தீயின் எடை

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 16

பீமன் துரியோதனனுடன் கதைப்போர் தொடங்கியதும் முதல்அடியிலேயே மறுபக்கம் பிறிதொருவனை உணர்ந்தான். ஒவ்வொரு முறை துரியோதனனை எதிர்கொள்வதற்கு முன்னரும் அவன் உள்ளம் ஒரு விசையை அடைவதை அவன் உணர்வதுண்டு. உயரத்திலிருந்து பெருகியிருக்கும் நீர்ப்பரப்பை நோக்கி பாய்வதுபோல தன் உருவை நோக்கி தானே சென்று அறைந்துகொள்வது அது. அக்கணம் அந்தப் பாவை சிதறுவதுபோல் தன் உடலும் சிதற நெடுநேரம் வெறும் கொந்தளிப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். பின் நூறு நூறாயிரம் சிதறல்களிலிருந்து துளித்துளியாக தன்னை எடுத்து தொகுத்து தான் என்றாக்கிக் கொள்வான்.

அந்த மீள்கணமே அவனை வடிவமைக்கிறது. நான் நான் நான் என தருக்கித் தருக்கி தன்னை பெருக்கிக்கொள்ள வேண்டும். நான் என்றே நின்றிருக்கவேண்டும். அத்தனை அடிகளும் விழுவது அந்தத் தன்னிலை மீதுதான். தள்ளாடுவதும் வலியறிவதும் சீற்றம் கொள்வதும் வெறிகொண்டு எழுவதும் அதுதான். அது ஒருகணம் துவண்டால் அவன் கதை கீழிறங்கியது. அவன் உடலை ஊர்தியாகக் கொண்டு அங்கே நின்றிருந்தது. கருவியாகக் கொண்டு போரிட்டது.

எதிரில் நின்றிருப்பவனுடன் போரிடுகையில் அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவும் தனக்கு முன்னரே தெரிந்திருப்பதை, தன்னுடைய ஒவ்வொரு அசைவும் முன்னரே அவனுக்கு தெரிந்திருப்பதை அவன் ஒவ்வொருமுறையும் உணர்ந்தான். துரியோதனனுடனான போர் என்பது மீளமீள ஓர் அணுவிடை வேறுபாட்டில் தோற்று பின்னடைவதே. இருவரும் நிகர்நிலையில் நின்று பொருதி இடையீட்டால் விலகிக்கொள்ளும்போது அவனைச் சூழ்ந்து பாண்டவப் படையினர் வெற்றிக்குரல் எழுப்புவதைக் கேட்டபடி அவன் தன்னுள் தோல்வியை அறிந்துகொண்டிருப்பான்.

ஒருமுறைகூட துரியோதனனை முழுமையாக வென்று மேலெழ அவனால் இயன்றதில்லை. ஓர் இறுதி அடியை அளித்துவிட்டு பின்னடைய வேண்டுமென்று எப்பொழுதும் அவன் விரும்பி வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறை தோற்று பின்னடையும்போதும் ஒருவகையான நிறைவும் மீண்டும் எழவேண்டும் என்ற விசையும் மட்டுமே தன்னுள் எஞ்சுவதை, தோல்வி அளிக்கும் எரிச்சலும் சீற்றமும் ஆழத்தில் சற்றும் இல்லாதிருப்பதை அவன் எண்ணி நோக்கியதுண்டு. ஓர் உடற்புணர்ச்சிக்குப் பிந்தைய களைப்பும் தனிமையும் செயலின்மையும்போல அது தோன்றும்.

தனிமையில் அமர்ந்து அப்போரை தன்னுள் மீள நிகழ்த்திப் பார்க்கையில் ஒவ்வொரு முறையும் தன்னை புதிதாக கண்டுகொண்டமையால்தான் அந்த நிறைவு ஏற்படுகிறது என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவனது கதை அவ்வண்ணம் சுழல முடியுமென்பதை, சுழன்று வரும் கதையை அவ்வண்ணம் தன்னால் தடுக்க முடியுமென்பதை, அவ்வாறு தரை தொட தழைந்து வளைந்தெழ முடியும் என்பதை, பறந்தெழும் காகம்போல் கால் பரப்பி நேராக விண்ணிலெழுந்து அமைய முடியுமென்பதை, மீன்கொத்தி என பாய்ந்து அறைந்து மீளமுடியும் என்பதை அவன் அப்போர்களில் கண்டடைந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறை போரின் போதும் அவன் தன் எல்லைகளை கடந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் சந்தித்த துரியோதனன் அந்த எல்லைக்கு வெளியே, ஒரு காலடிக்கு அப்பால் நின்றிருந்தான்.

எனில் தன்னிலிருந்து அவனும் கற்றுக்கொள்கிறான். தன்னிடமிருந்து அவன் கற்பதென்ன? என் மீறல்களின்மேல் கால்வைத்து மேலே செல்கிறான். என் மீறல்களை அவன் அக்கணமே தன்னுள் நிகழ்த்திக்கொள்கிறான். அங்கிருந்து சென்ற பின்னர் அவற்றைப் பற்றியே எண்ணி எண்ணி அவற்றிலேயே மீளமீள வாழ்ந்து அவற்றை தன் உடல் அறியச் செய்கிறான். உடல் அறிந்ததை உள்ளம் உடனே கடந்துவிடுகிறது. நானும் அவனையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். விழித்திருக்கும் பொழுதெல்லாம். அவன் உடலை என் அகக்கண்ணில் எப்போதும் அருகெனக் காண்கிறேன். போரில் அவன் மேலிருந்து விழிவிலக்காமலிருக்கிறேன்.

ஆனால் நான் அவனாக நடிக்கவில்லை. அவனுள் புகுந்தும் நானாகவே எஞ்சுகிறேன். கழுத்தில் கட்டப்பட்ட தடைக்கோல் என என் வஞ்சம் அவனுள் புகவொண்ணாது தடுக்கிறது என்னை. நான் அவனென்றாகி என்னை கொல்ல எழமுடியாது. என்மேல் எனக்கு வஞ்சமில்லை. எனில் அவன் நானென்றாகி தன்னை கொல்கிறான். எத்தனை ஆயிரம் முறை அவன் தன்னைத் தான் கொன்றிருப்பான் அவ்வாறு! இனி அவனை நான் கொன்றால் அதில் ஒரு நிகழ்வென்றே அது ஆகும்.

ஒவ்வொருநாளும் கதைப்பயிற்சியின்போது அவன் துரியோதனனையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். கான்வாழ்வில் ஒருமுறை பாறைகளை தூக்கி வீசி எறிந்து பற்றி பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டிருக்கையில் யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே, நீ எவருடனோ போர்புரிபவன் போலிருக்கிறாய். பயில்பவன் போலில்லை” என்றார். மேலிருந்து வந்த பாறையை இரு கைகளாலும் பற்றித் தூக்கி அப்பாலிட்டுவிட்டு மெல்லிய மூச்சிரைப்புடன் திரும்பி முகத்தில் வழிந்த வியர்வையை துடைத்தபடி புன்னகைத்து பீமன் தலையசைத்தான். கண்கள் கூர்மை கொள்ள அருகே வந்த யுதிஷ்டிரன் “அவனிடமா?” என்றார். “ஆம்” என்று சொல்லி அவன் விழிவிலக்கிக்கொண்டான்.

“நானும் அதையே எண்ணினேன். நீ அவனை ஒருகணமும் மறக்க இயலாதென்று. நீ உரைத்த வஞ்சினம் உன்னுடன் எப்போதும் இருக்கும்” என்றார். “வஞ்சினங்களை உரைப்பது சென்றகாலத்தை அந்தணக்கொலைப்பழி போலாக்கி நமக்குப் பின்னால் வரவைப்பது. சென்றகாலம்போல் சுமை வேறில்லை. அச்சுமை நம் மீது இருக்கையில் நிகழ்காலம் என்பதில்லை. எதிர்காலமோ சென்றகாலத்தை மீள நிகழ்த்துவதென்றே தெரிகிறது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “அவையில் நீங்கள் சூளுரைத்தபோது நான் திகைத்துவிட்டேன். முன்னரே உணர்ந்திருந்தால் ஒப்பியிருக்க மாட்டேன்.”

ஆனால் அவ்வஞ்சினத்திற்கும் முன்பு, வாரணவதம் எரிவதற்கும் முன்பு, எப்போதுமே துரியோதனனுடன் அவன் போரில்தான் இருந்தான். காற்றில் வீசும் ஒவ்வொரு கதையின் அடியும் அவனுக்கானதே. பின்பொருநாள் கனவில் துரியோதனனின் மஞ்சத்தறைக்குள் ஒரு பீடத்தில் தான் அமர்ந்திருப்பதுபோல் கண்டான். துயின்று கொண்டிருந்த துரியோதனனை கைகளை மடியில் அமைத்தபடி சற்றே உடல் வளைத்து அமர்ந்து அவன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் நோக்கை உணர்ந்தவன்போல் துரியோதனன் இமை அதிர்ந்து உடல் விதிர்க்க விழித்துக்கொண்டான். மஞ்சத்தில் எழுந்து அமர்ந்து அவனையே பார்த்தான். பின்னர் எழுந்து அவனருகே வந்து மற்போருக்கென இரு கைகளையும் விரித்து நின்றான்.

பீமன் தான் அமர்ந்திருந்த அப்பீடத்திலேயே கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்திருந்தான். துரியோதனனின் கண்களில் நட்பு தெரிந்தது. பின்னர் அது கதவுக்குமிழில் அசைவென மாறி வஞ்சம் ஆகியது. அதற்குமேல் கணங்கள்தான். அதை அறிந்தும் அவன் காத்திருந்தான். எதிர்பாராதபடி துரியோதனனின் கை அவனை அறைய வந்தபோது தன் கையை நீட்டி அதை தடுத்து துரியோதனனை ஓங்கிக் குத்தி பின்னால் வீழ்த்தினான். பாய்ந்தெழுந்த துரியோதனன் மீண்டும் தாக்க இருவரும் அறைக்குள் போரிட்டுக்கொண்டனர். தசைகளில் அடிவிழும் ஓசையும் துரியோதனனின் மூச்சிரைப்பும் அறைக்குள் நிறைந்திருந்தது. தன் உடலில் அடிவிழும்போது வலிக்கவில்லை என்பதை பீமன் வியப்புடன் உணர்ந்தான். கனவில் வலியில்லைபோலும் என எண்ணிக்கொண்டான்.

துரியோதனனிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு அதை மேலும் விரிவாக்கி அவன் துரியோதனனை விட மேலே எழுந்தான். அவனிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு துரியோதனன் மேலெழுந்தான். கணம் புரள்வதுபோல் திகழ்ந்த அந்த போரில் இருவரும் களைத்து, தளர்ந்து விலகினார்கள். கால்கள் குழைய துரியோதனன் பின்னடைந்து மஞ்சத்திலமர்ந்து கைகளைக் கோத்தபடி மூச்சில் நெஞ்சு ஏறியிறங்க அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வஞ்சம் மெல்ல வடிந்து மீண்டும் நட்பு துளித்தது. உதடுகளில் புன்னகையோ என்னும் அசைவு உருவாகியது.

பீமன் உடலை எளிதாக்கி நின்றிருந்தான். மெல்லமெல்ல சிலையென்றானான். உள்ளே தன்னிலை மட்டும் விழித்திருந்தது. இரும்புக்கைகள் தொடைகளை உரசி விழுந்துகிடந்தன. அறையின் கதவு மெல்ல திறக்க உள்ளே வந்த ஏவலர் தலைவணங்கினர். பீமனை நோக்கி கை காட்டிவிட்டு துரியோதனன் வெளியே சென்றான். இரு ஏவலர்கள் வந்து பீமனை கைகளைப் பற்றி மீண்டும் அந்தப் பீடத்தில் அமரச்செய்தனர். அவன் உடலை அவர்கள் கையாள்வதை அவன் திகைப்புடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு வீரன் “நல்ல அடி இன்று” என்றான். “அவர் உடலில் அது தெரியவில்லை” என்றான் இன்னொருவன். “அவரில் ஒரு நிறைவு தெரிந்தால் அன்று நல்ல அடி என்று பொருள்” என்றான் முதல் ஏவலன்.

இரண்டாமவன் பீமனின் தோள்களை தட்டி நோக்கி “அவருடைய அதே தோள்கள்” என்றான். “தன்னை தானன்றி பிறர் அறையலாகாதென்று எண்ணுகிறார். தன் ஆணவத்தை உருவம் அளித்து இங்கே நிறுத்தியிருக்கிறார்” என்றான் முதல் ஏவலன். இரண்டாம் ஏவலன் பீமனின் கணுக்கால்களை சீராக வைத்தபடி “இவரை எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. ஏனென்றே தெரியவில்லை. இவரை தொடும்போது அணுக்கத்தை உணர்கிறேன்” என்றான். முதலாமவன் “ஏனென்றால் உன் அரசரை இது அறைகிறது” என்றான். இரண்டாமவன் நகைத்து “அதனாலும் இருக்கலாம். ஆனால் இது அரசரும்கூட” என்றான்.

சிரிப்பு மேலெழ “எனில் தன்னை அறைந்துகொள்ளும் அரசரை நீ விழைகிறாயா என்ன?” என்றான் முதலாமவன். “எண்ணிப்பார்த்தால் இந்நகரில் அனைவரும் விழைவது அவ்வாறு ஓர் அரசரைத்தானே?” என்றான் இரண்டாமவன். அவர்கள் சொல்லற்றனர். முதலாமவன் “மெய்தான்” என்றான். அவர்கள் அவன் உடலை தூய்மைசெய்தனர். “இவ்வண்ணம் ஒன்று இங்குள்ளது என்று அறிந்தால் நம் மக்கள் இதை விரும்புவார்கள். இதனிடம் அடிவாங்குவதனால் அரசரையும் மேலும் விரும்புவார்கள்” என்றான் இரண்டாமவன்.

“இது இங்கிருப்பதை அறியாத சிலரே அரண்மனையில் இருக்கின்றனர்” என்று முதல் ஏவலன் சொன்னான். “அறிந்தவர்களுக்கு எந்த வியப்பும் இல்லை. ஒருமுறை முதுசூதர் கங்காளரிடம் பேசுகையில் அவர் அசுர மாமன்னர் ஹிரண்யன் தன் இளையோன் ஹிரண்யாக்ஷனைக் கொண்டு தன்னை அறையச்செய்வார் என்றார். கார்த்தவீரியன் தன் ஆயிரம் கைகளாலேயே தன்னை அறைந்துகொள்வான். பின்னர் நகைத்தபடி தன் நிழலுருவை இரும்பால் அமைத்து அடிக்கச்செய்வார்கள் சிலர் என்றபின் என்னை நோக்கி புன்னகைத்தார். நான் கண்விலக்கி அங்கிருந்து அகன்று விட்டேன்.”

இரண்டாமவன் “இது இளைய பாண்டவர் பீமசேனன் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதை விரும்பினால் நீ அவரை விரும்புகிறாய் என்று பொருள்” என்றான். முதல் ஏவலன் “இதைப்போன்ற ஒன்று அங்கும் இருக்குமா என்ன?” என்றான். இரண்டாம் ஏவலன் “இருக்கும், மிகமிக மந்தணமாக” என்றான். அவன் பீமனின் விழிகளை நோக்கியபடி “இது நம் சொற்களை கேட்டுக்கொண்டிருப்பதாக ஒரு உளமயக்கு” என்றான். “கேட்பது யார்? இளைய பாண்டவரா அரசரா?” என்றான் முதலாமவன். இருவரும் நகைத்தனர்.

அக்கனவை அவன் பிறிதொரு முறை கண்டதில்லை. தன் உடல் துரியோதனனின் உடல் போலவே இருப்பதை அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான். தன் முகமும் துரியோதனன் முகம் போலிருந்தது. களத்தில் முதல் முறையாக துரியோதனனை கதையால் சந்தித்தபோது ஒருகணமென அக்கனவு வந்து சென்றது. அக்கணம் கனவுக்குள் சென்று அவனிடம் பொருதிக்கொண்டிருந்தான். அது உபப்பிலாவ்யத்தில் அவனுடைய படுக்கையறை. துரியோதனன் இரும்பாலான உடல்கொண்டிருந்தான். விழிகள் கல்மணிகள்போல் ஒளிகொண்டிருந்தன.

துரியோதனன் கதையைச் சுழற்றி அறைந்து, அந்த அறைவிசையின் நிலைமாறுதலை மறுசுழற்றலால் ஈடு செய்து மீண்டும் சுழற்றி மேலெடுக்கும் கலையை கற்றிருந்தான். கதையின் எடையையே விசையென ஆக்கும் அக்கலை பலராமருக்கு மட்டுமே உரியது. எடைமிகுந்தோறும் நிகர்நிலை கூடியது. ஆகவே துரியோதனனின் கதை பீமனின் கதையைவிட இருமடங்கு எடைமிக்கதாக இருந்தது. பீமன் அதன் அறையை தன் கதையின் முழையில் மட்டுமே எப்போதும் வாங்கினான். அன்றி முதுகிலோ தோளிலோ ஏற்கவில்லை. விலாவையும் நெஞ்சையும் எப்போதும் காத்துக்கொண்டான். அவன் தலையை நாடி அது வந்துகொண்டே இருந்தது. சுழன்று சுழன்று பறக்கும் வண்டுபோல. ஒருமுறை தன் தலையை அது தொடுமெனில் உள்ளே நுரைத்துக்கொதிக்கும் வெண்குழம்பு சீறி வெளிச்சிதறும். அக்கணமே எடையிலாதாகி மண்ணில் படிவேன்.

பீமன் துரியோதனனின் முகத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அதில் ஆழ்ந்த அமைதி இருப்பதுபோல் தோன்றியது. தன் உள்ளம்தான் கொந்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அனைத்தையும் இழந்துவிட்டவனுக்கு அதன்பின் எண்ணவோ எதிர்நோக்கவோ ஏதுமில்லை போலும். அக்கணத்தில் மட்டுமே அமைகையில் வரும் முழுமையையும் விடுதலையையும் அவன் அடைகிறான். நான் இப்போரை எத்தனை காலமாக நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன்! என் உள்ளத்தில் இது நிகழாத ஒருகணம் கூட இருந்ததில்லை. பகையை ஈட்டியவன் ஒரு எதிரியை அடைகிறான். வஞ்சினம் உரைத்தவன் ஊழையே எதிரியென அடைகிறான்.

பீமன் கதையை பற்றியிருந்த துரியோதனனின் கைகளையே இலக்காக்கி அறைந்துகொண்டிருந்தான். அந்தப் பெரும்கதையை அறைந்து சிதறடிப்பது இயலாது. அந்தக் கைகளை அறையலாம். இப்போது அவற்றில் எடைமிக்க கவசங்கள் இல்லை. உரிய முறையில் ஓர் அறைவிழுந்தால்கூட எலும்புகள் உடைந்துவிடக்கூடும். எலும்பு உடைந்த கையால் தன் கதைக்கு இத்தனை விசையை இவன் அளிக்க இயலாது. இன்றேனும் இவனை வெல்ல வேண்டும். இன்று வெல்லவில்லையெனில் என்றும் வெல்லப்போவதில்லை. இன்று என என் முன் நின்றிருக்கிறான். நாளையிலாது நின்றிருக்கிறான். தெய்வங்களிலாது நின்றிருக்கிறான். இத்தருணத்திலும் இவனை வெல்ல இயலவில்லையெனில் நான் ஏதும் பயிலவில்லை என்றே பொருள்.

இக்களத்தில் நான் என் பிதாமகனை கொன்றிருக்கிறேன். இவன் தோழர்களை கொன்றிருக்கிறேன். இவன் உடன்பிறந்தாரை, மைந்தரை கொன்றிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு கொலையும் ஒரு படி. அதனூடாக ஏறி ஏறி இவனை அணுகி இவ்வுச்சத்தில் நின்றிருக்கிறேன். இதன்பொருட்டு நான் என்னைத் தாங்கியிருந்த அனைத்தையும் அழித்திருக்கிறேன். திரும்பிச்செல்ல முடியாதபடி வந்துவிட்டிருக்கிறேன். இதோ என் கால் கீழ் சிதைந்து அழிந்து கொண்டிருப்பது பாண்டவப் படையோ கௌரவப் படையோ அல்ல, மானுடப் படைகூட அல்ல, வெற்றுடல்திரள். நேற்றெரிந்த சிதை இன்று புழுத்துவிட்டிருக்கிறது. தசைக் கருந்தழல்கள் அசையும் பிறிதொரு சிதை இது.

எண்ணங்களை நிறுத்து. அவன் விழிகளிலிருந்து உன் விழிகளை விலக்கு. அவன் உட்புக முடியாதபடி அனைத்து வாயில்களையும் அடைத்துவிட்டிருக்கிறான். இன்று உன் இலக்கு அவன் கைகள் மட்டுமே. கதை பற்றியிருக்கும் அவன் கைகளை அறைந்து சிதறடி. வேறொன்றும் எண்ணாதே. பிற அனைத்தையும் உன் உடல்கொண்ட கண்களுக்கு விட்டுவிடு. உன் தசைகள் தங்களை காத்துகொள்ளட்டும். உன் இலக்கு அவன் கைகள் மட்டுமே. அவன் கதை ஒருமுறை தாழ்ந்தால் போதும் உனக்கான வாயில் திறந்துகொள்ளும். அதனூடாக நீ பாய்ந்து உட்புகுவாய். மீளமுடியவில்லை என்றாலும் செல்க! மீள்வது என ஏதுமில்லை. இருவரும் உடல்தழுவி விழும் ஆழம் ஒன்றுண்டு. அடியிலி அது. நீங்கள் பிறந்து பிறந்து போர்புரிந்து மடிந்தபடி சென்றுகொண்டிருக்கும் காலக்கோடு.

பீமன் யானைகள் மேல் பாய்ந்து கதைவீசித் தாக்க மத்தகங்களிலிருந்து மத்தகங்களுக்கென பாய்ந்து துரியோதனன் அவனை எதிர்கொண்டான். பீமன் அறைபட்டு துரியோதனன் நின்றிருந்த யானை மத்தகம் உடைந்து பக்கவாட்டில் சரிந்தது. துரியோதனன் அதிலிருந்து தாவி கீழே அலையிலென உடற்திரள்மேல் உலைந்துகொண்டிருந்த சரிந்த தேர் முகடொன்றில் சென்று நின்றான். பீமன் தான் நின்றிருந்த யானையிலிருந்து பாய்ந்து பிறிதொரு தேர்மகுடம் மேல் ஏறி கதையால் அறைந்தான். அறைவிசையில் இருவரும் கரிய சேற்றில் விழுந்து எழுந்தனர். மீண்டும் மீண்டும் அறைந்து பின் சிதறி விழுந்து எழுந்தபோது கரிய சேற்றுருக்கள் என இருவரும் மாறினர். அவர்களின் கதைகள் ஒன்றையொன்று அறைந்துகொண்டபோது சேறு சேறை அறைந்து அனலெழுந்த விந்தை நிகழ்ந்தது.

துரியோதனனிடம் இருக்கும் வேறுபாடென்ன என்பதை பீமன் புரிந்துகொண்டான். துரியோதனன் அவனை கொல்ல முயலவில்லை, வெல்லவும் முயலவில்லை. சீரான கதை சுழற்றல்களுடன் வெறுமனே போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். வெல்லவும் கொல்லவும் முயன்றபோது இருந்த விசையின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் இல்லாமல் சீரான சுழற்சிகளுடன் வந்து அறைந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் மாற்றமில்லாத ஒற்றைப்பெருக்கென பேராற்றல் இருந்தது. தெய்வங்கள் இவ்வண்ணம்தான் போரிடும் போலும். தெய்வங்கள் வெல்வது அவை வெல்லும் தகைமைகொண்டவை என்பதனால் மட்டுமே. வெல்லும் எண்ணத்தாலோ முயற்சியாலோ அல்ல.

பீமன் ஒவ்வொரு அடிக்கும் தன் விசை குறைந்து வருவதை பார்த்தான். முதலில் அச்சமென்றும் பின்னர் சீற்றமென்றும் தன்னில் எழுந்த உணர்வுகளே தன்னை ஆற்றல் குறையச் செய்கின்றன. முன்பு துரியோதனனின் ஒவ்வொரு கதைவீச்சிலும் ஒவ்வொரு எண்ணம் வெளிப்பட்டது. ஒவ்வொரு அறையும் ஒரு சொல்லென ஒலித்தது. ஒவ்வொரு சொல்லும் பொருள் கொண்டிருந்தது. அதை அவன் புரிந்துகொண்டு மறுசொல்லெடுத்தான். அப்போது துரியோதனனின் கதை முற்றிலும் சொல்லற்றதாக, ஒரு மீட்டல்போல அறுபடாது ஒலிப்பதாக இருந்தது. காட்டின் மூளல்போல. காற்றின் ஓவொலிபோல.

யாழொலியும் குழலொலியுமே தேவர்களின் மொழி என்று இளமையில் அவன் கேட்டிருந்தான். அவற்றை சொற்களாக ஆக்காமல் எவ்வண்ணம் தொடர்புறுத்த இயலும் என்று அன்றே வியந்திருந்தான். யாழொலியும் குழலொலியும் கொண்டு பேசும் தெய்வங்களுடன் சொற்களால் மானுடர் எவ்வாறு உரையாட இயலும்? வாயில் இல்லாக் கோட்டை என அந்த அறுபடாத இசை நின்றிருக்க அதன்மேல் சென்று சென்று முட்டி உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன அவன் சொற்கள். தற்கொலைப் பறவைகள்போல. இவனுடன் போரிட இயலாது. சொற்பொருளுக்கு மேலும் சற்று தொலைவு செல்ல இயலும். அது சொல்லின் பொருள்நினைவு எஞ்சும் தொலைவு மட்டுமே. அதற்கப்பால் சொல்லில்லா வெளி. அங்கு என் ஆற்றல்கள் மறையும். அவ்வெல்லையை அடைந்த பின்னர் இவன் கதைமுன் நான் அடிபணியவேண்டியிருக்கும்.

