நீர்ச்சுடர்

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 62

பகுதி ஒன்பது : சிறகெழுகை 4

யுயுத்ஸு கிளம்புவதற்கான பொழுதையும் சகதேவன் குறித்துக் கொடுத்திருந்தான். அந்தப் பொழுதை அடைவதற்குள் செய்து முடிக்க வேண்டிய பணிகளென ஓர் அட்டவணையை யுயுத்ஸு கரியால் பலகையில் எழுதி வைத்திருந்தான். செய்யச் செய்ய ஒவ்வொன்றாக ஈரத்துணியால் தொட்டு அழித்தான். ஆனால் மேலும் மேலும் புதிய பணிகளை அழித்த இடத்திலேயே எழுத வேண்டியிருந்தது. செயல்கள் பெருகி அங்கே எழுதத்தொடங்கியதைவிட இருமடங்குச் செயல்கள் எஞ்சியிருந்தன.

முக்தவனத்திலிருந்து கிளம்புவது அங்கு வந்து சேர்வதைவிட பெரிய அலுவலாக இருந்தது. அங்கு வந்தபோது ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வந்தனர். பலநாட்கள் புலரி முதல் அந்தி வரை ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்வதற்கான ஒருக்கங்கள் நடந்துகொண்டே இருந்தன. வந்து இறங்குபவர்களை வரவேற்று அவர்களுக்குரிய குடில்களில் சேர்ப்பது, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்பதற்கும் அவர்களுக்குரிய வைதிகச்சடங்குகளையும் குலச்சடங்குகளையும் செய்வதற்கும் ஒருக்கங்களை அமைப்பது என. ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர்களுக்குரிய முறைமைகள் இருந்தன. குலமுறைமைகள், மூப்புமுறைமைகள், சடங்குமுறைமைகள்.

ஒவ்வொரு நாளும் அவை ஒன்றுடன் ஒன்று முரண்பட்டன. முதற்சடங்கைச் செய்ய அகவை குறைந்த ஒருவர் வருவாரென்றால் அகவை மூத்தவரை என்ன செய்வது என்ற ஐயம் எழுந்தது. அவர் அகவை மூத்தவரை வணங்கிவிட்டுச் செல்லலாம் என விதுரர் வகுத்தார். குலச்சடங்குகள் வைதிகச்சடங்குகளுடன் முரண்பட்டால் அவற்றை வெவ்வேறு இடங்களில் நடத்தலாம் என்றார். அரசகுடியினர் தொல்குடிச் சடங்குகளைச் செய்யலாமா என்ற வினா எழுந்தபோது அதற்கு மட்டும் அரசக்கணையாழியை கழற்றலாம் என்றார் தௌம்யர். பல்லாயிரம் வினாக்கள், அவற்றுக்குரிய தீர்வுகள். எல்லாவற்றுக்கும் எங்கோ ஒரு செல்வழி இருந்தது. “நீருக்கும் காற்றுக்கும் எங்கும் வழியுண்டு” என்றார் தௌம்யர்.

நீர்க்கடன் முடித்துக் கிளம்புகையில் அனைவருமே ஒரே தருணத்தில் எழுந்தனர். ஆகவே எண்ணி நோக்க முடியாத அளவிற்கு இடர்கள் நிறைந்ததாக விடைகொள்ளல் மாறியது. கங்கை முழுக்க படகுகள் நிரம்பி நின்றன. படகுத்துறைக்கு இளவரசியரின் குழுவொன்று வரும்போது அவர்களை அழைத்துச் செல்வதற்கான படகுகள் கங்கையின் நடுவொழுக்கில் நின்றன. அவை படித்துறையில் அணைய முடியாதபடி அங்கே பிற படகுகள் தேங்கி நின்றன. அப்படகுகளுக்குரிய இளவரசிகள் அப்போதும் தங்கள் குடில்களிலிருந்து கிளம்பாமல் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பிறிதொருவரை தேடினர். தேடியவர்களை பிறர் தேடினர்.

யுயுத்ஸு மேலும் மேலும் காவலர்களை தெரிவு செய்து அவர்களை ஒருங்கிணைப்பவர்களாக மாற்றி ஆணைகளை பிறப்பித்தான். “ஆணைகளை எழுதிக்கொள்ளுங்கள். எங்கேனும் எழுதி வையுங்கள். ஒவ்வொன்றையும் இயற்றி முடித்தபின் அவற்றை அழியுங்கள். இங்குள்ள செயலிறுக்கத்தில் ஆணைகளை மறந்துவிடுவீர்கள். எண்ணுக, மறக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு ஆணையும் பாறாங்கல்லென பிறிதொருவரின் செயலை மறிக்கிறது! செய்யப்படாத செயல்களாலேயே அனைத்தும் சிக்கலாகின்றன. செய்யப்பட்டவை நம் கையிலிருந்து அகன்று நம்மை விடுவிக்கின்றன” என்று அவன் மீள மீள கூறிக்கொண்டே இருந்தான்.

அஸ்தினபுரிக்கு அவன் கிளம்பவேண்டிய பொழுது வந்தபோது அவன் செய்யத்தொடங்கிய செயல்களைவிட பலமடங்கு செயல்களை செய்துவிட்டிருந்தான். பலமடங்குச் செயல்கள் எஞ்சியிருந்தன. மல்லநாட்டு அரசியர் பலர் கிளம்பவேண்டியிருந்தது. மச்சநாட்டு இளவரசிகள் அப்போதும் கிளம்பியிருக்கவில்லை. அங்கு ஒவ்வொருவரும் பிறிதொருவராக உருமாறியிருந்தனர். அச்சடங்குகள் முடிவது வரை அச்சடங்கொன்றே அவர்களுக்கு பொருட்டாக இருந்தது. எவரும் தங்களைப்பற்றி எண்ணியிருக்கவில்லை. சடங்குகள் முடிந்தமை ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் அறிவுறுத்தலென மாறி வளைக்கப்பட்ட மூங்கில் நிலைமீள்வதற்கான அறுபடல் போலாகியது. ஒவ்வொருவரும் அவர்கள் எவரோ அவர்களாயினர்.

அவர்கள் தன்முனைப்பும் தனி எண்ணங்களும் கொண்டவர்களாயினர். ஒவ்வொருவரும் பிறருடன் தங்களை ஒப்பிட்டனர். தங்கள் குல முறைகளும் மூப்பு முறைகளும் பேணப்படவேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தனர். மல்லநாட்டு இளவரசியர் கிளம்பிய பின்னரே மச்சநாட்டு இளவரசியர் கிளம்ப வேண்டுமென்பது முறை. ஆனால் மச்சநாட்டு இளவரசிகளில் ஏழுபேர் முன்னரே படகுகளில் கிளம்பிவிட்டிருந்தனர். அச்செய்தி அறிந்த மல்லநாட்டு இளவரசியர் தங்கள் ஆடைகளைச் சுருட்டி எறிந்துவிட்டு “எங்களுக்கு இங்கு எந்த ஒருக்கங்களும் செய்யவேண்டியதில்லை. நாங்கள் எங்கள் நாட்டிலிருந்து வரும் படகுகளில் சென்றுகொள்கிறோம். நாங்கள் எவரையும் நம்பி இல்லை” என்று கூவினர்.

ஆசுர குலத்தைச் சேர்ந்த இளவரசியர் தனியாக கிளம்ப ஒருங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர்களுடன் ஷத்ரிய குடியைச் சேர்ந்த இளவரசி ஒருத்தியின் படகு கிளம்பவிருந்தது. அங்கு சென்ற பின்னரே தன்னுடன் கிளம்புபவர்கள் ஆசுர குலத்தவர்கள் என்று புரிந்து “திருப்புக, படகை கரைசேருங்கள்! நான் கிளம்பவில்லை. பின்னர் தனியாக கிளம்புகிறேன்” என்று அவள் கூச்சலிடத் தொடங்கினாள். படகு கரையணைய முடியாதபடி அடுத்த நிரை படகுகள் வந்துவிட்டிருந்தன. அவற்றில் ஏற்றப்படவேண்டிய பொருட்கள் குடில்களிலிருந்து வந்துசேர்ந்திருக்கவில்லை.

ஒவ்வொருவரையும் யுயுத்ஸுவே சென்று தலைவணங்கி ஆறுதல் கூறி பொறுத்தருளும்படி மன்றாடி கேட்கவேண்டியிருந்தது. பாண்டவர்கள் எவருமே அவர்களை வழியனுப்ப வரக்கூடாதென்று நெறியிருந்தது. அந்தணர்கள் முன்னரே கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு இடத்திலும் யுயுத்ஸு முழுப் பொறுப்பையும் தான் ஏற்றுக்கொண்டவனாகவும் முழு இழிவையும் தானே சூடிக்கொண்டவனாகவும் தோன்றினான். அவர்கள் அவனை பாண்டவன் என எண்ணி வசைபாடினர். பாண்டவர்களுக்குரிய மதிப்பை வழங்க மறுத்தனர்.

அவன் கிளம்பும்பொழுது வந்துவிட்டதை ஏவலன் வந்து சொன்னபோது முற்றிலும் களைத்து கைகால்கள் சோர்ந்து படித்துறையில் நின்றிருந்தான். இறுதி அணியின் படகுகள் கங்கை மேல் அசைந்துகொண்டிருந்தன. அந்தி கடந்துவிட்டிருந்தது. “இன்னும் அரை நாழிகையில் தாங்கள் கிளம்பவேண்டும்” என்று ஏவலன் சொன்னதும் “நன்று” என்று சொல்லி அவன் திரும்பிப்பார்த்தான். ஏவலர் தலைவன் சுஃப்ரனும் முக்தனும் அருகே வந்தனர். அவர்களுக்குரிய ஆணைகளை விரைவாக சொல்லிக்கொண்டே நடக்க அவர்கள் அவற்றை உளம் பதித்தபடி பின்னால் வந்தனர்.

அவன் குடில் முன் ஸ்ரீமுகர் நின்றிருந்தார். அவனைப் பார்த்ததும் ஓடிவந்து “எங்கு சென்றிருந்தீர்? அரசர் தங்களை திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். தாங்கள் கிளம்புவதற்கான பொழுதும் முன்னரே வகுக்கப்பட்டுவிட்டதல்லவா?” என்றார். “ஆம்” என்றான் யுயுத்ஸு. “தாங்கள் நீராடி ஆடைமாற்றி கிளம்புவதற்கு இனி பொழுதில்லை. இன்னும் அரை நாழிகைகூட இல்லை. தாங்கள் இறுதியாக அரசரைப் பார்த்து விடைபெற்றுக்கொண்டுதான் செல்லவேண்டும்” என்று ஸ்ரீமுகர் சொன்னார். ”படகில் ஏறியதுமே துயிலப்போகிறேன். செல்லும் வழியில் ஓரிடத்தில் இறங்கி நீராடிக்கொள்கிறேன்” என்றான் யுயுத்ஸு.

தன் குடிலுக்குள் சென்று இன்றியமையாத பொருட்களை மட்டும் மரவுரியில் கட்டி ஏவலனிடம் அளித்து தேரில் வைக்கும்படி சொல்லிவிட்டு ஸ்ரீமுகருடன் விரைந்து நடந்தான். யுதிஷ்டிரனின் குடில் முகப்பில் ஏவலர்கள் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தார்கள். குடிலுக்குள் நகுலனும் அவரும் மட்டும் தனித்திருந்தார்கள். யுதிஷ்டிரன் புன்னைக்காய் எண்ணை விளக்கை தன் அருகே வைத்து அதன் ஒளியில் ஒரு சுவடியை வைத்து கூர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தார். அவன் உள்ளே நுழைந்து தலைவணங்கியதும் “ஆம், நீ இன்று கிளம்பவேண்டுமல்லவா?” என்றார்.

“ஆம் மூத்தவரே, இன்று கிளம்புகிறேன்” என்றான் யுயுத்ஸு. “நாங்கள் நாளை காலை புலரியில் கிளம்புகிறோம் அல்லவா?” என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார். அதை பலமுறை கூறியிருந்தமையால் யுயுத்ஸு ஒருகணம் சலிப்படைந்து “ஆம் மூத்தவரே, நாளை முற்புலரியில் தாங்கள் உடன்பிறந்தாருடன் இங்கிருந்து கிளம்புகிறீர்கள். அதன் பின்னர் பகல் முடிவதற்குள் ஏவலர்கள் கிளம்புகிறார்கள் அந்தியில் காவலர்கள் கிளம்புவார்கள். அதன் பின்னர் ஒரு காவல்படை மட்டுமே இங்கே இருக்கும்” என்றான். ”இங்கு எதற்கு காவலர்கள்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார்.

அதையும் பலமுறை அவரிடம் சொல்லியிருந்த யுயுத்ஸு சலிப்புடன் “ஏழு நாட்கள் இங்கே காவல் இருக்கவேண்டும். அதற்குள் எவரும் இங்கே வந்து படித்துறையை பாழ்படுத்திவிடக்கூடாது. வேதம் விளைந்த நிலம் ஏழு நாட்கள் காக்கப்படவேண்டும் என்று நெறியுள்ளது” என்றான். “ஆம், இங்கு ஒரு படை இருக்கவேண்டியதுதான்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “நன்று! நீ கிளம்பலாம்” என்றபின் நகுலனிடம் “நாம் சென்று சேர்வதற்கு மூன்று நாட்களாகும் அல்லவா?” என்றார். “ஆம்” என்று நகுலன் சொன்னான். “நாட்களை பொதுவாகவே கணித்திருக்கிறோம்.” யுதிஷ்டிரன் “ஏன்?” என்றார்.

“வழியில் இரண்டு இடங்களில் தங்குகிறோம். யுயுத்ஸு சென்று சேர்ந்து அங்கு நம்மை வரவேற்பதற்கான ஒருக்கங்கள் அனைத்தும் முடிவதற்கு அந்தப் பொழுது தேவைப்படும். அங்கு அனைத்தும் சித்தமாகிவிட்டன என்று நமக்கு செய்தி வந்த பின்னரே நாம் நகர்நுழைகிறோம்” என்றான் நகுலன். “அங்கு ஏதும் சிக்கலிருந்தால்? ஒருக்கம் முழுமையாகாவிட்டால்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். அவர் நூல்நவில்தல் வழியாக நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தார் என தெரிந்தது.

நகுலன் தானும் சலிப்புடன் “மூத்தவரே, இதையும் ஏற்கெனவே விரிவாக பேசி வகுத்துவிட்டோம். மொத்தம் மூன்று நற்பொழுதுகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. முதல் நற்பொழுது மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு. ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு பிறிதொன்று. பதினாறு நாட்களுக்குப் பிறகு மற்றொன்று. நமது நகர்நுழைவுக்கான அனைத்து ஒருக்கங்களும் முடிந்து அங்கிருந்து அழைப்பு வந்த பிறகே நாம் அஸ்தினபுரியை சென்றடைவோம். அதுவரை செல்லும் வழியிலேயே தாங்கள் தங்குவதற்கு இரண்டு சிற்றூர்கள் ஒருக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கு நாம் அனைவரும் தங்குவதற்கான குடில்களும் படித்துறையும் அமைக்கப்படும்” என்றான்.

ஆர்வமின்றி “நன்று!” என்றபின் யுதிஷ்டிரன் அந்த ஓலையை தரையில் வைத்து கைகளைக் கோத்து நெட்டி முறித்து “எவ்வளவு பணிகள்!” என்றார். “அஸ்தினபுரியின் மக்களின் உளநிலை என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நாம் நகர்நுழைவதை அவர்கள் எவ்வாறு எதிர்பார்ப்பார்கள்? நம்மை எதிர்கொள்ள எவரேனும் வருவார்களா?” நகுலன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “வருவார்கள்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். ”நாம் மணிமுடி சூடும்பொருட்டு உள்ளே நுழைகிறோம். உங்கள் மேல் எதிர்ப்புள்ளவர்கள், உங்கள் அரசில் வாழ விரும்பாதவர்கள் அனைவருமே நகர்விட்டு சென்றுவிட்டார்கள். இனி அங்கிருப்பவர்கள் வாழ விழைபவர்கள், அனைத்தையும் மறந்து முன் செல்ல எண்ணுபவர்கள். உங்கள் நகர்நுழைவு புதிய தொடக்கமாக இருக்கும் என அவர்கள் எண்ணுவார்கள்.”

“எப்போதுமே துயரும் வலியும் முடிந்து வரும் இடைவெளியை பெரும்களிப்புடனே மக்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். நீங்கள் நகர்நுழைவதை அனைத்தையும் முடித்துவிட்ட பிறகு ஒரு புதிய காலகட்டம் தொடங்கவிருக்கிறது என்பதற்கான அறிவிப்பாகவே கொள்வார்கள். அதை பெருநிகழ்வாகவே கொண்டாடுவார்கள்” என்றான் நகுலன். “ஆம், அவ்வாறுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால் மானுட உள்ளங்களைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்ல இயலாது. அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டபின் அறுதிக்கணத்தில் ஓர் அலையென கசப்பும் துயரும் வந்து சேரக்கூடும். ஏனென்றறியாமலேயே காழ்ப்பும் சினமும் கொள்ளக்கூடும்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார்.

யுயுத்ஸு ஒன்றும் கூறவில்லை. ”பொழுதாகிறது, நீ கிளம்பலாம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொல்ல யுயுத்ஸு முன்னால் நடந்து குனிந்து அவரை வணங்கினான். அவர் கைதூக்கி வாழ்த்தி “சென்று வருக!” என்றார். யுயுத்ஸு வெளியே வந்து தன்னுடன் வந்த ஸ்ரீமுகரிடம் “எஞ்சிய ஆணைகளை நான் தனியாக ஓலையில் எழுதியிருக்கிறேன். விரைந்த அடையாளக்குறிப்புகளாகவே அவை இருக்கின்றன. அவற்றை தாங்கள் மட்டுமே படிக்க முடியும். என் குடிலுக்கு என்னுடன் வருக! நான் அவற்றை தங்களிடம் அளித்துவிடுகிறேன்” என்றான்.

“இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும், அவ்வளவுதானே? இதற்கென்ன இவ்வளவு பணிகள்?” என்று ஸ்ரீமுகர் கேட்டார். “கிளம்புவது எளிதல்ல” என்றான் யுயுத்ஸு. ஸ்ரீமுகர் “விந்தையாக இருக்கிறது. குருக்ஷேத்ரத்திற்கு சென்று சேர்வதற்கு பலநாட்களாயின. குருக்ஷேத்ரத்தை அமைத்து முடிக்க அதைவிட பலமடங்கு நாட்களாயின. அங்கிருந்து கிளம்புவது கனி உதிர்வதுபோல அத்தனை எளிதாக நடந்தது. எவரும் எதையும் அறியவில்லை” என்றார்.

திடுக்கிட்டவன்போல யுயுத்ஸு பார்த்தான். அப்பொழுதில் குருக்ஷேத்ரத்தை அவர் நினைவுபடுத்தியிருக்கக் கூடாது என்று அவன் எண்ணினான். ஆனால் அவ்வண்ணம் நினைவுபடுத்தாமல் ஒவ்வொன்றையும் எண்ணி நோக்கும் பழக்கமே இல்லாமலாகிவிட்டிருக்கிறது என்றும் தோன்றியது. “இடிந்து விழுவதற்கும் பிரித்து அடுக்குவதற்குமான வேறுபாடு” என்றான். ஸ்ரீமுகர் “ஆம்” என்றார். “இங்கிருந்து செல்பவர்களுக்கு இது ஒரு தொடக்கம்… அதுதான் இத்தனை சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது” என்றான் யுயுத்ஸு.

குடில் நிரைகளின் முகப்பில் கொம்பொலி எழுந்தது. “யார்?” என்று ஸ்ரீமுகர் கேட்டார். யுயுத்ஸுவும் அந்த ஓசையை கேட்டான். “தூதர்கள் எவரோ” என்றான். “ஆம், தூதர்கள்” என்று ஸ்ரீமுகர் சொன்னார். “அஸ்தினபுரியிலிருந்தா? இப்போது அங்கிருந்து தூது வருவதென்றால்…” என்றார். யுயுத்ஸுவும் அதிலிருந்த விந்தையை உணர்ந்து உளநடுக்கு கொண்டான். ஒவ்வொரு செய்தியும் தீயதாகவே இருக்கக்கூடும் என்று ஏன் தோன்றுகிறது? நன்றென்று ஒன்றை திட்டமிடுகையில்கூட. ஆனால் மானுடர் எப்போதும் தீமையை மட்டுமே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தெய்வங்களின் அருளை உண்மையாக நம்பும் எவருமில்லை போலும்.

ஸ்ரீமுகர் வெளியே சென்றார். அவன் படகுத்துறை நோக்கி செல்கையில் அவர் மீண்டும் அவனிடம் வந்தார். “அவர்கள் குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள்” என்றான். “கங்கநாட்டிலிருந்து பிதாமகர் பீஷ்மரின் குடியினர் வந்து அவரை பொறுப்பேற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவருக்கு அங்கே ஒரு குடில் அமைக்கப்படுகிறது…” யுயுத்ஸு நெடுநாட்களுக்குப் பின் அவரை நினைவுகூர்ந்தான். “ஆம், அவர் அங்கே கிடக்கிறார். காத்திருக்கிறார்” என்றான். ஆனால் அது சொல்லாகவில்லை, அவனுள்ளே ஒலித்தது.

“வருகிறேன், ஸ்ரீமுகரே” என்றபடி அவன் படகில் ஏறிக்கொண்டான். நான்கு பாய்கள் கொண்ட விரைவுப்படகு. ஸ்ரீமுகர் கரையில் நின்றார். “சென்றதுமே செய்தி அனுப்புகிறேன்” என்றபின் அவன் சிற்றறைக்குள் சென்றான். மஞ்சத்தில் படுத்து கால்களை நீட்டிக்கொண்டான். எண்ணங்கள் சேர்ந்து ஒற்றை அலையாக அவனை அறைந்தன. விந்தையான வெறுமையுணர்வு தோன்றியது. பெருமூச்சுக்களாக விட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் சாளரம் வழியாக கரை அலைந்தாடி அகன்று செல்வதைக் கண்டதும் உள்ளம் ஆறுதல்கொண்டது. அந்த ஆறுதல் வழியாக அவன் துயில்நோக்கி சென்றான். 

[நீர்ச்சுடர் நிறைவு]

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 61

பகுதி ஒன்பது : சிறகெழுகை 3

யுதிஷ்டிரன் முன்னால் நடக்க அவருடைய விரைவுக்கு முந்தாமலும் பிந்தாமலும் யுயுத்ஸு சற்று பின்னால் நடந்தான். அவன் உடன் வருவதை யுதிஷ்டிரன் உணர்ந்ததுபோல் தெரியவில்லை. தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்பவர்போல உதடுகள் அசைய, கைகள் சுழிக்க, சிற்றடிகளுடன் முன்னால் தெறித்து தெறித்து விழுபவர்போல நடந்தார். அத்தனை விரைவான நடை அவருக்குப் பழக்கமில்லாததால் சற்று தொலைவு சென்று மூச்சிரைத்தார். அவருடைய கழுத்தில் நரம்புகள் துடித்தன. முகம் சிவந்துவிட்டது.

யுயுத்ஸு சற்று அருகே சென்று “நாம் தேரிலேயே செல்லலாம், அரசே” என்றான். அவர் திடுக்கிட்டு அவனைப் பார்த்து, அவன் யார் என்பதுபோல் சில கணங்கள் விழிமலைக்க நின்று, “என்ன?” என்றார். “நாம் தேரிலேயே செல்லலாம். தொலைவிருக்கிறது அல்லவா?” என்றான். “ஆம், தேரை கொண்டுவரச்சொல்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். யுயுத்ஸு திரும்பி தேர்ப்பாகனை அருகே வரும்படி கையசைத்தான். அவர்கள் நடந்து செல்வதை திகைப்புடன் அப்பால் நின்று பார்த்திருந்த தேர்ப்பாகன் ஒற்றைப்புரவி கட்டப்பட்ட சிறிய விரைவுத்தேரை அருகே கொண்டு வந்தான்.

யுயுத்ஸு அதன் படிகளை அமைப்பதற்குள்ளாகவே கையை ஊன்றி பாய்ந்து உள்ளே ஏறி அமர்ந்த யுதிஷ்டிரன் “ஏறிக்கொள்” என்றார். யுயுத்ஸு அதன் படிகளில் தொற்றிக்கொள்வதற்குள்ளேயே பாகனிடம் “செல்க! செல்க!” என்றார். தேர் செல்லும்போது நிலையழிந்து உள்ளே விழுவதுபோல் சரிந்து கையூன்றி யுயுத்ஸு அமர்ந்துகொண்டான். “விரைக! விரைக!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “விசை கூட்டுக!” என்று கையை வீசினார். யுயுத்ஸு “இதற்குமேல் விரைவாக செல்ல இயலாது, மூத்தவரே” என்றான். யுதிஷ்டிரன் எரிச்சலுடன் அவனை பார்த்தார். சற்றுநேரத்திற்கு முன் மலர்ந்து அழகுகொண்டிருந்த முகமா இது என யுயுத்ஸு எண்ணிக்கொண்டான். விழிகள் தளர்ந்து தசைவளையங்கள் தொங்கின. முகத்தசைகள் இடப்பக்கமாக தொய்ந்திருக்க வாய் கோணலாகி இழுத்திருக்க நோய்கொண்டவராக தெரிந்தார்.

தேர் சகட ஓசையுடன் குடிசைநிரைகளின் நடுவே சென்றது. அந்தப் பொழுதில் அனைத்து குடில்களும் கலைந்த தேனீக்கூடுகள்போல குழம்பி ஓசையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. ஏவலர்கள் முன்னும் பின்னும் ஓடினர். காவலர்கள் ஒருவரையொருவர் கூவி அழைத்தனர். ஒவ்வொரு குடிலுக்குள்ளிருந்தும் பொருட்கள் வெளியே வந்துகொண்டிருந்தன. அங்கு சிறிய பொழுதில், அச்சிறிய இடத்தில், சிலநாட்கள் மட்டுமே வாழ்ந்தவர்கள் அதற்குள் அத்தனை பொருட்களை சேர்த்துவிட்டிருப்பது யுயுத்ஸுவை திகைப்படையச் செய்தது. ஆடைகள், மரவுரிகள், கலங்கள், வெவ்வேறு சிறு பேழைகள், குடுவைகள், மரப்பொருட்கள், இரும்புப்பொருட்கள், கரண்டிகள், மண்கிளறிகள், மண்வெட்டிகள், ஈட்டிகள், வேல்கள், வெவ்வேறு வகையான அரிவாள்கள், குத்துக்கத்திகள்…

மனிதர்களை நோக்கி அத்தனை பொருட்களும் வந்து சேர்வதுபோல் தோன்றியது. எங்கெங்கோ இருந்து அவை கிளம்பி மனிதர்களை நாடி வந்துகொண்டிருக்கின்றன. காட்டில் குருதியுண்ணும் சிற்றுயிரிகள் விலங்குகளை நாடி வருவதுபோல. மானுடர் இன்றி அவை இல்லை. அல்லது தெய்வத்தை நாடும் மானுடர் போலவா? மனிதர்கள் இக்கருவிகள் இல்லாமல் இருக்க இயலுமா என்ன? அவர்களுடைய கைகள் ஏற்கெனவே அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து கருவிகளாக மாறி எங்கும் பரவிவிட்டன. கைகளிலிருந்து அத்தனை கருவிகளும் சென்ற பிறகு அங்கிருப்பது இரு தசைத்துண்டுகள்தான். அவற்றால் எதையும் ஆற்ற முடியாது. அவற்றுக்கு மீண்டும் அத்தனை ஆற்றலும் அக்கருவிகளின் வடிவாக திரும்பி வந்தாகவேண்டும்.

