தீயின் எடை

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 52

முன்னால் சென்ற கொடிவீரன் நின்று கையசைக்க நகுலனின் சிறிய படை தயங்கியது. புரவிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டாதபடி அணிவகுத்திருந்தமையால் அவை ஒன்றின் நடுவே இன்னொன்று புகுந்துகொண்டு நீண்டிருந்த படை செறிவுகொண்டு சுருங்கியது. கொடிவீரனைத் தொடர்ந்து சென்ற நான்கு வீரர்கள் விற்களில் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி இருபுறமும் காடுகளுக்குள் புகுந்தனர். அவர்கள் விலகிச்செல்வது புதரொலியாகக் கேட்டது. அவர்களின் மெல்லிய சீழ்க்கையொலிகள் தொடர்புறுத்திக்கொண்டே இருந்தன. அவர்கள் திரும்பி வந்து நகுலனை அணுகினர். முதன்மைக் காவலன் வீர்யவான் நகுலனிடம் “அரசே, இங்கே காட்டுக்குள் பலர் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள். காட்டாளர்கள் அல்ல. படைவீரர்கள்” என்றான்.“நாம் வருவதற்கு முன்னரே அவர்கள் கிளம்பிச்சென்றிருக்கிறார்கள். நம் புரவிக்குளம்படி கேட்டு சிலர் இறுதியாகச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களில் சிலரிடம் குதிரைகளும் இருந்திருக்கின்றன.”

“புரவிகளா?” என்றான் நகுலன். “எனில் அவர்களிடம் படைக்கலங்களும் இருக்கக்கூடும்.” பின்னால்வந்த ஒற்றைக்கை கொண்ட காவலன் “ஆம், பெரும்பாலும் அவர்கள் படையிலிருந்து விலகியோடி வந்தவர்கள்” என்றான். நகுலனுக்கு அருகே நின்றிருந்த இளம் காவலன் “அவர்கள் ஷத்ரியர்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை” என்றான். “அவர்களில் ஷத்ரியர்களும் இருப்பார்கள். போர் என்பது ஓரு உலைக்களம். பூச்சுக்கள் எரிந்தழிய உலோகம் வெளிப்படும் இடம். போரைக் கண்டதுமே விலகித் தப்பியோடிய பலர் இருப்பார்கள்” என்றான். மீண்டும் அவர்கள் கிளம்பியபோது வீர்யவான் “அவ்வாறு பலர் கிளம்பிச் சென்றது ஏன் நமக்குத் தெரியவில்லை?” என்றான். பின்னர் அவனே “நாம் நம்மை வைத்தே அனைவரையும் மதிப்பிடுகிறோம் போலும்” என்றான்.

மேலும் சற்று நேரத்திலேயே மீண்டும் நிற்கவேண்டியிருந்தது. “இங்கே ஒரு சிறுபடையாகவே தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள்” என்று இளங்காவலன் சொன்னான். “எங்கே கிளம்பிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்?” என்று நகுலன் கேட்டான். “போர் முடிந்து படைகள் மீண்டுவரும்போது அவர்களை சிறைப்பிடிக்கக்கூடும் என எண்ணுகிறார்கள். ஆகவே தப்பி ஓடுகிறார்கள். படைத்துறப்பு சாவுத்தண்டனைக்குரிய குற்றம் என அறிவார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். நகுலன் தலையசைத்தாலும் புரவிமேல் தயங்கும் எண்ணங்களுடன் அமர்ந்திருந்தான். “பலநூறுபேர் காடுகளுக்குள் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள். அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைய அஞ்சியிருக்கிறார்கள். காடுகளுக்குள் வாழ்வது எளிது. இந்தப் பாதைகளில் போருக்கான உணவுப்பொருட்கள் சென்றுகொண்டே இருக்கும். அவற்றைத் தாக்கி கொள்ளையிட்டிருப்பார்கள். அவற்றை அங்கே படைத்தலைமை அறிந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை” என்றான் வீர்யவான்.

நகுலனின் படை அடுத்த காவலரணை அடைந்து அங்கிருந்த ஏழு புரவிவீரர்களையும் தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டது. அந்தக் காவலரண் ஓர் உயர்ந்த தேவதாருவின் உச்சியில் கட்டப்பட்டிருந்தது. அது மழைக்காற்றில் உடைந்து சிதைந்த குருவிக்கூடுபோல தொங்கியது. காவல்மாடத்தை அருகிருந்த சிறிய பாறைமேல் மீண்டும் கட்டி அங்கேதான் வீரர்கள் தங்கியிருந்தனர். காவல்மாடத்தின் தலைவன் “போர் முடிவதற்கு முன்னரே இங்கே உணவு தீர்ந்துவிட்டது, அரசே. போர் முடிந்த மறுநாள் வீசிய காற்றில் காவல்மாடம் சிதைந்தது. ஆகவே கீழிறங்கிவிட்டோம். ஒற்றர்கள் இனி காவல்பணி வேண்டியதில்லை, ஆணை வரும்வரை இங்கேயே காத்திருங்கள் என்று சொன்னார்கள்” என்றான். நகுலன் மேலே நோக்கிய பின் புரவியிலிருந்து இறங்கி தேவதாருவில் தொற்றி மேலேறத் தொடங்கினான்.

காவல்மாடத்தின் அருகே இருந்த கவையில் அமர்ந்துகொண்டு அவன் காட்டை நோக்கினான். சற்றுநேரம் காற்று வழிந்தோடும் பச்சைப்பரப்பே தெரிந்தது. பின்னர் அவன் அந்த அசைவில் நேர்நீட்சிகளை கண்டான். காட்டின் நடுவே தெரிந்த பாதைகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது முதல் புரவிக்குழுவை பார்த்தான். அவர்கள் எந்தக் கொடியையும் கொண்டிருக்கவில்லை. மீண்டும் ஒரு குழு தெரிந்தது. பின்னர் பல குழுக்களை காடெங்கும் கண்டான். அனைவருமே ஒரே திசைநோக்கித்தான் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவன் சறுக்கி இறங்கி புரவிமேல் ஏறிக்கொண்டு “நாம் அஸ்தினபுரியை சென்றடையவேண்டும். உடனடியாக!” என்று கூவினான். புரவிவீரர்கள் அவனைத் தொடர காட்டுப்பாதையில் குளம்புகள் முழங்க புரவியை விசைகொள்ளச் செய்தான்.

“அவர்கள் அஸ்தினபுரிக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்!” என்று அவன் சொன்னான். “நாம் வென்றுவிட்ட செய்தியை அறிந்திருக்கிறார்கள். அஸ்தினபுரியில் இப்போது போதிய காவல் இல்லை என்பதும் தெரிந்திருக்கும். இவர்கள் பலநூறுபேர் இருக்கக்கூடும். ஒட்டுமொத்தமாகச் சென்று தாக்கினால் அஸ்தினபுரியை கைப்பற்றி கருவூலங்களை கொள்ளையிட முடியும். கொள்ளைச்செல்வத்துடன் இப்பகுதியில் இருந்தே தப்பியோடி தெற்கே தண்டகாரண்யத்தை கடந்தால்தான் இவர்களுக்கு வாழ்க்கை. நாம் அஸ்தினபுரியில் அரசமைத்தால் இவர்களை எஞ்சவிடமாட்டோம் என அறிந்திருப்பார்கள்” என்றான் நகுலன். “ஆனால் அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைவது அத்தனை எளிதல்ல” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “எளிதல்லதான். ஆனால் காட்டிலிருந்து திரும்பும் படைகள் எவை என அங்குள்ளோர் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். வென்றுமீளும் பாண்டவர்கள் என்றே எண்ணக்கூடும். இவர்களும் அவ்வண்ணமே செய்தி கொடுக்கக் கூடும். இருதரப்புப் படையினரும் இவர்களிலுள்ளனர்…” என்று நகுலன் சொன்னான். “அவர்கள் கோட்டையை அடைவதற்குள் நாம் சென்றடைந்துவிடவேண்டும்.”

“நாம் முழவுச்செய்தியை அளிக்கலாம். அது விரைவில் சென்றுசேரும்” என்றான் வீர்யவான். “ஆம், ஆனால் அவர்களில் நம் வீரர்களும் பலர் இருப்பார்கள். நம் குறிமொழி பயின்றவர்கள். நம் செய்தியை அவர்களும் கேட்டுவிடுவார்கள். அவர்கள் இணைந்து நம்மை தாக்கவும்கூடும்…” வீர்யவான் “ஆம்” என்றான். குதிரைகள் களைப்புற்றபோது அவர்கள் ஓர் ஓடைக்கரையில் சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுத்தனர். மீண்டும் கிளம்பியபோது அந்த விசை குறைந்துவிட்டிருந்தது. நகுலன் “அவர்களில் சிலர் அஸ்தினபுரியின் அருகிலிருந்த காடுகளிலேயே தங்கியிருந்திருக்கலாம். அவர்கள் நகர்நுழைந்த பின்னர் செய்தி அனுப்பியமையால்தான் இவர்கள் செல்கிறார்கள் போலும்” என்றான். வீர்யவான் “நானும் அதையே எண்ணினேன். நமக்குப் பின்னால் எவருமே இல்லை. ஆகவே அனைவருமே முன்னரே சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் முன்னணியில் இருப்பவர்கள் இந்நேரம் நகரில் நுழைந்துவிட்டிருப்பார்கள்” என்றான்.

நகுலன் “அங்கே கனகர் பொறுப்பிலிருக்கிறார். அத்தனை எளிதாக நகரை அவர்கள் கைப்பற்றிவிட முடியாது. போருக்கு எழாத முதிய வீரர்கள் பலர் உள்ளனர். பெண்டிர் உள்ளனர். அவர்கள் எதிர்த்து நிற்பார்கள்” என்றான். ஆனால் தான் சொல்வதிலுள்ள பிழை அவனுக்கே தெரிந்திருந்தது. “ஆனால் இவர்கள் பயின்ற வீரர்கள். சிறிய எண்ணிக்கையிலிருந்தாலும் போர்வெறி கொண்டவர்கள். அவர்கள் செய்தியறியாமையால் படையெனத் திரளாமல் இருக்கக்கூடும். போர்ச்செய்தியைக் கேட்டு நகரமே துயரிலும் உளச்சோர்விலும் மூழ்கியிருக்கக்கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “இவர்கள் கட்டற்றவர்கள். கட்டற்ற படை எப்போதுமே மும்மடங்கு ஆற்றல்கொண்டது என்பார்கள். நெறிகள் இல்லை. ஆகவே போர் அவர்களுக்கு களியாட்டென ஆகிவிடுகிறது. ஒரு நகரை அழிக்க கட்டுப்பாடுள்ள படையால் ஒரு வாரம் ஆகுமென்றால் கட்டவிழ்ந்த படைக்கு ஒருநாளே போதும் என்பார்கள். கொள்ளையடிக்கலாம். பெண்டிரை…”

“ம்” என்று நகுலன் உறும வீர்யவான் நிறுத்திக்கொண்டான். மெல்லமெல்ல அவர்களின் சினமே விசையென்று ஆகியது. அவர்கள் வழியில் எங்குமே முன்னால் செல்லும் படையினரை சந்திக்கவில்லை. இரண்டுமுறை நகுலன் மரங்கள்மேல் ஏறி நோக்கினான். முன்னால் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியிருப்பதைக் கண்டான். “ஈராயிரம்பேராவது தேறுவார்கள்… சிறுகுழுக்களாக நூற்றுக்குமேல் இருக்குமெனத் தோன்றுகிறது” என்றான். வீர்யவான் “அவர்கள் நதியைப்போல. செல்லச்செல்ல பெருகிக்கொண்டிருப்பார்கள்” என்றான் வீர்யவான். “நம்பிக்கை இழந்து இக்காட்டுக்குள் சுருண்டிருந்திருப்பார்கள். இது பெரிய சொல்லுறுதி. பெருவிழைவையும் வெறியையும் ஊட்டுவது… அவர்களில் சிலர் அஸ்தினபுரியின் கொள்ளையைக் கொண்டு நகர்களை உருவாக்கி அரசர்களாவதையே கனவுகாணத் தொடங்கிவிட்டிருப்பார்கள்” என்றான். நகுலன் “போதும், பேசிப்பேசி பெருக்கிக் கொள்கிறோம்” என்றான்.

இரவெல்லாம் அவர்கள் நிற்காமல் சென்றனர். அவ்வப்போது குதிரைகளுக்கு மட்டும் நீரும் உணவும் அளித்து ஓய்வெடுக்க இடமளித்தனர். புலரியில் மரத்தின்மேல் ஏறிநோக்கிய நகுலன் திகைப்புடன் “இத்தனை கோழைகள் இருந்திருக்கிறார்களா?” என்றான். “பல ஆயிரம்பேர்… அவர்கள் காற்று கடந்துசெல்வதுபோல காட்டை வகுந்து சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்…” கீழிறங்கி புரவியில் ஏறிக்கொண்டு “செல்க! செல்க!” என ஆர்ப்பரித்தான். அவர்கள் சென்ற பாதை முழுக்க குளம்படிகள் நிறைந்திருந்தன. “அவர்களில் ஒருவர்கூட புண்பட்டு இருக்க வாய்ப்பில்லை, அரசே” என்றான் வீர்யவான். “ஏன்?” என்றான் நகுலன். “போரில் களம்நின்று புண்படுபவர்கள் வேறு ஒரு வகையினர். அவர்கள் தப்பி ஓடுவதில்லை…” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “எளிய படைவீரனாக இதை நான் நன்கறிவேன். தப்பியோடுபவர்கள் இரண்டு வகையினர். படைக்கலப்பயிற்சி இல்லாமல் பணியாளர்களாக வந்து களத்திற்கு அனுப்பப்பட்டவர்களில் ஒரு சிறுசாரார். ஆனால் தப்பியோடவும் ஒரு துணிவுவேண்டும். அது அவர்களிடமிருக்காது. தப்பிச்செல்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் படைக்கலப்பயிற்சி எடுத்த படைவீரர்கள்” என்றான்.

அவன் ஓரு கருத்தைக் கண்டடைந்தமையால் விரிவாக்கிக்கொண்டே சென்றான். “அவர்கள் உள்ளூர உலகியல் விழைவுகொண்டவர்கள். அவர்களைப் பிடித்து பின்புலம் உசாவினால் களவும் பெண்சேர்க்கையும் இருந்திருக்கும். பலமுறை படைத்தலைமையால் தண்டிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். என் படைப்பிரிவிலிருந்து தப்பிச்சென்றவர்கள் எவர் என்றே என்னால் இப்போது சொல்லமுடியும்.” நகுலன் அதை செவிகொள்ளவில்லை. வீர்யவான் “ஆனால் இந்தக் கீழ்மக்கள் தங்கள் கீழ்மையாலேயே தங்கிவாழ்கிறார்கள். எங்கேனும் சென்று உயிர்பிழைத்தால் குருக்ஷேத்ரத்தின் கதையை அவர்கள் உருவாக்குவார்கள். ஒருவேளை போரில் வென்றவர்களாக அறியப்படுவார்கள். வீரர்களுக்கு சாவும் கோழைகளுக்கு வாழ்வும் என்பதுபோல் தெய்வங்கள் செய்யும் அறப்பிழை வேறில்லை” என்றான். பின்னர் உரக்க நகைத்து “இனி இக்கோழைகளின் குருதியிலிருந்து பெண்டிர் கருவுறக்கூடும். அவர்களின் மைந்தர்கள் பிறந்து ஆரியவர்த்தத்தை நிறைக்கவும்கூடும்” என்றான்.

இளங்காவலன் “அது மெய்யென்றே நூல்கள் சொல்கின்றன, அரசே. ஒவ்வொரு பெரும்போருக்குப் பின்னரும் வீரர்கள் இறந்துவிட கோழைகள் எஞ்சுகிறார்கள். அவர்களின் குருதி முளைத்துப் பெருகுவதனால் அடுத்த பல தலைமுறைகளுக்கு பெரும்போர் நிகழ்வதில்லை. மீண்டும் வீரம் எழுவது புலவரின் சொற்களிலிருந்து. குருதிக்குள் வாழும் நுண்ணிய தெய்வங்கள் அச்சொற்களை அடையாளம் காண்கின்றன. வீறுகொண்டு எழுகின்றன. பெரும்போருக்குப் பின் ஏழு தலைமுறைக் காலம் கடந்தே அடுத்த போர் எழமுடியும் என்கின்றது மகாசக்ரரின் போர்நூல்” என்றான். வீர்யவான் “ஆம், அதுவும் நன்றே. காட்டெரிக்குப்பின் எரியாத மரங்கள் எழுகின்றன. பின்னர் நெடுங்காலம் அக்காடு எரிவதில்லை” என்றான்.

அன்று மாலை அவர்கள் அமைதியை கேட்டனர். “நாளை விடிகையில் நாம் அஸ்தினபுரியை காணமுடியும்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “ஆனால் நமக்கு முன்னால் சென்றவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? எந்த ஓசையும் எழவில்லையே” என்றான் நகுலன். “அவர்கள் காத்திருக்கக் கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “எவரை? எதை?” என்றான் நகுலன். “அறியேன்… நம் வீரர்கள் சிலரை அனுப்பி உள்ளே சென்று பார்க்கவேண்டியதுதான். அவர்கள் காட்டுக்குள் தேங்கிச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்றால் நம்மால் அவர்களைக் கடந்து அப்பால் செல்லமுடியாது” என்றான் வீர்யவான். “நாம் சென்றாகவேண்டும்” என்றான் நகுலன். “அதற்கு ஒரு வழியே உள்ளது. அவர்கள் நடுவே அவர்களில் சிலர் என சென்று பின் முந்தி கோட்டை நோக்கி செல்லவேண்டும். கோட்டையின் அம்புத்தொலைவை அடைவதற்குள் நாம் எவரென்பதை கொம்பூதி அறிவிக்கலாம். நாம் முந்தாவிடில் இவர்கள் அஸ்தினபுரியை சென்றடைந்துவிடுவார்கள்… அதன்பின் அழிவின்றி வெல்லல் இயலாது.”

நகுலன் மீண்டும் தேவதாரு மரத்தின் உச்சியில் ஏறிக்கொண்டு நோக்கினான். காட்டின் உள்ளே பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் சிறு சிறு குழுக்களாக மிக மெல்ல சென்றுகொண்டிருப்பதை கண்டான். அவர்கள் ஏன் விசையழிந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. கீழிறங்கி “அவர்கள் செல்லும் விசை மிகவும் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. எவருடைய ஆணையையேனும் எதிர்பார்க்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்றால் அங்கே அவர்களுக்கு தலைமை இருக்கிறது என்று பொருள்” என்றான். “இரவில் அவர்கள் ஓசையில்லாமல் அஸ்தினபுரியை அணுகமுயல்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. நகரைச் சூழ்ந்திருக்கும் குறுங்காடு இன்னும் சற்றுநேரத்தில் வரத்தொடங்கும்” என்றான் காவலர்தலைவன். “நாளை புலரியில் அவர்கள் நகரை தாக்குவார்கள் என எண்ணுகிறேன். இவ்விரவிலேயே நாம் அவர்களைக் கடந்துசென்றால் நன்று” என்று நகுலன் சொன்னான். “நம் புரவிகள் ஓசையெழுப்பலாகாது… நாம் காற்றென அவர்களை கடப்போம்.”

அவர்கள் புரவிகளின் குளம்பொலி எழாது மிக மெல்ல காட்டுக்குள் சென்றனர். புரவிகளும் அவர்களின் நோக்கத்தை புரிந்துகொண்டன. “சாலையினூடாகவே செல்க! காட்டுக்குள் பறவைகள் நம் வரவை அறிவிக்கும். சாலையில் புரவிகள் செல்வதற்கு அவை பழகிவிட்டிருக்கும்” என்று நகுலன் சொன்னான். சீரான விசையில் அவர்கள் சாலையினூடாக சென்றுகொண்டே இருந்தனர். காட்டில் எங்கும் மானுட அசைவே தென்படவில்லை. ஆனால் சாலையெங்கும் புரவித்தடங்கள் நிறைந்திருந்தன. பின்னிரவில் புரவியிலிருந்தவாறே நகுலன் சற்று துயில்கொண்டான். அவன் படுத்துத் துயின்று இரண்டு நாட்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அரைக்கனவும் அரைநனவுமாக அவன் சென்றுகொண்டே இருந்தான். சூழ வந்தவர்களின் பேச்சொலிகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. மிக அருகே வந்தவனை திரும்பி நோக்கி அவன் திடுக்கிட்டான். அவன் நெற்றியில் திறந்த செவ்விழி ஒன்றை கொண்டிருந்தான்.

“யார்?” என்று அவன் கேட்டான். நுதல்விழி உறுத்து நோக்க அவன் புன்னகைத்தான். அவனுடனிருந்தவர்கள் பதினொருபேர். அனைவரும் நுதல்விழி கொண்டவர்கள். தோள்களில் செஞ்சடை விரிந்தவர்கள். புலித்தோலாடை அணிந்து வலக்கையில் முப்புரிவேலும் இடக்கையில் நாகமும் கொண்டவர்கள். அவன் “யார்? யார் நீங்கள்?” என்றான். அவர்களில் ஒருவன் அருகணைந்து “அனல்!” என்றான். “என்ன?” என்றான் நகுலன். “அனல், அனல், அனல்.” அவன் உரக்க “என்ன சொல்கிறீர்கள்? பித்தர்களா நீங்கள்?” என்றான். அவர்களில் ஒருவன் “ஆம், பெரும்பித்தர்கள்” என்றான். உடுக்கோசை எழுந்தது. குதிரை அஞ்சிக் கனைத்தது. அவன் விழித்துக்கொண்டான். அருகே வந்தவர்களை திகைப்புடன் நோக்கி நீள்மூச்செறிந்து “எங்கு வந்திருக்கிறோம்?” என்றான். “அஸ்தினபுரியை அணுகிவிட்டோம், அரசே. இது குறுக்குவழி. போர்க்களத்திற்கு செய்தி கொண்டுசெல்லும்பொருட்டு உருவாக்கப்பட்டது. பின்னர் அத்திரிப்பாதையாகியது. மெல்ல அகன்று வண்டிப்பாதையாக மாறியது… நாம் அஸ்தினபுரியின் கிழக்குவாயிலுக்கு முன்பிருக்கும் பெருமுற்றத்தின் வடக்குபுறத்தின் குறுங்காட்டிற்குள் இருக்கிறோம்.”

நகுலன் “அவர்கள் எங்கே?” என்றான். “இக்காட்டுக்குள் நமக்கு முன்னால் அவர்கள் தேங்கி காட்டுக்குள்ளேயே நின்றுவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். நகுலன் காட்டுக்குள் நோக்கி ஒலிகளைக் கூர்ந்து “முன்புலரி… கருக்கிருள் கடந்துவிட்டிருக்கிறது” என்றான். அருகிருந்த மரத்தில் ஏறி மேலிருந்து நோக்கினான். இருளுக்குள் ஒன்றும் தெரியவில்லை. அவன் இருளை நோக்கி நோக்கி விழிகளுக்குள் இருளை நிறைத்துக்கொண்டான். மெல்ல காட்சிகள் திரளத் தொடங்கின. அவன் காட்டுக்குள் மரச்செறிவுகளின் நடுவே பரவியிருந்த உதிரிப்படைவீரர்களை கண்டான். பலர் புரவியின் மேலேயே அமர்ந்திருந்தனர். படைக்கலங்களை கையிலேயே வைத்திருந்தனர். கிளம்பவிருக்கிறார்கள். அவன் உள்ளம் பதற்றம் கொண்டது. அஸ்தினபுரியை நோக்கி செல்ல என்ன வழி? இவர்கள் பல ஆயிரம்பேர் இருக்கக்கூடும்… இவர்களைக் கடந்து கோட்டைமுகப்பை அடையவேண்டும். கோட்டைமுற்றத்தின் விளிம்பில் காவல்மாடம் உண்டு. அதுவரைக்கும் சென்றால்கூட போதும். அங்கிருந்து எரியம்பினூடாக கோட்டையை எச்சரிக்கை செய்துவிடமுடியும்.