அவன் மீண்டும் அக்கனவை அடைந்தான். அறைக்குள் அவன் பீடத்தில் கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்து மஞ்சத்தில் துயின்றுகொண்டிருந்த திருதராஷ்டிரரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவர் இமைகள் அசைய முனகியபடி விழித்து எழுந்தமர்ந்து உடனே உள்ளுணர்வுகொண்டு திடுக்கிட்டு “யார்?” என்றார். அவன் மறுமொழி கூறவில்லை. “கூறுக, யார் அது?” என்று அவர் கேட்டார். “சொல், யார்?” என்றபடி எழுந்து இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்து வெடிப்போசை எழுப்பியபடி “யாரது? அருகே வா” என்றார். பீமன் தன் உடலின் இரும்புப் பகுதிகள் உரசிக்கொள்ளும் ஒலியுடன் எழுந்து நின்றான். கவசங்கள் அணிந்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. கவசங்களே உடலாக ஆனதுபோல. அவ்வொலி திருதராஷ்டிரரை திகைக்க வைக்க அவர் இரு கைகளையும் விரித்து கால்களை நிலைமண்டிலமாக்கி மற்போருக்கென ஒருங்கி நின்றார்.

அவன் மெல்ல அசைந்தபோது உலோக முனகல்கள் எழுந்தன. அந்த ஓசை அவருக்குப் புதிதென்பதால் விழிக்குமிழிகள் உருள, வாய் குவிந்து தாடை ஒரு புறமாக கோணியிருக்க, அவர் அவனை செவிகளால் நோக்கியபடி நின்றார். அவன் மீண்டும் அசைந்தபோது எழுந்த ஓசையால் அவருடன் உரையாடுவதுபோல் உணர்ந்தான். அச்சொல்லை அவன் விரும்பினான். ஆனால் அவ்வோசை தன்னை அவருக்கு காட்டுகிறதென்று நினைத்தான். ஆகவே அசைவில்லாமல் நின்றான். அதனூடாக முற்றிலும் அவர் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான். திருதராஷ்டிரர் தவிப்புடன் அவனை உள்ளத்தால் தேடியபடி அசைவற்று நின்றார்.

நெடுநேரம். இரவு வெளியே பெரிய பெருக்கென ஓடிச்சென்றுகொண்டிருந்தது. அதில் மிதந்து கிடந்த விண்மீன்கள் இடம் மாறின. மிக அப்பால் ஒரு யானையின் பிளிறல். அதற்கும் அப்பால் காட்டுக்குள் ஓர் ஓநாயின் ஓசை. வெம்மை நிறைந்த காற்று சாளரங்களூடாக உள்ளே வந்து சென்றது. திருதராஷ்டிரர் “நீ எவர் என எனக்குத் தெரியும்” என முனகினார். பின்னர் “நீ அஞ்சுவது என்னை. ஆகவே நீயே என் எதிரி” என்றார். அவருடைய கைகள் மலைப்பாம்புகள்போல் நெளிய தசைகள் புடைத்து அசைந்தன. “கடக்கமுடியாத எல்லைகளை வெறுக்கிறார்கள் மானுடர். ஆகவே வேறு வழியே இல்லை…” என்றார் திருதராஷ்டிரர்.

அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இன்மை என்றே ஆகி நின்றான். மீண்டும் நெடும்பொழுது. எத்தனை நேரம் என அவன் வியந்தபோது அவ்வெண்ணமே சிறு அசைவாக வெளிப்பட, அவன் உடலில் இருந்து மெல்ல, மிக மெல்ல உறுமியது உலோகம். உடலுக்குள் உறுமும் சிம்மம்போல. அக்கணமே திருதராஷ்டிரர் பாய்ந்து அவனை ஓங்கி அறைந்தார். அவன் எடையின் ஓசையுடன் மல்லாந்து தரையில் விழுந்தான். பலகைகள் அதிர்ந்தன. கையூன்றி புரண்டு எழுவதற்குள் அவன் உடலின் ஓசைகளைக் கொண்டு அவனை முற்றாக அவர் வகுத்துவிட்டிருந்தார். அவனுடைய அடுத்த அடிகளை தன் கையால் தடுத்தார். அவன் அவருடைய பிடிக்குள் சிக்காமல் ஒழிய பெரிய கைகளை நண்டுபோல விரித்தபடி அவனை அணுகினார்.

அவன் பின்னடைந்தபோது அறைச்சுவரில் முட்டிக்கொண்டான். அவர் அவன் தப்பமுடியாதபடி இரு கைகளையும் விரித்துக்கொண்டு அணுகி அவனை பற்றினார். குழந்தைபோல அவனைத் தூக்கி அப்பால் வீசினார். எழுந்து அவன் அவர் மார்பை ஓங்கி உதைத்தான். நிலைதடுமாறி பின்புறம் கால் வைத்து ஆனால் விழாது நிலையூன்றி இரு கைகளாலும் சூழஇருந்த பொருட்களை ஓங்கி அறைந்து உடைத்து எறிந்தபடி உறுமலோசை எழுப்பிக்கொண்டு அவர் மீண்டும் அவனை பற்ற வந்தார்.

அவன் அவர் பிடியிலிருந்து தப்ப அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்தான். அவர் அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். அந்த அறை அங்கிருந்த தூணில் பட்டு மரத்தாலான கூரை அதிர்ந்து பலகைகளை இணைத்திருந்த சுண்ணாம்புக்காரை பெயர்ந்து உதிர்ந்தது. அவர் தன் கைகளை ஒன்றோடொன்று அடித்துக்கொண்டபோது எழுந்த ஓசையால் அவன் உளம் நடுங்க அந்நடுக்கு உடலில் பரவி உலோகத்தகடுகள் உரசிக்கொண்டன. அவன் இருமுறை அவர் தன் மேல் பாய்வதை தடுத்தான். அவர் நிலை மீள்வதற்குள் ஓங்கி அவர் தலையை அறைந்தான். நிலை தடுமாறி விழுந்து கையூன்றி எழுந்து அவர் அவனை அறைந்தார்.

அத்தகைய பேருடல் அத்தனை விசையுடன் எழமுடியுமென அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அறையின் எடைவிசையில் அவன் நிலத்தில் மல்லாந்து விழுந்து புரண்டு எழுவதற்குள் பாய்ந்து அவர் மேல் விழுந்து அவனை நிலத்துடன் சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டார். மரத்தரையில் இரும்புப்பகுதிகள் முட்டி ஒலிக்க அவர்கள் இருவரும் தரையில் புரண்டனர். அவனை கைகள் பற்றி முறுக்கி சேர்த்து அழுத்தி கைகளாலும் கால்களாலும் அசைவிலாது நிறுத்தினார். பின் தன் கன்னத்தால் அவன் முகத்தை உரசி அவனை அவன் யாரென அறிய முயன்றார். அவன் முகம் ஓர் இரும்புக்கவசத்தால் மூடப்பட்டிருந்தது. அக்கவசத்தை வருடி அவர் திகைத்து கைகளை எடுத்தார்.

முதிய தளர்ந்த குரலில் “நீயா?” என்றார். “நீ…” என்றபின் எழுந்துகொண்டார். “இது கனவு போலும். வெறும் கனவு” என்றார். பின்னர் ஓங்கி அறைந்து அவன் முகக்கவசத்தை உடைத்து அப்பால் எறிந்தார். அவன் கையூன்றி எழுவதற்குள் முழங்கால் மண் நிலத்தை அறைய மடிந்து அமர்ந்து தன் பெரிய கைகளால் அவன் முகத்தை வருடிப் பார்த்தார். “நீயேதானா! நீதானா!” என்று கூவினார். அவன் அசையாமல் அவ்வண்ணமே கிடந்தான். அவர் ஒரே அடியால் அவன் தலையை உடைத்து தெறிக்க வைத்திருக்க முடியும். அவர் எழுந்து நின்று இரு கைகளையும் விரித்தார். புரிந்துகொள்ள முடியாததுபோல. அக்கைகள் மேலெழுந்து முறையிடுவதுபோல் ஆயின.

பீமன் தன்னெதிரில் திருதராஷ்டிரர் நின்றிருப்பதுபோல் உணர்ந்தான். துரியோதனனிடம் எழுந்த விசை முற்றிலும் சொல்லற்றதாக ஆகியபோது விழியற்றதாகவும் மாறிவிட்டிருந்தது. அவனது கைகள் பெருத்தன. உடல் பேருருக்கொண்டது, கதை சுழன்று வந்தது. நிலையொழிந்து கையூன்றி எழுந்து அவன் தப்ப முயன்றுகொண்டிருந்தான். தன் கதையால் துரியோதனனின் கையை அறைந்து மீண்டபோது அதை ஒழிந்து விலகிய அவன் பெருங்கதையால் ஓங்கி பீமனின் கதையை அறைந்தான். பீமனின் கையிலிருந்த கதை தெறித்து அப்பால் சென்று விழுந்தது. கதையின் இரும்பு குமிழி நான்காக உடைந்து விழ தண்டு தனியாக தெறித்து விழுந்தது. பீமன் அவ்விசையில் நிலையழிந்து பின்புறம் விழுந்தான். துரியோதனன் கதை சுழற்றியபடி பாய்ந்து அவன் மேல் எழுந்தான்.

பீமன் நிலத்தில் விழுந்து அங்கிருந்த கரிக்குழம்பில் புரண்டு அகன்று நிலம் முழுக்க நிரம்பிக்கிடந்த உடல்களுக்கு நடுவே அசைவிலாது படுத்துக்கொண்டான். அவனுக்கு மேல் துரியோதனனின் கதை ஏந்திய உடல் தத்தளித்தது. எடைமிக்க கால்கள் உடல்களை மிதித்து சேற்றை துழாவிக்கொண்டிருந்தன. அக்கருமை துரியோதனனை விழியற்றவனாக்கியதை பீமன் உணர்ந்தான். விழியின்மை அவன் உடல் அனைத்திலும் வெளிப்பட அவன் தன் கதையை அழுத்திவிட்டு இரு கைகளையும் ஓங்கி ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டி வெடிப்போசை எழுப்பி உறுமினான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 15

போர்க்களத்தில் கிருபர் முட்டிச்சுழலும் தெப்பமொன்றில் நின்றிருப்பதுபோல் தேரில் நிலையழிந்தார். அங்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பதை அவரால் உணர இயலவில்லை. போர் தொடங்கிய சில கணங்களுக்குள்ளேயே படைசூழ்கையும் படையின் அடையாளங்களும் முற்றாக அழிந்து பெரும் உடற்கொப்பளிப்பாக, கருமையின் அலைகளாக களம் மாறிவிட்டிருப்பதை அவர் கண்டார். இடைவிடாது கைகளை அசைத்து தன் பின்படையினருக்கு ஆணைகளை பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் உணர்ந்தார் அவருடைய ஆணைகளை எவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவை கொம்பொலியாகவோ கொடியசைவாகவோ மாறவில்லை.

தேர்த்தட்டிலிருந்து விழியோட்டி நோக்கியபோது படைகளுக்குள் எங்கும் எந்தத் தொடர்புறுத்தல் முறையும் செயல்படவில்லை என்பதை கண்டார். கொம்பூதிகளும் கொடிகாட்டிகளும் பறைஒலிப்பவர்களும் அந்த போர்க்கொப்பளிப்புக்குள் தாங்களும் சிக்கி முற்றாக மறைந்துவிட்டிருந்தனர். ஆனால் அந்த அறிதல் அவரை மேலும் சீற்றம்கொள்ளத்தான் செய்தது. வெறியுடன் கைவீசி “ஒருங்கிணைக! அடையாளம் கொள்க!” என்று ஆணைகளை கூவினார். “அறிவிலிகளே, தன் படை வெட்டிச் சாகிறீர்கள். ஒருங்கிணையுங்கள். அன்றி பின்னடையுங்கள்.” ஒரு கட்டத்தில் அவர் சொல்லிழந்து உளம்திகைத்து தூக்கிய கையும் அசைவழிந்த உதடுகளுமாக நின்றார்.

முன்பொருமுறை அவர் யானை மீதேறி கங்கைக்கரைக் காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றபோது முன்னால் விரைந்தோடிக்கொண்டிருந்த மான் ஒன்றை நோக்கி அம்புகளைத் தொடுத்து அதை வீழ்த்தி அடுத்த அம்புக்காக கை சுழற்றிய கணம் அவர் அமர்ந்திருந்த யானை ஆணைகளை கடந்து சென்றுவிட்டிருப்பதை உணர்ந்தார். முன்பு ஒருபோதும் அப்படி ஒரு அறிதல் இருந்ததில்லை. எனினும்கூட யானை அவ்வாறு ஆகிவிட்டது என்பது எவ்வாறு தனக்குப் புரிந்தது என்பதை பின்னர் அவர் நெடுநாள் எண்ணி வியந்ததுண்டு. ஒரு அகத் திடுக்கிடலாக அவர் அறிந்த அதை உறுதி செய்துகொள்ளத் தயங்கி அவ்வாறல்ல அவ்வாறல்ல என்று மேலும் தனக்குள் பின்னடைந்தார். சொல்கேட்கும், பழகிய யானை இது, ஒரு தலைமுறைக்காலம் மானுடருடன் வாழ்ந்தது, அவரை நன்கறிந்தது, அவருடன் இணைந்தே எண்ணவும் கற்றது.

ஆனால் யானை செல்ல வேண்டிய வழியை உதறி பக்கவாட்டில் இறங்கி கங்கை வரை சரிந்து செல்லும் சதுப்புக்குள் புகுந்து நாணல்களினூடாக செல்லத்தொடங்கியது. அது தன்னை சரித்து வீழ்த்திவிடும் என்று தோன்றியதுமே அவர் பற்றி விலகிவிட உகந்த மரக்கிளைகள் ஏதும் அருகே உள்ளனவா என்று விழிதுழாவினார். அவ்வெட்டவெளியில் உயரமற்ற நாணல்கள் மட்டுமே இருந்தன. யானை தன்மேல் அவர் இருப்பதை உணர்கிறதா? அது அஞ்சியது போலவோ களிவெறி கொண்டது போலவோ தோன்றியது. துதிக்கையை சுழற்றி தலைக்கு மேல் தூக்கி சின்னம் விளித்தது. உளைசேற்றுப் பரப்பில் சரிந்திறங்கிச் சென்று நின்று சுழன்று தன்னைத்தானே பலமுறை வட்டமிட்டு மீண்டும் ஓடியது.

அது குழவியாகிவிட்டதுபோல் தோன்றியது. முதுகளிறென நடித்து சலிப்புற்றதுபோல. ஆழ்கனவில் விழைந்த ஒன்றை நிகழ்த்திப்பார்ப்பதுபோல. நின்று செவி கோட்டி முன்னால் நோக்கி தாக்கச் செல்வதுபோல் பிளிறியபடி பாய்ந்து அருகணைந்ததும் அவ்வாறே அதை விட்டுவிட்டு மீண்டும் திரும்பி பிறிதொன்றை நோக்கி சென்றது. சித்தம் ஒழுங்கிழக்கையில் உடலில் குடியேறும் பொருளின்மையை அப்போது அவர் உணர்ந்தார். எக்கணமும் கவிழப்போகும் படகொன்றில் கொந்தளிக்கும் கடலில் அமர்ந்திருப்பதுபோல் எண்ணினார். நிலைத்த மண்ணில் படிந்தமைந்திருக்கிறது அகத்துறையும் சித்தம். நிலையாத ஒன்றின்மேல் அது பதறிக்கொண்டே இருக்கிறது.

தன் குரலை ஒருவேளை ஆழத்தில் யானை கேட்கக்கூடும் என்று எண்ணி “சம்புகா, நில்! சம்புகா, நில்! சம்புகா, சொல்வதை கேள்!” என்று அதை கூவியழைத்தார். கரும்பாறையை நோக்கி குரலெழுப்புவது போலவே தோன்றியது. யானை தன் குரலை கேட்கவில்லை என்பது ஒரு வகையில் நன்று என்ற எண்ணம் அவருக்கு பின்னர் ஏற்பட்டது. தன் மத்தகத்தின் மேல் தொற்றி அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிற்றுயிரை அது முற்றிலும் அறியவில்லை என்றுதான் அதற்குப் பொருள். ஆனால் அக்குரலை அது கேட்டிருக்கும். எங்கோ ஆழத்தில். அது பிறிதொன்றாகிவிட்டிருந்தது. முற்றிலும் தனித்ததாக. அதுவரை அதை உலகுடன் பிணைத்த அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டதாக.

யானை சேற்றில் உழன்று புரண்டெழுந்தது. துதிக்கையால் கரிய சேற்றை அள்ளிஅள்ளி தன் முதுகின்மேல் வீசிக்கொண்டது. நொதிக்கும் மென்சேறு மழையென தன்மேல் பொழிய சில கணங்களிலேயே அவரும் சேற்றுருவாகி யானையின் உடலின் ஒரு பகுதியென்றானார். யானை சரிவிலிறங்கியபோது அதன் மத்தகம் நோக்கி குனிந்து ஒட்டிக்கொண்டார். இந்நிலையில் அது தன் உருவை நீரில் கண்டால்கூட அவரை அறியப்போவதில்லை. தன் உடலின் ஒரு பகுதியென்றே அவரை எண்ணக்கூடும். யானைக்கு தன் உடல்குறித்து தெரியுமா? தெரியாத உயிர் உண்டா? எந்த உயிரும் தன்னால் நுழைய முடியாத இடைவெளிகளில் நுழைவதில்லை. தன் எடை தாளா ஒன்றன்மேல் கால் வைப்பதில்லை. அதற்குள்ளும் அதன் உடலுருவாகவே குடிகொள்கிறதா அது?

யானை குறுவாலை சுழற்றியபடியும் உடலுக்குள் பிளிறியபடியும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக சேற்றில் ஓடியது. அப்பாலிருந்து பிளிறியபடி பிறிதொரு யானை வந்து அதனுடன் இணைந்தது. மீண்டும் சின்னம்விளிகள் கேட்க அப்பால் குறுங்காட்டுக்குள்ளிருந்து ஏழு யானைகள் சேற்று வெளி நோக்கி அசைந்து உலைந்து விரைவுகொண்டு வருவதை கண்டார். அவை செவி முன்கோட்டி துதிக்கை சுழற்றின. சேற்றை அள்ளி தன் மேலும் முன்னாலும் வீசிக்கொண்டன. அவை அனைத்துமே இந்த யானையின் களிவெறியை தாங்களும் கொண்டுவிட்டிருந்தன.

அவை இணைந்ததுமே ஒன்றையொன்று மத்தகங்களால் மோதின. சேற்றில் விழுந்து புரண்டெழுந்து சேற்றை அள்ளி ஒன்றின்மேல் ஒன்று வீசி சேற்று உருளைகள் என்றாகி கொம்புகளால் முட்டிக்கொண்டு உடல்களால் உரசிக்கொண்டு விளையாடின. ஒன்றையொன்று அவை முட்டுகையில் மேலிருந்த அவர் உடலுக்குள் திரவங்கள் நலுங்கின. அவற்றின் பிளிறலோசை கேட்டு வயிறு முரசுத்தோலென அசைவு கொண்டு அதிர்ந்தது. அத்தருணத்தில் மிகப் பாதுகாப்பான இடம் தான் அமர்ந்திருக்கும் யானையின் மத்தகமே என்று உணர்ந்து கட்டுக் கயிற்றை இரு கைகளாலும் பற்றி கால்களை அதில் கோத்துக்கொண்டு உடலை நன்கு மத்தகத்தின்மேல் படியவைத்து அட்டையென ஒட்டி அவர் அமர்ந்திருந்தார்.

யானைகளின் வெறி ஏறி ஏறி வந்தது. ஆடல் நீளும்தோறும் அவை களிவெறி கொண்டன. எங்கோ ஓரிடத்தில் அவை சலிப்படையக்கூடும். களைப்புகொள்ளக்கூடும். மெல்லமெல்ல அவர் சலிப்புற்று உளம் ஓய்ந்து அந்தப் பெருங்களியாட்டை நோக்கியபடி அதன்மேல் அமர்ந்திருந்தார். ஓரிடத்தில் அவர் அமர்ந்திருந்த யானை கால்சறுக்கி சிறு குழியொன்றில் விழுந்தது. பிளிறியபடி அது எழ முயல மீண்டும் சறுக்கி பக்கவாட்டில் விழுந்தது. அத்தருணத்தில் அவர் அதிலிருந்து பாய்ந்து சேற்றில் விழுந்து புரண்டு அப்பால் சென்றார். அவரை நோக்கி இரண்டு யானைகள் துதிக்கை நீட்டியபடி ஓடிவந்தன. சேற்றுடன் உடலை பொருத்தியபடி அசைவிலாது அவர் கிடந்தார். அவற்றின் துதிக்கைகள் அவருக்காக துழாவின. குழிக்குள் சிக்கிக்கொண்ட யானை பிளிறலோசை எழுப்ப அவை எண்ணம் மாற்றி அந்த யானையை நோக்கி சென்றன.

அவர் சேற்றில் படுத்தபடியே நீந்திச் சறுக்கி இறங்கி கங்கை நோக்கி சென்றார். நீர்விளிம்பை அடைந்ததும் பாய்ந்து நீருக்குள் இறங்கி மூச்சடக்கி மூழ்கி ஒழுக்கினூடாகவே சென்று நெடுந்தொலைவில் மேலெழுந்து தலைமயிரை நீவிப் பின்னாலிட்டபடி நோக்கியபோது யானைகள் ஒன்றையொன்று முட்டியபடி சேற்றில் களியாடிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தார். அங்கிருந்து நோக்கியபோது யானைகளை விழுங்கிய வயிற்றுக்குள் அவை எழுந்து போரிடுவதுபோல சேறு தனக்குத்தானே கொப்பளித்துக் குமிழ்த்து எழுந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்தது. கங்கை அவரை விசைகொண்டு தூக்கிச் சென்று அவற்றிலிருந்து அகற்றியது. அவை சேற்றில் சிறு கொப்புளங்கள் என்றாயின.

“என்ன நிகழ்கிறது? இங்கு என்ன நிகழ்கிறது?” என்று அவர் கூவினார். அவர் அருகே வந்த படைத்தலைவன் ஒருவன் “அனைத்து நெறிகளும் அழிந்துவிட்டன, ஆசிரியரே. வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்று குவிக்கிறார்கள்” என்றான். கைகளை விரித்து “இங்கிருப்பவர்கள் பல்லாயிரம் பித்தர்கள். இனி இங்கு எந்த ஆணைக்கும் மதிப்பில்லை. எந்தச் சொல்லும் பொருள் கொள்ளப்போவதில்லை” என்றான். “முரசுகள் முழங்கட்டும்! ஆணைகள் எழுந்தபடியே இருக்கட்டும்! ஆணைகள் ஒருபோதும் நிலைக்க வேண்டியதில்லை!” என்று கிருபர் கூவினார். படைத்தலைவன் உரக்க நகைத்து “ஆனால் இங்கே குருதி கருமையாக இருக்கிறது அல்லவா?” என்றான்.

“என்ன சொல்கிறீர்?” என்று அவர் கேட்டார். அவனுடைய கண்கள் வெறித்திருக்க முகம் நகைப்பில் விரிந்தது. “பெரிய எருமை… அது கருமை கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மிகச் சுவையானது” என்றான். பின்னர் வெறிக்கூச்சலிட்டபடி திரும்பி தன் எதிரே வந்த இருவரை நோக்கி வாளை சுழற்றியபடி சென்றான். “என்ன சொல்கிறாய்? என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கிருபர் கூவினார். வாளை வீசி இருவரையும் வெட்டி வீழ்த்தியபடி உடலெங்கும் குருதி வழிய அவன் “தின்போம்! அனைத்தையும் தின்போம்!” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கிருபர் உடைந்த குரலில் கூச்சலிட்டார். “தின்போம்! தின்போம்! தின்போம்!” என்று கூவியபடி அவன் கிருபரை நோக்கி வந்தான். அவன் கையில் இருந்த வாள் சுழன்றது. “தின்போம்! தின்போம்!”

“அறிவிலி, என்ன செய்கிறாய்?” என்று அவர் கூவிக்கொண்டிருக்க அவன் பாய்ந்து கீழே விழுந்துகிடந்த உடல்கள்மேல் புரவியை ஏற்றி அணுகிவந்து வாளை வீசி அவரை தாக்கினான். கிருபர் தலை குனிந்தும் உடல் வளைத்தும் அவனை ஒழிந்தார். அவனுடைய வெட்டுகள் தேர்த்தூண்களில் பட்டன. “என்ன செய்கிறாய்? பித்து எழுந்துவிட்டதா உனக்கு? என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டார். அவன் “யானை! கரிய யானை!” என்றபடி மீண்டும் அவரை வெட்டினான். அவனுடைய வெட்டு தேர்த்தூணில் பதிந்து ஒருகணம் செயலிழக்க கிருபர் தன் கையிலிருந்த அம்பால் அவன் கழுத்தைக் கிழித்து காலால் அவன் நெஞ்சை ஓங்கி உதைத்து வீழ்த்தினார். புரவியிலிருந்து சரிந்து அவன் கீழே நெளிந்துகொண்டிருந்த உடல்களின் நடுவே விழுந்தான். இருமுறை புரண்டதும் சேற்றுக்கருமையில் மறைந்தான்.

புரவி திகைத்து நின்று தன்னைத்தானே சுழன்று பின் வெறிகொண்டு பாய்ந்து ஓடத்தொடங்கியது. கிருபர் திகைத்து தன்னைச் சுற்றி அலைகொண்டிருந்த மனித உடல்களைப் பார்த்தபடி தேர்த்தட்டில் நின்றார். பின்திரும்பிச் சென்றுவிடலாமென எண்ணியபோது தன் முன் சிகண்டியை பார்த்தார். ஒருகணம் அவர் உள்ளம் ஆறுதலை அடைந்தது. இருண்ட சிறையொன்றுக்குள் சிறு வெளிச்சமென வாயில் திறப்பதுபோல். இந்தக் கரிய உடல்வெளியில், பித்துப்பெருக்கில் சற்றேனும் சித்தம் பிறழாதவர் சிலரே. சிகண்டியுடன் போரிடலாம். அச்செயலினூடாக மீளலாம். இங்கிருந்து அப்பால் சென்றுவிடலாம்.