அவன் அங்கு கிடந்த ஒரு பொருளை பார்த்தான். அது என்ன என்று புரியவில்லை. தேர் நகர்ந்து சென்றபின்னர்தான் அது மண்ணை ஆழக்குத்தி விதைகளை மண்ணுக்குள் இடுவதற்கான உட்குடைவான நீண்ட கூம்புவடிவ இரும்புக்கழி என்று தெரிந்தது. காடு வளர்ப்பதற்குரியது. இங்கு எவர் விதைகளை இடுகிறார்கள் என்று எண்ணினான். ஆனால் இங்கும் மனிதர்கள் விதைகளை நட்டு வளர்த்துவிட்டுத்தான் செல்வார்கள். அவர்கள் சென்றபின் இம்மரங்கள் இங்கே எழுந்து நின்றிருக்கும். ஒருவேளை இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு எவரும் இந்தப் படித்துறைகளில் வராமலாவார்கள். இந்த மரங்கள் இவர்கள் நின்ற தடங்களுக்கு மேல் முளைத்து வளர்ந்து இவர்களின் சுவடுகளை இல்லாமலாக்கும்.

அவன் மரங்களை நோக்கிக்கொண்டு சென்றான். பிரதீபர் நட்ட இந்த ஓங்குமரங்களுக்கு அடியில் நிகழ்ந்தது இந்த பலிக்கொடை. அந்த மரங்களின் விதைகள் போலும் இவை. இறப்பின் கணத்தில்கூட ஒரு விதையை நடாமல் மனிதனால் அகன்று செல்ல இயலவில்லை. என்ன எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அவன் தன்னைத்தானே வியந்தான். எதை எண்ணவேண்டுமோ அதை தவிர்த்து பிறிதொன்றை எண்ணுவது அவனுடைய இயல்பு. ஒருவேளை மானுட இயல்பே அதுவாக இருக்கலாம். சுழன்று சுழன்று மையப்புள்ளியை அணுகுவதே உள்ளத்தின் வழியாக இருக்கிறது. நேராகச் சென்று தொடுவதற்கு அச்சம். அல்லது தயக்கம்.

அல்ல, அதற்கப்பால் ஒன்று. நேராக சென்று தொடுவதென்பது அதை எதிர்கொள்வதுதான். அறியாததை எதிர்கொள்ள இயலாது. எதிர்கொள்ள முடியாதவற்றை நோக்கி சென்றாக வேண்டியிருக்கிறது. சுழன்று சுழன்று, தன்னந்தனியாக, ஒவ்வொன்றையும் பிறிதொன்றாக ஆக்கிக்கொண்டு, ஒவ்வொரு கணத்தையும் உந்தி பின்னிழுத்துக்கொண்டு, தவிர்க்க முடியாமல் தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டு சென்றுகொண்டே இருக்கிறோம். சாவை மட்டுமல்ல. துயரை மட்டுமல்ல. இன்மையை மட்டுமல்ல. வாழ்வை, இனியவற்றை, மெய்மையைக்கூட அப்படித்தான் அணுகுகிறோம்.

அவன் தொலைவிலேயே திருதராஷ்டிரரின் குடிலை கண்டான். அங்கு எவருமில்லை என்று முதற்கணத்திலேயே தோன்றியது. அங்கு காவலர்கள் நின்றிருந்த முறைதான் அவ்வண்ணம் காட்டியது.  சஞ்சயன் குடிலுக்குள்ளிருந்து வெளிவந்து அணுகும் தேரை நோக்கியபடி நின்றான். தேர் சென்று நின்றதும் யுதிஷ்டிரன் முன்பக்கம் வழியாக பாய்ந்திறங்கி சஞ்சயனை நோக்கி ஓடினார். தன் மேலாடையை அள்ளிச் சுழற்றி தோளிலிட்டபடி சஞ்சயனை அணுகி உரத்த குரலில் “தந்தை எங்கே? தந்தையும் அன்னையும் எங்கே?” என்றார்.

“அவர்கள் நேற்று மாலையே அனைத்தும் ஒருக்கி வைத்திருந்திருக்கிறார்கள், அரசே. இன்று காலை சடங்கு முடிந்து வந்ததுமே உடனே கிளம்பிவிட்டார்கள்” என்றான் சஞ்சயன். “இன்று கிளம்பிவிட்டார்களா? கிளம்பப்போவதாகத்தானே அறிந்தேன்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “அவர்கள் நான் இங்கே வருவதற்கு முன்னரே கிளம்பிவிட்டிருக்கிறார்கள், அரசே. சடங்கு முடிவதற்காக காத்திருந்திருக்கிறார்கள்” என்று சஞ்சயன் சொன்னான். “அவர்கள் இங்கிருந்து எந்தப் பொருளையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. வண்டியில் நேரே சென்று ஏறி அமர்ந்து செல்க என்று ஆணையிட்டிருக்கிறார்கள்.”

யுதிஷ்டிரன் இரு கைகளையும் தளரவிட்டு நெடுமூச்செறிந்தார். தளர்ந்த குரலில் “நெடுந்தொலைவு சென்றிருப்பார்களா?” என்றார். “ஆம், அவர்கள் செல்லும் விசையில் நெடுந்தொலைவு சென்றிருப்பதற்கே வாய்ப்பு” என்றான் சஞ்சயன். “நான் செல்கிறேன். சென்று அவர்களை பார்க்கிறேன். அவர்களிடம் ஒரு சொல்லாவது நான் சொல்லியாக வேண்டும்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சஞ்சயன் உறுதியான குரலில் “அரசே, அதற்கு உங்களுக்கு உரிமையில்லை. விட்டுச் செல்பவர்களை தொடர்ந்து செல்வதென்பது மீறல். மானுட நெறிகளுக்கும் தெய்வ நெறிகளுக்கும் எதிரானது” என்றான்.

“நான் என்ன செய்வேன்! என்ன செய்வேன்!” என்று யுதிஷ்டிரன் கைகளை விரித்து சொன்னார். “அவர்கள் என்னை விட்டுச் செல்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் என்னை விட்டுச் செல்கிறார்கள்!” என்றார். “விட்டுச் செல்வதே அவர்களுக்குரிய ஒரே வழி. முன்னரே அது முடிவெடுக்கப்பட்டுவிட்டது. அவர்கள் எங்கு செல்லவேண்டுமோ அங்குதான் செல்கிறார்கள்” என்றான் சஞ்சயன். “இனி அவர்களை பார்ப்பேனா? சஞ்சயா, இனி ஒருமுறையேனும் அவர்களை பார்ப்பேனா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சஞ்சயன் “மீண்டும் ஒருமுறை அவர்களை பார்ப்பீர்கள்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் திகைப்புடன் நோக்க சஞ்சயன் “ஓராண்டுநிறைவு நீர்க்கடனுக்குப் பின்னரே அவர்கள் உயிர் துறப்பார்கள் என்று இங்கு கணித்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது” என்றான். “எவர் கணித்தார்கள்? எப்போது கணித்தார்கள்?” என்று உரக்க கேட்டார் யுதிஷ்டிரன். சஞ்சயன் மறுமொழி சொல்லவில்லை. “சகதேவனா? அறிவிலி! இதை ஏன் அவரிடம் சொன்னான்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “எங்கு சொல்லவேண்டும் எப்படி சொல்லவேண்டும் என்பதை அவர் அறிவார், நம்மைவிட” என்றான் சஞ்சயன். யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்து “ஆம், அவன் அறிவான். அவனிடம் கேட்கவேண்டும். எனக்கான பொழுதென்ன என்று. நான் இயற்றுவதற்கு என்ன உள்ளதென்று கேட்கவேண்டும்” என்றார்.

சஞ்சயன் “தாங்கள் கேட்கப்போவதுமில்லை, கேட்டாலும் அவர் கூறப்போவதுமில்லை, அரசே” என்றான். “தங்களுக்கு இன்னும் நெடுந்தொலைவு இருக்கிறது.” திகைத்ததுபோல் அவனை சிலகணங்கள் நோக்கிவிட்டு யுதிஷ்டிரன் “ஆம்” என்றார். “நெடுந்தொலைவு சென்றிருப்பார்கள்” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்.  “ஆம் அரசே, நெடுந்தொலைவு சென்றிருப்பார்கள்” என்று சஞ்யனன் சொன்னான். “மீண்டும் அவர்களை பார்க்கும்போது அவர்கள் எவ்வண்ணம் இருப்பார்கள்! நான் எப்படி இருப்பேன்! ஓராண்டு! பன்னிரு மாதங்கள், முந்நூற்று அறுபத்தாறு நாட்கள்!”

“நீண்ட பொழுதுதான், ஆனால் ஒருகணப்பொழுதுக்கும் நிகரானது அது” என்று சஞ்சயன் சொல்லி புன்னகைத்தான் யுதிஷ்டிரன் அவனைப் பார்த்தபின் “நீ யார்? நீ ஏன் இளைய யாதவரைப் போலவே எப்போதும் தோன்றுகிறாய்?” என்றார். சஞ்சயன் “அவருடைய ஒரு கூறு என்னில் இருக்கிறதென்று கொள்ளலாம்” என்றான். எண்ணியிராத கணத்தில் நினைவுகூர்ந்து யுதிஷ்டிரன் “அன்னை! அன்னையும் கிளம்பிவிடக்கூடும்! விதுரரும் அன்னையும் கிளம்புவதற்குள் அவர்களை பார்த்தாக வேண்டும். அதற்காகவே கிளம்பினேன்” என்றபடி யுயுத்ஸுவிடம் “கிளம்பு! கிளம்பு!” என்று தோளில் தட்டி தன் தேரை நோக்கி ஓடினார்.

யுயுத்ஸு சஞ்சயனிடம் “நீங்கள் எப்போது கிளம்புகிறீர்கள்?” என்றான். “இங்கிருந்து அனைவரும் கிளம்புகையில்தான். நான் மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கே வரத்தான் எண்ணுகிறேன். எனது கடன் அங்குதான் உள்ளது. பயிற்றுவித்தல்” என்றான் சஞ்சயன். “எதை பயிற்றுவிக்கச் செல்கிறீர்? தாங்கள் கற்ற அனைத்தையுமா?” என்று யுயுத்ஸு சொல்ல  “இல்லை, குருக்ஷேத்ரத்தில் கற்ற ஒவ்வொரு சொல்லையும் மறக்கவே விழைகிறேன். தொடக்கநிலை மாணவர்களுக்கு எழுத்தறிவித்தல் அன்றி எவருக்கும் எதுவும் கற்றுக்கொடுக்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்” என்றான்.

“தாங்கள் அடைந்தவை, அறிந்தவை…” என்று யுயுத்ஸு சொல்ல “அவற்றுக்கு எப்பொருளுமில்லை. அதை உணரவே எனக்கு இத்தனை பொழுதாகியிருக்கிறது. நான் இனி ஒருபோதும் ஒரு சொல்லையும் திரும்பிப் பார்க்கப்போவதில்லை” என்றான் சஞ்சயன். “நேற்று இவ்வெண்ணம் எழுந்தது. இன்று நீர்க்கடன் முடிந்தபோது முதற்சொல்லை மறக்கவேண்டும் என்று எண்ணினேன். முதற்சொல்லை மறந்தும்விட்டேன். இனி ஒவ்வொரு சொல்லாக” என்றான். “முதற்சொல் எது?” என்று யுயுத்ஸு கேட்க சஞ்சயன் புன்னகைத்தான்.

தேரில் ஏறி அமர்ந்து யுதிஷ்டிரன் “வருக! என்ன செய்கிறாய் அங்கே?” என்றார். மேலும் ஏதோ கேட்க எண்ணிய யுயுத்ஸு கை தூக்கி பின் அதை தவிர்த்து “நன்று! வருகிறேன்” என்றபின் யுதிஷ்டிரனின் தேரை நோக்கி ஓடினான்.

யுதிஷ்டிரன் தனக்குத்தானே என புலம்பிக்கொண்டே இருந்தார். “அன்னை அங்கிருக்க வேண்டும். தெய்வங்களே, அன்னை அங்கிருக்க வேண்டும். அன்னை அங்கிருக்க வேண்டும்.” யுயுத்ஸு அச்சொற்களிலிருந்தே ஒன்றை உணர்ந்தான். அவருக்குள் எங்கோ ஓர் எண்ணம் அன்னையும் அங்கிருக்கமாட்டார்கள் என்று சொல்கிறது. அதை அவனும் அறிவான். அவர்கள் எவரும் ஒருகணம்கூட இங்கு தங்கியிருக்கக் கூடாதென்ற முடிவில் முன்னரே இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கிளம்புவதற்கு இங்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. கிளம்புவதற்குத் தடையாக இருப்பவை இங்குள்ள மானுடர், இங்குள்ள பொருட்கள்.

ஆம், பொருட்கள். அவன் திரும்பி குடில்நிரைகளுக்கு வெளியே எடுத்துப் போடப்பட்ட பல நூறு பொருட்களை பார்த்துக்கொண்டு போனான். இங்கிருக்கும் இத்தனை பொருட்களாலும் கட்டப்பட்டிருக்கிறோம். ஒவ்வொரு பொருளையாக இவற்றை துறப்பதற்குள் வாழ்வு முடிந்துவிடுகிறது. ஒரு பொருளை வாழ்க்கையில் துறப்பதென்பது எவ்வளவு பெரிய நகர்வு! ஒன்றை துறப்பது என்பது முற்றிலும் தன்னை உடைத்து மறுவார்ப்பு செய்வதென்றே தோன்றுகிறது. நீர்ப்பலி அளிக்கையில் ஏதேனும் ஒன்றை துறக்கும்படி சொல்கிறார்கள். அவன் அகம் திடுக்கிட்டான். அவ்வெண்ணத்தை அகற்ற எண்ணினான். ஆனால் அதைச் சார்ந்தே அகச்சொல் பெருகி ஓடியது.

ஒரு பொருளை, ஓர் உறவை. துறந்துவிடுங்கள் என்று கூறப்படுகையில் மானுடர் திகைக்கிறார்கள். எதைத் துறப்பதென்று நெஞ்சால் துழாவுகிறார்கள். ஒவ்வொரு பொருளையும் தொட்டுத் தொட்டு அவை தேவை என்று எண்ணி தவிக்கிறார்கள். பயனற்ற ஒரு பொருளும் தன்னைச் சூழ்ந்து இல்லை என்பதை உணர்கிறார்கள். இனி ஒருபோதும் இல்லை என்று உணர்ந்தால் அத்துறப்பு மேலும் ஆற்றல் கொள்கிறது. இனி ஒருபோதும் இல்லாததைப்போல் பேருருக்கொள்வது, முடிவிலியைச் சென்று தொடுவது பிறிதில்லை. மிக எளிதான ஒன்றை சொல்லும்பொருட்டு எண்ணி எண்ணி கீழிறங்கி கீழிறங்கி செல்கிறார்கள். பிடிக்காத காய்கறிகள். முற்றிலும் பயனற்ற பொருட்கள். என்றோ மறந்துபோனவை. எப்போதுமே தொட்டிராதவை. எண்ணிக்கூட நோக்காது எங்கோ கிடந்தவை…

ஆனால் அவற்றைச் சொன்ன அக்கணமே அவை பெருகி திசைசூழ நின்றிருக்கின்றன. கொடுந்தெய்வமென பதினாறு கைகளும் அருள் விழிகளும் கொண்டு வழிமறிக்கின்றன. கணம் திரும்பி கொடும் சிரிப்புடன் வான் நிறைக்கின்றன. பின்னர் அவற்றின் நிழலில் வாழ்கிறார்கள். எண்ணி எண்ணி ஏங்கி விழிநீர் உகுக்கிறார்கள். நாளில் நூறு முறை சென்று தொட்டு மீள்கிறார்கள். விழிப்பென்பது அதன் நினைவே என வாழ்வு கடத்துகிறார்கள். விடுவது எளிதல்ல. விடுவது எனில் அனைத்தையும் விடவேண்டும். ஒன்றை விடுவதைப்போல் அறிவின்மை வேறில்லை. ஒன்றை மட்டும் விட்டவரென எவரேனும் உண்டா?

விட்டவர்கள் உதிர்ந்தவர்கள். சுவரிலிருந்து பல்லி உதிர்வதுபோல.  தான் பற்றிய சுவர் தன்னைப் பற்றியிருப்பதாக எண்ணியிருக்கும் எளிய சிற்றுயிர்கள். உதிர்ந்தவர்கள் ஆழ்ந்திறங்கி அகல்கிறார்கள். ஒருபோதும் மீள இயல்வதில்லை. ஏனெனில் அது அடியிலா ஆழம். அல்ல, மேலெழுந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். அவன் நீள்மூச்செறிந்து அசைந்தமர்ந்தான். வண்டி நின்றுகொண்டே இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. யுதிஷ்டிரன் வண்டியின் கழியை இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றியிருந்தார். வண்டி வானில் பறப்பது போலவும் அவர் அதில் தொங்கிக்கிடப்பது போலவும்.

எத்தனை பொருட்கள்! சாவுக்கடன் முடிக்க வந்த இடம், ஆனால் எத்தனை மகிழ்வுப்பொருட்கள்! சாய்வுத்திண்டுகள், மென்மரத் தலையணைகள், அமர்ந்துண்ணும் வண்ணப்பாய்கள், நறுமணப் புகையூட்டும் துளைச்சட்டிகள்… ஒப்பனைப்பொருட்கள்! சுண்ணச்சிமிழ்கள், அணிப்பேழைகள், துணிப்பெட்டிகள். அப்பொருட்கள் அனைத்தும் தனக்குத் தேவை என்று அவன் உணர்ந்தான். ஒன்றைக் கூட தன்னால் துறக்க இயலாது. இதோ தனித்துக் கிடக்கும் இந்தச் சிறு மண்கலத்தை இனி ஒருபோதும் நோக்கலாகாது, எண்ணலாகாது என்று என்னால் முடிவெடுக்க இயலுமா? அவன் புன்னகைத்துக்கொண்டான்.

பொருள் என இவற்றுக்கு எப்படி பெயர் வந்தது? பொருண்மை கொண்டவை என்பதனால். உட்பொருள் என்பது பொருண்மையின்மை. இவை பொருதுகின்றன. சித்தத்துடன், இருத்தலுடன். பொருட்களென இப்புவியை நிறைப்பது யார்? மானுடன் சமைத்த பொருட்களின் பெருவெளி. அதைச் சூழ்ந்து தெய்வங்கள் சமைத்த பொருட்கள். பொருட்களை மானுடனுக்கு காவல் நிறுத்தியிருக்கின்றன தெய்வங்கள். சிறையிட்டிருக்கின்றன அவனை. இல்லை. வெற்றுவெளியிலிருந்து பொருட்களால் அவனை காக்கின்றன. தன்னால் பொருள்கொள்ளத்தக்க பொருட்கள் இல்லா வெளியில் எவரேனும் வாழ இயலுமா என்ன?

குந்தியின் குடிலை நெருங்குவதற்குள்ளாகவே தெரிந்துவிட்டது, அங்கே எவருமில்லை என்று. வாயிலில் குந்தியின் சேடி பத்மை நின்றிருந்தாள். யுதிஷ்டிரன் தேருக்குள்ளேயே அமர்ந்து தன் தலையை முழங்காலில் வைத்து விசும்பினார். யுயுத்ஸு அவரைப் பார்த்துவிட்டு இறங்கி பத்மை அருகே சென்று “பேரரசி?” என்றான். “பேரரசி கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருக்கிறார். என்னிடமும் கூறவில்லை. நான் பேரரசிக்குரிய உணவுடன் வந்தபோது இங்கு எவருமில்லை. எவரிடம் சென்று கேட்பதென்று தெரியவில்லை. காவலரிடம் கேட்டேன். சற்று முன்னர்தான் படகில் விதுரரும் பேரரசியும் ஏறிக்கொண்டதாக சொன்னார்கள். படகு நெடுந்தொலைவு சென்றிருக்கும். எவரிடம் சென்று சொல்வது என்று அறியாமல் இங்கு திகைத்து நின்றிருக்கிறேன்” என்றாள்.

கை வீசி அவளை விலக்கிவிட்டு யுயுத்ஸு திரும்பி வந்து தேர் அருகே நின்றான். “என்ன? அன்னை எங்கிருக்கிறார்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “முன்னரே கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். அங்கு நாம் நீர்க்கடன் முடித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே படகில் ஏறிவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்றான் யுயுத்ஸு. “நானும் அதை கணிக்கவில்லை. நிகழ்வை முடிப்பதிலேயே என் எண்ணம் இருந்தது.” யுதிஷ்டிரன் “எவரிடமும் சொல்லாமல், எப்பொருளையும் எடுக்காமல்… அல்லவா?” என்றார். உடைந்த குரலில் “ஒவ்வொருவராலும் அது இயல்கிறது. என்னால் இயலவில்லை. எப்போதுமே இயலுமென்று தோன்றவும் இல்லை” என்றார்.

யுயுத்ஸு பேசாமல் நின்றான். யுதிஷ்டிரன் எண்ணியிராத கணத்தில் கடும் சினத்துடன் “ஆம் என்று உரைக்கிறாய் அல்லவா? என்னால் துறக்கவே முடியாதென்று நினைக்கிறாய் அல்லவா?” என்றார். அவன் வெறுமனே நோக்க “உன்னுள் என்னை நோக்கி இளிவரல் உரைக்கிறாய் அல்லவா? சொல்!” என்றார். யுயுத்ஸு அவர் முகத்தை பார்த்தபடி பேசாமல் நின்றான். “நான் இங்கு அனைத்திலும் பற்றுகொண்டவன் என்கிறாய். இவை அனைத்துக்குமாக வாழ்பவன் என்கிறாய். இல்லையா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். யுயுத்ஸு உறுதியான குரலில், அவர் விழிகளை நோக்கி “ஆம்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் திகைத்து கைநடுங்க வாய்திறந்திருக்க அவனை ஒருகணம் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் விம்மி அழுதபடி தன் தலையை முழங்காலில் வைத்துக்கொண்டார். யுயுத்ஸு தேர்ப்பாகனிடம் திரும்பிச்செல்வோம் என்று கை காட்டினான். தேர் சகட ஓசையுடன் பலகைகளின்மேல் சென்றது.  செல்லும் வழியெங்கும் பயணத்துக்கான அனைத்தும் ஒருங்கியிருந்தன. அரசியர் பலர் முற்றங்களில் நின்றிருந்தனர். கங்கையில் மீன்கூட்டங்கள் என படகுகள் செறிந்திருந்தன.

அவர்கள் மீண்டும் அவையை அடைந்தபோது அவர்களைக் காத்து சகதேவன் குடில் வாயிலில் நின்றிருந்தான். யுயுத்ஸு தேரிலிருந்து இறங்கி சகதேவனின் அருகணைந்ததும் அவன் “அன்னையும் பேரரசரும் சென்றுவிட்டார்கள் என்று அறிந்தேன்” என்றான். “ஆம்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். சகதேவன் “காசிநாட்டு அரசியர் கிளம்பவிருக்கிறார்கள் என செய்தி வந்தது” என்றான். “அவர்களை அரசர் வழியனுப்பி வைக்கவேண்டும் அல்லவா?” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “வேண்டியதில்லை என்று அவர்கள் கூறிவிட்டார்கள். இங்கிருந்து ஒரு சொல்லும் எஞ்சாமல் கிளம்பவேண்டும் என்பது அவர்களுடைய எண்ணம். ஆகவே எந்த முறைமையும் தேவையில்லை, எவரும் உடன் வரலாகாது என்று காசிநாட்டரசி ஆணையிட்டிருக்கிறார். நானே படகுகளுக்கு ஆணையிட்டுவிட்டு இங்கு வந்தேன். இன்னும் சற்று பொழுதில் அவர்கள் கிளம்பிவிடுவார்கள்” என்றான் சகதேவன்.

பெருமூச்சுடன் யுயுத்ஸு “நன்று” என்றபின் தேரிலிருந்து தளர்ந்த தோள்களுடன் இறங்கிய யுதிஷ்டிரனை பார்த்தான். யுதிஷ்டிரன் மெல்ல நடந்து அவனருகே வந்து “மஞ்சத்தை போடு. என்னால் அமர்திருக்கவே இயலாது என்று தோன்றுகிறது” என்றார். சகதேவன் “தௌம்யர் என்னிடம் அஸ்தினபுரிக்குள் நாம் நகர்நுழைவதற்கான நாள் நோக்கும் பொருட்டு ஆணையிட்டார்” என்றான். “நோக்கிவிட்டாயா?” என்றார். “ஆம், நாம் நாளை காலை இங்கிருந்து கிளம்புகிறோம். அஸ்தினபுரிக்குள் சென்று சேரும் பொழுதை இரண்டுநாட்களாக ஆக்கிக்கொள்ளலாம். நாளை மறுநாள் அந்தியில் நற்பொழுது. நாம் நகர் நுழையலாம்” என்றான். “ஆவன செய்” என்பதுபோல் யுதிஷ்டிரன் கைகாட்டினார்.

யுயுத்ஸு சகதேவனிடம் “இங்கிருந்து அனைவருமே கிளம்புவதுபோல அல்லவா?” என்றான். “ஆம், இங்கிருந்து இளவரசியர் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் நாடுகளுக்கு கிளம்பிச் செல்கிறார்கள். எவருக்கும் எந்த முறைமையும் தேவையில்லை. நீத்தாரில்லம் நீங்குவது என்பது சொல்லின்றியே நிகழவேண்டும் என்று நெறி உள்ளது என்றார் தௌம்யர். நாமும் சொல்லின்றியே நீங்க வேண்டும். நாம் சென்ற பிறகு இங்கு எஞ்சியிருக்கும் வெறுமையை திரும்பிப் பார்க்கலாகாது. திரும்பிப் பார்த்தவர்கள் மீண்டும் வர நேரும் என்கிறார்கள்” என்றான் சகதேவன்.

கோணலாக புன்னகைத்து “ஆனால் ஒவ்வொரு கணமும் இங்கு திரும்பி வந்துகொண்டேதான் இருப்போம்” என்றான். யுயுத்ஸு ஒரு சிறு திடுக்கிடலை அடைந்தான். ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 60

பகுதி ஒன்பது : சிறகெழுகை 2

யுயுத்ஸு யுதிஷ்டிரனின் சிற்றவைக்குச் சென்றபோது தொலைவிலேயே சிரிப்பொலியை கேட்டான். அறியாமல் கால்தயங்கி நின்றான். திரும்பி தன் குடிலுக்கே சென்றுவிடலாமா என்ற எண்ணம் எழ, அதை தவிர்த்து நிலத்திலிருந்து பிடுங்குவதுபோல் காலைத் தூக்கி வைத்து, முன் சென்றான். யுதிஷ்டிரனின் அவையில் அவருக்கு சுற்றிலும் அர்ஜுனனும் பீமனும் நகுலனும் சகதேவனும் இருப்பதை முதற்கணத்தில் அவன் கண்டான். தௌம்யர் பீடத்தில் அமர்ந்திருக்க சற்று அப்பால் இளைய யாதவர் மறைந்ததுபோல் அமர்ந்திருந்தார். அங்கிருந்து பார்த்த போது அவர்கள் இருவரின் உடல்களும் பாதி பாதியாக இணைந்து ஓருடல்போல் தெரிந்தனர்.

