான திரிஷை, நீர்வடிவான பிபஸை, ஒளிகொண்ட பிரபை, சுடரில் வாழும் தாஹிகை, சாவரசி மிருத்யூ, முதுமையின் தேவியான ஜரை, குருதிவெறிகொண்ட ருத்ரி, அனைத்தையும் மறக்கச்செய்யும் விஸ்மிருதி, அனைத்தையும் விரும்பச்செய்யும் ப்ரீதி, நினைவரசி சிரத்தை, பணிவின் தேவியான பக்தி ஆகியோரும் இக்களத்தில் நின்றுள்ளனர்.

விசாலாக்ஷி, லிங்கதாரிணி, குமுதை, காமுகி, கௌதமி, காமசாரிணி, மதோல்கடை, ஜயந்தி, கௌரி, ரம்பை, கீர்த்திமதி, விஸ்வேஸ்வரி, புரூகுதை, மந்தை, ருத்ரகர்ணிகை, பத்ரை, ஜயை, மாதவி, பவானி, ருத்ராணி, காளி, மாகாளி, குமாரி, அம்பிகை, திரயம்பிகை, மங்கலை, பாடலை, நாராயணி, ஏகவீரை, சந்திரிகை, சுகந்தை, திரிசந்தி, நந்தினி, ருக்மிணி, குந்தளை, ஔஷதி, பிரசண்டை, சண்டிகை, அபயை, நிதம்பை, தாரை, புஷ்டி, கோடி, கல்யாணி என நான் நோக்குந்தோறும் சீற்றம்கொண்டு ஒளிரும் படைக்கலங்களுடன் இங்கே களம்நிற்கும் அன்னையர் பெருகிக்கொண்டே செல்கிறார்கள்.

இருளுலகை ஆளும் தெய்வங்கள் ஊடுகலந்துள்ளன அங்கே. எட்டு கால்களில் வலைவீசிப்பறக்கும் ஜாலிகர் என்னும் பெரும்பூதங்கள். கைகளோ கால்களோ உடலோ தலையோ இன்றி வயிறும் வாயும் மட்டுமேயான கபந்தர்கள். ஒற்றைவிழியில் அனலெரிய சிறகுவீசிப் பறக்கும் ஜாதுகர்கள். நண்டுகளைப்போன்ற பெருங்கொடுக்குகளுடன் அசைந்து நடக்கும் கர்கடகர்கள், தவளைகள்போல் பின்காலில் எம்பிப்பறந்து நாநீட்டி கவர்ந்துண்ணும் மாண்டூக்யர்கள். ஒற்றைக்கை மட்டுமேயான ஹஸ்தர்கள். ஒற்றைக்கால் மட்டுமேயான பாதுகர்கள். ஒற்றை நாக்கு மட்டுமேயாகி புழுவென நெளிந்து வளைத்துண்ணும் ஜிஹ்வர்கள். பல்லாயிரம் நெளியும் புழுக்களாலான உடல்கொண்ட கீடர்கள். நோக்க நோக்க பெருகுகின்றன பூதங்களும் பேயுருக்களும். அவர்களின் முழக்கங்களை விழிகளால் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

ஒன்றையொன்று விழுங்குகின்றன. ஒன்றையொன்று கொன்று வெளிவருகின்றன. ஒன்றை ஒன்று உண்ணமுயன்று முடிவிலாது சுழல்கின்றன. ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து ஓருடலாகி போருக்கெழுகின்றன. ஒன்று கிழிந்து பலவாகிப்பெருகிச் சூழ்கின்றன. நகங்களும் பற்களும் உகிர்களும் கொம்புகளும் வால்முனைகளும் செதில்களும் படைக்கலங்களாகின்றன. கைகளும் விரல்களும் நாக்குகளும் கொல்படையாகின்றன. நோக்குகளும் ஓசைகளும் மூச்சுச்சீறல்களும்கூட கொலைக்கருவியாகின்றன. நஞ்சும் அனலும் கொண்டவை. வஞ்சப்பெருங்குரல் எழுபவை. கொலைவெறிகொண்டு கூத்தாடுபவை. குருதியுண்பவை. குருதிச்சேற்றில் திளைத்து ஆடுபவை.

அங்கே வெண்ணிறத் தேரிலெழுந்திருக்கிறான் இந்திரன். அவன் கையில் இருந்து மின்னிமின்னி அதிர்கிறது வான்படை. அவனை எதிர்த்து எழுபவன் சூரியன். அவன் தழலெழும் செந்நிறத்தேரில் அமர்ந்திருக்கிறான். சுழலும் மலர்ச்சகடத்தை படைக்கலமாக கொண்டிருக்கிறான். நாநீட்டிய காளிகைகளும், அனல்வாய் கொண்ட பைரவிகளும், குழல்நீண்டு பறக்கும் தீர்க்கசிகைகளும் அவர்களுக்குச் சுற்றும் குருதிதேடி கூத்திடுகின்றன.

நான் எதை காண்கிறேன்? அரசே, நான் காண்பது துளியினும் துளியினும் துளி. ஒரு விதைக்குள் எழுந்த காடு இது. இத்தகைய பல்லாயிரம்கோடித் துளிகளின் விரிவென ஒரு பெருங்கடல். அக்கடலே ஒருதுளியென இன்னொரு கடல். அக்கடலை ஒரு துளியெனக்கொண்டது அப்பாலொரு கடல். கடல் கடல் கடலெனச் சென்றமையும் முடிவிலா ஆழ்கடலின் ஒரு விழித்துளியசைவு இது. ஒரு கணம் நான் இமைத்தால் அனைத்தும் மாறிவிடுகிறது. ஆதித்யகோடிகள் முட்டிச்சுழல்கின்றன. இடியிடியிடியென வெடித்துச்சிதறி அணைந்தழிகிறது ஒரு புடவி. இருளுக்குள் மின்னிப்பெருகி வெடித்துச் சிதறி உருப்பெருக்கி விழிநிறைக்கப் பரவி நின்றிருக்கிறது புதுப்புடவி ஒன்று.

நான் எதை காண்கிறேன்! அரசே, என்னை பற்றிக்கொள்க! இந்தப் பெருக்கில் உதிர்ந்து கரைந்தழிவேன். எஞ்சுவதில்லை என்னுள் ஒரு சொல்லும். நான் காண்பதென்ன? இப்பெரும் போரை நிகழ்த்தும் இந்தத் தெய்வங்களின் முடிவின்மையின் பொருளென்று எச்சொல் நின்றிருக்கும்? எச்சொல்லின் விரிவென்று இம்முடிவின்மையை எடுத்துவைப்பேன்? அரசே, என்னை பற்றிக்கொள்க! என்னை இழுத்துச்செல்கிறது பேரொழுக்கு ஒன்று. அரசே, என் உடல் வெடித்துத் திறக்கிறது. என் அணுக்கள் ஒவ்வொன்றும் உடைந்து அகல்கின்றன. இன்மையென்றாவதன் இறுதிச்சொல்லில் நின்றுள்ளேன். நான் என்ற இச்சொல்லை இறுகப்பற்றிக்கொள்கிறேன். அரசே, நான் எனும் சொல்லில் துளியிலும் துளியென எஞ்சியிருக்கிறேன். இந்த சிறுமணற்பருவில் துளிப்பொன்பூச்சென இச்சொல்லில் சற்றே பொருள் எஞ்சியிருக்கிறது. நான் எனும் சொல். நான்! ஆம், நான்!

“அரசே!” என்ற அலறலுடன் சஞ்சயன் சரிந்து திருதராஷ்டிரரின் காலடியில் விழுந்தான். அவனுடைய சொற்குமுறலை கேட்டுக்கொண்டிருந்த அவர் அசையவில்லை. அவன் உடல் அங்கே கிடந்து கைகால்கள் இழுத்து இழுத்து அதிர்ந்து புளைந்தது. வாயோரம் எச்சில்நுரை வழிய, விழிகள் ஆழிமைகளுக்குள் சிக்கிச்சரிய, உதடுகளைக் கடித்த பற்கள் குருதியெழ ஆழப்பதிந்திருக்க, தொண்டைமுழை அதிர்ந்து அதிர்ந்து அடங்க, மெல்ல சஞ்சயன் அமைந்தான். அவனை அறியாதவர் போலிருந்த திருதராஷ்டிரரின் தாடை மட்டும் அசைந்துகொண்டிருந்ததை பீதன் கண்டான்.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 57

bowசஞ்யசனின் கைகள் ஆடிக்குமிழிகளை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைத்தும் பிரித்தும் காட்சிகளை மாற்றிக்கொண்டே இருந்தன. அவன் கண்விழிகள் அசைந்த விரைவிலேயே அவை நிகழ்ந்தன. அவன் உள்ளத்தின் விசையை கண்களும் அடைந்திருந்தன. எனவே எண்ணியதை அவன் நோக்கினான். எண்ணிய இடத்தில் இருந்தான். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அவன் தன் எண்ணத்துக்கேற்றவற்றை கண்டான். தன் அகப்போக்குக்கு இயைய அப்போரை தொடுத்துக்கொண்டான். இறுதியில் அவன் அறிந்த அப்போரை அவனே அங்கே அமைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“ஆம் அரசே, நான் இப்போது சொல்லிக்கொண்டிருப்பது அக்காட்சிவெளியில் நான் அமைத்து விளையாடும் போரைத்தான். ஆனால் எவர் அந்தப் போரை முழுதறியவியலும்? மானுடரால் இயல்வதாகுமா அது? அங்கே நின்றிருக்கும் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் போரை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இமையா விழியன் அர்ஜுனர். விழிக்கு மேல் விழித்திருக்கும் பீலிவிழி கொண்டவர் இளைய யாதவர். அவர்களும் மானுடரே. தேவர்கள் அறிவரா இப்போரை? விழைவோ வஞ்சமோ எண்ணமோ எதிர்நோக்குதலோ கொண்ட எவருக்கும் அவர்கள் அறிவதை அவ்வுணர்வுகளே சமைத்தளிக்கும். தேவர்கள் உணர்ச்சிகள் கொண்டவர்கள். ஆகவே அவர்களும் இப்போரிலாடுகிறார்கள்.