சித்தம் பிறழ்ந்தவருடன் போரிடுவதைப்போல் பொருளற்றது பிறிதில்லை. அது நம்மையும் சித்தம் பிறழவைக்கிறது. எவ்வகையிலேனும் நம் உள்ளம் பொருள் அளிக்கும் ஒரு செயலை மட்டுமே நம்மால் செய்ய இயல்கிறது. பொருளற்ற ஒன்றை செய்கையில் அகம் திடுக்கிடுகிறது. பொருளிலாத ஒரு செயலை மீள மீள செய்பவன் தன்னுள் திரண்டிருக்கும் பொருளை இழக்கிறான். புவியென்பது அவ்வாறு உள்ளே திரட்டி வைத்திருக்கும் பொருள்களின் தொகை மட்டுமா? புவியென்பது வெறும் சொற்களின் படலம் மட்டுமா? இக்களத்தில் தனக்கென சற்றேனும் அடையாளம் உடையவர்கள் மட்டுமே சித்தம் எஞ்சியிருக்கிறார்கள். எல்லோரும் அடையாளங்களை இழந்து, ஆடைகளை இழந்து வெற்றுடல்களாக கொன்றும் செத்தும் விழுந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிருபர் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி சிகண்டியை நோக்கி சென்றார். அப்போதுதான் சிகண்டியும் அவரை நேரில் கண்டார். சிகண்டியின் கண்களிலும் முதலில் வந்து மறைந்தது ஓர் ஆறுதல்தான் என்பதை கிருபர் கண்டார். இருவரும் அம்புகளால் கோத்துக்கொண்டபோது தோள் வளைத்து ஆரத்தழுவிக்கொண்ட உணர்வு ஏற்பட்டது. அம்புகளைத் தொடுத்து தேர்த்தூண்களையும் முகடுகளையும் அறைந்தனர். கவசங்களைத் தாக்கி அதிரச்செய்தனர். ஒருவரையொருவர் அம்புகளால் அறைந்தபடி சுற்றிவந்தனர். ஆனால் அது ஓர் உரையாடலாக இருந்தது. சொற்களுக்குச் சொற்கள் வைப்பதுபோல அம்புகளால் ஒருவரை ஒருவர் அணுகினர்.

கிருபர் “என்ன நிகழ்கிறது இங்கே?” என்று கேட்டார். சிகண்டி “பித்து! வெறும் பித்து! போர் தொடங்கிய நாளில் இருந்த பித்துதான் இது. இப்போது பிற அனைத்தும் உதிர்ந்து அது மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது” என்றார். “இதை இங்கு நிறுத்திக்கொள்வோம். இங்கிருந்து ஒருவர்கூட உயிரோடு திரும்பப்போவதில்லை” என்று கிருபர் சொன்னார். “இதை இனி நம்மால் நிறுத்தமுடியாது. இப்படைகளை நம்மால் இனி ஆள இயலாது. நோக்குக, இந்தப் பெருந்திரளுக்கு ஒரு சொல்லைக்கூட எவரும் அளிக்க இயலாது” என்றார் சிகண்டி.

“இதற்கு புரிவது பித்தின் மொழி எனில் அந்த மொழியில் இவர்களிடம் எவராவது பேசுக! இக்கணமே இதை நிறுத்தவில்லையெனில் இறுதி உடல் வரை வெட்டி வீழ்த்தி தாங்களும் வீழ்வார்கள்” என்றார் கிருபர். “இது ஒற்றைப்பித்து அல்ல. பல்லாயிரம் மானுடர்களின் உள்ளங்கள் இணைந்தெழும் பெரும்பித்து. இதனுடன் உரையாட பித்தரில் பெரியோனாகிய முக்கண்ணன் கயிலை மலையிலிருந்து இறங்கி வரவேண்டும்” என்று சிகண்டி கூறினார். சிரித்தபடி சுழன்று நோக்கி “சிறுதுளைக்குள் சென்றுமறையும் நீர்ப்பெருக்கின் இறுதிச் சுழலல்போல் இருக்கிறது” என்றார்.

“நிறுத்துக! இதை நிறுத்துவோம்! பாஞ்சாலரே, இங்கு என்னால் நின்றிருக்க இயலவில்லை. என் தன்னிலையின் ஒவ்வொரு விளிம்பும் உடைந்து அகல்கிறது. எக்கணமும் நானும் பித்து கொண்டு இக்கொந்தளிப்பில் கலந்துவிடக்கூடும்” என்றார் கிருபர். “ஆம், நானும் பித்துக்கு எதிராக என்னை தக்க வைத்துக்கொள்ளவே போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆசிரியரே, இந்த ஒவ்வொரு அம்பும் நதிப்பெருக்கில் செல்பவன் கரை நோக்கி வீசும் சரடுகளை போலத்தான். வழுக்குப்பாறைகளில் தொற்றி கைநழுவி பள்ளத்தில் விழுந்துகொண்டிருப்பதைப்போல் உணர்கிறேன்.”

“இதை எவ்வண்ணமேனும் நிறுத்தியாகவேண்டும்!” என்று கிருபர் வெறிகொண்டு கூவினார். “இதை நிறுத்த இன்று இயல்பவர் இளைய யாதவர் மட்டுமே. அவர் நிறுத்த முயலவில்லை. அங்கு நோக்குக, இக்களத்தில் இன்னும் அதே இனிய புன்னகையுடன் திகழ்கிறது அவர் முகம்!” என்றார் சிகண்டி. கிருபர் திகைத்து திரும்பிப் பார்த்தார். அஸ்வத்தாமனும் அர்ஜுனனும் போர் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். அஸ்வத்தாமனின் முகம் நேரெதிரில் வந்த கதிரொளி பட்டு சுடர் கொண்டிருந்தது. அர்ஜுனன் தள்ர்ந்தவன்போல் வெற்று அம்புகளால் போர் புரிந்துகொண்டிருந்தான். ஊழ்கத்திலென நிறை நகையுடன் முகம் கனிந்திருக்க தேர் முகப்பில் இளைய யாதவர் அமர்ந்திருந்தார்.

“அந்தப் பெரும்பழியன் பாரதவர்ஷத்தை சூறையாடிவிட்டான், பாஞ்சாலரே!” என்றார் கிருபர். “இந்நிலம் மீது அவனுக்கு என்ன வஞ்சம்! இத்தனை பலிகொண்டு அவனுள் நிறையப்போவதுதான் என்ன?” சிகண்டி “இவ்வனைத்தையும் படைத்தவன் தானே என்பதுபோல் அத்தனை உரிமையுடன் இவை அனைத்தையும் அழிக்கிறான். ஆக்கமும் அழிவும் ஒன்றே என்பதுபோல் நிலைமாறாதிருக்கிறான். கிருபரே, அவன் யார்? என்றேனும் உங்கள் உள்ளம் உணர்ந்திருக்கிறதா அவன் எவன் என்று?” என்றார். கிருபர் திகைத்து சொல்லவிந்து மீண்டும் இளைய யாதவரை நோக்கினார். குரல் தாழ்ந்து “ஆம், என்றும் உணர்ந்திருக்கிறேன். அவன் உடல் அவனை மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வுடல் கொண்ட இளமையும் மூப்பும் அழகும் அசைவுமே இப்புவியில் இன்றிருக்கும் மாபெரும் மாயை” என்றார்.

கிருபர் அவ்வுரையாடல் வெறும் அம்புகளால் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். சிகண்டியின் விழிகளை சந்தித்தபோது அவை நோயுற்ற பன்றியின் கண்கள்போல் சிவந்து வெம்மை கொண்டிருந்தன. இத்தனை பொழுது தன்னுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தது அவன்தானா? அம்புகளினூடாக அவரை வந்தடைந்தவன் பிறிதொருவனா? விழிநோக்கி அறிபவன் மிக அப்பால் இருந்தான். நெடுங்காலத்துக்கு முன்னரே இறந்துவிட்டவன்போல. நூறு அடி மண்ணை அகற்றி புதைந்திருக்கும் அவன் உடலை நோக்குவது போலிருந்தது.

கிருபர் சிகண்டியின் ஆற்றல் கூடவோ குறையவோ செய்யாது அவ்வாறே நீடிப்பதுபோல் உணர்ந்தார். அம்புகள் எதையும் அவர் நோக்கவில்லை. ஆனால் அவர் கையிலிருந்து எழுந்த அம்புகள் கிருபர் செலுத்திய ஒவ்வொரு அம்பையும் அறைந்து வீழ்த்தின. ஒருகணத்தில் கிருபர் சலித்து வில்லை தாழ்த்தினார். “இதனால் எப்பொருளும் இல்லை பாஞ்சாலனே, கொல்க என்னை!” என்றார். மிகச் சரியாக அக்கணத்தில் சிகண்டியும் தன் வில்லை தாழ்த்தினார். “ஆம், இத்தருணத்தில் இங்கு போரிடுபவர்கள் பித்தர்கள். இங்கு இயற்ற வேண்டிய பொருளுள்ள செயல் ஒன்றே. அம்பெடுத்து கழுத்தில் வைத்துக்கொள்வது. இக்களத்திலிருந்து உயிருடன் எஞ்சுவதுபோல் கீழ்மையும் பொருளின்மையும் பிறிதொன்றில்லை” என்றார்.

கிருபர் சிகண்டியுடன் கங்கைக்கரையில் தனித்து நடந்துகொண்டிருந்தார். அவ்வண்ணம் ஒரு போர் முன்பு நிகழ்ந்திருக்கக் கூடுமா என வியந்தார். அது போரல்ல, போருக்கு பருப்பொருளின் எல்லைகள் உள்ளன. குருக்ஷேத்ரத்தில் நிகழ்ந்தது வெறும் கற்பனை. மண்ணிலும் விண்ணிலும் பெருகிப் பரந்து வஞ்சமும் துயரமும் அறவீழ்ச்சியும் பழியும் கீழ்மையுமென அது பெருகி நின்றது. அது போரல்ல, இப்புவியில் எது மானுடனின் எல்லை என்பதை அவன் எண்ணம் நீட்டிநீட்டிச் சென்று தொட்டு அறிந்த ஒரு தருணம் மட்டுமே. எவ்வண்ணம் செல்ல இயலும், எதுவரை அடைய இயலும் என்று அறிந்து திகைத்து நின்ற உச்சகணம் மட்டுமே.

கிருபர் “இவ்வனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு எங்கேனும் சென்று அமர விழைகிறேன். எல்லை எனும் ஒரு சொல்லை இக்களத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த ஊழ்கநுண்சொல்லை வாளென்றாக்கி இறந்தகாலச் சரடுகள் அனைத்தையும் வெட்டி வீழ்த்துவேன். அதை ஒரு குடம் நீரென்றாக்கி என் உடலை கழுவுவேன். ஒரு கலம் அமுதென்றாக்கி என் உயிரை மீட்டுக்கொள்வேன்” என்றார். சிகண்டி “எவருக்கேனும் இங்கிருந்து எதையேனும் கொண்டு செல்வது இயல்வதா என்ன?” என்றார்.

கிருபர் நெடுந்தொலைவில் குருக்ஷேத்ரத்தைக் கண்டு நெட்டுயிர்த்தார். “அங்கு அழிந்த ஒவ்வொரு உயிரும் ஒரு சொல்லென்று உணர்கிறேன். பொருளேற்றம் கொண்ட சொற்கள் முதலில் விழுந்தன. கொன்று கொன்று தங்களை அழித்துக்கொண்டு மறைந்தன. வெற்றுச் சொற்கள் எஞ்சி இன்று கொன்று களியாகின்றன. இறுதிச் சொல்லும் மறைந்து வெறும் சித்தம் எஞ்சுகையில் இக்களம் நிறைவடையும்” என்றார். ஓசையிலாது கங்கை ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் அதை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். “ஓசையிலாத நதியைப்போல் உள்ளத்தை அச்சுறுத்துவது பிறிதில்லை. ஏனெனில் ஓசையிலா ஒழுக்கு என உள்ளத்தை அது மாற்றுகிறது” என்றார் கிருபர்.

கிருபர் தேர்த்தட்டில் தான் கால் தளர்ந்து அமர்ந்திருப்பதை கண்டார். அப்பால் சிகண்டியும் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருக்க இரு தேர்களுக்கும் நடுவே புகுந்து அவர்களை விலக்கிய வெளியில் உடல்கள் நுரையென குமிழிவெடித்து அடங்கிக்கொண்டிருந்தன.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 14

திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனை எதிர்த்து போரிடத்தொடங்கி நெடுநேரத்திற்குப் பின்னரே அவ்வாறு போரிட்டுக்கொண்டிருப்பதை அவனே உணர்ந்தான். அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனின் தேர்த்தூண்களை அவன் அறைந்து அதிரச்செய்தான். வெறிக்கூச்சலிட்டபடி வில்லை துள்ளச்செய்தும் தேர்த்தட்டில் சுழன்றும் போரிட்டான். தன் உடலில் எட்டு கைகள் எழுந்துவிட்டதென உணர்ந்தான். விழிகளில் அனலெழும் தாரகாட்சனாக இருந்தான். பெய்தபடி எழுந்து தேர்நுகம் மீது ஓடி பிறிதொரு தேர்மகுடத்தில் ஏறி அங்கிருந்து அம்புகளை தொடுத்தபோது செவிகளிலும் வாயிலும் அனலுமிழும் கமலாட்சனாக இருந்தான். தேரில் அஸ்வத்தாமனைச் சூழ்ந்து பறந்தவன்போல் போரிட்டபோது தழலே உடலென்றான வித்யுத்மாலியாக இருந்தான்.

அஸ்வத்தாமனின் புரவிகளையும் பாகனையும் அவன் நெஞ்சையும் தோள்களையும் நோக்கி ஒரே தருணத்திலென அவன் ஏவிவிட்ட அம்புகளை அஸ்வத்தாமன் மிக எளிதாக தன் அம்புகளால் முறித்து வீசினான். அம்புகள் மோதிச்சிணுங்கி உதிர்ந்தன. அனற்பொறிகள் காற்றுவெளியெங்கும் மின்னிமின்னி நிறைந்தன. அம்புநிழல் அம்புக்கூரை சந்திப்பதுபோல் அவன் அம்புகளை தடுத்தான் அஸ்வத்தாமன். அவன் மூன்று தலைகள் கொண்டுவிட்டதுபோல் இருந்தான். எரியும்நுதல்விழியன் ஒருவன். ஆலகாலன் பிறிதொருவன். பிறைசூடிய பித்தன் என மூன்றாமவன். அவன் கையிலிருந்த வில் பினாகம் என்றாயிற்று. அவன் அம்புகள் அனைத்திலும் ஊழித்தீ குடியேறியது. அவை உடுக்கொலியென முழக்கமிட்டன.

இருவரின் தேர்களும் எதிர்கொண்டு ஒன்றையொன்று சுற்றி வந்தன. வந்தறைந்த அம்புகளின் விசைகளால் தேர்கள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஒருகணம் அனைத்து உளமயக்கங்களும் விலக நேர்எதிரில் அவன் துரோணரை கண்டான். இனிய புன்னகையுடன் அவனை அவர் அம்புகளால் தாக்கினார். கற்பிக்கையில் அவர் கொண்டிருக்கும் அப்புன்னகையையே அவன் தன்னுள்ளத்தில் தேக்கியிருந்தான். அறியாமை கண்டு எள்ளாத கனிவு நிறைந்த புன்னகை அது. அறிதலின் எல்லையை அறிந்தமைந்த நிறைவுகொண்டது. “ஆசிரியரே!” என்று அவன் அழைத்தான்.

துரோணர் சினமில்லாத கடுமையுடன் “இவ்வாறு விட்டுவிட்டு அம்பு தொடுப்பதை எங்கு கற்றாய், அறிவிலி? உன் அம்புகளில் ஒன்று உதிர்கையில் பிறிதொன்று அங்கே இருந்துகொண்டிருக்கவேண்டும். உன் இடது தோளை நோக்கு. எப்பொழுதும் வில் முழுமையாக நீட்டப்பட்ட கையில் நின்றிருக்கவேண்டும். அம்பு எழுந்த பின் வில் நடமிடவேண்டும். ஆனால் மும்முறை துள்ளியதுமே அவ்வசைவு நின்றிருக்கவேண்டும். துவளும் வில் வில்லவனின் தோள்வல்லமையை உறிஞ்சிவிடுகிறது. நிலைகொள்ளாத வில் அவன் உள்ளமே என்றறிக” என்றார்.

கற்பிக்கையில் அவர் குரல் அவனிடம் என ஒருகணமும் எவரிடமும் இல்லை என மறுகணமும் காட்டி ஒலிப்பது. நினைவுகூர்கையில் ஆசிரியர் நிரையென்றான ஒரு பெருக்கிலிருந்து என எழுவது. “வில்லை இறுகப் பற்றாதே. இறுகி அசைவிலாது நின்றிருக்கும் வில் வில்லவனின் அச்சத்தை காட்டுகிறது. தன் உடற்தசைகள் அனைத்தையும் இறுக்கி அதைக்கொண்டே அவன் வில்லை அசைவிலாது நிறுத்த இயலும். வில்லும் வில்லவன் உடலும் ஒற்றைப் பெருநடனத்தில் இருக்குமெனில் அதுவே சிறந்த போர். அதற்கு எதிரிகளே தேவையில்லை. வெல்வதும் இலக்கில்லை. நிகழ்வதனூடாகவே அது முழுமையடைகிறது.”

“நோக்குக அர்ஜுனனை! வில்லும் அவனும் இரு நாகங்களென புணர்ந்து நெளிந்தாடுவதை காண்க! அஸ்வத்தாமனை கூர்க! வில் அவன் உடலில் அனைத்து இடைவெளிகளையும் நிரப்பி பிறிதொன்று என அல்லாதாவதை உணர்க! விற்தொழிலை முழுதுறக் கற்க எவராலும் இயலாது. ஆனால் ஒன்று உணர்க! எங்கு விற்தொழிலில் நீ கற்காமல் ஒன்று எஞ்சியிருக்கிறதோ அது உன் எதிரிகளுக்கு திறந்திட்ட வாயில். இங்கு ஒவ்வொரு மாவீரனையும் வெல்ல அவனைவிடப் பெரிய மாவீரன் ஒருவன் முன்னரே பிறந்து பயின்று எழுந்திருக்கிறான். வில்லேந்தியவனின் ஆணவத்தை அழிக்காது மண்ணில் வாழவிடுவதில்லை தெய்வங்கள்.”

“ஏனென்றால் வில்லென எழுந்தது ஓர் அறமின்மை. படைக்கலங்கள் அனைத்தும் அறமீறலே. எந்த விலங்கும் படைக்கலம் கொள்வதில்லை. படைக்கலங்களில் முதன்மையானது வில். ஆகவே அதுவே முதற்பெரும் அறமீறல். மூங்கிலின் விசையை, இரும்பின் ஆற்றலை மானுடன் கடன்கொள்கிறான். நாணலின் கூரை தன் கருவியாக்குகிறான். தெய்வங்கள் அளித்த ஆணைகளை மீறி உயிர்க்குலங்கள்மேல் ஆட்சிசெய்கிறான். தெய்வங்கள் அதை பொறுத்துக்கொள்வதில்லை. படைக்கலம் எடுத்தவன் படைக்கலத்தால் இறப்பான். விற்தொழில் தேர்ந்தவன் ஆணவம் அழிந்து மறைவான்.”

“ஆசிரியரே!” என்று அவன் மீண்டும் கூவினான். துரோணர் அவனை அம்புகளால் அறைந்து கவசங்களை தெறிக்க வைத்தார். அவன் தன் தேரை பின்னடையச்செய்து படைகளுக்குள் புதைந்தான். அவனுடைய பாகன் பக்கவாட்டில் தேரை கொண்டுசெல்ல அவர்களுக்கு நடுவே கண்ணிலா வெறியுடன் மோதிக்குழம்பி கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த படைத்திரள் வந்தது. அஸ்வத்தாமன் அவர்களை முற்றாகத் தவிர்த்து வட்டமிட்டு அவனை நோக்கி வந்தான். திருஷ்டத்யும்னன் கண்களை மூடி தலைதாழ்த்தி உதடுகளைக் கடித்து தன்னை திரட்டிக்கொண்டு மீண்டும் விழிகளை திறந்தபோது அஸ்வத்தாமன் சிரித்தபடியே அம்புகளைத் தொடுத்து அவனை அணுகி வந்துவிட்டதை கண்டான்.

போர்க்கூச்சலுடன் திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் முன்னேறி அஸ்வத்தாமனை அம்புகளால் தாக்கினான். அஸ்வத்தாமனின் தேர்த்தட்டு முழுக்க அவனுடைய அம்புகள் தைத்து நிறைந்து நின்றன. அஸ்வத்தாமனின் புரவியின் கவசங்களை தாக்கி உடைத்தன அவன் அம்புகள். கவசங்கள் கால்களில் இடற சற்றே நிலையழிந்த அஸ்வத்தாமனின் புரவியொன்று கழுத்தில் அம்புபட்டு அலறியபடி சரிந்தது. எஞ்சிய புரவிகள் கழுத்தைச் சுழற்றி மூக்குத்துளைகள் விரிய, விழியுருளைகள் துறிக்க, கனைப்போசையுடன் தேரை ஒருபக்கமாக சரித்து இழுத்துச் சென்றன. ஆனால் அஸ்வத்தாமனுக்கு தேரின் சாய்வும் சரிவும் பொருட்டென இருக்கவில்லை. அவன் தேரை அறியாதவன்போல், விண்ணில் ஊர்பவன்போல் நின்றிருந்தான்.

அஸ்வத்தாமன் முகம் அப்பகலொளியில் பேரழகு கொண்டிருப்பதுபோல திருஷ்டத்யும்னன் உணர்ந்தான். அந்தப் போர்க்களத்திலேயே அவன் மட்டுமே ஒளியுடன் தெரிந்தான். அவன் உடலில் எங்கும் ஒரு கரித்தீற்றல்கூட இருக்கவில்லை. தனக்கென ஓர் அருவி விழ அதில் நீராடி எழுந்தவன்போல. திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனைப் பார்த்தபடி திகைத்து செயலற்று தன் உடலுக்குள் நின்றிருக்க அவன் கைகள் அம்பு தொடுத்து போரிட்டபடி இருந்தன. “ஆசிரியரே, இதோ என் தலை கொள்க! ஆசிரியரே, இக்களத்தில் இனி என்னால் நின்றிருக்க இயலாது. இப்பெரும்பொருளின்மையில் என் உள்ளம் சிதறிவிட்டிருக்கிறது. இனி ஒருகணம்கூட இங்கே வாழ விரும்பேன். உங்கள் கைகளால் நிறைவெய்துகிறேன்.”

அவனைச் சூழ்ந்து உடல்கள் வீழ்ந்தன. அம்புபட்டு ஒரு படைவீரன் சரிய கரிய குருதி வழிந்தது. கரிய குருதியா? அவன் விழிகொட்டி நோக்க கருங்குழம்பென அது வழிவதை, அதன் சீழ்வாடையை உணர்ந்தான். அம்புகள் நிலைக்க உடல் உலுக்க குமட்டி வாயுமிழ்ந்தான். மூச்சு திணறிக்கொள்ள கீழிருந்து கேடயத்தை எடுத்து தன் முகத்தை மறைத்தபடி தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான். அதன் மேல் மணியோசை எழுப்பியபடி வந்து அறைந்துகொண்டிருந்தன அஸ்வத்தாமனின் அம்புகள். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டபோது கரிய பன்றிகள் நிறைந்த சேற்றுப்பரப்பை கண்டான். அல்லது எலிகளா? திகைத்து விழிகளை திறந்தான்.

அவனைச் சூழ்ந்து கரிய உடல்கள் ஒன்றையொன்று கொன்று கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தன. ஒருவன் இன்னொரு உடலை வாளால் வெட்டி துண்டுகளாக்கி அத்துண்டுகள் மேல் விழுந்து தானும் புரண்டெழுந்து இரு கைகளையும் தூக்கி கூச்சலிட்டு நகைக்க பிறிதொருவன் அவன் தலையை அச்சிரிப்புடன் வெட்டி அப்பாலிட்டான். வெட்டியவனும் துண்டுபட்டு அத்தலையில்லா உடல் மேலே விழுந்தான். அக்கணமே அடியிலிருந்து எழுந்த இரு உடல்கள் திமிறி எழ அவ்வுடல் சேறு கொதித்து தலை புரண்டது. செந்நிறக் குருதி நோக்கியிருக்கவே கருஞ்சேற்றில் கலந்து மறைந்தது.

ஒருவன் தன் கையில் ஏந்தியிருந்த படைக்கலம் வெண்ணிறத் தொடையெலும்பு என்பதை திருஷ்டத்யும்னன் கண்டான். முந்தைய நாள் அங்கு எரிந்த ஏதோ உடலிலிருந்து எடுத்தது. அதன்மேல் உருகி நெளிந்த உலோகக் கவசம் துறித்திருக்க கோடரிபோல் தெரிந்தது. அவன் அதை தலைக்குமேல் தூக்கியபடி வெறிக் கூச்சலிட்டு பாய்ந்து பின்புறம் நோக்கி நின்ற ஒருவனின் விலாவில் ஓங்கிக் குத்தினான். அவன் அதே விசையில் திரும்பி தன் கையிலிருந்த உருகி உருமாறிய உலோகத்துண்டால் அவன் கழுத்தை அறுத்தான். இருவரும் ஆரத்தழுவிக்கொண்டு நிலத்தில் விழுந்து அங்கு புரண்டு அலைகொண்டிருந்த உடல்களில் கலந்தனர்.

பன்றிகள் கரிய உடலுக்குள் நிறைந்திருந்தன. அவை விழுந்தவர்களை கடித்துக் கிழித்து உறுமியபடி, உடல் உலைத்தபடி தின்றன. சுவைத்துண்பதை பன்றிகள்போல் எவ்வுயிரும் இயற்றுவதில்லை. பெருத்த உடலில், சிலிர்த்த மயிர்முட்களில், பாளைச்செவிகளில், குறுவாலில் சுவை சுவை என அசைவு. அவை ஒன்றையொன்று தின்றுகொண்டிருந்தன. அவற்றின் விழிகளை அவன் கண்டான். உருகிச் சிவந்த உலோக மணிகள். அவற்றின் முகமயிர்களில் குருதித்துளிகள். அவை பிடரி சிலிர்த்தபோது தோள்வரியென நிரந்திருந்த முட்கள் சிலிர்த்தன.

திருஷ்டத்யும்னன் தன்னை இழுத்து திரட்டிக்கொண்டான். அந்த ஒரு சிலகணங்களுக்குள் அவன் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு வகையில் திகழ்ந்து மீண்டான். சேற்றுவெளியொன்றில் அவன் நீந்திக்கொண்டிருந்தான். கங்கைப்பெருக்கில் சுழன்று சுழன்று பாறைகளிலோடும் பரிசலில் அமர்ந்திருந்தான். மலைச்சரிவில் புரவியொன்றில் இறங்கினான். கடும் காய்ச்சலில் உடல் எரிந்துகொண்டிருக்க மஞ்சத்தில் படுத்திருந்தான். அவன் உடலில் எல்லா நரம்புகளும் தளர்ந்திருந்தன. அவனுள் எரிந்த அனல் அவனையே உண்டுகொண்டிருந்தது என்றனர் மருத்துவர்.