அவன் முன்பு அறிந்திராத ஒரு மணத்தை உணர்ந்தான். அல்லது முன்பு அறிந்த மணம் அது. அக்காட்டுக்குள் இருந்து எழுவது அல்ல. அந்நிலத்தைச் சேர்ந்ததும் அல்ல. பிறிதொன்று. முன்பே எப்போது அறிந்திருக்கிறோம் இதை? எவ்வகை மணம்? மூச்சை இழுத்து அதை நெஞ்சில் நிறைத்தான். அப்போது மணம் எழவில்லை, அது உளமயக்குதான் என்று தோன்றியது. மீண்டும் காட்டை நோக்கியபோது அந்த மணம் மிகமிக மென்மையாக வந்து மூக்கை தொட்டது. எரிமணமா? அல்ல. அனல் அதில் இல்லை. மண் மணமா? ஈரமண்ணின் மணம் அல்ல. புதுமழைமணமும் அல்ல. ஆனால் அனல்மணம் என ஏன் தோன்றியது? மணங்களைப் பொறுத்தவரை நினைவும் அறிவும் தொட்டு எடுக்கும் முன்னரே ஆழம் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறது. மணங்கள் நேரடியாகவே கனவுக்குள் செல்பவை.

ஏன் அனல்மணம் என்று தோன்றியது? மண்மணம் என்றும் தோன்றியதே ஏன்? அனல்மண். ஆம், அது அனல்கொண்ட மண்ணின் மணம். அதை அவன் காந்தாரத்திற்குச் சென்றபோது முகர்ந்திருந்தான். ஆண்டுக்கணக்கில் வெயிலில் வெந்த செம்புலத்தின் மணம் அது. மிகமிக மென்மையான செம்புலப்புழுதி வானில் முகிலென எழுந்து காற்றில் பறந்து அகன்று விண்ணுருவப் பறவை ஒன்றின் தூவல் என விழுந்து சூழ்கையில் எழும் மணம். மண்ணின் அனல். ஆனால் அது இங்கே எப்படி வர முடியும்? அப்போது அவன் உணர்ந்தான், நெடும்பொழுதாக அந்த மணத்தை அவன் முகர்ந்துகொண்டிருந்தான் என்று. ஆனால் எங்கிருந்து வருகிறது? இந்த ஈரநிலத்தில், தழைமணமும் சேற்றுமணமும் நீர்மணமும் நிறைந்த காட்டுக்குள்?

ஏன் காவல்மாடம்வரை செல்லவேண்டும்? எரியம்பு ஒன்றை இங்கிருந்தே தொடுக்கலாம். காவல்மாடத்திலிருப்பவர்கள் அதைக் கண்டு எச்சரிக்கை அடைந்தாலே போதும். அவர்களின் விழிதொடும் எல்லைக்குள் வந்துவிட்டோம். ஆனால் சூழ்ந்திருக்கும் இப்படை எழுந்து தாக்கிவிடக்கூடாது. அதை இனிமேல் அஞ்சுவதில் பொருளில்லை. அஸ்தினபுரியின் கோட்டையில் எரியம்புச் செய்தி சென்றுவிட்டதென்றால் முழுவிசையுடன் திரும்பி காட்டுக்குள் புகுந்துவிடமுடியும். கங்கையை அடைந்தால் அங்கிருந்து படகுவழியாக அஸ்தினபுரியை சென்றடையலாம். அவன் இறங்கப்போகும்போது காட்டுக்குள் நிழலுருக்களாகத் தேங்கிய முழுப் படையும் காற்றில் துணி வளைந்து விம்முவதுபோல முன்செல்ல எழுந்து அக்கணம் அப்படியே நீள விம்மிவிம்மி நின்று மீண்டும் தொய்ந்தனர்.

அவன் அக்கணம் அவர்களின் நிலையை புரிந்துகொண்டான். அவர்கள் நெடும்பொழுதுக்கு முன்னரே அங்கே வந்துவிட்டிருக்கின்றனர். ஆனால் அஸ்தினபுரியை நோக்கி செல்ல அவர்களால் உளம்கூட்ட முடியவில்லை. நெடுங்காலமாக உள்ளத்தில் உறைந்த தளை. தெய்வங்கள்மேல், முடிவல்லமைமேல், குடிநெறிகளின்மேல் கொண்ட அச்சம். பலமுறை உள்ளத்தால் அவர்கள் தாக்கிவிட்டனர். உடல்கள் தேங்கித் தவித்துக்கொண்டிருந்தன. தலைமை இல்லாத படை. ஆணை எழாமல் தாக்கும் பழக்கமில்லாதது. தலைவன் என்பவன் ஒரு பெருந்திரளின் கூர்முனையாக எழுபவன். ஆற்றலின் முதற்புள்ளியெனச் செல்பவன். ஒருவன் அக்கூட்டத்திலிருந்து எழவேண்டும். ஓர் ஆணை எழுந்தாகவேண்டும்.

நகுலன் கீழிறங்கி “அரக்கு சேருங்கள்… எரியம்புகளை தொடுக்கவேண்டும்” என்றான். ஒன்றையொன்று துரத்திச்செல்லும் மூன்று எரியம்புகள் எதிரி அணுகுவதன் செய்திகள். அவற்றை அந்தக் காவல்மாடத்திலிருப்போர் நோக்கவேண்டும். உடனே அவர்கள் கோட்டைக்குச் செய்தி அனுப்பவேண்டும். கோட்டை உடனடியாக மூடப்பட்டு காவலர் முகப்புமாடங்களுக்கு விற்களுடன் வந்துசேரவேண்டும். ஆனால் அப்போது வேறுவழியே இல்லை. அரக்குருளைகளுடன் வீரர்கள் ஓடிவந்தனர். நகுலன் சருகுப்பிசிறை அம்புமுனைகளை உரசி பற்றவைத்தான். அரக்கை பற்றவைத்துக் கொண்டிருக்கையில் எங்கோ ஒரு கூகை குழறியது. அது அனலை கண்டுவிட்டிருந்தது. எவரோ எங்கோ ஏதோ கேட்டார்கள். அவன் அரக்கைப் பற்றவைத்து வீரன் கையில் கொடுத்துவிட்டு அம்புமுனையில் மரவுரியைச் சுற்றி எரியும் அரக்கில் தோய்த்து கொளுத்தி விண்ணில் ஏவினான். மூன்று அம்புகளின் அனல்கள் சிவந்த பறவைகள் போல ஒன்றையொன்று துரத்தின. காடெங்கும் ஒரே குரல் என எழுந்த முழக்கத்தை அவன் கேட்டான். பேருருவ அரக்கன் ஒருவன் உறுமுவதுபோல.

ஆனால் காவல்மாடத்திலிருந்து அனலம்புகள் எழவில்லை. “அங்கே எவருமில்லை என எண்ணுகிறேன்…” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “ஆம், ஆனால் ஒருவேளை அஸ்தினபுரியின் கோட்டையில் இதை பார்க்கக் கூடும்…” என்றான் நகுலன். “இக்காட்டிலிருப்பவர்கள் நம்மை பார்த்துவிட்டார்கள். அவர்கள் நம்மை சூழ்ந்துகொள்ளக்கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “நமக்கு வேறுவழியில்லை” என்ற நகுலன் மீண்டும் மூன்று எரியம்புகளை வானில் தொடுத்தான். அஸ்தினபுரியின் கோட்டையின் மேல் எரியம்புகள் எழவில்லை. முரசுகளும் கொம்புகளும் ஒலிக்கவில்லை. “அங்கும் எவருமில்லை என தோன்றுகிறது” என்றான் வீர்யவான். “கோட்டையில் எவருமில்லாமலிருக்க வாய்ப்பே இல்லை” என்றான் நகுலன். “அங்கே ஒரே ஒருவர் இருந்தால்கூட பார்த்திருப்பார்கள்” என்றான் வீர்யவான். “ஆனால் இவர்கள் ஏன் திரும்பி நம்மீது பாயவில்லை?” என்று ஒரு வீரன் கேட்டான். “அவர்கள் தயங்கி நின்றிருக்கிறார்கள். அந்தத் தயக்கத்தை உடைத்து அவர்கள் எத்திசையில் வேண்டுமென்றாலும் பாயக்கூடும்” என்றான் நகுலன்.

“மீண்டுமொரு அம்பை செலுத்தலாம், அரசே… அவர்களின் தயக்கத்தைக் கண்டால் நமக்கு பொழுதிடை உள்ளது என்றே தோன்றுகிறது” என்று வீர்யவான் சொன்னான். நகுலன் மீண்டும் அரக்கில் தோய்த்து எரியம்புகளை தொடுத்தான். இறுதி எரியம்பு அனலுடன் வளைந்து காட்டில் விழுந்தது. அஸ்தினபுரி அமைதியாகவே இருந்தது. கூர்ந்து கேட்டபின் “ஐயமே இல்லை, அங்கே எவருமில்லை” என்று வீர்யவான் சொன்னான். காட்டுக்குள் எரியம்பு விழுந்த இடத்தில் ஒரு பறவை “ஹாக்!” என்ற ஒலியெழுப்பி செங்குத்தாக வானிலெழுந்தது. அவ்வொலியே ஆணை என ஆனதுபோல் காட்டுக்குள் கூடிநின்றிருந்த உதிரிப்படையினர் பொருளில்லாத போர்முழக்கத்தை எழுப்பியபடி காட்டிலிருந்து பாய்ந்து அஸ்தினபுரியின் முகப்புமுற்றத்தை நிறைத்து கோட்டை நோக்கி சென்றனர்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 51

திரௌபதி துயிலில் மயங்கிவிட்டிருந்தாள். மெல்லிய காலடிகளுடன் குந்தி உள்ளே வந்து நின்றபோது சேடி முடிநீவுவதை நிறுத்திவிட்டாள். அதை உணர்ந்து அவள் விழிப்புகொண்டு குந்தியை நோக்கியபின் வணங்கியபடி எழுந்தாள். “அமர்க!” என்று அவள் கைகாட்டிவிட்டு அப்பால் சிற்றிருக்கையில் அமர்ந்தாள். “மந்தன் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் சொன்னான். நீ அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவன் அஸ்தினபுரியின் அரசனை தொடையிலறைந்து கொன்றிருக்கிறான்” என்றாள். பெருமூச்சுடன் “அச்செய்தியை எவ்வண்ணமும் ஒளிக்க இயலாது. அந்த உடலை அங்கேயே போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் ஒற்றர்கள் இதற்குள் அதை கண்டடைந்திருப்பார்கள். இந்நேரம் அது அங்கே இருக்குமா என்பதே ஐயம்தான்” என்றாள்.

திரௌபதி அச்செய்தியை எவ்வண்ணமோ எதிர்பார்த்திருந்தாள் என உணர்ந்தாள். அவளுள் எழுந்த சொற்களையே குந்தியும் சொன்னாள். “வேறு வழியே இல்லை. துரியோதனனையும் ஒரு மீறலினூடாகவே கொல்ல இயலும். அவனும் பீஷ்மரையும் துரோணரையும் போன்றவனே. மானுட எல்லைக்கு அப்பால் செல்வது அவர்களின் ஆற்றல். வாழ்க்கையை தவமென்றாக்கி அவர்கள் அதை அடைகிறார்கள். துரியோதனன் மண்விழைவை தவமெனக் கொண்டவன்.” திரௌபதி ஏதேனும் சொல்வாள் என அவள் எதிர்பார்த்தாள். பின்னர் தொடர்ந்தாள். “உண்மையில் இதில் ஓர் ஒருமை உள்ளது. இவ்வாறுதான் இது நிகழமுடியும். ஆகவே செய்தி கேட்டபோது எனக்கு எந்த ஒவ்வாமையும் எழவில்லை. ஆனால் கவலை அடைந்தேன். ஏனென்றால் வீழ்ந்தவர்கள் மேல் மக்கள் பரிவுகொள்கிறார்கள். அப்பரிவால் அவர்களை தேவர்நிலைக்கு உயர்த்துகிறார்கள். மெல்லமெல்ல அவர்கள் செய்த அனைத்துப் பிழைகளையும் மறந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் வஞ்சத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட நல்லவர்கள் என்று வடித்துக்கொள்வார்கள். அதற்கேற்ப இவ்வாறு நிகழ்ந்தும்விட்டது. அவனை அவர்கள் கார்த்தவீரியனாகவும் ராவணப்பிரபுவாகவும் சமைத்துக்கொள்வார்கள்.”

அவள் திரௌபதியின் கூந்தலை நோக்கி “இது என்ன?” என்றாள். குனிந்து கூர்ந்து நோக்கியபடி எழுந்து தொட்டுப்பார்த்து “குருதிபடிந்த துணி…” என்றபின் “அவன் கொண்டுவந்தானா?” என்றாள். “ஆம்” என்று திரௌபதி சொன்னாள். சிலகணங்களுக்குப் பின் குந்தி “அதுவும் நன்றே. நீ அவர்களின் குருதிதொட்டு குழல்முடிந்தாய் என்னும் செய்தி அவன் தொடையறையப்பட்டு செத்தான் என்பதற்கு நிகரானது. இதுவும் ஒரு தொல்கதைபோல் கூர்மைகொண்டிருக்கிறது. சூதர்களை பாடி விரித்தெடுக்கவைக்கும் தன்மைகொண்டது. இது பரவும் என்றால் இதிலிருந்து சென்று அவைச்சிறுமையை மிகைநாடகமாக கற்பனை செய்துகொள்வார்கள். கதை பெருகும்தோறும் பெண்கள் துரியோதனனை வெறுப்பார்கள். நாம் அரசை அமைத்தபின் இதையே பாடலாகவும் ஆடலாகவும் நாடெங்கும் நிலைநிறுத்துவோம். பாரதவர்ஷமெங்கும் கொண்டுசெல்வோம். பெண்களால் வெறுக்கப்படுபவர்கள் நன்முகம் கொண்டு நினைவில் நின்றிருக்க இயலாது. அவர்களே குழந்தைகளுக்கு கதைசொல்கிறாகள்.”

திரௌபதி சலிப்புடன் “இது எங்கள் குடிவழக்கம்… எங்கள் அன்னையர் கேட்க என் குடியின் பெண் இட்ட சொல் என்பதனால்…” என்றாள். “ஆம், மாயை! அவள் எரிபுகுந்தாள் அல்லவா?” என்று பரபரப்புடன் குந்தி கேட்டாள். “அவள் பதினான்காண்டுகள் குருதிநோன்பிருந்தாள். குருதிஊறி சடையான கூந்தலும் நோன்பில் நலிந்த பேயுடலும் கொண்டிருந்தாள். அவள் தெய்வமாவதற்கு இவையே போதும். அஸ்தினபுரியிலும் இந்திரப்பிரஸ்தத்திலும் அவளுக்கு ஆலயங்கள் அமைக்கவேண்டும். அவளுடைய பதிட்டைகள் அனைத்து ஊர்களிலும் அமையவேண்டும். அவள் எரிபுகுந்த நாளில் கொடையளித்து அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பாட சூதர்களை அமர்த்தவேண்டும். அவள் தெய்வமானால் துரியோதனனை செறுத்துவிடுவாள்.” பற்கள் தெரிய புன்னகைத்து “தெய்வங்களை தெய்வங்களால்தான் தடுக்கமுடியும்” என்றாள் குந்தி.

திரௌபதி ஆடியில் அவளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். குந்தி தனக்குத்தானே ஏதோ சொல்லிக்கொண்டாள். சுட்டுவிரலால் காற்றில் கணக்கு என ஏதோ எழுதினாள். பின்னர் கைகளைக் கோத்தபடி சாய்ந்துகொண்டு “என்னை அலட்டுவது பிறிதொன்று. அந்த மூவர், அவர்கள் எங்கே சென்றார்கள்? அவர்களைக் கண்டடைந்து வென்றுவிட்டார்கள் என்ற செய்தி வருமென்றால் அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன என்று கொள்வேன். எஞ்சும் பகை வீச்சு மிக்கது. அது உடனிருந்தே கொல்லும் நஞ்சுபோல வளர்வது” என்றாள். “வென்றவர்கள் மேல் பிறருடைய உளநிலை குழப்பமானது. அந்த வெற்றியில் பங்குகொள்ள முந்துவார்கள். கூடவே அவ்வெற்றியை உள்ளூர அஞ்சவும் வெறுக்கவும் செய்வார்கள். ஆகவே வெற்றிக்குப் பின் எஞ்சும் எதிரிகளுக்கு நம்மிடமிருந்தே ஆதரவு உருவாகும். மிக விரைவில் அவர்கள் வளர்ந்து பேருருக்கொண்டு முன்னால் வந்து நின்றிருப்பார்கள்.”

“அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று திரௌபதி கேட்டாள். “ஏற்கெனவே களத்தில் முற்றிலும் தோற்றுத்தானே அகன்றிருக்கிறார்கள்?” குந்தி “அப்படி தோன்றும். ஆனால் இத்தனை பெரிய போருக்குப் பின் அத்தரப்பில் எஞ்சியிருப்போர் அடையும் குற்றவுணர்வைப் பற்றி எண்ணிப்பார். அவர்கள் தாங்கள் இறந்தவர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாக எண்ணுவார்கள். பிறக்கவிருப்போரின் நோக்கு தங்கள்மேல் பதிந்திருப்பதாக கருதிக்கொள்வார்கள். அவர்களால் இயல்பாக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளவே இயலாது. அவர்களின் மேல் அழுத்தும் சுமை அவர்களை வளைந்து சிதையச் செய்யும். எவ்வுருக் கொள்வார்கள் என அவர்களாலேயே சொல்லிவிட முடியாது” என்றாள். “புழக்கநிலையில் உள்ள பொருட்கள் பழகிய வடிவங்களுக்குள் கட்டுண்டு அமைந்தவை. அவை பழக்கப்படுத்தப்பட்ட யானைகள்போல. நாம் அறிந்தவை, அறிதற்குட்பட்டவை. புழக்கநிலைக்கு அப்பால் செல்கையில் அவை வடிவை மீறுகின்றன. வடிவு அழிகையிலும் புழக்கமில்லாதாகின்றன. அவை கட்டற்றவை, அறிதற்கு அப்பாற்பட்டவை. ஆகவே கொடியவை.”

குந்தியை திரௌபதி கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அவ்வெற்றியினூடாக நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டாள், அஸ்தினபுரியின் பேரரசி என்றாகிவிட்டாள் என அவளுடைய சொல்லும் முகமும் காட்டின. நான் இன்னமும் அவ்வெற்றியை உள்ளத்தால் சென்றடையவில்லை. நெடுந்தொலைவிலேயே பதற்றத்துடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். “மானுடரும் அவ்வண்ணமே. அன்றாடத்தில், அதற்குரிய வடிவில் இருப்பவர்கள் அச்சூழலால், அத்தோற்றத்தால் கட்டுண்டவர்கள். அவர்களின் ஆற்றல் பத்து திசையிலும் அழுத்தப்பட்டுள்ளது. சிதைந்த மானுடர் கொடிய தெய்வங்களைப்போல முழு ஆற்றலும் வெளிப்படும் விடுதலையை அடைந்தவர்கள். எல்லை மீறிய மானுடரே தீத்தெய்வங்களின் படைக்கலங்கள்.” அவள் பெருமூச்சுவிட்டு “அஸ்வத்தாமன் பெருவஞ்சம் கொண்டவன். முன்னரே மைந்தர் அவனை கனவில் கண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள்.

வாயிலில் சேடி வந்து நின்றாள். “சொல்க!” என்று குந்தி சொன்னாள். “பேரரசி, தூதன் வந்திருக்கிறான். அவனை சௌப்திகக் காட்டிலிருந்து பாஞ்சால அரசர் அனுப்பியிருக்கிறார். அரசியர் முதலில் அங்கே சென்று மைந்தரைப் பார்த்துவிட்டு அதன்பின் அஸ்தினபுரிக்குச் செல்லவேண்டும் என்று ஆணை” என்றாள். ஓலையை நீட்டி “இதில் பாஞ்சாலத்து இளவரசரின் சொற்கள் உள்ளன” என்றாள். திரௌபதி “மைந்தர் நோயுற்றிருக்கிறார்கள். அங்கே பணியாட்களும் இல்லை. நாம் சென்று அங்கே செய்வதற்கென்ன உள்ளது?” என்றாள். அதற்குள் குந்தி பரபரப்புடன் எழுந்துகொண்டு “நாம் உடனடியாக கிளம்புவோம். மைந்தருடன் நாம் இருந்தாகவேண்டும்” என்றாள். “உடனேயா?” என்றாள் திரௌபதி. “இக்கணமே கிளம்புவோம். முடிந்த விரைவில் மைந்தரை சென்றடைவோம்… நம்முடன் வர படைகள் உள்ளனவா?” என்றாள். “பேரரசி, எழுபது புரவிக்காவலர்கள் கொண்ட சிறுபடை உள்ளது. இரண்டு மூடுதேர்கள், ஒன்பது சேடியர்” என்றாள் சேடி. “அனைவரும் இப்போதே கிளம்பியாகவேண்டும் என்று சொல். செய்தி வந்தால் பெற்றுக்கொள்ள மட்டும் இங்கே மூன்று சேடியர் தங்கட்டும்…” என்றபின் குந்தி எழுந்து விசைகொண்ட சிறுகாலடிகளுடன் உள்ளே சென்றாள்.

திரௌபதி எழுந்து நின்று ஆடியில் தன்னை நோக்கிக்கொண்டாள். ஆடியில் மாயை தெரியவில்லை. மெலிந்து கண்கள் குழிந்து கன்ன எலும்புகள் புடைத்து கழுத்து நீண்ட நடுஅகவை அன்னை ஒருத்தியே தெரிந்தாள். அவள் கண்கள் பதைப்பு கொண்டிருந்தன. பதைப்பு தெரியாத விழிகள் கொண்ட அன்னையர் உண்டா? மேலும் முதிர்கையில் அவர்கள் தங்கள் மைந்தருக்கு மட்டுமன்றி அனைவருக்கும் அன்னையராகிறார்கள். அப்போதுதான் அவர்களின் விழிகள் கனிந்து குளிர்கின்றன. முகம் தெய்வத்தோற்றம் கொள்கின்றது. அனைத்துக்கும் மேல் நிகரெனப் பொழியும் மழை என்றாகின்றது அவர்களின் பற்று. இப்போது என் கண்கள் கனியாத காய்கள். துவர்ப்பும் புளிப்பும் கசப்பும் கொண்டவை. அவள் புன்னகைத்தபோது விழிகளில் துயர் தெரிந்தது. ஏன் நான் துயர்கொண்டிருக்கவேண்டும்? நான் வென்றிருக்கிறேன். இதோ பேரரசி குந்தி வெற்றியில் திளைக்கிறார். வாழ்வையே வென்றெடுத்தவராக எண்ணிக்கொள்கிறார். அரியணையில் அமரவிருப்பவள் நான்!