விதுரரும் அங்கிருக்கக்கூடும் என்று எண்ணி அவன் சூழ்ந்திருந்த முகங்களைத் தொட்டு விழிசுழற்றி அவர் இல்லையென்பதை கண்டுகொண்டான். தௌம்யரின் மாணவர்களும் ஆணையேற்கும் ஏவலர்களும் காவலர்தலைவர் இருவரும் அங்கிருந்தனர். யுயுத்ஸு யுதிஷ்டிரனை அணுகி தலைவணங்கி முகமன் உரைத்தான். சிரித்துக்கொண்டிருந்த முகம் அவ்வாறே மலர்ந்திருக்க அவர் அவனை நோக்கி “என்ன செய்திகள்?” என்றார். ஒரு வேடிக்கை வினா என்று அது தோற்றமளித்தது. “ஒவ்வொன்றும் முறையாக நிறைவு பெற்றுள்ளன, அரசே” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

“ஆம், முறையாக நிகழ்ந்துள்ளன” என்று யுதிஷ்டிரன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார். பின்னர் இளைய யாதவரை நோக்கி திரும்பி “அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை அடைந்ததுபோல் உணர்கிறேன், யாதவனே. முறையாக செய்யப்பட்ட ஒன்று முழுமையடைகிறது. அம்முழுமையால் அது நம்மை அதிலிருந்து விடுவிக்கிறது என்று நெறிநூல்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இன்று அதை தெளிவாக உணர்கிறேன்” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகை புரிந்தார். “முழுமையடைந்தது என்பதையே அது அளிக்கும் விடுதலையிலிருந்து உணரலாம் போலும்” என யுதிஷ்டிரன் மேலும் சொன்னார்.

பின்னர் சற்றே முகம் மாறி நீள்மூச்செறிந்து “மெய்யுரைப்பதென்றால் இந்நீர்க்கடனை இங்கே இவ்வண்ணம் செய்து முடிக்க இயலுமா என்பதே எனக்கு ஐயமாக இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் இது ஒருபோதும் நிகழப்போவதில்லை என்றே எண்ணினேன். என் இயற்பிழைகள், ஈட்டிய பிழைகள், தெய்வங்கள் முனிந்த சொற்கள் அனைத்தும் என் மேல் அழுத்த இதை செய்து முடிப்பதிலிருந்து நான் அகற்றப்படுகிறேன் என்று தோன்றியது. ஒரு கணக்கில் அது நன்று. இவையனைத்தும் இவ்வண்ணம் குறையின்றி நிகழ்ந்தமையால்தான் இவற்றிலிருந்து இத்தருணம் விடுதலை பெற்றிருக்கிறேன்” என்றார்.

இளைய யாதவர் யுயுத்ஸுவை நோக்கி “நம் படைகளிலோ ஏவலர் அணிகளிலோ உளக்குறையென்று ஏதேனும் கூறப்பட்டதா?” என்றார். “இல்லை, அரசே. நான் ஒற்று உசாவியவரை அவ்வண்ணம் ஒரு சொல்லும் உரைக்கப்படவில்லை” என்றான். “பெரும்பாலானவர்கள் காலையில் பதற்றம் கொண்டிருந்தனர். நீர்க்கடனின்போது கொந்தளித்தனர். இப்போது அமைதியடைந்துள்ளனர்.” “அவர்கள் மெல்ல மீண்டும் உயிர்த்துடிப்படைவார்கள். பேசிக் குவிப்பார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் சொல்லிக்கொள்வதற்கு விந்தையான பல நிகழ்வுகள் இங்கே நடந்திருக்கின்றன” என்று பீமன் சொன்னான். “அவற்றை ஏற்கெனவே தாங்கள் அறிந்திருந்தார்கள் என்றும், பிறர் அறியாத ஒன்று தன்னிடம் இருக்கிறதென்றும் நடித்துக்கொண்டு, பேசிப் பேசி கடந்து செல்ல அவர்களுக்கு இன்னும் நெடும்பொழுதாகும்.”

நகுலன் “ஆம், அரசர்கள் என்போர் மக்களின் பொருட்டு மேடையில் நடிக்கும் கூத்தர்கள்போல என்றொரு சொல் உண்டு. நாம் நடிகர்கள். இளிவரலும் துயரும் நடிப்பவர்கள். ஒவ்வொன்றுக்கும் உச்சத்தை மண்ணில் நிகழ்த்திக்காட்டுபவர்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே, ஷத்ரியர்கள் ரஜோகுணம் நிறைந்தவர்கள். ரஜோகுணம் என்பது எழுவிசை. எழுவதனைத்தும் அதன் உச்சத்தை சென்றடைந்தே தீரும். இப்புவியில் பிற மூன்று குலத்தார்க்கும் இல்லாத பேருவகையும் கடுந்துயரும் ஷத்ரியர்களுக்கு உண்டு. அதற்குரிய வாய்ப்புகளும் இடர்களும் அவர்களுக்கு அமையும். உச்சங்கள் அமைவதனாலேயே அவர்கள் உதறிச்சென்று மேலெழவும், விண்தொட்டு அமையவும் வாய்ப்புண்டு” என்றார்.

அவ்வெண்ணத்தின் வழியாகச் சென்று யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்தார். “நூல்களை உசாவுகையில் ஒன்று தெரிகிறது, இம்மண்ணில் அமைதியான வாழ்க்கை ஷத்ரியர்களுக்கு விதிக்கப்படவில்லை. அந்தணர் அறியும் வாழ்வின் அமைதியை ஒருபோதும் ஷத்ரியர்கள் எண்ணி நோக்க இயலாது. ஆனால் இங்கிருந்து விடுபட்டு எழுபவர்கள், இங்கு அமையா பேருண்மை ஒன்றை சென்று தொடுபவர்கள், அங்கிருந்து அதை கொண்டு வந்து இங்கு நிலை நாட்டுபவர்கள் பெரும்பாலும் ஷத்ரியர்களே. அந்தணர் அவற்றை விரித்துரைக்கலாம். அவற்றில் இங்குள்ள மானுடருக்கு பயன் தருவனவற்றை மட்டும் சொல்லிப் பரப்பலாம். நிலைகொண்டு அவற்றை இங்கு நிலைநாட்டலாம். சென்று தொடும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு இல்லை. ஏனெனில் எதன்பொருட்டேனும் கொல்லவும் சாகவும் உலகனைத்தையும் வெல்லவும் முற்றிழக்கவும் துணிபவர்களே அனைத்தையும் அடைகிறார்கள்.”

யுயுத்ஸு “இன்றைய செய்திகளை நான் கூறிவிடுகிறேன், அரசே” என்றான். “ஆம், கூறுக!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “நாளை காலையிலேயே முக்தவனத்தை ஒழிந்து இங்கிருந்து நாம் கிளம்பவேண்டும். சடங்கு முடிந்த பின்னர் ஓரிரவுக்கு மேல் நீர்க்கடன் அளிக்கும் படித்துறையில் தங்கலாகாது என்பது நெறி” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “ஆம், கூறினார்கள்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “நாம் கிளம்பவேண்டியதுதான். நம் உள்ளம் இவ்விடத்தைவிட்டு ஏற்கெனவே எழுந்துவிட்டிருக்கிறது.” யுயுத்ஸு “நாம் அஸ்தினபுரிக்கு எப்போது செல்கிறோம் என்பதை வகுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அதற்குரிய நற்பொழுதும் முறைமைகளும் முடிவு செய்யப்படவேண்டும்” என்று சொன்னான்.

“நாம் அஸ்தினபுரிக்கா செல்கிறோம்?” என்று பீமன் கேட்டான். “ஆம், அஸ்தினபுரிக்குத்தான் செல்லவேண்டும்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “பிறிதொரு நகரத்திற்குள் முதல் காலடியை வைக்கலாகாது. நாம் வென்றிருக்கிறோம். நமது நகர்நுழைவு அதற்குரிய முறையிலேயே நிகழவேண்டும். அது பாரதவர்ஷமெங்கும் தெரியவேண்டும். எனில் மட்டுமே நமது வெற்றியை ஆழ நிலைநாட்ட முடியும்.” சகதேவன் “ஆம், அதுவே முறை” என்றான். “நகர்நுழைவு என்பது வெற்றி அறிவிப்பு மட்டும் அல்ல, நாம் கொள்ளும் முதல்மங்கலமும் கூட.”

யுதிஷ்டிரன் “தௌம்யர் இங்கிருக்கிறார். இளையோனும் பொழுது கணிக்க அறிந்தவன். அவர்கள் கூறட்டும், நாம் எப்போது கிளம்புவது, எத்தருணத்தில் அங்கு சென்று சேர்வது என்று” என்றார். “இங்கிருந்து நாம் மட்டுமே கிளம்புகிறோம்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “பேரரசரும் பேரரசியும் இன்று அந்தியிலேயே இங்கிருந்து கிளம்பி ரிஷபவனம் நோக்கி செல்கிறார்கள். அங்கு அவர்களுக்கான குடில்களை அமைக்கும்படி ஆணை சென்றுள்ளது” என்றான். “ரிஷபவனத்திற்கா? அது இங்கிருந்து நெடுந்தொலைவில் அல்லவா உள்ளது?” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “நமது ஆட்சிக்குட்பட்ட நிலமும் அல்ல. அரக்கர்களும் அசுரர்களும் ஆளும் காடு.”

“ஆம், அஸ்தினபுரியின் கோல்எல்லையிலிருந்து அகன்றுவிடவேண்டும் என்பதே அவரது எண்ணமாக இருக்கிறது. ஆணையிடுகையிலேயே அதைத்தான் சொன்னார்” என்றான் யுயுத்ஸு. யுதிஷ்டிரன் சிலகணங்கள் அவனை வெறும் விழிகளால் நோக்கிவிட்டு திரும்பி இளைய யாதவரை பார்த்தார். இளைய யாதவர் “அவ்வண்ணம் அவர் விழைவதில் பொருள் உள்ளது, அரசே” என்றார். யுதிஷ்டிரன் நீள்மூச்சுவிட்டு “ஆகுக!” என்றார். பின்னர் பீமனை நோக்கிவிட்டு “அங்கும் நமது ஒற்றர்களும் மறைமுக காவலர்களும் நிற்க இயலும்” என்றார்.

“வேண்டியதில்லை” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். “அவர் இன்று எந்தக் குலத்திற்கும் தலைவரல்ல. எந்நாட்டுக்கும் பேரரசரும் அல்ல. முடிதுறந்து குடியும் துறந்து இங்கிருந்து செல்கிறார். எனவே அரக்கர்களுக்கோ அசுரர்களுக்கோ அவரிடம் பகையேதும் இருக்க வாய்ப்பில்லை.” யுதிஷ்டிரன் “அக்காட்டில் அவர்கள் என்ன செய்யக்கூடும்? அரண்மனையில் மைந்தருடன் மகிழ்ந்திருப்பதே பேரரசரின் உள்ளத்திற்கு உகந்ததென்று நான் அறிவேன். இங்கு இன்னமும் பெண்டிர் இருக்கிறார்கள். நம் குலம் இன்னும் முளைத்தெழும். அவர் தோள்களையும் கைகளையும் நிரப்பும் குழவிகள் அரண்மனையில் நிறையும். இங்கு நம்முடன் இருப்பதொன்றே அவர் செய்யக்கூடுவது” என்று யுதிஷ்டிரன் கூறினார்.

“அவருடைய விழைவு வேறு” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவரிடம் சென்று நான் மன்றாடினால் என்ன? உகந்தது இதுவென்று வலியுறுத்திக் கூறினால் இங்கு அவர் தங்கக்கூடும். ஒருவேளை அவர் எதிர்பார்ப்பதே இவ்வண்ணம் நான் சென்று அடிபணிந்து மன்றாடவேண்டும் என்பதாகக்கூட இருக்கலாம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். இளைய யாதவர் “இல்லை, இனி அவர் தோள்களில் எந்த மைந்தனும் அமர முடியாது. இதுவரை குழந்தைகளை அவர் பார்த்த கண்ணல்ல இன்று அவரிடம் இருப்பது” என்றார். “ஏன்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அரசே, அவர் இனிமேல் குழந்தைகளை விரும்பமாட்டார். இன்று அவர் பெருந்தந்தை அல்ல” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “ஏன்?” என்று யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் கேட்டார்.

தௌம்யர் “யாதவ அரசர் கூறுவது உண்மை. இன்று அவர் தொடும் குழவிகள் அவரிடமிருந்து உளம் நிறைந்த நற்சொல்லை பெறமாட்டார்கள். அவரால் எச்சமின்றி வாழ்த்தவும் இயலாது. மகவிலியின் வாழ்த்து மைந்தருக்கு உகக்காதென்பார்கள். மைந்தரை இழந்த தந்தையின் கைத்தொடுகையும் நாவெழும் சொல்லும் அவ்வண்ணமே” என்றார். யுதிஷ்டிரன் முகம் சுளிக்க தௌம்யர் “கேட்கையில் இது இரக்கமற்ற சொல்லென்றே தோன்றும். சில உண்மைகள் இரக்கமற்றவை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சிலகணங்கள் அங்கே அமைதி நிலவியது.

“அவர் அரசியுடன் தனித்து தங்கி அங்கு என்ன செய்யப்போகிறார்? தவம் செய்வது அவர் இயல்பல்ல” என்றான் சகதேவன். “சிலர் விழைந்து தவம் இயற்றுகிறார்கள். சிலர் தவம் நோக்கி செலுத்தப்படுகிறார்கள். கணமேனும் தவம் அமையாத வாழ்க்கையே மண்ணில் இல்லை என்பார்கள்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “நோயும் முதுமையும் தனிமையும் தவமாகக்கூடும்” என்றபின் “தனிமை தவமாக மாறும், கைவிடப்பட்டு அமையும் தனிமையே ஆயினும்” என்றார்.

மீண்டும் அங்கு சிலகணங்கள் அமைதி நிலவியது. யுயுத்ஸு அதை கலைத்து “அரசே, தாங்கள் வந்து பேரரசரை இன்று வழியனுப்ப வேண்டும். அவர்கள் கிளம்புகையில் அங்கு தாங்கள் இருப்பது நன்றென்று எண்ணுகிறேன்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “ஆம், அது என் கடமை. நாங்கள் ஐவரும் வருகிறோம்” என்றார். யுயுத்ஸு “காசிநாட்டரசி பானுமதியும் இளையவர்கள் இருவரும் இங்கிருந்து நேராகவே காசிநாட்டுக்கு செல்லவிருக்கிறார்கள். காசிநாட்டரசி செல்வதற்கு காசியிலிருந்து இன்றிரவே இங்கு படகு வரும் என்று செய்தி வந்துள்ளது” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “ஆம், அதுவே முறை” என்றார். “காசிநாட்டரசியையும் தாங்கள் வந்து முகமன் உரைத்து வழியனுப்புவதே முறையாகும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “ஆம், அதை செய்யவேண்டும் நான்” என்று யுதிஷ்டிரன் கூறினார். “பிற இளவரசியரும் இங்கிருந்தே தங்கள் பிறந்த நாடுகளுக்கு செல்கிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக படகுகள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. அப்பணியைத்தான் இன்றிரவெல்லாம் நான் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. நாளை முதற்கதிர் எழுகையில் இந்த ஈமக்கடன் நிலையில் நாம் மட்டுமே இருப்போம். இங்கிருந்து பிற அனைவரும் சென்ற பிறகே நாம் கிளம்பவிருக்கிறோம்.” யுதிஷ்டிரன் நீள்மூச்செறிந்தார். ஆனால் அவர் முகத்தில் இனிய களைப்பொன்றே தெரிந்தது.

யுயுத்ஸு “விதுரர் இன்னும் சற்று நேரத்தில் இங்கிருந்து கிளம்பவிருக்கிறார்” என்றான். அவர் “தன் மூத்தவரை வழியனுப்பிவிட்டுச் செல்வார் என்று எண்ணினேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவர் முன்னரே அவரிடமிருந்து விடைபெற்றுவிட்டார்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “அவரையும் நான் வந்து வழியனுப்ப விழைகிறேன். அரச முறைமையில் அதற்குத் தடையில்லை எனில்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். யுயுத்ஸு “தடையில்லை என எண்ணுகிறேன்” என்றான். சகதேவன் “இல்லை, அரசர் என்றல்ல, எவருமே துயர்நிலையிலிருந்து செல்பவர்களுக்கு விடையளிக்கலாகாது” என்றான். “ஆம், ஆனால்…” என யுதிஷ்டிரன் சொல்ல சகதேவன் “அவர்கள் உதறிச்செல்வது துயரை” என்றான்.

சகதேவன் “நான் விதுரரிடம் பேசினேன். அவர் தங்களிடம் சொல்கொள்ளவோ தங்களை சந்தித்து விடைகொள்ளவோ விழையவில்லை” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “ஏன்?” என்று திகைப்புடன் கேட்டார். “அரசே, இவர்கள் அனைவருமே மீளாது விடைகொள்கிறார்கள். மீளாவிடை கொண்டு சென்றாலே துறவு சிறக்கும் என்று நூல்கள் சொல்கின்றன. விடைகொள்கையில் சொல்லும் ஒற்றைச்சொல் ஒரு விதையென உள்ளத்தில் விழுந்து செல்லும் திசையெங்கும் வளர்ந்து சூழ்ந்து சிறைப்படுத்தும் என்றும் அது விட்டுச்செல்லும் அனைத்திலும் தன்னைப் பிணைத்து விடுபடுதலை இல்லாமலாக்கும் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. கூறாமல் துறவு கொள் என்கின்றன நூல்கள். இவையனைத்தும் துறவுகள்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் விழிகள் தத்தளிக்க “இச்சொற்கள் அளிக்கும் ஈர்ப்புக்கு இணையே இல்லை. உண்மையில் நான் விழைவது அவ்வண்ணம் ஒரு கூறாத் துறவு மட்டுமே” என்றார். யுயுத்ஸு மேலும் தயங்குவதுபோல் தெரிய பீமன் அதை உணர்ந்து “சொல்க!” என்றான் “அரசியும் விதுரருடனே செல்வதாக தெரிகிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “யார்?” என்றபடி யுதிஷ்டிரன் எழப்போனார். “மூதரசி குந்திதேவி” என்றான் யுயுத்ஸு. “யார் சொன்னது?” என்று உரக்க கேட்டார் யுதிஷ்டிரன். “அவரே என்னை அழைத்து ஆணையிட்டார். விதுரருடன் அவரும் செல்வதற்குரிய ஒருக்கங்களை செய்யச் சொன்னார்.”

“எங்களிடம் கூறும்படி சொன்னாரா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இல்லை” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “அவரும் கூறாமல் துறவு கொள்ள விழைகிறார் போலும்” என்றான் சகதேவன். யுதிஷ்டிரன் “அன்னையா? இன்று அன்னை இருக்கும் உடல்நிலையில்…” என்றபின் “எனில் நாங்கள் நகர்நுழைவதை அவர் காண வேண்டாமா? அங்கே குருவின் அரியணையில் அமர்ந்து முடிசூடுவதை பார்க்க வேண்டாமா? என்ன சொல்கிறார்?” என்றார். “அவர்கள் அதற்கு விழையவில்லை என்பது தெளிவு” என்றான் யுயுத்ஸு.

“அறிவின்மை! முற்றான பொருளின்மை!” என்று உரக்க கூவினார் யுதிஷ்டிரன். “அன்னை தன் வாழ்நாளெல்லாம் போராடியது அதற்காகத்தான். அஸ்தினபுரியின் முடி சூடி நான் அமர்வதை காணவேண்டுமென்று அவர் எத்தனை இரவுகளில் விழிநீர் வழிய சொல்லியிருக்கிறார்! மும்முடி சூடி நான் பாரதவர்ஷத்தை ஆளவேண்டும் என்பதற்காகவே எழுபதாண்டுகளாக அவர் உயிர் வாழ்ந்தார். அதன் பொருட்டே வஞ்சம் கொண்டார். இன்பங்களைத் துறந்தார். மானுடருக்கு மண்ணில் அளிக்கப்பட்டுள்ள ஒவ்வொன்றையும் இழந்தார். தான் எந்நிலையிலும் விழையாதனவற்றைக்கூட இயற்றினார். தன் முதல் மைந்தனை துறக்கவும் துணிந்தார். இன்று அவை அனைத்தையும் உதறி அவர் செல்வதென்பது…”

“அவருக்கு ஏதோ ஆகிவிட்டது. அவர் உளம் நல்நிலையில் இல்லை. அவரிடம் நான் சென்று பேசுகிறேன். மருத்துவர்கள் அவரிடம் பேசட்டும். சிலநாட்கள் அவர் ஓய்வெடுத்து உடல் தேறட்டும். அதன் பின் முடிவெடுக்கலாம். இன்று அந்த நைந்த உடலிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவுகளுக்கு அவர் பொறுப்பல்ல” என்றார் யுதிஷ்டிரன். இளைய யாதவர் மெல்லிய குரலில் “அவர் எடுத்து தெளிந்த முடிவு அது. அம்முடிவிலேயே அது தெரிகிறது” என்றார். ”என்ன சொல்கிறாய், இளைய யாதவனே? அன்னை இதுவரை வாழ்ந்ததற்கு என்ன பொருள்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “மெய்மையை வழிதவறிச்சென்று அடைபவர்களும் உண்டு” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

சொல்லிழந்து அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்த யுதிஷ்டிரன் பின்னர் “அவ்வாறல்ல. அதை நான் ஒப்ப இயலாது. நான் அவர் அவ்வாறு விடைபெற்றுச் செல்ல ஒருபோதும் ஒப்பமாட்டேன். ஒரு சொல்லேனும் அவரிடம் சொல்லியே அனுப்புவேன். அச்சொல் அவரை திரும்பக் கொண்டுவரும் என்றால் அதுவே என் இலக்கு. எனது சொல் பெறாது அவர் இங்கிருந்து கிளம்ப முடியாது… நான் ஒப்ப மாட்டேன்” என்றார். பீமன் “மூத்தவரே, இத்தருணத்தில் அன்னைக்கு நாம் செய்யக்கூடுவது அவரை விட்டுவிடுவது என்றே தோன்றுகிறது” என்றான்.

“நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று தெரிகிறதா? அன்னை நம் பொருட்டே உயிர் வாழ்ந்தவர். நமக்காக அருந்தவம் இயற்றியவர்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அதை நமக்காக அன்னை செய்தார் என்று நாம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். நாமறியாத ஏணி ஒன்றில் அவர் ஏறிக்கொண்டிருக்கிறார். இப்போது நம்மைக் கடந்து மேலே சென்றுவிட்டார். அவரை நம்மை நோக்கி இழுப்பது நமக்கு பெருமையல்ல” என்று பீமன் சொன்னான். யுதிஷ்டிரன் சகதேவனை பார்த்தார். சகதேவன் “அவர் கூறுவதே மெய். மூத்தவரே, அன்னையை அவ்வண்ணம் விட்டுவிடுவதே நாம் செய்யக்கூடுவது” என்றான். “இல்லையேல் பிறகு அதை எண்ணி நாம் வருந்தவேண்டியிருக்கும்.”

“இத்தருணத்தில் அன்னை பயணம் செய்யக்கூடாது. செல்லும் வழியில் அவர் உயிர் துறந்தால்கூட வியப்பில்லை. பார்த்தாயல்லவா? குடிலிலிருந்து நீர்க்கடன் நிலைவரை வருவதற்கே அன்னையால் இயலவில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவ்வாறு உயிர் துறப்பார் என்றால் அதுவும் அவரின் விடுதலை என்று கொள்ளவேண்டியதுதான்” என்று பீமன் சொன்னான். அர்ஜுனனைப் பார்த்து “என்ன சொல்கிறாய், இளையோனே?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அர்ஜுனன் யுயுத்ஸுவிடம் “அவர் பேசும்போது எங்கேனும் ஒரு சொல்லேனும் என்னைப்பற்றிய குறிப்பு இருந்ததா?” என்றான். யுயுத்ஸு “இல்லை” என்றான். அர்ஜுனன் “எனில் அவர் கிளம்புவது நன்று” என்றான்.

அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று புரியாமல் யுதிஷ்டிரன் அவனையும் இளைய யாதவரையும் மாறி மாறி பார்த்தார். “இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று எண்ணுவதில் பொருளில்லை. நாம் அன்னையை அவ்வாறு விடமுடியாது. அன்னை நம்மை விட்டுச்சென்றால் அதன் பழி அனைத்தும் நம்மேல் வந்து விழும். இன்று நமது குடியினர் எவரும் நம்மேல் கனிவுடன் இல்லை என்பதை மறக்கவேண்டியதில்லை. இப்பேரழிவு அனைத்திற்கும் பொறுப்பை என் மேல் ஏற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்று நாம் அனைவரும் அப்பழியை மணிமுடியென அணிந்துகொண்டிருக்கிறோம். அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைந்து முடிசூட்டி அமர்கையில் அன்னை நம்மிடம் இல்லையெனில் அவரும் நம்மை கைவிட்டுவிட்டார் என்றே தோன்றும்” என்றார்.

உடைந்த குரலில் “அன்னை இல்லை எனில் எவருக்காக நான் அம்முடியை சூடுகிறேன்? தந்தை விட்டுச் செல்கிறார். அன்னை விட்டுச் செல்கிறார். மூத்தவர்கள் பெரியவர்கள் எவரும் உடனில்லை. எவருக்காக இதை செய்யவேண்டும்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “வரும் தலைமுறைகளுக்காக” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “வருந்தலைமுறையா? அடுத்த தலைமுறையினன் இங்கு நம்மை விட்டுச் சென்றதை நீ பார்த்தாயல்லவா? குருகுலத்தில் எஞ்சியிருப்பது ஓர் எளிய கரு” என்று யுதிஷ்டிரன் கூறினார். “அக்கரு நிலைகொள்கிறதா என்பதை நோக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஒற்றர்களை அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

அதைச் சொன்னதுமே தன் நாவால் அதை சொல்லி பிழை இயற்றிவிட்டோம் என்று எண்ணி தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார். யுயுத்ஸு “நம் நலனுக்காக எடுக்கும் முடிவல்ல இது. நாம் இன்று அவருக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. தங்கள் விடுதலையை நாடுபவர்களுக்கு பிறர் அனைவரும் அதற்கான தடை என்றே தோன்றுவார்கள்” என்றான். “அன்னையை நான் அவ்வாறு விடப்போவதில்லை. அன்னையிடம் சென்று மன்றாடவிருக்கிறேன். அவர் கால்களில் தலையை வைத்து கோருகிறேன், அன்னையே என்னுடன் இருங்கள் என்று அழுகிறேன். என் முடிசூட்டு நிகழ்வுக்காவது அவர் இருந்தாகவேண்டும் என்று கோருகிறேன்” என யுதிஷ்டிரன் கூவினார்.