எண்ணுகில் முத்தெய்வங்களும் உணர்ச்சிகள் கொண்டவர்களே. அவ்வுணர்ச்சிகளால்தான் அவர்கள் முழுமுதல் பிரம்மத்திலிருந்து உருக்கொண்டு எழுந்தனர். அறிவது ஆகாய வடிவான அதுவே. அல்லது அதுவும் அறியாது. ஏனென்றால் அது இருக்கும் அம்முழுமையில் அறிவதும் அறிபடுவதும் அறிதலும் ஒன்றே. அங்கே நிகழ்வதும் நிகழாமையும் வேறல்ல. ஆகவே அறிதலும் அறியப்படாமையும் ஒன்றே.

அரசே, இன்று இப்போரிலிருந்து நான் அறிவதே மிகப் பெரிய மானுடக்காட்சி என்க! இன்னும் கருக்கொள்ளாத, இனிமேல் பிறந்து பிறந்தெழும் மானுடருக்கெல்லாம் என்னுடையதே விழி. நான் அங்கிருந்து இங்கு நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். எனில், நான் நோக்குவது எதை? இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இப்போர் எல்லையற்றது, அலகிலாதது. இதில் நாளையோர் நோக்க விழைவதை இன்றென நோக்குகிறேனா? வருவோருக்கு தெய்வங்கள் அளிக்கவிழைவனவற்றை மட்டுமே அள்ளிக்கொள்கிறேனா? அரசே, நான் இதோ காண்பவை இன்றில் நிகழ்கின்றனவா, அன்றி நாளை உருவாகப்போகும் நேற்றில் நிகழ்கின்றனவா? இவை எவருடைய புனைவு? நான் புனைகின்றேன் எனில் நான் எவருடைய சொல்லின் கரு?

அதோ இளைய பாண்டவர்களால் ஆமையின் ஓடு உடைபடுகிறது. ஆமை அசைந்து திரும்புவதற்குள் அந்த இடைவெளியினூடாக அவர்கள் உள்ளிருக்கும் காந்தாரர்களை தாக்குகிறார்கள். காந்தாரரான சுபலர் தன் அரச மைந்தர்களான அசலரும் விருஷகரும் இருபுறமும் துணைவர குலமைந்தர்களான கஜன், கவாக்ஷன், சர்மவான், ஆர்ஜயன், சுகன் ஆகியோர் தொடர அவர்களை எதிர்கொண்டார். அசலனின் மைந்தர்களான தீர்க்கபலனும் பாகுபலனும் விருஷகரின் மைந்தர்களான விருஷதர்ப்பனும் விருஷகீர்த்தியும் அவர்களுக்கு பின்னணி அமைத்தனர். அம்புகளுடன் அம்புகள் இணைந்து அனலெழுகின்றது. வெறிகொண்ட வீரர்கள் அம்புகளில் தங்கள் விசை முழுதெழவில்லை என உணர்ந்தால் கூச்சலிட்டபடி பாய்ந்து நிலத்திலிறங்கி வாள்களாலும் வேல்களாலும் கதைகளாலும் மோதிக்கொண்டார்கள்.

சுபலருக்குத் துணையாக அஸ்வாடகர்களும் அஜநேயர்களும் துண்டிகேரர்களும் தசமேயர்களும் பாரதகர்களும் மேகலர்களும் வேனிகர்களும் அடங்கிய படை எழுந்தது. ஒருகணமும் கைசலிக்காது சுருதகீர்த்தியும் அபிமன்யூவும் நின்று பொருதினர். தசமேய இளவரசர்களான சுபர்ணன், சுபக்‌ஷன், சுகீர்த்திமான் ஆகியோரை சுருதகீர்த்தி கொன்றார். பாரதக இளவரசர்களான உத்கதன், உஜ்வலன், ஊர்ஜன் ஆகியோரை அபிமன்யூவின் அம்புகள் கொன்றன. வேனிக இளவரசர்களான சாமனும் சங்கசித்ரனும் சுதேவனும் சுமுகனும் அதோ இறந்துவீழ்கிறார்கள்.

சுபலருக்கு சகுனியின் ஆணை எழுகிறது. அது அவருக்கு மட்டுமே புரியும் முழவொலி என எண்ணுகிறேன். அவர் பிற அரசர்களை அபிமன்யூவின் முன்னால் செலுத்திவிட்டு தன் மைந்தர்கள் பெயர்மைந்தர்களுடன் பின்னடைகிறார். அபிமன்யூ கொலைவெறியிலிருந்தமையால் அதை அறியவில்லை. துண்டிகேரர்களின் இளவரசர்களான முக்தனையும் முகுந்தனையும் மூர்த்திமானையும் அவர் கொன்று சரித்தார். அஸ்வாடக இளவரசர்களான குண்டலனையும் சாருகேசனையும் சாருசித்ரனையும் குந்தளனையும் குமாரதேவனையும் அவருடைய அம்புகள் தேரோடு சேர்த்து அறைந்து நிறுத்தின.

சிறு அரசுகளில் சிறுகளரிகளில் படைக்கலப்பயிற்சி பெற்ற அந்த இளவரசர்கள் அத்தனை ஆற்றல் மிக்க அம்புகளை அறிந்ததில்லை. ஓர் இலக்கும் பிழைக்காத வில்லவனுடன் எதிர்நின்று பொருதுவதன் பயனில்லாமையை அவர்கள் உணர்ந்துவிட்டமையால் நிரைநிரையாக வந்து அபிமன்யூவின் முன் உயிர்கொடுத்தனர். மெல்லிய எதிர்ப்புகூட இல்லாமல் அஜநேயர்களின் இளவரசர்களான கலாதனும் சுஜாதனும் மேகரூபனும் விலாசனும் விதேகனும் அம்புகளால் துண்டாடப்பட்டனர். வேனிகர்களின் இளவரசர்களான சுமூர்த்தனும் சுபத்ரனும் பார்க்கவனும் பார்திபனும் பாவகனும் ஹரிதனும் ஹரனும் அம்புகளுக்கு தங்களை ஆட்கொடுத்து துடித்து வீழ்ந்தனர்.

சுபலரின் படைகள் பின்னடைந்தபோது ஆமையோட்டின் இன்னொரு வளைவை உடைத்தபடி சகதேவரும் நகுலரும் உள்ளே நுழைந்தனர். சுபலர் அந்தத் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை. தன்னைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்த கர்ணப்பிரவர்ணர், கிதவர், குந்தலர், குலூதர் ஆகிய சிற்றரசர்களை இரண்டு பிரிவாகப் பிரித்து அவர்களை எதிர்கொள்ளச் செய்தார். ஆனால் நகுலரும் சகதேவரும் உச்சவிசைகொண்டிருந்தார்கள். இருவரும் ஒருவரே எனத் தோன்றினர். ஒருவர் இரண்டு இடங்களிலென திகழ்ந்தனர்.

சகதேவர் குந்தலர்களின் அரசரான மகராக்ஷனையும் அவர் மைந்தர்களான சந்திராக்ஷனையும் மதனனையும் கொன்றார். நகுலர் கிதவர் குலத்து அரசர் வாயுவேகனையும் அவர் மைந்தன் வாதவேகனையும் கொன்றார். சகுனியின் ஆணை சுபலரும் மைந்தர்களும் பின்வாங்கும்படி எழுந்துகொண்டே இருந்தாலும் அவர்களால் பின்னடைய முடியவில்லை. அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் முட்டிமோதினர். அவர்களை காக்கும்பொருட்டு அனுப்பப்பட்ட சிற்றரசர்களின் எண்ணிக்கையே அவர்களை சேறுபோல சிக்கவைத்தது.

சுபலரும் அசலரும் விருஷகரும் தங்களை மூன்று அணிகளாக பிரித்துக்கொண்டனர். சுபலருடன் கஜனும் கவாக்ஷனும் அசலரின் மைந்தர்களான தீர்க்கபலனும் பாகுபலனும் சென்றனர். விருஷகரின் மைந்தர்களான விருஷதர்ப்பனும் விருஷகீர்த்தியும் அசலருடன் சென்றனர். சர்மவானும் ஆர்ஜயனும் உடன் சென்றனர். விருஷகர் அரட்டர் குலத்து அரசர் ஆரியமானையும் அவர் மைந்தர்களான சாருசித்ரனையும் சாத்விகனையும் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டார். சுகன் அவருடன் இருந்தார். ஆரிவேக நாட்டு அரசர் விசித்ரநேத்ரனும் அவர் மைந்தர்களான சுநேத்ரனும் சுவாக்கும் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டார்கள். படை அமைந்ததும் அவர்கள் துணிவுகொண்டு நகுலசகதேவர்களை எதிர்த்தனர். நகுலரை சுபலரும் சகதேவரை அசலரும் எதிர்கொள்ள விருஷகர் நடுவே நின்று இருவரையும் பிரித்து ஊடுருவிச்செல்ல முயன்றார்.

நகுலர் எடுத்த அதே அம்பையே சகதேவரும் எடுத்தார். இருவரும் ஒரேகணம் நாணிழுத்து ஒரே மின் என அம்பு தொடுத்தார்கள். இருவரின் இலக்குகள் மட்டுமே மாறுபட்டன. அல்லது அவர்கள் இருவரும் இணைந்தே இலக்குகளை தெரிவுசெய்தனர். ஆந்தைபோல முழங்கியபடி எழும் ஹிக்காஸ்திரத்தால் ஆரிவேகநாட்டு இளவரசன் சுநேத்ரனை நகுலர் கொன்றார். வெறியுடன் நெஞ்சிலறைந்தபடி நகுலரை நோக்கி பாய்ந்த அவர் தந்தை விசித்ரநேத்ரனை சகதேவரின் கதம்பாஸ்திரம் வீழ்த்தியது. சுவாக் கதறியபடி தந்தையை நோக்கி செல்ல அவர் தலையை வெட்டிவீசியது சகதேவரின் கட்கபாணம்.