ஆனால் இதுவரை நான் வஞ்சத்தால் என் ஆற்றலை திரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அதை இழந்துவிட்டேன். நிறைவேறிய வஞ்சம் அதை படைக்கலமென்றும் ஊர்தியென்றும் மணிமுடியென்றும் கொண்டிருந்தவர்களை கைவிட்டுவிடுகிறது. என் குழலில் குருதி படிந்த துணி கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்று திரௌபதி சொல்லிக்கொண்டாள். அஸ்தினபுரியின் அரசனின் குருதி. அவையமர்ந்து என்னை சிறுமைசெய்து நகைத்தவன். நான் நான் எனத் தருக்கியவன். வெல்லற்கரியவர்களால் சூழப்பட்டவன். பாரதவர்ஷத்தின் பல்லாயிரம் கைகளால் ஏந்தி எழுப்பப்பட்ட படைக்கலம். அவனை வென்றிருக்கிறேன். அவன் குருதியிலாடியிருக்கிறேன். ஆனால் அச்சொற்களெல்லாம் நைந்து உயிரற்றுக் கிடந்தன. அவள் அகம் எழவில்லை. சற்று முன் அடைந்த அந்த உளஎழுச்சி எதனால் என்று அவள் வியந்துகொண்டாள். அவ்வண்ணம் ஒன்று தன்னுள் இருந்ததையே அது எழுந்தபோதுதான் அறிந்திருந்தாள்.

“நீராடி கிளம்புகிறீர்களா, அரசி?” என்று சேடி கேட்டாள். “இல்லை, நீண்ட பயணம். பொழுதில்லை…” என்று திரௌபதி சொன்னாள். “என் பொருட்கள் எல்லாம் தேருக்குச் செல்லட்டும்.” வெளியே காவலர்கள் கொம்பூதுவது கேட்டது. அவள் சீரான அடிகளுடன் தன் அறைக்கு சென்றாள். அந்தச் சிற்றறைக்குள் நின்றபோது அங்கே இருபது நாட்கள் பெரும்பாலான பொழுதுகளை கழித்திருக்கிறோம் என்பது திகைப்பூட்டியது. நத்தை தன் ஓட்டுக்குள் சுருண்டுகொண்டதுபோல. வெளியே சேடிகளின் பரபரப்பான ஓசைகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவள் ஆடைமாற்றவேண்டுமா என்று எண்ணினாள். பின்னர் தன் தலையை தொட்டுப்பார்த்தாள். ஐம்புரிக்குழல் எடைகொண்ட ஓர் அயல் பொருள் என அவள் தலையிலிருந்து தொங்கியது. முழங்கால்வரை நீளும் புரிகள். தலையிலிருந்து எழுந்து நிலம்தொட விழையும் கால்கள். அவற்றை அள்ளி முடிந்தாலொழிய தன்னால் இயல்பாக புழங்க முடியாது. ஆனால் அவ்வண்ணமே அது நீடிக்கட்டும் என்று தோன்றியது.

தேர்கள் கிளம்பியதும் திரௌபதி பீடத்தில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டாள். அருகே சேடி அமர்ந்தாள். இன்னொரு தேரில் குந்தி தன் சேடியருடன் அமர்ந்திருந்தாள். தன் உள்ளம் ஓய்ந்து கிடப்பதை உணர்ந்தாள். மிருண்மயத்தின் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டதுமே அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது என்னும் உணர்வு ஏற்பட்டது. அங்கிருந்து தேர் விலகுந்தோறும் அவ்வுணர்வு வலுப்பெற்றது. ஏன் இத்தனை விலக்கம்? இவ்விலக்கத்தை காட்டிலேயே அடைந்துவிட்டேன். காட்டுக்குச் சென்றபின் ஊருக்குத் திரும்ப இயலாது. காடு பல்லாயிரம் முனிவர்களின் தவச்சோலை. அவர்களின் ஊழ்கநுண்சொற்கள் நிறைந்த காற்று கொண்டது. இருமருங்கும் ஓடிய இருண்ட காட்டை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தாள். பந்தங்களின் வெளிச்சம் மரங்களை வருடியபடி ஒழுகிச்செல்ல அவ்வப்போது விழிகள் மின்னும் மான்களோ கீரிகளோ தென்பட்டு இருளில் மூழ்கின. சகட ஒலி காட்டின் இருளுக்குள் எதிரொலித்து வேறெங்கிருந்தோ மீண்டு வந்துகொண்டிருந்தது.

மழை நின்றுவிட்டிருந்தாலும் எதிர்க்காற்றில் ஈரத்துளிகள் இருந்தன. அவள் உடல் மெய்ப்புகொண்டபடியே இருந்தது. புரவிகள் நாகத்தைக் கண்டால் மெய்ப்புகொள்ளும். நல்ல புரவிகள் நாகத்தை உள்ளுணர்வால் அறிந்தே மெய்ப்படைந்து நின்றுவிடும். தசைகள் விதிர்க்க மூச்சு சீறும். நோயுறுவதற்கு முன்னரே உடல்சிலிர்ப்பவையும் உண்டு. என் உள்ளத்தில் சொற்களில்லை. ஆனால் இது அமைதியுமில்லை. சொல்லின்மை அமைதியல்ல, வெறுமை. சொல்நிறைந்து பிறிதொரு சொல்லுக்கும் இடமில்லாமலிருப்பதே அமைதி. இப்போது நான் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்நிலையை உடைத்து வெளியேறவேண்டும் என. நீர்க்குமிழிக்குள் சிக்கிக்கொண்ட எறும்புபோல. மெல்லிய ஒளியாலான படலம் என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது. ஆனால் உந்தும்தோறும் விசைகொண்டு என்னைக் கவ்வும் சுவராகிறது.

அவள் கைகளை கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்து கண்களை மூடினாள். உள்ளத்தில் சொற்களில்லாமல் இருப்பது எத்தனை இனியது. சொற்களில்லாமை வெறுமையாக இருந்தாலும் அதில் அலைக்கழிவில்லை. அதை உடைத்து வெளியேற முயன்று அலைக்கழியாமல் இருந்தால் உளச்சோர்வைப்போல் இனியது வேறில்லை. நாகத்தின் கண்கள் என மயக்கி அமையச்செய்யும் ஆற்றல் அதற்கு உண்டு. நஞ்சு தீண்டியவர் அடையும் இனிய மூழ்கும் உணர்வு அது. அவள் கண்கள் மயங்கின. நினைவுகள் மழுங்க துயிலில் ஆழ்ந்தாள். சகடங்களின் ஆட்டத்தால் அவள் உடல் அதிர்ந்து அதிர்ந்து இருபக்கமும் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவள் காலடியிலும் பின்பக்கத்திலும் அமர்ந்திருந்த சேடிகள் இருளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். பறவைகள் கலைந்து சிறகடித்தன. வௌவால் போன்ற ஒன்று விசையுடன் தேருக்குக் குறுக்காகச் சென்றது. புரவி ஒன்று செருக்கடித்தது. அவள் அந்த ஓசையை கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தாள். ஆனால் ஆழ்ந்த துயிலிலும் அமிழ்ந்திருந்தாள். அவளிடமிருந்து சீரான மூச்சு எழுந்துகொண்டிருந்தது.

அவள் விழித்துக்கொண்டு “எங்கிருக்கிறோம்?” என்றாள். “சௌப்திகம் தேவதாருக் காடு என்கிறார்கள். நாம் இன்னும் அதை அணுகவில்லை, அரசி” என்றாள் சேடி. அவள் இறுதியாக தன்னுள் அபிமன்யுவின் முகம் எழுந்ததை நினைவுகூர்ந்தாள். அபிமன்யு அவளுடன் அந்தத் தேரில் அமர்ந்திருந்தான். சிறுவனாக இருந்தான். துடிப்புடன் “அவர்கள் அங்கிருக்கிறார்கள் அல்லவா? நான் அவர்களுடன் விளையாடலாமா?” என்றான். “சென்றுகொண்டிருக்கிறோமே? அதற்குள் என்ன திடுக்கம்?” என்று கேட்டாள். “நான் அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டேன். ஆனால் ஆழிப்படையை அங்கேயே விட்டுவிட்டேன்” என்றான் அபிமன்யு. “ஆழி அங்கேயே இருக்கும், தேரில் அமர்ந்துகொள். பாதை தூக்கிச் சுழற்றுகிறது” என்று திரௌபதி சொன்னாள். “அவர்கள் அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்களா?” என்றான் அபிமன்யு. திரௌபதி “உனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். அபிமன்யு “இந்தத் தேர் மெல்ல செல்கிறது…” என்றான். “நான் விண்ணிலிருந்து இந்திரனின் தேரை கொண்டுவருவேன். அந்தப் புரவிகளால் கொக்குகளைப்போல் பறக்கமுடியும்!”

அவள் சற்றே குனிந்து காட்டை நோக்கிக்கொண்டு வந்தாள். இரண்டு கீரிகள் ஒன்றையொன்று துரத்தியபடி சாலையைக் கடந்தன. அவற்றின் உடல்கள் பந்த ஒளியில் செந்நிறமாகச் சுடர்ந்து அணைந்தன. நீரோடை ஒன்று கடந்துசென்றது. அதன் உருளைக்கற்களில் தேர் ஏறிக்கடந்தபோது அவள் தலை தேரின் பக்கச்சுவரை முட்டியது. பக்கவாட்டிலிருந்து குந்தியின் தேர் அருகே வந்தது. குந்தி அதிலிருந்து தலைநீட்டி “அங்கே சௌப்திகக் காட்டில் ஏதோ நிகழ்கிறது. பறவைகள் அங்கே கலைந்துவிட்டிருக்கின்றன” என்றாள். “என்ன?” என்றாள் திரௌபதி. “அங்கே போர் நிகழ்கிறது… அல்லது காட்டெரி” என்று குந்தி சொன்னாள். “இந்த மழையில் காட்டெரி இயல்பாக எழ வாய்ப்பே இல்லை.” திரௌபதி வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “நான் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த ஒன்று… அவர்களுக்கு எளிய இலக்கு நம் மைந்தர்கள்… அங்கே நம்மவர் எவர் இருக்கிறார்கள்?”

ஒருகணத்தில் உள்ளம் பற்றிக்கொண்டு முழங்கத் தொடங்க திரௌபதி முழுவுணர்வுகொண்டாள். அங்கே நிகழ்வதென்ன என்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. “விரைக! விரைக!” என்று அவள் பாகனை நோக்கி கூச்சலிட்டாள். “விரைக… நம் படையினர் முதலில் செல்க… செல்கையிலேயே முழவுகளையும் கொம்புகளையும் ஒலியுங்கள். இக்காட்டில் நம் ஒற்றர்களோ எஞ்சிய படைவீரர்களோ இருந்தால் உடன் வந்து சேர்ந்துகொள்ளவேண்டும். பெரிய படை ஒன்று உடன் வருகிறது என்று தோன்றவேண்டும்.” படைவீரர்கள் போரொலி எழுப்பியபடி முன்னால் சென்றனர். “விரைக! விரைக!” என்று அவள் கூவிக்கொண்டே இருந்தாள். “அரசி, இப்பாதை சேறு மண்டியது. பெரிய கூழாங்கற்களால் ஆனது. மழையில் ஊடே ஓடைகள் அரித்துக் கடந்துள்ளன” என்று பாகன் சொன்னான். “அறிவிலி… செல்க, விரைந்து செல்க!” என்று அவள் வெறியுடன் கையை வீசிக் கூச்சலிட்டாள். குந்தி தேர்த்தட்டில் எழுந்து நின்றிருந்தாள்.

பின்னர் அவள் நெருப்பை உணர்ந்தாள். முதலில் காற்றில் ஒரு புகைமணமாக. பின்னர் காட்டின் மரச்செறிவுக்குள் மிக அப்பால் ஒரு அந்திநீர்நிலை இருப்பதுபோல செந்நிற அலைவாக அது தெரிந்தது. பின்னர் நீள்நிழல்களாக பெருகிக்கொண்டே இருந்தது. அவள் அனைத்தையும் உணர்ந்துவிட்டாள். கைகள் தளர்ந்து இருபக்கமும் விழ விழிகளிலிருந்து நீர் பெருகி வழிந்துகொண்டிருக்க நெருப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தேர்கள் அணுகிச் செல்லச்செல்ல அந்நெருப்பு விரிந்தது. தேவதாருக்கள் பேயுருக்களாக எழுந்து சூழ்ந்தன. மனோசிலையைக் கடந்ததும் முன்னால் சென்ற படைவீரகள் போர்க்கூச்சலிட்டபடி அம்புகளை ஏவினர். அங்கிருந்து வந்த அம்புகளுக்கு அலறி வீழ்ந்தனர். அவர்களின் ஒலியே அவர்களை தெளிவான இலக்குகளாக்கியது. அவர்கள் விழுந்து விழுந்து பின்னால் மறைய அவர்கள் ஊர்ந்த புரவிகள் மேலும் ஓடி விசையழிந்து தயங்கி பாதையின் ஓரத்திற்குச் சென்றன. குந்தி “வீணர்களே, வீணர்களே” என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அனலின் பகைப்புலத்தில் எழுந்து தெரிந்த நிழலுருவாக அஸ்வத்தாமனை கண்டாள். அந்நிழலுருவுக்குள் செங்கனலால் ஆனதுபோல் அவன் சிற்றுரு தெரிந்தது. நெற்றியில் அந்த அருமணி எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதிலிருந்த அனலே அங்கே அனைத்தையும் பொசுக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தோன்றியது. அஸ்வத்தாமனின் அம்புகள் இருளுக்குள் விம்மலோசையுடன் வந்து அறைந்தன. அவளுடைய புரவியின் விலாவில் அம்பு தைக்க அது அலறியபடி தலைசிலுப்பி முன்னால் பாய்ந்தது. அப்பால் கிருபரின் உருவம் அசைந்தது. உள்ளத்திலெழுந்த விசையால் அவள் எழுந்து நின்றுவிட்டாள். பாண்டவ மைந்தர் கிருபரிடம்தான் மாணவர்களாக பயின்றனர். வெண்பட்டும் பொன்னும் நிறைகுடமும் மலரும் சுடரும் என ஐம்மங்கலத் தாலத்தை அவருக்கு நீட்டி அடிபணிந்து வணங்கி முதல் படைக்கலத்தை தொட்டு எடுத்தனர். அவர் செவியில் ஓதிய சொல்லையே படைபயில்வதற்கான முதல் மெய்யறிவாகக் கொண்டனர்.

கிருபரின் நடையை அவள் திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். நீள்காலெடுத்துவைத்து இரைகொண்டுசெல்லும் வேங்கை என அவர் நடந்தார். குறுங்காட்டுக்குள் அமைந்த தன் கல்விநிலையில் மட்டும்தான் அவர் செயலூக்கமும் எழும்குரலும் கொண்டிருப்பார். அஸ்தினபுரியின் நகரப்பகுதிக்குள் நுழையும்போதே அவருடைய உடலும் அசைவுகளும் மாறிவிட்டிருக்கும். தோள்கள் தொய்ந்து விழிகள் தழைந்து குரல் உள்ளொடுங்கி பிறிதொருவராக மாறிவிட்டிருப்பார். படைக்கலம் எடுப்பவர்களுக்குரிய எந்த இயல்பும் அவரிடம் வெளிவராது. முதல்முறை அவரை அவள் அவையில் நோக்கியபோது அமைச்சர்களில் ஒருவர் என்றே எண்ணினாள். அவர் படிகளில் ஏறியபோது அசைந்த திரை வந்து அவர் உடலைத் தொடுவதற்கு முன்னர் இயல்பாக அவர் அதை ஒழிந்ததைக் கண்டபோதுதாம் மெய்கண்ணாக்கிய வீரர் என அவரை அடையாளம் கண்டாள். இந்த நடை அவருக்குள் இருந்திருக்கிறது. இந்த வேட்கையை அவர் உள்ளே கொண்டிருந்திருக்கிறார்.

அந்நிலையிலும் தன் எண்ணங்கள் தனியாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதை அவள் கண்டாள். அவள் உடலில் பதற்றம் முற்றாக மறைந்திருந்தது. கைகள் தளர்ந்து மடியில் அமைந்திருந்தன. விழிகள் கொழுந்தாடிக்கொண்டிருந்த இரு இல்லங்களையும் வெறித்தன. மாளிகை நோக்கிய வழி முழுக்க கொல்லப்பட்ட வீரர்கள் சிதறிக்கிடந்தனர். இல்லங்களுக்கு முன்னாலிருந்த குடில் எரிந்து அணைந்து புகைவிட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேர்கள் சென்று நின்றதும் ஓடிவந்த வீரன் ஒருவன் “இல்லங்கள் இரண்டும் முற்றிலும் பற்றி எரிகின்றன, அரசி… நோயுற்ற இளவரசர்கள் உள்ளேதான் இருந்தனர்” என்றான். அவள் ஒன்றும் சொல்லாமலிருக்க ஏவற்பெண்டு உரத்த குரலில் “சுற்றியிருக்கும் காடுகளில் சென்று தேடுங்கள். இளவரசர்கள் ஒருவேளை காட்டுக்குள் தப்பிச் சென்றிருக்கலாம். எங்கேனும் ஒளிந்திருக்கலாம்” என்றாள். “ஆணை” என தலைவணங்கிய வீரன் எஞ்சியிருந்த சில வீரர்களிடம் ஆணையிட்டபடி விலகிச் சென்றான்.

அவள் தேரிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் பாஞ்சாலத்தின் கருவூலத்தருகே உள்ள சுரங்கவழி ஒன்றை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் தவழ்ந்தே செல்லமுடியும். அரண்மனையைக் கட்டிய மூதாதையர் அமைத்தது அது. பாஞ்சாலத்து அரண்மனை பாரதவர்ஷத்தின் மிகத் தொன்மையான கட்டடங்களில் ஒன்று. அதன்மேல் மேலும் மேலும் கட்டிக்கொண்டே இருந்தனர். சிற்பிகள் மாறினர். அந்தச் சுரங்கவழி கண்டடையப்பட்டபோது அது எங்கே செல்கிறது என எவருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. பலமுறை உள்ளே வீரர்களை அனுப்பி நோக்கினர். சென்றவர்கள் மீளவில்லை. மீண்டவர்கள் அது சென்றுகொண்டே இருக்கின்றது என்றனர். அச்சம் அதை தெய்வம் இருக்கும் இடமாக ஆக்கியது. குகேஸ்வரி அன்னையை அங்கே பதிட்டை செய்தனர். ஆண்டுக்கொருமுறை குருதிகொடுத்து அவளை வழிபட்டனர்.

அவள் அதற்குள் நுழைந்து இருள் நிறைந்த அப்பாதையை நோக்கியபடி கனவுகளில் ஆழ்வதுண்டு. எங்கு சென்றுசேரும் அப்பாதை? கங்கைக்கு என ஒரு கருத்து உண்டு. முன்பிருந்த பிறிதொரு அரண்மனைக்கு என்றும் அது மண்ணில் மூழ்கிப்போய்விட்டது என்றும் சேடி ஒருத்தி சொன்னாள். அவள் “அந்த மாளிகைகளில் நிலவறைகளோ சுரங்கவழிகளோ உண்டா?” என்றாள். தேர்ப்பாகன் “இல்லை, அரசி. அது மண்ணின்மேல் மரம்நட்டு கற்பலகைக் கூரையிட்ட இல்லம். இச்சிற்றூரின் குடிமுதல்வனால் கட்டப்பட்டது. அரசமாளிகை அல்ல” என்றான். “இது ஒற்றை அறை மட்டுமே கொண்ட சிற்றில்தான்” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. அவள் எழுந்தாடிக்கொண்டிருந்த தழலை அண்ணாந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பற்களை இறுகக் கடித்திருப்பதை நெடுநேரம் கழித்தே உணர்ந்தாள்.

“முற்றத்தில் பாஞ்சாலர் இருவரும் இறந்து கிடக்கிறார்கள், அரசி. கிருபரும் கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனுடன் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் விலகி காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டனர், அரசி… அங்கே நம் மைந்தர்கள் முற்றாக எரிந்தழிந்திருக்கவேண்டும். ஒருவர் எஞ்சினாலும் அவர்கள் இவ்வண்ணம் சென்றிருக்கமாட்டார்கள்.” திரௌபதி தேரிலிருந்து இறங்கினாள். கால்கள் மண்ணில் பட்டதும் உடலெங்கும் ஒரு கூச்சம் எழுந்தது. கொழுந்துகள் வெடித்துக்கொண்டிருந்த இல்லங்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “வில்லாற்றலும் கதைத்திறனும் கொண்ட மைந்தர் நால்வரும் நோயுற்று அசையமுடியாமலிருந்தனர், அரசி” என்று வீரன் அழுகைக்குரலில் சொன்னான். “எடைமிக்க தேவதாருச் சட்டங்கள்… அவை எரியென்றே மாறிவிடக்கூடியவை.” வீரர்கள் முற்றத்தில் நின்றும், எரியின் வெம்மையால் அணுகமுடியாமல் சுற்றிச்சுற்றி வந்தும் கைவீசி அலறிக்கொண்டிருந்தனர்.

குந்தி தேரிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். திரௌபதி திரும்பி குந்தியை நோக்கிவிட்டு ஏவற்பெண்டிடம் “பேரரசியை இங்கிருந்து கொண்டுசெல்க!” என்றாள். இவ்வண்ணம் நிகழுமென்று எண்ணியிருந்தேனா? வெவ்வேறு கனவுகளில் மைந்தர் இதை கண்டிருக்கிறார்கள். நிமித்திகர் குறிப்புணர்த்தியிருந்தார்கள். ஆழம் அதை அறிந்தபின் புதைத்துவிட்டிருந்ததா? இது அளிக்கும் தாளமுடியாத உளஎடைக்கு அடியில் ஒரு வடிவம் முழுமைகொண்ட நிறைவையும் அடைந்துகொண்டிருக்கிறேனா? ஏவற்பெண்டு “அரசி! அரசி!” என்று கூவினாள். திரௌபதி வெறித்த கண்களுடன் திரும்பி நோக்கினாள். குந்தியை ஏவற்பெண்டு தொட்டதுமே அவள் பக்கவாட்டில் சாய்ந்து தேர்ப்பீடத்தில் விழுந்துவிட்டிருந்தாள். அவள் கைகள் வலிப்பு கொண்டவைபோல் இழுத்துக்கொள்ள, கால்கள் கோணலாக நீண்டு விரைத்திருக்க, முகம் உருவழிந்து பிறிதொன்றாக மாறிவிட்டிருந்தது.

ஏவலன் “மெல்ல, வலுவாக பற்றவேண்டாம்… தசைகள் உடையக்கூடும்” என்றபடி ஓடி தேரிலேறினான். குந்தியை இரு கைகளாலும் அள்ளி படுக்கவைத்தான். “அகிபீனா இருந்தால் நன்று… ஆனால் இங்கே ஏதுமில்லை. மிக மெல்ல தேரை அடுத்த சிற்றூருக்கு கொண்டுசெல்லுங்கள்” என்று ஆணையிட்டான். ஏவற்பெண்டு திரௌபதியை ஒருமுறை நோக்கிவிட்டு தேரிலேறிக்கொண்டாள். இன்னொரு ஏவற்பெண்டு வந்து “அரசி, இங்கே செய்வதற்கொன்றுமில்லை” என்றாள். “இல்லை, இது எரிந்தணைவதுவரை இங்குதான் இருக்கவேண்டும் நான்” என்றாள் திரௌபதி. “அரசி!” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. “செல்க!” என அவள் கைகாட்டினாள். ஏவலன் “மூதரசியை தொடவேண்டாம்… அவர்களே விழித்துக்கொள்வதே உகந்தது. நாம் அவருடைய உடலை சிதைத்துவிடக்கூடும்” என்றான். ஏவற்பெண்டு மெல்லிய குரலில் அவனிடம் “அது பக்கவாதத் தாக்குதல்தான். பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். முதுமையில் அது நிகழந்தால் உடல் மீளவே வாய்ப்பில்லை” என்றாள். தேர் ஓசையுடன் கிளம்பிச் சென்றது. திரௌபதி எரி அணைந்துகொண்டிருந்த இல்லங்களை நோக்கியபடி நின்றிருந்தாள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 50

கதவு மெல்ல தட்டப்பட்டு “அரசி” என ஏவல்பெண்டு அழைத்தாள். திரௌபதி கண்களைத் திறந்தபோது உள்ளம் நடுக்குகொண்டது. அச்சமின்றி விழித்துக்கொள்ள முடியாதவளாக எப்போது ஆனேன்? அவள் எழுந்து அமர்ந்து குழலை கைகளால் நீவி பின்னுக்குச் சரித்தாள். இமைகள்மேல் அரக்கு படிந்திருப்பதுபோல திறக்கமுடியாமல் துயில் அழுத்தியது. கைகளிலும் கால்களிலும் எடையென அது எஞ்சியிருந்தது. அவள் அமர்ந்தவாறே மீண்டும் துயிலில் ஆழ்ந்து தலை தொய்ந்து அசைந்து விழப்போய் விழித்துக்கொண்டாள். “அரசி, இளைய பாண்டவர் பீமசேனன் வந்துள்ளார்” என்றாள் சேடி. அவள் எழுந்துகொண்டு மேலாடைக்காக கைகளை துழாவியபோது இறுதியாக எழுந்த துளிக்கனவு நினைவிலெழ “எப்போது வந்தார்?” என்றாள். கதவைத் திறந்து வெளியே நின்றிருந்த சேடியிடம் “என்ன செய்தி? மைந்தர்களுக்கு என்ன ஆயிற்று?” என்றாள்.