பின்னர் அவன் சுஃப்ரையுடன் உடல்புணர்ந்து திளைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்களைச் சுற்றி எந்த ஓசையும் இருக்கவில்லை. அவள் உடலின் மென்மையை அவன் தன் உடலால் உணர்ந்தான். அருகணைந்து நோக்குகையில் மட்டுமே தெரியும் பெண்ணுடலின் தோல்வரிகள், வெண்கோடுகள், மயிர்க்கால்களின் புல்லரிப்பு. ஒவ்வொன்றும் மென்மை மென்மை எனச் சொல்லும் அணிகள். புணர்ந்துகொண்டிருக்கையில் மட்டுமே ஆண்விழிகள் அவற்றை இத்தனை நுண்ணிதின் அறிகின்றன. அவன் அத்தனை கூர்ந்து நோக்குகையில் அவள் மேலும் விரிந்தாள். உடல் அகன்று அகன்று ஒரு நிலவெளியென்றாக மாறினாள். அதில் சிறு முயல்குட்டிபோல அவன் துள்ளி ஓடி உலவிக்கொண்டிருந்தான்.

அவளை வெறிகொண்டு முத்தமிட்டான். முத்தமிடுவதன்றி என்ன செய்ய இயலும்? தொட்டறிவது, தழுவுவது, குலவுவது, முத்தமிடுவது அனைத்தும் ஓர் உடல் தன் உடல் என்றான வடிவ எல்லைக்குள் இருந்து உதிர்ந்து பிறிதொரு உடல்மேல் படிவதற்கான வீண்முயற்சிகள். பிறிதொரு உடலுள் நுழைந்துவிடுவதற்கான வாயில் முட்டல். பிறிதொரு உடலுக்குள் படிந்து உருகி ஒன்றாவதற்கான தவிப்பு. உடல் உடலெனத் தவிக்கும் உடல்கள் ஒருகணம் உடல்களுக்கு அப்பால் உடலென்றாகி நின்றிருக்கும் ஒன்றை கண்டடைந்துவிடுகின்றன. அக்கணமே அவ்வுச்சத்திலிருந்து விலகி கீழிறங்கி மீண்டும் உடலைப் பார்க்கையில் அது பிறிதொன்றாகி இருக்கும் விந்தை கண்டு திகைக்கின்றன.

அவ்வுடலில்தான் அது நிகழ்ந்ததா என்ற மலைப்பு ஏற்படுகிறது. இது நிகழ்ந்தது இதில்தான் என்றால் உடல் என்பதுதான் என்ன? அவ்வுடல் அதுவரை கொண்டிருந்த அனைத்து அர்த்தங்களையும் இழந்து பிறிதொன்றாகி நிற்கிறது. பழுக்கக் காய்ச்சி பின்னர் குளிர வைத்த செம்புக்கலம். வெம்மை கொண்ட பின் ஆறிய உலோகம் முன்பிருந்த ஒன்றல்ல. முற்றிலும் அதிலிருந்து வெம்மை வடிந்த பின்னரும் வெம்மை கொண்டதன் நினைவு அதிலிருக்கிறது. வண்ண மாற்றமாக. வடிவ மாற்றமாக. அத்தழலின் வடிவுகூட சில இடங்களில் படிந்திருக்கும்.

விழி மூடி முகம் மலர்ந்து களிமயக்கில் அவள் படுத்திருக்க அவள் உடலிலிருந்து சரிந்து அவள் மென்மையான அடிவயிற்றையும் குழைந்த முலைகளையும் வருடியபடி அவன் அருகே படுத்திருந்தான். அவள் கழுத்தின் வரிகளை, கன்னத்தின் சிவந்த புள்ளிகளை, கூரிய மூக்கின் நுனியில் இருந்த மென்மையை, மூடிய இமைகளின் விளிம்பில் கசிந்திருந்த நீர்த்துளியை, நெற்றியெங்கும் பரவியிருந்த குங்குமத்தை, மயிர்ப்பிசிறுகளை, உலர்ந்தவைபோல் சற்றே விரிசலிட்டு வெண்பல் விளிம்புகளைக் காட்டிய உதடுகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். இவள்தானா சற்று முன்னர் பிறிதொன்றாகி எழுந்தவள்? இதுதானா அவ்வுடல் ?

காட்டில் சில பறவைகள் செங்குத்தாக வானில் மேலெழுந்து சுழன்று மெல்ல மிதந்து கீழிறங்கும். சில பறவைகள் நீள்சரடொன்றால் கட்டி எவரோ சுழற்றி வீசியதுபோல் வளைந்த பாதையில் நீர்ப்பரப்பைத் தொட்டு எழுந்து செல்லும். அலகு நுனியால் மட்டும் தன்னை தான் தொட்டு மீளும். அலையலையென எழுந்த நீர்ப்பரப்பின் வளையங்களில் அதன் உரு நெளிந்து நெளிந்து அகலும். மேலெழுகையில் தொடுகை நிகழ்ந்த கணம் விலகிக் கரைந்து மறைந்துவிட்டிருக்கும். அத்தொடுகையின் கணத்தை அதுவும் நோக்கியறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அவளிடம் அவன் எதையோ கேட்க விழைந்தான். அன்றி எதையோ சொல்ல விழைந்தான். கேட்பதும் சொல்வதும் ஒன்றே என்று அப்போது உணர்ந்தான். அத்தகைய தருணங்களிலெல்லாம் அவன் பேசிய அனைத்துச் சொற்களுக்கும் அது ஒன்றே பொருள். என்னை அறிகிறாயா? என்னுடன் இருக்கிறாயா? ‘நான்’ எனும் ஒற்றைச் சொல். நான் நான் என்று தவிப்பதே காமம். நான் அன்றி ஆவதே காமம். நான் நான் என மீள்வதே காமம். ஆனால் அங்கு படுத்திருந்தவர்கள் ஒரு முழுமை. அம்முழுமைக்கு வெளியிலிருந்து எதுவும் தேவையில்லை. ஒரு சொல்கூட சேர்க்க முடியாத குறையிலாத செய்யுள். முற்றாக மெருகேற்றப்பட்ட பளிங்கு உருளை. வாயில்களை எல்லாம் மூடி பாறையென்றே ஆகிவிட்ட மாளிகை.

பெருமூச்சுடன் அவன் மல்லாந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான். வானிலிருந்து ஒளி இமைகளை நிறைத்து வண்ணங்களைப் பெய்தது. ஏக்கமும் தனிமையும் அவனுள் நிறைந்தது. அத்துவர்ப்பு மெல்ல கனிந்து இனிமையாகி இருப்புணர்த்த நான் நான் என்று இருந்த உள்ளம் இங்கு இங்கு என்று மாறியது. ஆம் ஆம் ஆம் என்று தொலைதூர மணியோசை என ஒலித்தது. பின் மெல்ல மல்லாந்து கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அறைக்கூரையை நோக்கிக்கொண்டு அவன் துயிலில் ஆழ்ந்தான். இன்மையென்றாதலில் ஏன் அத்தனை இன்பம் காண்கின்றன உயிர்கள்? சாக்காடு போலும் துஞ்சுவது.

அஸ்வத்தாமனின் அம்புகளை தன் கவசங்களிலும் கேடயத்திலும் முழுக்க ஏற்றுக்கொண்டு தேர்த்தட்டில் உடல்குறுக்கி தள்ளாடி நின்றிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஒருகணத்தில் தன் வில்லையும் மறுகையிலிருந்த அம்பையும் இருபுறமும் வீசி கைகளை விரித்து நின்றான். அஸ்வத்தாமன் திகைத்ததுபோல் எடுத்த அம்புடன் வெறுமனே நோக்கி நின்றான். “ஆசிரியரே, இது போதும்” என்று அவன் சொன்னான். “இனியில்லை… நான் அறிவன அறிந்துவிட்டேன். இனி எஞ்சுவதொன்றில்லை.”

அஸ்வத்தாமனின் விழிகளில் சலிப்பு எழுந்தது. அவன் தன் தேரை திருப்பிக்கொண்டு அப்பால் சென்றான். “ஆசிரியரே, கொல்லுங்கள் என்னை. இங்கே இதை முடித்து வையுங்கள். ஒருகணமும் இங்கிருந்து என்னால் என்னை விலக்கிக்கொள்ள இயலாது. இங்கிருந்து சென்று உயிர் வாழவேண்டேன். நான் கொண்ட அனைத்தையும் என்னிலிருந்து உதிர்க்க வேண்டும். ஆசிரியரே, என்னை விடுதலை செய்யுங்கள்!” அகன்று அகன்று செல்லும் அஸ்வத்தாமனை பார்த்தபடியே திருஷ்டத்யும்னன் செயலற்று நின்றான். பின்னர் கால்கள் தளர்ந்து மீண்டும் தேர்த்தட்டிலேயே விழுந்தான். அவனைச் சூழ்ந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்த படைகளை பார்த்தான். அனைத்து அடையாளங்களையும் இழந்து வெற்றுருக்களாக களம் நிறைத்து அலைகொண்டனர் அவர்கள்.

களத்திலிருந்து எழுந்து மூக்கை ஊடுருவிச்சென்று உடலுக்குள் நிறைந்த கெடுமணம் என்ன என்று அவன் எண்ணினான். அது அழுகலின், சீழின் நாற்றம். குருக்ஷேத்ரக் களம் முழுக்க பலநூறு வெடிப்புகள் திறந்திருந்தன. முந்தையநாள் எழுந்த பேரனலில் வெந்த நிலம் ஈரத்தில் குழைந்து நெக்குவிட்டு பிலங்களை நோக்கி திறக்கத் தொடங்கியது. குருக்ஷேத்ரம் கரிய வாய்களைத் திறந்து வீரர்களை நா நீட்டி அள்ளி விழுங்குவது போலிருந்தது. அப்பள்ளங்களில் கரிய சேறு நிறைந்திருந்தமையால் அவற்றை அடையாளம் காணமுடியவில்லை. போரிட்டுத் தழுவிய உடல்கள் கொத்துக்கொத்தாக அவற்றில் வீழ்ந்து அலறியபடி மூழ்கி மறைந்தன.

உள்ளிருந்து நாவுகள் என கரிய நாகங்கள் எழுந்து நெளிந்தன. நாகங்கள் மேலே ஊர்ந்துவந்து மிதிபட்டு நெளிந்து குழைந்து சேற்றுடன் கலந்தன. பிலத்தின் உள்ளிருந்துதான் கெடுமணம் எழுந்துகொண்டிருந்தது. ஒருமுறை அவன் வேட்டைக்குச் சென்று காட்டில் துயின்றுகொண்டிருந்தபோது காட்டுப்பன்றி ஒன்று அவன் முகத்தருகே வந்து முகர்ந்து பார்த்தது. அதன் வாயின் ஆவியெழும் கெடுமணத்தை அவன் பாதாள அறை ஒன்று திறந்து உள்ளே மட்கிய சடலங்கள் இருப்பதாக கனவில் கண்டு திகைத்தெழுந்தான். அதே கெடுமணம். செரிக்காத மண்ணின் ஏப்பம். மட்காத உடல்களின் ஆவி. இரு வாள்கள் உரசிக்கொள்ளும் அனல்பட்டு ஒரு பிலத்தின் வாய் நீலநிறமாக பற்றிக்கொண்டது. காற்றில் எழுந்த தழல் சுருண்டு ஆடி பின் அணைந்தது. அப்பால் வேறொன்று பற்றிக்கொண்டது.

குமட்டச்செய்யும் கெடுமணம், உடலுக்குள் நிறைந்து உள்ளிருந்தே எழுந்து மூக்கை அடைந்தது. அக்கெடுமணமும் கரிய திளைப்பின் காட்சிகளும் அவனுள்ளே அறியாத இடங்களை தொட்டு எண்ணியிராத பகுதிகளை திறந்து கொடுங்கனவுகளை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன. புழுக்கள் நெளியும் ஒரு பெரும்பரப்புக்குள் விழுந்து புழுக்கள் மேல் நீச்சல் அடித்துக்கொண்டிருந்தான். புழுக்களில் விழுந்து அவன் மூழ்க உடலின் அனைத்து வாயில்களினூடாகவும் புழுக்கள் உள்நுழைந்து தசைப்பைகளை நிரப்பின. உடற்தசைகளும் நரம்புகளும் புழுக்களாக மாறி நெளிந்தன. சித்தத்திற்குள் புழுக்கள் நிறைந்து கொப்பளித்தன. பின்பு அவன் உடலே ஒரு புழுத்தொகையாக மாறியது. விரல்கள் புழுக்களாயின. நாக்கு புழுவாகியது. உடலே புழுவென நெளியத்தொடங்கியது.

அப்புழுவைப் பார்த்தபடி கரிய பறவையென சேற்று வெளிமேல் நிழல் வீழ்த்தி அவன் பறந்துகொண்டிருந்தான். மிகத் தொலைவில் முரசொலி எழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு எரிமலையை நோக்கி பாலைநிலத்தில் தனித்து நடந்தான். அப்பால் எங்கோ அருவி ஒன்று ஒலித்துக்கொண்டிருக்க இருண்ட காட்டுக்குள் படுத்திருந்தான். அவன் உடலில் ஒரு பகுதியை கழுதைப்புலிகள் குதறி தின்றுவிட்டிருந்தன. கைகளால் அருகிலிருந்த வேர் முடிச்சை இறுக பற்றிக்கொண்டான். துருபதரின் அவையில் அவன் நின்றிருக்க சுற்றிலும் மரத்தூண்கள் அனைத்தும் தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தன. மேலே படர்ந்திருந்த மரக்கூரை உறுமலுடன் வெடித்து அனல் கட்டைகளாக மாறி விழுந்துகொண்டிருந்தது. அவன் முன் அரியணையில் அமர்ந்திருந்த திரௌபதி எரிந்துகொண்டிருந்தாள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 13

அஸ்வத்தாமனை நோக்கி அம்புகளைத் தொடுத்தபடி போர்க்கூச்சல் எழுப்பிக்கொண்டு தேரில் சென்றபோது திருஷ்டத்யும்னன் துயிலிலோ பித்திலோ என முற்றிலும் நிலையழிந்திருந்தான். வெளியே கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஓசைகளும் அறைந்து உதிர்ந்த அம்புகளும் புகையென அவன் உடலைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டிருக்கிறேனா என்னும் ஐயம் அவனுள் எழுந்துகொண்டே இருந்தது. இல்லை, இடவுணர்வும் காலபோதமும் இருக்கின்றன. இதோ இங்கே இவ்வண்ணம் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். நேற்று இன்றுடன் பிணைப்புண்டிருக்கிறது. இக்கணம் அனைத்தையும் மையமென நின்று தொகுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

இக்கணம், இக்கணம், இக்கணம்… இக்கணமே அனைத்தையும் மையமென நின்று தூக்கிச் சுழற்றுகிறது. இக்கணத்தில் முழுக்க நிலைகொண்டுவிட்டேன் என்றால் நான் தெளிந்தவன். ஆனால் தெளிவு என்பதுதான் என்ன? ஒவ்வொன்றையும் குறுக்கிச் சிறிதாக்கி, துளியென்று கடலைச் சமைத்து, கையில் வைத்திருக்கும் ஒரு மாயம் அன்றி வேறில்லை அது. தெளிவு என்பது தன்னிலை. தன்னிலை என்பது இக்கணம். இக்கணம் என்பது பிற அனைத்திலிருந்தும் உதிர்த்து எடுப்பது. பிற அனைத்துக்கும் எதிர்நிலை என நின்றிருப்பது. இக்கணம் என்னும் மாயை என்னை ஆள்கிறது. இக்கணம் என்றொன்றில்லை எனில் நான் மைய முடிச்சு அவிழ சிதறி நிறைவேன்.

தெளிவின்மை கூடிய கணங்களில் என்னில் இக்கணம் என ஒன்று துளித்திருக்கவில்லை. உணர்வென்றும் சித்தமென்றும் அது உருமாற்றம் கொண்டிருக்கவில்லை. சித்தமுடிச்சு அவிழ்ந்த கணங்களின் விடுதலைதான் எத்தனை பேருருக்கொள்வது! சிவமூலியை முதலில் இழுத்தபோது அம்முடிச்சு அவிழ்ந்தது. அவன் பலவாறாக சிதறிக் கிடந்தான். கைகால்கள் அறை முழுக்க கிடந்தன. சுவர்கள் நீர்ப்படலங்களென நெளிந்தன. வானம் மிக அருகே இருந்தது. நோக்கியபோது மிக அகலே சென்றது. அண்மையும் சேய்மையும் கலந்த வெளி அவனைச் சூழ்ந்து அலைகொண்டது. அஞ்சி அவன் கூச்சலிட்டான். “சூதரே! சூதரே” என அலறினான்.

அவனருகே இருந்த சூதர் “அஞ்சவேண்டாம், இளவரசே… அச்சமே இதற்கு எதிரி. அச்சத்தை சிவமூலி சென்று தொட்டதென்றால் அது பெருகிப்பரந்துவிடும்” என்றார். “என் உடல் கரைந்து பரவுகிறது. என் உடல் திறந்துகொண்டது!” அவன் குடலும் இரைப்பையும் வெளியே கிடந்தன. குருதி கசிய நெஞ்சக்குலை துடித்துக்கொண்டிருந்ததை அவன் கண்டான். “இது வேறொரு காட்சி… அவ்வளவுதான். வேறொரு வகையில் இதை பார்க்கிறீர்கள்… எளிதாகுக… இது பிறிதொன்றல்ல.” அவன் கைநீட்டி அவர் காலை பிடித்தான். சூதர் அவனருகே சிலும்பியில் இருந்து உறிஞ்சி வாயை வானோக்கித் தூக்கி முகில்கீற்றுகளை ஊதினார். “என் உடலில் இருந்து குருதி வழிகிறது… சிறுநீர் முட்டுகிறது.”

“அதை நோக்கிக்கொண்டிருங்கள்… உங்களை அச்சுறுத்துவது உங்களுக்குப் பின் வாயில்கள் மூடிவிட்டன என்னும் எண்ணம் மட்டுமே. இல்லை, இன்னும் ஒரு நாழிகைப் பொழுதே. அதற்குப் பின் இது கனவென மாறிவிடும். பழகிய உலகில் சென்றமைவீர்கள். அங்கே ஒவ்வொன்றும் நீங்கள் அறிந்தவகையில் இருக்கும்… அதன்பின் இதை நினைவுகூர்வீர்கள்.” அவன் நோக்கியபோது அருகே பெருந்தூண் சரிந்து நின்றிருந்தது. அந்த மாளிகையே படகுபோல் சரிந்து நின்றது. அருகில் பீடம் சரிந்திருக்க அதன்மேல் நீர்க்குவளை சரிந்திருந்தது. கைநீட்டி அவன் பீடத்தை பற்றினான். “சரிந்திருக்கிறது! விழப்போகிறது!” என்றான். “பற்றிக்கொள்க… பற்றிக்கொள்க என்னை! நான் அப்பால் விழப்போகிறேன்.”

“இல்லை, விழமாட்டீர்கள். நீங்கள் பழைய புடவியின் நெறிகளை இங்கே போடவேண்டாம். இங்கே சாய்ந்தவை விழாது. எரிபவை சுடாது. பாறைகள் ஒழுகும். நீர்த்துளி வந்து அறையும்… இங்கு அனைத்தும் வேறு… அதை நோக்கிக்கொண்டிருங்கள். அங்குள்ள எண்ணங்களை முற்றாக களைந்துவிடுக! ஆடையென உருவி அப்பாலிடுக! அவை நெடுந்தொலைவுக்கு விலகி இல்லையென்றாகி மறைக! அவை அங்கே மீளும் வழியின் வாயிலில் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும். சென்றதும் வந்து பற்றிக்கொள்ளும். ஏனென்றால் அவற்றுக்கு வடிவம் அளிப்பவர் நீங்கள். அவை வாழும் வீடு. அவை ஊரும் ஊர்தி. நீங்கள் அவற்றை உதறினாலும் அவை உங்களை விடப்போவதில்லை.”

“இங்கே மகிழ்ந்திருந்தால் இது இனிய உலகம். வேறு நெறிகளும் இயல்புகளும்கொண்ட பிறிதொரு புடவி. பித்தர்களும், சித்தர்களும் மட்டுமே அறியும் வெளி… இங்கு வந்துசென்றபின் அங்கு மீண்டால் அங்கே ஒவ்வொன்றையும் புதியவை என மீண்டும் கண்டடையலாம். இப்புடவி என்பது ஒன்றல்ல என்று தெளிவடைய வேறுவழியே இல்லை. நீங்கள் இதுவரை அறிந்த புடவி உங்களால் உருவாக்கப்பட்டது. நீங்கள் என அமைந்த அந்த தத்தளிக்கும் சின்னஞ்சிறு புள்ளியில் குவியும் காட்சிகளால் ஆனது அது. புல்நுனிப் பனித்துளியின் உலகம். வெல்க, அச்சிறையிலிருந்து எழுக! இவ்வெளியில் பரவுக! உங்கள் உடல் அல்ல நீங்கள். உங்கள் புலன்கள் அல்ல நீங்கள். அவற்றை ஆளும் தன்னிலை அல்ல நீங்கள். அதை உருவாக்கும் ஆணவம் அல்ல நீங்கள்.”

“அரசே, நீங்கள் அஞ்சுவது எவற்றை? நன்கு நோக்குக! நீங்கள் அந்தத் தூணை அஞ்சுகிறீர்கள். இந்தப் பீடத்தை அஞ்சுகிறீர்கள். இந்த வீட்டுக்கூரையை அஞ்சுகிறீர்கள்… அவை வெறும்பொருட்கள் என எண்ணியிருந்தீர்கள். அவற்றால் முடிவெடுக்கவோ, செயல்படவோ இயலாதென்று நம்பினீர்கள். அவை தங்கள் இயல்புகளின்மேல் மாற்றிலாது நிற்பவை என்றும் தங்கள் நெறிகளால் முற்றாகக் கட்டப்பட்டவை என்றும் எண்ணிக்கொண்டீர்கள். பொருள் என்பது பொருளின் நெறிகளின் தொகையே என்று சொல்லும் சிறப்பியல்புக் கொள்கையினரை நம்பாத எவரும் இங்கில்லை. கௌதமர் ஓர் அறிவிலி. மானுடருக்கு நெறிகளை அளித்த பராசரர் எளிய அறிவிலி என்றால் பொருட்களுக்கு நெறிகளை அளித்த கௌதமரை பேதை என்று அன்றி எவ்வண்ணம் கூறுவது?”

“பொருட்கள் அந்நெறிகளால் ஆளப்படவில்லை என்று அறிக! நெறிகளை நீங்களே அவற்றுக்கு அளித்தீர்கள். இதோ அவற்றை அகற்றிவிட்டீர்கள். அனைத்தையும் கட்டவிழ்த்துவிட்டீர்கள். அவை விடுதலை கொண்டுவிட்டன. கட்டற்ற நிலையில் அவை எவ்வாறு உள்ளன என்று நோக்குக! அவற்றை அஞ்சவேண்டியதில்லை. கனவிலெழும் காட்டுயானைகளின் மத்தகங்களில் எடையும் விசையும் இல்லை என எண்ணிக்கொள்க! அவற்றின் போரை குன்றேறி நின்று நோக்கவேண்டியதில்லை. நோக்குக, வெறுமனே நோக்குக! அவை எவையென்று உணர்க! அவை எப்போதும் இங்கு இவ்வண்ணமே இருந்தன. உங்கள் சித்தக்குமிழியில் அவை பிறிதொன்றென தங்களைக் காட்டின. அக்குமிழி இதோ உடைந்துவிட்டிருக்கிறது…”

சூதர் பேசிக்கொண்டே செல்ல அவன் உளம் படிந்து உடல் படிந்து தரையில் வரையப்பட்ட ஓவியமென ஆகி வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். விழிகளால் அல்ல, முழுதிருப்பாலும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனைச் சூழ்ந்திருந்த உலகம் அனைத்து ஒழுங்குகளுக்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. அவன் அறிந்த பொருட்கள்தான். அவை இயல்பழிந்தபோது முடிவின்மையை கொண்டன. நெறிகளுக்கு மட்டுமே எல்லை. எல்லையற்றது மீறல். அவன் ஒரு கோப்பையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். நீர்த்துளிபோல் அது விம்மியது. உருகி வழிந்து மீண்டும் இணைந்துகொண்டது. எழுந்து புரண்டு கோடாகி வளைந்து சுருண்டு இணைந்து மீண்டும் துளியாகியது. அவன் சிரிக்கத் தொடங்கினான்.

மறுநாள் காலையில் அவன் விழித்துக்கொண்டபோது அருகே அந்தச் சூதர் இருந்தார். அவன் புரண்டு எழுந்தபோது முதல் எண்ணம் என எழுந்தது தனக்கு கைகால்கள் உள்ளனவா என்பதே. கைகளை தூக்கிப் பார்த்தான். கால்களை அசைத்தபோது உடலை உணர்ந்தான். உடலுக்குள் அமைந்துள்ளோம் என உணர்ந்ததுமே ஆழ்ந்த நிறைவொன்றை அடைந்தான். “சூதரே! சூதரே!” என அவன் அருகே படுத்திருந்த சூதரை உலுக்கினான். அவர் எழுந்துகொண்டு “இளவரசே” என்றார். “நீர் எனக்கு நேற்று அளித்தது என்ன?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் கேட்டான். “சிவமூலியின் சாற்றைக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சாந்து… உடலுக்குள் நேராகவே சென்று சித்தத்தை தாக்குவது.”

“எங்கிருந்து பெற்றீர்?” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நாகர்களிடமிருந்து. இளவரசே, இச்செடியை அவர்கள் பசுங்குலங்களில் அரசநாகம் என்கிறார்கள். நஞ்சுகொண்ட செடிகள் என இப்புவியில் பலநூறு இருக்கலாம். சிவமூலியே நிகரற்றது. இதைப்பற்றி ஒரு கதை சொல்கிறார்கள்.” அவர் எழுந்து அமர்ந்து மீண்டும் சிலும்பியை எடுத்தார். “மீண்டுமா?” என்றான். “இது ஒரு மூச்சுக்கு… நேற்று எஞ்சியவற்றை இது அகற்றும்” என்றார் சூதர். “நாகர்களின் கதைகளின்படி மூவிழியனின் கழுத்தில் கிடந்த நாகம் அவர் தலையிலிருந்த நிலவுமேல் பொறாமை கொண்டது. நான் அரவுக்குலத்தின் அரசன். நானே கழுத்தணியாக அமைகையில் நீ சடைமகுடத்தில் அமர்வது உகந்தது அல்ல என்று அது நிலவிடம் சொன்னது.”