சுழன்றுவரும் சக்ரபாணம் அரட்டர்குலத்து அரசர் ஆரியமானை கொன்றது. அவர் மைந்தர்களான சாருசித்ரனையும் சாத்விகனையும் தேடி மீண்டும் அந்த அம்பு சுழன்று வந்தது. சாருசித்ரன் தேரிலேயே அறுபட்டு சுழன்றுவிழுந்தார். சாத்விகனின் தலையை கொய்து சென்ற சகதேவரின் அம்பு பிறிதொரு படைத்தலைவன் நெஞ்சில் பாய்ந்து சுழன்று புகுந்து நிலைகொண்டது. சாத்விகனின் தலையும் உதிரும் விதைபோல் சுழன்று நிலத்தில் விழுந்து திரும்பி நின்றது. நகுலர் சுகனை கொன்றார். உடல் நிலமறைந்து விழ அதன்மேல் மேலும் பொழிந்து நின்றன அம்புகள். கவாக்ஷனை சகதேவர் கொன்றார். அவர் அம்புகளால் அறையப்பட்டு தேர்த்தூணில் ஒட்டியிருந்து தவித்து துடித்து கால்மடிந்து சரிந்தார்.

அக்கொலைகளாலேயே போர் செல்லும் திசையை காந்தாரர்கள் உய்த்தறிந்துவிட்டிருந்தனர். சுபலர் சகுனியின் பின்துணை வரும்வரை சகதேவரையும் நகுலரையும் தடுத்து படைகாக்கவே விழைந்தார். ஆனால் அசலரின் மைந்தர்களான தீர்க்கபலனும் பாகுபலனும் இளையோர். அவர்கள் போரிலிறங்கும் முன் அச்சமும் கிளர்ச்சியும் கொண்டவர்களாகவும் போர் தொடங்கியபின் தங்கள் உள்ளத்தின் கட்டிலா வெறிக்கு முற்றாக அளித்துவிட்டவர்களாகவும் இருந்தனர். அரசே, போரில் சற்றேனும் தன்னை எண்ணுவோர் மணந்து மைந்தரை ஈன்றவர்கள் மட்டுமே.

நகுலரால் தீர்க்கபலன் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய உடல் தேர்த்தட்டை அறைந்து விழ உயிர்விசையில் அவர் கைகள் தேர்த்தூணை பற்றிக்கொண்டன. அதே கணம் பாகுபலனும் நெஞ்சில் அம்புபாய்ந்து விழுந்தார். இரு நிகழ்வுகளையும் ஒற்றைக் கண்ணசைவிலெனக் கண்டு சுபலர் வீறிட்டலறினார். அசலர் அவர்களை நோக்கி ஓடிவந்தார். அது அவர் செய்த பிழை. அவருடைய நெஞ்சில் சகதேவரின் பேரம்பு உடைத்துப்பாய்ந்து நின்றது. சுபலர் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்து தலையிலறைந்து கதறினார். அவருடைய தேரை பின்னிழுத்தான் பாகன்.

தீர்க்கபலனின் உடல் தேர்த்தட்டிலிருந்து சரிந்தது. அவர் கைகள் தேர்த்தூணை இறுகப்பற்றியபடி இறந்துவிட்டிருந்தன. அவர் உடல் தேரிலிருந்து தொங்க தேர் சுற்றி அலைக்கழிந்தது. அதன் பாகனின் கழுத்தை சீவிச்சென்றது பிறைவாளி. தேர்க்குதிரைகள் நிலையழிந்து கனைத்தபடி ஓடின. தேர் கவிழ்ந்தது. அதற்கு அடியில் தீர்க்கபலன் சிக்கிக்கொண்டார். விருஷகர் கூச்சலிட்டபடி நகுலரை நோக்கி சென்றார். சுபலர் “பின்னடைக! பின்னடைக!” என்று கூவிக்கொண்டிருக்க விருஷகரும் நகுலரும் அம்புகோத்துக்கொண்டார்கள். விருஷகருக்கு துணைசென்ற சர்மவானும் ஆர்ஜயனும் நகுலரும் சகதேவரும் எய்த அம்புகள் பட்டு சிதறிவிழுந்தார்கள். அவர்களின் விழிகளை இருவர் ஒருவரென்று ஆகி நின்றமை மயக்கியது. தங்களைக் கொன்றது எவர் என்று அறியாதவர்களாகவே அவர்கள் விண்ணேகினர்.

விருஷகரின் அம்புகளில் ஒன்று நகுலரின் தோள்கவசத்தை உடைத்தது. பிறிதொன்று கையின் கங்கணத்தை சிதறடித்தது. சுபலர் கைநீட்டி “வேண்டாம்! பின்னடைக!” என்று கூவிக்கொண்டே இருக்க அவர் நோக்கில் சுபக்‌ஷம் என்னும் பேரம்பு எழுந்து வந்து விருஷகரின் கழுத்தை அரிந்து நிலத்திலிட்டது. அவர் நெஞ்சில் ஓங்கியறைந்தபடி தேரிலிருந்து பாய முயல ஆவக்காவலன் அவர் கால்களைப்பற்றி இழுத்து தேர்த்தட்டிலிட்டான். தேர் திரும்பி கௌரவப் படைக்குள் மூழ்கியது.

சகுனியின் ஆணைப்படி ஆர்ஸ்யகுலத்து அரக்கர்களின் படை ஒன்று தேர்நிரைகளை தாவிக் கடந்து வானிலிருந்து உதிர்பவர்கள்போல நகுலரையும் சகதேவரையும் எதிர்க்க களத்தில் வந்து இறங்கினர். எடைமிக்க இரும்புக்கவசங்களை அணிந்துகொண்டு பெரிய கதைகளையும் கொக்கிக் கயிறுகளையும் படைக்கலங்களாக்கி போரிடும் ஆர்ஸ்யர்களின் தலைவனான ஆர்ஸ்யசிருங்கி பீமசேனரால் கொல்லப்பட்ட அரக்கர்குலத்தவனாகிய ஜடாசுரனின் குலமைந்தன். தன் குடித்தெய்வத்தின் முன்னால் பாண்டவர்களை கொல்வதாக வஞ்சினம் உரைத்தவன். அவர்கள் ஒருவரைப்போல் பிறிதொருவர் தோன்றும் கலை அறிந்தவர்கள். ஒருவரின் பின் ஒருநூறுபேர் பிசிறின்றி நின்றிருக்கும் திறன் கொண்டவர்கள்.

ஆர்ஸ்யசிருங்கி தன் கதையை நிலத்திலறைந்து பேரோசை எழுப்பியபடி தன் முன் வந்து நின்றபோது அவன் ஒருவனே வந்துள்ளான் என்று நகுலர் எண்ணினார். ஆனால் அவனுக்குப் பின் முற்றிலும் அவனால் மறைந்து அவனைப்போலவே என நூற்றுவர் நின்றிருந்தனர். அம்புக்கு விசைகூட்டும்பொருட்டு தன் தேரை மேலும் மேலும் பின்னிழுத்தபடி நாணிழுத்து எடையும் விசையும் கொண்ட அம்புகளை அவன்மேல் தொடுத்தார். அவன் கவசங்களில் அம்புகள் கூழாங்கற்கள்போல பட்டு உதிர்ந்தன. அவன் தன் கதையைச் சுழற்றி தேர்களை அறைந்தான். கொக்கிகளால் வீரர்களை கவ்வி இழுத்து பெரிய காலால் உதைத்து கழுத்தையும் முதுகையும் முறித்தபடி முன்னால் சென்றான்.

நகுலரின் அம்பு அவன் கவசத்தை உடைக்க அக்கணம் சகதேவர் எய்த அம்பு அவன் நெஞ்சைப்பிளந்து உட்புகுந்தது. கதைவீசியபடி எழுந்த ஆர்ஸ்யசிருங்கி அலறியபடி மண்ணில் விலாவறைந்து எடையோசையுடன் விழ அவன் நின்றிருந்த இடத்தில் அவன் சற்றும் குறையாமல் நின்று கதைவீசி கொக்கரித்தான். சகதேவரின் தேர் உடைந்து சிதறியது. அவர் பாய்ந்து பின்னாலிறங்கி பரியொன்றில் தொற்றிக்கொண்டார். ஆர்ஸ்யசிருங்கி திரும்பி நகுலரை அறைந்தான். உடலெங்கும் உடைந்த தேர்ச்சிம்புகளுடன் நகுலர் மண்ணில் விழுந்து உருண்டு எழுந்தார். அருகே நின்றிருந்த யானையின் காதுக்குப் பின் அவர் தன் வேலால் குத்த அது துதிசுழற்றி வெறிப்பிளிறலுடன் எழுந்து சென்று ஆர்ஸ்யசிருங்கியை முட்டியது. அவன் கவசங்கள் உடைய சிதறி அப்பால் விழுந்தான். அவனுக்குப் பின்னாலிருந்து ஆர்ஸ்யசிருங்கிகள் மேலும் வெறியுடன் கூச்சலிட்டபடி கதைகள் சுழற்றி எழுந்தனர்.

நகுலர் புரவியொன்றின் மறைவில் ஓடி அப்பால் சென்றார். “இவன் மாயம் கற்றவன்… அரக்க மாயத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள இயலாது” என்று சகதேவர் கூவினார். “விலகுங்கள், தந்தையரே. நஞ்சுக்கு நஞ்சே முறிமருந்து!” என்று முழங்கியபடி அவர்களுக்குப் பின்னாலிருந்து கடோத்கஜன் கதைவீசிக்கொண்டு தோன்றினார். அவரை ஆர்ஸ்யசிருங்கிகள் சூழ்ந்துகொண்டனர். நூறு கதைகளால் சூழப்பட்டிருந்தார் கடோத்கஜன். அவர் கொக்கி எழுந்து பறந்து ஆர்ஸ்யசிருங்கிகளை இழுத்து தன்முன் இட்டது. அவர் கதை அவர்களின் நெஞ்சக்கூடுகளையும் தலைப்பேடகங்களையும் உடைத்தது.