“மைந்தர்களுக்கு ஒன்றுமில்லை அரசி… அரசர் வந்திருப்பது பிறிதொரு செய்தியுடன் என எண்ணுகிறேன்” என்றாள். அவள் கைகால்கள் தளர “தெய்வங்களே” என்றாள். மூதன்னையரின் அந்த ஓயாத வழுத்துதலை அவள் எப்போதும் இளிவரலாகவே எண்ணிக்கொள்வாள். “எந்நேரமும் அஞ்சிக்கொண்டும் வேண்டிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள், தெய்வங்கள் இவர்களுக்கு அள்ளிக்கொடுத்து அமைதியடையச் செய்தால் தங்கள் உலகில் இனிதமைய முடியும்போலும்” என்று ஒருமுறை மாயையிடம் சொன்னாள். “எந்த அன்னையும் தனக்காக வேண்டிக்கொள்வதில்லை, அரசி” என்று மாயை சொன்னாள். “அன்னையாதல் என்பது தன் குழந்தைகளைப்பற்றிய முடிவில்லாத பதற்றத்தை சூடிக்கொள்ளுதல்தான்…” அன்னையென அவள் ஒருபோதும் அதை உணர்ந்ததில்லை. ஆனால் அப்போது நூறு வழிப்பின்னல்கள் வழியாக அவளும் அங்கேதான் வந்துசேர்ந்திருக்கிறாள்.

அவள் மேலாடையை வாங்கி உடல்மேல் இட்டபடி நடந்துகொண்டே “இளவரசர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள்?” என்றாள். “தென்மேற்கே சௌப்திகம் என்னும் காடு உள்ளது. அதற்குள் மனோசிலை என்னும் ஊரிலிருப்பதாக ஒற்றர்கள் சொன்னார்கள்” என்று சேடி சொன்னாள். அதை பலமுறை அவளே திரௌபதியிடம் சொல்லியிருந்தாள். ஆனால் மீளமீளச் சொல்லவேண்டியிருந்தது. “ஆம்” என்றாள் திரௌபதி. “அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்கள். மூத்தோர் நலமாக உள்ளனர். இளையவர்களாகிய சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் சர்வதனும் சுதசோமனும் சற்றே கடுமையாக புண்பட்டுள்ளனர். ஆனால் உயிரிடர் ஏதுமில்லை. ஓரிரு மாதங்களில் எலும்புகள் கூடி முன்னிலும் ஆற்றலுடன் அவர்கள் எழமுடியும்.” திரௌபதி “ஆம், மருத்துவச்செய்தி வந்தது” என்றாள்.

“அங்கே அஸ்தினபுரியில் அனைத்தும் ஒருங்கியபின் அதிர்வில்லாத தேர்கள் வந்து அவர்களை அழைத்துச்செல்லும். ஓரிரு நாட்கள் எலும்புகள் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்தத் தொடங்குவதுவரை இங்கிருப்பதே நன்று. மழை பொழிந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆழ்ந்த தசைப்புண்கள் உள்ளன. அவற்றில் மழையீரம் படுவது நன்றல்ல என்றனர்” என்று  சேடி சொன்னாள். “அவர்களுக்கு காய்ச்சல் உள்ளதாகச் சொன்னார்கள்” என்றாள் திரௌபதி. “ஆம், ஆனால் கடுமையான காய்ச்சல் அல்ல. தசைகள் புண்பட்டால் உடல் வெம்மைகொள்வதுண்டு. உலோகத்தைப்போல் உடலையும் உருக்கியே இணைக்கமுடியும் என்பார்கள் மருத்துவர்” என்றாள் சேடி. திரௌபதி “அபிமன்யு எப்படி இருக்கிறான்?” என்றாள்.

ஏவற்பெண்டு மறுமொழி சொல்லவில்லை. திரௌபதி அந்த அமைதியை உணர்ந்து திரும்பி நோக்கியதுமே திடுக்கிட்டு நோக்கை விலக்கிக்கொண்டாள். அவள் எண்ணங்கள் மைந்தரைத் தொட்டதுமே அபிமன்யு நினைவிலெழுந்தான். அவள் தன் மைந்தர்களை ஏன் அபிமன்யுவுடன் இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்? கனவில் எப்போதும் அவன் புன்னகையுடன் வந்தான். மூடிய கதவைத் தட்டி அழைத்து திறந்ததும் அவள் எண்ணியிராத அகவையில் அங்கே நின்று அவள் மைந்தரை விளையாடச் செல்லும்பொருட்டு அழைத்தான். “அம்பு பயில கானேகுகிறோம் அன்னையே, சுருதகீர்த்தி வருகிறானா?” என்றான். “கங்கைநீராட்டுக்கு சுருதசேனனை அழைக்க வந்தேன்… அவன் என்ன செய்கிறான் இங்கே?” என்றான்.

அவன் முன்னரே இறந்துவிட்டான் என்பதை அப்போது அவள் அறிந்துமிருப்பாள். ஆகவே அந்த வினாவை அவள் பதற்றத்துடன் எதிர்கொள்வாள். “இல்லை, அவர்கள் இன்று வரப்போவதில்லை… இன்று இளையவனுக்கு உடல்நலமில்லை” என்பாள். “அவர்கள் இங்கில்லையே. பாஞ்சாலத்தில் அல்லவா இருக்கின்றனர்?” என்பாள். அபிமன்யுவை வெவ்வேறு அகவைகளில் அவள் பார்த்ததில்லை. தன் மைந்தரையும்தான். ஆனால் அவர்கள் எப்படி அத்தனை தெளிவாக, நேர்முன் நின்றிருப்பதுபோல அனைத்து அகவைகளிலும் தோன்றுகிறார்கள்? அவளுக்குள் அவர்கள் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தனர். பதினான்கு ஆண்டுகள் அன்றாடம் அவள் அவர்களை உள்ளத்தில் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். உபப்பிலாவ்யத்தில் அவர்களை மீண்டும் கண்டபோது அவள் எந்த வியப்பும் கொள்ளவில்லை. சற்றும் விலக்கம் அடையவில்லை.

சிறுவர்களிடமிருக்கும் பெண்மை அன்னையரை உளம்கூத்தாடச் செய்கிறது. அவர்களின் நீள்குழலை சிறுமியர்போல குடுமியெனக் கட்டி மலர்சூட்டுகிறார்கள். பெண்களுக்குரிய அடர்வண்ண ஆடைகளை அணிவிக்கிறார்கள். அவள் தன் மைந்தரில் சுருதசேனனையும் சுருதகீர்த்தியையும் சதானீகனையும் அடி என்றே அழைத்தாள். சுருதி என்றும் கீர்த்தி என்றும் சதா என்றும் பெயர்களை சுருக்கிக்கொண்டாள். சிறுவர்கள் ஓர் அகவை வரை அன்னை தன்னை சிறுமியென எண்ணுவதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அது அன்னையுடன் அணுக்கம் கொள்ளச் செய்வதை, அன்னையின் கைகளுக்குள் கூச்சமில்லாமல் ஒடுங்கச்செய்வதை அறிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் தோல் மெருகுடனிருக்கும் காலம். தோள்கள் மெலிந்து தேம்பியிருக்கும். அன்னையர் கைபட்டால் அத்தோள்கள் மேலும் முன்வளைந்து ஒடுங்கும். முதுகை வருடிக்கொண்டிருந்தால் அவர்களிடம் பொங்கிக்கொண்டிருக்கும் செயலூக்கம் மெல்ல அணைந்து கைவெம்மையில் துயிலும் குழவிகளென ஆவார்கள்.

குழந்தையுடலில் இருந்து எழுந்து அகல விழையும் குழந்தைகள் அவர்கள். அருகே அமரச்செய்தால் கைகால்கள் தளர, உடலுடன் ஒட்டிக்கொண்டு பேசத்தொடங்குவார்கள். சில தருணங்களில் அகவை குறைந்து மென்மழலை. சில தருணங்களில் மிகைவிசை கொண்டு உடைந்த சொற்களின் தெறிப்பு. அவர்களை குனிந்து நோக்கிக்கொண்டிருக்கையில் நெஞ்சும் வயிறும் நீர்நிறை வயல் என நெகிழ்ந்து ஒளிகொண்டுவிடும். அவர்களின் இமைகளின் பீலிகள் ஈரடுக்கு முடிகளால் ஆனவை. பெரிய கரிய விழிகள். உதடுகள் சிவந்து மென்மையாக ஒளிவிடும். கண்களில் எப்போதும் சிரிப்பும் பரபரக்கும் தேடலும் தென்படும். எதையாவது எடுத்துப் பார்ப்பார்கள். எதைக் கண்டாலும் “இதற்குள் என்ன உள்ளது?” என்பார்கள். அவற்றை உடைத்து நோக்க விழைகிறார்கள் என்பதற்கான சான்று. எந்தக் கூர்பொருளும் ஒருமுறையேனும் அவர்களைக் கவ்வி குருதிகொள்ளும். எங்கு அவற்றை மறைத்திருந்தாலும் அவர்களுக்குள் இருந்து ஒன்று அதை நோக்கி துழாவித் தேடிச் சென்றடையும்.

அவர்களின் புலன்கள் ஆயிரம்முறை தீட்டப்பட்ட கூரொளியுடன் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் விழித்தெழுகிறது. “புதிய ஆடை மணக்கிறதே, எவருடைய ஆடை?” என்று சுருதகீர்த்தி கேட்பான். “ஆடைமணமா? அப்படி ஒரு மணம் உண்டா?” என்று அவள் வியக்க தேவிகை “மூத்தவளே, இவன் ஒருமுறை உடைவாள் மணக்கிறது என்றான். என் அறையிலா, இங்கே ஏது உடைவாள் என்றேன். தேடிப் பார்த்தால் மஞ்சத்தில் ஆடைக்குள் அரசர் விட்டுச்சென்ற உடைவாள் கிடக்கிறது” என்றாள். “உடைவாளுக்கு குதிரையின் நாவின் மணம்” என்று சுருதகீர்த்தி சொன்னான். அவர்களின் செவிகளை புரிந்துகொள்ள தெய்வங்களாலும் ஆகாது. பேரொலிகளைக் கேட்டால் முகம் மலர்வார்கள். அது காற்றில் கதவுகள் அறைபடும் ஒலியென்றாலும்கூட. பேரொலிகள் விழவுகள்போல. ஆனால் அடுத்த அறையில் பட்டுச்சால்வை காற்றில் கீழே விழும் ஒலியையும் அவர்களால் கேட்கமுடியும்.

அபிமன்யு குனிந்தமர்ந்து கூர்ந்து நோக்கி “இந்த எறும்புதான்” என்றான். “என்ன அது?” என்று அவள் கேட்டாள். “அன்னையே, ஓர் எறும்பை நோக்கி அதை அடையாளப்படுத்தி பெயரிடுவோம். அதன்பின் அந்த எறும்பை மட்டும் விழிகளால் தொடர்ந்து அது என்ன செய்கிறது என நாளெல்லாம் நோக்கிக்கொண்டிருப்போம். இவன் மறுநாளும் அந்த எறும்பை அடையாளம் காண்பான்” என்றான் சுருதசேனன். அபிமன்யு எண்மரைவிடவும் ஒரு படி மேலானவனாகவே இருந்தான். அவனில் ஒரு நிலைகொள்ளாமை இருந்தது. “அது இரண்டு ஆளுமைகள் சரிவர இணையும்பொருட்டு அவனுள் நிகழ்த்திக்கொள்ளும் போர்… அவனுள் நிகழ்வது முடிவிலாத கிருஷ்ணார்ஜுனப் பூசல்” என்று ஒருமுறை முதுசெவிலி சொன்னாள். அவன் முகத்தில் இருவருமே இல்லை. அவன் தசைகளில் திகழ்ந்தது பலராமனின் தோற்றம். அசைவுகளில் அர்ஜுனன் எழுந்தான். உளம் மயங்கி ஊழ்கமென விழிமங்கும்போது இளைய யாதவர்.

அவன் அலைமோதிக்கொண்டே இருந்தான். அவ்வப்போது சினம் மீதூற தன் உடன்பிறந்தாருக்கு எதிராகவே வில் தூக்கினான். “வில்லை அவன் கருவிலேயே பயின்றிருக்கிறான். கை எழுவதற்குள் வில் எழுகிறது” என்று குந்தி சொன்னாள். “அவர்கள் அனைவரும் அவனை அஞ்சுகிறார்கள். அவனுக்கு எதிர்நிற்க சுருதகீர்த்தியாலன்றி எவராலும் இயலாது என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான்.” “அவன் கொல்வேன் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான். கொன்றால் மட்டுமே அடங்கும் ஒரு தெய்வம் அவனுள் உறைகிறது, அன்னையே” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். “ஆசிரியர்கள் அவனுக்கு கற்பிக்க ஏதுமில்லை. அவனுக்கு அவர்கள் நினைவூட்டுகிறார்கள்” என்றான் யௌதேயன். அபிமன்யு உடன்பிறந்தாருடன் இணையவில்லை. ஆனால் அவர்கள் நடுவிலேயே இருந்தான்.

ஐவரைப் பெற்றிருந்தாலும் அவளுக்கு அவன்மேல் தனி ஈடுபாடிருந்தது ஏன் என அவள் உணர்ந்திருந்தாள். இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் செங்கழல்கொற்றவைக்கு குருதிபலி கொடுக்கும் ஆடிமாதக் கருநிலவின் இரவில் நூற்றெட்டு எருமைகளை கழுத்தறுத்து சோரி சேர்த்து குடம்குடமாக அன்னைமேல் ஊற்றி குருதியாட்டினர். வழிபட்டு நின்றிருந்தவர்களின் விழிகள் அஞ்சி, தவித்து, மெல்ல அமைந்து தொல்மலைத் தெய்வங்களின் வெறிப்பைக் கொண்டன. பெருமூச்சுடன் விலக்கம்கொண்ட சுபத்ரை அவளிடம் “எங்கே மைந்தன்?” என்றாள். அருகே நின்றிருந்த அபிமன்யுவைக் காணாமல் அவள் திரும்பி நோக்கினாள். அரசகுடியினர் மட்டுமே உள்ளே நுழைய இயலும் என்பதனால் சேடியரும் ஏவலரும் அங்கே இருக்கவில்லை.

அவள் சற்று அப்பால் கல்பதிக்கப்பட்ட புறமுற்றத்தில் அபிமன்யுவை கண்டாள். அவன் கால்களைத் தூக்கி வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அவள் அருகே சென்றபோதுதான் அவன் செய்வதென்ன என்று புரிந்தது. அங்கே முழுக்காட்டிய கொழுங்குருதி வழிந்தோடிக்கொண்டிருந்தது. அவன் அதில் கால் அளைந்துகொண்டிருந்தான். அவளைக் கண்டதும் நிமிர்ந்து புன்னகைத்து “குருதி” என்றான். அவள் சிரித்து “ஆம், ஆனால் எருமைக்குருதி” என்றபின் தன் காலையும் தூக்கி குருதியில் வைத்தாள். அதில் உயிர்வெம்மை இருந்தது. அது மெல்ல துடிப்பதுபோல் இருந்தது. அக்கணம் அபிமன்யு சறுக்கி விழுந்தான். அவள் அவனை பிடிப்பதற்குள் மீண்டும் சறுக்கி புரண்டு எழுந்தான். உடலெங்கும் குருதி நனைந்து மூக்கிலிருந்து கொழுத்து சொட்ட அவளை நோக்கி சிரித்தான்.

கதவைத் தட்டியது அவன்தான். “எங்கே உடன்பிறந்தார்?” என்றான். “ஏன்?” என்று அவள் கேட்டாள். “அவர்கள் விளையாட வருகிறார்களா இல்லையா?” என்று அவன் கேட்டான். அவள் நீள்மூச்செறிந்தாள். அவன் அவர்களைவிட உள்ளத்தால் மிகவும் முன்னாலிருந்தான். பன்னிரண்டு அகவைக்குள் பெண்களை அறிந்திருந்தான். மைந்தன் காமத்தை அறிந்துவிட்டான் என்று அன்னையர் எவ்வண்ணம் அறிகிறார்கள்? ஆனால் தெரிந்துவிடுகிறது. முதல்நாள் அவன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தபோது “எங்கு சென்றிருந்தாய்?” என்று கேட்டபடி அருகணைந்த சுபத்ரை நின்று “ம்?” என்றாள். அவளுக்குப் பின்னால் வந்த திரௌபதிக்கும் அது தெரிந்துவிட்டிருந்தது. அபிமன்யு உள்ளே செல்ல சுபத்ரை அவளை நோக்கி புன்னகைத்தாள். அவளுக்கு மகிழ்ச்சியும் ஒவ்வாமையும் இணைந்தே உருவாயின. அவள் யார் என அறியும் விழைவு எழுந்ததுமே அதுகூடாதென்றும் தோன்றியது. அவள் எழுப்பும் அதிர்ச்சியையும் கசப்பையும் ஒருபோதும் தன்னால் கடக்க இயலாது.

இவை எங்கே நிகழ்ந்தன? நிகழாதவற்றை நினைவுகூர்கிறேன் என்றால் என் உள்ளம் நெறியழிந்துவிட்டிருக்கிறதா? இவர்களை இவ்வண்ணம் எங்கே கண்டேன்? அவர்களின் உடலில் இருந்து பெண்மை அகல்வதை காண்கிறேன். செல்லத் தொந்தி மறைகிறது. தோள்கள் உறுதியாகின்றன. புயங்களில் தசை இறுகி புடைக்கிறது. பழைய குழவி என எண்ணி தொட்டால் உடலில் மெல்லிய திமிறல் வெளிப்படுகிறது. அசைவென அல்ல. உள்ளிருக்கும் தசைகளில் மட்டும் நிகழும் ஒரு விலகல் என. அதுவரை அவர்கள் குரலில் இருந்த செவி துளைக்கும் கூர்மை மறைகிறது. சிரிப்பிலிருந்த மணியோசை அகல்கிறது. தாழ்ந்த குரலில் எண்ணங்களை ஏற்றிக்கொண்டு பேசக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். பல வினாக்களுக்கு விழிகளை விலக்கிக்கொண்டு மறுமொழி சொல்கிறார்கள். வினாக்கள் மேலும் முன்னகர்ந்தால் எரிச்சல் கொள்கிறார்கள்.

சொல்முட்டிக்கொண்டால் சீற்றத்துடன் கூச்சலிடுகிறார்கள். எதையேனும் எடுத்து வீசுகிறார்கள். பற்களை கடித்துக்கொண்டு கழுத்தில் நீலநரம்புகள் புடைக்க அவர்கள் கூவும்போது எங்கிருந்து எழுகிறது இந்த ஆற்றல் என்னும் வியப்பே அன்னையருக்குள் எழுகிறது. அது அவர்களை மகிழச் செய்கிறது. உதடுகளிலும் கண்களிலும் புன்னகையை மலர வைக்கிறது. அதைக் கண்டு அவர்கள் மேலும் சீற்றம்கொள்கிறார்கள். எப்போது அன்னையரை அவர்கள் பெண்களென எண்ணத்தொடங்குகிறார்கள்? பிற பெண்களை அன்னையரல்ல என்று உணரத்தொடங்கும் அதே அகவையில்தான். ஆனால் நோயுற்றால் மீண்டும் பைதலாகிவிடுகிறார்கள். கைகளை நீட்டி “அன்னையே” என முனகுகிறார்கள். மஞ்சத்தின் அருகே அமர்ந்திருக்கும்படி கோருகிறார்கள். உணவை சிற்றகப்பையால் அள்ளி வாயில் ஊட்டினால் முலை மாறா மதலை என உண்கிறார்கள்.

கனவுகண்டு எழுந்து அருகே வந்து படுத்துக்கொள்ளும் சுதசோமன் அவள் உடலில் பாதியளவு இருக்கிறான். அவன் கை நெஞ்சில் விழுந்தால் அதன் எடை அச்சுறுத்துகிறது. கழுத்தில் குரல்வளை புடைத்திருப்பதை, மார்பின் நடுவே அகல்சுடரின் கரித்தீற்றல் என மென்மயிர் எழுவதை, முகத்தில் பூஞ்சை என மீசைப்பரவல் வருவதை அன்னை விழிகள் எப்போதும் அறியாது கணக்கிட்டுக் கொள்கின்றன. மார்பின் மயிர்நிரை இறங்கி இடையாடைக்குள் சென்று மறைகிறது. தோளிலிருந்து புயங்களுக்கு இறங்கும் நரம்பு தடித்து முடிச்சுகளுடன் புடைக்கிறது. புறங்கையின் நரம்புகள் ஆலம்வேர்கள் என எழுகின்றன. குரல் உடைந்து பின் தடிக்கிறது. வேற்றறையில் பேசிக்கொண்டிருப்பது யுதிஷ்டிரன் என எண்ணிச் சென்று நோக்குகையில் அது பிரதிவிந்தியன் எனக் கண்டு எழும் திகைப்பில் மீண்டும் அவனை புதிதெனக் கண்டுகொள்கிறாள்.

தந்தையைப் போலவே நூலாயும் விழைவு. தந்தையைப் போலவே அன்றாடங்களில் தவிப்பும் இடர்களில் நிகர்நிலையும். தந்தையே மைந்தனாக எழுந்து நிற்பதைக் காண்கையில் தன்னை ஒரு வாயில் மட்டுமே என உணரும் அன்னையின் தவிப்பும் பின்னர் எழும் பெருமிதமும். அன்னையர் மைந்தரை காண்பதே இல்லை. அன்னையர் மைந்தரை நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அன்னையருள் மைந்தர் வளர்வதே இல்லை. அன்னைர் மைந்தரை அன்றாடம் மீண்டும் கண்டடைகிறார்கள். அன்னையரை மைந்தர் முற்றாகவே விலக்கி விடுகிறார்கள். அன்னையரின் உடலின் ஓர் உறுப்பென்றே என்றும் இருந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவள் ஆடிமுன் அமர்ந்திருந்தாள். அருகே ஏவல்பெண்டு நின்றிருந்தாள். அவள் திகைப்புடன் “என்ன செய்யவேண்டும்?” என்றாள். “நீங்கள் வந்து அமர்ந்தீர்கள், அரசி” என்றாள் ஏவல்பெண்டு. அவள் தன் குழலை நோக்கினாள். அதை நூறுமுறை கழுவிவிட்டிருந்தாள். எனினும் அதில் குருதியின் ஊன்மணம் எஞ்சியிருந்தது. எப்போதும் அவளுடன் அந்த மணம் உடனிருந்தது. இந்தக் கொடுங்கனவுகளை எழுப்புவது அது. காளராத்ரி அன்னையென உடனிருப்பது. அன்று தன்னினைவு மீண்டு மஞ்சத்தில் விழித்துக்கொண்டபோது சேடியர் அப்பால் நின்றிருந்தனர். அவள் முனகியபடி எழுந்தபோது அருகணைவதற்கு மாறாக அகன்றுசெனறனர். அவள் அமர்ந்துகொண்டு “என்ன?” என்றாள். தலையில் எடையை உணர்ந்து தொட்டுப்பார்த்து திடுக்கிட்டாள். சடைக்கற்றைகள்போல நீண்டு கிடந்தது அவளுடைய சாயல். “என்ன?” என்றபடி அவள் எழுந்து நின்றாள். “என்ன ஆயிற்று?” என கூவினாள்.