மேலும் உளச்சீற்றம் கொண்டு “அவர் இல்லாமல் இங்கே நாம் முடிசூடக்கூடாது. அது என்னை பெரும்பழியில் கொண்டு சேர்க்கும். இவையனைத்தும் அன்னைக்காக. அவர் அதை உணரட்டும்” என்றார். யுயுத்ஸு “இங்கே சொல்லப்பட்ட பின்னரே நானும் உணர்கிறேன். அவர் உங்களிடம் விடைபெறாதபோது நீங்கள் அவரைக் காணச்செல்வது அத்துமீறல்” என்றான். “ஆம், அத்துமீறல்தான். அன்னை மடிமீது தொற்றித் தவழ்ந்து ஏறும் மகவுபோல அத்துமீறுகிறேன்” என்றபடி தன் மேலாடையை எடுத்து தோளிலிட்டு “கிளம்புக!” என்று தேர் நோக்கி நடந்தார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 59

பகுதி ஒன்பது : சிறகெழுகை 1

யுயுத்ஸு சுகோத்ரன் செல்வதை விழிநிலைக்க நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் சென்று மறைவதை கண்டபின் விழிவிலக்கி கங்கைச்சூழலை நோக்கினான். அங்கிருந்த அனைவருமே சுகோத்ரனைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். விட்டுச்செல்பவனுக்கு அமையும் அந்த நடை எவருக்கேனும் இயலுமா என்று யுயுத்ஸு எண்ணிக்கொண்டான். எடையின்மை. தளையின்மை. இறந்தகாலம் இன்மை. ஒருவகையில் எதிர்காலம் இன்மையும்கூட.

இறந்தகாலத்தை உதறிவிடமுடிகிறது. உலகியலாளன் எதிர்காலத்தை ஒருகணமும் அகற்ற முடிவதில்லை. நிகழ்காலத்தின்மேல் அது பேரெடையுடன் ஏறி அமர்ந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு கணத்தையும் முடிவு செய்கிறது. நாளை என எண்ணாது செய்த ஒரு செயலேனும் தன் வாழ்வில் உண்டா என அவன் எண்ணிக்கொண்டான். திட்டங்கள் கணிப்புகள் சூழ்தல்கள். எதிர்காலமே அனைத்து இன்பங்களின் மேலும் கவியும் நிழல். ஏனென்றால் இன்பங்கள் அனைத்தும் நிகழ்காலத்திலேயே.

எதிர்காலத்தில் இருப்பது அறியமுடியாமை. அங்கிருக்கும் இன்பங்கள் அனைத்தும் வெறும் கற்பனை. அதன்பொருட்டு நிகழ்காலத்தை இழக்கிறார்கள். அறியா இன்பங்களுக்காக அனைத்துத் துன்பங்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒருகணத்தில் உள்ளம் மலைத்தது. எத்தனை பெரிய மாயையில் சிக்குண்டு உழல்கிறார்கள் மானுடர். அறிவின்மையில் திளைக்கிறார்கள். அறிவின்மையே துயரம். ஊழ் அல்ல. தெய்வங்கள் அல்ல. உடனுறைவோரும் அல்ல. அறியாமையே.

ஸ்ரீமுகர் வந்து “சடங்குகள் இன்னும் சில நாழிகையில் முடியும். நீராடி வருபவர்களுக்குரிய நோன்புணவு ஒருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. முதல் கடனாளர் நீர் விட்டு எழுந்ததும் ஓர் அறிவிப்பை அளிக்கும்படி சொன்னார்கள்” என்றார். “என்ன உணவு?” என்று யுயுத்ஸு கேட்டான். “கம்பரிசிச் சோறும் காட்டுக்கீரை கடைசலும் மட்டுமே” என்றார் ஸ்ரீமுகர். “இங்கிருந்து நீங்கும்வரை அதுவே உணவு. இங்கே நீர்க்கடன் முடிந்து ஓர் இரவுக்குமேல் தங்கலாகாதென்பது நெறி.”

“ஆம்” என்று யுயுத்ஸு பரபரப்படைந்தான். “எனில் இன்றேகூட பலர் கிளம்பக்கூடும். அமைச்சர்களுக்கு இனி இங்கே பணிகளேதுமில்லை. அவர்களில் இருவர் இங்கே நின்றால் போதும். எஞ்சியோரில் சந்திரசேனரும் ஹிரண்யரும் சென்று படகுகளை ஒருக்கட்டும்… படகுகள் எங்கே நின்றிருக்கின்றன?” ஸ்ரீமுகர் “இங்கே இடமில்லை என்பதனால் கங்கையின் மறுகரையில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன” என்றார்.

“அது நன்று, அங்கிருந்து ஒவ்வொன்றாக அழைப்பை ஏற்று இக்கரைக்கு வந்து உரியவர்களை ஏற்றிச்செல்லவேண்டும். படகோட்டிகள் ஒருங்கியிருக்கட்டும். அவர்கள் முன்னரே உணவுண்டு காத்திருக்கவேண்டும். பெண்டிர் சிலர் நீர்க்கடன் முடிந்ததுமே கிளம்ப விரும்பலாம்” என்றான் யுயுத்ஸு. “முரசொலி எழுப்ப ஆணையிடுக! நான் கையசைவு காட்டுவேன். உடனே முரசொலி எழவேண்டும்… நோக்குக, மங்கல முரசு அல்ல! சிறுமுரசு.” ஸ்ரீமுகர் தலைவணங்கினார்.

அவன் யுதிஷ்டிரனை நோக்கி சென்றான். யுதிஷ்டிரன் விழிகளிலிருந்து நீர் வடிய தலைமயிர் முகத்தில் சரிந்திருக்க குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். முதுசூதர் “சடங்குகளை தொடங்கலாம் அல்லவா?” என்றார். யுதிஷ்டிரன் திடுக்கிட்டு விழித்து “ஆம்” என்றார். முதுசூதர் “இந்த நீர்க்கொடை சடங்கு நன்கு நிறைவுறுக! தடைநீக்கி நின்றருளும் கரிமுகன் அருள் எழுக!” என வணங்கி மஞ்சள் விழுதை உருட்டி வாழையிலைமேல் நிறுவி அதன்மேல் அருகம்புல்லை வைத்து மூத்தவனை பதிட்டை செய்தார். ஒரு துளி வெல்லமும் வெண்மலரும் படைத்து வணங்கினார்.

யுயுத்ஸு அனைத்துப் பூசனைப்பொருட்களும் அங்கே ஒருங்கியிருக்கின்றனவா என்று நோக்கினான். ஒன்றும் குறையவில்லை. ஆனால் ஒன்று குறையும். ஏதோ ஒன்று. அதை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. குறைவது தெரியும்போது இதை எப்படி மறந்தேன் என நெஞ்சு வியக்கும். அதை நிகழ்த்துபவை தெய்வங்கள். தோணிகளை கவிழ்ப்பவை. அணைகளை உடைப்பவை. பெரும்புயல்களை, எரிப்பெருக்கை நிகழ்த்துபவை. பொருட்களைக்கொண்டு மானுடரை வெல்பவை. படைக்கலங்களில் அவை வாழ்கின்றன. கூர்கொண்ட அனைத்திலும் திகழ்கின்றன.

யுயுத்ஸு அறியாது புன்னகைத்தான். அவன் அடைந்த அனைத்து துறவு விழைவுகளும் எங்கோ மறைந்துவிட்டிருந்தன. அவ்வெண்ணங்களை மீட்டெடுக்க முயன்றான். நினைவிலெழவில்லை. சுகோத்ரனின் நடையை எண்ணிக்கொண்டான். ஆனால் அதை நினைவில் தீட்டிக்கொள்ள முடியவில்லை. என் துறவெண்ணம் என்பது என் உலகியல் நோக்கை செறிவூட்டும்பொருட்டே. நான் இங்கே பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறேன். இவையனைத்திலும். மீட்பிலாமல். இதோ இந்த ஐவரும்கூட மீளக்கூடும். நான் மீள இயலாது.

சடங்குகள் சீராக முறையாக நடந்துகொண்டிருந்தன. சடங்குகள் செய்துவைப்பவர்களுக்கு ஒரு சீர்நடை இருக்கிறது. ஒவ்வொன்றையும் ஒரே விசையில் ஒரே போக்கில் இயற்றுகிறார்கள். செய்துசெய்து பழகியதனாலாக இருக்கலாம். அல்லது இச்செயல்களுக்கு எதிர்விளைவுகள், உடனடிப் பயன்கள் இல்லை என்பதனாலாக இருக்கலாம். சடங்குகள் மட்டுமே இப்படி செய்யப்படுகின்றன. எவருக்கும் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. செய்விப்பவரின் விரைவின்மைக்கு செய்பவரும் தன்னை அளித்துவிடுகிறார்.

சூதர்கள் மெல்லிய குரலில் ஆணைகளை இட யுதிஷ்டிரன் அவற்றை செய்தார். அவர் செய்தபின் பிற நால்வரும் செய்தனர். அவர்கள் ஒன்றுபோல் செய்வதாகத் தோன்றியது. ஆனால் கூர்ந்து நோக்கினால் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவகையில் அதை செய்தனர். யுதிஷ்டிரனிடம் முதியவரின் நடுக்கம் இருந்தது. பீமனிடம் அவன் கைக்குப் பொருந்தாத செயலின் தடுமாற்றம் இருந்தது. அவன் பெரிய விரல்களால் மெல்லிய மலர்களை எடுக்கமுடியவில்லை. கிண்ணங்களை தேவையற்ற வலிமையுடன் பற்றினான். அர்ஜுனனின் கையசைவுகள் நடனம் போலிருந்தன. புரவிபேணுபவனின் கைகள் என நகுலனின் செயல்கள் காட்டின. அடுமனையாளன் எனத் தெரிந்தான் சகதேவன்.

“மூதாதையரை நினைவுகொள்க!” என்றார் முதுசூதர். யுதிஷ்டிரன் கைகூப்பி கண்களை மூடினார். சூதர் வேகவைத்த சோற்றுருளைகளை கரிய எள்ளுடன் சேர்த்து பிசைந்தார். மெல்லிய குரலில் “வெண்ணிறமான அன்னம் என எழுக அன்னையே, திருமகளே! அன்னையுடன் இணைந்தருள்க, மைந்தனாகிய சனியே! ஒளியும் இருளும் என நீளுலகங்களை கடந்துசெல்க! எங்கள் மூதாதையரின் உலகை சென்றடைக! அவர்களின் பசியும் விடாயும் அணைக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார்.

குருகுலத்தின் அரசர்நிரையை அருகே நின்றிருந்த சூதர் உரக்கச் சொன்னார். “முதல்முடிவிலியாகிய விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். விஷ்ணுவிலிருந்து பிரம்மன் தோன்றினான். பிரம்மனிலிருந்து அத்ரி. அத்ரியிலிருந்து சந்திரன். சந்திரனிலிருந்து புதன், புதனிலிருந்து சந்திரகுலத்தோன்றல் புரூரவஸ் பிறந்தான்.” அவருடைய குரல் உணச்சியற்று ஒலித்தது. ஒரு முழவோசை போல. அந்தச் சொற்களை அவ்விருளே சொல்வது போல. “ஆயுஷ், நகுஷன், யயாதி, புரு, ஜனமேஜயன், பிராசீனவான், பிரவீரன், நமஸ்யு, வீதபயன், சுண்டு, பஹுவிதன், ஸம்யாதி, ரஹோவாதி, ரௌத்ராஸ்வன், மதிநாரன், சந்துரோதன், துஷ்யந்தன், பரதன், சுஹோத்ரன், சுஹோதா, கலன், கர்த்தன், சுகேது, பிருஹத்‌ஷத்ரன், ஹஸ்தி என்னும் மங்காப் புகழ்கொண்ட அரசர்களின் பெயர்கள் என்றும் வாழ்வதாக!”

“மாமன்னன் ஹஸ்தியின் மைந்தனான அஜமீடனின் வழிவந்த ருக்‌ஷன், சம்வரணன், குரு ஆகியோரின் புகழ் ஒருநாளும் குன்றாதிருப்பதாக! குருவம்சத்தின் பெருமை அழியாமல் திகழ்வதாக!” என இன்னொரு சூதர் தொடர்ந்தார். “குலமூதாதை குருவின் பெயர் நிலைகொள்க! ஜஹ்னு, சுரதன், விடூரதன், சார்வபௌமன், ஜயத்சேனன், ரவ்யயன், பாவுகன், சக்ரோத்ததன், தேவாதிதி, ருக்‌ஷன், பீமன் என மாமன்னர்களின் வரிசை வாழ்க! பிரதீபரும் சந்தனுவும் விசித்திரவீரியரும் நிறைவுறுக! பெருந்தந்தையர் பேரன்னையராகிய தங்கள் துணைவர்களுடன் விண்பொலிக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!”

யுதிஷ்டிரனின் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. “மண்நீத்த மைந்தர்கள் விண்வளர் மூதாதையருடன் நிலைகொள்ளவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்க! இத்தொல்குடியின் மைந்தர் பெயர்கள் அனைத்தும் இங்கே எழவேண்டும்” என்று முதுசூதர் சொன்னார். “நீத்தாரின் பெயர்நிரையில் இப்போது சற்றுமுன் குடித்தெய்வத்தை நீத்துச் சென்ற இளவரசரின் பெயரும் மீனும் இணையட்டும்.” யுதிஷ்டிரன் திகைப்புடன் நோக்க “அதுவும் நீத்தலே. அவருக்கும் இங்கே அன்னமும் நீரும் அளித்து நிறைவுச்சடங்குகள் செய்வோம். அதன்பின் அவர் உங்களுக்கும் நீங்கள் அவருக்கும் எக்கடனும் இயற்றவேண்டியதில்லை” என்றார் முதுசூதர்.

“ஆம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். அவருடைய உதடுகள் நடுங்கின. அவர் மீண்டும் நினைவழிந்து விழக்கூடும் என்று முதலில் தோன்றியது. ஆனால் அச்சடங்கை செய்யச் செய்ய அவர் மீண்டபடியே வந்தார். சகதேவன் உறைந்த முகத்துடன் எரியும் அகல்சுடரை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். நகுலன் நிலம் நோக்கியிருந்தான். பீமன் தன் கையிலிருந்த அன்னத்தை சீற்றத்துடன் நோக்குபவன் போலிருந்தான்.

சூதர் “பேரரசரிடம் இட்டுச்செல்க எங்களை!” என்றார். யுயுத்ஸு தலைவணங்கி நடக்க ஏழு சூதர்களும் அவனுடன் நடந்தார்கள். அவர்கள் வருவதை திருதராஷ்டிரர் எவ்வண்ணமோ உணர்ந்திருந்தார். அவருடைய தலை நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் அருகணைந்தபோது அவர் தொல்பெரும் பறவை ஒன்று சிறகுவிரிப்பதுபோல கைகளை இருபக்கமும் நீட்டினார். யுயுத்ஸு அருகணைந்து “தந்தையே, சடங்குகளுக்குரிய சூதர்கள்” என்றான். அவர் “ஆம்” என்றபடி எழுந்துகொண்டார்.

சூதர்களில் ஒருவர் கையில் சிறுசெப்புச்சிமிழில் களச்சாம்பலை வைத்திருந்தார். இன்னொருவர் தட்டில் பரப்பிய இலையில் பலியன்னத்தை. முதற்சூதர் “வருக!” என்று சொல்லி துழாவிக்கொண்டிருந்த திருதராஷ்டிரரின் கையில் அச்சிமிழை வைத்தார். அது என்ன என்று அவர் அறிந்துகொள்ளவில்லை. இன்னொரு கையை பற்றி சஞ்சயன் அவரை அழைத்துச்செல்ல தடுமாறும் கால்களுடன் அவர் நடந்தார். தலையைச் சுழற்றியபடி வாயை மென்றபடி வேறெங்கோ நோக்கியவர்போல சென்று கங்கையின் படிக்கட்டை கால் தொட்டதும் நின்றார்.

“என்ன? என்ன?” என்றார். “வருக, அரசே!” என்றார் சூதர். “ஏன்? ஏன்?” என்றார் திருதராஷ்டிரர். “வருக, அரசே!” என்றான் சஞ்சயன். “இல்லை…” என அவர் தயங்கி காலை பின்னெட்டு எடுத்தார். “வருக!” என்றான் சஞ்சயன். அஞ்சும் யானையின் அசைவு என யுயுத்ஸு எண்ணினான். “இல்லை இல்லை” என்று சொல்லி அவர் மேலும் பின்னடைந்தார். “அரசே, இது நீர்க்கடன். நீங்கள் உங்கள் மைந்தர்களுக்கு இயற்றியாகவேண்டியது” என்றான் சஞ்சயன். “இல்லை இல்லை” என்றபடி திருதராஷ்டிரர் மேலும் பின்னடைந்தார்.

கரையில் நின்றிருந்த சங்குலன் இறங்கி அருகே வந்து அவர் தோளை தன் மாபெரும் கைகளால் பற்றி “இறங்குக!” என்றான். “என்ன?” என்றார் திருதராஷ்டிரர். “நீரிலிறங்குக!” என அவன் உறுமல்போன்ற மென்குரலில் சொன்னான். கூடவே அவரை பற்றித்தூக்கி கொண்டுசென்றான். அவர் உடலில் தசைகள் இளகி நெகிழ்ந்து அசைந்தன. அவருக்குள் இருந்து யானையின் உறுமலென ஓர் ஓசை எழுந்தபடியே இருந்தது. அவன் அவரை கங்கைநீருக்குள் கொண்டுசென்றான். குளிர்நீர் பட்டதும் அவர் விலங்குபோல அலறி அவன் பிடியிலிருந்து தப்ப முயன்றார்.

அவன் அவரை நீரில் நிறுத்தினான். சூதர்களிடம் “ம்” என்றான். முதிய சூதர் சற்று அப்பால் நின்றபடி “மூதாதையர்களை எண்ணிக்கொள்க! தந்தையரை எண்ணிக்கொள்க! மைந்தரையும் பெயர் மைந்தர்களையும் எண்ணிக்கொள்க! அவர்களின் எஞ்சிய அன்னத்தை இதோ இந்நீரில் கரைக்கிறோம். அவர்கள் விண்சென்று அமைக! அவர்களின் அன்னம் ஆழியை சென்றடைக! உப்புக்கள் உப்பை, அனல் அனலை, காற்று காற்றை, வெறுமை வெறுமையைச் சென்றடைக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக! “என்றார்.

திருதராஷ்டிரர் திமிறிக்கொண்டே இருந்தார். அச்சொற்களை அவர் கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. சங்குலன் அவரை ஓங்கி உலுக்கி “ம்ம்” என்றான். அவர் திடுக்கிட்டு நின்றார். சங்குலன் சூதர்களிடம் மீண்டும் அவற்றை சொல்லச்சொன்னான். அவர்கள் அச்சொற்களை நடுங்கும் குரலில் சொன்னார்கள். “நீரில் நீர் கலக்கட்டும். அனலில் அனல் கரையட்டும். காற்றில் காற்று சென்றமையட்டும். வானம் வானமென்றே எஞ்சட்டும். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” அவருடைய குரல் முதுமையும் நடுக்குமாக குழறியது. அவர் விம்மி விழிநீர் வழிய அழுதார்.

“எரிமிச்சத்தை நீரில் ஒழுக்குக, அரசே!” என்றார் சூதர். திருதராஷ்டிரர் “மைந்தா மைந்தா மைந்தா” என விம்மினார். “அரசே…” என்றார் சூதர். சங்குலன் அவரைப் பிடித்து அழுத்த அவர் அச்சிமிழை மார்போடணைத்துக்கொண்டு “மைந்தா மைந்தா மைந்தா” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். “அமிழ்க! அமிழ்க!” என்று சூதர் சொல்ல சங்குலன் அவரை அழுத்தினான். அவர் அவனுடைய விசையால் உடல் தசைகள் நெளிந்து இறுக நின்று பின் மெல்ல மூழ்கினார். “உதிர்த்துவிடுங்கள்… நீரில் விட்டுவிடுங்கள்” என்றார் சூதர். “ம்ம் ம்ம்ம்” என முனகியபடி திருதராஷ்டிரர் அதை நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டார். சூதர் மீண்டும் சொன்னார். திருதராஷ்டிரர் “ம்ம் ம்ம்” என்றார்.

சூதர் கையால் அவர் கையிலிருந்த சிமிழை தட்டிவிட அது நீருள் விழுந்தது. திருதராஷ்டிரர் பதறி அதை பற்றப்போக அது அமிழ்ந்தது. அவர் “ஆ ஆ” என கூவியபடி நீரை துழாவினார். சங்குலன் அவரைப் பிடித்து நீரில் மூழ்கடித்தான். அவர் எழுந்து வாய் திறந்து மூச்செறிய முகத்தில் நீர் வழிந்தது. மீண்டும் அவன் அவரை முக்கி எடுத்தான். மூன்றாம் முறை முக்கி எடுத்தபோது அவர் விலங்கோசையுடன் கூவிக்கொண்டிருந்தார். அவரை மீண்டும் கரைக்கு கொண்டுவந்தனர். உடல் தளர்ந்து அவர் படிகளில் விழுந்தார். அவர் கையில் அன்னத்தை அளித்தனர். சங்குலன் அவர் கைகளைப் பற்றி அன்னத்தை தலையில் வைத்துக்கொள்ளச் செய்தான்.

அவர் அனைத்தையும் மறந்து கனவிலென திகழ்ந்தார். உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. சங்குலன் அவரை நீருக்குள் கொண்டுசென்று நிறுத்தினான். சூதர்கள் “அன்னம் அன்னத்தை நிறைவுறச்செய்க! மூச்சு மூச்சை நிறைவுறச் செய்க! அங்கிருக்கும் உலகை இந்த அன்னம் சென்றடைக! அங்கிருப்போர் விடாயை இந்நீர் தணிவிக்குமாறாகுக! அனைவர் பசியையும் போக்குக இந்தத் தூய அன்னம்! தொன்மையான நீரே எங்களை என்றுமழியாத உலகங்களுடன் பிணைத்து நிறுத்து. எளியவர்களாகிய எங்களை மாறாதவற்றுக்கு அருகே நிலைகொள்ளச் செய். உனக்கு வணக்கம்” என்று தொன்மையான சொற்களை சொன்னார்கள். அவர்களின் உதடுகள் ஒன்றென அசைந்து ஒரே குரலெனக் கேட்டன.

“உன்னில் என் மூதாதையரிட்ட அத்தனை அன்னப்பலிகளுக்கும் வணக்கம். என் மைந்தர்களும் கொடிவழியினரும் இடப்போகும் அனைத்து அன்னப்பலிகளுக்கும் மங்கலம். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” சூதர் திருதராஷ்டிரரிடம் “விரும்பிய ஒன்றை கைவிடுக, அரசே!” என்றார். “ம்?” என்றார் திருதராஷ்டிரர். “விரும்பிய ஒன்றை நீத்தார் பொருட்டு கைவிடுக!” என்றார் சூதர். “விட்டேன் என்று கூறி மூழ்குக!” திருதராஷ்டிரர் கையை அசைத்தார். “விட்டேன் என்னும் சொல்” என்றார் சூதர். சங்குலன் அது தேவையில்லை என்று கைகாட்ட அவர் சரி என தலையசைத்தார். திருதராஷ்டிரர் கையை அசைத்துக்கொண்டே இருந்தார். பின்னர் திடுமென அஞ்சியவர்போல நடுங்கி கரைநோக்கி ஓட முயன்றார்.

அதை எதிர்நோக்கியிருந்தவன்போல அவரை சங்குலன் பிடித்து நீரில் மூழ்கி எழச்செய்தான். அன்னம் நீரில் விழுந்ததும் அங்கே மீன்கள் கொப்பளித்தன. அவர் மூழ்கி மூழ்கி எழுந்ததும் தாடி திரிகளாக நீர்ச்சரடுகளுடன் தெரிந்தது. அவரை அவன் குழவிபோல தூக்கி கரைக்கு கொண்டுவந்தான். படிகளில் அமரச்செய்தான். சஞ்சயன் கொண்டுவந்த மரவுரியை வாங்கி அவன் அவர் தலையை துவட்டத் தொடங்கினான். அவர் குழவி என அவன் கைகளுக்கு தன்னை அளித்தார். கைகளைக் கோத்து மடியில் வைத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார்.

யுயுத்ஸு உடல் தளர்ந்து பெருமூச்சுவிட்டான். அப்பாலிருந்து பாண்டவர்கள் ஐவரும் நிரையாக எரிசிமிழ்களுடன் கங்கையில் இறங்கினர். அவர்கள் அச்சடங்குகளைச் செய்வதை அவன் நோக்கி நின்றான். “நீருக்கு அளிக்கப்படுவது நீடுதொலைவு செல்கிறது. அழிவிலா ஆழியைச் சென்றடைகிறது. அனலுக்கு அளிக்கப்படுவது மேல்நோக்கி எழுகிறது. முடிவிலா விண்ணுக்குச் செல்கிறது. அன்னம் நீரில் அமைக! அன்னமென மீண்டு எழுக! ஆவி விண்ணுக்கு எழுக! அங்கே அழிவற்றோருடன் அமைக! என்றுமிருப்பவை என்றும் திகழ்க! இங்கெழுபவை இங்கு மீண்டும் எழுக! சுழல்பவை சுழல்க! மையம் அங்கனமே அமைக! ஆம், அவ்வண்ணமே ஆகுக!”

யுதிஷ்டிரன் நீரில் மூழ்கி எழுந்தார். கைகூப்பியபடி நின்றபோது அவர் அழுவதை காணமுடிந்தது. சூதர் அவர் தோளில் தொட்டு கரைநோக்கி செல்லும்படி சொன்னார். படித்துறைக்குச் சென்றபின் அவர் அன்னத்துடன் மீண்டும் நீரிலிறங்கினார். அன்னமும் நீரில் கரைக்கப்பட்டபின் ஐவரும் தொழுதபடி கங்கையிலிருந்து நீங்கினர். கரைப்படிகளில் நின்று கங்கையை மலரும் அரிசியும் இட்டு வணங்கினர். பின்னர் திரும்பி நோக்காமல் வேள்விநிலம் நோக்கி சென்றனர்.

முழவுகளும் கொம்புகளும் ஓசையிடத் தொடங்கின. சூதர்கள் கைகளைக் காட்ட நீர்ப்பலி இடும்பொருட்டு காத்து நின்றவர்கள் அனைவரும் நிரையாக கங்கை நோக்கி இறங்கினர். நீர்க்கரையெங்கும் உடல்கள் செறிந்தன. அவர்களின் மறுபக்கம் என மீன்கூட்டங்கள் நீர்ப்பரப்பில் நிறைந்திருந்தன. மீன்களும் மானுடரும் நீர்விளிம்புக்கோட்டின் இருபக்கமும் நின்று ஒருவர் கொடுக்க ஒருவர் பெற்றுக்கொண்டனர்.

அவன் அந்நீர்க்கடனை நோக்கி நின்றிருந்தான். நீரிலிருந்து எழுந்த விதுரர் யுயுத்ஸுவை நோக்கி வந்தார். “அனைத்தும் நிறைவுற்றன. இனி ஆகவேண்டியவற்றை முடிப்போம். நான் சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை. இங்கே நின்றிருத்தலும் எனக்கு ஆகாது. குடில் மீள்கிறேன்” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம்” என்றான். விதுரர் கொஞ்சம் பதற்றம்கொள்வது போலிருந்தது. அவர் எதையோ சொல்ல விழைவதுபோல. அவர் அதை சொல்லாமல் திரும்ப முயன்று இறுதிக் கணத்தில் திரும்பிக்கொண்டு “நீ மாளிகைமேல் இருந்து விழுந்தவளுக்கு நீர்க்கடன்களைச் செய்வது உண்டல்லவா?” என்றார்.