பறந்து தன்னைச் சூழ்ந்து போரிட்ட ஆர்ஸ்யசிருங்கிகளை பறந்தெழுந்து வானில் தடுத்து அறைந்து வீழ்த்தி கடோத்கஜன் போரிட்டார். அவரை துணைக்க இடும்பர்களின் நிரை தேர்களுக்கு மேலாக பறந்து வந்தது. ஆர்ஸ்யர்களும் இடும்பர்களும் மோதிக்கொண்ட அந்தப் போர் பெரும்பாலும் வானிலேயே நிகழ்ந்தது. ஆர்ஸ்யர் ஒவ்வொருவராக கடோத்கஜனைச் சூழ்ந்து வீழ்ந்தனர். பின்னர் அவன் மூச்செறிந்து கதை சுழற்றி உறுமியபடி நோக்கியபோது அவனைச் சுற்றி ஆர்ஸ்யர்கள் சிதறிப்பரந்து கிடந்தனர். அவர்களின் சிதைந்த உடல்களிலிருந்து குருதி பெருகி கவசங்களின் இடுக்குகளினூடாக பாறைகளில் ஊற்றென வழிந்தது.

கடோத்கஜனை எதிர்கொள்ள பகதத்தனுக்கு சகுனியின் ஆணை சென்றது. ஆமையின் ஓடு அப்பகுதியில் உடைந்து பாண்டவப் படை உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தது. ஆமையின் தலையுடன் அர்ஜுனனும் அபிமன்யூவும் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆமை தன் கால்களை நீட்டி விரைவடி வைத்து சூழ்ந்துகொண்டிருந்த பாண்டவப் படைகளின் நடுவே மெல்ல உலைந்தாடியது. சுப்ரதீகம் என்னும் பெரிய யானையின் மேல் அமர்ந்திருந்த பகதத்தர் தன் வேலைத் தூக்கி வீசி பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் படைகளையும் வங்கப் படைகளையும் கடோத்கஜனை நோக்கி செல்ல ஆணையிட்டார். சிற்றரசர்களின் சிதறிய படைகளினூடாக அவருடைய படை திரண்டு கடோத்கஜனை நோக்கி சென்றது.

கடோத்கஜனுக்கு உதவும்பொருட்டு அவரருகே பீமசேனர் எழுந்தார். சர்வதனும் சுதசோமனும் அவருடன் வந்தனர். பகதத்தர் வந்த விசையிலேயே தன் யானைமேலிருந்து பாய்ந்து அதன் கழுத்துக்கயிற்றில் தொங்கி கீழிறங்கினார். அப்போது அந்த யானையின் காதில் அவர் ஓரிரு சொற்களை சொன்னார். அரசே, சுப்ரதீகம் என்னும் அந்த யானை திசையானைகளின் ஒன்றின் பெயர்கொண்டது. தென்கிழக்கின் இருண்ட காடுகளில் பிடிக்கப்பட்டது. ஏழாண்டுகள் பயிற்சியளிக்கப்பட்ட பின்னரும் அது பகதத்தரையும் இரண்டு பாகன்களையும் அன்றி எவரையுமே தன்னை அணுகவிட்டதில்லை.

அரசே, பாரதவர்ஷத்தின் மாபெரும் யானைகளில் ஒன்றாகிய அதைப்பற்றி கௌண்டின்ய ஹர்ஷர் எழுதிய மதங்கராஜவிலாசம் என்னும் காவியத்தை அறிஞர் பயின்றிருப்பார்கள். நூற்றெட்டு நற்குறிகள் கொண்டது. சுக்கான் நிலைநிறுத்தப்பட்ட பெருங்கலம்போல் முற்றிலும் நிகர்த்த அசைவுகள் கொண்டது. விசையில் உருளும் மலைப்பாறையையும், புயல்கால கடல் அலைகளையும் போன்றது. போர்புரியும் விழைவும் பெருஞ்சினமும் கொண்டது. பகதத்தர் பீமசேனரின் உருவை தோலிலும் இரும்பிலும் வடித்து அந்தப் பாவையை சுப்ரதீகத்திற்கு காட்டி நாளும் பயிற்சியளித்துவந்தார். அந்தப் பாவையின் உடலில் இருந்து சுப்ரதீகத்தின் மேல் காய்ச்சிய எண்ணையும் அரக்கும் வீசப்பட்டும் கூரிய அம்புகள் செலுத்தப்பட்டும் அதற்கு சினமூட்டப்பட்டபின் அது அதன் துதிக்கைக்கு சிக்கவைக்கப்படும். அப்பாவையை யானை மிதித்து அரைத்தும் கிழித்து நாராக்கியும் வெறிகொண்டாடும்.

பீமனை நோக்கிய சுப்ரதீகம் துதிசுழற்றி தலைகுலுக்கி காதுகள் முன்கோட்டி வால்முறுக்கி பிளிறியபடி அவரை நோக்கி ஓடியது. அதை எதிர்கொள்ள பீமசேனர் தன்னருகே நின்றிருந்த வஜ்ரதந்தம் என்னும் பெருங்களிறை ஏவினார். சுப்ரதீகமும் வஜ்ரதந்தமும் அக்களம் அதிரும் விசையுடன் மத்தகங்களால் முட்டிக்கொண்டன. துதிக்கைகளை சுற்றிப்பற்றியபடி ஒன்றையொன்று சுற்றிவந்தன. கடோத்கஜனை கொல்ல பகதத்தர் மேலும் மேலும் யானைகளை ஏவினார். அந்த யானைகளை தடுக்க பாண்டவர்களும் யானைகளை அனுப்பினர். யானைகள் ஒன்றையொன்று தடுத்து பிளிறி ஆர்ப்பரித்துப் போரிட்டுக்கொண்ட இடைவெளிகளில் அவற்றின் உடல்களில் மிதித்து ஏறிப்பாய்ந்து மத்தகங்களின் மீதும் முதுகின்மீதும் நின்றபடி கடோத்கஜனும் பகதத்தரும் போரிட்டனர்.

கடோத்கஜன் விசையும் எடையும் கொண்டவர். பகதத்தர் ஆணவத்தால் அமைந்த அமைதிகொண்டவர். அப்போரில் விசை முதலில் வென்றது. எட்டு அடிகள் பகதத்தர் மேல் விழுந்தன. ஆனால் பின்னர் கடோத்கஜன் பகதத்தரின் அடிகளை வாங்கி நிலையழிந்து யானைமேல் தள்ளாடினார். சுப்ரதீகம் வஜ்ரதந்தத்தை துதிசுழற்றிப்பற்றித் தூக்கி பக்கவாட்டில் அறைந்து காலால் மிதித்து அதன் கழுத்தை முறித்தது. வெற்றிக்குரலுடன் அது திரும்பிய கணம் பகதத்தரின் அடிபட்டு இடப்பாதி செயலற்ற நிலையில் கடோத்கஜன் அதன் முன் விழுந்தார். உடலால் அவரை பீமசேனர் என எண்ணிய சுப்ரதீகம் கொம்புதாழ்த்தி அவரை கொல்ல அணுகியது.

அக்கணம் பாய்ந்து வந்த பீமசேனர் கடோத்கஜனை அள்ளிச் சுழற்றி தோளில் இட்டுக்கொண்டு தீர்க்கநாசன் என்னும் பெருங்களிறின் கால்களுக்குக் கீழே புகுந்து அப்பால் சென்றுவிட்டார். தீர்க்கநாசன் படைகளில் பட்டறிவுகொண்ட முதுகளிறு. உடலெங்கும் கவசங்கள் அணிந்திருந்த அது தன்னை நோக்கி வந்த சுப்ரதீகத்தின் கால்களில் தன் துதிக்கையால் ஓங்கி அறைந்தது. விலாவறைய விழுந்து சுப்ரதீகம் ஓலமிட்டது. ஆனால் தீர்க்கநாசன் துதிக்கை சுழற்றி அதை கொல்ல வருவதற்குள் அதன் காதுக்குப் பின்னால் பகதத்தரின் வேல் பாய்ந்தது. அலறியபடி தீர்க்கநாசன் சுப்ரதீகத்தின் மேல் விழுந்தது.

தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு எழுந்த சுப்ரதீகம் தீர்க்கநாசனின் காதுக்குப் பின் பாய்ந்திருந்த வேலில் மேலும் ஓங்கி அறைந்து அதை ஆழப்பதித்துவிட்டு துதிக்கை சுழற்றி வெற்றிக்கூச்சலிட்டது. அங்கிருந்த பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் களிறுகள் அனைத்தும் அவ்வோசையைக் கேட்டு துதிக்கைகளைச் சுழற்றித் தூக்கி பிளிறின. பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் படைகள் உடன் சேர்ந்து வெற்றிக்குரலெழுப்பின. அது கௌரவர்களை மேலும் ஊக்கம் கொள்ளச் செய்தது. பாண்டவப் படையினர் பீமசேனரின் உதவிக்கு பெருகிவந்தனர். போர் விசைமிகுந்து மேலும் நிகழ்ந்தது.

அங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பது யானைகளும் மானுடரும் இணைந்தாடிய போர். வங்கத்தினர் யானைப்போரில் வல்லவர்கள். யானைகளை ஏவியும் புண்படுத்தித் துரத்திவிட்டும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். வில்லில் இருந்து எழுந்த அம்புகள்போல யானைகள் களத்தில் பிளிறியபடி பாய்ந்தன. அவற்றை யானைகளை ஏவி தடுத்தனர். யானைகளிலிருந்து ஒழிந்து யானைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துகொண்டார்கள். யானைகளின் கால்களுக்குக் கீழே பதுங்கி யானையையே கேடயமாக்கி எதிரிகளை நோக்கி சென்றனர். யானை உருவாக்கிய வழித்தடத்தில் நின்று போரிட்டு யானைகொண்டு மறைத்து பின்னகர்ந்தனர்.

யானைப்போர் கரிய நீரின் அலைச்சுழிப்புபோல் தெரிகிறது. யானைகள் யானைகளின் உடலை நன்கறிந்தவை. ஒன்றுடன் ஒன்று வெறிகொண்டு பொருதும் யானைகளின் துதிக்கையில் ஆணவம் நெளிகிறது. விடைத்த விரியிலைச் செவிகளில் அச்சம் தெரிகிறது. கொம்புகளில் வஞ்சம். விழிகளின் ஆழத்து மின்னிப்பில் திகைப்பு. அரசே, அவற்றின் பெருகிய உடலின் அலைகளுக்குள் அவை அள்ளியுண்ட உணவின் மதம். அவற்றிலெழுகிறது ஒவ்வொரு விலங்கிலும் மதமென எழும் காட்டின் வெறிக்களிப்பு.