ஏவல்பெண்டு அருகே வந்து “அரசி, தாங்கள் அப்போது தன்னிலையில் இல்லை. உங்களில் எழுந்தவள் மாயை. அவள் அரசர் கொண்டுவந்த குருதியை அள்ளிப் பூசிக்கொண்டாள்” என்றாள். அவள் அக்கணமே அனைத்தையும் கனவிலெனக் கண்டு கதவைத் திறந்து வெளியே ஓடி நீராட்டறைக்குள் புகுந்து கலம் நிறைந்திருந்த நீரை அள்ளி தன்மேல் விட்டுக்கொண்டாள். பின்னால் ஓடிவந்த சேடியர் அவள் குழலை கழுவத்தொடங்கினர். சுண்ணமிட்டு முதல்முறை. சிகைக்காயும் திருதாளியுமிட்டு மீண்டும். அவர்கள் குழலைத் துடைத்து அகிலிட்டு உலரச் செய்தபின் அவள் அள்ளி முகர்ந்து நோக்கி முகம் சுளித்து மீண்டும் நீராட்டறைக்குச் சென்றாள். அன்று இரவெல்லாம் அவள் குழலை கழுவிக்கொண்டே இருந்தாள். மறுநாள் பகல் முழுக்கவும். கழுவக் கழுவ ஏறிவந்தது நிணத்தின் வாடை.

திரௌபதி எழுந்துகொண்டு கூடம் நோக்கி சென்றாள். மீண்டும் “மைந்தர் எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள்?” என்றாள். அதற்குள் கூடம் அணுகிவிட்டமையால் ஏவல்பெண்டு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. கூடத்தில் பீமன் நின்றிருந்தான். முதற்கணம் அவனை அவள் அடையாளம் காணவில்லை. பீமனை விழிகள் தேடியமையால் செம்மண் பூசிய உடலுடன் சிலை என நின்ற அவன் அவள் கண்களுக்கும் படவில்லை. அவனைக் கண்டு, மறுகணம் உணர்ந்ததும் அவள் மூச்சொலியுடன் சற்று பின்னடைந்தாள். உலர்ந்த குருதியும் செந்நிறச்சேறும் அதனுடன் கலந்த கரிச்சேற்றுப் பூச்சுமாக அவன் மேலும் பெருத்திருந்தான். அவனுடைய ஒரு கண் பிதுங்கி பாறையில் தவளை என மண்டையில் ஒட்டியிருந்தது. கன்னம் வீங்கி முகம் உருகி வழிந்தது போலிருந்தது. தோளும் வீங்கி இருமடங்காகி இருந்தது.

அவளைக் கண்டதும் அவன் மெல்ல அசைந்து அருகே வந்தான். முன்பிருந்தவன் அவன் உடலுக்குள் இருந்து அகன்று பிறிதொருவன் குடியேறிவிட்டிருந்ததை அவள் உணர்ந்தாள். அவள் முன் ஒரு மேலாடையை நீட்டி “இது அஸ்தினபுரியின் அரசன் துரியோதனனின் குருதி படிந்த மேலாடை. உன் கூந்தல் முடிவதற்கு என கொண்டுவந்தேன். அவனை நான் போரில் கொன்றேன். அவை நின்று தெய்வங்களிடம் அறைகூவிய வஞ்சினத்தை முடித்தேன். என் குலமகளின் நிறை பாரதவர்ஷம் முன்பு நிறுவப்பட்டுள்ளது” என்றான். அவள் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள். அவன் அதை அவள் முன் நிலத்தில் இட்டு “என் பணி முடிந்தது. இதை உன் தலையில் சூடிய பின் நீ குழல் முடியலாம். உன் ஒரு சொல்லும் வீணாகவில்லை என உன் குலத்து மூதன்னையரிடம் கூறு” என்றபின் திரும்பினான்.

மறுவாயிலில் குந்தி வந்து நின்றிருந்ததை அவள் அப்போதுதான் கண்டாள். “அவன் உயிர்விட்டானா?” என்று கேட்டாள். “ஆம்” என்று பீமன் அவளை நோக்காமல் சொன்னான். “எஞ்சாமல் அழிந்தானா? ஒரு சொல்லையேனும் எவருக்கேனும் அவன் விட்டுச்செல்லவில்லை அல்லவா?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்டாள். பீமன் “இல்லை, அவன் சுடர் அணைவதுபோல் எஞ்சாமல் மறைந்தான்” என்றான். குந்தி “அவர்கள் மூவரும் என்ன ஆயினர்? அஸ்வத்தாமனையும் கிருதவர்மனையும் கிருபரையும் எங்கேனும் கண்டீர்களா?” என்றாள். அதை அப்போதுதான் எண்ணி பீமன் தலைதூக்கி அவளை நோக்கி “அவர்கள் களம்பட்டிருக்கவேண்டும்” என்றான்.

குந்தி சீற்றத்துடன் “அறிவிலி… அவர்கள் அத்தனை எளிதாக மறைபவர்கள் அல்ல. அஸ்வத்தாமனின் வஞ்சம் அழிவிலாது நீடிக்கும் ஆற்றல்கொண்டது. எரிந்துகொண்டிருக்கும் கிருதவர்மன் தன் அகம் முற்றொழிவதுவரை அணையப்போவதில்லை” என்றாள். “அவர்களை தேடி கண்டுபிடிக்கிறோம்” என்று பீமன் சொன்னான். “என் ஆணை இது. செல்க, காடெங்கும் ஒரு மரப்பொந்துகூட எஞ்சாமல் அவர்களை தேடுக! கண்டுபிடித்து அழித்த பின்னர்தான் அஸ்தினபுரியின் அரியணையில் நீங்கள் உறுதியுடன் அமரமுடியும் என்று உணர்க!” என்றாள் குந்தி. பீமன் சினத்துடன் அவளை நோக்கி “இப்போர் முடிந்தது” என்றான். “எப்போரும் முழுமையாக முடிவதில்லை” என்று குந்தி சொன்னாள். பீமன் காலால் நிலத்தை ஓங்கி மிதித்து “என் வரையில் இப்போர் முடிந்துவிட்டது. எந்தப் போரிலும் முடிவிலாது உழல்வதற்கு நான் ஒருக்கமில்லை. என் கடன் நிறைவுற்றது. இனி என் வாழ்க்கை காட்டில்தான்” என்றபின் வெளியே சென்றான். “நில், எங்கே செல்கிறாய்?” என்று அவனை குந்தி தொடர்ந்தாள்.

திரௌபதி அந்த மேலாடையை பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். அவள் உடலில் பரவியிருந்த மெல்லிய நடுக்கத்தினூடாக ஓர் ஆழ்சொல் என ஏதோ எழுந்தது. அவ்வறையில் வேறு எவரேனும் இருக்கிறார்களா என்பதுபோல் அவள் சூழ நோக்கினாள். எவருமில்லை என உணர்ந்ததும் நெஞ்சுக்குள் மெல்லிய குளிர்போல் அந்த விழைவை அறிந்தாள். மீண்டும் நோக்கிவிட்டு காலை நீட்டி அந்தத் துணியை தொட்டாள். விதிர்ப்புடன் விலக்கிக்கொண்டாள். அவள் உடல் மெய்ப்பு கொண்டது. கைகளை நெஞ்சுடன் சேர்த்துப் பற்றியபடி பற்கள் உரசிக்கொள்ள கண்களில் நீர் கசிய எங்குமில்லாமல் சில கணங்கள் நின்றாள். மீண்டும் காலை நீட்டி அதை தொட்டாள். அறைக்குள் எவரோ நின்று நோக்கிக்கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்றியது. எவர் என்று நோக்கியபோது வெளியே பீமனுடன் பேசும் குந்தியின் குரலையே கேட்டாள்.

குனிந்து அந்தத் துணியை எடுத்துக்கொண்டாள். அதை கைகளில் சுருட்டி முகத்தருகே கொண்டுசென்று முகர்ந்தாள். காய்ந்து கெட்டிப்பட்ட குருதியின் மெல்லிய சீழ்மணம். அவள் ஓடத் தொடங்கினாள். இரு இடங்களில் சுவரில் முட்டிக்கொண்டு மூச்சிரைக்க ஆடிமுன் சென்று அமர்ந்தாள். அவளைத் தொடர்ந்து வந்த ஏவல்பெண்டு “அரசி” என்றாள். “என் குழலை ஐந்தாகச் சீவி பின்னலிடுக! இந்த ஆடையைக் கிழித்து கூந்தலில் கட்டுக!” என்று அவள் ஆணையிட்டாள். ஏவல்பெண்டு பாஞ்சாலத்தவள் ஆதலால் அதை உடனே புரிந்துகொண்டாள். “ஆணை” என்றபின் அந்தத் துணியை வாங்கினாள். அதில் குருதி படிந்து கரும்பசையாக ஒட்டியிருந்த பகுதியை மட்டும் கிழித்தாள். அதை தன் விரலால் நீவி எடுத்து அவள் குழலில் பூசினாள். விரைந்த கைகளால் அவள் குழலை நீவிப் பகுத்து ஐந்து திரிகளாக ஆக்கினாள். அவளுடைய கைகளால் குழல் அளையப்படுவதை நோக்கியபடி அவள் ஆடிமுன் அமர்ந்திருந்தாள். ஆடியில் தெரிந்த பாவை மாயையாக உருமாறும் என எண்ணினாள். அதன் விழிகளையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 49

திரௌபதி கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தபோது சேடி தலைவணங்கி மேலாடையை நீட்டியபடி “பேரரசி நெடுநேரமாக காத்திருக்கிறார்கள். சற்று பொறுமையிழந்துவிட்டார்கள்” என்றாள். மேலாடையை வாங்கி தன் தோளில் அணிந்து கூந்தலை தன் இடக்கையால் நீவி பின்னால் அமைத்தபடி ஒன்றும் சொல்லாமல் திரௌபதி நடந்தாள். சேடி அவளுக்குப் பின்னால் ஓசையெழாமல் நடந்து வந்தாள். ஆவல்கொள்ளும்போதும் விரைவுச்செய்திகள் சொல்லப்படும்போதும் எவரேனும் காத்திருக்கும்போதும் பிறரால் பார்க்கப்படும்போதும் நடை மாறுபடுவது மானுட இயல்பு. அவ்வியல்பைக் கடந்தவர்களே அரசர்கள் என அவளுக்கு சொல்லப்பட்டிருந்தது. அவ்வுணர்வு இருந்தமையால் அத்தகைய தருணங்களில் அவள் மேலும் சீரான நடையை சென்றடைவாள்.

அந்தத் தருணத்தில் அச்சீரான நடையை அவளே உணர்ந்து அத்தருணத்தில் அவ்வாறு தான் நடப்பதை சற்று விந்தையென அறிந்தாள். சென்ற பல நாட்களாகவே அவ்வாறு தன்னைத் தானே விலகி நின்று நோக்கும் பிறிதொருத்தி அவளுக்குள்ளிருந்து எழுந்தாள். உள்ளம் பலவாறாக உடைந்து திசைக்கொன்றாக சிதற ஒன்றுமட்டும் அறியாது எங்கோ எஞ்சி நின்று அனைத்தையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. நடக்கத்தொடங்குகையிலேயே அரசியருக்குரிய நடையை அடைந்தவள் அவள் என்று பாஞ்சாலத்தில் கூறினார்கள். அவள் தந்தைக்கு அதைக் குறித்த பெருமிதம் இருந்தது. “கோசலத்திலும் அயோத்தியிலும் அரசருக்கும் அரசியருக்கும் நடைபழகிக் கொடுக்கும் நாடக சூதர் உண்டென்று அறிந்திருக்கிறேன். பண்டு ராகவராமனுக்கும் அவன் தந்தை தசரதனுக்கும் நடை பழகிக்கொடுத்தவர்கள் அவர்கள். இங்கே ஷத்ரியப் பண்பாடு பிறந்த மண் அயோத்தியும் கோசலமும்தான். அப்பயிற்சி அன்றி பிற எதையும் அவர்கள் செய்யலாகாதென்று நெறியுள்ளது. ஏனென்றால் ஒருமுறையேனும் நாடகத்தில் அவர்கள் நடித்தார்கள் என்றால் அந்நடையில் சற்று செயற்கை குடியேறி இளிவரலாகிவிடும்” என்று அவர் சொன்னார்.

“ஒரு துளி உப்பு கலந்தாலும் திரிந்துவிடும் பால் போன்றது அரசநடை. எத்தனை பயிற்றுவித்தாலும் பெரும்பாலானோருக்கு அது அமைவதில்லை. உள்ளத்தில் சற்றே விலக்கமிருந்தாலும் பயின்ற நடையை அவ்விலக்கம் பிறிதொரு திசை நோக்கி இழுக்க இளிவரல் தன்மை கூடிவிடும். பாரதவர்ஷத்தில் மிகச் சிலரே இயல்பென அந்நடை கொண்டவர்கள். அஸ்தினபுரியின் அரசன் அரசன் என்றே பிறந்தவன் என்பார்கள். அரசன் என்று பிறக்காவிடினும் அங்கனுக்கு அந்நடை எவ்வாறு அமைந்ததென்று வியப்பார்கள். மலைக்குடியில் மைந்தன் என்றாலும் மகதன் பேரரசன் என்று ஆனது அவன் விழைவால் என்று விளக்குவார்கள். இவளோ கருவறையிலிருந்தே இதைக் கற்று மீண்டவள் போலிருக்கிறாள். அரசி என அமைந்து அரியணையில் மறைந்து தொடர்ந்து உடல் கொண்டவள் போலும் இவள் என்று அரண்மனைப் புலவர் அவளைப்பற்றி ஒருமுறை கூறியது மெய்யே.” துருபதர் உரக்க நகைத்து “அறிக! அரசன் என்றும் அரசியென்றும் பிறப்பவருண்டு. பிறர் நடிப்பவர்” என்றார்.

அவள் அவை புகும்போது எப்போதும் விழிகள் வியப்பும் பின்னர் பணிவும் கொள்வதை அவள் கண்டாள். எந்த விழிகளையும் அவள் நோக்குவதில்லை. எப்பொருளிலும் நோக்கு நிலைப்பதுமில்லை. அங்கிலாத ஒன்றை நோக்கி அவள் விழி கூர்கொண்டிருக்கும். அப்பாலொன்று அவளை நோக்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் முகம் கனவு நிறைந்திருக்கும். அரசவை பீடத்தில் அமர்கையில் ஒருபோதும் அவள் அதை நோக்குவதில்லை. நடந்து செல்கையில் நிலம் நோக்குவதுமில்லை. நிலம் நோக்குபவளுக்கு அரசநடை அமையாதென்றனர் ஆட்டர். நிலம் ஒருகணத்தில் உளத்தில் பதிந்திருக்கவேண்டும். பின்னர் உள்ளத்தில் அதை ஓவியமென விரித்து அதில் அகம் அமைந்த பிறிதொருவர் நடக்க வேண்டும். அந்நடை இயல்பாக உடலில் அமையவேண்டும். அலையும் விழியும் தன்னுள் ஆழ்ந்த விழியும் தழைந்த விழியும் அரசருக்குரியதல்ல.

திரௌபதி அந்நடையை பழகியதில்லை. ஆகவே நிலத்தை உள்ளத்தால் அளவிட்டபின் நடைநிகழ்த்துவதும் இல்லை. அஸ்தினபுரியின் அவையில் அவள் நுழைந்தபோது திரும்பி நோக்கிய முகங்கள் சொல்லமைந்து விழிவிரிந்து ஓவியப்பரப்பென அமைந்தன. அவள் நடந்து சென்று தன் பீடத்தில் புகைபடிவதுபோல் மெல்ல அமர்ந்து நடனம்போல் கைசுழற்றி மேலாடையை மடியிலிட்டபோது வெடித்தெழுந்ததுபோல் வாழ்த்தொலிகள் பொங்கி குவைமுகடை நிறைத்தன. திருதராஷ்டிரர் இரு கைகளையும் விரித்து “நன்று! நன்று! பண்டு தேவயானி அவை புகுந்தபோது இத்தகைய வாழ்த்தொலிகள் எழுந்திருக்கும்! நன்று!” என்று தலை உருட்டி நகைத்தார். அவையில் எவர் பேசும்போதும் அவர்களை அவள் நோக்குவதில்லை. அவையில் எழும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவள் அறிந்திருக்கிறாள் என்பதை அவள் முகம் காட்டுவதுமில்லை. அவள் எடுக்கும் சொற்களில் அவளறியாத ஒன்று அங்கு நிகழவில்லை என்பதும் வெளிப்படும்.

முதல்நாள் அவள் அணி களைந்து கொண்டிருக்கையில் மாயை அவளிடம் “இன்று அவையில் உங்கள் நிமிர்வு கண்டு வணங்காத விழிகள் ஏதுமில்லை, அரசி” என்றாள். “விந்தை என்னவெனில் அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனின் விழிகளிலும் அப்பணிவை கண்டேன்.” அவள் “பிறிதொன்றை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்றாள். “ஆம், இப்புவியில் இனியொருவர் பணிவதற்கில்லை என்றே எண்ணுகின்றேன்” என்றாள் மாயை. அச்சொல் அவளை மிதப்பு கொள்ளச் செய்தது. மாயையின் புகழ்ச்சொற்கள்போல் அவளை போதையேற்றுவன வேறில்லை. அவளுடைய விரல்தொடுகைபோல் மெய்ப்புகொள்ளச் செய்வதும் பிறிதில்லை. மாயை அவள் உடைகளைக் களைந்தபடி “இவர்கள் பெண்ணை நேர்விழிகளால் நோக்க அஞ்சுபவர்கள். ஆகவே சிலைகளை செதுக்கி வைப்பவர்கள். கருவறையில் அவற்றை வைத்து பூசெய்கையும் வழிபாடும் இயற்றுபவர்கள். அரசி, இன்று அவை தன்னை மறந்து உங்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. நீங்கள் பெண் அல்ல என்பதுபோல” என்றாள். மெல்லிய குரலில் அவள் செவிக்குள் என பேசினாள். “அரசர் என்றும் புலவர் என்றும் முனிவர் என்றும் ஆவது தன் உடலல்லாமல் ஆவதே என்று இன்று அறிந்தேன். ஆட்டர் என்றும் கூத்தரென்றும் நிறைவதுகூட உடல்கடத்தலே.”

அவள் கூடத்திற்குச் சென்று குந்திக்கு தலைவணங்கி பீடத்தை நோக்கி நடந்து மெல்ல அமர்ந்து மேலாடையை மடியிலிட்டு கையால் நீள்குழலை அள்ளி பின்னால் சரித்து தலைநிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். யுயுத்ஸு எழுந்து தலைவணங்கி பின் தன் பீடத்தில் அமர்ந்து “இன்றுடன் போர் முடிகிறது அரசி, அச்செய்தியுடன் வந்துள்ளேன். அஸ்தினபுரி தோற்கடிக்கப்பட்டது. அதன் படை முற்றழிந்தது. அதன் மாவீரர்கள் அனைவரும் களம்பட்டனர். குருக்ஷேத்ரத்தில் அவர்களின் கொடியென எதுவும் எஞ்சவில்லை. அவர்களின் முழவொலியும் கொம்பொலியும் முற்றவிந்தன. நமது வெற்றிமுரசு அங்கு ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மின்கொடி குருக்ஷேத்ரத்தில் ஏற்றப்பட்டுவிட்டது” என்றான். திரௌபதி எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை. தேர்ந்த சொற்களில் தொல்நூல் ஒன்றிலிருந்து நிகழ்வனவற்றை படித்துக் கூறுபவன்போல் யுயுத்ஸு கள நிகழ்வை சொல்லிக்கொண்டு சென்றான். “போர் முடிந்தது என்னும் நற்செய்தியுடன் இங்கு வர வாய்த்தமைக்கு தெய்வங்களை வணங்குகிறேன். நன்று சூழ்க! இனி மங்கலங்கள் எழுக!” என முடித்தான். “அரசியர் இங்கிருந்து கிளம்பி அஸ்தினபுரிக்குச் செல்லவேண்டுமென்றும் அனைத்தும் அங்கு ஒருங்கமைந்திருக்குமென்றும் அரசர் என்னிடம் பணித்தார். இங்கிருந்து தாங்கள் கிளம்பி அங்கு செல்வதற்குள் தாங்கள் நகர்நுழைவதற்கான ஒருக்கங்கள் அங்கு செய்யப்பட்டிருக்கும். அதற்கு ஆணையுடன் ஒற்றர்கள் சென்றுள்ளனர்” என்றான்.

குந்தி “ஆனால் அஸ்தினபுரியின் அரசனைப்பற்றி இதுவரை எதுவும் சொல்லப்படவில்லை” என்றாள். யுயுத்ஸு “அவர் களத்திலிருந்து தப்பியோடிவிட்டார். இளைய அரசர் பீமசேனனிடம் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தவர் சகுனி களம்பட்டார் எனும் செய்தி எழுந்ததுமே தன் கதையை வீசிவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தார். அவரை நெடுந்தொலைவு துரத்தி வந்த பின்னர் திரும்பி வந்த இளைய அரசர் அவரைக் கொன்று வெற்றியை முழுமைப்படுத்துவேன் என்னும் வஞ்சினத்துடன் தன் உடன்பிறந்தாருடன் காட்டுக்குள் சென்றிருக்கிறார். இன்று மாலைக்குள் அவரை கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். அரசநாகம் முற்றாக ஒளிந்துகொள்ள இயலாது, பறவைகள் அதை அறிந்திருக்கும் என்றொரு சொல் உண்டு” என்று சொன்னான். “ஆனால் இன்னும் அவனை கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை” என்று குந்தி சொன்னாள். யுயுத்ஸு “ஆம், அரசி” என்றான். அவன் குரல் தணிந்தது. “அவன் களம்விட்டு ஒளிந்தோடினான் என்றால் அது இக்களத்தில் இப்போர் முடியலாகாது என்பதனால்தான். இங்கிருந்து அகன்று சென்றிருக்கிறான், அவ்வளவுதான். பிறிதொரு வடிவில் இப்போரை முன்னெடுக்க அவன் எண்ணக்கூடும்” என்றாள் குந்தி.

“போர் முடிந்துவிட்டது என்று என்னிடம் கூறினர்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் போர் முடியவில்லை. பிறிதொரு இடத்தில் பிறிதொரு வடிவில் போர் எழக்கூடும்” என்றபின் “அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் கிருதவர்மனும் களம்பட்டனரா?” என்று குந்தி கேட்டாள். “ஆம், அவர்கள் களம்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அக்களத்தில் படைக்கலத்துடன் எழுந்து நிற்பவர் என எவருமில்லை” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவர்களின் உடல்கள் அடையாளம் காணப்பட்டனவா?” என்று குந்தி கேட்டாள். “பேரரசி அக்களத்தில் அனைவரும் செம்மண்குவைகள் போலவே தென்பட்டனர். களம் நிறைந்திருக்கும் அனைத்துமே சேறால் மூடப்பட்டிருந்தன. எவர் முகம் எவர் உடல் என்று கண்டுபிடிப்பது அரிது” என்றான். “முகங்கள் வண்ணங்களால் அடையாளப் படுத்தப்படுவதில்லை. அவை தசையமைப்பால், அதிலெழும் உணர்வு வெளிப்பாடால் அடையாளம் காணப்படுபவை. அறிந்த முகத்தை எந்தப் படலத்திற்குள்ளும் கண்டுபிடிக்கலாம்” என்று குந்தி சொன்னாள். “பிற உடல்கள் கண்டடையப்பட்டன அல்லவா?” என்றாள்.