அவன் திடுக்கிட்டான். அங்கே அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. உடலுக்குள் உள்ளத்தின் அடியாழத்திலிருப்பது. மறந்துவிட்டிருந்தது. ஆனால் ஒரு சொல்லில் சென்று தொடும்படி மிக அண்மையிலும் இருந்திருக்கிறது. “என்ன?” என்றான். “அவள் மல்லநாட்டு இளவரசி அல்லவா?” என்றார் விதுரர். “ஆம், ஆம்” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவளுக்கு நீர்க்கடன் செய்வதில்லையா?” என்றார். அவன் “இல்லை” என்றான். அவர் “ஏன்?” என்றார். “நான் அவளை மணம்புரியவே இல்லை. ஒரு சிறு சடங்குதான் நிகழ்ந்தது. முதல்நாளிலேயே அவள் என்னை சூதனென்று அறிந்தாள். மாளிகை மேலிருந்து பாய்ந்து காலொடிந்து கிடந்தாள். மல்லநாட்டுக்கே மீண்டு ஈராண்டில் உயிர்விட்டாள்…”

விதுரர் “ஆம், அவளை நானும் பார்த்ததில்லை. உன் மறுமணத்தின்போதுகூட எவரும் அவளை நினைவுகூரவில்லை” என்றார். “நான் அவளை மீண்டும் ஒருமுறைகூட சந்திக்கவில்லை. அவள் என்னை முற்றாக மறுத்து உயிர்விட்டாள். என் பலிநீரை எப்படி பெற்றுக்கொள்வாள்?” என்றான். அவர் மேலும் பேசுவதற்குள் “நான் சூதன்… அவள் மாய்ந்தது அதனால்தான். என் அன்னம்கொள்ள அவள் வரமாட்டாள்” என்றான்.

“என் அன்னை என்னிடமிருந்து இன்றுவரை அன்னம்கொண்டதில்லை” என்று விதுரர் சொன்னார். “ஆனால் அன்று முதல் ஆண்டுதோறும் நான் அவருக்கு நீர்ப்பலியும் அன்னமும் அளித்துவருகிறேன். என் மைந்தரும் அளிப்பார்கள். ஏழு தலைமுறை ஆகலாம். அல்லது எழுநூறு தலைமுறை ஆகலாம். அளித்தபடியே இருப்பது நம் கடமை.” யுயுத்ஸு “நான்…” என்றான். “இம்மண்ணில் இன்றிருப்போர் சிறுதுளி. நீத்தோர் முடிவிலா ஆழி” என்றார் விதுரர். யுயுத்ஸு தலைவணங்கினான்.

அவர் திரும்பிச்செல்ல அவன் அவரை நோக்கி நின்றான். பின்னர் பெருமூச்சுடன் நீர்ப்பரப்பை அடைந்தான். உடல்களின் நெரிசலே ஒரு பெரிய திரை என தோன்ற தனிமைகொண்டான். சடங்குகளைச் செய்விக்கும் சூதர் அவனிடம் “அருகே வருக, இளவரசே!” என்றார். அவன் ஆடை களைந்ததும் “எவருக்காக?” என்று கேட்டார். அவனுக்கு அவள் முகம் நினைவுக்கு வரவில்லை. சூதனுக்கு மனைவியாக விழையாமல் இறந்தவள். தன்னை ஷத்ரியப்பெண் என்று மட்டுமே அறிந்தவள். எங்கிருக்கிறாள்? அவன் அவள் பெயரை நினைவுறுத்திக்கொள்ள விழைந்தான். அதுவும் நினைவிலெழவில்லை.

“பெயர் இல்லை” என்றான். “நாள், கோள்?” என்றார் சூதர். “நினைவில் இல்லை” என்றான். “எவர்?” என்றார் சூதர். “அதுவும் நினைவில் இல்லை. எதுவுமே நினைவில் எழவில்லை.” அவர் புன்னகைத்து “அவ்வண்ணம் ஒருவர் இருந்தாரென்பதே போதும்” என்றார். “அவருடன் என்ன உறவு உங்களுக்கு?” அவன் நா தவித்தது. என் மனைவி. ஆனால் அவள் அதை ஏற்கவில்லை. நானும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவ்வண்ணமென்றால் என்ன உறவு? ஆனால் அவள் கழுத்தில் நான் ஒரு கருகமணியை அணிவித்தேன். அது போதுமா? “என் மனைவி” என்றான்.

சூதர் வியப்பை வெளிப்படுத்தவில்லை. நுண்சொற்களை சொல்லத் தொடங்கினார். “பிழைகளைப் பொறுத்தருள்க, நீத்தோரே! இங்குளோர் அனைவரும் ஊழின் துளிகள். ஊழுக்கு அப்பாலெழுந்தவர்களே, இங்குள்ள அனைவரையும் பொறுத்தருள்க! கனிக! அருள்க! இங்குள்ளோரை வாழ்த்துக! உடனமைக! இந்த அன்னத்தை கொள்க! நீரை கொள்க! இங்கெழுக! இங்கமைக! இந்த அலைகளைப்போல. இந்தக் காற்றின் நெளிவென. இங்குள ஒளியென. ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!”

அவன் விழிகள் நீர்கொண்டன. தொண்டை அடைப்பது போலிருந்தது. அவன் இடைவரை நீரில் நின்று அச்சொற்களைச் சொன்னபடி அவர் ஆணையிட்ட சடங்குகளை செய்யலானான். சூதர் “விரும்பிய ஒன்றை விடுக!” என்றார். “என்ன?” என்றான். “விரும்பிய ஒன்றை விடுக!” என்றார் சூதர். ‘பொருளையா?” என்றான். “பொருளையோ, பழக்கத்தையோ. பொருளனைத்தும் பழக்கங்களே” என்றார் சூதர். அவன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். அது உளநடுக்கு. ஆனால் வெளிக்குளிரென உள்ளே நுழைந்தது. “எதை?” என்றான். “எதையாயினும்… நாம் விரும்பா பொருள் இங்கு ஏதுமில்லை” என்றார் சூதர்.

யுயுத்ஸு தன் நினைவிலிருந்த பொருட்கள் அனைத்தையும் தொட்டுத் தொட்டு சென்றான். அத்தனை பொருட்களும் பொருளிழந்திருந்தன. அவன் தொட்டதும் அனைத்தும் பொருள்கொண்டன. அவன் “எந்தப் பொருள்?” என்றான். “உணவு, பயன்பொருள், கைப்பொருள், நினைவுப்பொருள் எதுவாயினும். தந்தையர் தந்ததோ ஈட்டியதோ ஆகலாம்.” அவன் “ஆம்” என்றான். “எண்ணிக்கொண்டுவிட்டீர்களா?” என்றார். “ஆம்” என்றான். இவளை கைவிடுகிறேன். இந்த மல்லநாட்டு இளவரசியை. இனி ஒருபோதும் அவள் என் நினைவில் எழாதொழிக! “எண்ணியதை கைவிடுக!” என்றார். “ஆம், விட்டேன்” என்றான். “மூழ்குக!” என்றார் சூதர். அவன் மூழ்கி எழுந்தான்.

நீரிலிருந்து மேலெழுந்தபோது அவன் உள்ளம் தெளிந்திருந்தது. முகத்தை கைகளால் துடைத்தபடி படிகளில் ஏறினான். திருதராஷ்டிரர் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தார். சங்குலனின் கைகளைப் பற்றியபடி அவர் எழுந்தார். அவன் அவர் அருகே சென்றான். அவர் “உம் உம் உம்” என முனகிக்கொண்டிருந்தார். சஞ்சயன் அவர் அருகே சென்று நின்றான். சங்குலன் “செல்வோம்” என்றான். முக்தவனத்திலிருந்த அனைவரும் நீர்ப்பலி அளிப்பதற்காக வந்துகொண்டிருந்தனர். மழைநீரில் சிற்றோடைகள் அனைத்தும் ஆற்றுக்கு வருவதுபோல.

திருதராஷ்டிரர் திரும்பாமலேயே “சஞ்சயா…” என்றார். சஞ்சயன் “அரசே…” என்றான். “இனி நீ என்னுடன் வரவேண்டாம்…” என்றார். அவன் “ஆணை” என்றான். அவர் மேலும் ஏதும் சொல்லாமல் நடக்க சஞ்சயன் தலைவணங்கி கைகட்டி நோக்கியபடி நின்றான். யுயுத்ஸு அவனை பார்த்தான். அவன் ஏதாவது சொல்வான் என எண்ணினான். அல்லது முகத்தில் ஏதேனும் உணர்வு இருக்கும் என்று. ஆனால் எப்போதும்போல பொருளில்லா புன்னகை ஒன்றையே சஞ்சயன் கொண்டிருந்தான். யுயுத்ஸு அவனை நோக்கி ஏதேனும் சொல்ல விழைந்து அவனிடம் சொல்ல ஏதுமில்லை என உணர்ந்து முன்னால் சென்றான்.

சில அடிகள் எடுத்து வைத்ததும்தான் சஞ்சயனின் அந்த முகம் இளைய யாதவருடையது என அவன் எண்ணினான். அந்தப் புன்னகைதான் அவ்வண்ணம் காட்டுகிறது. அவன் திரும்பி சஞ்சயனை பார்த்தான். “ஆம்” என சொல்லிக்கொண்டான். மீண்டும் ஓர் அடி வைத்தபோது அவனுக்கு அவள் பெயர் நினைவிலெழுந்தது. தேவப்பிரபை. மல்லநாட்டாள். அவள் முகம் மிக அருகிலெனத் தெரிந்தது. விழிநீர் வஞ்சமென வழியும் அழகிய சிறுமுகம். அவன் மீண்டும் திரும்பி சஞ்சயனின் புன்னகையை பார்த்தான்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 58

பகுதி எட்டு : விண்நோக்கு – 8

கங்கைக்கரை எங்கும் ஓசைகளும் உடலசைவுச்சுழல்களும் உருவாயின. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வகையில் நிலையழிய அச்சூழலே கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீமுகர் அங்குமிங்கும் ஓடினார். தொலைவில் குந்தியின் தேர் கிளம்பிச் சென்றதை காணமுடிந்தது. ஸ்ரீமுகர் அங்கிருந்து உடல் குலுங்க ஓடி அருகணைந்தார். எதையோ மறந்தவர்போல திருதராஷ்டிரரை நோக்கி சென்றார். அவரிடம் ஓரிரு சொற்களைச் சொல்லிவிட்டு திரும்பிவந்தார்.

விதுரரின் கையசைவாலும் சிறுசொற்களாலும் விடுக்கப்பட்ட ஆணைகள் பரவ சற்றுநேரத்திலேயே அங்கிருந்த அத்தனை ஓசைகளும் கலைவுகளும் அடங்கி கூட்டம் இல்லையென்றாகியது. விதுரர் சென்று திருதராஷ்டிரரிடம் பணிந்து அனைத்தையும் விளக்கிவிட்டு திரும்ப வந்தார். அதற்குள் சூதர்கள் யுதிஷ்டிரனை எழுப்பி அமரச்செய்து முகத்தில் நீர் தெளித்தனர். நீர் அருந்தக்கூடாது என முதுசூதர் கையசைவால் தடுத்தார்.

யுதிஷ்டிரன் சற்றுநேரம் எங்கிருக்கிறோம் என்று தெரியாதவர்போல் விழிமலைத்திருந்தார். பின்னர் உணர்வுகொண்டு ஓசைமிக்க கேவல்களுடன் அழத்தொடங்கினார். பீமனும் நகுலனும் சகதேவனும் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருக்க அர்ஜுனன் தலைகுனிந்து அங்கே இல்லாதவன்போல் தோன்றினான்.

முதுசூதர் “அரசே, அழுவதற்கு இன்னமும் முழு வாழ்நாளும் உள்ளது. இது நீத்தாரின் தருணம். அவர்கள் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் அதை கேட்கவில்லை என்று பட்டது. முதுசூதர் உரக்க “அரசே, நீங்கள் எவருக்காக அழுகிறீர்களோ அவரும் இங்குள்ளார். உங்கள் மூத்தவர், அங்கநாட்டரசராகிய வசுஷேணன்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் திடுக்குற்றவர்போல நிமிர்ந்து நோக்கினார். “ஆம், அவரும் இங்கிருப்பார். அது அவருடைய அன்னைக்கு அவர் அளித்த ஆணை… நீர்க்கடன்களை செய்க!” என்றார் முதுசூதர்.

யுதிஷ்டிரன் “என் மூத்தவர்…” என்றார். “சுடரை நோக்குக! அவர் உங்கள்மேல் அளிகொண்டு இங்கே வந்திருக்கிறாரா என உசாவுக!” என்றார் முதுசூதர். ஒரு மலரை அவரிடம் அளித்து அதை அந்தக் கலத்தின்மேல் இடும்படி கைகாட்டினார். யுதிஷ்டிரன் அதை சாம்பல்கலத்தின் மேல் இட்டார். இனிய தென்றல் ஒன்று அப்பகுதியைச் சூழ்ந்து ஆடைகளையும் குழல்களையும் அசையவைத்துக் கடந்துசென்றது. “ஆம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவர் என்னை வாழ்த்துகிறார்.”

“அவ்வுலகில் அவர்கள் அனைவருமே தந்தையர்” என்று முதுசூதர் சொன்னார். “அங்கே வஞ்சங்கள் இல்லை. வஞ்சம்கொண்டோர் வாழும் உலகம் இன்னொன்று. இருண்டது, ஆழம் நிறைந்தது. அங்கிருந்து எழும் காற்றில் எரிமணம் இருக்கும்.” யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுவிட்டார். “அன்னம் அளியுங்கள், அரசே. உங்கள் மூத்தாருக்கு நீங்கள் செய்ய இனி எஞ்சியிருப்பது அது ஒன்றே” என்றார் முதுசூதர்.

யுதிஷ்டிரன் நடுங்கும் கைகளுடன் மீண்டும் அன்னத்தை பகுத்தார். சூதர் ஆணையிட பாண்டவர்கள் அனைவரும் மூன்று உருளைகளை இலையில் எடுத்து தாலத்தின்மேல் வைத்து கொண்டுசென்று காட்டின் விளிம்பில் பாறைமேல் காகங்களுக்குப் படைத்தனர். ஐவரும் நின்று கைகளை தட்டியபோது காகங்கள் காட்டின் இருளே துளித்துச் சொட்டி நிற்பதுபோல் மரக்கிளைகளில் தோன்றின. அவை அணுகி வரவில்லை. அங்கேயே எழுந்து கலைந்துகொண்டிருந்தன.

முதுசூதர் “அவை வரும் தருணம் ஒன்று உண்டு” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “அவர்களில் எவர்?” என்றார். “அதை நாமறிய இயலாது. ஆனால் சில தருணங்களில் நாம் அறியவும் கூடும். சிலபோது கனவுகளில்” என்றார் முதுசூதர். “அழையுங்கள், அழைத்தபடியே இருங்கள்.” யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் மீண்டும் கைகளை தட்டினார். காகங்கள் அணுகி வரவில்லை. “முதலில் வரவேண்டியவர் உங்கள் குடிமூத்தவராகிய பால்ஹிகர்” என்றார் முதுசூதர். “வேண்டிக்கொள்க! அவர்கள் வராமல் இங்கிருந்து நீங்கள் செல்லமுடியாது என்று உணர்க!”

“ஆம், அவர்கள் வராவிட்டால் இங்கேயே உயிர்துறப்பதே செய்யக்கூடுவது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அவர்கள் கைகளை தட்டிக்கொண்டிருந்தனர். பொழுது சென்றுகொண்டிருந்தது. கங்கைக்கரையில் கூடி நின்றவர்கள் பொறுமையிழப்பது தெரிந்தது. திருதராஷ்டிரர் எழுந்து நிற்க விதுரர் அவரை நோக்கி சென்றார். யுதிஷ்டிரன் வெறிகொண்டவர்போல கைகளை தட்டிக்கொண்டிருந்தார். காகங்கள் எழுந்து எழுந்து அமைந்தன. பின்னர் ஒட்டுமொத்தமாக எழுந்து வானில் சுழன்று காட்டுக்குள் சென்று மறைந்தன.

யுதிஷ்டிரனின் விசை மேலும் கூடியது. நகுலனும் சகதேவனும் கைதட்டுவதை நிறுத்திவிட்டனர். மீண்டும் காகங்கள் வந்து கிளைகளில் அமர்ந்தன. அவர்களை நோக்கி கரிய அலகுகளைக் காட்டி கரைந்தபடியே இருந்தன. சலித்துச் சோர்ந்து தலைகுனிந்து யுதிஷ்டிரன் கைகளை தட்டிக்கொண்டே இருந்தார். பீமன் கைகளை ஓங்கி அறைந்தபடி முன்னால் சென்று “பிதாமகரே, வருக… இது என் அழைப்பு. உங்கள் மைந்தனின் ஆணை இது, வந்து எங்கள் அன்னத்தைக் கொள்க!” என்றான்.

கரிய காகம் ஒன்று எழுந்து நிலத்தில் அமர்ந்தது. பின்னர் நடந்து முன்னால் வந்து தயங்கி தலை சரித்து நோக்கியது. சிறகடித்து எழுந்து அன்னத்தின் அருகே வந்து அமர்ந்து கொத்தி அண்ணாந்து விழுங்கியது. கரைந்தபடி எழுந்தமர்ந்து மீண்டும் கொத்தியது. அர்ஜுனன் கைதட்டியபடி முன்னால் சென்று “மூத்தவரே, உங்கள் இளையோனுக்கு அருள்க! வருக!” என்றான். இன்னொரு காகம் பறந்து வந்து அமர்ந்தது. யுதிஷ்டிரன் கண்ணீருடன் புன்னகைத்தார்.

பீமன் “தார்த்தராஷ்டிரர்களே, உடன்பிறந்தவர்களே வருக. அன்னம் கொள்க… நிறைவுறுக!” என்றான். காகங்கள் ஒவ்வொன்றாக வந்து அன்னம் கொள்ளத்தொடங்கின. கூட்டத்திலிருந்து மூதாதையரை வாழ்த்தும் ஓசைகள் எழுந்தன. திருதராஷ்டிரர் கைகளை கூப்பிக்கொண்டு தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். நூற்றுக்கணக்கான காகங்கள் வந்தன. அவை எழுப்பிய பூசல் ஓசை கங்கைக்கரைவரை கேட்டது. திருதராஷ்டிரர் திரும்பி செவிகூர்ந்தார். கைகளை விரித்து தலையை அசைத்து உறுமினார்.

திரும்பி வந்தபோது யுதிஷ்டிரன் தலைகுனிந்து அழுதுகொண்டிருந்தார். சூதர் ஒருவர் அவர் அருகே, அவர் தளர்ந்தால் ஏந்தும் பொருட்டு உடன்நடந்தார். “சற்றுநேரம்தான்… ஆனால் எத்தனை எண்ணங்கள். எவ்வளவு ஐயங்கள், தற்பழிகள்…” என்றார். சகதேவன் “அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்” என்றான். “ஆம், அவர்கள் வரும் வரை வராமல் ஒழிவார்களோ என்று எண்ணினோம் அல்லவா? அதுவே நம் கெடுநரகம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

அவர்கள் மீண்டும் வந்தமர்ந்ததும் யுதிஷ்டிரன் நிமிர்ந்து நோக்கினார். சுகோத்ரனிடம் அமர்க என்று கைகாட்டினார். சுகோத்ரன் “இல்லை, தந்தையே” என்றான். “நான் நீர்க்கடன்கள் செய்யப்போவதில்லை” என்றான். யுதிஷ்டிரன் திகைப்புடன் “நீ அதற்காகவே வந்தாய்” என்றார். “ஆம், ஆனால் இப்போது வேண்டாம் என முடிவெடுத்தேன். எனக்கான ஆணை இப்போது வந்தது. இந்தப் பொறுப்பை நான் எடுத்துக்கொண்டால் இப்பழிக்கும் இத்துயருக்கும் நான் பொறுப்பாகிறேன். இவற்றை நான் துளியும் ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. இவை எவையும் என்னுடையவை அல்ல” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் விழிகள் பளபளக்க அவனை ஏறிட்டு நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். சகதேவனின் முகத்தில் எவ்வுணர்வும் வெளிப்படவில்லை. சுகோத்ரன் முதுசூதரிடம் “என் பெயர் இங்கே சொல்லப்படலாகாது, சூதரே. இக்குலத்தில் இருந்தும் இக்குருதியின் சரடில் இருந்தும் நான் என்னை முற்றாக விடுவித்துக்கொள்கிறேன்” என்றான். முதுசூதர் “இது உங்கள் குலதெய்வம், இளவரசே. நீங்கள் இவளை விட்டாலும் இவள் உங்களை விடாவிட்டால் அகன்றுசெல்ல முடியாது” என்றார்.

“நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று சுகோத்ரன் கேட்டான். “ஒரு மலரையும் ஒரு பிடி அரிசியையும் எடுத்து அவள் முன் வையுங்கள். அன்னையே உன்னை துறக்க அருள்செய்க என்று கோருங்கள். அன்னையின் ஆணை வரும்” என்றார் முதுசூதர். யுதிஷ்டிரன் “மைந்தா, வேண்டாம்” என்றார். அவன் அவரை திரும்பி நோக்கவில்லை. அங்கிருந்த எவரும் அங்கில்லை என்றே உணர்ந்தான். அவன் உள்ளம் அலையற்றிருந்தது.

சுகோத்ரன் முதுசூதர் அளித்த செம்மலரிதழையும் அரிசிமணிகளையும் எடுத்து தலைமேல் வைத்து வணங்கி கொற்றவைப் பதிட்டையின் மேல் போட்டு உதடுகளுக்குள் வேண்டிக்கொண்டான். “அன்னையே, பெற்றிடும் அன்னை மகவை என என்னை விடுதலை செய்க! என்னை வாழ்த்துக! இனி ஒரு போதும் உன்னை நினைக்காமலிருக்க எனக்கு அருள்செய்க!” எரிந்துகொண்டிருந்த நெய்விளக்கு நீர்த்துளி பட்டதுபோல சிறு வெடிப்போசையுடன் சுடர் துள்ளியது. முதுசூதர் “அன்னையின் ஆணை… நீங்கள் அன்னையை துறக்கலாம். வேறு தெய்வங்களுக்கு உங்களை கொடுக்கலாம்” என்றார்.

சுகோத்ரன் மீண்டும் ஒருமுறை கொற்றவையை வணங்கிவிட்டு பின்னடி வைத்தான். திரும்பி கங்கையையும் கூடியிருந்தவர்களையும் நிலம் தொடக் குனிந்து வணங்கினான். பின்னர் யுதிஷ்டிரனை நோக்கி திரும்பி தலைதாழ்த்தி வணங்கி “அரசே, எனக்கு விடைகொடுங்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் நடுங்கும் தலையுடன் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “நான் இங்கிருந்து கிளம்புகையில் ஒரு பொடி மண்பருவோ ஒரு நினைவுத்துளியோ என்னிடம் எஞ்சலாகாதென்று அருள்க!” என்றான்.

“நீ நலம்வாழவேண்டும், இளைஞனே” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “இத்துயரத்தின் துளிகூட உன்னிடம் எஞ்சாதொழிக! இவையனைத்திலும் இருந்து முழு விடுதலை நிகழ்க!” சுகோத்ரன் பாண்டவர் ஐவரையும் பொதுவாக வணங்கிவிட்டு பின்னால் நகர்ந்தான். உஜ்வலன் அவனை ஒட்டி தானும் வந்தான். அங்கே நிகழ்வன எவ்வாறோ அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. மெல்லிய சொல்முழக்கம் அவர்களை சூழ்ந்திருந்தது. விழிகள் அவர்கள் மேல் படிந்திருந்தன.

அவர்கள் கங்கைக்கரைக்கு வந்ததும் யுயுத்ஸு “ஷத்ரியரே, நீங்கள் குடிதுறப்பதென்றால் குலத்தையும் துறப்பதென்றே பொருள்” என்றான். “அதை இங்கே அறிவியுங்கள். உங்கள் குலத்தோர் உங்களுக்கு விடைகொடுக்கட்டும்.” சுகோத்ரன் “ஆம், நான் ஷத்ரிய குலத்தையும் துறக்கவே எண்ணுகிறேன்” என்றான். யுயுத்ஸு அங்கிருந்த முதிய காவலரை நோக்கி “ஷத்ரியன் தன் குலத்தை துறக்க என்ன நெறி, முதியவரே?” என்றான்.

“அது அரிதாகவே நிகழ்கிறது… தானே குலம்துறப்போர் இல்லை. குலம்துறப்புத் தண்டனை அளிக்கப்படுவதுண்டு. அப்போது சில நெறிகள் கடைப்பிடிக்கப்படும்” என்று அவர் சொன்னார். “குடிமூத்தவர் ஒருவரிடம் அவர் தன் வாளையும் குண்டலங்களையும் திருப்பி அளிக்கவேண்டும். தன் இடைக்கச்சையைக் கழற்றி இடப்பக்கமாக வீசவேண்டும். அவ்வாறு செய்கையில் ஷத்ரியக் குடியினர் அவருக்குச் செல்க செல்க எனச் சொல்லி விடை அளிக்கவும் வேண்டும்.”

“ஆம், அவ்வாறே” என்றான் சுகோத்ரன். தன் காதிலிருந்த குண்டலங்களைக் கழற்றினான். இடையிலிருந்த குறுவாளையும் எடுத்துக்கொண்டு திருதராஷ்டிரரை அணுகி “மூதாதையே, கொள்க என் குலத்து அடையாளங்களை! என்னை விடுவித்தருள்க!” என்றான். திருதராஷ்டிரர் கண்ணீரோடு நெஞ்சுடன் கைசேர்த்து அமர்ந்திருந்தார். அவன் அவற்றை அவர் காலடியில் வைத்தான். “நன்று, மைந்தா. இது உனக்கு நலமே பயக்கும். இனி உன் வழியில் ஒரு துளிக் குருதியும் இல்லாமலாகுக! ஒரு பழிச்சொல்லும் உன் செவியை அடையாமலாகுக! உன் நிறைவு நிகழ்க!” என்றார் திருதராஷ்டிரர்.

அவன் தன் இடையிலிருந்து கச்சையை உருவி இடப்பக்கமாக வீசி எறிந்தான். கூட்டத்தினர் ஓசையில்லாமல் நோக்கி நின்றனர். அவன் அவர்களுக்காக காத்து நின்றிருந்தான். ஓசை ஏதும் எழவில்லை. யுயுத்ஸு “ஷத்ரியர்களே, இக்குலத்தை உதறுவது அவருக்கு விடுதலை என்றால் குரலெழுப்புக!” என்றான். சற்றுநேரம் அமைதி நிலவியது. பின்னர் ஒரு முதியவர் “செல்க! செல்க!” என்றார். கூட்டம் “செல்க! செல்க!” என முழக்கமிட்டது.

 

சுகோத்ரன் நதிக்கரையின் மணல்சரிவில் ஏறிச்செல்ல உஜ்வலன் உடன் வந்தான். ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சுகோத்ரன் தன் குடிலுக்கு வந்ததும் “நான் கிளம்புகிறேன்” என்றான். “எங்கு?” என்று உஜ்வலன் கேட்டான். “இங்கிருந்து கிளம்புகிறேன்… பெரும்பாலும் ஆசிரியரிடமேதான் சென்று சேர்வேன் என எண்ணுகிறேன். ஆனால் கிளம்புகையில் அம்முடிவை எடுக்கவில்லை” என்றான் சுகோத்ரன். “நானும் உடன் வருகிறேன்” என்றான் உஜ்வலன்.