ஆனால் இங்கிருந்து நோக்குகையில் அவற்றின் குறுவால்களில் நெளிகின்றன யானைக்குழவிகள். அவை சேற்றுவெளியில் முட்டி விளையாடுகின்றன என்று தோன்றும். இதோ போர்முடிந்ததும் அவை துதிக்கை தழுவியபடி நீராடச்செல்லவிருக்கின்றன என்று எண்ணுவோம். யானையில் வால் மட்டும் வளராது போனதென்ன? என்றென்றும் எவ்வளவு பெருத்தாலும் அதை மதலையென நிறுத்த விரும்பிய காட்டின் வாஞ்சையா அது? கானிருளின் குழவிகள் இக்களத்தில் ஏன் போரிட்டு மடியவேண்டும்? அப்பால் பசுமை இருண்டு நடுங்கிச் செயலற்று நின்றிருக்கும் மரங்களாலான காடு குறுங்காற்றால் நெடுமூச்செறிந்துகொள்கிறதா என்ன?

வெட்டுண்டும் அம்புபட்டும் கதையால் அறைபட்டு மத்தகம் பிளந்தும் யானைகள் சரிந்தன. சரிந்த யானைகள் மேல் மேலும் யானைகள் விழுந்து குன்றுகளென்றாயின. பகதத்தரும் பீமசேனரும் கதைகோத்தனர். கடோத்கஜனை கௌரவர்கள் துச்சலனும் துர்மதனும் தடுத்தனர். அக்கணம் சங்கொலியுடன் அங்கே எழுந்த துரியோதனர் அவரை தானே எதிர்கொண்டார். அவர்களிருவரும் பாய்ந்தும் எழுந்தகன்றும் அமர்ந்தெழுந்து பாய்ந்தும் அறைந்துவிழுந்து சுழன்றெழுந்து மீண்டும் அறைந்தும் போரிட்டனர்.

அரசே, சற்றுமுன் நிகழ்ந்தவை அனைத்தும் அவர்களிடமிருந்து மறைந்துவிட்டிருக்கின்றன. அடுத்த கணம் என்ன நிகழவிருக்கிறதென்றும் அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அக்கணத்தில் மட்டுமே வாழும் வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த வடிவம் போர் மட்டுமே. முந்தைய கணமும் அடுத்த கணமும் இறப்பு என்கையில் வாழ்க்கை அணுவணுவாக விரிகிறது. அங்கே ஓர் உள்ளத்தில் நிகழும் எண்ணங்களை எவரேனும் அளந்து கூறிவிடமுடியுமா? அவை கணத்திற்கு கோடி. உள்ளம் எத்தனை வடிவங்களில் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் வல்லமைகொண்டது! எவ்வளவு துண்டுகளாக பிரிந்து ஒன்றையொன்று அறியாமலும் ஒன்றையொன்று நோக்கியும் தனித்தனியாக இயங்கும் சூழ்ச்சி அறிந்தது! அங்கு களம் நின்றிருக்கும் பல்லாயிரம் உள்ளங்களில் நிகழும் பல்லாயிரம் கோடி எண்ணங்களாக பிரம்மம் தன் அலகின்மையை மீண்டும் நிகழ்த்தி நோக்கிக்கொள்கிறது போலும்.

நூல் பத்தொன்பது – திசைதேர் வெள்ளம் – 56

bowதிருதராஷ்டிரர் சங்குலனால் ஒரு துணிப்பாவையென கையாளப்படுவதை பார்த்தபடி சஞ்சயன் வாசலில் நின்றிருந்தான். நீராடி முடித்த அவன் உடல் காலைக்காற்றால் உலரத்தொடங்கிவிட்டிருந்தது. ஆனால் நாட்கணக்காக நன்கு துயிலாத அவன் உடல் தளர்வை உணர்ந்தது. வாயில் கசப்பு எஞ்சியிருக்க கைகளை நெஞ்சில் கட்டிக்கொண்டு காத்திருந்தான். அப்பால் திருதராஷ்டிரருக்கான தேர் ஒருங்கி நின்றிருந்தது. அவர் தாடை அசைய வெறும்வாயை மெல்வதுபோல் அசைத்தபடி தலையை உருட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது மெல்லிய முனகலோசை அவரிடமிருந்து எழுந்தது. அந்த ஓசை சஞ்சயனை உளமுருகச் செய்தது. அவர் அடிக்கடி முனகுவதுண்டு, ஆனால் அது ஆணையிடுவதுபோலவோ வினவுவதுபோலவோ அரிதாக எதையேனும் ஏற்பதுபோலவோ ஒலிக்கும். அப்போது துயிலின் கனவுகண்டு முனகும் குழவி என ஒலித்தது. அவ்வப்போது தாளமுடியா வலியில் நைந்த உடல்கொண்ட நோயாளனுடைய குரல் என கேட்டது.

சங்குலன் திருதராஷ்டிரரைத் தூக்கிநிறுத்தி கைபற்றி வெளியே கொண்டுவந்து தேரிலேற்றினான். சஞ்சயன் சங்குலனிடம் தலையசைத்துவிட்டு தேரிலேறிக்கொண்டான். திருதராஷ்டிரர் தேர்த்தட்டில் சாய்ந்து அமர்ந்து “ம்” என்றார். தேர் கிளம்பியதும் சஞ்சயன் பெருமூச்சுவிட்டான். தேரை வேறெங்காவது கொண்டுசெல்லலாமா என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அல்லது பிறிதொரு போரை சொல்லிவிடலாமா? அவ்வெண்ணத்திலிருந்த அறிவின்மையால் அவனே சலிப்புடன் புன்னகை செய்துகொண்டான். இக்கட்டுகளில் எப்போதும் குழந்தைபோல மீள்வழி நோக்குவதே அவன் வழக்கம். அத்தனை மானுடரும் அப்படித்தானா? இக்கட்டுகளில் இருந்து மீள்வதைப்பற்றி பெரிதும் எண்ணியதெல்லாம் இளமையில்தானே?

வழியெங்கும் திருதராஷ்டிரர் பேசாமல் அரைத்துயிலில் என அமர்ந்திருந்தார். வழக்கமாக அவருக்குள் கனவும் நனவுமென கலந்து பெருகியிருக்கும் ஒரு போரைப்பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வருவார். சென்ற மூன்று நாட்களாகவே ஆழ்ந்த அமைதிக்குள் சென்றுகொண்டிருந்தார். நோக்குமாடத்தில் ஏற திருதராஷ்டிரர் பெரிதும் வருத்தமுற்றார். மூச்சிரைத்தபடி ஒவ்வொரு படியிலாக நின்று மெல்ல மெல்ல மேலேறினார். மேலும் படிகளிருப்பதை அவர் உணரவில்லை. படிகள் முடிந்ததையும் உணரவில்லை. இருக்கையிலமர்ந்ததும் “சொல்” என்றார். “அரசே, இன்னும் பொழுது விடியவில்லை” என்றான் சஞ்சயன். “ஆம்” என அவர் சொன்னார்.

“அரசே, இன்றைய படைசூழ்கையை பீஷ்மர் ஆமைவடிவில் அமைத்திருக்கிறார்” என்று சஞ்சயன் சொல்லத் தொடங்கினான். “ஆமையின் வலுவான ஓடு என நம் படைகளின் வெளிச்சூழ்கை அமைந்துள்ளது. வலுவான ஷத்ரியப் படையால் மூன்று அடுக்குகளாக ஆமையோடு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோசலர், காம்போஜர், திரிகர்த்தர், மாளவர், சால்வர், சைந்தவர், சௌவீரர் என பெரிய அரசுகளின் படைகள் முதல்நிரை. ஆந்திரர், ஆபிசாரர், அம்பஸ்தர், அஸ்வாடகர், அஜநேயர், ஆபிரர், அரட்டர், ஆரிவேகர், கர்ணப்பிரவர்ணர், கிதவர், குந்தலர், குலூதர், கசுத்ரகர், காசர், கோவாசனர், சிச்சிலர், சீனர், சுச்சுபர், துஷாரர், துண்டிகேரர் என்னும் படையினர் அடுத்த அடுக்கு. தார்விகர், தசமேயர், நாராயர், பஞ்சநதர், பல்லவர், பானிபத்ரகர், பாரதகர், புளிந்தர், பிரஸ்தலர், மாகிஷ்மதர், முண்டர், மேகலர், லலித்தர், வங்கர், வனாயர், வசாதியர், வடாதனர், விக்ரமர், விகுஞ்சர், வேனிகர், சூரர், சுரசேனர், சம்ஸ்தானர், சிங்களர், சுரஸ்திரர், ஹம்சமார்கர் எனும் படையினர் மூன்றாம் அடுக்கு. ஆமையோட்டுக்குள் நின்றிருக்கின்றனர் நம் படையின் மாவீரர்கள்” என்றான் சஞ்சயன்.

“எதிரியின் தாக்குதல்களை தடுக்கும் நோக்கம் கொண்டது இச்சூழ்கை. எதிரிப்படையை ஊடுருவிக் கடந்து சென்று போரிடும் நோக்கம் இன்று இல்லை என எண்ணுகிறேன்” என்றான் சஞ்சயன். “ஆமையின் தலை என பீஷ்மபிதாமகர் நின்றிருக்கிறார். தேவையென்றால் மட்டுமே அவர் ஓட்டுக்குள் இருந்து வெளியே தலைநீட்டுவார். ஆமையின் கால்களென கிருபரும் துரோணரும் அஸ்வத்தாமரும் ஜயத்ரதரும் நின்றிருக்கிறார்கள். ஆமையின் வயிற்றுக்குள் கௌரவர்கள் நிலைகொள்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் துணையென சல்யர் நிற்கிறார். ஆமைச்சூழ்கை முற்றமைந்த பின்னர் அதை நோக்குகையில் எவ்வகையிலும் உட்புக வழியில்லாமல் வாயில்கள் மூடப்பட்ட கோட்டை என தோன்றுகிறது” என சஞ்சயன் தொடர்ந்தான்.