யுயுத்ஸு சோர்வுடன் “ஆம்” என்றான். “எனில் அவர்கள் எங்கு சென்றார்கள்?” என்று குந்தி கேட்டாள். முனகலாக “களம்விட்டு தப்பிச் சென்றிருக்கக்கூடும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “தப்பி ஓடுபவர்கள் அல்ல அவர்கள். ஒன்று, அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் அரசனிடம் சென்றிருக்கிறார்கள். அல்லது அரசாணை பெறும் பொருட்டு காத்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். யுயுத்ஸு “அவர்கள் இன்றும் களத்தில் நின்றனர். நம் படைகளால் வெல்லப்பட்டிருக்கின்றனர்” என்றான். “அவ்வாறு எளிதில் வெல்லப்படக்கூடியவர்கள் அல்ல அவர்கள். வஞ்சம் தெய்வங்களால் பேணப்படுகிறது. பெருவஞ்சம் தெய்வங்களால் தங்கள் கொடி என கொண்டுசெல்லப்படுகிறது. பேரன்பைப்போல், பேரளியைப்போல் அதுவும் தெய்வங்களின் வெளிப்பாடே” என்று குந்தி சொன்னாள். “அவர்கள் இருக்கும்வரை போர் முடியவில்லை” என்றாள். யுயுத்ஸு “போர் முடிந்துவிட்டதென்றே என்னிடம் சொல்லப்பட்டது. அதை இங்கு கூறுவதே என் கடன்” என்றான். “நீ கூறிவிட்டாய். நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்” என்று குந்தி சொன்னாள்.

“அரசி, இங்கிருந்து தாங்கள் கிளம்பி…” என்று யுயுத்ஸு சொல்வதற்குள் கையசைத்து “இங்கிருந்து இப்போது கிளம்ப இயலாது. போர் முடிவுக்காக இங்கு வந்தோம். அம்முடிவு நிகழ்ந்த பின்னர் இங்கிருந்து கிளம்புவதே முறையாகும். அஸ்தினபுரிக்குள் நாங்கள் நுழையும்போது பகை ஒரு துளியும் எஞ்சியிருக்கக் கூடாது” என்றபின் குந்தி சேடியரை நோக்கி கையை நீட்டினாள். சேடியர் அருகணைந்து அவளுடைய கையைப்பற்றி மெல்லத் தூக்கி கொண்டுசென்றார்கள். திரௌபதி அவள் செல்வதை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். குந்தி உடல் மெலிந்து வெண்ணிற நிழலசைவுபோல் மாறிவிட்டிருந்தாள். குருக்ஷேத்ரம் நாள் குறிக்கப்பட்டது முதல் அவள் உணவருந்துவது ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தபடியே வந்தது. சென்ற பதினெட்டு நாட்களில் உண்பதும் உறங்குவதும் அறவே நின்றுவிட்டது என்று சேடியர் சொன்னார்கள். உருகி மறைவதுபோல் உடல் வற்றி, தசைகள் உலர்ந்து. தோல் வறண்டு சுருங்கி, கண்கள் குழிந்து, பற்கள் முன்னெழுந்து, தோள்கள் முன்குறுகி, முதுகு வளைந்து உருமாறியிருந்தாள். அந்த முந்தைய உடலை திரையென விலக்கி உள்ளிருந்து எழுந்த பிறிதொருவள் போலிருந்தாள்.

ஒருமுறை தன் அறையிலிருந்து வெளிவந்து இயல்பாக விழி திருப்பி அப்பால் நடந்து சென்ற குந்தியைக் கண்டு யாரவள் என்று திகைத்தபோதுதான் திரௌபதியே குந்தி அத்தனை உருமாறியிருப்பதை உணர்ந்தாள். அதன்பின் ஒவ்வொருமுறை அவள் பார்க்கும்போதும் அவள் முன்பு இருந்த தோற்றம் நினைவுக்கு வந்தது. முதல்முறை அவளைப் பார்த்தபோது அன்னை உருவில் எழுந்த அழகி என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அப்பொழுதே அவள் வெண்ணிற ஆடை அணிந்து மங்கலக்குறிகளேதும் இன்றி இருந்தாள். ஆயினும் கண்களில் இருந்த மிடுக்கும் நகைப்பில் தெரிந்த ஒளியும் ஒருகணத்தில் அவளுக்குள்ளிருந்து ஒரு இளம்பெண்ணை வெளிக்கொணர்ந்தது. தன் நிமிர்ந்த உடலும், விரிந்த தோள்களும், கருவண்ணமும், நீள்விழிகளும்தான் அரசத் தோற்றத்தை அளிப்பவை என்று திரௌபதி எண்ணியிருந்தாள். குறிய வெண்ணிற உடலும், சிறு கண்களும் கொண்ட யாதவகுடிப் பெண்ணின் உடலிலும் பேரரசியின் தோற்றம் எழுவதைக் கண்டு அவளுக்குள் முதல் கணம் எழுந்தது சீற்றம்தான். பின்னர் அவளை அணுகி அன்புக்குரியவளாகி அன்னை என்று கொண்ட பின்னரும்கூட எங்கோ ஆழத்தில் அச்சீற்றம் இருந்தது. ஏதோ ஒரு தருணத்தில், ஒரு சொல்லில், ஓர் முகபாவனையில் அச்சீற்றம் எழுந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

போர் எழுந்தபோது குந்தியில் பேரரசியின் மிடுக்கு மேலும் தெளிந்தெழுந்தது. அப்போரையே அவள்தான் நிகழ்த்துபவள் என. ஒற்றர்களிடமிருந்து அனைத்துச் செய்திகளையும் அறிந்துகொண்டிருந்தாள். பாண்டவர்களும் அனைத்தையும் அவளிடம் வந்து உரைத்தனர். அவள் சொல்பெற்றே செயல்பட்டனர். “நாம்” என்று சொல்லும்போது அவள் பாண்டவர்களையே குறித்துவந்தாள். அச்சொல் உருமாறி பாண்டவத் தரப்பின் பெரும்படையை குறிப்பதாக மாறியது. ஒவ்வொருநாளும் களத்திலிருந்து மிருண்மயத்திற்கு செய்தி வந்தது. அவள் அதன்பொருட்டு உச்சிப்பொழுதில் உறங்கி எழுந்து குளித்து உடைமாற்றி காத்திருந்தாள். செய்தி வந்ததும் சென்று அமர்ந்து விழிகூர்ந்து, மடியில் பூட்டி வைத்த கைகளில், விரல்கள் அசைந்து கொண்டிருக்க, மெல்லிய நடுக்குடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். யுயுத்ஸு தன் கூற்றை விரித்துரைத்து முடித்ததும் கூரிய சில கேள்விகளினூடாக அங்கு நிகழ்வதை மேலும் தெளிவுபடுத்திக்கொண்டாள். எச்செய்திக்கும் அவள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவில்லை. பீஷ்மரின் வீழ்ச்சி அவளிடம் மெல்லிய முனகலை மட்டுமே எழுப்பியது. பின்னர் மெல்லிய குரலில் “அவருடைய இழப்பை ஈடுசெய்யும் வீரர்கள் அவர்களிடம் உள்ளனர்” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அபிமன்யு களம்பட்ட செய்தியை சொல்லும்போது யுயுத்ஸுவே நடுக்கு கொண்டு குரல் உடைந்தான். “ஒற்றைச் சகடத்தையே படைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் களத்தில் நின்றான். அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டு தாக்கிக் கொன்றனர் அவர்கள். பெருவீரர்கள், நல்லாசிரியர்கள்… இக்களத்தில் இனி நெறி என்பதில்லை” என்றான். “அது பீஷ்மர் வீழ்த்தப்பட்டபோதே அழிந்தது” என்று குந்தி சொன்னபோது அவன் திடுக்கிட்டான். பின்னர் “அங்கரும் உடனிருந்தார் என்கிறார்கள்” என்றான். அவள் “போர் எனில் போர்தான்” என்றபின் போகட்டும் என கையசைத்தாள். யுயுத்ஸு “பார்த்தன் சோர்ந்து களத்தில் வீழ்ந்துவிட்டார்…” என்றான். குந்தி “அவன் வஞ்சினம் உரைத்தானா?” என்று கேட்டாள். “ஆம் அரசி, நாளை அந்திக்குள் ஜயத்ரதனின் தலைகொய்வதாக சூளுரைத்துள்ளார்” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவ்வாறே நிகழ்க!” என்று அவள் சொன்னாள். அவளிடமிருந்து துயரை எதிர்பார்த்துவிட்டு யுயுத்ஸு எழுந்துகொண்டான்.

குந்தி சொல்லடங்கியது கர்ணனின் இறப்புச்செய்தி கூறப்பட்டபோது, யுயுத்ஸு கூறி முடித்து தலைவணங்கியபோது. அவள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். உதடுகள் உள்மடிந்திருந்தன. எலும்பு புடைத்த மூக்கு மட்டும் முகத்தில் எழுந்து தெரிந்தது. பின்னர் நீல நரம்புகள் தெரிந்த தன் மெல்லிய கையை சேடியை நோக்கி நீட்டினாள். அருகணைந்த சேடி அவள் கையைப்பற்றி தூக்கி நிறுத்த அவள் மேலேயே குந்தி தளர்ந்து சரிந்தாள். பிறிதொரு சேடி வந்து மறுகையை பற்றிக்கொள்ள அவர்கள் இருவரும் இணைந்து அவளை தூக்கிக் கொண்டு சென்றனர். அவள் கால்கள் தரையில் இழுபட்டபடியே செல்வதுபோல் திரௌபதி கண்டாள். வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். யுயுத்ஸு அவளை வியப்புடன் நோக்கிவிட்டு “ஆனால் அங்கர்…” எனத் தொடர திரௌபதி ஓர் உறுமலோசையை எழுப்பினாள். யுயுத்ஸு திகைத்து கைகூப்பி எழுந்துகொண்டான். அவள் அசைவிலாது கற்சிலையென அமர்ந்திருந்தாள்.

அன்று தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்வது வரை தன் முகத்திலும் உடலிலும் முற்றொருமையைக் காத்துக் கொள்ள இயன்றதை குறித்து பின்னர் திரௌபதி எப்போதும் வியந்து கொண்டாள். கர்ணனின் களவீழ்ச்சியை யுயுத்ஸு சொன்னபோது அவளுள் நிகழ்ந்தது ஓர் உடைவு. உடலெங்கும் நடுக்கமாக அது பரவியது. தன்னுள் பிறிதொன்று புரள்வதுபோல் நிலைகுலைவு உருவாக, சூழ்ந்திருந்த ஒலிகள் அனைத்தும் மறைந்து சில கணங்கள் இன்மை நிகழ, மீண்டு வந்து உடலில் பரவிய வெம்மையுடன் அவன் சொற்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். குந்தி சென்ற பின்னர் எழுந்து நின்ற போது தன் உடல் நிலைகுலையவில்லை என்பதை உணர்ந்தாள். சுவர்கள் உறுதியாக நிலத்தில் ஊன்றியிருந்தன. மண்ணும் கூரையும் அசைவின்றி அமைந்திருந்தன. சீரான காலடிகளுடன் தன் அறைக்குள் வருவது வரை அவள் நான் எனும் ஒற்றை சொல்லில் தன்னை குவித்திருந்தாள். தாழிட்ட ஒலியில் அச்சொல் சிதற தொடர்ந்து சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கைகளில் தலையைத் தாங்கி குனிந்தமர்ந்து உதடுகளையும் கண்களையும் இறுக்கி அதனூடாக உள்ளத்தை இறுக்கிநிறுத்தி நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தாள்.

தன்னுணர்வு கொண்டபோது தன் பற்கள் கிட்டித்திருப்பதை, கால்கள் உடலில் அழுந்த ஊன்றியிருப்பதை, உடலெங்கும் அனைத்து தசைகளும் இறுகி நின்றிருப்பதை அறிந்தாள். தோள்களை தளரவிட்டபோது உடலெங்கும் தசைகள் தொய்வடைந்தன. இறுக்கமாக கவ்விக்கொண்டிருந்த பற்களின் விசை நெகிழ்ந்தபோது தாடை உளைச்சல் கொண்டது. மஞ்சத்தில் கால்களை நீட்டி கண்களை மூடி படுத்துக்கொண்டாள். என்ன நிகழ்கிறது தனக்குள் என்று தானே விலகி நின்று பார்த்தாள். எண்ணங்களென எதுவும் ஓடவில்லை. பதைப்பென்று ஒன்று எஞ்சியிருந்தது. இழப்புணர்வு. அதை அவள் அதற்கு முன் அபிமன்யுவின் இறப்பு செய்தி வந்தபோது உணர்ந்தாள். அச்செய்தி முதலில் பல இறப்புகளில் ஒன்றாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் குந்தியின் எதிர்வினையையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் அறை நோக்கி நடக்க நடக்க அபிமன்யுவின் முகம் விரிந்துகொண்டே சென்றது. நூறுமுறை இருமுனையும் தீட்டப்பட்ட வாள்போல் என்று அவனைப் பற்றி சூதன் ஒருவன் பாடினான். மிகைக்கூர் கொண்டவன். எதையும் கிழித்துக்கொள்ளும், எங்கும் ஊடுருவிச் செல்லும் ஒருவன். கூர்மையை எப்போதும் விழியாலேயே உணரமுடிகிறது. அபிமன்யு எக்கூட்டத்திலும் தனித்தே தெரிவான்.

அபிமன்யுவின் இளஅகவை முகமே நினைவுக்கு வந்துகொண்டிருந்து. அச்சமின்மையும் சினமும் ஆணவமும் குழந்தைக்குரிய பேதைமையும் கலந்த அவ்விழிகள். அவனை எங்கு நிறுத்துவதென்று இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் எப்போதும் திகைப்பு இருந்தது. இளங்குழவியென்றா? வில் தேர்ந்த வீரன் என்றா? அரச குடியினருக்குரிய ஆணவம் கொண்டவன் என்றா? அனைத்திலும் ஆர்வம் பொங்கும் மழலை என்றா? அவளிடம் மட்டுமே அவன் பணிவை காட்டினான். தன் அன்னையை வெறும் சேடி என்றே நடத்தினான். சுபத்திரை எதிலேனும் அவனை வழிப்படுத்த வேண்டுமெனில் திரௌபதியிடம்தான் சொன்னாள். திரௌபதி அவனை ஒரு போதும் கடிந்தழைத்ததில்லை. அவனை அருகழைத்து தனக்கு நிகரென எண்ணி அவன் செய்கையைப் பற்றி அவனிடமே கூறினாள். அவன் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று இல்லையென்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். தன் துடுக்கை அகற்றி இயல்பு நிலையை அடைந்தபோது பிழைகளை அவன் ஒப்புக்கொண்டான். பிழைநிகர் செய்வதற்கு எப்போதும் சித்தமாக இருந்தான். இந்திரப்பிரஸ்தம் எப்போதும் அபிமன்யுவை அஞ்சியது. “அக்கூர் உங்களிடம் மட்டுமே மழுங்குகிறது” என்று தேவிகை ஒருமுறை அவளிடம் சொன்னாள். “ஆணைகளை இடுவதை அறிந்தவர்கள் எங்கு ஆணையிட இயலாதென்பதையும் அறிந்திருப்பார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். தன் அறைக்குள் அபிமன்யுவை எண்ணி நிலையழிந்து அவள் சுற்றிவந்தாள். நீள்மூச்சுகளாக விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அந்த ஒவ்வா உணர்வை தன் உடலெங்கும் பரவியிருக்கும் ஓர் மெழுக்கென, தோள்மேல் எழுந்த சுமையென, எங்கோ எவரோ கூர்ந்து நோக்கும் உணர்வென அறிந்தாள். அதை தவிர்க்க வேண்டுமென்ற தவிப்பும் பதற்றமும் மட்டும் அவளிடம் எஞ்சியிருந்தது. படுத்தும் எழுந்தும் சாளரத்தருகே நின்று வெளியே நோக்கியும் அவ்விரவை அவள் கழித்தாள். மஞ்சத்தில் படுத்துத் துயின்று அரைநாழிகைப் பொழுதில் விழித்துக்கொண்டபோது அவள் நெஞ்சில் ஓர் அச்சம்போல் குளிர்ந்த அடிபோல் விழுந்தது. அவன் இனிமேல் இல்லை எனும் மெய் வந்து தொட்டது. அதன்முன் எண்ணங்கள் அனைத்தும் மறைய அவள் ஏங்கி விழிநீர் உகுத்தாள். ஆனால் அன்று காலை புலர்ந்தபோது அன்றைய போருக்கான செய்தியோடு ஒற்றர்கள் வந்திருந்தார்கள். போர் ஒவ்வொரு செய்தியையும் பிறிதொரு செய்தியால் மறைத்தது. ஒவ்வொரு கணமும் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டு கற்பனையை சிதறடித்தது. அத்துளிகளை இணைத்திணைத்து ஒவ்வொரு முறையும் புதிய ஒரு களத்தை அவள் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அங்கு நிகழும் களத்தைவிடப் பெரிய ஒரு களத்தை தான் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம் என்று எண்ணினாள். அவள் கற்பனை சென்றடைந்த எல்லையை சிதறடிக்கும் மெய்மையுடன் அன்று மாலை யுயுத்ஸு வந்து சேர்ந்தான். ஒருவேளை போரை உணர்வெழுச்சியுடன், காட்சி விரிப்புடன் பாடும் சூதர்கள் வந்திருந்தால் அத்தனை கொந்தளிப்பு உருவாகியிருக்காது. எண்ணி அடுக்கப்படும் யுயுத்ஸுவின் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் நச்சுவிதைகள் என முளைத்து கூர்முட்கள் நிறைந்த காடென்றாயின.

கர்ணனின் இறப்பை அபிமன்யுவின் இறப்பைப் போல அத்தனை ஆழமாக அவள் உணரவில்லை என்றே தோன்றியது. அது அவள் எதிர்பார்த்ததுதான். அந்நடுக்கம் இழப்பிற்காக அல்ல. இழப்பதற்கு எதையும் அவள் கொண்டிருக்கவில்லை. அது ஏன் என்பதை தன்னுள் துழாவி துழாவி அவள் அலைந்தாள். அது முடிவென்பதனால். முடிவு! விந்தையான ஓர் எண்ணம் எழுந்து அவளை மஞ்சத்தில் அமரவிடாது செய்தது. எழுந்தமர்ந்து, பின்னர் எழுந்து நின்று, மீண்டும் அமர்ந்து தலையை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டாள். தொடக்கம் என்பது எத்தனை வாய்ப்புகள் கொண்டது! முடிவின்மையை முன்னால் காண்பது. முடிவு முற்றமைவது. பிறகென ஒன்றில்லாதது. இத்தனை அச்சுறுத்தும் ஒன்று வாழ்வில் உள்ளது என்பதை உணர்வதே இல்லை. ஒவ்வொரு முடிவுக்குப் பின்னரும் பிறிதொரு தொடக்கத்தை எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். பிறிதொன்று தொடங்காத முழுமுடிவென்பது இறப்புதான். அதன் பிறகு ஒன்றுமில்லை. மறுபிறப்பும் விண்ணுலகும் வெறும் கற்பனைகள். நினைவுகளோ புகழோ அனைத்தும் வெறும் உருவகங்கள். எவையும் இறப்புக்கு மாற்றல்ல. முடிந்துவிட்டது. எச்சமின்றி, மாற்றின்றி. இனி ஏதுமில்லை.

அவள் தன்னுள் நிகழ்ந்தது ஓர் உடைவென்று உணர்ந்தாள். உடைவென்ற சொல்லே தன்னுள் நிகழ்ந்ததை நன்கு குறிக்கிறது. அது சிதைவு அல்ல. அழிவு அல்ல. மறைவு அல்ல. உடைவு. சிதைவுக்குப்பின் கூடவும், அழிவுக்குப்பின் பிறக்கவும், மறைவுக்குப்பின் தோன்றவும் வாய்ப்புள்ளது. உடைவு மாற்றில்லாதது. ஒன்று நூறு பகுதிகளாகிறது. மீண்டும் பொருந்தமுடியாதபடி. அதை அவ்வாறு நிறுத்திய வடிவம் என்றைக்குமாக அழிந்துவிடுகிறது. எனில் அவ்வடிவை நினைவூட்டும் நூறுநூறு பகுதிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன. உடைவு ஒருகணம். அழிவும் சிதைவும் மறைவும் வளர்சிதை மாற்றங்கள். உயிரின் இயல்புகள். உடைவு என்பது ஓர் அறுபடல். இனியில்லை என்று ஒருகணத்தில் ஆதல். உடைந்தவை அக்கணத்தை அழிவில்லாமல் நிலைநிறுத்துகின்றன. இப்புவியில் ஒவ்வொரு கணமும் கோடிகோடி உடைவுகள் நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. பேரொலியுடன் உடைபவை. ஓசையில்லாமல், உடைவதறியாமல் உடைபவை. உடைவு! எத்தனை கொடிய சொல்! இரக்கமற்ற சொல்! எத்தனை கூரிய சொல்! நஞ்சு சூடிய சொல்!

அவள் அத்தருணத்தின் வெறுமையை தன்னுள்ளிருந்து உதறி வெளிவிட விரும்பினாள். எழுந்து சென்று சாளரத்தினூடாக இருளை நோக்கி நின்றாள். அபிமன்யுவைப்போல் ஓர் இழப்புதான் இதுவும். சென்ற காலத்தின் ஒரு பகுதி. சென்ற காலம் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டிருக்கிறது. மீண்டும் வந்தமர்ந்தபோது ஒருவேளை உளமுருகி அழுதால் அதிலிருந்து வெளிவந்துவிடக்கூடுமோ என்று எண்ணினாள். வெளிவந்து திரும்பி நோக்குகையில் இந்தத் துயர் பொருளற்றதாகத் தெரியும்போலும். அன்றிரவு முழுக்க மஞ்சத்தில் அமர்ந்தும் எழுந்தும் சாளரத்தருகே நின்று மீண்டும் வந்து படுத்தும் அவள் கணம் கணமென காலத்தை கடந்தாள். காலையில் சேடி வந்து கதவைத் தட்டியபோது அவ்வண்ணமொரு ஓசை கேட்காதா என்று உள்ளம் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது. கதவைத் திறந்து வெளிவந்து “அரசி எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள்?” என்றாள். “அறைக்குள் சென்று மஞ்சத்தில் படுத்தபோதே மயங்கிவிட்டார்கள். ஒரு நாழிகைக்குப் பின் நினைவு திரும்பியது. விழிநீர் உகுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆகவே அகிபீனா கொடுத்து துயில வைத்தோம்” என்று சேடி சொன்னாள். “நன்று” என அவள் கூறி தன் நீராட்டுக்கு வெந்நீர் ஒருக்கும்படி ஆணையிட்டாள்.