அவர்கள் தங்கள் பொதிகளுடன் நடந்தனர். உஜ்வலன் பேசாமல் காட்டை விழி அலைத்து நோக்கியபடி நடந்தான். சுகோத்ரன் “நீர் எண்ணியது நிகழவில்லை அல்லவா?” என்றான். “ஆம், ஆனால் அதில் பிழையெல்லாம் இல்லை. மண்ணை கொள்வது நல்லது. மண்ணை விடுவது அதைவிட நல்லது” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் புன்னகையுடன் திரும்பி அவனை நோக்கினான். உஜ்வலன் “நான் என்றுமே புறம்சார்ந்தவன்” என்றான்.

“இது என் ஊழ் என உணர்ந்தேன்” என்றான் சுகோத்ரன். “ஊழ் என்று கொள்லலாம். இது உங்களுக்குரிய நல்முடிவு. உங்களை நீங்கள் கண்டுகொண்டீர்கள். ஆகவே இம்முடிவை எடுக்க இயன்றது” என்றான் உஜ்வலன். “ஒவ்வொருவரும் கவ்விக்கொண்டிருப்பது உடைமைகளை அல்ல, விழைவை அல்ல, பற்றை அல்ல, துயரத்தையே. அவர்களை அது கவ்விக்கொண்டிருப்பதாக எண்ணுகிறார்கள்” என்றான் சுகோத்ரன். “நூல்கள் மீளமீளச் சொல்வதுதான்…” என்றான் உஜ்வலன்.

அவர்கள் கங்கையை வந்தடைந்தனர். அங்கே அப்பொழுதில் எவருமில்லை. பந்தங்கள் அணையக்குறுகி கரி உமிழ்ந்து எரிந்துகொண்டிருந்தன. படகுகளில் துடுப்புகளும் இல்லை. சுகோத்ரன் படகோட்டிகள் எவராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தான். அதன் பின்னரே படகுத்துறையின் பலகை அடுக்குகளுக்கு அப்பால் ஒருவன் கிடப்பதை கண்டான். “எழுப்புக அவனை!” என்றான். “பாவம் கிழவன்” என்றபடி உஜ்வலன் தயங்கினான். சுகோத்ரன் முன்னால் சென்று அவனை கைகளால் உலுக்கி “படகுத்துறைவரே, எழுக! எழுக!” என்றான்.

அவன் எழுந்து அமர்ந்தான். விழிகள் பித்தர்களுக்குரியவை போலிருந்தன. தாடி கிழிந்த ஆடைபோல நூல்களாகத் தொங்கியது. “படகை ஓட்டலாகுமா? நான் இங்கிருந்து செல்லவேண்டும்” என்றான் சுகோத்ரன். “ஆம்” என்றபடி அவன் எழுந்து வந்தான். தளர்ந்த முதியவன் என்று தோன்றிய கணமே அவன் பறவை என தாவி நீரில் ஆடிய படகில் நின்றான். சுகோத்ரன் படித்துறையில் ஏறி மெல்ல பலகைமேல் நடந்து படகில் சென்று அமர்ந்தான்.

உஜ்வலன் பலகைமேல் ஏறியபோது அது ஆடியது. அவன் கைவிரித்து நடனம்போல் ஆடி “ஊழ்நடனம்!” என்றான். சுகோத்ரன் நகைத்து “வருக!” என்றான். உஜ்வலன் அவன் அருகே வந்தமர்ந்தான். “விட்டுச்செல்லும் இடங்கள் அழகுகொள்கின்றன” என்றான் உஜ்வலன். “செல்லவிருக்கும் இடங்கள் பேரழகு கொள்கின்றன.” “எதிலேனும் நிலைகொள்வீரா நீர்?” என்றான் சுகோத்ரன். உஜ்வலன் “உங்கள் மொழியையே சற்று மாற்றிச் சொல்கிறேன், நிலைகொள்ளுதலே துயரம்” என்றான். சுகோத்ரன் நகைத்தான்.

“அரிய கருத்து… எனக்கே விந்தையாகத் தோன்றுகிறது. நிலைகொள்வதற்கு நிலமென்று இருப்பவை அனைத்தும் நேற்றின் தொடர்ச்சிகளே. ஆகவே அவை அனைத்தும் துயரங்களே” என்ற உஜ்வலன் “இதை ஏதேனும் நூலில் எழுதிச் சேர்த்துவிடலாமா?” என்றான். “ஏன் தனி நூலாக எழுதினால் என்ன?” என்று சுகோத்ரன் துடுப்பை நீரிலிட்டபடி கேட்டான். “நான் அறிந்தவரை நூல்களில் கொண்டாடப்படும் வரிகளெல்லாமே இடைச்செருகல்கள்தான்” என்றான் உஜ்வலன். “ஏன்?” என்றான் சுகோத்ரன். “நூல்கள் உருவாகி படிக்கப்பட்டு பல கோணங்களில் ஏற்றும் மறுத்தும் உசாவப்பட்டு தெளிந்தபின் அவற்றில் எஞ்சுமிடம் ஒன்று கண்டடையப்படுகிறது. அந்த இடமே அந்நூலின் மையம். அங்கே அந்நூலில் இருந்து கடைந்து திரட்டி எடுக்கப்பட்ட சொல் சேர்க்கப்படுகிறது. அந்நூலின் மெய்மை அதுவே” என்றான் உஜ்வலன்.

“என்ன சொல்கிறீர்? வெறுமனே பேச்சுக்கென பேசலாகாது. பல நூல்களில் வெற்றுவரிகளே இடைச்செருகல்களாக அமைந்துள்ளன” என்று சுகோத்ரன் சொன்னான். “ஆம், ஆனால் அந்த வெற்றுவரிகள்தான் அவற்றின் மையம் போலும்” என்றான் உஜ்வலன். “மாபெரும் மெய்நூல்களில் அமையும் பொருளிலா வரிகளுக்கு என்ன இலக்கு?” என்றான் சுகோத்ரன். “அந்த மாபெரும் மெய்மையின் நடுவே ஒரு அறிவின்மை திகழ்ந்தால்தான் அதற்கு பொருள் முழுமை கொள்கிறதோ என்னவோ” என்றான் உஜ்வலன். “உம்மிடம் பேச என்னால் இயலாது” என்று சுகோத்ரன் சொன்னான்.

படகோட்டி துடுப்புகளை துழாவிக்கொண்டிருந்தான். காலை நன்கு விடிந்திருந்தாலும் விண்மீன்கள் தெரிந்தன. உஜ்வலன் விண்மீன்களைப் பார்த்துக்கொண்டு “நெடுநாட்களாகின்றது பகலில் விண்மீன்களை நோக்கி” என்றான். சுகோத்ரன் மேலே நோக்கி “ஆம்” என்றான். படகு கங்கையின் அலைகளுக்கு மேல் எழுந்து சென்றது. ஊசல் என எழுந்தாடியது. படகோட்டி துடுப்பை வலிந்து செலுத்தவில்லை. பாய்கள் இல்லையென்றாலும் காற்றே படகை தள்ளிக்கொண்டு சென்றது.

“காற்று ஏன் இத்தனை எடைகொண்டிருக்கிறது? மூச்சுத் திணறுகிறது” என்றான் சுகோத்ரன். “காற்றில் உங்கள் உடன்பிறந்தார் நிறைந்திருக்கிறார்கள் போலும்” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் அவனை திரும்பி நோக்கினான். அவனுடைய பற்கள் ஒளியுடன் தெரிந்தன. “ஆம், மெய்யாகவே அவர்கள் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எனக்கு ஆணையிட்டனர்” என்று சுகோத்ரன் சொன்னான்.

உஜ்வலன் “நீங்கள் நிமித்தநூலை இன்னமும் நம்புகிறீர்களா? அது நாம் பிறருக்குச் சொல்லவேண்டியது அல்லவா?” என்றான். சுகோத்ரன் அதை கேளாதவனாக “செல்க என அவர்கள் ஆணையிட்டனர். உதறிச்செல்க என்றனர். ஒட்டியிருப்பதும் பற்றுகொண்டிருப்பதும் அல்ல. விட்டுச்செல்வதே உறவுகளின் நிறைவு என்றனர்” என்றான். “ஒற்றைக் கீச்சொலி… கூரியது. வாள் என வெட்டி என்னை அறுத்தது.”

“ஒரு சொல்லுக்கு அத்தனை பொருளா?” என்று உஜ்வலன் நகைத்தான். “ஒருசொல்… அதனூடாக நெடுந்தொலைவு செல்லமுடியும்” என்றான் சுகோத்ரன். உஜ்வலன் “செல்லுங்கள்… நான் அறிந்தது ஒன்றே. பற்றுக, பற்றமுடியாவிட்டால் விடுக! இரண்டுக்கும் பொருள் ஒன்றே” என்றபின் கால்நீட்டி படகில் படுத்துக்கொண்டான். “இனிய அசைவு. தொட்டில் போலிருக்கிறது” என்றான். சற்றுநேரத்திலேயே அவனுடைய மூச்சின் ஒலி எழுந்தது.

படகோட்டி மேலும் துழாவிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் நிறுத்திவிட்டான். சுகோத்ரன் “நீர் குகரா?” என்றான். “ஆம், என் பெயர் நிருதன்” என்று அவன் சொன்னான். அவன் கைகள் படகில் தாளமிட்டன. மெல்லிய குரலில் அவன் பாடத்தொடங்கினான். பாடவேண்டாம் என்று சொல்ல சுகோத்ரன் விழைந்தான். ஆனால் முதல் வரியே அவனை செவிகொடுக்கச் செய்தது.

அன்னையே என்ன நினைக்கிறாய்?

எதற்காக நீ மெல்ல சிரித்தாய்?

ஜனகன் மகளே, பூமியின் வடிவே,

பொன்றாப் பெரும்பொறையே என்ன நினைத்தாய்?

எதற்காக நீ மெல்ல சிரித்தாய்?’

எந்தப் பாடல் அது? எங்கோ கேட்ட பாடல். ஆனால் எங்கே? மிகத் தொன்மையானது. படகோட்டிகள் பாடுவது. அவர்கள் தங்கள் படகில் ஏறி கங்கையைக் கடந்து கானேகிய சீதையை அப்பாடல் வழியாக நினைவில் பொறித்திருக்கிறார்கள்.

அன்னையே சொல்

எதற்காக நீ புன்னகை செய்தாய்?

உன் செவ்வடி மலர்களை

என் குளிர்ந்த மெல்விரல்கள் தொடும்போது

எதற்காக நீ புன்னகை செய்தாய்?’

அவை கங்கையின் சொற்கள். படகை ஓட்டியவன் தொல்குகன். படகுத்துடுப்பை பிடித்த அனைவருக்கும் முதல் தந்தையானவன். அவர்களின் குடிமுகப்பில் தெய்வமென அமைந்தவன். ராகவராமனுக்கு உடன்பிறந்தான் என அமைந்தவன். தெய்வத்தின் தோழன். தேவியை அறிந்தவன். தேவியின் விழிகளால் தெய்வத்தைக் காணும் பேறுபெற்றவன்.

சொல் அன்னையே நீ சிரித்தது எதற்காக?

உன் செவ்வண்ணச் சிற்றடி எழுந்து

படகில் ஊன்றியபோது

மெல்ல பறந்த கருங்குழல் சுரிகளை

கையால் ஒதுக்கி நீ கண்மலர்ந்தது எதற்காக?’

 

‘அன்னையே சொல்லமாட்டாயா?

உன் துயர்முறுவல் எதற்காக?

உன் தோள்களில்

என் சிற்றலை முத்துக்களை சிதறியாடுகின்றேன்.

உடல் சிலிர்த்து உன் தலைவனருகே நகர்கிறாய்.

சொல், உன் துயரமுறுவல் எதற்காக?’

அவன் அந்தப் பாடல் வழியாக சென்றுகொண்டிருந்தான். இவன் பெயர் நிருதன். இப்பெயரிலும் ஒரு தெய்வம் இருக்கிறது. முன்பு அன்னை அம்பாதேவியை படகில் ஏற்றி சால்வநாட்டுக்கும் அஸ்தினபுரிக்கும் ஓட்டிச்சென்றவன். அவளுக்கு எரிதோழன் என்றானவன். அஸ்தினபுரியின் படகுத்துறை முகப்பில் கோயில்கொண்டவன். ஊரெல்லாம் குகர்களால் வணங்கப்பெறுபவன்.

‘சொல்லுக தாயே, இந்த மென்னகை எதற்காக?

எழுந்த பல்லாயிரம் மீன் விழிகளால் சூழ்ந்து

உன்னைப் பார்த்து திகைக்கின்றேன்.

உன் மென்னகை எதற்காக?

 

‘உலகீன்றவளே ஏன் நகைத்தாய்?

பெண்ணுடலை கணவனும் நானும் மட்டுமே காண்கிறோம்.

பெண் உள்ளத்தை காண்பவளோ நான் மட்டுமே.

சொல்லுக தேவி நீ நகைத்தது எதற்காக?

அவன் கங்கையின் கரையோரத்தை நோக்கியபடி படகில் அமர்ந்திருந்தான். கங்கைக்கரை மானுடத் தலைகளால் ஆனதாக இருந்தது. அது அசைவுகளால் அலைகொண்டது. பல்லாயிரம் கைகளால் நீரும் அன்னமும் அளிக்கப்படுகின்றன. பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் நீங்குயிர்கள் வந்து அவற்றுக்காக காத்திருக்கின்றன. நீரின் அலைகளாக. காற்றின் தொடுகையாக. இலைநுனிகளாக. ஒளிரும் சிறகுகளும் இமையா விழிகளும் கொண்ட பூச்சிகளாக.

உன் பாதங்கள் தொட்டுச் செல்லும் பூமி அதையறியும்.

உன் மேனி வருடிச் செல்லும் காற்றும் அதையறியும்.

அன்னையே உன்மேல் ஒளி பொழிந்து விரியும் வானும் அதையறியும்.

 

நானுமறிவேன் பொற்பரசியே,

நீ அனல் கொண்ட சொல்லெறிந்து

நிலம் பிளந்து மறைகின்ற எரிவாயின்

தழல் தணிக்க போதாது

விண்பிளந்து நான் மண்நிறைக்கும் நீரெல்லாம்.

அலையடித்து அலையடித்து தவிப்பதன்றி

நான் என் செய்வேன் தாயே?

குகன் பாடிக்கொண்டிருக்க சுகோத்ரன் நீரையே நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். கங்கையின் நீரில் அவன் ஒளிரும் சில விண்மீன்களைக் கண்டான். அவை விழிகள் என ஒளிவிட்டன. மீண்டும் கூர்ந்தபோது நீர்ப்பரப்பிற்கு அடியில் மீன்கள் செறிந்து அசைவிழந்திருப்பதைக் கண்டான். மீன்கூட்டங்களின் விழிகளை நோக்க முடிவது போலிருந்தது.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 57

பகுதி எட்டு : விண்நோக்கு – 7

சுகோத்ரன் கண்களை மூடி அந்தக் காலத்தையும் இடத்தையும் கடந்து வேறெங்கோ இருந்தான். உஜ்வலன் அசைந்து அசைந்து அமர்ந்தான். அவ்வப்போது சுகோத்ரனை நோக்கினான். வேள்வி தொடர்ந்து நடக்க வெளியே பறவைக்குரல்கள் மாறுபட்டன. கீழே கங்கையிலிருந்து எழுந்த காற்று மாறுபாடு கொண்டது. அதில் நீராவியின் வெம்மை கலந்திருப்பதை உடல் உணர்ந்தது. அதுவரை காட்டிலிருந்து கங்கை நோக்கிச் சென்று சுழன்று வந்த காற்று வடக்கு நோக்கி செல்லத் தொடங்கியது. புகையை அது முழுமையாக அள்ளிச்சென்றமையால் வேள்விச்சாலைக்குள் மூச்சுத்திணறல் குறைந்தது.

“சாவே,

தேவர்கள் அணுகாத தனிமைகொண்டதும்

உனக்கு மட்டுமே உரியதுமான

வழியினூடாக அகன்று செல்க!

கண்கள் கொண்ட உன்னிடம்

செவிகள் கொண்ட உன்னிடம்

நான் மன்றாடுகிறேன்

எங்கள் மைந்தர்களையும் வீரர்களையும் வருத்தாதே

 

சாவின் வழியிலிருந்து அகலுங்கள்

தேவர்கள் செல்லும் வழியில் செல்லுங்கள்

நீண்ட நலமான வாழ்நாளை கொள்ளுங்கள்

வேள்விசெய்பவர்களே

செல்வத்துடனும் மைந்தர்களுடனும் செழித்திருக்க

தூயவர்களாக இங்கே தோன்றுங்கள்”

 

கால்கள் மரத்துப்போகுமளவுக்குப் பொழுது கடந்துவிட்டிருந்தது. இறுதியாக எமனுக்குரிய தெற்குதிசையில் கரிய பட்டாடையை பரப்பி அதன்மேல் எருமைக்கொம்புகளை வைத்து எமனை அங்கே நிறுவினார்கள். காலவடிவனை அழைக்கும் வேதச்சொல் ஒலிக்கலாயிற்று.

எமனே

அங்கிரீசர்களான மூதாதையருடன்

இணைந்திருப்பவனாகிய நீ

இந்த வேள்வியிலே வந்து அமர்க!

கவிஞர்களால் பாடப்படும் இந்தச் சொற்கள்

உன்னை ஏந்தி இங்கே கொண்டுவருக!

அரசனே

உன்னை இந்தப் படையல்கள் மகிழ்வுறுத்துக!

 

எமனுக்குரிய அவி படைக்கப்பட்டது. பாண்டவர் ஐவரிடமிருந்தும் பெறப்பட்ட பொருட்கள் அனலில் இடப்பட்டன. வேள்விநிறைவு செய்து தௌம்யர் கைகளால் ஆணையிட வைதிகர் அனைவரும் இணைந்து வேதச்சொல் எழுப்பினர். கைகள் நாவுகள் என அசைந்து சொற்களாயின. அனல் எழுந்து குதித்து தலைசுழற்றியது.

வேதத்துணைவனே

நீ இந்த உலகில் இல்லாதவர்களும் இருப்பவர்களும்

அறியப்பட்டவர்களும் அறியப்படாதவர்களும் ஆகிய

எல்லா மூதாதையர்களையும் அறிந்தவன்

இங்கே முறையாகச் செய்யப்படும் வேள்வியை

ஏற்றருள்க!

 

அனலால் எரிக்கப்பட்டவர்களும்

அனலால் எரிக்கப்படாதவர்களும்

இச்சுடரின் அளிக்கப்படும் கொடையால்

விண்ணிலிருந்து மகிழ்வுகொள்க!

நீ அவர்களுடன் இணைந்து

மூச்சுலகை அடைக!

அங்கே நிறைவுகொள்க!

ஆம் அவ்வாறே ஆகுக!

ஆம்! ஆம்! ஆம்!

 

தௌம்யர் எழுந்துகொண்டு ஆணையிட யுதிஷ்டிரனும் இளையோரும் எழுந்து கைதொழுது நின்றனர். தௌம்யர் அவர்களின் தலைக்குமேல் அரிசியும் மலருமிட்டு வாழ்த்தினார். அவர்கள் அவரை அடிபணிந்து வணங்கினர். மும்முறை எரிகுளங்களைச் சுற்றிவந்து வணங்கி நிற்க தௌம்யர் அவர்கள் நெற்றியில் வேள்விக்கரியால் மங்கலக் குறியிட்டார்.

அவியன்னம் பகுக்கப்பட்டது. அதில் வேள்விக்காவலர்களுக்குரிய பங்கு தனியாக எடுக்கப்பட்டு ஐந்தாக பங்கிடப்பட்டது. தௌம்யர் அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அளித்த வேள்வியன்னத்தை புதிய சுடுமண் தாலங்களில் எடுத்து தலையில் வைத்துக்கொண்டனர். பச்சையிலை மேல் வைக்கப்பட்ட தாலங்களுடன் கங்கை நோக்கி அவர்கள் சென்றனர்.

அவர்களுக்கு முன்னால் வெண்சங்கு ஊதியபடி ஒரு காவலன் சென்றான். தொடர்ந்து இரு ஏவலர் தரையில் வெள்ளைத் துணியை விரித்துச்செல்ல அதன்மேல் முதலில் யுதிஷ்டிரனும் பின்னர் மூப்புமுறைப்படி பாண்டவர்களும் நடந்தனர். தொடர்ந்து அந்தணர் செல்ல இறுதியாக ஏவலர் சென்றனர். இருபுறமும் ஏவலர்களும் காவலர்களும் வாளும் வேலும் தாழ்த்தி தலைகுனிந்து நின்றனர்.

சுகோத்ரன் உஜ்வலனிடம் “வருக!” என கைகாட்டிவிட்டு முன்னால் சென்றான். அரசர்கள் சென்றபின் அந்த வழியில் அங்கே நீர்க்கடன் கொடுக்கும்பொருட்டு வந்துசேர்ந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் நீண்ட நிரையாகச் சென்றனர். அவர்களுடன் சுகோத்ரனும் உஜ்வலனும் இணைந்து சென்றனர். சுகோத்ரனின் விழிகள் நிலைநட்டு நோக்கிழந்திருந்தன. உஜ்வலன் சூழ நோக்கிக்கொண்டு நடந்தான்.

கங்கைக்கரையில் விதுரரும் காவலர்தலைவர்களும் நின்றிருப்பதை சுகோத்ரன் கண்டான். விதுரர் கைகளை அசைக்க அதற்கேற்ப அங்கிருந்தவர்கள் செயலாற்றினர். அவருடைய முகம் கண்கள் சுருங்க, கடுமையான தோற்றத்துடனிருந்தது. சுகோத்ரன் அங்கே இளைய யாதவர் வரக்கூடுமா என எதிர்பார்த்தான். அவர் வரப்போவதில்லை என உணர்ந்திருந்தான். அவர் அங்கே என்ன செய்துகொண்டிருப்பார் என்று ஓர் எண்ணமெழுந்தது. அங்கிருப்பவர்கள் அனைவருமே ஒரு கணமேனும் அவரை நினைத்துக் கொள்ளாமலிருக்க மாட்டார்கள். அவன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

அவர்கள் அணுகியபோது கூடிநின்றவர்களிடமிருந்து சொல்லில்லாத முழக்கம் ஒன்று எழுந்தது. சங்கொலி விம்மல் என எழுந்து ஓங்கி தேம்பி ஒலித்தது. வேதியர் எழுவர் அவர்களை எதிர்கொண்டு அழைத்துச்சென்று கங்கைநீரை அடைந்தனர். அவர்களுடன் பாண்டவர்கள் ஐவரும் நீரில் இறங்கி இடைவரை மூழ்கி நின்று வேள்வியன்னத்தை கங்கை நீரில் தலைக்குப் பின்புறம் சரித்துப் போட்டு ஏழுமுறை மூழ்கி எழுந்தார்கள். கரையில் நின்றிருந்த வேதியர் வேதச்சொல் உரைத்தனர். அவர்கள் படியேறி வந்தபோது சங்குகள் முழங்கின.

கரையேறி வந்த பாண்டவர்களை சூதப்பூசகர் எழுவர் வரவேற்று அழைத்துச்சென்றார்கள். வேதியர் எழுவரும் திரும்பிநோக்காமல் மேலேறிச்சென்று ஒற்றைத்திரளாக நடந்து விழிகளிலிருந்து மறைந்தனர். ஏழு சூதர்களும் வழிகாட்ட பாண்டவர்கள் நடந்துசென்று காட்டுவிளிம்பில் புதர்களை விலக்கி அமைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய வெளியில் களிமண் குழைத்து உருவாக்கப்பட்டிருந்த மேடையை அடைந்தனர். அதன்மேல் ஐந்து சிறிய பசுமண் கலங்கள் செம்பட்டு கொண்டு வாய்மூடிக் கட்டப்பட்டு, செங்காந்தள் மலர்சூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

யுதிஷ்டிரரும் இளையோரும் அதை கைகூப்பி வணங்கியபடி நின்றனர். “ஏழு பிடி சாம்பல்” என்று உஜ்வலன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான். “குருக்ஷேத்ரத்தில் எரிந்த அனைவருக்காகவும். அது நன்று. தீ அனைவரையும் ஒன்றெனக் கருதுகிறது. ஒரே சாம்பலென ஆக்குகிறது.” சுகோத்ரன் திரும்பி நோக்கவில்லை. யுதிஷ்டிரனும் இளையோரும் அக்கலங்களை நிலம்படிய விழுந்து வணங்கினர். சூதர்கள் அவற்றை எடுத்து அளிக்க தலையில் ஏற்றிக்கொண்டனர்.

ஈமநிகழ்வுகளுக்குரிய தளர்தோல் குறுமுழவும் சிறுபறையும் எருதுக்கொம்புகளும் முழங்கின. வலிகொண்டு தேம்புவனபோல் இருந்தது அவற்றின் ஓசை. இசைக்கலன்களுடன் ஈமச்சூதர் பன்னிருவர் முன்னால் வர ஐவரும் சாம்பற்கலங்களை தலைக்குமேல் ஏற்றிக்கொண்டு தொடர்ந்து நடந்துவந்தனர். யுதிஷ்டிரன் நடை தள்ளாடினார். பிற நால்வரும் துயிலில் நடப்பவர் போலிருந்தார்கள்.

கங்கையின் படித்துறைக்கு அருகே காடு வெட்டி விலக்கி, நிரப்பாக்கப்பட்டு மணல் விரித்திருந்த நீள்வட்ட வடிவ நிலத்திற்கு அவர்களை அழைத்துச்சென்றனர் சூதர். ஐவரும் அமர்வதற்கான தர்ப்பைப்புல் விரிக்கப்பட்ட பீடங்கள் இருந்தன. செம்பாலான கலங்களும் நீர்க்குடங்களும் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. மண்ணாலான ஏழு திரி இடப்பட்ட விளக்கு நிறைந்த எண்ணையின்மேல் சுடரொளி பரவியிருக்க எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவர்கள் அக்கலங்களை இறக்கி வைக்க அவை வரிசையாக மண்ணில் அமைக்கப்பட்டன.

பாண்டவர்கள் சூதர் வழிகாட்ட அமர்ந்ததும் சூதர்கள் எதிரே அமர்ந்தனர். மும்முறை சங்கு முழங்கி அமைந்தது. கலங்களுக்கு மலர்மாலை சூட்டி வணங்கினர். ஈமச்சடங்குக்குரிய இசைக்கலன்களின் ஓசை வயிற்றை அதிரச் செய்தது. யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நோக்க ஸ்ரீமுகர் அருகே சென்று பணிந்தார். அவர் சொற்களைக் கேட்டு திரும்ப ஓடிவந்து சுகோத்ரனிடம் “நீங்கள் பலியன்னம் சமைக்க வரவேண்டும் என்று அரசர் கோருகிறார்” என்றார்.

சுகோத்ரன் விழித்தெழுந்து “என்ன?” என்றான். “பலியன்னம் சமைக்க வந்து அமர்க என்கிறார் அரசர்” என்றார் ஶ்ரீமுகர். “செல்க இளவரசே, இதுவே உகந்த தருணம்… இதைவிட ஓர் அடையாளச்செயல் பிறிதில்லை” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் மேலும் தயங்கிய பின் “இல்லை, நான் என் ஆணையைப் பெறவில்லை” என்றான். ஸ்ரீமுகர் “இது இரண்டாவது அழைப்பு. இம்முறையும் அரசர் அதை வேண்டுகோளாகவே முன்வைக்கிறார்” என்றார்.