“எதிர்ப்பக்கம் பாண்டவர்கள் வகுத்திருப்பது சிருங்காடகம் என்னும் சூழ்கை. இது தொல்நூல்களில் கோட்டையை எதிரிப்படை தாக்குமென்றால் அவர்களை உள்ளே வரவிட்டு அழிப்பதற்குரியதென்று சொல்லப்படுகிறது. அதை அமைத்திருப்பது ஆமையை எதிர்கொள்வதற்கு அவர்கள் கொண்டுள்ள வழிமுறை. ஆமை அந்த நாற்கர வழிகளில் எதற்குள் புகுந்தாலும் சூழப்பட்டுவிடும். அதை வெளியேறவிடாமல் நெடுநேரம் நிறுத்திவைத்தார்கள் என்றால் போருக்கென நம்மவர் எழுந்தேயாகவேண்டும். அப்போது மீண்டும் இதுவரை நிகழ்ந்த போர்களே நிகழுமென்று தோன்றுகிறது.” திருதராஷ்டிரர் “ம்” என்றார். இருமுவதுபோல அது ஒலித்தது.

அரசே, இரு படைகளும் பொழுதெழுவதற்காக காத்திருக்கின்றன. நின்றிருக்கும் படைகளை பார்க்கையில் அவை ஒரு விழவுக்கே ஒருங்கியிருக்கின்றன என்று தோன்றுவது பெருவிந்தை. அவர்களனைவருக்கும் தெரியும், அப்போர்நாள் முடிகையில் பெரும்பாலானவர்கள் திரும்பப்போவதில்லை என்று. அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு அங்கு வந்துசேர விருப்பமும் இருந்திருக்காது. ஆனால் அங்கு வந்த பின்னர் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் போர்தொடங்கும் தருணத்திற்காக காத்திருக்கின்றனர். யானைகள் உடலை அசைத்து பொறுமையிழக்கின்றன. புரவிகளின் தலைகள் குலைக்கப்படுகையில் பிடரிமயிர் அலையெழுகிறது. அவர்களின் உள்ளங்களிலிருக்கும் பொறுமையின்மையை உடல்களும், உடலமைந்த படைக்கலங்களும், அவர்கள் ஊரும் தேர்களும் மெல்லிய அசைவுகளாக வெளிக்காட்டுகின்றன. அவ்வசைவுகள் இணைந்த சிற்றலைகள் அத்தனை பெரிய வெளியை நிறைக்கையில் நான் காண்பது நீரெனத் ததும்பும் பரப்பை.

பாண்டவப் படையின் மூன்றாவது சந்திப்புமுனையில் நின்றிருக்கிறார்கள் இளைய யாதவரும் பாரதரும். அந்தப் பெரும்படைநிரப்பில் அவர்கள் இருவர் மட்டிலுமே சலிப்பற்றவர்களாக தென்படுகிறார்கள். ஆம், நான் ஒவ்வொருவரையாக பார்க்கிறேன். யுதிஷ்டிரர் சலிப்புற்று தலைதொய்ந்து தாடியை நீவிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரிடமிருந்து சலிப்பு நகுலருக்கும் சகதேவருக்கும் படர்ந்திருக்கிறது. பீமசேனர் அவரடைந்த சலிப்பை சினமென்று மாற்றி உடலெங்கும் பரவவிட்டிருக்கிறார். திருஷ்டத்யும்னரின் பதற்றத்திற்கு அடியிலும் சாத்யகியின் இறுக்கத்திற்குள்ளும் இருப்பது சலிப்பேதான். அது போர்மேல் கொண்ட சலிப்பல்ல, போரெனக் கூர்கொண்ட வாழ்க்கையின்மேல் கொண்ட சலிப்பு. இப்பால் பீஷ்மரிடம் எப்போதுமிருக்கும் கசப்பு நிறைந்த சலிப்பு இன்று கனிந்து காம்பு முதிர்ந்துவிட்டிருக்கிறது. துரோணரும் கிருபரும் சலிப்பு கொண்டிருப்பது தாங்கள் அதுகாறும் பயின்ற கலையின் மெய்யான பொருள் என்ன என்று அறிந்து. உங்கள் மைந்தர் துரியோதனர் கொண்ட சலிப்பு இறப்பின் பேருரு கண்டவர்களுக்குரியது. சலிப்பின் பெருவெளியில் சலிப்பேயற்ற இரு முகங்களை காண்கிறேன். விளையாட்டுப்பிள்ளைகளுக்குரிய விழிகள். ஒன்றில் இளநகை உள்ளது. இன்னொன்றில் இலக்கடைய எழுபவனுக்குரிய கூர் மின்னுகிறது. சலிப்பில்லாதவர்களே இறுதியில் வெல்கிறார்கள். ஐயம்கொள்ளவேண்டியதில்லை, இறுதிவெற்றி அவர்களுக்கே.

புலரிமுரசுகள் முழங்கத்தொடங்கிவிட்டன. ஓசையை விழியால் அறிவதெப்படி என இப்படையை நோக்கினால் புரிந்துகொள்ளலாம். இரு பக்கமிருந்தும் வீசும் இரு காற்றுகளில் இரு திரைச்சீலைகள் நெளிந்து புடைத்து முன்சென்று உரசித் தழுவிக்கொள்வதுபோல் படைகள் முயங்கிக்கொண்டன. போர் தொடங்கிவிட்டது. ஆமை தன் கால்களை ஓட்டுக்குள் எடுத்து வைத்து சீராக முன்னகர்கிறது. நால்வழிப் பாதை விரிந்து இருபுறமும் அரண் என அமைந்து அதை உள்ளே விடுகிறது. ஆமை தயங்காமல் உள்ளே சென்றுகொண்டிருக்கிறது. ஆமையின் இருபுறங்களையும் சூழ்ந்துகொண்டபின் பாண்டவப் படையின் அம்புகள் அதன்மேல் பொழியத்தொடங்குகின்றன.

நான் காண்பது ஆமையோட்டு வளையத்தை கடக்க முயலும் பேரம்புகளை. அவற்றை கேடயக்காப்பால் தடுக்கிறது ஆமை. நன்கு நுழைந்த பின்னர் ஆமை தன்னை வலமிடமாக திருப்பி நாற்கைச் சூழ்கையின் சுவர்களை உடைக்க முயல்கிறது. ஆமையோட்டின் அடிப்பகுதியே பாதுகாப்பற்றது. ஆமையை உப்பக்கம் காணச்செய்யவே எவ்வேட்டை விலங்கும் முயலும். ஆமையின் தலை வெளியே வருகிறது. ஆமையின் வலப்பக்க மூலையில் அபிமன்யூவும் சுருதகீர்த்தியும் இணைந்து தாக்குகிறார்கள். ஆமையின் இடப்பக்கத்தை சாத்யகியும் திருஷ்டத்யும்னரும் தாக்குகிறார்கள். ஆமையின் முன்கால்களை பீமனும் சர்வதரும் சுதசோமரும் தாக்குகிறார்கள். ஆமையைச் சூழ்ந்து அதன் பின்னங்கால்களை தாக்குகிறார்கள் கிராதர்கள். ஆமை தன்னை தரையோடு பதியவைத்துக்கொண்டு அவர்களைச் சுழற்றி அகற்ற முயல்கிறது.

ஆமையின் தலை வெளியே வருகிறது. அக்கணமே எதிர்பார்த்து நின்றிருந்த இளைய யாதவர் தேரை பீஷ்மரை நோக்கி கொண்டுசென்றார். அர்ஜுனனுக்கும் பீஷ்மருக்குமான கூரோடு கூர் ஒக்கும் போர் தொடங்கிவிட்டது. ஆமையின் ஓட்டுவிளிம்பு உடைகிறது. அபிமன்யூ உள்ளே நுழைகிறார். அவர் நுழைந்த இடத்திலிருந்தவர்கள் கௌரவ மைந்தர். அவர்கள் ஏற்கெனவே அவரைக் கண்டு அஞ்சியிருந்தனர். அலறிக்கூவியபடி அவர்கள் பின்னடைய அபிமன்யூ வைக்கோலை எரித்தபடி நுழையும் அனல்துண்டு என உள்ளே செல்கிறார். கௌரவ மைந்தர்கள் பன்னிருவர் களம்பட்டனர். எஞ்சியவர்கள் அலறிக்கொண்டு தேர்களிலிருந்து பாய்ந்திறங்கினர். அவர்களை கிளையுலுக்கி கனியுதிரச் செய்வதுபோல் அவர் கொன்று வீழ்த்துகிறார். கொடிகளின் அசைவை நோக்குகிறேன். அரசே, நாற்பத்தெட்டு கௌரவ மைந்தர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள்.

ஒவ்வொருவரையாக நான் பார்க்கிறேன். இதோ ஒவ்வொருவரும் தங்கள் எதிரிகளுடன் கோத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். போரில் அவர்கள் எப்படி இணையானவர்களை கண்டடைகிறார்கள் என்பது விந்தையே. அல்லது அதில் விந்தையென ஏதுமில்லை, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரை நோக்குபவர் மற்றவரை நினைவுகூர்கிறார். ஆகவே அவரை எதிர்க்க இவரையே அமைக்கிறார். இரு கையின் விரல்களும் ஒன்றையொன்று அறிந்திருப்பதுபோல. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொன்றுவிட்டார்களென்றால் பாதியை இழப்பார்களா? அல்லது பாதியைப் பெறுவார்களா? இவ்வுலகில் ஒவ்வொருவரும் பாதியளவே என்று கொள்ளலாகுமா?