பிறைநிலவு “நான் வானின் இரு சுடர்களில் ஒன்றாகிய சந்திரன் அல்ல என்று உணர்க! நான் பருவானில் எழுவதில்லை. யோக இருளில் மட்டுமே எழுபவன். கரிய யானையின் கொம்புகள் என அந்த இரவில் இரு நிலவுகள் துலங்கும். கரித்தோல் பிளந்து எழுபவன் பெரும்பித்தன். வெள்ளேறு மேல் நின்று முப்புரி வேலேந்தி வெறியாட்டுகொள்கையில் ஒரு நிலவை அவன் தன் தலையில் சூடினான். பிறிதொன்றை நுதல்விழியும் அனலாடையும் கொண்டு பாய்கலைப்பாவைமேல் எழுந்து ஆடும் தன் துணைவியின் குழலில் சூட்டினான். நான் பெரும்பித்தின் அடையாளம். கடுவெளியில் நிறைந்துள்ள கோள்கள் அனைத்தும் நெறி வழுவி கூத்தாடும் தாண்டவத்தின் மேல் பொழியும் ஒளி” என்றது.

“என் குருதியே நஞ்சு. நெளிந்து நெளிந்து நான் அதில் கடைந்தெடுப்பது என் பல்லில் ஊறும் அருநஞ்சு. அது தவம்செய்து கனிந்து ஒளிகொள்வது நாகமணி… உன் நிலவொளிக்கு நிகராகவே ஒளிகொண்டது அது” என்றது நாகம். “அதில் ஒரு ஒருதுளியே போதும் பெருங்கடல்கள் பித்துகொள்ளும். மலைமுடிகள் வெறிகொண்டு எழும்… பித்தின் தெய்வம் நான் என்கின்றனர் நாகர்கள்.” நிலவு “நான் என் கீழே விண்நெருப்பு திகழும் நுதல்விழியை கொண்டுள்ளேன். எனக்கு மேலே கடுவெளியை குளிரச்செய்யும் விண்கங்கையை கொண்டிருக்கிறேன். அனலும் புனலுமென ஆடிக்கொண்டிருப்பதே பித்து என்று உணர்க!” என்றது.

“அனலென்றும் புனலென்றும் நெளிவது என் உடல்” என்றது நாகம். நிலவு “யோகியர் என் ஒளியில் ஒவ்வொன்றையும் மூடியுள்ள சித்தமெனும் திரையை விலக்கி மெய்யை நோக்குகின்றனர். மலைகளை நடனமிடச் செய்கின்றனர். கடல்களை எடுத்து ஆடையாக அணிந்துகொள்கின்றனர். விண்ணளாவ எழுந்து நின்று வான்சுடர்களை விழிகள் என சூடி மண்ணவர் வாழ்க்கையை நோக்கி அறிகின்றனர். வியனுருக்கொண்ட சிவனை நோக்கி நீயே நான் என்கின்றனர். பின்னர் மீண்டு சென்று சிவமேயாம் என அமர்கின்றனர். மண்ணில் சிலர் அவ்வண்ணம் மண்ணைக் கடந்து அமைவதனால்தான் மண் அவ்வண்ணம் அமைகிறது என்று உணர்க! உலகுகடந்தோரை அச்சுகளெனக் கொண்டே உலகு சுழல முடியும்” என்றது.

“இப்புவியை நானும் பித்தால் நிறைப்பேன். இதை மந்தரமலை விழுந்த பாலாழியென கொந்தளிக்கச் செய்வேன்” என்று நாகம் வஞ்சினம் உரைத்தது. நிலவு “எனில் ஒன்று செய்வோம். நான் இந்த சடைமுடித் திரளுக்குள் மறைகிறேன். உன் நாகமணியின் ஒளியால் இவ்விரவை நிரப்புக!” என்றது. “உன் ஒளியால் இங்கு நிகழ்வது என்னவென்று பார்ப்போம். உன் எல்லையை நீயும் என் பிழைகளை நானும் புரிந்துகொள்ள அது வாய்ப்பாகும்.” நாகம் “ஆம், அதை செய்வோம்” என ஏற்றுக்கொண்டது. நிலவு காரிருளில் மறைந்தது. நாகம் தன் அருமணியை நிலவென உமிழ்ந்து வானில் நிறுத்தியது.

அன்று ஊழ்கத்தில் அமர்ந்தவர்கள் வெண்ணிற அமுதொளிக்கு மாற்றாக இளநீல நிலவொளி எழுந்ததைக் கண்டார்கள். என்ன நிகழ்கிறதென்று அறியாமல் திகைத்தனர். ஒவ்வொரு மரமும் செடியும் பாறைகளும் விலங்குகளும் அவ்வொளியில் உருமாறின. வாழைத்தண்டுகள் நீலப்பளிங்குகள் என்றாயின. ஆலமர விழுதுகள் படமெடுத்துச் சீறின. கொடிகள் சுற்றிப்பின்னி நெளிந்தன. புடவியிலிருந்த ஒவ்வொன்றும் நஞ்சுகொண்டது. அவை ஒன்றை ஒன்று கொத்திக்கொண்டன. பின்னிப் புளைந்து போரிட்டன. புடவிப்பெருக்கு அனைத்து நெறிகளையும் இழந்து கொந்தளிப்பு கொண்டது. கடல்அலைகள் படமெடுத்து மண்மேல் எழுந்து வந்தன. மலைகள் உறுமியபடி சுருளவிழ்ந்து வானில் முகில்களுக்குமேல் பரவின. ஆழத்து இருளில் இருந்து அனல்தூண்கள் வெடித்தெழுந்தன.

யோகியர் எழுந்து வெறிநடனமிட்டனர். ஆற்றொணாக் காமம் கொண்டு அவர்கள் நிலையழிந்தனர். தங்கள் நிழல்களைப் புணர்ந்தனர். கைசுட்டி விலங்குகளைப் பெண்களாக்கி புணர்ந்தனர். காமம் நொதித்து வஞ்சம் என்றாக வேல்களைக் கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக்கொண்டனர். காமமும் வஞ்சமும் பெருகியெழ உலகையே வெல்லும் வெறிகொண்டு எழுந்தனர். விண்ணவர்களுக்கு அறைகூவல் விடுத்தனர். முகில்கள்மேல் எழுந்து ஏழு விண்ணுலகுகளையும் வெல்லத் துடித்தனர். விண்சமைத்து ஆளும் மூன்று தெய்வங்களையும் எதிர்க்க விழைந்தனர்.

தேவரும் முனிவரும் அஞ்சி இறைவனை வேண்டினர். யோகத்தில் அமர்ந்திருந்த இறைவனின் அருகமைந்த அன்னை அவரை எழுப்பாமல் சடைமுடித்தொகையில் மறைந்திருந்த நிலவின் மேல் சுட்டுவிரலால் மெல்ல தட்டி ஒரு துளி வெண்ணிற அமுதை உதிரச்செய்தாள். அவ்வெண்ணிற ஒளி குளிர்ப்பெருமழை என புடவிமேல் பரவியதும் அதில் நனைந்து அனைத்தும் நிறம் மாறி பொன்னொளி கொண்டன. ஒவ்வொன்றும் தங்கள் இயல்பு மீண்டன. மூவிழியனின் கழுத்தில் அமைந்த நாகம் “ஆம், நஞ்சல்ல பித்து” என்றது. “நஞ்சில் களியாட்டு இல்லை. நஞ்சென்பது அழிவு. பித்தென்பது அறிதல்” என்றது.

ஆனால் உலகு நிலைமீண்டபோது அனைத்துயிரும் முழுக்க மீள விழையவில்லை. அந்நச்சிரவில் அடைந்த ஆற்றலை அவை விரும்பின. “நீங்கள் விழையுமளவுக்கு நஞ்சை வைத்துக்கொள்ளலாம்” என்று மாநாகம் சொன்னது. “ஆனால் அறிக, அந்நஞ்சால் உங்கள் குருதியினரையும் சுற்றத்தவரையுமே முதலில் தாக்குவீர்கள்! தன் குடியை தானே உண்ணும் தீயூழ் கொண்டவையே நாகங்கள்.” அதை கேட்டு பெரும்பாலான செடிகளும் பூச்சிகளும் விலங்குகளும் அஞ்சி அகன்றன. ஊமத்தையும், அரளியும், எருக்கும் “நாங்கள் நஞ்சுகொள்க!” என்றன. நூற்றெட்டு செடிகள் “ஆம், நாங்களும்!” என்றன. மண்ணில் வாழ்ந்த பாம்புகளும் அரணைகளும் தேள்களும் “நஞ்சு எங்களுக்கு” என்று சொல்லி ஏற்றுக்கொண்டன. குளவிகளும் வண்டுகளும் “நாங்களும் நஞ்சுகொள்க!” என்று ஏற்றன.

சில செடிகளும் உயிர்களும் தயங்கித் தயங்கி துளிநஞ்சு கொண்டன. எட்டி கசப்பை ஏற்றுக்கொண்டது. கசங்கம் கெடுநாற்றத்தை நஞ்செனப் பெற்றது. அதிமதுரம் இனிப்பையே நஞ்சென்று ஆக்கிக்கொண்டது. தேனீ சிறுகொடுக்கில் ஒரு துளி நஞ்சை பெற்றுக்கொண்டது. மானுடன் நாவில் நஞ்சு கொண்டான். உணவனைத்தும் ஏழு நாள் புளித்தால் நஞ்சுகொள்ளலாயின. அவ்விரவு விடிந்தபோது நிலவின் பெருக்கில் ஒரு துளி மட்டும் ஒரு சுண்டைக்காய்ச் செடியில் வெண்மலர் என எஞ்சியிருந்தது. அது பித்தப்பூ என்று ஆகியது. சிவமூலி என அதை வாழ்த்தினர் முனிவர். சிவநடனத்தின் வெண்ணிற ஒளியை விரிப்பது. சித்தத்தில் அமுதென்றாவது.

சூதர் சொன்னார் “இளவரசே, நீங்கள் உண்ணும் உணவில் மேலும் சற்று சுவைகொண்டது அமுதாகுமா என்ன? நீங்கள் அறிந்தவற்றையே மேலும் சற்று தெளிவுறுத்துவது ஞானமாகுமா? புதிய சுவையே அமுது. அறிந்த அனைத்தையும் அறியாமையென்றாக்கி எஞ்சுவதே ஞானம். இது ஞானத்தை அளிப்பது. இதை கொள்க!” அவன் புன்னகையுடன் “இந்த இரவைக் கடக்க நெடுநாட்களாகும்… நான் இங்கிருக்கும் சுவைகளிலேயே வாழ்கிறேன்” என்றான். “எனில் ஒன்று அறிக! என்றேனும் நீங்கள் இதற்கிணையான கலைவை உங்களுக்குள் உணர்வீர்கள். ஒவ்வொன்றும் பொருள்மாறி உருமாறிப் பரவுவதை காண்பீர்கள். அன்று திரண்டு எழுவதே மெய்மை. பிற அனைத்தையும் அழித்து தானன்றி பிறிதொன்றிலாது தருக்கி நிற்பது அது.”

குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் ஒவ்வொருவரும் சற்றேனும் நிலையழிந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொருநாள் மீளும்போதும் என்ன நிகழ்ந்ததென்றே அறியாத ஒரு காலத்தை தாங்கள் கடந்துவந்திருப்பதாக சொன்னார்கள். திருஷ்டத்யும்னன் அச்சூழ்கையை வகுத்து நடத்துபவன் என்பதனால் பொழுதறாது விழிப்புநிலை கொண்டிருந்தான். எங்கு எவருடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும் முழுப் படையையும் தன் அகவிழியில் விரித்திருந்தான். சூழ்கை கலையும்போது அவன் மேலும் ஒருங்கமைந்தான். ஆணைகளைக் கூவியபடி செவிகளால் படைகள் ஒருங்கிணைவதை அறிந்தபடி மேலும் விழிப்பு கொண்டான். தன்னிலை அழிந்து களத்திலாடுபவர் எதை காண்கிறார் என்று எப்போதும் அவன் வியந்தான்.

“களத்தில் நாம் அமைக்கும் ஒழுங்கு கலையும்போது நாம் எண்ணிச்சூழ முடியாத ஒழுங்கு ஒன்று உருவாவதை காண்கிறேன்” என்று சிகண்டி சொன்னார். “அதை நோக்குகையில் சித்தம் மலைக்கிறது. பல்லாயிரம் கால்களும் கைகளும் கொண்ட உயிர் ஒன்று போரிடுவதை காண்பதுபோல.” திருஷ்டத்யும்னன் “அந்த ஒப்புமை பலமுறை சொல்லப்பட்டுள்ளது” என்றான். “ஆம், ஆனால் அதை நேரில் காணும்போது ஏற்படும் திகைப்பு மிகப் பெரிது. அவ்விலங்கின் ஒரு மயிரிழையே நாம் என உணரும்போது உருவாகும் தன்னிலை அழிவும் பிறப்புமே போரில் நான் அடைவது.” திருஷ்டத்யும்னன் “போரில் தெய்வங்கள் எழும் என்று அறிந்திருக்கிறேன்” என்றான். சிகண்டி பேசாமலிருந்தார். “சொல்லுங்கள், மூத்தவரே” என்றான். “அது உளமயக்கா என அறியேன். ஒரு தருணத்தில் நான் போரில் அத்தனை படைவீரர்களையும் பீஷ்மர் எனக் கண்டேன்.”

திருஷ்டத்யும்னன் சில கணங்களுக்குப் பின் “உங்கள் அன்னையைக் கண்டதில்லையா?” என்றான். “இல்லை” என்று சிகண்டி சொன்னார். “இக்களத்திலேயே அவர் இல்லை.” திருஷ்டத்யும்னன் “தெய்வங்களை காண்கிறார்கள். மூதாதையர் எழுகிறார்கள்” என்றான். “நான் தெய்வமென்றும் மூதாதையென்றும் ஒருவரையே எண்ணுகிறேன்” என்றார் சிகண்டி. திருஷ்டத்யும்னன் “நான் எவரை காண்பேன்?” என்றான். சிகண்டி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “ஆசிரியர் எழக்கூடுமா? அன்றி தந்தையா?” சிகண்டி “முதலில் இங்கே ஒவ்வொன்றுடனும் நம்மைக் கட்டியிருப்பவை அறுபடவேண்டும். அதன்பின் எழுவதென்ன என்று நாம் முன்னரே சொல்ல முடியாது” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “ஆம்” என்றபின் நீள்மூச்செறிந்தான்.

போர் மூப்படையும்தோறும் போர்க்களத்தில் தெய்வங்களும் மூத்தோரும் தோன்றுவது பெருகியது. மருத்துவநிலையில் வெட்டுண்டு உடல்பழுத்து காய்ச்சலில் கிடப்பவர்களில் பலர் தெய்வங்களை நேரில் கண்டுகொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் திருஷ்டத்யும்னனின் கையை பற்றிக்கொண்டு “நான் கண்டேன்… அவளை நான் கண்டேன்” என்றான். “யார்?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் கேட்டான். “அவளை… அவளை நான் முன்னரே கண்டிருக்கிறேன். மிகச் சிறிய அகவையில். இன்று அவளை களமெங்கும் கண்டேன். களம் முழுக்க!” அவன் இறந்துகொண்டிருந்தான். விழிமணிகள் உலைந்தாடின. உடல் காய்ச்சலுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. “அவள்தான்… எல்லாமே அவள்தான்.” அவன் இறப்பது வரை திருஷ்டத்யும்னன் அங்கே நின்றான். வெறித்த விழிகளில் அந்த அறிதல் உறைந்து எஞ்ச அவன் இறந்து கிடந்தான். பின்னர் களத்தில் பல்லாயிரம் முகங்களில் அவன் அந்த வெறிப்பை கண்டான். இறுதிக்காட்சி கற்சிலையின் கண்களின் நோக்கென நிலைத்த முகங்கள்.

அவனைச் சூழ்ந்து போரிட்ட அத்தனை முகங்களும் அவ்வண்ணமே இருந்தன அப்போது. அவர்கள் அனைவருமே ஒன்றை கண்டுகொண்டிருந்தனர். அதனுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எதையோ கூவிக்கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். அவர்களை ஒட்டுமொத்தமாகக் கேட்டபோது அது வெற்றோசையின் அலை எனத் தோன்றியது. விழியோட்டியபோது அனைவரும் ஒன்றையே கூவுவதாகப்பட்டது. ஒவ்வொரு உதடாக நோக்கியபோது தனித்தனிச் சொற்கள் திகழ்வது தெரிந்தது. உதடசைவிலிருந்து அச்சொற்களை தொட்டு எடுக்க விழிகள் முயன்றன. அவை மானுடமொழிச் சொற்களே அல்ல என திகைத்தன. அகச்சொற்கள்தான் முதலில் சிதறுகின்றன. புறம் அதன் பின்னரே சிதறுகிறது.

அவன் ஒரு நொறுங்கலை தன்னுள் உணர்ந்தான். மெல்லிய தோற்படலம் வெடித்ததுபோல. அதன்பின் ஒவ்வொன்றும் கட்டிழந்தன. நீர்க்குமிழி ஒன்றுக்குள் இருந்தான். வளைந்த உட்பரப்பில் போர்வீரர்கள் தலைகீழாக போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஊடே கரிய நாகங்கள் நெளிந்தன. சுழன்று சுழன்று அறைந்தன. சிறகுகொண்டு எழுந்து வீழ்ந்தனர். நூறு கைகள் பெருக வானில் நின்று முழக்கமிட்டனர். பேரோசையுடன் பனைவிழுந்ததுபோல் நிலமறைந்து சரிந்தனர். தேர் ஒரு சிலந்திவலைச்சரடில் தொங்கி ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அவன் தனக்குக் கீழே அடியிலா வெளியை உணர்ந்தான். கால் பதற தேரின் தூணை இறுகப்பற்றிக்கொண்டான். அவன் தேரிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக அந்த ஆழத்திற்குள் விழுந்து மறைந்துகொண்டிருந்தன.

சங்கொலி கேட்டு அவன் திரும்பி நோக்கினான். தன்னை அணுகிவந்த தேரில் அஸ்வத்தாமன் அமர்ந்திருக்கக் கண்டான். அவன் கையில் இருந்த வில் வெறிகொண்டு துள்ளிக்கொண்டிருந்தது. நுதல்விழியும் சடைமகுடமும் புலித்தோல் ஆடையும் கொண்டிருந்தான். “எந்தையே!” திருஷ்டத்யும்னன் கூவினான். “எந்தையே! எந்தையே!” என கைகூப்பினான். கைகூப்ப வேறு இரு கைகள் தன் உடலில் எழுவதைக் கண்டு சிரித்தபடி “ஆம், நான் அறிவேன்” என்றான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 12

சாத்யகி ஒருகணத்தில் மூண்டுவிட்ட அப்போருக்கு மிக அப்பால் நின்றான். இருபுறமிருந்தும் கரிய நீர்ப்பெருக்குகளென படைவீரர்கள் எழுந்து சென்று அறைந்து குழம்பி கலந்து கொப்பளித்து கொந்தளிக்கும் உடற்பரப்பென ஆயினர். எப்பொருளும் எண்ணிக்கை பெருகுகையில் நீரென மாறும் விந்தையை அப்போர்க்களத்தில் வந்த நாள் முதல் அவன் கண்டிருந்தான். மானுட உடல்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உருவாக்கும் அலையை, சுழிப்பை, திளைப்பை, குமிழ்வை, கொந்தளிப்பை காணும்போதெல்லாம் அகம் திடுக்கிடுவான். தன்னை தனித்துக் காணும் ஒன்று உள்ளிருந்து பதைக்கிறது என்று உணர்வான்.

ஆனால் அக்கணம் அவன் கண்முன் நிகழ்ந்ததுபோல் ஒரு காட்சியை முன்பு எண்ணியிருக்கவும் இல்லை. இருபடையினருமே கரிய உடல் கொண்டிருந்தனர். முட்டிக்கொண்ட கணமே வேறுபாடழிந்து ஒற்றைப் பரப்பென்றாயினர். புழுக்கூட்டமென அந்த உடல்கள் நெளிந்தன. எவர் எவரை கொல்கிறார்கள்? எதன் பொருட்டு? திசையெது, இடமெது, உடல் எது, நிகழ்வது எது என ஒன்றும் அறியாத வெறும் அசைவுகளின் வெளி. அது மண்ணில் புழுக்களுக்கு மட்டுமே இயல்வது. பெருந்திரளென இருக்கையிலும், பெருந்திரளென்றிருக்கையில் மட்டுமே பொருள் கொள்ளும் உடல் கொண்டிருக்கையிலும், திரளிலிருக்கிறோம் என்று அறியாத உயிர்த்துளியே புழு. இயற்றுவதென்ன என்று அறியாது இயற்றும் செயல் மட்டுமேயான உடல் அது.

அவன் அங்கு துள்ளிக்கொண்டிருந்த உடல்களைப் பார்த்து உடல் விதிர்த்து கைநீட்டி தேர்த்தட்டை பற்றினான். வயிறு குமட்டி வாயுமிழ வந்தது. பாகன் திரும்பி அவனைப் பார்த்து “ஆணையென்ன, யாதவரே?” என்றான். “ஒன்றுமில்லை” என்று சாத்யகி தலையசைத்தான். “முன்னெழவா?” என்றான் பாகன். முன்னெழுந்து எவருக்கெதிராக போரிடுவது? இப்பெரும் கொந்தளிப்பில் யார் கௌரவர், யார் பாண்டவர் என்று எங்ஙனமறிவது? இது போரல்ல, இது பாதாளத்தின் புழுக்கொப்பளிப்பு. இதில் இறங்குவது நானும் ஒரு புழுவென்றாவது மட்டுமே.

“பின் திரும்புக! என் உடலுக்கும் குருதிக்கும் மீள்க!” என்று சாத்யகி சொன்னான். அச்சொற்கள் அவனிடமிருந்து ஒலி கொள்ளவில்லை. பாகன் திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். மறுபுறம் திருஷ்டத்யும்னன் திகைத்தவன்போல் அந்த உடற்கொப்பளிப்பைப் பார்த்தபடி வெறுமனே நிற்பதை அவன் கண்டான். போர்க்களம் முழுக்க நிரந்திருந்த சாம்பல்சேற்றில் படைவீரர்கள் கால் வழுக்கி விழுந்தனர். விழுந்தவர்கள் மேல் பிறர் விழ, அவர்களைத் தூக்கி அப்பாலிட்டு விழுந்தவர்கள் எழ மேலும் மேலும் விழுந்து புரண்டெழுந்தனர். சில கணங்களுக்குள் கரிய சேற்றில் வெறும் உடல்கள் நெளிந்துகொண்டிருந்தன.

ஒருவரை ஒருவர் வெட்டினர். குத்திப்புரட்டினர். உருவழிந்துவிட்டிருந்த படைக்கலங்கள் விந்தையான நாவுகள் என குருதி தேடின. குருதி விழுந்து அக்கணமே கருஞ்சேற்றில் கலந்தது. தன் தேரை பின்னெடுக்கச் சொல்லவேண்டும் என்று எண்ணி சாத்யகி வாய் திறப்பதற்குள் உடல் உலுக்கி குமட்டி வாயுமிழ்ந்தான். தலையைப் பற்றியபடி தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான். கண்களில் நீர் வழிய உடல் உலுக்கிக்கொண்டே இருக்க குறுகி அமர்ந்திருந்தான்.

கண்களுக்குள் அவ்வுடல் நெளிவுகள் நிறைந்திருந்தன. இவ்வண்ணம்தான் இருக்கும் போலும் பாதாளம். இளமையில் அவன் கதைகளினூடாக அறிந்திருந்தான். மண்ணிலுள்ள உயிர்களில் பறவைகள் தேவருலகுக்கு அணுக்கமானவை. புழுக்கள் பாதாள உலகுக்கு அணுக்கமானவை. வண்ணங்களும் இன்குரல்களும் எடையில்லா விசைகளுமாக வான் நிறைக்கும் பறவைகள்போல் முன்பு இருந்த படைகள் இவை. விழியில்லாத வெறி மட்டுமேயாக உடல் மட்டுமேயாக இதோ நிறைந்துள்ளன.

அவன் தேரை பின்னிழுக்கும்படி கைகாட்டினான். “அரசே!” என்று பாகன் கூற “பின்னெடு! பின்னெடு! தேரை பின்னெடு!” என்று அவன் கூவினான். “நமது படைகள் பின்னெழுக… படைகள் பின்னெழுக!” என்று ஆணையிட்டான். பாகன் “ஆனால்…” என்றான். அவன் கையசைவால் படைகள் பின்னெழுக என ஆணையிட்டான். அவனை நோக்கி புரவியில் வந்த படைத்தலைவன் “யாதவரே, என்ன ஆணை இது?” என்றான். “நமது படைகள் பின்னடையட்டும்… உடனே பின்னடையட்டும்… என் ஆணை எழுக!” என்றான் சாத்யகி. “அது இயல்வதல்ல” என்றான் படைத்தலைவன்.

“இப்போது நமக்கு வேறு வழியில்லை. நம் ஆணை கேட்டு பின்னடைபவர்களே நம்மவர். நாம் ஏதேனும் அடையாளம் சூடிக்கொள்ளாமல் படைமுகம் செல்வது நம்மை நாமே கொல்வதற்கே வழிகோலும்.” படைத்தலைவன் “ஆனால் இனி அது இயல்வதல்ல… நம் படைகள் எதையும் கேட்கப்போவதில்லை” என்றான். “கேட்பவர் பின்னடையட்டும். போரிடுபவர்கள் மடிந்த பின்னர் அவர்கள் எஞ்சுவார்கள்” என்றான் சாத்யகி. படைத்தலைவன் நம்பிக்கையில்லாமல் நோக்கிவிட்டு கைவீசியபடி அகன்றான்.