“நீங்கள் எதை அஞ்சுகிறீர்கள்?” என்று உஜ்வலன் சீற்றத்துடன் கேட்டான். சுகோத்ரன் மறுமொழி சொல்லாமல் நிற்க ஸ்ரீமுகர் அவன் சொல்லுக்காகக் காத்தார். சுகோத்ரன் “என் சொல் எழுமெனில் நான் வருகிறேன்” என்றான். ஸ்ரீமுகர் தலைவணங்கி திரும்பிச்சென்றார். அவர் சென்று சொல்ல யுதிஷ்டிரன் சலிப்பு கொண்டவர்போல திரும்பி நோக்கினார். “இங்கே நீர்க்கடனுக்கு நீங்கள் அமரவில்லை என்றால் ஒருவேளை ஒருபோதும் நீங்கள் குடித்தொடர்பை கோரமுடியாமலாகலாம்” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் பெருமூச்சுவிட்டு உடலை எளிதாக்கி கைகளை மார்பில் கட்டிக்கொண்டான்.

சூதர்கள் கொண்டுவந்த மண்கட்டிகளைக் கொண்டு, அவர்கள் வழிகாட்ட பாண்டவர்கள் அடுப்புகளை அமைத்தனர். அதன்மேல் புதிய கலங்களை அமைத்து எரிமூட்டினர். நீரூற்றி கொதிக்கவைத்து புல்லரிசியும் எள்ளும் நீரில் கழுவிக் களைந்து உள்ளே போட்டனர். அன்னம் கொதிக்கத் தொடங்கியதும் ஐந்துவகை காய்களை உள்ளே போட்டனர். பலியன்னங்களுக்கே உரிய கறைமணம் எழத்தொடங்கியது. புகையை காற்று வடக்காக அள்ளிக்கொண்டு சென்றது. காற்று நின்றபோது புகை சூழ யுதிஷ்டிரன் இருமினார்.

தொலைவில் கொம்பொலி கேட்டது. திரும்பி நோக்கிய உஜ்வலன் “மூதரசர்” என்றான். ஒரு இரட்டைக் குதிரைத்தேர் வந்து நின்றது. அதன் முன் கொம்பூதியபடி வந்தவர்கள் முன்னால் வந்து நிலைகொண்டனர். தேருடன் நடந்துவந்த யுயுத்ஸு பின்பக்கம் சென்று படிகளை பொருத்தினான். தேருக்குப் பின்னால் வந்த சங்குலன் திருதராஷ்டிரரின் தோள்களைப் பிடித்து மெல்ல இறக்கினான். அவர் நின்று உடலை நிமிர்த்தி தலையை உருட்டி ஏதோ சொன்னார். பின்னர் அவன் தோளைப்பற்றியபடி கால் வைத்து நடந்து வந்தார்.

அவனுடன் வந்த சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரரின் இடப்பக்கம் நடந்தான். அவர்களுக்கு முன் யுயுத்ஸு நடக்க அவர் நின்று நின்று நடந்து வந்தார். கொம்புகளுடன் வந்தவர்கள் அங்கேயே நின்றுவிட சங்கு முழக்கியபடி ஒரு வீரன் மட்டும் முன்னால் வந்தான். திருதராஷ்டிரர் மூச்சிரைப்புடன் பல இடங்களில் நின்றார். அங்கிருந்த மணத்தை உணர விழைபவர்போல மூக்கைச் சுளித்தபடி சுற்றுமுற்றும் நோக்கியபின் மீண்டும் நடந்தார். கூடிநின்ற அனைவருமே அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

கங்கைக்கரையை அடைந்ததும் அவரை படித்துறையில் அமரவைத்தனர். அவர் கைகளை மடியில் கோத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்தார். சுகோத்ரன் அவருடைய உடலின் பெருந்தோற்றத்தை விழிமலைக்க நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். பாதாளப் பெருநாகங்கள் பின்னிப்பிணைந்து ஓர் உடலென்றானதுபோல, அவை முறுகி நெளிந்து நெகிழ்ந்து மீண்டும் முறுகிக்கொள்வதுபோல. உள்ளே சிக்கிக்கொண்ட பாறை ஒன்றை அவை இறுகி உடைத்து தூளாக்கிவிட முயல்வதைப்போல. அல்லது அவை தங்களைத் தாங்களே நெரித்துக்கொள்கின்றன.

திருதராஷ்டிரர் மெல்ல முனக யுயுத்ஸு குனிந்து அவர் சொல்லை கேட்டான். பின்னர் ஓடிச்சென்று விதுரரிடம் கூற அவர் அருகே வந்து நின்றார். திருதராஷ்டிரர் கைநீட்டி விதுரரை தொட்டார். அவருடைய கைகள் விதுரரின் தலையையும் தோளையும் வருடின. விதுரர் அழுகையை அடக்கிக்கொண்டவராக கங்கையை நோக்கி முகம் திருப்பிக்கொண்டார். அமைச்சர் ஸ்ரீமுகர் ஓடி அருகணைய விதுரர் திருதராஷ்டிரரிடம் சொல்லிவிட்டு அப்பால் சென்று அவருக்கு ஆணைகளை இட்டார். அவர் பலிச்சோறு சமைக்கப்படும் இடம் நோக்கி சென்றார்.

சூதர்கள் அருகே நின்று மெல்லிய குரலில் வழிகாட்ட பாண்டவர்கள் அன்னத்தை சமைத்தனர். கலங்களிலிருந்து அன்னத்தை இறக்கி ஐந்து இலைகளில் படைத்தனர். அவற்றை ஏழு சிறு உருளைகளாக ஆக்கினர். அங்கே பேச்சென ஏதும் எழவில்லை. கங்கையின் அலைகளின் ஓசையும் அப்பாலிருந்து காட்டின் காற்றோசையும் எழுந்துகொண்டிருந்தன. எங்கோ முறுகக்கட்டியிருந்த எதுவோ அசைந்து அசைந்து முனகலோசை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது. நீரோட்டத்தில் இழுபட்ட படகா என சுகோத்ரன் திரும்பி நோக்கினான்.

கங்கைப்பரப்பில் ஒளி எழத் தொடங்கியிருந்தது. கரையோரக் காடு இருட்டுக்குள்தான் இருந்தது. கங்கையின் கரை முழுக்க மானுடர் செறிந்திருந்தனர். முதுசூதர் பாண்டவர்களின் குடித்தெய்வமான கொற்றவையை ஒரு கிடைக்கல் மேல் நீள்கல்லாக பதிட்டை செய்தார். அக்கல்லின்மேல் செந்நிறக் களபமும் குங்குமமும் பூசி செந்நிற பட்டுத்துணியை அணிவித்தார். செம்மலர்களைச் சூடி அவள் முன் சிறுநெய்விளக்கு ஒன்றை ஏற்றிவைத்தார். “குடித்தெய்வத்தை வணங்குக!” என்று சூதர் கூறியபோது யுதிஷ்டிரன் திரும்பி விழிகளால் துழாவி சுகோத்ரனை பார்த்தார். மெல்லிய குரலில் அவர் ஏதோ சொல்ல அங்கே நின்றிருந்த சிற்றமைச்சர் மாதவர் தலைவணங்கியபின் பதற்றத்துடன் ஓடி சுகோத்ரன் அருகே வந்தார். “அரசர் அழைக்கிறார், வருக!” என்றார்.

“செல்க!” என்று உஜ்வலன் சொன்னான். “சென்று அமர்க… நீர்க்கடன் செய்வதற்குத்தான் நாம் வந்துள்ளோம்.” சுகோத்ரன் தயங்கிய காலடிகளுடன் நடந்து மாதவருடன் சென்றான். அவனுடன் உஜ்வலன் உடன் சென்றான். சுகோத்ரன் அணுகுவதை முதுசூதர் ஓரவிழியால் நோக்கியபடியே தங்கள் சடங்குகளை தொடர்ந்தார்கள். சுகோத்ரன் யுதிஷ்டிரன் அருகே சென்று நின்றான். அவர் அவனிடம் அமரும்படி கைகாட்டினார். அவன் கைகூப்பியபடி நின்றான். அவர் அமர்க என மீண்டும் கைகாட்டினார். சகதேவன் அவனை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் அமரப்போகிறவன்போல கால்களை சற்றே மடித்தான்.

அக்கணத்தில் வாளை உரசி உருவும் ஓசையுடன் ஒரு சிறு பறவை ஊடாகச் சீறிப்பறந்தது. திடுக்கிட்டு சுகோத்ரன் திரும்பி நோக்கினான். அப்பறவையை நோக்க முடியவில்லை. அவன் திரும்பி நோக்கியபோது கரையில் ஒரு கலைவைக் கண்டான். அங்கே மீண்டும் ஒரு கொம்பின் ஒலி எழுந்தது. அனைவரும் திகைப்புடன் திரும்பி நோக்க ஒற்றைக்குதிரை பூட்டப்பட்ட தேர் வந்து நின்றது. கொம்பூதி மீண்டுமொருமுறை ஊதி நுனி தழைத்து உடல் வளைத்து அகன்றான். தேரின் திரையை விலக்கி பூர்ணை இறங்கினாள். தொடர்ந்து இன்னொரு இளம்சேடி இறங்கி நின்றாள். இருவரும் உள்ளே கைநீட்டிப் பற்றி மிக மெல்ல குந்தியை இறக்கினார்கள். கூட்டத்திலிருந்து திகைப்போசை எழுந்தது.

விதுரர் பரபரப்புடன் சூழநோக்க ஸ்ரீமுகர் அருகே ஓடிவந்தார். அவர் விரைந்த சொற்களில் ஆணையிட ஸ்ரீமுகர் உடல் குலுங்க குந்தியை நோக்கி ஓடினார். விதுரர் யுதிஷ்டிரனின் அருகே சென்றார். யுதிஷ்டிரன் எழமுயல முதுசூதர் “சடங்கின் நடுவே எதன்பொருட்டும் எழலாகாது, அரசே” என எச்சரித்தார். யுதிஷ்டிரன் தவிப்புடன் அமர்ந்துகொண்டார். விதுரர் “அவர்கள் இங்கே வரட்டும், அரசே” என்றார். “அவர்கள் இங்கே வரலாமா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “வரலாகாது, ஆனால் வந்தபின் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை” என்றார் விதுரர்.

குந்தி மிகமிக மெல்ல வந்துகொண்டிருந்தாள். “எதற்காக வருகிறார்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “எதன்பொருட்டென்றாலும் வந்துவிட்டார். அதை எதிர்கொள்வோம்” என்றார் விதுரர். “அவரால் இனி நன்றென ஏதும் நிகழ்வதற்கில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “கடுஞ்சொல் உரைக்கும் இடமல்ல இது” என்றார் முதுசூதர். யுதிஷ்டிரன் சீற்றத்துடன் தலையை அசைத்தார். பின்னர் “நான் அவரை சென்று பார்க்கிறேன் என செய்தியனுப்புங்கள்” என்றார். பீமன் “மூத்தவரே, பொறுங்கள்” என்றான்.

ஸ்ரீமுகர் ஓடிவந்து “அமைச்சரே, இங்கே வரவேண்டியதில்லை, அரசரே அவரைப் பார்க்கவருவார் என்று அரசியிடம் சொன்னேன். அரசி என்னிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அந்த முதுசேடி அரசி இங்கே வரவே விழைகிறார் என்றாள்” என்றார். “வரட்டும்” என்றார் விதுரர். “என்ன இது, அமைச்சரே? என்ன நிகழ்கிறது இங்கே? நீர்க்கடன் என ஒன்று நிகழுமா இல்லையா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சினத்தில் அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். பீமன் “மூத்தவரே, சொல் காக்க!” என்றான். யுதிஷ்டிரன் உறுமலோசையை எழுப்பினார்.

குந்தி நின்று விழப்போகிறவள் என சாய பூர்ணை பிடித்துக்கொண்டாள். “அவரால் நடக்க இயலாது. அவருடைய உடலில் உயிர் தொற்றி நிற்கிறது… ஏன் இத்தனை நீண்ட நடை? நான் எழுந்து செல்கிறேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “என்ன ஆகும்? அனைத்துச் சடங்குகளையும் மீண்டும் செய்யவேண்டும், அவ்வளவுதானே?” முதிய சூதர் “அல்ல, அது மட்டும் போதாது. இங்கே நீத்தோர் வந்து கூடியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் கண்களும் செவிகளும் நாவுகளும் காத்திருக்கின்றன. அவர்களை உதறிவிட்டுச் செல்வதென்றால் அவர்கள் அதை ஏற்கவேண்டும். மீண்டும் அழைத்தால் அவர்கள் வரவேண்டும்” என்றார்.

“என் ஊழ் இது” என்று யுதிஷ்டிரன் உடைந்த குரலில் சொன்னார். “மூதாதையருக்கும் நீத்தார்க்கும் நீர்க்கடன் செய்யக்கூட தகுதியற்ற பழியன் ஆகிவிட்டிருக்கிறேன். இப்புவியில் என்னைப்போல் கீழோன் எவருமில்லை.” அவர் விம்மி முகம் தாழ்த்திக்கொள்ள எவரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. சுகோத்ரன் நடுங்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தான். அந்தப் பறவை எது என அவன் எண்ணம் தவித்தது. அது மெய்யாகவே பறவையா? பிறிதொரு பறவையும் அங்கே எங்கும் இல்லை. அது ஓர் ஒலி உடலென எழுந்தது.

குந்தி அணுகிவர அவர்கள் அவளை விழிமலைத்து நோக்கி நின்றனர். அவள் ஒற்றை அடிகளாக வந்துகொண்டிருந்தாள். வெண்ணிற புகைச்சுருள்போல எடையற்றிருந்தாள். சில தருணங்களில் அவள் காற்றிலாடுவது போலிருந்தது. சில தருணங்களில் அவள் உருவழிந்து வெளியில் கரைந்துகொண்டிருப்பது போலிருந்தது. வெண்ணிறக் கொடிபோல நின்ற இடத்திலேயே துவள்வது போலிருந்தது. நோக்கி நோக்கி சித்தம் எடைகொண்டது. அவன் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டு கங்கையை பார்த்தான். மீண்டும் நோக்கியபோதும் அவள் வந்துகொண்டிருந்தாள்.

குந்தி அருகணைந்தபோது அவன் உளம்களைத்து சலிப்புற்றுவிட்டிருந்தான். அங்கிருந்த அனைவருமே அவ்வண்ணம் ஆகிவிட்டிருந்ததை உடல் தளர்வுகள் காட்டின. குந்தி நின்றபோது அவள் கால்கள் தரையில் தொடவில்லை. இரு சேடியரும் அவளை தோள்பற்றித் தாங்கியிருந்தார்கள். அவள் மயங்கி விழிமூடி அவர்களின் மேல் படிந்திருந்தாள். பின்னர் மெல்ல முனகினாள். அவர்கள் அவளை மேலும் சுமந்து முன்னால் கொண்டுவந்தனர். அவள் முனகிக்கொண்டே இருந்தாள். தீராப் பெருவலி கொண்டவள்போல.

அவள் உடலெங்கும் மெல்லிய தசைத்துடிப்பு இருந்தது. மெலிந்து நரம்புக்கொத்துபோல் ஆகிவிட்டிருந்த கைகள் முறுக்கிக் கொண்டிருந்தன. உள்ளங்கைகள் வாடிக்கூம்பிய மலர்கள்போல உள்நோக்கித் திரும்பி சுருண்டிருந்தன. கால்களும் அவ்வாறே முறுகியிருக்க இரு பாதங்களும் வெவ்வேறு திசைகளில் திரும்பியிருந்தன. அவள் முகத்தின்மேல் மேலாடை விழுந்து கிடந்தது. அவளை ஏந்தி வந்த பூர்ணையின் விழிகள் மட்டும் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.

பூர்ணை குந்தியை கால்களில் நிறுத்தி ஒற்றைக்கையால் பற்றிக்கொண்டாள். “அரசே, பேரரசி குந்தி உங்களிடமும் இங்கே கூடியிருக்கும் அனைவரிடமும் ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறார்” என்றாள். கைகூப்பியபடி அமர்ந்திருந்த யுதிஷ்டிரன் அறியாமல் எழப்போக முதுசூதர் கையமர்த்தி அமரச்செய்தார். விதுரர் “கூறுக, அரசி!” என்றார். முதுசூதர் “இது ஈமநிலம். இங்கே நீத்தாருக்குரிய சொற்களன்றி எதுவும் சொல்லப்படலாகாது. இடுகாட்டிலும் ஈமநிலத்திலும் எடுக்கப்படும் வஞ்சினங்கள், விடுக்கப்படும் ஆணைகள் எவையும் நிலைகொள்ளவேண்டிய தேவையில்லை” என்றார்.

குந்தி மெல்லிய குரலில் ஏதோ சொன்னாள். பூர்ணை “அரசி ஈமநிலத்திற்குரிய சொற்களைச் சொல்லவே வந்திருக்கிறார்” என்றாள். பின்னர் அவள் கைகாட்ட ஏவலன் ஒருவன் நீர்க்குடுவையுடன் ஓடிவந்தான். அதை அவள் குந்தியின் வாயருகே நீட்டினாள். அவள் முலைக்காம்பை நாடும் கைக்குழவி என வாய் நீட்டி அதனைப் பற்றி உறிஞ்சினாள். நாலைந்து மிடறு உண்டதும் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

அவள் முகத்திரை விலகி பின்னால் சரிந்தது. ஒடுங்கி வற்றிவிட்டிருந்த முகம் மிகமிகச் சிறிதாகத் தெரிந்தது. கன்னங்கள் குழிந்து வாய் முன்னால் நீட்டியிருந்தது. உதடுகள் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. சிறிய மூக்கு வெண்மெழுகாலானதுபோலத் தோன்றியது. அவள் கண்களை மூடி நின்றாள். நெற்றியின் இருபுறமும் நீலநரம்புகள் துடிப்பது தெரிந்தது. கழுத்தின் நரம்புகள் அசைந்தன. குரல்வளை பதைத்தது.

முனகலோசை எழுந்ததும் பூர்ணை அவளை நோக்கி குனிந்தாள். குந்தி எதிர்பாராதபடி தெளிவான குரலில் “யுதிஷ்டிரா, என் வயிற்றில் பிறந்த உன் தமையன் கர்ணனுக்கும் உரிய நீர்க்கடன்களைச் செய்க!” என்றாள். யுதிஷ்டிரன் கைகளைக் கூப்பியபடி, ஒடுங்கும் தோள்களுடன், நடுங்கும் உதடுகளுடன் கேட்டு அமர்ந்திருந்தார். “அனைவரும் அறிக… இதை இவ்வுலகே அறிக! நான் ஈன்ற மைந்தன் கர்ணன். கதிரவனை நோற்று என் வயிற்றில் அவனை ஏந்தி பெற்றெடுத்தேன்.”

அவள் குரல் நடுக்குடன் மேலும் ஓங்கியது. “அஸ்தினபுரியின் முதல் மைந்தன் அவனே. மணிமுடிக்குரியவனும் அவனே. அவன் அதை அறிந்திருந்தான். அவனிடம் நான் சென்று இரந்து பெற்ற இறுதிக்கொடையே பாண்டவர்களின் போர்வெற்றி. அவர்களின் உயிர் அனைத்தும் தமையன் தம்பியருக்கு அளித்த பரிசு மட்டுமே.” பீமன் எழுந்துவிட்டான். முதுசூதர் கைநீட்ட அவன் அவரை கையை அசைத்து விலக்கினான். அர்ஜுனன் தலைகுனிந்து நிலம்நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். சகதேவனும் நகுலனும் கைகளை பற்றிக்கொண்டார்கள்.

“குடியச்சத்தால் அவனை நான் துறந்தேன். முடிவிழைவால் அவனை மறந்தேன். அவனுக்கு நான் முலையூட்டவில்லை. ஓர் இன்சொல்கூட கூறவுமில்லை. இன்று இந்த ஈமநிலையில் இந்தக் குடியவைமுன் சொல்லும் இச்சொற்களே என் மைந்தனுக்கு, என் மைந்தர்களில் தலைமகனுக்கு, நான் செய்யும் ஒரே கடன். அவன் இவ்வன்னையை பொறுத்தருளட்டும். தன் இளையோரை வாழ்த்தட்டும். விண்ணில் தன் மூதாதையருடன் அவன் நிறைவுற்று அமரட்டும்.” அவள் கைகூப்பினாள். விழிகள் வறண்டிருந்தன. செல்வோம் என தலையசைத்தாள். பூர்ணை அவளை பற்றிக்கொண்டாள். அவர்கள் திரும்ப நடந்தனர்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சொலி எழுப்பினார். ஏதோ சொல்லவருபவர்போல விம்மி ஒரு விக்கலோசையுடன் இடப்பக்கமாகச் சரிந்து நினைவழிந்து விழுந்தார். சூதர்கள் அவரை நோக்கி கூடி குனிய “விலகுக… ஒன்றுமில்லை, விலகுக!” என்றார் விதுரர். அச்செய்தி ஒரு முழக்கமாக அங்கே கூடியிருந்தவர்கள் நடுவே பரவுவதை கேட்கமுடிந்தது. எதையும் உணராதவளாக இரு சேடியரால் தாங்கப்பட்டு குந்தி தன் தேர் நோக்கி சென்றாள்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 56

பகுதி எட்டு : விண்நோக்கு – 6

யுதிஷ்டிரனின் குடில் முன் இறங்குவதுவரை உஜ்வலன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. குடிலில் யுயுத்ஸு மட்டும் இருந்தான். அவர்களை அவன் எதிர்கொண்டு “அரசரும் உடன்பிறந்தாரும் கங்கைக்கரைக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். வேள்வியில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். நீங்களும் அங்கே செல்லலாம் என ஆணை” என்றான். அவன் முகமும் குரலும் இறுக்கமாக இருந்தன. அவன் விழிகளிலிருந்த விலக்கத்தை சுகோத்ரன் உணர்ந்தான். “இளைய யாதவர் எங்கே?” என்றான். “அவர் தன் குடிலிலேயே இருக்கிறார்” என்றான் யுயுத்ஸு

“ஏன்?” என்று உஜ்வலன்கேட்டான். “ஏன் அவர் நீர்க்கடனுக்கு வரவேண்டும்? அவருக்கு அங்கே செய்வதற்கேதுமில்லை”என்றான் யுயுத்ஸு. அவர்களிடம் அவன் பேசவே விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. “மெய்தான். இத்தனை சாவுகளில் அவருக்கு அணுக்கமான எவரும் இல்லை…” என்றான் உஜ்வலன். யுயுத்ஸு சீற்றத்துடன் விழிதூக்க புன்னகையுடன் “அல்லது அனைவருமே அவருக்கு அணுக்கமானவர்கள்தான் என்றும் சொல்லலாம்” என்றான். யுயுத்ஸு தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

சுகோத்ரன் “இளைய யாதவர் அழைத்துவர ஆணையிட்ட முனிவர் வந்தாரா?” என்றான். “ஆம்” என்று யுயுத்ஸு அவனை நோக்காமலேயே சொன்னான். “அவர் திரும்பிச் சென்றுவிட்டாரா?”என சுகோத்ரன் மீண்டும் கேட்டான். “ஆம், அவர் சொன்னதென்ன என்று அறியேன். எனக்குரிய செய்தி அல்ல அது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். சுகோத்ரன் “எனக்குரிய செய்தி அது. நான் நிமித்தம் அறிந்தவன்” என்றான். யுயுத்ஸு விழிதூக்கி நோக்கி “அதை நான் உங்களிடம் சொல்வதற்கு எனக்கு ஆணையில்லை” என்றான்.

சுகோத்ரன் வெறுமனே தலைவணங்கினான். ஒருகணத்திற்குப் பின் யுயுத்ஸு “இளவரசே, நான் உங்களிடம் ஒன்று கூறவேண்டும்” என்றான். “கூறுக, தந்தையே” என்றான் சுகோத்ரன். “இந்த அந்தணர் சற்றே விலகி நிற்கட்டும்” என்றான் யுயுத்ஸு. சுகோத்ரன் உஜ்வலனை பார்க்க அவன் புன்னகையுடன் தலைவணங்கி விலகி வெளியே சென்றான். யுயுத்ஸு “நான் நேற்றிரவு விதுரர் உங்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்ததை அறிவேன்” என்றான். “நீங்கள் அறியாத எதுவும் இங்கே நிகழாது என்பது தெரியும்” என்றான் சுகோத்ரன்.

யுயுத்ஸு “அது என் கடமை” என்றான். “என்ன பேசிக்கொண்டீர்கள் என்றும் தெரியும். இன்று முற்புலரிக்கு முன் உங்கள் தந்தை சகதேவனிடம் அதைப்பற்றிப் பேச வாய்த்தது. அதை உங்களிடம் சொல்லியாகவேண்டும்.” சுகோத்ரன் பேசாமல் நின்றான். “விதுரர் உங்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த அதேபொழுதில் நான் இக்குடிலுக்கு வந்தேன். வெளியே காட்டோரமாக இருளுக்குள் மெல்லிய வெண்ணிழல் என உங்கள் தந்தை நின்றிருப்பதைக் கண்டேன். அவருடைய உடல் என் விழிகளுக்கு அத்தனை அறிமுகமான ஒன்று என்பதனால்தான் அவரை என்னால் காணவே முடிந்தது.”

அருகணைந்து அவரை வணங்கினேன். என் வருகையை அவர் விரும்பவில்லை. தனிமையில் புதைந்திருந்தார். ஆனால் இந்த முக்தவனத்தில் எவருக்காயினும் தனிமை நோயும் நஞ்சும் மட்டுமே என நான் அறிந்திருந்தேன். ஆகவே அவர் கொண்ட அத்தனிமையை கலைக்க நான் தயங்கவில்லை. மீண்டும் முகமன் உரைத்தேன். எரிச்சலுடன் என்னை நோக்கி என்ன என்று வினவினார். நான் நீர்க்கொடைச் சடங்குகள் குறித்து பேசினேன். அவர் நான் ஏதாவது புதிதாகச் சொல்வேன் என்று எண்ணி செவியளித்தார். பின்னர் சலிப்புடன் சில வினாக்களை கேட்டார். இளைய யாதவர் அழைத்துவந்திருந்த முனிவரின் செய்தியை சொன்னேன். அது அவருக்கு சற்றே ஆர்வம் அளித்தது.

அதன்பின்னர் விதுரர் உங்களைச் சந்தித்ததைப் பற்றி சொன்னேன். அவர் துயர்கொண்டவர் போல் முகம் சுளித்தார். அவருடைய உணர்வுகள் என்ன என்று என்னால் கணிக்க முடியவில்லை. “விதுரர் இயல்பாகச் சென்று பார்க்கவில்லை. எதையோ சொல்கிறார் அல்லது கோருகிறார்” என்றேன். “ஆம், அவர் கோருவது ஒன்றாகவே இருக்கமுடியும், அவர் அவனிடம் அஸ்தினபுரியின் முடியைக் கோரும்படி சொல்வார்” என்றார் உங்கள் தந்தை. நான் அதை அறிந்திருந்தேன் என்றாலும் “ஏன்?” என்றேன்.