அரசே, துரியோதனர் பீமசேனருடனும் துச்சாதனர் கடோத்கஜனுடனும் கதைப்போர் செய்கிறார்கள். சாத்யகியும் பூரிசிரவஸும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டுகொண்டார்கள். திருஷ்டத்யும்னரை துரோணர் சந்தித்துவிட்டார். சகுனியை யுதிஷ்டிரரும் சல்யரை நகுலசகதேவர்களும் எதிர்கொண்டுவிட்டார்கள். அங்கே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மிகச் சிறந்த அசைவுகளால், மிகக் கூரிய எண்ணங்களால், மிகச் செறிந்த வஞ்சத்தால், பேருருக்கொண்டு சூழ்ந்துள்ள ஊழால் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நான் பீமசேனரின் மெய்ப்புகொள்ளச்செய்யும் பெருங்களமாடலை நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். பாலையில் சருகுகளை அள்ளிச்சுழற்றும் சுழலிபோல் கதை சுற்றிவரும் பிராந்தம், நிலம்நடுங்கி நான்கு சுவர்களும் இடிந்துவிழுவதுபோன்ற ஆவிந்தம், பாறையிலறைந்து அலைநுரை எழுவதுபோன்ற உத்ப்ராந்தம், துறைமேடைக்குள் பேரலை புகுந்ததுபோன்ற ஆப்லுதம், ஏரிமதகு திறந்தெழும் நீர் என பிரஸ்ருதம், சீற்றம்கொண்ட எருதுபோன்ற ப்லுதம், முட்டித்தெறித்து இலக்கடையும் ஸம்பாதம், களிற்றுமத்தகம் என குனிந்துவரும் சமபாதம் என்னும் எட்டு கதைச்சுழற்சிகள். உங்கள் மைந்தரும் அணுவிடை குறைவுபடவில்லை. அவர் அறையுமிடத்தை முன்னரே அறிந்திருக்கிறார். அவர் எழும் சுவடுமுறையை தானும் எடுக்கிறார். அரிய போர்த்தருணங்களை தெய்வங்கள் கொண்டாடுகின்றன. ஏனென்றால் மானுடனின் உடலும் உள்ளமும் உச்சம்கொள்வது அப்போதே.

ஒருகணத்தில் போர் முடிய துரியோதனர் தன் தேரிலேறிக்கொண்ட கணம் பாய்ந்து அம்பால் அறைந்து சுநாபனின் தலையை கொய்தெறிந்தார் பீமசேனர். துரியோதனர் தேரில் நின்று தன்னை மறந்து “இளையோனே!” என்று கூச்சலிட்டார். ஷுரப்ரம் என்னும் அந்த அம்பு தோதகத்திப் பெருமரத்தை துண்டுகளாக்குவது என சூதர்களால் பாடப்படுவது. அந்த அம்பு மீண்டும் எழுந்து தன் இளையவராகிய குண்டாசியை நோக்கி எழ கதையை வீசி அவர் தேரை அறைந்து விலகச்செய்து அதிலிருந்து அவரை காத்தார். சீற்றம்கொண்டு முழக்கமிட்டபடி சித்ராயுதர், குந்ததாரர், பலவர்தனர், மகாதரர், அயோபாகு, பகுயாசி ஆகியோர் பீமனை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர்களின் அம்புகளை தன் அம்புகளாலும் இடக்கையிலேந்திய இரும்புச்சரடாலும் தடுத்தபடி பீமசேனர் போர்புரிந்தார். துரியோதனர் “மேலும் படைகள் செல்க! தம்பியர் அனைவரும் சூழ்ந்துகொள்க!” என்று கூவியபடி தன் வில்லில் நாணோசை எழுப்பியபடி பீமசேனரை தாக்கினார்.

ஆனால் பீமசேனரின் மைந்தர்களான சர்வதரும் சுதசோமரும் இருபுறத்திலிருந்தும் துரியோதனரை தாக்கினார்கள். அவர் அவர்களை எதிர்கொண்டபடி “தம்பியரை சூழ்ந்துகொள்க… தனியாக எவரும் முன்னெழ வேண்டியதில்லை” என்று கூவினார். அதற்குள் பீமசேனர் சித்ராயுதரின் தலையை அறுத்து வீழ்த்தினார். அவருடைய கூரிய அம்பு உளியின் வாய்விரிவையும் பெருந்தோளர்கள் மட்டுமே ஏந்தி எய்யத்தக்க எடையையும் கொண்டிருந்தது. அந்த வில் அவருடைய தொடையளவு பருத்தது. இரும்பாலானது. அதன் நாண் யானையின் துதிக்கையின் தோலை முறுக்கி செய்யப்பட்டிருந்தது. அரசே, அந்த அம்புகளின் எடையே விசையாகியது. விசையே கூராகியது. குந்ததாரரின் தேரின் மகுடம் உடைந்தது. அவர் தலைதாழ்த்துவதற்குள் உடல் நின்றிருக்க தலை பின்னால் தெறித்து மண்ணில் கிடந்தது.

ஒவ்வொரு கௌரவராக விழத்தொடங்கினர். துரியோதனர் தன் மைந்தரிடமிருந்து விடுபடுவதற்குள் முடிந்தவரை கௌரவரைக் கொன்றுமீள்வதே பீமசேனரின் எண்ணமென தெரிந்தது. பலவர்தனரை அவர் ஜாதுகாங்கம் என்னும் அம்பால் அறைந்தார். வௌவால்போல் சிறகுவிரித்து ஓசையின்றி வந்த அந்த அம்பை அவர் காண்பதற்குள் அது தலைகொய்து சென்றிருந்தது. புலிபோல் உறுமியணைந்த வியாஹ்ரபாணி என்னும் அம்பை கண்டு நடுங்கி வில்லை நழுவவிட்ட மகாதரரின் மார்புக்கவசத்தைப் பிளந்து நெஞ்சுகூட்டை உடைத்து உட்புகுந்தது வாளி. அயோபாகுவும் பகுயாசியும் பின்னடைந்தனர். ஆனால் அவர்களால் பீமசேனருடைய அம்புவளையத்திலிருந்து எளிதில் பின்னடைய முடியவில்லை. அவர்களின் விலாக்கவசங்களை உடைத்தது கட்கபக்‌ஷம் என்னும் பேரம்பு. குண்டசாயி வில்லை விட்டுவிட்டு இரு கைகளையும் தூக்கி கண்மூடி நின்றார். தன் முகத்தில் வழிந்த குருதியை துப்பிவிட்டு நாணிழுத்து அம்புதொடுத்து அவரை நெஞ்சுபிளந்து தேர்த்தட்டில் வீழ்த்தினார் பீமசேனர்.

துரியோதனரின் அம்புகளிலிருந்து தப்பி சர்வதரும் சுதசோமரும் பின்னடைந்தபோது அவர் தன் தம்பியரை நோக்கி திரும்பினார். தன் குருதிதோய்ந்த வில்லைத் தூக்கி ஆட்டி பற்கள் காட்டி வெறியுடன் நகைத்து “அறத்திற்கு இனிது கொழுங்குருதி என்றுணர்க, தார்த்தராஷ்டிரனே!” என்று பீமசேனர் கூவினார். “நில்… ஆண்மையிருந்தால் நில், கீழ்மகனே!” என்று கூவியபடி துரியோதனர் நாணொலியுடன் பீமசேனரை தொடர முயன்றார். “இன்றைய கணக்கு இப்போது முடிகிறது… உன் குடியினர் நூற்றுவரையும் கொன்றொழித்தபின்னர் அக்கணக்கு முடியும்” என்று சொல்லி கூவிச்சிரித்தபடி பீமசேனர் தன் படைகளுக்குள் மறைந்தார்.

“விடாதீர்கள்… விடாதீர்கள் அந்தக் கீழ்மகனை!” என்று கூச்சலிட்டபடி அவரைத் தொடர துரியோதனர் முயன்றார். “அரசே, ஆமையோட்டுச்சூழ்கைக்கு அப்பால் செல்லவேண்டாம்… அங்கே தங்களுக்காக பொறி வைக்கப்பட்டுள்ளது” என்று துச்சாதனர் கூவினார். ஆனால் வெறிகொண்ட துரியோதனர் தன் வில்லில் நாணொலி எழுப்பியபடி மறுபக்கம் வெளிப்பட்டார். அங்கே காத்து நின்றிருந்த நிஷாத அரசர்கள் அவரை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். கானனர்களாகிய சுக்ரனும் அவர் இளையோன் சூக்தனும் அவரை எதிர்த்தனர். தங்கள் குறிய ஆனால் விசைமிக்க அம்புகளால் அவர்கள் அவரை நிலையழியச் செய்தனர். விழிக்குச் சிக்கா விரைவுகொண்ட அந்த அம்புகளை எதிர்கொள்ள ஒரே வழி அவற்றை எய்பவரை மிக விரைவாக அணுகிச்சென்று கொல்வதுதான். துரியோதனர் எதிர்பாரா விரைவுடன் நீள்வேலை ஊன்றிப் பாய்ந்தெழுந்து சுக்ரரை அணுகி அவரை குத்தித் தூக்கி அப்பாலிட்டார். அந்தக் கணத்தின் விசைகண்டு திகைத்த சூக்தனை அதே வேலை உருவி எறிந்து வீழ்த்திவிட்டு தன் தேருக்கு மீண்டார்.

துரியோதனர் வெறிகொண்டிருந்தார். நிஷாத அரசர்கள் கொல்லப்பட்ட செய்தியை முரசுகள் அறிவிக்க திருஷ்டத்யும்னரும் சாத்யகியும் இருபுறங்களிலுமிருந்து அவரை நோக்கி வந்தனர். வீழ்ச்சிகாணும்போது வெறிகொள்ளும் இயல்புகொண்ட நிஷாதர்களும் கிராதர்களும் அவரை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர் உத்தரநிஷாத நாட்டு இளவரசர்களான தண்டகனையும் தாருகனையும் சுக்ரனையும் சுதீரனையும் வேலெய்து வீழ்த்தினார். அவர்களின் குருதியால் உடல் நனைந்தவராக களத்தில் நின்று வெறியாட்டமிட்டார்.