நீராடிக்கொண்டிருக்கும்போதே முந்தைய இரவை ஒருகணமென நினைவுகூர்ந்தாள். முடிவிலாதபடி சுழன்று சுழன்று நீண்ட ஒரு இரவு. இரு விரலால் தொட்டெடுக்கப்படும் சிறுபடிகக்கல்போல் ஒரு தருணமென மாறிவிட்டிருந்தது. அது செறிவுற்று இறுகி ஒளிகொண்டு படிகமென்று ஆகிவிட்டது போலும். அவள் கர்ணனை நினைவுகூர முயன்றாள். முந்தைய நாள் இரவு மிக அண்மையிலென தெரிந்த தோற்றம் அப்போது எத்தனை முயன்றும் உள்ளிருந்து எடுக்க முடியாதபடி அகன்றுவிட்டிருந்தது. மெல்ல அதிலிருந்து விலகிக்கொண்டாள். அவனை எங்கெங்கு நோக்கினோம் என எண்ணிப்பார்த்தாள். அவனை அணுக்கமாக சந்தித்ததே இல்லை எனத் தெரிந்தது. எனில் முந்தையநாள் இரவு அத்தனை உருத்தெளிந்து எவ்வண்ணம் வந்தான்? நீராடி எழுந்து கூந்தலை நீவியபடி அவள் கூடத்திற்குச் சென்றபோது குந்தி அப்பால் சென்றுகொண்டிருந்தாள். சேடி அவளிடம் “பேரரசி எழுந்துவிட்டார். ஒற்றர்களை சந்திக்கச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்” என்றாள். அவள் குந்தியின் நடையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். மெலிந்த சிறுகால்கள். ஆனால் அவை சீரான வைப்புகளுடன் அவைநடுவே அரியணை நோக்கிச் செல்வன போலிருந்தன.

அவள் தன் அறைக்குள் புகுந்து கதவை மூடிக்கொள்ளும் முன் சேடியிடம் “இன்று எவர் வந்தாலும் இனி என்னை எழுப்ப வேண்டியதில்லை” என்றாள். அறைக்குள் மஞ்சத்தில் படுத்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள். இருள் அனைத்து திசைகளிலிருந்தும் அவள் மேல் படிந்து அழுந்தியது. அங்கே அவ்வண்ணம் படுத்திருக்கும் அவளை அவளே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தன் தோற்றமும் மிகவும் மாறிவிட்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அங்கு வந்தபின் ஒருமுறையேனும் ஆடியில் அவள் தன்னை பார்த்துக்கொண்டதில்லை. ஆனால் உடல் மெலிந்திருப்பதை, முகம் வற்றிவிட்டிருப்பதை எவ்வண்ணமோ உணர்ந்து கொண்டிருந்தாள். மிக அரிதாகவே அவள் உணவுண்டாள். பெரும்பாலும் புல்லரிசியிட்ட பால்கஞ்சி. அரிதாக பழங்கள். பகலிலும் இரவிலும் துயிலும் விழிப்புமல்லாமல் நாட்கள் நீண்டன. அவள் நீள்மூச்சுவிட்டபடி புரண்டு படுத்து அப்பகலை பின் அவ்விரவை கடந்தாள். எதையோ தான் எதிர்ப்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாள். அரைத்துயில் தன்மேல் படிந்து சித்தம் விலகி அவ்வறையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அறை மூலையிலிருந்து மாயை வந்து தன் காலடியில் நிற்பதை கண்டாள். அவள் மாயையை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். மாயை அவளிடம் “இன்னும் ஒரு குருதி எஞ்சியுள்ளது” என்றாள்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 48

ஏவல்மகள் வந்து சிற்றறையின் கதவை தட்டும்போது திரௌபதி துயின்றுகொண்டிருந்தாள். தட்டும் ஒலி கேட்டு அவள் உடல் அதிர்ந்தது. அந்த ஒலி அவளுக்குள் வேறெங்கோ ஒலித்தது. அவள் ஒரு மூடிய கதவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்பால் நின்று பேரோசையுடன் அதன் மேல் மோதினார்கள். “யார்?” என்று அவள் கேட்டாள். கதவு அழுகையில் துடிக்கும் உதடுகள்போல் விரியத் திணறி அதிர்ந்தது. “யார்? யார் அது?” என்று அவள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மறுமொழியின்றி கதவைத் தட்டும் ஓசை வலுத்துக்கொண்டிருந்தது. மறுபக்கம் என அவள் ஏவல்பெண்டின் குரலை கேட்டாள். “அரசி, செய்தி வந்துள்ளது! அரசி, செய்தி வந்துள்ளது!” என்று அவள் அழைத்தாள். “அரசி, விழித்தெழுக! இன்றைய செய்தி வந்துள்ளது.”

அவள் சித்தம் விழித்தெழுந்து ஏவல்பெண்டை உணர்ந்து மஞ்சத்திலிருந்து கையூன்றி எழுந்த பின்னர்தான் அவளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்தக் காட்சி அறுபட்டது. இரு கைகளாலும் குழலை அள்ளி பின்னால் சரித்திட்டு கண்களை துடைத்தபின் அவள் சூழலை உணர்ந்தாள். அறைக்குள் இருந்த சிற்றகல் கருந்திரி எரிந்து அணைந்துவிட்டிருந்தது. சாளரத்தினூடாக குளிர்ந்த காற்று வந்து இருண்ட அறைக்குள் சுழன்று கொடியில் தொங்கவிட்டிருந்த ஆடையை நெளியச்செய்தது. கூரிருளுக்குள்ளேயே ஆடையின் இளஞ்செந்நிறம் வெளிர்தீற்றல் எனத் தெரிந்தது. அவள் கதவையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அப்பால் யார் என்னும் வினா உள்ளிலிருந்து எழுந்தது. சற்று முன் ஆழ்கனவில் அக்கதவை தட்டியது யார்? கதவுக்கு அப்பால் என்றாலும் அவள் அந்த இருப்பை உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவள் “யார்?” என்றாள். “அரசி, நான் ஏவல்பெண்டு. தங்களுக்கு செய்தி வந்துள்ளது” என்றாள். “களத்திலிருந்தா?” என்று அவள் கேட்டாள். “ஆம், யுயுத்ஸு வந்துள்ளார்.” ஒருகணம் அவள் உள்ளம் பொங்கி எழுந்தது. கால்கள் ஆற்றலிழக்க கதவின் மேலேயே சாய்ந்து நெற்றியை பலகை மேல் பதித்துக்கொண்டாள். அவள் மீண்டு வர நெடுநேரமாகியது. அல்லது சில கணங்களா? “காத்திருக்கச் சொல்” என்று சொன்னபோது அவ்வொலி மூச்சாகவே வெளிவந்தது. “அரசி” என்று ஏவல்பெண்டு அழைத்தாள். “அவரை காத்திருக்கச் சொல்!” என்றபின் அவள் பின்காலெடுத்து வைத்து நகர்ந்து விழுவதுபோல் மஞ்சத்தில் அமர்ந்தாள். முழங்கால் மேல் இரு கைகளையும் மடித்து ஊன்றி கைகள் மீது முகத்தைப் பதித்து உடல் வளைத்து குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். காற்று அவளைச் சூழ்ந்து வீசியது. கொடியில் ஆடை பறந்தது. உடன் எவரோ இருப்பதுபோல அது ஓரவிழிக்கு மாயம் காட்டியது.

அவள் எதிர்பார்த்திருந்த செய்திதான் அது. பிறிதொன்றாக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. யுயுத்ஸு ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் செய்தியுடன் வந்துகொண்டிருந்தான். போரை விரித்துரைத்து தலைவணங்கி மீண்டான். ஓர் ஓவியத்தை சுருளவிழ்த்துக் காட்டி மீண்டும் சுருட்டிக்கொண்டு செல்பவன்போல. முந்தைய நாள் எஞ்சிய படைகளின் காட்சியை தன் கூரிய சொற்களால் அவன் கூறியபோது அவள் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி கண்களை விரித்து அவன் முகத்தை நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். யுயுத்ஸு சொற்களில் உணர்ச்சிகள் எதையும் கலப்பதில்லை. தொன்மையான நூலில் ஒரு காட்சியை நடித்துக்காட்டுபவன்போல் பேசினான். “வானிலிருந்து இருள் பொழிந்து குருஷேத்ரக் களமென்றாகிவிட்டதுபோலத் தோன்றுகிறது, அரசி. கரிய சேற்றில் புழுக்கள்போல் படைகள் நெளிந்துகொண்டிருக்கின்றன. நாளை நிகழவிருப்பது புழுக்களின் போர்” என்றான்.

இமைக்காமல் நிலைத்த விழிகளுடன், நேர்முன் காண்பதுபோல “புழுக்கள் ஒன்றையொன்று உண்ணும். தங்களைத் தாங்களே தின்று முற்றாக அழித்துக்கொள்ளும் என்கிறார்கள்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னபோது அவள் பெருமூச்சுவிட்டாள். குந்தி செருமினாள். யுயுத்ஸு “ஆயினும் நிகழவிருப்பது இணைப்போர். இக்கணம் வரை தட்டு இருபுறமும் நிகரென்றே தெரிகிறது. தெய்வங்கள் எடுத்த முடிவுபோலும் அது” என்றான். கைகளை சேர்த்து விரல்கோத்து இறுக்கி “நன்று!” என்றபின் திரௌபதி எழுந்து சென்றாள். குந்தி சற்று உயரம் குறைவான மஞ்சத்தில் கால்களை மடித்து ஊழ்கத்திலென கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தாள். இரு கைகளையும் விரல் கோத்து மடியில் வைத்திருந்தாள். அவளுக்குள் நிகழ்வது ஊழ்கமல்ல என்பதை அவள் விரல்களிலிருந்த பதற்றம் மிகுந்த அசைவு காட்டியது. மறுமொழி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவள் தன் அறைக்கு மீண்டாள். பின்னால் குந்தி மெல்லிய குரலில் வினாக்களைக் கேட்பது காதில் விழுந்தது.

ஏவல்பெண்டு அவள் பின்னால் வந்து “உணவை எடுத்து வரவா, அரசி?” என்றாள். “வேண்டியதில்லை” என்று சொன்னபடி அவள் சிற்றறைக்குள் நுழைந்து கதவை உள்ளிருந்து மூடிக்கொண்டாள். மிருண்மயத்திற்கு வந்த பின்னர் அவள் எப்போதும் தனிமையில்தான் இருந்தாள். குருஷேத்ரத்திலிருந்து செய்தி வரும்போது மட்டும் முகப்பறைக்குச் சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து அச்சொற்களை கேட்டாள். பெரும்பாலும் விழிகள் மட்டுமே திறந்திருக்க செவிகள் முற்றாக அணைய அங்கிலாதவள் போலிருந்தாள். அவள் எதையும் கேட்கவில்லை என்றுதான் அப்போது தோன்றியது. ஆனால் அறைக்குள் வந்து மஞ்சத்தில் படுத்து கண்களை மூடிக்கொள்ளும்போது மஞ்சம் நீராலானதுபோல் நெகிழ்ந்து அவளை உள்ளே இழுத்து அழுத்திக்கொள்ளும். பின் இருளென்றும் இன்மையென்றும் மாறி விசையுடன் அடியாழத்துக்கு அவளை வீழ்த்திக்கொண்டு செல்லும்.

எங்கோ அறியாத ஆழுலகில் அவள் ஒரு சிறு நீர்மினுப்பு என ஏதோ கூர்முனையில் துளித்திருக்கையில் அவளுக்குள் அவள் சொற்களெனக் கேட்ட போர்க்களம் மெய்நிகழ்வென விரியத்தொடங்கும். ஒவ்வொரு அம்பையும் தனித்தனியாகக் காண முடியும். ஒவ்வொரு குரலையும் அவளால் கேட்க முடியும். பல்லாயிரம் விழிகளின் பதற்றத்தை, உயிரச்சத்தை, சாவின் வெறிப்பை அவள் கண்டாள். பல்லாயிரம் வாய்களில் எழுந்த வஞ்சினத்தை, வெறிக்கூச்சலை, வலியலறலை, உறைவை, தசையென மாறி காலத்தில் நிலைத்த அறுதிச்சொல்லை கண்டாள். இரவும் பகலும் தூக்கமோ விழிப்போ அன்றி வெற்றிருப்பென்றேயான அந்நிலையில் மஞ்சத்தில் படுத்திருந்தாள். எப்போதேனும் தன் குறட்டையொலியை தானே கேட்டு விழித்துக்கொண்டாள். உடலும் சித்தமும் சலித்துச் சலித்துச் செயலற்று நின்றிருந்த முந்தைய கணத்தை நினைவு கூர்ந்தாள். அது போரின் உச்சகணம் உறைந்ததாகவே இருக்கும்.

நெடும்பொழுது துயின்றிருக்கக் கூடுமென்று தோன்றும். ஆனால் நீர்க்கடிகையை நோக்கினால் அரைநாழிகைகூட துயின்றிருக்க மாட்டாள். அதுவும் இல்லாமலாதல் அல்ல, வேறெங்கோ சென்று மீள்தல். நிகருலகு. இங்கிருப்பவற்றால் ஆனது. வேறு ஒழுங்கு கொண்டது. அங்கு சென்றதும் இது எங்கே செல்கிறது? ஏன் அறுந்து வந்து வீழ்வதுபோல் இதில் வந்தமைகிறது? விழித்ததும் சித்தம் புது விசையுடன் எழுந்துவிட்டிருக்கும். அனைத்துக் காட்சிகளும் மேலும் கூர் கொண்டிருக்கும். அங்கு அவள் வாழ்ந்ததுபோல் அக்களத்திலிருக்கும் எவரேனும் போரை அறிந்திருப்பார்களா என்று ஒருமுறை எண்ணிக்கொண்டாள். செய்தி கொண்டுவருபவர் கூறும் குறைந்த சொற்களிலிருந்து இத்தனை பெரும்போரை எப்படி உள்ளம் விரித்தெடுக்கிறது? எனில் இது முன்னரே நன்கறிந்த ஒன்று. வேறெவ்வகையிலோ என்னுள் வாழ்ந்தது. பின்னர் அவள் அறிந்தாள், அக்கனவை மிக இளம் அகவையிலேயே அவள் அடைந்துவிட்டிருந்தாள். அது எப்போதும் அவளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

ஐந்து ஆண்டு முதிர்வுகூட இல்லாதபோது பாஞ்சாலத்தில் தன் அகத்தளத்தில் மஞ்சத்தில் பெரும்போரொன்றை தன்முன் எனக் கண்டு அவள் வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டாள். உடல் வலிப்பெழுந்து துள்ளியது. மூன்று வாயில்களினூடாகவும் சேடிகள் விளக்குகளுடன் அவளை சூழ்ந்துகொண்டனர். முதுசெவிலி குளிர் நீர் அள்ளி அவள் முகத்தில் தெளித்து உலுக்கி எழுப்பினாள். “இளவரசி! இளவரசி! விழித்துக்கொள்ளுங்கள்! வெறும் கனவு! வெறும் கனவு…” என்றாள். அவள் எழுந்தமர்ந்து “போர்!” என்றாள். “எங்கு?” என்று செவிலி கேட்டாள். “போர்!” என்று மட்டுமே அவளால் சொல்ல இயன்றது. இளஞ்சேடி ஒருத்தி வாய்க்குள் புன்னகையுடன் முணுமுணுப்பாக “நன்று! இந்த அகவையிலேயே கனவில் காதலர்கள் வரத்தொடங்கிவிட்டார்களோ என்று அஞ்சினேன்!” என்றாள். இன்னொருத்தி “போரெனில் எளிதுதான். அதற்கு முடிவிலாத பொருள் மாறுபாடுகள் இல்லை” என்றாள். “வாயை மூடு!” என்று அவளை முதுசெவிலி அடக்கினாள்.

அன்று மாலை அவளிடம் துருபதர் “என்ன கனவு கண்டாய், இளவரசி? உன் அன்னை நேற்று நீ கனவு கண்டு அலறியதாக சொன்னாள்” என்றார். “நேற்றல்ல, இன்று! இன்று காலை!” என்று அவள் சொன்னாள். அவளை கைபற்றி அருகிழுத்து தன் கால்களுடன் சேர்த்து நிறுத்தி, முன் நெற்றிக் குழலை கைகளால் பற்றி செவி நோக்கி பதியச்செய்து, இரு கன்னங்களை வருடியபடி துருபதர் குனிந்து புன்னகைத்து “என்ன கனவு?” என்றார். “இளவரசர்களா? எனில் அவர்களின் பெயர்களைக் கூறுக! தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறேன்” என்றார். அவள் “நான் ஒரு பெரும்போரைக் கண்டேன்” என்றாள். “போரா?” என்று துருபதர் கேட்டார். “பெரும்போர்! மாபெரும்போர் !” என்று அவள் இரு கைகளையும் விரித்தாள் . “பல்லாயிரம்பேர்! எங்கு நோக்கினும் பிணங்கள்! அவர்கள் அனைவரின் உதடுகளிலும் இறுதியாக சொன்ன சொல் உறைந்திருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான சொற்கள்!” என்றாள்.

அவளுடைய கற்பனைத்திறனையும், சொல்லாற்றலையும் முன்னரே உணர்ந்திருந்தாரெனினும் துருபதர் திகைப்புடன் அவள் மேலிருந்த தன் கைகளை விலக்கினார். “குருதி செஞ்சேறாக மிதிபட்டது. சுழலும் வாள்களிலிருந்து என் மேல் குருதி தெறித்தது. குருதியாலான மழையில் நிற்பதுபோல் உணர்ந்தேன். என் தலைமேல் குருதி விழுந்து கூந்தலிலிருந்து சொட்டியது. இரு கைகளாலும் கூந்தலை நீவி உதறினேன். அண்ணாந்து வாயைத் திறந்தபோது வாயில் குருதி விழுந்தது. நாவில் இனித்த குருதியை விழுங்கியபோதுதான் விழித்துக்கொண்டேன்.” அவள் அன்னை “இவள் ஏதோ சூதனின் கதையை கேட்டிருக்கிறாள்” என்றாள். அப்பால் நின்ற செவிலி “நான்கு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் குருஷேத்ரப் போரைப் பற்றி தெற்கிலிருந்து வந்த சூதன் பாடினான். விருத்திராசுரனை இந்திரன் தன் மின்படையால் வென்ற கதை. இளவரசி கூறும் அத்தனை சொற்களும் அந்தப் பாடலில் இருந்தவைதான்” என்றாள்.

அரசி சீற்றத்துடன் திரும்பிப்பார்த்து “குழந்தைகளுக்கு எதற்காக கொடிய போர்க்கதைகளை கூற வைக்கிறாய்? யாரந்த சூதன்?” என்றாள். துருபதர் அவளைத் தடுத்து “போர்க்கதைகளை அவள் விரும்பிக்கேட்கிறாள் என்றால் அதையே சொல்க!” என்றார். “அவள் குழந்தை” என்றாள் அரசி. “இல்லை, அவள் மும்முடி சூடி பாரதவர்ஷத்தை ஆளும் பேரரசி. குருதியில் எழும் ஒளிமிக்க குமிழியே மணிமுடி என்றொரு சொல் உண்டு. அவள் சூடப்போகும் மணிமுடி குருதிக்கடலில் எழுந்த அலையாகவே இருக்க இயலும்” என்று துருபதர் கூறினார். அரசி “இப்படி சொல்லிச்சொல்லியே மகளை வளர்க்கிறீர்கள். கொற்றவைபோல் அவள் வளர்கிறாள்… செல்லுமிடத்திற்கு பேரழிவை கொண்டுவந்துவிடுவாள்” என்றாள். துருபதர் “அந்த அச்சம்கூட அவளுக்குச் சிறப்பே” என்றபின் நகைத்தார்.

போர் எப்போதும் அவளுடன் இருந்தது. இளவயதில் அவள் ஆடிய அனைத்து ஆடல்களும் போரே. தோழிகளைத் திரட்டி படைகொண்டு சென்று தோழிகளை வென்று வெற்றிக்கூச்சலிட்டு ஆர்ப்பரித்து திரும்பி வருவதையே அவள் விளையாட்டின் உச்ச உவகையாக கொண்டாள். அன்னை அதன் பொருட்டு அவளை பல முறை எச்சரித்தாள். “போர் என்பது விளையாட்டல்ல, கிருஷ்ணை. இது வெறும் விளையாட்டாக இருக்கலாம், ஆனால் நீ உன் உள்ளத்தில் சாவை நிகழ்த்திக்கொண்டே இருக்கிறாய். எண்ணுந்தோறும் பெருகும், அஞ்சும்தோறும் செறிவடையும். தவிர்க்குந்தோறும் தொடரும் ஆற்றல் அது. சாவின் நிழலில்தான் இங்கு வாழ்க்கை இருக்கிறது. எனினும் சாவை மறப்பதே மனிதன் அன்றாடமாகவும் உவகையாகவும் உள்ளது. அமிர்தம் என ஆன்றோர் அதைத்தான் சொல்கிறார்கள்” என்றாள். “வாழ்வின் முடிவில் சாவில்லாமல் ஆதல் அல்ல அமுது. வாழ்வுக்குள் நாளும் சாவில்லாமல் ஆகும் நிறைவுதான்” என்றாள்.

“நீ சாவில் திளைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய். அறியாதோர் சாவு, எதிரியின் சாவு, எனினும் அது நமது சாவேதான். சாவென்று ஒன்றே உள்ளது. எவருடையதாயினும் அது மானுடருக்குமேல் எழுந்து மானுடரை அறியாத பேருருவென நின்றிருப்பது” என்றாள் அரசி. அவள் இரு கைகளையும் இடையில் வைத்து அன்னையை நிமிர்ந்து நோக்கி “சாவில்லாத கணம் எங்குண்டு? இன்று காலை அரண்மனைப் பேணுனர் துடைப்பத்தால் எத்தனை ஆயிரம் எறும்புகளையும் ஈக்களையும் கொன்று குவித்திருப்பார்கள்?” என்றாள். “நீ சொல்வது வேறு, நான் சொல்வது வேறு. இது குலமகளின் தத்துவம். மங்கலம் ஒன்றே அவள் உள்ளத்தில் நிறைந்திருக்கவேண்டும். மங்கலத் தெய்வங்களை மட்டுமே அவள் வணங்க வேண்டும். மங்கலப் பொருட்களை அணிய வேண்டும். அவள் விழி தொடும் இடமெங்கும் மங்கலமே நிறைந்திருக்க வேண்டும். மங்கலச்சொல்லன்றி ஒன்று அவள் நாவில் எழலாகாது. எனில் அவளுள்ளும் மங்கலம் நிறைந்திருக்கும்” என்று அரசி சொன்னாள்.

அவள் குழலைத் தொட்டு வருடி மேலும் குரல் கனிந்து “சித்திரை முதல்நாள் இல்லம் நிறைக்க கட்டித்தொடங்கவிடும் மஞ்சளும் புந்நெல்லும் மாந்தளிரும்போல குலமகளும் ஒரு மங்கல வடிவே. குலமகள் சென்ற இடத்தை செழிக்க வைப்பவள். நீ ஒவ்வொரு கணமும் பெருக்கிக்கொண்டிருப்பது குருதியை” என்று அரசி கூறினாள். திரௌபதி நகைத்து “நான் எந்த இல்லத்திலும் பானை பிடிக்கச் செல்லவில்லை. கோல்கொண்டு அரியணை அமரப் போகிறேன். அரசியருக்கு குருதி ஓர் அணிகலன். பாஞ்சாலத்து அன்னையருக்கு அது எண்மங்கலங்களில் ஒன்று” என்றாள். “ஆம், நீ அரியணை அமர்வாய். நிமித்திகர் சொல் பிழையாகாது. ஆனால் எந்நிலையிலும் நீ அன்னை. அன்னையர் அனைவரும் மனையாட்டிகளே. மனையாட்டிகள் மங்கலம் சிறக்க அமைந்தாக வேண்டும். ஏனென்றால் உன் மைந்தர் வாழ வேண்டும். உன் கொடிவழிகள் பெருக வேண்டும். அவர்களின் நினைவுகளில் நீ மூதன்னையாக அமர வேண்டும். அவர்களின் இல்லங்களில் மாமங்கலையான அன்னை என உன்னை அமர்த்தி வழிபடவேண்டும்” என்றாள்.