“பீஷ்ம பிதாமகர் இன்றிருந்தாலும் அதைத்தான் சொல்லியிருப்பார். அவர்களுக்கெல்லாம் குருதியின் இயல்பான வழி மட்டுமே ஊழின் வழி. பிற அனைத்தும் பிழைபடுதலே” என்றார். நான் “அவர் குருதித்தூய்மையை எண்ணுகிறாரா?” என்றேன். “அதையும் கருதுபவர்தான். ஆனால் அவர் இப்போது எண்ணுவது அதையும் கடந்த ஒன்றை” என்றார். ‘அதைப்பற்றி நாம் பேசவேண்டாம். அவர் மைந்தனிடம் கோருவது அஸ்தினபுரியின் முடியை அவன் சூடவேண்டும் என்று” என்றார்.

“ஆம்” என்றேன். “நான் அவனிடம் இன்று எதையும் சொல்ல முடியாது. அவன்மேல் எனக்கு சொல் உண்டா என்றே எனக்கு ஐயமாக உள்ளது. அவனை நேரில் காண்பது வரை அவ்வாறு தோன்றவில்லை. அவன் பருவுடலாக, விழிகளாக, நகைப்பாக என் முன் தோன்றியபோது என் அகம் திடுக்குற்றது. அவன் இருக்கிறான் என்பதையே மறந்துவிட்டிருந்தேன். அவ்வாறு மறக்கும்பொருட்டே அவனை நிமித்தக்கல்விக்கு அனுப்பியிருக்கிறேன். அவன் மீண்டதைக் கண்ட கணம் நான் அடைந்தது ஆழ்ந்த குற்றவுணர்ச்சி மட்டுமே. என் மூத்தவரின் மைந்தர்கள் அனைவரும் மறைந்தபின் அவன் மட்டும் எஞ்சியிருப்பது பெரும்பிழை என்னும் எண்ணமே என்னுள் இருந்தது” என்றார் உங்கள் தந்தை.

“ஏனென்றால் நான் அதை திட்டமிட்டு இயற்றியிருக்கிறேன் என எனக்கே தெரிந்திருந்தது. அவ்வுண்மை எதனாலும் மழுப்ப முடியாத உண்மை என முன்னால் எழுந்து நின்றது. அவன் உயிருடன் இருப்பதே என் தமையன்களை நான் வஞ்சித்ததற்கான சான்று என்று தோன்றியது. ஆகவே அவனிடம் என்னால் பேசமுடியவில்லை” என்று அவர் சொன்னார். “அவன் முடிசூடினான் என்றால் அது மிகப்பெரிய சூழ்ச்சியாக ஆகிவிடுகிறது. நிமித்திகனாகிய நான் அனைத்தையும் முன்னரே கணித்து என் மைந்தனை இதன்பொருட்டு நான் காத்துகொண்டேன் என்றே பொருள்படும்” என்றார்.

நான் அவரைத் தடுத்து “அவ்வாறு எவர் எண்ண முடியும்? தங்களைப்பற்றி அறியாதோர் எவர்?” என்றேன். அவர் கசப்புடன் புன்னகைத்து “ஆட்சியாளர்களையும் அரசகுடியினரையும் சான்றோரையும் மக்கள் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் குறைகள் காண விழைகிறார்கள். ஆகவே இல்லாக்குறையையும் உண்டுபண்ணி கண்டடைகிறார்கள். அதனூடாக தங்கள் அன்றாடச்சிறுமைகளை கடந்துசெல்கிறார்கள். மேலும் நம்மைப்பற்றி பேசவிருப்பவர்கள் நாமறிந்தவர்கள் அல்ல, நம்மை அறிந்தவர்களும் அல்ல. வழிவழியாக வந்துகொண்டே இருப்பவர்கள்” என்றார்.

என்னால் மறுமொழி சொல்ல இயலவில்லை. “இது என் அச்சம், இதை நான் அவனிடம் சொல்ல இயலாது. இன்று அழைக்கப்படாமலேயே இத்தனை தொலைவுக்கு அவன் கிளம்பி வந்துள்ளான் என்றால் அவனுள் விழைவு உள்ளது என்றே எண்ணுகிறேன். அவனுடன் வந்துள்ள அந்தணன் அதைத்தான் பேசுகிறான். அந்தணனை துணைகொண்ட ஷத்ரியன் அரசனாக விழைபவன்” என்றார். நான் “அவர் அவ்வாறு சொல்லவில்லை” என்றேன். “அவன் விழைவதில் பிழை ஏதுமில்லை. அவனுக்குரியதே இன்று இந்நிலமும் முடியும். அவனை விலக்க எனக்கு உரிமையில்லை. தகுதியுமில்லை” என்றார்.

அவர் சொல்லவருவதென்ன என்று நான் காத்திருந்தேன். “அவனிடம் நீ சொல்லலாம். அவனுடைய முடிவு முழுக்கமுழுக்க அவனுடைய தெரிவு என நான் எண்ணுவதாகச் சொல். அவன் எதைத் தெரிவுசெய்தாலும் நான் அவனை வாழ்த்துவேன். ஆனால் அரசை அவன் தெரிவுசெய்தால் வருந்துவேன்” என்றார். “ஆனால் என் வருத்தம் ஒரு பொருட்டல்ல. அதை ஒரு துளியென்றாக்கும் பெருங்கடல் போன்ற துயர்மேல் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்.” நான் தலைவணங்கினேன். அதற்குள் அவரை அரசர் அழைப்பதாக ஏவலன் வந்து அழைத்தான். என்னிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் திரும்பிச் சென்றார்.

“நான் என் சொற்களை தொகுத்து இதை சொல்லியிருக்கிறேன். என் விழிமுன் இருப்பது பந்த வெளிச்சத்தில் தெரிந்த அவருடைய துயர்மிக்க முகம் மட்டுமே. அந்த முகம் அளித்ததே அச்சொற்களுக்கான மெய்ப்பொருள்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “நீங்கள் எனக்கு சொல்வதென்ன, தந்தையே?” என்றான் சுகோத்ரன். “நீங்களே முடிவெடுக்கலாம், இளவரசே. ஆனால் நெறிநூல்கள் மைந்தனின் முதற்கடமை தந்தையை நிறைவுறச்செய்வதே என்கின்றன” என்றான் யுயுத்ஸு.

“அன்னையின் ஆணையை மைந்தன் எவ்வண்ணம் தலைக்கொள்ளவேண்டும்?” என்றான் சுகோத்ரன். யுயுத்ஸு திகைப்புடன் அவனை நோக்கி “அரசியை சந்தித்தீர்களா?” என்றான். “ஆம்”என்றான் சுகோத்ரன். “நன்று, நான் நெறிநூல்கள் சொல்வதையே சொல்கிறேன். மைந்தன் அகவை நிறைந்துவிட்டபின் அவன்மேல் அன்னையருக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. மகள்களிடம் அவர்களுக்கு இணையுரிமை உள்ளது. அவர்கள் இளவரசியர் என்றால் அவ்வுரிமையும் இல்லை” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். சுகோத்ரன் புன்னகையுடன் “தங்கள் சொற்களை செவிகொண்டேன் தந்தையே”என்றான்.

தலைவணங்கி அவன் வெளியே வந்தான். உஜ்வலன் அவனுக்காகக் காத்திருந்தான். அவர்கள் நடக்கையில் உஜ்வலன் “அவர் சொன்னதென்ன என்று அறிவேன்” என்றான். “நீங்கள் அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியை மறுக்கவேண்டும், அவ்வளவுதானே?”சுகோத்ரன் “எங்ஙனம் உணர்கிறாய்?” என்றான். “அவர் முகமும் விழிகளும் சொற்களும் மாறியிருக்கின்றன. இரவில் அவர் எவரையேனும் சந்தித்திருக்கலாம். பெரும்பாலும் அது உங்கள் தந்தை சகதேவர்.” “ஏன்?” என்றான் சுகோத்ரன். உஜ்வலன் “நேற்று அவர் பேச எண்ணிய எதையோ பேசாமல் கடந்துசென்றார் என்று பட்டது. உங்களை நேருக்குநேர் பார்த்தபோது அதிர்ச்சியடைந்தார்.”

சுகோத்ரன் “மெய்தான்” என்றான். “அவருடைய நற்பெயரை அவர் எண்ணுகிறார். போரின் முற்றழிவை முன்னரே உணர்ந்து, நீங்கள் முடிசூடவேண்டுமென திட்டமிட்டு, உங்களை வெளியே அனுப்பினார் என்னும் பழி வருமென அஞ்சுகிறார்” என்றான் உஜ்வலன். “அவ்வண்ணம் பழி வராதா?” என்றான் சுகோத்ரன். “உறுதியாக வரும்” என்றான் உஜ்வலன். “ஆனால் நீங்கள் நல்லாட்சி கொடுக்கமுடிந்தால், வெற்றிகளை ஈட்டினால், வேள்விகளை நிகழ்த்தினால், அந்தணர்க்கும் அறவோர்க்கும் சூதருக்கும் புலவருக்கும் அள்ளி வழங்கினால் மிக விரைவிலேயே அப்பழி அகலும். சொல்லப்போனால் உங்களைக் காத்து அஸ்தினபுரியின் குருதிவழியை நிலைநிறுத்திய உங்கள் தந்தை மாபெரும் சூழ்திறன் கொண்டவர் என்றே புகழப்படுவார்.”

சுகோத்ரன் “ஆம், அவ்வாறே எப்போதும் நிகழ்கிறது” என்றான். “உங்கள் தந்தை இன்று முனியக்கூடும். ஆனால் அந்த முனிதல்கூட மேல்மட்டத்திலேயே. ஆழத்தில் அவருடைய உள்ளம் நாடுவது உங்கள் அன்னை ஆணையிட்டதைத்தான்” என்று உஜ்வலன் சொன்னான். “ஏன்?” என்று சுகோத்ரன் கேட்டான். “அன்னையர் தந்தையரின் ஆழுள்ளத்தையே வெளிப்படுத்துகிறார்கள்” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் கண்சுருக்கி நோக்க “ஏனென்றால் அன்புள்ள தந்தையர் ஆழத்தில் அன்னையர்” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் புன்னகைத்தான். “நகையாட்டல்ல, பழிசூழாமல் நீங்கள் முடிசூடலாகும் என்றால் சகதேவன் வேண்டாம் என்றா சொல்வார்?” என்று உஜ்வலன் கேட்டான்.

“இத்தகைய வினாக்களுக்கு எவர் மறுமொழி சொல்ல இயலும்?” என்றான் சுகோத்ரன். “அவருடைய நற்பெயரை அவர் காத்துக்கொள்ளவேண்டும், அவ்வளவுதான். ஆனால் நீங்கள் முடிசூடவும் வேண்டும். ஆகவேதான் உங்களிடம் சொல்லாமல் யுயுத்ஸுவிடம் சொல்கிறார். அவர் அவ்வாறு சொன்னது ஆவணமாகிறது அல்லவா?” சுகோத்ரன் சீற்றத்துடன் “நீ தந்தையை இழிவுசெய்கிறாய்” என்றான். “இல்லை, மானுட உள்ளம் செயல்படும் முறையை மட்டுமே சொன்னேன்” என்றான் உஜ்வலன்.

உஜ்வலன் தொலைவில் தெரிந்த யுயுத்ஸுவின் உருவை திரும்பி நோக்கிவிட்டு “அவர் அஞ்சுகிறார்” என்றான். “எதை?” என்றான் சுகோத்ரன். “உங்களை” என்றான் உஜ்வலன். “என்னையா?” என்று சுகோத்ரன் கேட்டான். “அல்லது நீங்கள் எடுக்கவிருக்கும் முடிவை” என்று உஜ்வலன் சொன்னான். சுகோத்ரன் “ஏன்?” என்றான். “அவர் எண்ணியிருக்கும் ஒன்றுக்கு மாறானது அது” என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் எண்ணங்களில் ஆழ்ந்து அச்சொற்களை செவிகொள்ளாமல் வெறுமனே தலையசைத்தான்.

 

யுயுத்ஸு அனுப்பிய ஏவலன் வழிகாட்ட அவர்கள் வேள்விக்களம் நோக்கி சென்றனர். கங்கைக்கரை முழுக்க மீன்நெய்ப்பந்தங்களின் ஒளியில் செந்நிறமாகத் தெரிந்தது. பலநூறு ஏவலரும் காவலரும் அவர்களின் நிழல்களுடன் அசைய அப்பகுதியே கொந்தளிப்பதுபோல் இருந்தது. கலைந்து குழம்பிய ஓசைகளின் முழக்கம் காட்டின் மரச்செறிவுக்குள் எதிரொலித்துச் சூழ்ந்திருந்தது. அவர்கள் அவ்வோசையால், ஒளியால் ஈர்க்கப்பட்டு சொல்லற்று நடந்தார்கள்.

கங்கைக்கரையில் உயரமான உலர்ந்த இடத்தில் மண் நிரப்பாக்கப்பட்டு வட்டவடிவமான வேள்விச்சாலை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நூற்றெட்டு மூங்கில்கள் நாட்டப்பட்டு ஈச்சையோலை முடைந்து கூரையிடப்பட்டிருந்த பந்தலின் உச்சியில் மூன்று முகடுகள் அமைக்கப்பட்டு அதன்மேல் அஸ்தினபுரியின் அமுகதகலக் கொடி பறந்தது. வேள்விப்பந்தலின் கூரைமேல் புகை ஊறிப்பெருகி எழுந்து திரண்டு நின்றிருந்தது. புகைச்சுருள்கள் மேல் பந்தங்களின் ஒளி பட நீர்த்துப்போன தழல் என அது தோன்றியது. அனலின் புகை பறவைகளை எச்சரிக்கையடையச்செய்ய காட்டுக்குள் கலைவோசை எழுந்தது. சிறகடிப்புகள் இருளில் சுழன்று சுழன்று தெரிந்தன.

“மங்கலம் என்று சொல்லப்படும் எதையுமே இங்கே கொண்டுவரலாகாது என்று நெறியுள்ளது” என்று உஜ்வலன் சொன்னான். “மலர்கள், கனிகள், பட்டு, ஆடி, பொன் அனைத்தும் விலக்கப்பட்டுள்ளன. ஆகவேதான் இங்கே பெண்களைக்கூட வரலாகாது என விலக்குகிறார்கள். மங்கலைகள் வரலாகாது. கைம்பெண்கள்கூட வருவது விலக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்கள் எந்நிலையிலும் மங்கலைகளே என்பது வேதநெறி. இறப்பு எனும் மங்கலமின்மையின் இடம் இது. நீர்க்கடன் அளிக்குமிடத்தை இடுகாட்டின் தங்கை என்று சூதர் சொல்வதுண்டு.” கைசுட்டி வேள்விச்சாலையைக் காட்டி “ஆனால் அங்கே வேதச்சொல் முழங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. முதல்மங்கலம் என்று வேதத்தைச் சொல்வதுண்டு” என்றான். சுகோத்ரன் அதை நோக்கியபின் “பருவடிவுகொண்ட நூற்றெட்டு மங்கலங்களில் முதன்மையானது தீ. அனலோன் செல்லாத இடமொன்று உண்டா?” என்றான். உஜ்வலன் “ஆம், மெய்” என்றான்.

“இங்கே அனலோன் எழவேண்டும். அவன் உண்டவை நம் குடியினரின் உடல்கள். விண்புகும்வரை அவர்களை அனலவனின் பொன்னிற நாக்கே ஏந்தி வைத்துள்ளது என்பதே நூல்கூற்று” என்றான் சுகோத்ரன். “அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் நிகழ்ந்த்து ஒரு பெருவேள்வி என்கின்றனர் சூதர். எனில் இது மிகச்சிறிய வேள்வி. குருக்ஷேத்ரத்தில் விருந்துண்டு சலித்து மயங்கிக்கிடக்கும் அனலவனுக்கு வயிற்றை எளிதாக்கும் பொருட்டு அளிக்கும் இஞ்சிநீர்”என்றான் உஜ்வலன். சுகோத்ரன் வேள்விச்சாலையை நோக்கியபடி நடந்தான். “அங்கே களத்தில் ஒலித்த போர்க்கூச்சல்களும் சாவோலங்களும்கூட வேதச்சொற்களே என்று சூதன் ஒருவன் பாடினான்” என்றான் உஜ்வலன்.

சுகோத்ரன் “ஜாதவேதன்” என்னும் சொல்லை அக்கணம் செவிகொண்டு மெய்ப்படைந்தான். வேதங்களில் பிறந்தவன். வேதங்களுடன் பிறந்தவன். வேதமெனப் பிறந்தவன். வேதன். தன்னைப் படையலிட்டுக்கொண்டவன். உண்பவன், உண்ணப்படுபவன். அவன் அச்சொல்லையே தன்னுள் ஊழ்கநுண்சொல் என சொல்லிக்கொண்டு நடந்தான். வேள்விச்சாலையை அணுகுந்தோறும் எரிமணம் நிறைந்த காற்று எழுந்து வந்து மூச்சை நிறைத்தது. அவன் முன்பும் ஒருமுறை அவ்வண்ணம் அதே வேள்விச்சாலையில் அதே உணர்வுநிலைகளுடன் சென்றதுபோல் உணர்ந்தான். முற்பிறவியில் எங்கோ.

வேள்விச்சாலையைச் சுற்றி அமைக்கப்பட்டிருந்த மூங்கில்வேலியின் வாயிலில் நின்றிருந்த காவலர்கள் தலைவணங்கி அவர்களை செல்ல விட்டனர். அவர்கள் சுடர்காட்ட வேள்விச் சாலை முகப்பில் நின்றிருந்த காவலர்கள் அவர்களை எதிர்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச்சென்றனர். உள்ளே வேள்விக்குளங்களில் எரிந்த தழலின் ஒளி சூழ்ந்திருந்த அனைவரின் உடல்ளையும் அனல்வடிவாகக் காட்டியது. அவர்களின் நிழல்கள் பெருகி எழுந்து கூரைமேல் அலைவுகொண்டன. பேருருவ தெய்வங்கள் எழுந்து குனிந்து அவர்கள் செய்யும் எரிசெய்கையை நோக்குவதுபோல.

வேள்விச்சாலைப் பொறுப்பாளரான சிற்றமைச்சர் ஸ்ரீமுகர் அவர்களை வணங்கி முகமன் உரைத்து வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். அங்கே அமைக்கப்பட்டிருந்த மூன்று எரிகுளங்களைச் சுற்றி அந்தணர்கள் அமர்ந்து நெய்யூற்றி எரியோம்பி வேதம் உரைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் முன்னால் பாண்டவர்கள் ஐவரும் தர்ப்பை விரிப்பின்மேல் அமர்ந்திருந்தார்கள். யுதிஷ்டிரன் கைகூப்பி கண்மூடி அமர்ந்திருந்தார். மற்றவர்கள் தழலின் கொழுந்தாட்டத்தை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். தௌம்யர் தாமரைபீடத்தில் அமர்ந்து வேள்வித்தலைவராக வேள்வியை நிகழ்த்தினார்.

சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்களை சுகோத்ரன் முன்னர் கண்டதில்லை. அவர்களில் பெரும்பாலாலானவர்கள் அந்தணர்கள். சிலர் படைத்தலைவர்களாக இருக்கலாமெனத் தோன்றியது. அவன் அவர்களுடன் அமர்ந்துகொள்ளப் போனபோது உஜ்வலன் “நீங்கள் அரசகுடியினருடன் சென்று அமரவேண்டும்… இங்கல்ல” என்றான். சுகோத்ரன் “அந்தணர் அழைக்காமல் செல்லக்கூடாது” என்றபடி அமர்ந்தான். தரையில் மூங்கில்பாய் போடப்பட்டிருந்தது. “நம்மை அங்கே கொண்டு அமரச்செய்ய யுயுத்ஸு கூறியிருக்கவேண்டும்… இது எவ்வகையிலும் முறையல்ல” என்றபடி உஜ்வலன் அமர்ந்தான்.

சுகோத்ரன் வேள்வித்தழலை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். அது எழுந்து கிழிந்து துள்ளி பறந்தது. தயங்கி அமைந்து குளமாகியது. பக்கவாட்டில் சுழன்று எழுந்து மீண்டும் நெளிந்தாடியது. அதன் அசைவுகளை நோக்க நோக்க அது எதையோ சொல்லும் ஒரு நாக்கு என்ற எண்ணம் வந்தது. அந்த வேதப்பாடலுக்கும் அதற்கும் தொடர்பில்லை. அது வேறு எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. மிக மிகப் புதிரான ஒன்றை. மானுடன் இன்னமும் அறிந்திராத ஒன்றை. அது நடனம் அல்ல, அது உரையாடல்தான். உரையாடல் என்பது நாவின் நடனம்.

அனலவனே

முற்றிலும் எரிந்தமையா அவனை துயருறச்செய்யாதே

அவனுடைய உடலையோ தோலையோ சிதறடிக்காதே

வேதங்களுடன் பிறந்தவனே நீ அவனை தூய்மையாக்கு

அதன்பின் மூதாதையருக்கு அருகே அமர்த்து

 

வேதங்களின் துணைவனே

அவனை தூய்மையாக்கியபின் தந்தையரிடம் கொண்டுசெல்க

உயிர்கள் தோன்றும் இடத்திற்கே செல்கையில்

அவன் தேவர்களுக்குரியவன் ஆகிறான்

 

யுதிஷ்டிரன் விழிதிறந்து சூழ நோக்கியபோது அவனை கண்டார். அவருடைய உதடுகள் மட்டும் மெல்ல அசைந்தன. அதை உணர்ந்தவர் போல ஸ்ரீமுகர் ஓடி சுகோத்ரன் அருகே வந்தார். மெல்ல குனிந்து “அரசர் உங்களை அங்கே வரச்சொல்கிறார்” என்றார். “எங்கே?” என்றான் சுகோத்ரன். “வேள்வியை இயற்றுபவர்களுக்குரிய இடத்தில், உங்கள் தந்தையர் ஐவருடனும் அமரும்படி சொல்கிறார்.” உஜ்வலன் கூர்நோக்கை சுகோத்ரன் மேல் பதித்து அமர்ந்திருந்தான். சுகோத்ரன் “இல்லை, என் உளம்கூடவில்லை என்று அவரிடம் கூறுக!” என்றான். ஸ்ரீமுகர் தலைவணங்கி அகன்றார்.

“இளவரசே” என அடக்கியகுரலில் உஜ்வலன் அழைத்தான். “அங்கு சென்று அமர்வதென்பது நீங்கள் இந்த அரசகுடியில் நீடிக்கிறீர்கள் என்பதற்கான சான்று. இங்கிருந்தே தொடங்குகிறது அனைத்தும்.” சுகோத்ரன் “என் உளம் கூடவில்லை. இன்னமும் அது அலைபாய்ந்துகொண்டே இருக்கிறது” என்றான். ஸ்ரீமுகர் யுதிஷ்டிரனிடம் பேசிவிட்டு மீண்டு வந்து “அரசர் நீங்கள் வருவது கடமை என அறிவிக்கச்சொன்னார். இது நீங்களும் அமர்ந்திருக்கவேண்டிய வேள்வி என்றார்” என்று சொன்னார். சுகோத்ரன் “அரசரிடம் சொல்க! நான் முடிவெடுத்துவிட்டேன் என்றால் உடனே அங்கே வந்தமர்வேன் என்று” என்றான். ஸ்ரீமுகர் “ஆம்” என தலையசைத்து திரும்பிச்சென்றார்.

“இது என்ன அறிவின்மை…” என்று உஜ்வலன் கொதிப்புடன் சொன்னான். “ஐயமே இல்லை. இது அறிவின்மை அன்றி வேறல்ல.” சுகோத்ரன் “நான் இன்னும் மறுக்கவில்லை” என்றான். “எனக்கு இன்னும் உள்ளிருந்து ஆணை வரவில்லை.” உஜ்வலன் “அதை அவர் மறுப்பாகவே எடுத்துக்கொள்வார்” என்றான். “அதன்பொருட்டு என் உள்ளம் அறிவிக்காத ஒன்றை நான் செய்ய முடியாது” என்றான் சுகோத்ரன். உஜ்வலன் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தான். “நான் சொன்ன சொற்களெல்லாம் வீண் என்று உணர்கிறேன்… இங்கே நான் வந்திருக்கவே கூடாது.” சுகோத்ரன் அவனை திரும்பியே நோக்கவில்லை.

வேதம் முழங்கிக்கொண்டிருந்தது. புகை வேள்விப்பந்தலை மூடியிருந்தது. நீத்தோர் பல்லாயிரம் நுண்விழிகளுடன் வந்து வேள்விச்சாலையை நிறைத்திருந்தனர். ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவர்கள் தலையசைத்து ஏற்றனர். ஒவ்வொரு நெய்க்கொடையையும் பொன்னிற நாநீட்டி பெற்றுக்கொண்டனர்

விழிகள் கதிரவனைச் சென்றடைக!

காற்றைச் சென்றடைக மூச்சு!

நீ வாழ்ந்த வாழ்வுக்கு ஏற்ப

மண்ணுக்கோ சுடருக்கோ செல்க!

விண்ணின் தூய நீர்களில் திகழ்க!

அங்குள்ள தாவரங்களில்

நீ கொள்ளவிருக்கும் உடல்களுடன் நிலைகொள்க!

 

அனலோனே,

உடலில் பிறப்பில்லாத ஒன்று உறைகிறது

உன் வெம்மையால் அதை வெம்மைகொண்டு எழச்செய்க!

உன் தழலும் ஒளியும் அதை ஒளிகொள்ளச் செய்க

வேதங்களாகப் பிறந்தவனே

உன்னால் அழிக்கப்பட்ட அவனுடைய

மங்கலம்நிறைந்த உறுப்புகளுடன்

அவனை நல்லுலகுக்கு இட்டுச்செல்க!

கைகளக் கூப்பியபடி அமர்ந்திருந்த சுகோத்ரனின் விழிகளிலிருந்து நீர் வழிந்து கைகளிலும் மடியிலும் சொட்டிக்கொண்டிருந்த்து. அவன் விழிநட்டு அந்தச் செஞ்சுடர் அலைவையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். எவர் சொன்ன சொற்கள் இவை. எத்தனை தொன்மையானவை. அழிவற்றவை. என்றோ எவரோ சென்று முட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இந்த மெய்மையில். அல்லது அன்னை குழவியை என அவர்களை மெய்மை அள்ளி எடுத்து நெஞ்சிலும் தலையிலும் சூடிக்கொண்டிருக்கிறது. முத்தமிட்டுச் சீராட்டியிருக்கிறது, மடியிலிட்டு முலையூட்டியிருக்கிறது

தழலோனே

நீ வெம்மையாக்கி எரித்த

அனைத்தையும் மீண்டும் தண்மையாக்க வருக!

இங்கே நீராம்பல் மலர்க!

இளம்புல் செறிக. செடிகள் தழைத்தெழுக

குளிர்ந்தவளே ஈரநிலமே

பசும்புற்கள் நிறைந்தவளே இனிமையளிப்பவளே

பெண்தவளைகளுடன் இணைந்து இங்கே எழுக!

இந்தச் சுடரோனை மகிழ்விப்பாயாக!

மெல்ல மெல்ல வேதமும் அனலும் ஒன்றாயின. ஓம்புபவரும் நோக்குபவரும் அதன் பகுதியென்றாயினர். ஒரு தழல்வு மட்டுமே அங்கிருந்தது. மிகமிகமிகத் தொன்மையானது. எரிபடுபொருள் இன்றி தன்னையே தழலென்றாக்கிக்கொண்டது. முதல்முடிவற்றது. அதன் நாசுழல எழுந்த பொறிகளிலிருந்து புடவிகள், விண்மீன்கள், கோள்கள் எழுந்து தெறித்துச் சுழன்று பறந்து இருளில் மறைந்துகொண்டிருந்தன.