“அரசே, பின்னடைக! பின்னடைக!” என ஆமைக்குள்ளிருந்து முரசுகள் கோரிக்கொண்டிருந்தன. தமையனின் பின்நிலைக் காப்புக்காக துச்சலரும் துர்மதரும் துச்சாதனரும் வந்தனர். துர்மதர் கிராதகுலத்து சோமித்ரனையும் அக்ரனையும் கொன்றார். துச்சாதனரால் கிராத படைத்தலைவர்கள் உதகனும் சண்டனும் சக்ரனும் கொல்லப்பட்டார்கள். அரசே, அங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பது என்ன செய்கிறோமென்றறியாமல் போர்வெறி கொண்டிருக்கும் துரியோதனரின் கொலையாடல். ஒருவேளை இளைய யாதவரே அவ்வனலை அணைக்கும் நீரென்று அந்த நிஷாதரையும் கிராதரையும் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறாரோ என்னும் ஐயமே எழுகிறது. அசுரகுலத்து அரசர் ஹிரண்யகட்கர் அதோ துரியோதனரின் அம்புபட்டு சரிகிறார். அவருடைய ஏழு மைந்தர்கள் நெஞ்சிலும் விலாவிலும் அம்புகள் தைத்து நிற்க அலறிச் சரிகிறார்கள். கதையுடன் எழுந்த மச்சர்குலத்து அரசர் மகாகதரை நெஞ்சில் அறைந்து வீழ்த்துகிறார். அவருடைய கொலைவெறி கொல்லுந்தோறும் பெருகிவருகிறது.

பாண்டவர் படையிலிருந்து “செறுத்து நில்லுங்கள்… கௌரவர்களை முன்னேறவிடாதீர்கள்!” என்று ஆணை எழுந்துகொண்டே இருந்தது. சர்வதரும் சுதசோமரும் இருபுறங்களில் இருந்தும் மீண்டும் தோன்றினர். அவர்களுடன் சுருதகீர்த்தியும் இணைந்துகொண்டார். கௌரவர்கள் அவர்களை எதிர்கொண்டனர். சர்வதரும் துச்சாதனரும் அம்புகளால் கோத்துக்கொண்டு விசையுடன் அணுகி கழைகளில் எழுந்து விண்ணில் கதைகளால் மோதிக்கொண்டார்கள். தேர்முகடுகள்மேல் பாய்ந்திறங்கி அங்கிருந்து வீழ்ந்த யானையொன்றின்மேல் நின்று அறைந்து சுழன்றெழுந்து அறைந்து பாய்ந்து எழுந்தமைந்து அறைந்து சுழன்றுவந்து அறைந்து போரிட்டனர். சுதசோமரும் துர்மதரும் மண்ணிலிறங்கி கதையால் பொருதினர்.

சுருதகீர்த்தியின் அம்புகள் துரியோதனரின் கவசங்களை பிளந்தன. அவர் அமையவோ கவசங்களை மாற்றிக்கொள்ளவோ முயலவில்லை. உயிரென்ற ஒன்றை மறந்துவிட்டவரென அவர் மேலும் மேலும் முன்னால் சென்றார். சுருதகீர்த்தி தன் அம்புகள் விசைகொள்ளும் தொலைவை ஈட்டும்பொருட்டு மேலும் பின்னடைந்து பின்னணி வீரர்களில் முட்டிக்கொண்டு நின்றிருக்க தேரிலிருந்து கழையிலெழுந்து வேலால் அவர் நெஞ்சை தாக்கினார். கவசம் உடைய அவர் அக்கணமே தேரிலிருந்து பாய்ந்து பின்னால் சென்று மறைந்தார். பெருங்குரல் எழுப்பியபடி அவர் திரும்பி சர்வதரை அறைந்தார். அவர் விலாக்கவசம் உடைந்தது. மூக்கில் குருதி வழிய அவர் தேர்த்தட்டில் விழ பாகன் தேரை பின்னெடுத்து கொண்டுசென்றான்.

கதையைச் சுழற்றியபடி தார்த்தராஷ்டிரர் போர்க்கூச்சலெழுப்பினார். சுதசோமர் தன் கதையை வீசிவிட்டு பாய்ந்து தேரொன்றிலேறி அதன் பின்பக்கம் பாய்ந்து அப்பால் செல்ல அந்தத் தேர் புரண்டது. அதன் புரவிகள் கனைத்தபடி நின்று சுழன்றன. அதற்குப் பின்னாலிருந்த தேரிலிருந்த பாகன் உரக்க கூச்சலிட்டு குதிரைகளை அறைந்தான். அத்தேரில் இருந்த சதானீகர் துரியோதனரை மிக அருகே கண்டதும் வில்லை கீழே போட்டுவிட்டு அச்சத்துடன் கூச்சலிட்டார். துச்சாதனர் பெருஞ்சினத்துடன் கூவியபடி கதைசுழற்றி சதானீகரை நோக்கி பாய பற்களைக் கடித்து “நில், மூடா!” என்றபடி தார்த்தராஷ்டிரர் துச்சாதனரின் விலாவில் அறைந்தார். நிலையழிந்து துச்சாதனர் தடுமாறி நிற்க சதானீகரை ஒருகணம் நோக்கியபின் தார்த்தராஷ்டிரர் திரும்பிச் சென்றார்.

தமையனின் எண்ணத்தை அறிந்தவர்களாக துச்சாதனரும் பிற கௌரவர்களும் அவரை விட்டுவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார்கள். பாகன் சதானீகரின் தேரை இழுத்துத் திருப்பி தங்கள் படைக்குள் மூழ்கடித்துக்கொண்டான். கதையைச் சுழற்றியபடி நின்ற துரியோதனரை நோக்கி பீமசேனரும் சாத்யகியும் சங்குகளை ஊதியபடி வந்தனர். பின்னணிப்படை எழுந்துவந்து தார்த்தராஷ்டிரரையும் கௌரவர்களையும் உள்ளிழுத்துக்கொள்ள ஆமையின் ஓடு இறுக மூடிக்கொண்டது. மூடிய ஓட்டின்மேல் சாத்யகியும் பீமசேனரும் தொடுத்த அம்புகள் வந்து அறைந்தன. அப்பால் கொம்பூதியபடி ஆமையின் தலை அவர்களை நோக்கி திரும்பியது. ஆமை மெல்ல திரும்ப பீஷ்மர் அவர்களை நோக்கி வந்தார்.

ஆமை நாற்கை சூழ்கையின் நடுவே நின்று தன்னை தான் காத்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. அரசே, இன்றைய ஆமைச்சூழ்கை எவ்வகையிலும் கௌரவர்களுக்கு துணைசெய்யவில்லை என்றே கொள்ளவேண்டும். இன்றும் கௌரவ மைந்தர் அறுபத்தெட்டுபேர் உயிர்துறந்துள்ளனர். கௌரவர்கள் எண்மர் கொல்லப்பட்டனர். பாண்டவர் தரப்பிலோ நிஷாதர்களுக்கும் கிராதர்களுக்கும் இன்று பேரிழப்பென தோன்றுகிறது. போர் தொடங்கி இன்னும் உச்சிப்பொழுதாகவில்லை. அந்திக்குள் எவரெவர் எங்கெங்கே கொல்லப்படுவார்கள் என்று சொல்ல இயலாது. அதை இப்போரை நின்று நடத்தும் தெய்வங்களே அறியும்.

சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரரை நோக்கினான். அவருடைய இரு விழிகளிலிருந்தும் நீர்க்கோடுகள் வழிந்து முகத்திலிருந்து மார்பில் சொட்டிக்கொண்டிருந்தன. உதடுகள் பிதுங்கியிருக்க தொய்ந்த தோள்களுடன் அவர் அமர்ந்திருந்தார். மேலும் சொல்வதா என அவன் தயங்கினான். “ஜயத்ரதரை அர்ஜுனர் எதிர்க்கிறார். இளைய பாண்டவருக்கு எதிர்நிற்பதே தன் தகுதி என அவர் எண்ணுவதனால் நின்றிருக்கும் பொழுதை நீட்டிக்கவே முயல்கிறார். ஆகவே அம்புகளை ஒழிகிறார், அம்புகளால் அறைகிறார். ஆனால் அம்புகளின் விசைவட்டத்திற்குள் நுழைவதை முற்றாகத் தவிர்க்கிறார். போரென்றும் ஆட்டமென்றும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது அப்போர்.”

திருதராஷ்டிரர் மெல்ல கலைந்து எழுந்து “என்ன ஆயிற்று பாண்டவ மைந்தனுக்கு?” என்றார். “அரசே, இதோ சுருதகீர்த்தியும் சுதசோமரும் சர்வதரும் அபிமன்யூவும் இணைந்து ஆமையின் வலப்பக்க மூலையின் காப்புச்சூழ்கையை உடைத்து உட்புக முயல்கிறார்கள். யௌதேயரும் பிரதிவிந்தியரும் சுபலரின் மைந்தர்களுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான் சஞ்சயன். “அவன், நகுலனின் மைந்தன்…” என்றார் திருதராஷ்டிரர். “அரசே, அவர் தப்பிவிட்டார்… பிரதிவிந்தியருக்குத் துணையாக நிர்மித்ரரும் சுருதசேனரும் நின்றிருக்கிறார்கள்” என்றான் சஞ்சயன். “மிக இளையோர்” என்றார் திருதராஷ்டிரர்.

சஞ்சயன் அவரை பார்த்தான். அவர் கையசைத்து மேலே சொல்லும்படி கைகாட்டினார். “அரசே, அதோ ஆமையின் ஓடு மீண்டும் உடைந்துவிட்டது. சுருதகீர்த்தியும் அபிமன்யூவும் அம்புகளைப் பொழிந்தபடி உள்ளே நுழைகிறார்கள். அங்கே காந்தாரத்தின் படைகள் சுபலரின் தலைமையில் நின்றிருக்கின்றன. அவர்கள் அச்சமும் வெறியுமாக கூச்சலிடுகிறார்கள்” என்று சஞ்சயன் சொல்லத் தொடங்கினான். திருதராஷ்டிரர் மீண்டும் விழிநீர் வழிய விசும்பத் தொடங்கினார். அவன் ஒருகணம் தயங்கி அவரை நோக்கிவிட்டு “சர்வதரும் சுதசோமரும் வந்து சேர்ந்துகொள்கிறார்கள். அவர்களை சுபலரின் மைந்தர் தலைமையில் காந்தாரப் படைகள் எதிர்க்கின்றன” என்று சொல்லத் தொடங்கினான்.