சாத்யகியின் ஆணைகள் காற்றில் முழங்கின. ஆனால் அவ்வோசை படைகளை சென்றடையவில்லை. அவை வேறொரு வெளியில் புரண்டு கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தன. சாத்யகி படைத்தலைவனிடம் “நம் படையினர் அனைவரும் உலோகப்பொருள் ஒன்றை கழுத்தில் அணிந்துகொள்ளட்டும். உடைந்த உலோகப்பொருளாயினும்… கழுத்தில் உலோகப்பொருள் கொண்டவர்கள் நம்மவர்” என்றான். படைத்தலைவன் அவன் ஆணையை செவிகொண்டதாக காட்டவில்லை.

மறுமுனையில் சல்யர் தேரில் தோன்றினார். இரு கைகளாலும் தன்னைச் சூழ்ந்து வந்த மத்ரநாட்டு காவலர்படைகளுக்கு ஆணையிட்டபடி அவர் யுதிஷ்டிரனை நோக்கி சென்றார். மறு எல்லையில் மைந்தர் சூழ சகுனி சிகண்டியை எதிர்கொண்டார். அந்த உடற்புழுப் பெருக்குக்கு மேலே எழுந்தவைபோல் வந்தன அவர்களுடைய தேர்கள். அவர்கள் வேறொரு வெளியில் நின்றிருப்பார்கள்போல. ஒருகணத்தில் சாத்யகி சீற்றம் கொண்டு “செல்க! செல்க!” என்று பாகனை நோக்கி கூவினான்.

சாத்யகி தன் தேரை யுதிஷ்டிரனை நோக்கி கொண்டுசென்றான். அர்ஜுனனும் அஸ்வத்தாமனும் போரில் ஒருவரோடொருவர் தொடுத்துக்கொண்டுவிட்டிருந்தனர். அஸ்வத்தாமனுக்கு கிருதவர்மன் துணை நிற்க அர்ஜுனனுக்கு சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் துணை நின்றனர். யுதிஷ்டிரன் நகுலனாலும் சகதேவனாலும் காக்கப்பட்டு படைகளுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தார். சாத்யகியைக் கண்டதும் யுதிஷ்டிரன் இரு கைகளையும் விரித்து “என்ன நிகழ்கிறது, யாதவனே? போர்க்களமா இது?” என்றார்.

யுதிஷ்டிரனின் உடல் பதறிக்கொண்டிருந்தது. தேரிலிருந்து இறங்க முற்படுபவர்போல தேர்த்தட்டைப் பற்றி அமர்ந்திருந்தார். சாத்யகி அருகணைந்து “அரசே, தங்கள் உளம் பதறுவதை உடல் வெளிக்காட்டலாகாது” என்றான். “இனிமேலும் இங்கு நின்று நடிக்க என்னால் இயலாது. இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதென்ன? எவர் எவரை கொல்கிறார்கள்? எதன் பொருட்டு இந்தப் போர்? இப்பொழுது நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பது என்ன?” என்றார்.

“எப்போதும் இதுதான் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது” என்று சாத்யகி சொன்னான். அதைச் சொன்னதுமே அதன் பொருளின்மை அவனை உறுத்தியது. “போரென்பதே மனிதர்கள் மனிதரைக் கொல்வது மட்டும்தான்” என்று மேலும் பொருளற்ற ஒன்றை சொன்னான். இரு சொற்றொடர்களையும் உடனடியாக பொருளால் இணைத்துக்கொண்டான். “அரசே, முன்பு நிகழ்ந்ததும் இதுதான். மறுபுறத்தில் இருந்தவர்களும் பிறரல்ல. அவர்களை நாம் கொல்வதற்கும் நம்மை நாமே கொன்று கொள்வதற்கும் பெரிய வேறுபாடு எதுவுமில்லை” என்றான்.

“இப்போரில் ஒருவரும் எஞ்சப்போவதில்லை. இவ்வண்ணம் போர் நிகழ்ந்தால் இங்கிருந்து எவரும் வெளிச்செல்லப் போவதில்லை” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “ஆம், எப்போதும் அது அவ்வண்ணமே. இத்தகைய பெரும்போர்களில் எவனாயினும் எஞ்சி வெளிப்போந்தால் என்ன ஆவான்? இத்தனை பொருளில்லாப் பேரழிவின் எண்ணங்களையும் நினைவுகளையும் எவ்வண்ணம் அவன் சுமக்க இயலும்? இங்கு களத்தில் மடிபவர்கள் நல்லூழ் கொண்டவர்கள். இங்கிருந்து ஒருவன் பித்தனாகவோ மெய்ஞானியாகவோ மட்டுமே வெளியே செல்ல இயலும்” என்று சாத்யகி சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் அவனை நீர் நிரம்பிய விரிந்த கண்களுடன் நோக்கினார். பின்னர் பதறும் உடலுடன் தேர்த்தூணைப் பற்றியபடி நிமிர்ந்து எழுந்து மீண்டும் படையை நோக்கிவிட்டு வெறிகொண்டவர்போல் தன் தலையில் ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து கூச்சலிட்டார். “அரசே! அரசே!” என்றான் சாத்யகி. அனிச்சையாக அவன் திரும்பிய கணத்தில் அக்கணம் புதிதாக பார்ப்பதுபோல் குருக்ஷேத்ரத்தைக் கண்டு பற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டு தலைக்குள் உலோக ஓசை எழ, நரம்புகள் இறுகி துடிக்க தேர்த்தட்டை பற்றிக்கொண்டு கண்களை மூடினான்.

நெற்றியில் நரம்புகள் இறுகியசைந்தன. கண்களுக்குள் அந்தக் காட்சி தொடர்ந்தது. ஒருவரோடொருவர் விழுந்து புரண்டு குருதியும் சேறுமென நெளிந்துகொண்டிருந்த மனித முகங்கள் அனைத்திலும் விந்தையானதோர் நகைப்பு நிரம்பியிருந்தது. புணரும் விலங்குகளின் இளிப்புபோல. பித்தர்களின் கூட்டுக்களியாட்டுபோல. பற்கள், வலித்த வாய்கள், வெறித்த கண்கள், துறித்த விழியுருளைகள்.

நகுலன் “இவர்கள் நமது படைவீரர்கள்தானா? வேறேதாவது தெய்வங்கள் இவர்கள் உடலை எடுத்துக்கொண்டனவா?” என்றான். சகதேவன் “அவர்கள் மனித உயிருக்குரிய எல்லைகள் அனைத்தையும் கடந்துவிட்டார்கள். பச்சை ஊனுண்டு சேற்றுப் பரப்பில் துயின்று எழுந்திருக்கிறார்கள். ஒருவர்கூட சித்தத்தெளிவுடன் இல்லை” என்றான். “இன்று காலை படைகள் போருக்கெழுந்தபோதே ஒவ்வொரு முகமும் பித்து கொண்டிருப்பதை கண்டேன். பலர் வீண் சொற்கள் எடுத்து பாடினர். ஊளையிட்டு நடனமாடினர். எப்பொருளுமின்றி ஒருவன் வாளெடுத்து தன் சங்கை அறுத்து விழுந்து துடித்து இறப்பதைக்கூட கண்டேன்.”

“என்ன செய்வது?” என்று சாத்யகி கேட்டான். “ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. இனி இவர்களை எந்த ஆணையும் கட்டுப்படுத்தாது. இவர்களை பின்னிழுக்கவும் எவராலும் இயலாது. முழுக்க இறந்து மண் படிவார்கள். அதுவரை வெறுமனே நோக்கி நிற்பதொன்றே நாம் செய்யக்கூடுவது” என்றான் சகதேவன். யுதிஷ்டிரன் “தெய்வங்களே! தெய்வங்களே!” என்று கூவினார்.

மறுபுறம் துரியோதனன் அங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த எதையும் அறியாதவன்போல் யானை மீதேறி வந்து பாண்டவப் படைகளை தாக்கினான். பீமன் தன் தேரிலிருந்து கதை சுழற்றி எழுந்து யானையொன்றின் மேலேறி துரியோதனனை அணுகினான். யானைகள் ஒன்றையொன்றூ முட்டி துதிக்கை பிணைத்து சுழன்றபடி களத்தை கலக்க விண்ணில் பறந்தவர்கள்போல் அவர்கள் யானைமேல் நின்றபடி கதைகளால் போர்புரிந்தனர்.

அஸ்வத்தாமன் அர்ஜுனனை அம்புகளால் அறைந்து பின்னடையச் செய்தான். திருஷ்டத்யும்னன் நாணொலி எழுப்பியபடி அஸ்வத்தாமனை நோக்கி செல்ல அர்ஜுனனின் தேரை இளைய யாதவர் முன்னெடுத்து வந்தார். சாத்யகியை நோக்கி “கிருதவர்மனை தடுத்து நிறுத்துக!” என்று இளைய யாதவர் ஆணையிட்டார். “என்னால் இங்கு போர் நிகழ்வதாக எண்ண இயலவில்லை, யாதவரே” என்றான் சாத்யகி. “இங்கு உயிருள்ளவர் எவரும் இல்லை என்றே கருதுக… நீ எதிர்கொள்ளவேண்டியது கிருதவர்மனை” என்றார் இளைய யாதவர்.

“படைகள் நடத்திய போர் முடிந்துவிட்டது. இனி இங்கு நிகழ்வது தனிவீரர்கள் நிகழ்த்தும் போர் மட்டுமே. எண்ணுக! மறுதரப்பில் இப்போது பெருவீரர்கள் என ஐவர் எஞ்சியிருக்கிறார்கள். சல்யர் வஞ்சினம் கொண்டு எழுந்திருக்கிறார். அர்ஜுனனின் குருதியுடன் மட்டுமே மீள்வேன் என அறைகூவியிருக்கிறார். அறுதிக் கணத்தின் விசை கொண்டிருக்கிறான் துரியோதனன். அஸ்வத்தாமன் தனது ஆற்றல் மிக்க அம்புகளை இன்னும் எடுக்கவில்லை. கிருதவர்மன் மானுட எல்லைகள் அனைத்தையும் கடந்துவிட்டிருக்கிறான். கிருபர் உளம் சோர்ந்திருக்கிறார். சோர்வடைந்த உள்ளம் ஊசல்போல் மிகைவெறி கொண்டெழும். அவர்களில் ஒருவர் எண்ணினால்கூட நம்மை வென்று இக்களத்தை கைப்பற்றி விடமுடியும்.”

“இத்தருணத்தில் நாம் உளம்தளர்ந்து போரை இழந்தோமெனில் இக்களத்தில் நாம் இறப்புக்கு அனுப்பிய அத்தனை வீரரின் உயிருக்கும் மதிப்பிலாதாகும்” என்றார் இளைய யாதவர். சாத்யகி “வென்றாலும் அவ்வுயிருக்கு எம்மதிப்பும் இல்லை, யாதவரே” என்றான். இளைய யாதவரின் விழிகளில் எந்த உணர்வு மாற்றமும் ஏற்படவில்லை என்பது அவன் அகத்தை திடுக்கிடச் செய்தது. அவன் தேரை திருப்பிக்கொண்டு பாகனிடம் “முன்னெழுக! கிருதவர்மனை எதிர்க்கச் செல்க!” என்று ஆணையிட்டான்.

அவனுடைய தேர் படைமுகப்புக்குச் சென்று கிருதவர்மனை எதிர்கொண்டது. கிருதவர்மன் வெறிகொண்ட நகைப்புடன் தேரில் நின்று அம்புகளால் தன்னைச் சூழ்ந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்த படைவீரர்களை வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் எவருக்கும் எந்த அடையாளமும் இருக்கவில்லை. முழுப் படையும் ஒன்றையொன்று கவ்விக்கொண்டு பலமுறை சுழன்றுவிட்டமையால் திசைகளும் மயங்கிவிட்டிருந்தன. கிருதவர்மன் வெறுமனே அவர்களை கொன்று வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தான்.

அஸ்வத்தாமனும் துரியோதனனும் கிருபரும் சல்யரும் படைவீரர்களை நோக்கி அம்புகளை தொடுப்பதை முற்றாத தவிர்த்து பாண்டவர் தரப்பின் தலைவர்களை மட்டுமே எதிர்கொண்டனர். ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத விசையால் களம் திருப்பப்பட்டதுபோல் வேறு எதிரிகளை சந்தித்தனர். கிருபர் சிகண்டியுடன் போர்புரிய சல்யர் அர்ஜுனனை எதிர்கொண்டார். அஸ்வத்தாமனுக்கும் திருஷ்டத்யும்னனுக்கும் இடையே போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

அம்புகள் வெளிநிறைத்து தெறித்து விழ அவர்களின் தேர்ச்சகடங்களுக்குக் கீழே கரிய சாம்பல் சேற்றுடன் அரைந்து கூழாகி வழுக்கின படைவீரர்களின் உடல்கள். கிருதவர்மன் சாத்யகியை பார்த்துவிட்டிருந்தான். ஒருகணம் கிருதவர்மன் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று கண்டு சாத்யகி திகைத்தான். முந்தைய நாள் இரவில் எரியும் பெருஞ்சிதைக்கு அப்பால் நின்று கூத்தாடிய அவனுடைய தோற்றம் நினைவுக்கு வந்தது. அவன் வில் தாழ்ந்தது.

கிருதவர்மன் உரத்த ஓசையுடன் நகைத்து வில்லால் தன் தேர்தூண்களில் மாறி மாறி அறைந்தான். அம்புகளை அவனை நோக்கி செலுத்தியபடி பாகனிடம் “செல்க! முன்செல்க!” என்று ஆணையிட்டான். சாத்யகி கிருதவர்மனை எதிர்கொள்வதற்கு அஞ்சி பாகனிடம் ஆணையேதும் இடாமல் நிற்க பாகனே உணர்வெழுச்சி கொண்டு தேரை முன்னெடுத்துச் சென்றான். அம்புகளால் கிருதவர்மனை எதிர்கொண்டதுமே அத்தருணத்தில் அவனை வெல்ல எவராலும் இயலாது என்பதை சாத்யகி புரிந்துகொண்டான்.

கிருதவர்மனின் அம்புகள் வந்து அவன் தேரை அறைந்து புரவிகளில் இரண்டு கழுத்தறுந்து விழுந்தன. எஞ்சிய மூன்று புரவிகளும் தேரை ஒருபக்கமாக இழுத்துக்கொண்டு சென்றன. தேர்ப்பாகனின் நெஞ்சு கிருதவர்மனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டது. அவன் சரிந்து கரிய கொப்பளிப்பில் விழுந்தான். சாத்யகி தேரிலிருந்து பாய்ந்திறங்கி ஓட முயல அவன் தோளிலும் இடையிலும் அம்புகள் வந்து தைத்தன. கவசங்களின் இடுக்கினூடாக தசையில் பட்ட அம்புகள் தீத்தொடுகைபோல் எரிய சாத்யகி கவிழ்ந்து தேர்த்தட்டில் படுத்தான்.

அவன் தலைக்குமேல் அம்புகள் விம்மி விம்மிப் பாய்ந்தன. எழுந்து அவன் வில்லெடுப்பதற்குள் வில்லை கிருதவர்மனின் அம்புகள் அறைந்து உடைத்தன. அவனை அறைந்து வீழ்த்தியது பேரம்பு. கவசம் உடைந்து அவன் தெறித்து பின்னால் சென்றான். களத்தரையில் பரவியிருந்த கரிய சேற்றில் விழுந்தான். கையூன்றி எழுந்து மீண்டும் வழுக்கி விழுந்தபோது சேறுடன் கலந்திருந்த மனித உடல்களை கண்டான். பேருவகையிலென வெறித்து வெண்பல் தெரிய கிடந்தன அவை. சில உடல்கள் வெட்டி வெட்டி இழுத்துக்கொண்டிருந்தன. அறுபட்ட தலை ஒன்றின் வாய் மூடித்திறந்தது.

அவன் எழுந்தபோது கைகள் வழுக்கின. இருமுறை புரண்டு எழுந்தபோது கரிய சேறால் உடல் முழுக்க மூடி அங்கிருந்த உடற்பரப்புகளில் ஒன்றென தானும் மாறிவிட்டிருந்தான். வாய்க்குள் புகுந்த கரியசேறை அவன் துப்பினான். தலைக்குமேல் கிருதவர்மனின் அம்புகள் சென்றன. கிருதவர்மன் கீழே விழுந்துகிடந்த அவனை தேடவில்லை. விழுந்து கிடந்த உடல்களின் நகைப்புகள்போல ஒன்று தன் முகத்திலும் குடியேறிவிட்டதோ என்று அவன் அஞ்சினான். அவ்வெண்ணம் எழுந்ததும் பாய்ந்து ஓடி தன் தேர் நோக்கி சென்றான்.

அவனுக்குப் பின்னால் “நில், யாதவனே! நில்!” என்று கூவிய கிருதவர்மன் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி வந்தான். சாத்யகி வெறிகொண்டு தேரை நோக்கி ஓட அவனைக் காக்கும் பொருட்டு அர்ஜுனன் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி வந்தான். கிருதவர்மனின் அம்பு அவனை அறைந்து வீழ்த்தியது. இரு உடல்கள் நடுவே புகுந்து அவன் தன்னை ஒளித்துக்கொண்டான்.

கிருதவர்மனின் வெறியை அர்ஜுனனால் எதிர்கொள்ள இயலவில்லை. கிருதவர்மன் அர்ஜுனனை இடைவிடாத அம்புகளால் அடித்தான். அர்ஜுனன் முழு ஆற்றலையும் இழந்து கைதளர்ந்தவன்போல நிற்க அவன் கவசங்கள் உடைந்து தெறிப்பதை தரையில் மல்லாந்து படுத்து கால்களை உதைத்து உடலை பின்னுக்கு இழுத்துச் சென்றபடியே சாத்யகி பார்த்தான். சகதேவன் தேரிலிருந்து இறங்கிவந்து சாத்யகியை தோள் பற்றி இழுத்துத் தூக்கி தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டான். நகுலன் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி அர்ஜுனனின் துணைக்கு சென்றான்.

சாத்யகி தேர்த்தட்டில் அமர்ந்து தன் முகத்திலிருந்து கரிய சேற்றை வழித்து வீசியபடி அர்ஜுனனை நோக்கினான். சகதேவன் “அங்கரை வீழ்த்திய பின்னர் பார்த்தன் அனைத்து ஆற்றலையும் இழந்தவர் போலிருக்கிறார்” என்றான். சாத்யகி உளம் உடைந்து தலையில் கைவைத்து அழத்தொடங்கினான். “என்ன செய்கிறீர்கள்? என்ன ஆயிற்று உங்களுக்கு?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “என் உளம் சிதறுகிறது. அறிந்தவையும் உணர்ந்தவையும் அனைத்தும் பயனற்றுப் போகும் பித்துவெளி. இங்கு இறந்துவிழ விரும்புகிறேன். இந்தப் பிணச்சேற்றில் ஒன்றாகக் கலந்துவிடுவதன்றி விடுதலை ஏதுமில்லை” என்று சாத்யகி சொன்னான்.

“கண்மூடுங்கள். குப்புற படுத்துக்கொள்ளுங்கள். தேரை பின்னுக்குக் கொண்டுசெல்கிறேன்” என்று சகதேவன் சொன்னான். அர்ஜுனன் தோளில் கிருதவர்மனின் அம்பு ஒன்று தைக்க ஒருகணத்தில் சோர்வு நிறைந்த அர்ஜுனனின் உடலுக்குள்ளிருந்து பிறிதொருவன் எழுந்தான். உறுமியபடி காண்டீபத்தை தூக்கி நிறுத்தி தொடர்ந்து அம்புகளால் அடித்து கிருதவர்மனின் கவசங்களை உடைத்தான். கிருதவர்மனின் புரவிகள் கழுத்தறுந்து விழ அவன் தேரிலிருந்து பாய்ந்து பின்னால் இறங்கி தப்பியோடினான்.

அர்ஜுனன் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி அவனுக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து துரத்திச்சென்றான். பாய்ந்து கரிய உடற்திரளில் விழுந்து இருமுறை புரண்டெழுந்தபோது கிருதவர்மன் உடலும் முகமுமில்லாதவனாக மாறி அங்கு நெளிந்துகொண்டிருந்த மாபெரும் புழுவொன்றின் ஒரு செதிலென மாறினான். ஒருகணத்தில் சகதேவன் “தெய்வங்களே!” என்று கூவியபடி தலையில் கைவைத்து அமர்ந்தான்.

சாத்யகி அவனை வெறித்து நோக்கினான். “என்னால் தாள இயலவில்லை! இது நரகம்! இங்கு தெய்வங்களன்றி எவரும் சித்தம் கொண்டிருக்க இயலாது. நரகம்! கெடுநரகம்!” என்றபடி இரு கைகளாலும் தலையைப்பற்றி அசைத்தான். பின் தேர்த்தட்டிலேயே வாயுமிழ்ந்து அதன் மேலேயே குப்புற விழுந்து கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். அவன் உடலில் வலிப்பு எழுந்தது. வலக்கையும் காலும் இழுத்து துடித்துக்கொண்டது.

சாத்யகி அதைப் பார்த்தபோது மெல்ல தன்னிலை மீண்டான். எழுந்து அமர்ந்து அங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் போரை பார்த்தான். அர்ஜுனன் தேரை திருப்பிக்கொண்டு சல்யரை நோக்கி செல்ல கிருதவர்மன் எழுந்து தன் தேரை நோக்கி ஓடினான். சாத்யகி பாய்ந்து தன் தேரை நோக்கி ஓடினான். “யாதவரே” என்றான் சகதேவன். “அவன் வெறி தணிந்திருப்பான்… அவனை வென்றாகவேண்டும்… அது எனக்கு அரசர் இட்ட ஆணை” என்றபடி சாத்யகி தேரிலேறிக்கொண்டு அதில் வந்து அமர்ந்த புதிய பாகனிடம் கிருதவர்மனை துரத்திச்செல்லும்படி ஆணையிட்டான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 11

சாத்யகி தேர் மேல் ஏறி நின்று அதை ஓட்டிய புதிய பாகனிடம் “செல்க!” என்றான். தேர் முன்னெழுந்து சென்றபோது அவன் தன்னைத் தொடரும்படி படைவீரர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அவனுடைய கையசைவு விளக்கொளிச் சுழலாக மாறி காற்றில் வடிவுகொள்ள சவுக்கால் சொடுக்கப்பட்ட யானை என அவனுக்குப் பின் அணி நிரந்திருந்த பாண்டவப் படை ஓசையெழுப்பியபடி தொடர்ந்து வரத்தொடங்கியது. அவன் அதன் ஓசைகளை எப்போதும் தன்னைத் தொடரும் பெரும்படையின் முழக்கமென்றே உணர்ந்தான். உளம் கூர்ந்தபோதுதான் அவ்வோசை மிகத் தணிந்தொலிப்பதை அறிந்தான். ஓரிரு கணங்களுக்குள்ளேயே அகம் மீண்டு சென்றமைந்து அலையலையாக எழுந்து தொடரும் ஒரு பெரும்படையையே உணர்ந்தது.

அந்த உள மயக்கை வெல்லும் பொருட்டு அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது இருளுக்குள் இருள் கொப்பளிப்புகளென வந்து கொண்டிருந்த படையை பார்த்தான். அதன் அளவையும் விசையையும் கணிக்க இயலவில்லை. பின்னர் அதன் மெய்யான அளவை நோக்கி தன் உள்ளத்தை தணித்துக்கொள்வதைவிட பெரும்படையொன்று தொடருகிறதென்று எண்ணி களம்சென்று நிற்பதே உகந்தது என்று உணர்ந்தான். அவன் முன் படைகள் என எழுந்து நின்றிருந்தது இருளே. அவனுக்குப் பின் படையென பெருகி வந்ததும் அதே இருள். இருளுக்குள் இருள். இருள் அத்தனை உருப்பெருக்கிக் கொள்கிறது.

இத்தனை கூரிருள் இப்பொழுது எவ்வண்ணம் இயலும்? மெய்யாகவே இன்று அரிதாக ஏதோ நிகழவிருக்கிறது. இன்றுடன் ஏதோ ஒன்று முடிவடையப்போகிறது. நிமித்திகர் கூறுவதுபோல் இது துவாபரயுகத்தின் முடிவு நாளாக இருக்கக்கூடும். கலியுகம் எழும் தருணம் இன்று அந்தியில் நிகழக்கூடும். ஆனால் யுகப்பிறவியின் நாளை ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு கணக்கு எனச் சொல்வதே நிமித்திகரின் வழி. குருக்ஷேத்ரத்தில் போர் தொடங்கிய முதல்நாளே அது யுகப்பிறவி என்றனர் நிமித்திகர். பின் ஒவ்வொரு நாளையும் அவ்வாறே அறிவித்தனர்.

போரின் ஐந்தாம்நாள் மறுநாள் உறுதியாக கலியுகம் பிறக்கும் என்றனர் நிமித்திகர். அன்று யுதிஷ்டிரன் அவையில் பாஞ்சாலத்து நிமித்திகர் குவலயர் பன்னிரு களத்தில் இருந்து சோழியைக் கலைத்து அள்ளி தன் தோல் பைக்குள் போட்டுக்கொண்டு மென்மரப்பட்டையாலான களத்தை மடித்தபோது பீமன் சீற்றத்துடன் “கலியுகம் பிறக்கவிருக்கிறதென்றால் என்ன பொருள்? வெல்லப்போகிறவன் துரியோதனனா?” என்றான். “இல்லை, அவர் மடிவார், சகுனியும் மடிவார்” என்றார் குவலயர்.

“கலியின் மைந்தன் மடிந்த பின்னரா கலியுகம் பிறக்கும்?” என்று பீமன் கேட்டான். “அரசே, விதைக்கப்படும் ஒன்றின் உடல் மடிகிறது. உடலின் நுண்மை முளைத்து பேருருக்கொண்டு எழவும் செய்கிறது. அவர் மடிவார். ஆனால் அவர் இம்மண்ணில் விதைப்பவை பேருருக்கொண்டெழும்” என்றார் குவலயர். “மண்விழைவு, பொன்விழைவு. விழைவுகளை தன் வேரென்றும் விழுதுகளென்றும் கொண்டு எழுந்து நின்றிருக்கும் ஆணவம். இனி இப்புவியை ஆளப்போகும் விசைகள் அவையே.”

யுதிஷ்டிரன் “நிமித்திகரே, கலியுகம் பிறக்கிறதென்றால் அறம் அழிகிறதென்று பொருளா? அறமழிந்த காலத்தில்தான் நான் வென்று முடி சூடி அமரப்போகிறேனா?” என்றார். குவலயர் “கலியுகம் எனில் அது முற்றாக அறமிலாதான காலம் அல்ல என்றுணர்க! அரசே, ஒரு துளியும் அறம் எஞ்சாமல் ஆகுமெனில் தெய்வங்கள் இப்புவியை தங்கள் அனல் மூச்சால் எரித்தழிக்கும். கடல்கள் எல்லை கடந்து வந்து நிலத்தை மூடி நிறைக்கும். கலியுகத்தில் அறம் குறுகிச் சிறுத்து நிற்கும். அறிக, குறுகிச் சிறுப்பவை அனைத்தும் கூர் கொள்கின்றன! சிறிதாகின்றவை விசை கொள்கின்றன” என்றார்.

“கிருதயுகத்தில் அறம் மட்டுமே திகழ்ந்ததனால் அறமெனில் என்ன என்று எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை. திரேதாயுகத்தில் அறத்தை எதிர்க்கும் தரப்பு உருவாகி வந்தமையால் அறமும் உருவாகியது. துவாபரயுகத்தில் அறமும் அறமின்மையும் நிகராற்றல் கொண்டு பெருகின. கலியுகத்தில் அறமின்மையே பொதுநெறியெனத் திகழும். அறம் தனித்து நிற்பதனாலேயே பேராற்றல் கொள்ளும். எதிர்க்கப் படுவதனாலேயே இரக்கமற்றதாகும். இன்றியமையாதது என்பதனாலேயே நஞ்சென்றும் மாறக்கூடும்.”

“அறம் இனி ஒவ்வொரு கணமும் எண்ணிக்காக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றென்றாகும். ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஆயிரம் மடங்கு விசையுடன் ஓங்கி உரைக்கப்படவேண்டியதாகும். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மைந்தருக்கு முதன்மை அறிவென அளிக்கவேண்டியதாகும். இனி அறம் குருதியால் நிலைநாட்டப்படும். அரசே, ஊழிக்காலங்களில் அறமே தெய்வமென்றெழுந்து அனைவரையும் காக்கும். கலியுகம் அறமழியும் யுகமென்று எண்ணவேண்டாம். கலியுகமே அறம் தன் முடிவிலா ஆற்றலை தானே கண்டுகொள்ளும் யுகம்” என்றார் குவலயர்.

முந்தையநாள் இரவு முழுக்க அவன் அந்த இருளசைவைத்தான் கண்களுக்குள் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் துயிலை விழைந்தபோது புரவியிலிருந்து இறங்கி அங்கேயே சேறுகுழம்பிய மண்ணில் அமர்ந்து உடலை அட்டைபோல் சுருட்டி இறுக்கிக்கொண்டான். அவன்மேல் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. முதுகுத்தோல் ஆமையோடுபோல ஆகி மழையை வாங்கியது. உடலுக்குள் எரிந்த உயிரனல் வெம்மை கூட்டியது. சில கணங்களிலேயே அவன் துயிலில் ஆழ்ந்தான்.

அவன் ஓர் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்திருந்தான். இருண்ட காலை. ஆறு கரிய அலைக்கொந்தளிப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதன் ஓசை சீரான மழையோசை போலிருந்தது. அவனைச் சூழ்ந்திருந்த காடும் இருளுக்குள் இருளசைவாக கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் கடும் விடாய் கொண்டிருந்ந்தான். உடலுக்குள் அனல் எரிந்துகொண்டிருந்தது. நா உலர்ந்து வாய்க்குள் பாம்புச்சட்டைபோல் ஒட்டியிருந்தது. அவன் விழியோரம் அசைவை உணர்ந்து திரும்பியபோது இருளுக்குள் இருந்து கரிய ஆடையுடன் ஓர் உருவம் அவனை நோக்கி வருவதை கண்டான். அதை கூர்ந்து நோக்க நோக்க உரு தெளிவடைந்தது. அவன் அன்னை.

“அன்னையே, நீங்கள் விண்ணேகவில்லையா?” என்று அவன் கூவினான். அன்னை புன்னகையுடன் அருகணைந்தாள். அவள் கையில் வெண்ணிறமான கலம் ஒன்று இருந்தது. “அன்னையே…” என்று அவன் அழைத்தபடி எழப்போனான். அவன் உடலில் கீழ்ப்பகுதி மண்ணில் புதைந்திருந்தது. மண்ணாகவே மாறிவிட்டிருந்தது. அன்னை குனிந்து அந்த வெண்பளிங்குக் கலத்தில் இருந்து வெண்ணிறமான பாலை அவன் வாயில் ஊற்றினாள். அவன் உடலெங்கும் எரிந்த அனல் அணையத் தொடங்கியது. மூச்சுவாங்க அவன் “அன்னையே” என்றான். அன்னை புன்னகையுடன் விலகி மறைந்தாள். அவள் சென்று கரைந்த இருளையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். இருள் அலைவுகொண்டிருந்தது.

பின்னர் விழித்துக்கொண்டபோது உடல் களைப்பு நீங்கி மீண்டும் பிறந்திருந்தது. உள்ளமும் தெளிவடைந்திருந்தது. எழுந்து கைகளை விரித்து உடலை உதறி நீர்த்துளிகளை சிதறடித்தான். அவன் புரவியும் தலைதாழ்த்தி உடல் சிலிர்த்துக்கொண்டிருக்க துயிலில் ஆழ்ந்திருந்தது. அவன் அணுகியதை உணர்ந்து அது செவியசைத்தது. கால்மாற்றி வால்சுழற்றி பிடரி உதறிக்கொண்டு எழுந்தது. அவன் அதன்மேல் ஏறிக்கொண்டபோது தன் நாவில் சுவையை உணர்ந்தான்.

படைமுகப்புக்கு வந்து நின்றபோது சாத்யகி தன் உடலெங்கும் ஈரமென நனைந்து, இடையிலாது நிறைந்து, இரும்பென நிறைகொள்ளவைத்து மண்ணை நோக்கி இழுத்த பெரும்சோர்வை உணர்ந்தான். உள்ளம் அதை சலிப்பென உணர்ந்தது. உள்ளாழம் அதை தனிமையென அறிந்தது. அவன் வில்லை தேர்த்தட்டில் ஊன்றி இடக்கையால் பற்றியபடி வலக்கையை தொடைமேல் படியவைத்து நின்றான். இடதுபக்கம் திருஷ்டத்யும்னன் தேர்த்தட்டில் நிலைகொள்ளாது திரும்பிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தான். காற்று செல்லும் காடென படையெங்கும் அந்த நிலையின்மை நிறைந்திருந்தது. ஒளியின்மையால் அது நிழலசைவென கண்ணுக்குள் குடிகொள்ளும் கருத்துக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.

பின்னர் படையெங்கும் மெல்லிய குரல்முழக்கம் எழுந்தது. அது என்னவென்று அவனால் உணரக்கூடவில்லை. சூழ நோக்கியபோது எதுவோ ஒன்று மாறிவிட்டிருந்தது. ஆனால் என்ன என்று அவன் உள்ளம் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. படைகளின் முழக்கம் பெருகிக்கொண்டே வந்தது. என்ன நிகழ்கிறது என அவன் விழியோட்டினான். அவன் முதலில் பார்த்தது இளைய யாதவரைத்தான். அவர் தேர்த்தட்டில் கடிவாளக்கற்றையை இடக்கையால் பற்றி வலக்கையை தொடை மேல் வைத்து ஊழ்கத்திலென அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த அர்ஜுனனும் வில்லை ஊன்றி வலக்கையை தொங்கவிட்டு இமைகள் சரிய ஊழ்கநிலைகொண்டு நின்றான்.

விழிதிருப்பியபோதுதான் ஓர் அதிர்வென என்ன நிகழ்கிறதென்பதை சாத்யகி உணர்ந்தான். ஒளிபரவி களம் காட்சி வடிவாகி இருந்தது. கண்களிலிருந்து காட்சிகள் முற்றாக மறைந்து ஒரு முழுநாள் அளவிற்கு பொழுது கடந்திருக்கிறது என்பதை அப்போதுதான் அவன் திகைப்புடன் உணர்ந்தான். படைக்கலங்கள் அனைத்தும் உலோக ஒளி கொண்டிருந்தன. விசை கொண்ட காற்று நீர்த்துளிகளை அறைந்து நீக்கியிருந்தமையால் கழுவப்பட்டதுபோல் தேர்மகுடங்கள் ஒளிகொண்டிருந்தன.

படைவீரர்களை திரும்பிப்பார்த்த கணம் அவன் தன்னை அறியாமலேயே வியப்பொலி எழுப்பி விழிமூடிக்கொண்டான். பாண்டவப் படைவீரர்கள் அனைவருமே கருகிய தோல்துண்டுகளாலோ உருகி உருநெளிந்த உலோகத் துண்டுகளாலோ ஆடையும் கவசங்களும் அணிந்திருந்தனர். மேலிருந்து பொழிந்த மழையிலும் கரி கலந்திருக்கவேண்டும். இரவெலாம் எரிந்த புகைக்கரியைத்தான் மென்மழைச்சாரல் வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தது போலும். அங்கிருந்த அனைவருமே கரியில் மூழ்கி எழுந்தவர்கள்போல் தெரிந்தனர். கங்கையில் சேறாடுபவர்கள்போல கரிக்குழம்பால் உடல் மூடியிருந்தனர்.

கரிய மண்ணில் செய்த பாவைகளின் திரள். மண்ணின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து வந்த பாதாள தெய்வங்கள். கரிய சாணியில் செறிந்த கரிய புழுக்கள். அவன் திரும்பி கௌரவப் படையை பார்த்தான். அவர்களும் கரிவடிவங்களாகவே நிறைந்திருந்தனர். கரிய சேறு குமிழியிட்டுக் கொப்பளிப்பதுபோல. தன் உடலை நோக்கினான். அதுவும் கருகிய மரம்போலத்தான் தெரிந்தது. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். கீழே விழுந்துகொண்டே இருக்கும் உணர்வு எழுந்தது. தேர்த்தூணைப் பற்றிக்கொண்டு நிலைமீண்டான்.

பின்னர் விழிதிறந்து தனது கண்முன் பரவி மறுபுறம் கௌரவப் படைவிளிம்புவரை விரிந்து கிடந்த குருக்ஷேத்ரப் படைநிலத்தை நோக்கினான். அங்கு வந்த கணம் முதல் அதை அவன் உணர்ந்துகொண்டேதான் இருந்தான். எப்போது படைமுகப்புக்கு வருகையிலும் முதலில் அவன் உள்ளம் உணர்வது இரு படைகளுக்கும் நடுவே விரிந்திருக்கும் அந்நிலத்தைத்தான். அங்கிருந்து எண்ணங்கள் எங்கு சென்று எவ்வண்ணம் சுழன்று பறந்தாலும் அதன் நினைவு இருந்துகொண்டே இருக்கும். அவனைச் சூழ்ந்து போரிட்டவர்கள் அதில் வீழ்ந்துகொண்டே இருந்தனர். அவனும் பலநூறுமுறை உள்ளத்துள் வீழ்ந்தான். பலநூறு முறை எழுந்தான்.

அது செம்மண் நிலமென முதல் நாள் தோன்றியது. குருதி அருந்தி நா சிவந்த வேங்கை என பின்னர் தோன்றியது. ஓரிரு நாட்களில் கருமை கொண்டது. ஒவ்வொரு நாளிலும் உழுது விரிக்கப்பட்ட மாபெரும் வயலெனவே தன்னை காட்டியது. விதைப்புக்குக் காத்திருக்கும் விடாய் கொண்ட புவி. அங்கு அதன் பின் நிகழ்பவை அனைத்தும் மாபெரும் விதைப்புச் சடங்குதான். அவர்கள் முளைத்தெழுவார்கள். நூறுமேனி பொலிவார்கள். ஒருமுறை நிலம் வயல் என ஒருங்கிவிட்டால் பின்னர் அது என்றென்றும் வயல்தான். உழுபடையில் இருந்து அதற்கு விடுதலை இல்லை.

அன்று ஒளியெழுந்தபோது அவன் விழிகள் இயல்பாகச் சென்று அக்கரிய நிலத்தைத் தொட்டு உழிந்து சுழன்று மீண்டன. கரியில் மூழ்கி நின்றிருந்த இரு படைகளைப் பார்த்தபின் திடுக்கிட்டு மீண்டும் அந்நிலத்தை நோக்கியபோதுதான் முந்தைய நாள் இரவு அங்கு விண்முட்ட எழுந்து அலையாடிய தழலை அவன் நினைவுகூர்ந்தான். அங்கு குவிக்கப்பட்ட அனைத்துமே சாம்பலாகி, கரியாகிவிட்டிருக்கின்றன. கரி என்பது இருளின் பருவடிவம். தீ ஒளிகொண்டது. ஆனால் தான் தொட்ட அனைத்தையும் இருளென்றாக்குகிறது. ஒவ்வொரு பருப்பொருளில் இருந்தும் அது நீரையும் ஒளியையும் உறிஞ்சிக்கொள்கிறது.

சாம்பலும் கரியும் மழையில் ஊறி மண்ணில் படிந்து பரவியிருந்தன. அதன் பின் எந்தக் காலடியும் அந்த மண்ணில் பட்டிருக்கவில்லை. மேலும் ஒளி விரிய அவன் அந்நிலத்தின் விரிவை விழிகளால் தொட்டுத் தொட்டு தாவினான். வெள்ளெலும்புகள் கரிய மண்ணில் புதைந்து கிடந்தன. வற்றிய ஏரியின் அடிச்சேற்றில் மீன்கள்போல. விழிவிலக்கிய கணம் அவை முளைத்தெழும் வெண்ணிறக் குருத்துகள் எனத் தோன்றின.

ஒருமுறை காட்டில் ஒரு யானை இறந்து உடல் மட்கிக் கிடப்பதை பார்த்தான். முதலில் அது ஒரு தணிந்து விழுந்த கூடாரம் என்றே தோன்றியது. நீர் வற்றிய சிறு சேற்றுச்சுனை என பின்னர். அருகணைந்தபோதுகூட சாணிக்குவியலென்றே தோன்றியது. மேலும் நெருங்கிய பின்னரே யானையின் உடல் விழிகள்முன் உருக்கொண்டது. கரிய சேறென்றாகிய அந்தப் பரப்பில் வெள்ளெலும்புகள் பாதி புதைந்து பற்கள்போல் எழுந்து தெரிந்தன. விண்ணுருவ யானை ஒன்று விழுந்து மட்கிய தடம் என்று தெரிந்தது குருக்ஷேத்ரம்.

பொழுது முற்றாகவே விடிந்துவிட்டது. ஒளிக்கதிர்கள் வானின் பிளவினூடாக விலகிச் சரிந்து படைகள் மீது பரவின. அதுவரை இருளுக்குப் பழகியிருந்த கண்கள் அத்தனை விரைவாக வந்து சூழ்ந்த உச்சி வெயிலொளியில் கூசி மூடிக்கொண்டன. கண்களிலிருந்து நீர் வழிய சாத்யகி குனிந்து அந்தக் கரிய மண்ணை பார்த்தான். கண்களைக் கொட்டி தலையை உலுக்கி ஒளிக்கு இமைகளை பழக்கினான். விழிகள் நிலையழியும்போது ஏன் உடல் தள்ளாடுகிறது? உடலை சூழ்ந்திருக்கும் வெளியுடன் இணைத்துக் கட்டியிருப்பவை விழிகளா என்ன?

ஏன் இன்னமும் போர்முரசு ஒலிக்கவில்லை என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. முதல் ஒளிக்கதிரைக் கண்டு சரியாக ஒவ்வொரு முறையும் போர் எழுகையை அறிவித்த நிமித்திகர்கள் என்ன ஆனார்கள்? அவர்களின் கணக்குகளில் இந்த பொழுதெழுகை இல்லை போலும். அவர்கள் திகைத்துவிட்டிருக்கலாம். அதை பொழுதெழுகை எனக் கணிப்பதில் அவர்கள் முரண்கொண்டிருக்கலாம். அது பொழுதெழுகைதானா? வெறும் உளமயக்கா? தெய்வங்கள் விளையாடுகின்றனவா?

எண்ணியிராக் கணத்தில் போர்முரசுகள் ஒலிக்கத்தொடங்கின. படைகள் குறுகி நோக்குமாடங்கள் மிகத் தொலைவில் என ஆகிவிட்டிருந்தமையால் அவை காட்டுக்குள் பள்ளத்தாக்கில் நின்றிருக்கும் யானையின் பிளிறல்கள்போல் ஒலித்தன. அவற்றை செவிகூர்ந்தாலும் கேட்க முடியாதென்று தோன்றியது. குருக்ஷேத்ரத்தின் எல்லைகள் மிக அகன்று நின்றிருக்க நடுவே சிறு விழவுக்குழுவென தெரிந்தன இரு படைகளும்.

படைவீரர்கள் அனைவருமே முரசொலியை கேட்டுவிட்டிருந்தனர். ஆயினும் எவருமே அவற்றை உணர்ந்ததுபோல் தெரியவில்லை. நீர்த்துளிகள்போல இரு படைகளுமே தங்கள் உடலுக்குள் தாங்களே நின்று ததும்பின. தங்கள் உடலையே எல்லையெனக் கொண்டு அதிர்ந்தன. இரு தரப்பினருக்கும் நடுவே குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களம் கரிய சதுப்பென விரிந்துகிடந்தது. நோயுற்று உலர்ந்து வரியோடி வெடித்த கரிய உதடுகளைப்போல.

ஒவ்வொருநாளும் அங்கு வந்து நோக்குகையில் முந்தைய நாள் போரில் புண்பட்டோரையும் இறந்தோரையும் எடுத்துச் சென்ற வண்டிகளின் தடங்களும் பல்லாயிரம் காலடித் தடங்களுமே சாத்யகியின் கண்களுக்குப்படும். பின்னர் முற்புலரியில் வீசிய காற்று படியச்செய்த மென்புழுதி விரிப்புக்குமேல் கருக்கிருளில் வந்தமர்ந்து மேய்ந்து சென்ற சிறுபறவைகளின் காலடிப் பதிவுகள் பரவியிருக்கும். புரியா மொழியில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் அவை. ஆனால் அன்று உறையிலிருந்து உருவி வெளியே எடுக்கப்பட்ட வாளெனக் கிடந்தது குருக்ஷேத்ர நிலம். தெய்வங்களின் காலடிகூட அங்கில்லை.

அங்கு வந்த அனைத்து தெய்வங்களும் அந்தப் பெரும் எரிகொடையால் நிறைவுகொண்டிருக்கக்கூடும். ஒரு கையளவு குருதி நூறு கையளவு நெய்யவிக்கு நிகர். ஓர் உயிர்ப்பலி ஏழு வேதமந்திரங்களுக்கு நிகர். எனில் இவ்வேள்வி பாரதவர்ஷத்தில் இதுவரை நிகழ்ந்த வேள்விகள் அனைத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாகச் சேர்த்தாலும் அதைவிடப் பெரிது. வேள்வியால் இறைவர்கள் பெருகுகிறார்கள். அசுரர்கள் தேவராகிறார்கள். இப்பெருவேள்வியால் பெருகிய தேவர்கள் எவர்? இதனால் ஒளி பெற்ற அசுரர்கள் எவர்? இத்தனை காலமாக எங்கிருந்தார்கள்? இத்தருணத்திற்காக அவர்கள் காத்திருந்தார்கள் போலும்.

இது நூறுமேனி பொலியும் நிலம். உழுது புரட்டிவிட்ட வயல். அரிதாக சில வயல்களில் மிகைவிளைச்சல் நிகழ்வதை அவன் கண்டதுண்டு. அவற்றைப் பார்க்க மக்கள் திரண்டு செல்வார்கள். அச்சமும் ஆவலும் பெருக அப்பால் நின்று நோக்குவார்கள். நெல்நாற்றுகள் கரும்புத் தோகையென எழுந்து செறிந்திருக்கும். வாழைக்குலைபோல் கதிர்கள் முற்றி எடை தாளாமல் நிலம் படிந்து கிடக்கும். பசுமையே கருமையென்று விழி மயக்கும்.

அத்தகைய பெருவிளைச்சல் தெய்வங்களின் தீச்சொல்லால் எழுவது என்பார்கள். குலத்திற்கு அதனால் தீங்குதான் விளையுமென்று வேளாண் குடியினர் எண்ணினர். அதிலிருந்து ஒரு மணி நெல்கூட இல்லங்களுக்கு கொண்டு செல்லப்படுவதில்லை. கால்படாது அறுவடை செய்து கழிபடாது நெல் பிரித்தெடுத்து தெய்வங்களுக்கு படைப்பார்கள். முழு அன்னமும் காடுகளுக்குள் பறவைகளுக்கு வீசப்படும். ஒரு மணிகூட மானுடன் உடலுக்குள் செல்லலாகாது. ஒருமுறை மிகைவிளைச்சல் அளித்த நிலம் பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு தரிசென கிடக்கும். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே அங்கு உழுது விதைக்கப்படும். நேற்றிரவு இக்களத்திலெழுந்த தழல் ஒரு பெருவிளைச்சல்.

போர் அறிவிப்புக்குப் பின்னரும் படைகள் எழவில்லை. எங்கும் ஓசைகள் என எதுவும் இல்லை. முழக்கங்களும் இல்லை. சேமக்கலங்களையும் உலோகக் கலங்களையும் முழக்கி முரசுகளின் ஓசையை மீளவும் எழுப்பினர். அதன் பின்னரும் இரு படையினரும் ஒருவரையொருவர் நோக்கியபடி அவ்வெல்லையை கடக்க இயலாதவர்களாக நின்றிருந்தார்கள். சாத்யகி தன் உடலுக்குள் பிறிதொருவன் திமிறுவதைப்போல் உணர்ந்தான். “செல்க! செல்க!” ஆனால் அச்சொற்கள் வெளியே எழவில்லை. “செல்க! செல்க!” அதைச் சொல்வது அவனல்ல.

கரிய நிலப்பரப்பு நீர்மை கொண்டதுபோல் அலைபுரண்டது. அதன் மேல் ஓர் உருவம் நடந்து வருவதை அவன் கண்டான். கரிய ஆடை அணிந்திருந்தது. கையில் ஒரு சிறு மண்கலத்தை ஏந்தியிருந்தது. தொலைவில் வெண்புகைச்சுருள் என தோன்றி அருகணையுந்தோறும் துலங்கியது. அதன் நீண்ட ஆடை காற்றில் மெல்ல அலையடித்தது. அதை அவன் அடையாளம் கண்டான். அவன் அன்னை. “அன்னையே” என அவன் குரலின்றிக் கூவினான். “அன்னையே, நீங்கள் விண்புகவில்லையா இன்னும்?”

அன்னைக்குப் பின்னால் இன்னொரு உருவைக் கண்டான். அது அவன் சிற்றன்னை. அவளுக்குப் பின் மேலும் அன்னையர். அனைவரும் ஒன்றுபோலவே ஆடையணிந்திருந்தார்கள். மிக மெல்ல காற்றில் கொண்டுவரப்படும் முகில்களைப்போல் வந்தனர். அவர்கள் கைகளில் வைத்திருந்த கலம் கரிய நிறம் கொண்டிருந்தது. அதில் நிறைந்திருந்தது என்ன? ஒருதுளி ததும்பாமல் கொண்டுசெல்லும்பொருட்டா அவர்கள் அத்தனை மெல்ல செல்கிறார்கள்?

“அன்னையே! அன்னையே!” என்று சாத்யகி கூவினான். அவர்கள் அவன் குரலை கேட்கவில்லை. அவனை பார்க்கவுமில்லை. அவர்கள் அவன்முன் நிரந்து களத்தை முற்றாக மறைத்து கடந்துசென்றனர். அவனருகே சென்ற அன்னைக்கு அவன் மூதன்னையின் முகம் இருந்தது. “அன்னையே, இங்கே எப்படி வந்தீர்கள்? எங்குளீர்கள்?” அன்னையின் கலத்தில் இருப்பது என்ன? அவன் தேரிலிருந்து இறங்கி அன்னையை நோக்கி ஓடமுயன்றபோது காதுக்குள் ஒலிப்பறை வெடித்ததுபோல் கேட்டது. நிலைதடுமாறி அவன் தேர்த்தூணை பற்றிக்கொண்டான்.

அந்த மாபெரும் நீர்க்குமிழி வெடித்தது. பாண்டவப் படை போர்க்கூச்சலுடன் பெருகிச்சென்று கௌரவப் படையை அறைந்தது. அதே கணத்தில் கௌரவப் படையும் எழுந்து வந்து பாண்டவப் படையுடன் மோதியது. சிலகணங்களில் குருக்ஷேத்ரப் போர்நிலம் முற்றாக மறைந்தது. அவனுக்கு நன்கு பழகிய சாவின் அலறல்களும் போர்க்கூச்சல்களும் படைக்கல ஓசைகளும் எழுந்தன.

ஆனால் அவன் உடல் உள்ளத்துடன் தொடர்பில்லாததுபோல் குளிர்ந்து சிலையென்று நின்றிருந்தது. அவன் வேறேங்கோ இருந்து என அதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 10

திருஷ்டத்யும்னன் சென்று சேர்ந்தபோது ஏற்கெனவே யுதிஷ்டிரனின் அவை கூடியிருந்தது. அவனுக்காக பிறர் காத்திருப்பது தெரிந்தது. முகப்பில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி கையசைவால் அவையமரும்படி காட்டினான். பாடிவீடுகளென அமைந்திருந்த குடில்களும் கூடாரங்களும் முற்றாக எரிந்தகன்று கரிப்படிவங்களென மாறியிருந்த அந்நிலத்தில் முன்பிருந்த அவைக்கூடத்திற்கு உள்ளேயே கற்களையும் அடுமனைக்கலங்களையும் போட்டு அவை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் ஒருகணத்திற்குள் தன்னுடல் அந்த கரிக்கோட்டு வடிவிலிருந்து அங்கிருந்த பழைய அவையை எவ்வண்ணம் பெருக்கி எடுத்துக்கொண்டது என்பதை எண்ணி வியந்தான். இடைநாழியில் நடப்பதையும் வாயிலில் நுழைவதையும்கூட அவன் உடல் இயல்பாகவே நடித்தது.

நுழைந்ததும் தலைவணங்கி தனக்கு காட்டப்பட்ட பீடத்தில் அமர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் தலைகுனிந்து கைகளை மடியில் கோத்து தோள்கள் தளர அமர்ந்திருந்தார். அவனருகே அமர்ந்திருந்த சிகண்டி நிலம் நோக்கி தாடியை நீவிக்கொண்டிருந்தார். அவன் நுழையும்போது சகதேவன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். பேச்சை நிறுத்திவிட்டு திருஷ்டத்யும்னனிடம் “பாஞ்சாலரே, படைசூழ்கை குறித்துதான் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவர்கள் இன்று பெருஞ்சூழ்கை அமைத்திருப்பதாக காவல்மாடத்தில் ஏறிநின்றபோது தெரிந்தது. முதலில் அவர்கள் படைகொண்டு எழுவார்கள் என்றே நான் எண்ணவில்லை. பெருஞ்சூழ்கை அமைப்பது மேலும் விந்தையாக உள்ளது” என்றான்.

திருஷ்டத்யும்னன் “பெருஞ்சூழ்கை அமைப்பது அவர்களின் அச்சத்தை காட்டுகிறது. அன்றி அவர்களின் மிகைநம்பிக்கைக்கான சான்று அது. இன்று நம்மைச் சூழ்ந்து வென்றுவிடலாம் என்று எண்ணுகிறார்கள்” என்றான். “அத்தனை எண்ணிக்கையில் அவர்களிடம் வீரர்கள் இருக்கிறார்களா என்ன?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “நம்மிடமும் வீரர்கள் இல்லை. அளவு மிகக் குறைந்திருக்கிறது. ஆனால் இருசாராரிடமும் இருக்கும் வேறுபாடு இப்போது இருக்கும் இதே நிலையில்தான் போர் தொடங்கும் நாளிலும் இருந்தது. அன்றிருந்த நம்பிக்கை அவர்களிடம் இன்றும் இருப்பதற்கு எல்லா அடிப்படையும் உள்ளது” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

நகுலன் “அவர்களை நாம் அன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களை மிகையாகவோ குறைத்தோதான் மதிப்பிடுகிறோம்” என்றான். பீமன் உரத்த குரலில் “புரிந்துகொள்வதற்கென ஏதுமில்லை. இன்றும் அவன் குன்றா விசையுடன் போர்க்களத்திற்கு வருவான். இன்றும் வென்று மீள்வேன் என்றே நம்புவான். இன்றுடன் இப்போர் இங்கு முடியும். அவன் உடல் பிளந்து குருதி காண்பேன். அது அத்தனை தெய்வங்களுக்கும் தெரிந்த ஒன்று. இங்கிருக்கும் படைவீரர்கள் அனைவரும் உள்ளுணர்ந்த ஒன்று. ஆனால் அவனுக்கு மட்டும் அது தெரியாது. அவனிடம் எவரும் அதை சொல்லி விளங்க வைக்கவும் இயலாது” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுடன் “அது அசுர இயல்பு” என்றார். பின்னர் “தேவர்கள் அனைவரும் அசுரர்களாக இருந்தவர்களே. அவி பெற்று அவர்கள் கனிந்து ஒளிகொள்கிறார்கள். வேர்களில் துவர்ப்பது கனியிலும் தேனிலும் இனிப்பதுபோல்” என்றார். “நாம் என்ன சூழ்கை அமைப்பது, பாஞ்சாலரே? இங்கு பேசிக்கொண்டிருப்பது அதைப்பற்றியே” என்று நகுலன் கேட்டான். “இத்தருணத்திற்குரியது விசையும் விரைவும் கொண்ட சிறிய சூழ்கை. கிரௌஞ்சம் உகந்தது” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான். “முன்பும் நாம் கிரௌஞ்சசூழ்கை அமைத்துள்ளோம்” என்றான் சகதேவன். “ஆம், அன்று நமது கிரௌஞ்சம் பேருருக்கொண்டதாக இருந்தது. இன்று அது சிட்டுக்குருவியாக சுருங்கிவிட்டிருக்கிறது. அதுவும் நன்றே. சிறிதாகும் தோறும் விசை பெருகும்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் “நாம் அச்சூழ்கையையே அமைப்போம். ஆனால் இறுதிக்கணம் வரை அங்கிருந்து நன்னோக்கம் கொண்ட அழைப்பு வருமென்று எதிர்பார்ப்போம். அங்கு அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் இருக்கிறார்கள். சல்யரும்கூட சற்றே உளஞ்சூழும் திறன் கொண்டவரே. இதற்குப் பின்னரும் போரெனில் இருபுறமும் எவரும் எஞ்சமாட்டார்கள் என்று அவர்கள் உணர்ந்து அவனிடம் சொல்லக்கூடும்” என்றார். சலிப்புடன் கைவீசி “வென்றான் எனினும்கூட ஆள்வதற்கு படைகள் தேவை. களத்திலிருந்து மீள்வதென்றால் உடன் செல்வதற்கு காவலர்களாவது தேவை. அதை அவனிடம் ஒருவராவது சொல்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம்” என்றார்.

பீமன் இகழ்ச்சியுடன் உதடு வளைய “இதுவரை எவரும் அதை சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள் என்று எண்ணுகிறீர்களா? பலநூறு முறை கூறியிருப்பார்கள். இத்தருணத்தில்கூட அங்கு மத்ரரோ கிருபரோ அஸ்வத்தாமனோ அதை அவனிடம் உரைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அவன் உள்ளத்திற்கு அது சென்று சேராது. ஐயமே தேவையில்லை” என்றான். பின்னர் “என்னிடம் என் வஞ்சத்தைக் கைவிடும்பொருட்டு அறிவுரை கூறுவது போன்றது அது. பாறையை யானை என எண்ணி ஆணையிடுவதற்கு நிகர்” என்றான்.

“இவ்வளவுக்குப் பின் எதைச் சொல்லி அவர் நம்முடன் ஒத்துப்போக முடியும்?” என்று சகதேவன் கேட்டான். “நாம் அவனுக்கு அஸ்தினபுரியை அளிப்போம். நமக்குரிய பாதி நாட்டையும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தையும் மட்டும் நமக்கு அவன் அளித்தால் போதும். போரை இருதரப்பிலும் நிகர்நிலை என்றே முடித்துக்கொள்வோம். அவன் ஆணவம் புண்படாது அனைத்தையும் செய்வோம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். நகுலன் “தன் மைந்தரையும் உடன்பிறந்தாரையும் தோழரையும் இழந்தபின் அவர் எப்படி அதில் அமைய முடியும்?” என்றான்.

“எனில் அவன் கோருவதென்ன என்று கேட்போம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இப்போதுகூட நான் அவனிடமிருந்து எதையும் வென்று எடுத்துக்கொள்ள விழையவில்லை.” பீமன் “இன்று இக்குரல் எழுவதற்குப் பெயர் தோல்வி. இவ்வுணர்வை அச்சம் என்பார்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “நான் அஞ்சவில்லை என நீ அறிவாய், இளையோனே” என்றார். “ஆம், ஆனால் நாம் எவ்வண்ணம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மட்டுமே அறிவோம்” என்றான் பீமன். மேலே சொல்வதற்கில்லை என யுதிஷ்டிரன் கைகளை விரித்தார். பீமன் “இந்தப் போர் இப்போது அடைவனவற்றின் பொருட்டு நிகழவில்லை, இழந்தவற்றின் பொருட்டு நிகழ்கிறது” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “அதை நானும் அறிந்திருக்கிறேன். ஆயினும்கூட எனது நம்பிக்கையை பொத்திக் காத்துக்கொள்ளவே விழைகிறேன். நல்லது நிகழட்டும்” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “சூழ்கை அமைப்பதற்கான ஆணையை கோருகிறேன். கணக்குகளின்படி இப்பொழுது விடிந்துவிட்டது. ஆனால் இன்னும் இருளே நீடிக்கிறது. இரு நாழிகையில் வெளிச்சம் எழக்கூடும் என்கிறார்கள். எனில் அதுவே போர் தொடங்கும் தருணம்” என்றான். “அதற்குள் சூழ்கையை அமைத்துவிடமுடியுமா? என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இந்தச் சூழ்கைக்கு அரைநாழிகைகூட தேவையில்லை. நானே நேரில் சென்று சொல்லி திரட்டுமளவுக்கே நமது படைகள் உள்ளன. நேற்று அந்தியில் ஒரு நாழிகைக்குள் நமது முழுப் படையையும் நோக்கி சுற்றி வந்துவிட்டேன்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுவிட்டு “இங்கே போர் மானுடரால் நிகழ்த்தப்படுவதல்ல என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “நேற்று அந்தியில் நமது படைவீரர்கள் பச்சைக் குருதி வழியும் ஊனை உண்டிருக்கிறார்கள். பொழியும் மழையில் சேற்றில் துயின்றிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் ஆடையின்றி இடை மறைக்க அடுகலங்களை உடைத்து எடுத்த உலோகத் துண்டுகளை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாதாளத்திலிருந்து எழுந்து வந்த விந்தையான உருவங்கள்போல தோன்றுகிறார்கள்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் கூறினான்.

யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டு இரு கைகளையும் தூக்கி “போர் தொடங்குகையிலேயே நான் உணர்ந்த ஒன்று இது. இங்கு நிகழ்வன எவ்வகையிலும் நம் கையில் இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அது உறுதிப்பட்டபடியே வந்தது. இன்று ஏதோ தொன்மையான நூலில் நம்ப முடியாத கதையொன்றை படிப்பது போலத்தான் தோன்றுகிறது. நானே இங்கு வெளிப்பட்டது என் வடிவில் அல்ல. இவற்றுடன் தொடர்பே அற்றவனாகவே என்னை உள்ளே உணர்கிறேன்” என்றார். “இது ஒரு பெருக்கு. நான் இதில் ஒரு துளி” என்றபின் எழுந்து “ஆகுக!” என்று சொல்லி வெளியே சென்றார்.

அங்கு அவையென ஏதுமில்லை என்றபோதும் அவருடைய திரும்புதலும் நடையும் அவை நிகழ்த்தி மீளும் அரசனுக்கு இணையாக இருந்தன. அவர் உடல் வழியாகவே அங்கே அரண்மனையின் அரசுசூழவை உருவாகி வந்தது. தோரணவாயில் இருந்த வழியினூடாகச் செல்லும்போது முன்பு அங்கிருந்த பாடிவீட்டின் உயரம் குறைந்த வாயிலுக்கு குனிந்து செல்பவர் போலவே அவர் உடல் வளைந்ததைக் கண்டு திருஷ்டத்யும்னன் புன்னகைத்தான்.

அவை அவர் நீங்கியதும் மெல்லிய அசைவினூடாக பிறிதொன்றாகியது. திருஷ்டத்யும்னன் இளைய யாதவரை நோக்கினான். அவர் வழக்கம்போல் புன்னகைக்கிறாரா என ஐயம் தோன்றும் உதடுகளுடன், எதை நோக்குகிறார் என்று தெரியாத கண்களுடன் அவையிலிருந்தார். அர்ஜுனன் எழுந்து அவரிடம் “செல்வோம்” என சொன்னதும் எழுந்து திருஷ்டத்யும்னனிடம் புன்னகைத்து “களம் சூழ்க!” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “இன்றுடன் இப்போர் நிறைவடையும் அல்லவா?” என்றான். அவர் அதே புன்னகையுடன் “ஆம், இன்றுடன் முழுமை கொள்ளும்” என்றார்.

“இன்று எவர் வெல்லக்கூடும்?’’ என்று திருஷ்டத்யும்னன் கேட்டான். வேண்டுமென்றே அதை கேட்கிறோம் என அவன் உணர்ந்திருந்தான். தன்மீதே கடும் வஞ்சம்கொள்ளும் தருணங்கள் மானுட உள்ளத்தில் உண்டு. “இக்களத்தினில் எல்லா போர்களிலும் நாமே வென்றோம். இன்றும் நாமே வெல்வோம்” என்று இளைய யாதவர் கூறினார். திருஷ்டத்யும்னன் அம்முகத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவரிடம் தான் கேட்க விரும்புவதும் மறுமொழியாக எண்ணுவதும் அச்சொற்கள் அல்ல என்று தோன்றியது.

சுருதகீர்த்தி அருகில் வந்து வணங்கி “தங்கள் தேர் ஒருங்கியுள்ளது, அரசே” என்றான். இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “நன்று” என்றபின் அவன் தோளை தட்டிவிட்டு அவையிலிருந்து வெளியே சென்றார். அவையென மண்ணில் படிந்திருந்த கரிவடிவத்தை அவர் கால்களோ உடலோ அறியவில்லை. மிக இயல்பாக சுவர்களையும் தடைகளையும் ஊடுருவிக் கடந்து அப்பால் சென்றார். முன்பு அங்கு பாடிவீட்டின் சுவர்களும் கதவுகளும் இருந்தபோதுகூட அவர் அவ்வண்ணமேதான் தோன்றினார் எனும் வியப்பை திருஷ்டத்யும்னன் அடைந்தான்.

திருஷ்டத்யும்னன் வெளிவந்து நின்றபோது அவன் படைத்துணைவர்கள் அருகே வந்து அணிவகுத்து நின்றனர். அவர்கள் எழுவரையும் நோக்கியபோது முதல்நாள் போரில் அவ்வண்ணம் தன் முன் அணிவகுத்து நின்ற எழுபது படைத்தலைவர்களை அவன் நினைவுகூர்ந்தான். அவர்களில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் களம்படுந்தோறும் வேறு படைத்தலைவர்கள் அங்கு வந்து அமைந்தனர். இன்றிருப்பவர்கள் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அவ்வாறு படைத்தலைவர்களாக அமைந்தவர்கள். ஆனால் அவர்களின் முகமும் உடலசைவுகளும் மாறவில்லை. அவ்வெழுவரே என்றுமிருந்தவர்கள்போல் தோன்றினார்கள். விலகும் நீரை வரும் நீர் நிறைப்பதுபோல்.

அவன் “நாம் கிரௌஞ்சசூழ்கை அமைக்கவிருக்கிறோம்” என்றான். அவர்கள் விழிகளில் எதுவும் தெரியவில்லை. “இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஒளி எழுந்துவிடும். அதற்குள் கிரௌஞ்சம் களத்தில் நின்றிருக்கவேண்டும். அதன் அலகென இளைய யாதவரும் அர்ஜுனனும் முன்னால் நிற்கட்டும்” என்றான். “இரு கால்களாக சாத்யகியும் நானும் அமைவோம். உடன் வேல்படையினர் இருக்கட்டும். சிறகுகளாக பீமசேனனும் சிகண்டியும் நிலைகொள்ளட்டும். கிரௌஞ்சத்தின் சிறகுகளில் விசைமிக்க தேர்கள் நிற்கட்டும்.”

“அவர்களின் படைசூழ்கையோடு நமது படைசூழ்கை எவ்வகையிலும் இசையவில்லையே” என்று ஒருவன் சொன்னான். திருஷ்டத்யும்னன் திரும்பி அவனை பார்த்தான். அவன் பெயர் நினைவில் எழவில்லை. அதை அவன் குழப்பத்திலிருந்து உணர்ந்துகொண்டு அவன் “என் பெயர் ராகு. பாஞ்சாலத்தின் துர்வாச குடியினன்” என்றான். “நீ படைசூழ்கையை எங்கு பயின்றாய்?” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நான் நூல்களில் பயின்றேன்” என்றான். “நீ ஷத்ரியனா?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் கேட்டான். “அல்ல, நான் சூத்திரன். இங்கு போருக்கு ஏவலனாகவே வந்தேன். சிதைக்காவலனாகவும் எல்லைக்காவலனாகவும் பணியாற்றினேன். ஷத்ரியர்கள் இறந்து எஞ்சிய வெற்றிடத்தை நாங்கள் நிரப்பினோம்.”

அவன் புன்னகைத்து “அவ்வாறாக எங்களுக்கும் வரலாற்றில் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது” என்றான். திருஷ்டத்யும்னனும் புன்னகைத்து “இறப்பதற்கான வாய்ப்பு” என்றான். “அனைவரும்தான் இறக்கிறார்கள். ஆனால் ஷத்ரியர்கள் மட்டுமே இறந்த இடத்தில் ஒரு சொல்லை எஞ்சவிட்டுச் செல்கிறார்கள். அவ்வாறு விட்டுச்செல்லும் சொற்கள் பெருகி வரவிருக்கும் தலைமுறைக்கு அணிகளும் பீடங்களும் ஊர்திகளும் ஆகின்றன” என்று அவன் சொன்னான். “நாங்கள் பூச்சிகள்போல வீணாக இறந்து தடமின்றி மறைந்துகொண்டிருந்தோம். இதோ ஷத்ரியர்களுக்குரிய சாவை நாங்களும் அடைகிறோம்.”

“நீ படைசூழ்கை எங்கு பயின்றாய்?” என்று திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் கேட்டான். “காவியங்களில்… காவியங்களையும் நான் நேரடியாக பயின்றதில்லை. அவற்றை கூத்து நிகழ்த்தும் சூதர்கள் நாவிலிருந்து அறிந்திருக்கிறேன். நான் அவற்றை அறிந்திருக்கிறேன் என்பதே இக்களத்திற்கு வந்தபின்னர்தான் புரிந்தது” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “நன்று. நானும் இக்களத்திற்கு வந்தபின்னர்தான் படைசூழ்கையை கற்றுக்கொண்டேன். ஏன் போரையே கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினேன்” என்றான். ராகு புன்னகைத்தான்.

ராகுவின் இளைய தோற்றத்தை நோக்கியபின் “உனது குடி எங்குள்ளது?” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நான் வடபாஞ்சாலத்தில் கோமதி நதிக்கரையில் வாழும் சிற்றூரன்” என அவன் சொன்னான். “உனது குடியில் எவர் எஞ்சுகிறாரோ அவர் தங்கள் குடிக்குரிய எல்லையை கடப்பர். இப்போருடன் எல்லாத் தடைகளும் அறுபடும். வீரம் ஒன்றே ஷத்ரிய குலமென்று ஆகும்” என்றான். அவன் புன்னகைத்தான்.

திருஷ்டத்யும்னன் மேலும் அவனை நோக்கியபின் “நீ களம்படமாட்டாய். களம்படுவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் உள்ளன எனினும் களம்படமாட்டாய் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றான். “களம்படினும் அது ஒரு பொருட்டல்ல. இங்கு வந்து நின்று போரிட்டு களம்பட்டேன் என்ற செய்தி என் குலத்துக்கு சென்று சேரும். அது போதும்” என்று ராகு சொன்னான்.

திருஷ்டத்யும்னன் அவன் தோளில் கைவைத்து “இளையவனே, சூழ்கையின் தேவை ஒன்றின்பொருட்டே. படைவீரர்கள் தாங்கள் தனியர்கள் அல்ல என்றும் ஒற்றைப் பெருவடிவமாக திரண்டெழுந்து நிற்கிறோம் என்றும் உணரவேண்டும். படைசூழ்கையின் வடிவம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திற்கும் செல்கையில் ஒவ்வொருவரும் அப்படைசூழ்கை அளவுக்கே பெரிதாகிறார்கள். இதற்கப்பால் களத்தில் படைசூழ்கையால் ஆவது ஒன்றுமில்லை. இன்று அவர்கள் பெருகி விரிய விரும்புகிறார்கள். நாம் விடுதலைகொண்டு காற்றில் பறந்தெழ உன்னுகிறோம்” என்றான்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான ஆணைகளை திருஷ்டத்யும்னன் அளித்தான். அவர்கள் தலைவணங்கி தங்கள் புரவிகளிலேறி பாண்டவப் படைகளுக்குள் பரவினார்கள். தன் புரவியிலமர்ந்தபடி அவன் தனது ஆணை அகல்விளக்குச் சுடர்களாக மாறிப் பரவுவதை கண்டான். எரிவிண்மீன்கள் இருண்ட வானில் செந்நிறக் கோடு கிழித்துச் செல்வதைப்போல் படைகளுக்கு நடுவே அவை உதிர்ந்தன. அவை விழுந்த இடங்களில் பற்றிக்கொண்ட பிற சுடர்கள் எரிந்தன. அச்சுடர்கள் இருண்ட நீரலைகளில் மிதப்பதுபோல இருளில் சுழன்றும் அலைந்தும் தத்தளித்தும் பரவின.

சில கணங்களிலேயே திருஷ்டத்யும்னன் கிரௌஞ்சம் உருக்கொள்வதை கண்டான். அது அவன் உளத்தோற்றமா என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கையிலேயே விளக்குகளாலான பேருருவ கிரௌஞ்சம் ஒன்று எழுந்தது. விண்மீன்களை விழிதொட்டு வடிவங்களாக்கும் பயிற்சி போன்றது அது. விண்மீன்கள் இடம் பெயர்வதுபோல் விளக்குகள் மெல்ல உருமாறி கிரௌஞ்சம் சிறகுகளை விரித்து தலையை நீட்டியது. மெல்ல எழுந்து குருக்ஷேத்ரத்தின் முகப்பு நோக்கி செல்லத்தொடங்கியது.

திருஷ்டத்யும்னன் தன் குடில் இருந்த இடத்திற்கு சென்றான். அங்கு அவனுக்கான கவசங்கள் காத்திருந்தன. அவன் நின்றதும் ஏவலர்கள் அவற்றை அவனுக்கு பூட்டத் தொடங்கினார்கள். அவற்றின் மென்மையான மந்தணமான உலோக ஓசைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். கூரிய ஊதல்களின் ஒலிகள் இணைந்து கிரௌஞ்சம் அமைந்துவிட்டதை அவனுக்கு கூறின. கையசைத்து “களத்தில் அமைக!” என்று அவன் ஆணையிட்டான். அருகே நின்றிருந்த காவலனின் கையில் இருந்த விளக்குச்சுழற்சியாக அவன் ஆணை ஒளிவடிவு கொண்டது.

கவசங்கள் அணிந்து முடித்ததும் புரவியில் ஏறி கிரௌஞ்சத்தின் வலக்காலின் முகப்புக்குச் சென்றான். கிரௌஞ்சத்தின் இடக்காலென நின்றிருந்த சாத்யகி துயிலில் இருப்பதுபோல் தன் தேரில் நின்றிருந்தான். தேர்த்தட்டில் வில்லுடன் நின்றபோது திருஷ்டத்யும்னன் மிகத் தெளிவாக ஒன்றை உணர்ந்தான். இனி ஒருபோதும் அவன் ஒரு புலரியை காணப்போவதில்லை. இன்றுடன் அனைத்தும் முடிந்தன. ஆம் இன்று! இன்று இன்று இன்று என்று அவன் உளம் நுண்சொல் உரைத்துக்கொண்டிருந்தது.

படைமுகப்பில் நின்று எதிரே பெருகி நிறைந்திருந்த கௌரவப் படையை அவன் பார்த்தான். இருளில் அகல் விளக்குகளாகத் தெரிந்தன இரு படைகளும். நோக்கியிருக்கவே அனைத்துச் சுடர்களும் நடுங்க காற்று விசையுடன் வீசி நீர்த்துளிகளை அள்ளி அப்பால் கொண்டு சென்றது. சுடர்கள் அணைந்து படை இன்மை என ஆனது. மழை முற்றாக நின்று காற்று துருத்தி முகப்பில் இருந்து என முகத்தில் அறைந்தது. கவசங்களில் இருந்த இரும்புச் சங்கிலிகள்கூட அசைந்து மணியோசை எழுப்ப வைக்கும் விசைகொண்டிருந்தது காற்று.

சற்று நேரத்திலேயே தாடியும் தலை மயிர்களும் உலர்ந்து ஆடைகளிலிருந்த ஈரம் அகன்றது. புரவிகள் மயிர் உலர்ந்து ஈரத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று கால்களை மாற்றி வைத்து தலை சிலுப்பி கனைப்போசை எழுப்பின. காற்று மேலும் வலுத்து மழையீரத்தை ஊதி அகற்றியது. அவ்விசையில் படைவீரர் ஒருவரை ஒருவர் தோள்பற்றி நிற்கும்படி உந்தி உலைத்தது. கேடயங்கள் திரும்பிக்கொண்டு பிற கேடயங்களில் முட்ட மணியோசைகள் எழுந்தன. தூக்கிய வாள்களையே காற்று ஒன்றோடொன்று முட்டச்செய்தது. வாள்களின் கூர்களால் கிழிக்கப்பட்டு பட்டுத்துணி கிழிபடும் ஓசை எழுப்பியது. அனைத்து வேல் முனைகளிலும் காற்றின் நாகச்சீறல் எழுந்தது.

மதகு தாழ்த்தி தடுத்ததுபோல் காற்றின் ஒழுக்கு நின்றது. ஒவ்வொரு ஓசையாக அமைந்தது. புரவிகளின் பிடரிமயிர்கள்கூட அசைவிழந்தன. திருஷ்டத்யும்னன் களம் முழுக்க நிறைந்திருந்த அந்த அமைதியை உணர்ந்தபடி அதுவரை காற்று எழுப்பிக்கொண்டிருந்த முழக்கத்தை உள்ளத்தால் கேட்டான். அவன் இயல்பாக திரும்பியபோது தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த படை வீரனின் வேல்முனை நீர்த்துளிபோல் ஒளிகொண்டிருப்பதை கண்டான். விழிதிருப்பி நோக்கியபோது அப்பால் ஒரு தேர்முகடின் வளைவு மாபெரும் நீர்க்குமிழிபோல் மின்னியது.

தொட்டுத் தொட்டு அவன் விழிகள் அலைந்தன. அனைத்து வேல்முனைகளும் ஒளி சூடின. வளைவுகள் எங்கும் மெருகுகள் தோன்றின. புரவியொன்று கனைத்தது. சற்று நேரத்தில் அங்கிருந்த அனைத்து உலோகப்பரப்புகளும் மின்னின. அவர்கள் அனைவருமே திரும்பி கிழக்கு திசையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். “புலரி! புலரி!” என்று அவன் உள்ளம் ஊக்கம் கொண்டது. இனிய புலரி! பிறிதொன்றிலாத புலரி! சென்றது பொருளிழக்க எஞ்சியவை அனைத்தும் புதுப்பொருள் கொள்ள எழும் புலரி.

முகில்கள் பிளந்து கோட்டையொன்று வாயில் திறந்துகொண்டது. உள்ளிருந்து ஒளிரும் முழுவட்டமென கதிரவன் தோன்றினான். ஒளி பெருகி செங்குத்தாக தூண்கள்போல மண்மேல் விழுந்தது. அது விழுந்த இடத்தில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் பற்றி எரிவதுபோல் வெண்தழல் கொண்டன. ஒளிச்சட்டங்களில் நீர்த்துளிகளும் காற்றின் பிசிர்களும் கனல்பொறிகளென அலைந்தன. வெள்ளிபோல் வெண்ணிற வழிவெனத் தோன்றியது கதிரொளி. திருஷ்டத்யும்னன் “ஆம்! இன்று! இன்று! இன்று!” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.