“நான் குருதியினூடாக வெல்லப்போகிறேன், அன்னத்தினூடாக அல்ல” என்று அவள் சொன்னாள். “இந்த அகவையில் இச்சொற்களை எங்கிருந்து பெறுகிறாய்? உன் வாளில் குருதி இருக்கலாம், ஆனால் உன் கையில் ஏந்தும் அகப்பையில் அன்னம் இருக்க வேண்டாமா? நீ மைந்தரைப் பெறப்போவதில்லையா? அவர்கள் இப்புவியில் நீடுவாழ்ந்து குலம்பெருக்கி சிறக்க வேண்டாமா?” என்று அன்னை கேட்டாள். “அவர்கள் கையில் வாளை எடுத்துக் கொடுப்பவளாகவே இருப்பேன்” என்றபின் அவள் திரும்பிச் சென்றாள். அன்னை பெருமூச்சுடன் அருகிருந்த செவிலியிடம் “தனக்குரிய அனைத்துச் சொற்களையும் எங்கிருந்தோ திரட்டிக்கொள்கிறாள். சொல்லுக்குச் சொல் வைக்கும் குழந்தையைப்போல கொடிய எதிரி வேறில்லை. நம்மிடமிருந்து ஒரு துளியையும் அவள் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. அவளிடமிருந்து நாம் பதற்றத்தையும் துயரையும் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்கிறோம்” என்றாள்.

அஸ்தினபுரியின் மணமகளாக அவள் ஆனபோது அவளுக்குள் என்றும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த போரின் புறவடிவமென்ன என்று அவளுக்குத் தெரிந்தது. ஐவரை மணந்து அவள் பிறன்மனைக்குரியவளாக ஆனபோது அவள் அன்னை அவள் தனியறைக்கு வந்து அவள் கைகளை பற்றிக்கொண்டாள். “எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை, இளவரசி. பேரரசின் அரசியாக நீ செல்வாயென்று நான் எண்ணியிருந்தேன். இவ்வாறு ஒருகணமும் கருதவில்லை. இவர்களோ எளிய நாடோடிகள்போல் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்குரிய அரசு முற்றாக மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஷத்ரியர்களின் அவை கூடி அதைக் கோரிப் பெறும் குலப்பெருமையும் இவர்களுக்கு இல்லை. யாதவர்கள் முடிகொள்வதை இனி ஷத்ரியர்கள் ஒப்புவார்கள் என்றும் தோன்றவில்லை. நீ அரசகுடிக்கு மணமகளானாய், அரசியென்று ஆவதற்கு என்ன வழியென்று புரியவில்லை” என்றாள்.

அவள் சிரித்து “இதுவே நன்று. எங்கோ எவரோ வென்ற நிலத்திற்கு அல்ல, நான் வென்ற நிலத்திற்கு அரசியாவேன். குருதியால் அதை ஈட்டுவேன்” என்றாள். “இந்நாளிலும் குருதியென்ற சொல்லே உன் நாவில் எழுகிறது” என்று அன்னை முகம் சுளித்தாள். திரௌபதி அவள் தோளைப்பற்றி மெல்ல உலுக்கி “உங்கள் நாட்டின் மங்கலமுறைமைகளுக்கு இங்கு பொருள் இல்லை, அன்னையே. பாஞ்சாலமகளுக்கு குருதியைப்போல் மங்கலம் பிறிதில்லை. என் குழல் குருதிபூசப்பட்டு ஐம்புரியென பகுக்கப்பட்டபோது நீயே அதை கண்டிருப்பாய். எட்டு கான்மங்கலங்களில் முதன்மையானது குருதி. தெய்வங்கள் விரும்புவது. அனலே நீரென்றானது. குருதியைப்போல் அழகிய பொருள் இப்புவியில் இல்லை” என்றாள். அன்னை பெருமூச்சுவிட்டு “நலம் திகழ்க!” என்றாள்.

பாண்டவர்களுடன் நகர் புகுகையில் அவள் ஒரு படைப்புறப்பாடென்றே அதை எண்ணினாள். ஆண்டுகள் என நீளும் பெரும்போரின் தொடக்கம். அங்கிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் போருக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். இந்திரப்பிரஸ்தத்தை ஈட்டி அந்நகரைக் கட்டி அதன் அரியணையில் மும்முடி சூடி அமர்ந்தபோது அது பாரதவர்ஷத்தின் மீதான ஒரு போர் அறைகூவல் என்று உள்ளத்துள் கருதினாள். மும்முடியுடன் அவள் எரிமலர் பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது சூழ நின்றிருந்த அத்தனை விழிகளிலும் தெரிந்த அடிபணிவு அவளை மதம் கொள்ளச் செய்தது. பல்லாயிரம்பேர் அன்று அவள் கால்களில் பணிந்து காணிக்கை அளித்தனர். கால் நோக்கி ஒரு நதி பெருகி வந்து அறைந்து வளைந்து மீள்வதுபோல் முடிவிலாது அது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒருவர் போன்றே பிறர். அருமணிகள் பொருளில்லாதவையாயின. பின் அடிபணிதலும் பொருளில்லாமலாயிற்று. அதன்பின் அவள் கொண்ட தன்னுணர்வு மட்டுமே அங்கிருந்தது.

அச்சடங்கு முடிந்து அவள் எழுந்தபோது அம்மண்டபத்தின் ஆயிரம் தூண்களில் விழிகள் அவளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. பரதனும், யயாதியும், தசரதனும், ராமனும். குரு, ஹஸ்தி, பிரதீபன் என்னும் அரசநிரையினர். அவ்விழிகளை நோக்கி அங்கு நின்றபோது அவளுள் பிறிதொன்று புரண்டு எழுந்தது. உடலெங்கும் உணர்ந்த திமிர்ப்புடன் தன் மஞ்சத்தறைக்கு சென்றாள். இரு சேடியர் வந்து அவள் மணிமுடியை அகற்றி பொற்தாலத்தில் எடுத்து அப்பால் வைத்தனர். ஆடை களையும் பொருட்டு அவள் ஆடி முன் அமர்ந்தாள். தன்முன் தெரிந்த அனல்மணிகள் சூடிய தேவியுருவை நோக்கியபோது அவள் தன் எண்ணமென்ன என்பதை உணர்ந்தாள். புன்னகையுடன் “உங்கள் கொடிவழியினர் அனைவரும் என்னை பணிவார்கள், மூதாதையரே. வானிலிருந்து நோக்குங்கள், உங்கள் குருதியனைத்திற்கும் மேல் எனது ஆட்சி ஓங்கி நின்றிருக்கும்” என்றாள்.

ஆனால் பின்னர் அவளில் இருந்த அந்தப் போர்விழைவு எப்படி ஒழிந்ததென்பதை அவளே உணர்ந்திருக்கவில்லை. கானுறை வாழ்விலிருந்து மீண்டபோது நகரம் முற்றிலும் பொருளற்றதாகியிருந்தது. மானுடப்பெருக்கும், இசைவழிந்த ஓசைகளும், காற்றில் இருந்த கெடுமணங்களும் அவளை ஒவ்வாமை கொள்ளச்செய்தன. அரண்மனையின் சிற்றறைகள் மூச்சுத்திணறச் செய்தன. அனைத்துச் சாளரங்களையும் திறந்து போட்டு மஞ்சத்தில் படுத்த போதும்கூட அடைபட்டிருக்கும் உணர்வையே அவள் அடைந்தாள். கனவுகளில் திறந்தவெளியில் கூந்தல் பறக்க ஆடையுலைய எங்கோ விரைந்தோடிக் கொண்டிருக்கும் கனவே எழுந்தது. போர் அணுகிக்கொண்டிருப்பதை அவளைச் சூழ இருந்த அனைவரும் உணர்ந்தனர். அனைத்துச் சொற்களிலும் அதன் கிளர்ச்சியும் அச்சமும் இருந்தது. காணும் ஒவ்வொன்றையும் அதனுடன் தொடர்புபடுத்தினர். அனைத்துப் பேச்சுகளும் போரில் சென்று முடிந்தன. அவள் மட்டும் அப்பால் பிறிதொரு உலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். எக்கணமும் அங்கிருந்து கிளம்பி தன்னந்தனியே அறியா நிலம் ஒன்றுக்கு அகன்று சென்றுவிடுபவள்போல. அல்லது அந்நிலத்திலிருந்து முந்தைய நாள்தான் இந்நிலத்திற்கு வந்து சேர்ந்தவள்போல.

படையெழுந்தபோதுகூட அவள் உள்ளம் உணர்வழிந்து செயலற்றுப் போயிருந்தது. அவளுள் எழுந்த பிறிதொருத்தி அனைத்தையும் இயற்றினாள். பின்னர் கொற்றவை பூசனையின்போது அவளுள் மாயை குடியேறினாள். அவள் முற்றாக இரண்டாக பகுக்கப்பட்டாள். தன்னில் ஒரு நடுக்கென குடியேறி, கொந்தளிக்கும் எண்ணங்களாகவும் வெறிச்சொற்களாகவும் வெளிப்பட்டு விலகும் பிறிதொருத்தியை அவள் அகன்ற அக்கணம் முதல் திகைப்புடனும் அச்சத்துடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். குருக்ஷேத்ரத்தில் போர் தொடங்கிய முதல்நாள் அவள் தன் தனியறைக்குள் மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். கதவை உள்ளே மூடி தாழிட்டிருந்தாள். எப்போது கதவுகளை மூடத்தொடங்கினோம் என்பதை அப்போதுதான் திகைப்புடன் எண்ணிக்கொண்டாள். அக்கதவின் மீது விழும் ஒவ்வொரு தட்டும் அழைப்போசையும் அவளை விதிர்ப்பு கொள்ளச் செய்தது.

முதல்நாள் புலரியில் விந்தையானதோர் கனவு கண்டு அவள் எழுந்துகொண்டாள். அக்கனவை ஓர் அச்சம் என்று மட்டுமே நினைவுகூர முடிந்தது. எத்தனை உந்தியும் அதனை சித்தம் கொண்டு தொட்டெடுக்க இயலவில்லை. அவள் இருட்காலையில் எழுந்து நீராடி ஆடை மாற்றிக்கொண்டாள். வெளியே இறங்கி காற்று சுழன்றடித்துக்கொண்டிருந்த தோட்டத்தில் உலவினாள். நெடுந்தொலைவில் போர்முரசு ஒலிப்பது கேட்பதுபோல் தோன்றியது. ஆனால் அங்கிருந்து ஓசை எதுவும் எழாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அங்கே நிற்க முடியாமல் திரும்பி வந்து தன் அறைக்குள் கதவை மூடிக்கொண்டாள். கதவருகே வந்து நின்ற ஏவல்பெண்டு “போர்முரசு ஒலிக்கத்தொடங்கிவிட்டது, அரசி. அங்கிருந்து முழவுச்செய்தித் தொடர் வந்தடைந்துள்ளது” என்றாள். அக்கணம் அவள் தான் புலரியில் கண்ட கனவை நினைவு கூர்ந்தாள்.

படபடப்புடன் எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளிவந்து “அலையடிக்கும் நீள்செங்குழல். கன்னங்கரிய உருவம். மண்டையோட்டு முகம், அவற்றில் விழியிலாக் கண்குழிகள். ஒரு தெய்வத்தை இன்று காலை நான் கனவில் கண்டேன். அவள் வடிவு நான் இன்று வரை காணாதது” என்றாள். சேடி திகைத்து கண்கள் தெறிக்க அவளைப் பார்த்தபின், நாவால் உதடுகளை வருடி “அத்தெய்வத்தை பெரும்பாலும் இங்குள்ள அனைத்து சேடியரும் கண்டிருக்கிறார்கள், அரசி” என்றாள். “அத்தெய்வத்தின் பெயரென்ன?” என்று அவள் கேட்டாள். “அனலை நீள்குழலாகக் கொண்டவள். கன்னங்கரியவள். எட்டு கைகளில் கொலைப் படைக்கலங்களை ஏந்தியவள். அஞ்சலும் அருளலும் காட்டி கனிந்த விழிகளுடன் அமர்ந்திருக்கையில் அவளை காளராத்ரி என்கின்றனர். அவள் துர்க்கையின் இருளுரு” என்று ஏவல்பெண்டு சொன்னாள்.

“விடியாத கரிய இரவின் தேவி. அஸ்தினபுரிக்கு தென்கிழக்கில் புதர்க்காட்டுக்குள் இடையளவு உயரமான அவளுடைய சிறிய ஆலயமொன்று உள்ளது. அதற்குள் மூன்று அடி உயரமான கரிய சிலையொன்று நின்றிருக்கிறது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே அதற்கு பலிகொடுத்து வழிபடுவார்கள். சென்ற கருநிலவு நாளில் அதற்கு குருதிபலி கொடுத்து பீடத்திலிருந்து எழுப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றாள். திரௌபதி “அவள் எவருக்கு வெற்றி தேடித்தருபவள்?” என்றாள். “அரசி, அவள் வெற்றி தோல்விக்கு அப்பாற்பட்டவள். பீடத்திலிருந்து எழுந்தபின் மானுடரை நோக்கும் விழிகளற்றவள். அவளுக்கு உகந்தது சாவும் அழிவும் எஞ்சும் வெறுமையும் மட்டுமே. அவள் தூய இருள் திரண்டு எச்சமில்லாமல் எழுந்த தமோகுணம். அனைத்துக்கும் பிறகு அறுதியாக எஞ்சுவது இருளே என்பார்கள்.”

கதவு மீண்டும் தட்டப்பட்டு ஏவல்பெண்டு “அரசி!” என்று உரக்க அழைத்தாள். சிறு நடுக்குடன் திரௌபதி அன்றைய தன் கனவில் கதவுக்கு அப்பால் நின்று தட்டிக்கொண்டிருந்தவள் காளராத்ரிதான் என்பதை உணர்ந்தாள்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 47

தொலைவில் தெரிந்த பந்த ஒளியை முதலில் சாத்யகிதான் கண்டான். முதலில் அது மின்மினியின் அசைவெனத் தோன்றியது. அதற்குள் உள்ளமைந்த எச்சரிக்கையுணர்வு விழித்துக்கொண்டது. “யாரோ வருகிறார்கள்” என்று கூவியபடி அவன் எழுவதற்குள் திருஷ்டத்யும்னன் விசையுடன் எழுந்து “அவர்தான்… ஆசிரியரின் மைந்தர்” என்று கூவியபடி தன் வில்லை நோக்கி பாய்ந்தான். “எப்படி தெரியும்?” என்று தன் வில்லை எடுத்தபடி எழுந்த சிகண்டி கேட்டார். “அவருடைய மூன்றாம்விழியை நான் பார்த்தேன். ஒரு கண மின் என்று அது தெரிந்தணைந்தது. அவர் அதை மறைத்துக்கொள்ள இயலாது” என்றபடி திருஷ்டத்யும்னன் அம்பறாத்தூணியை தோளில் மாட்டிக்கொண்டான். சிகண்டி புன்னகைத்து “மின்மினியைப்போல” என்றார். சாத்யகி “அவர்தான்…” என்றான். சிகண்டி “எந்நேரமும் இவன் அவர் தன்னை தேடிவருவதற்காக காத்திருக்கிறான். எல்லா அசைவும் அவராகத் தெரியும் நிலையை அடைந்துவிட்டான்” என்றார்.

“இது அவரே, அசைவுகளில் இப்போது நன்கு தெரிகிறது” என்றான் சாத்யகி. “அவர் எவருக்காக வருகிறார் என்று தெரியவில்லை. பாண்டவ அரசர்கள் எவரும் இங்கில்லை என அவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இங்கே ஒளியை பார்த்திருப்பார்கள். அல்லது புரவிவீரன் இங்கு வருவதை அவர்கள் பார்த்திருக்கலாம்” என்றான். சிகண்டி “ஆம், இந்த அறிவிலி அவர்களை இங்கே இட்டுவந்துவிட்டான். நாம் எச்சரிக்கையாக இருந்திருக்கவேண்டும்” என்றார். “இனி அதைப்பற்றி பேசிப் பயனில்லை. அவர்களை நாம் எதிர்கொண்டாகவேண்டும்… நம்மால் இயலும். முன்னரே அவர்களை களத்தில் எதிர்கொண்டு வென்றிருக்கிறோம்” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “ஆம், ஆனால் அப்போது அஸ்வத்தாமன் அறத்தோடு நின்றார். தன் அரிய அம்புகள் எதையும் வெளியே எடுக்கவில்லை. இப்போது நெறிமீறி அரசர் கொல்லப்பட்ட செய்தியை அறிந்துகொண்டுதான் வருகிறார் என்பதில் ஐயமில்லை. அதோ அந்தப் பந்த ஒளி அலைகொள்ளும் அசைவிலேயே அவருடைய வெறியின் விசை தெரிகிறது” என்றார் சிகண்டி.

திருஷ்டத்யும்னன் “நாம் எண்ணி அஞ்சவேண்டியதில்லை. அவர்களை சூழ்ந்துகொள்வோம். நம் ஆவநாழியில் அம்பும் கையில் வில்லும் இருக்கும் வரை நின்று போரிடுவோம். ஓர் இரவுதான். புலரிக்குள் இங்கே பாண்டவ அரசர்கள் வந்துவிடுவார்கள்” என்றான். சிகண்டி “அவர்களும்கூட அஸ்வத்தாமனை கொல்ல முடியாது” என்றார். “ஆனால் வெல்லமுடியும். ஏனென்றால் இதுவரை அனைவரையும் அவர்கள் வென்றிருக்கிறார்கள். ஆகவே அவர்கள் வெல்லவேண்டும் என விழைகின்றன தெய்வங்கள்” என்றான் சாத்யகி. “இங்கே மைந்தர்தான் இருக்கிறார்கள் என நாம் எவ்வகையிலேனும் அவர்களுக்கு அறிவிப்பது நன்று. அவர் கொடிய அம்புகள் எதையும் எடுக்காமலிருக்கக்கூடும்” என்றான். சீற்றத்துடன் “அது நம்மை நாமே ஒப்புக்கொடுப்பது. அவர்களை அடிபணிந்து உயிர்கோருவது அதைவிட மேலானது” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நாம் களம்படலாம். ஆனால் போரிட்டு வீரர்களாகவே மடியவேண்டும்…”

சாத்யகி திரும்பி மனோசிலையை நோக்கினான். அதைச் சூழ்ந்திருந்த காட்டின் பெயர் சௌப்திகம் என்று ஒற்றன் சொல்லியிருந்தான். பதினெட்டு ஊர்கள் கொண்டது. எல்லாமே சிலைகள்தான். அடுத்திருக்கும் ஊர் ஸ்வப்னசிலை, அப்பாலிருப்பது போதசிலை. ஏன் இப்படி பெயர் வந்தது? “எழுக!” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். சாத்யகி “நல்லவேளை, இங்கே ஓலைக்குடில்கள் ஏதும் இப்போது இல்லை. இந்தச் சிற்றூரின் சுற்றுக்கோட்டை உயிர்மரங்களால் ஆனதாகவும் உள்ளது. இத்தகைய சிறிய காப்புவளைவுகளுக்குள் நின்று பொருதுகையில் எரியூட்டுவதே எதிரி செய்வது… இந்த மழையீரத்தில் அவருடைய எரியம்புகள் பயனற்றவை…” என்றான். சிகண்டி “மனோசிலை… ஊரை நோக்கி எந்த எதிரியையும் அழைத்துவரும் அறிவிப்பு அந்தக் கரும்பாறை” என்றார். “இங்கே பெரிய மரங்கள் இல்லை. மறைந்திருந்து போரிட பாறைகளும் இல்லை. மழையிருள் ஒன்றே நமக்குக் காப்பு…” என்றான் சாத்யகி. “அவர் எரியம்பு எய்தால் அது பயனற்றுப்போகும். நாம் அவரை நேருக்கு நேர் நின்று எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும்… இந்தத் தேரை தடைக்காப்பாக முன்னால் நிறுத்துவோம்… புரவிகளை பின்னால் கொண்டுசென்று கட்டுக! ஒருவேளை இங்கிருந்து அகல்வதென்றால் அவை தேவைப்படும்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

காட்டை நோக்கிவிட்டு “அணுகிவிட்டார்கள்!” என்று சாத்யகி சொன்னான். திருஷ்டத்யும்னன் “நான் முகப்பில் சென்று நின்று போரிடுகிறேன்… மூத்தவர் இங்கே முற்றத்தில் நின்றிருக்கட்டும். இல்லம் நோக்கி செல்லும் அம்புகளை அவர் தடுக்கவேண்டும். யாதவர் பக்கவாட்டில் காட்டுக்குள் புகுந்துவிடவேண்டும். போர் தொடங்கியதும் அவர்களை விலாப்பக்கமாக தாக்கவேண்டும்…” என்று ஆணையிட்டான். சாத்யகி “இங்கே போர் நடப்பதை நாம் முழவறைந்து அறிவிக்கவேண்டும் அல்லவா?” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “கூடாது… இங்கு அவர்களின் வீரர்கள் எஞ்சியிருந்தால் தேடிவந்துவிடுவார்கள். ஒற்றனும் மருத்துவனும் இரு வழிகளிலாக காட்டுக்குள் செல்லட்டும். வழியில் நம் படையினரையோ ஒற்றர்களையோ கண்டால் இங்கே அவர்களை வரச்சொல்லட்டும்… ஆனால் குறிமொழி உசாவிய பின்னரே அவர்களிடம் பேசவேண்டும். குறிமொழி இன்றி அணுகுபவர் எவராயினும் எதிரிகளே” என்றான். சிகண்டி “மூவரும் அணுகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மூவரிடமும் விற்களும் அம்புகளும் உள்ளன” என்றார்.

அதற்குள் முதல் இல்லத்தின் உள்ளிருந்து சதானீகன் கைகளை விரித்துக் கூச்சலிட்டபடி முற்றத்தில் இறங்கி ஓடி வந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் பிரதிவிந்தியன் “இளையோனே, நில்… நில், இது என் ஆணை” என்று கூவினான். நிர்மித்ரனை நோக்கி “பிடி அவனை… அவனை தடுத்து நிறுத்து” என்று ஆணையிட்டான். நிர்மித்ரன் முற்றத்தில் இறங்குவதற்கு முன் முகப்புக் குடிலில் இருந்து சாத்யகி ஓடிச்சென்று அவனைத் தடுத்து “இளவரசர்கள் அனைவரும் இல்லங்களுக்குள் செல்க! கதவுகள் உள்ளிருந்து மூடப்படவேண்டும்…” என்றான். “அவரை நான் பார்க்கவேண்டும்… அவரிடம் நான் பேசவேண்டும்” என்று சதானீகன் கூவியபடி ஓடிவர அவனை எதிர்கொண்ட சாத்யகி ஓங்கி அறைந்து வீழ்த்தினான். நிர்மித்ரனிடமும் மருத்துவனிடமும் “அவரைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசெல்க! கதவுகளை மூடிக்கொள்க… புண்பட்ட இளவரசர்கள் இங்கிருப்பதே வெளியே தெரியக்கூடாது” என்றான். “இது உள்ளே புண்பட்டுக்கிடக்கும் இளவரசர்களின் பாதுகாப்புக்காக. அவர்களால் எழ இயலாது. உங்கள் அறிவின்மையாலோ மிகையுணர்ச்சியாலோ அவர்களைக் கொல்ல உங்களுக்கு உரிமையில்லை” என்றான்.

நிர்மித்ரன் தயங்கியபின் பாய்ந்து ஓடிவந்து சதானீகனை தூக்கினான். மருத்துவனும் பிரதிவிந்தியனும் வந்து இணைந்துகொண்டு அவனைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசென்றார்கள். கதவு இழுத்து மூடப்பட்டது. வெளியே இருந்து அதை தாழிட்டபின் மருத்துவஏவலனிடம் “புரவிகளை வலப்பக்கக் காட்டுக்குள் கொண்டுசெல்க! அவற்றை அழைப்பொலி கேட்கும் தொலைவில் கட்டிவிட்டு ஒன்றில் நீ மட்டும் காட்டுக்குள் செல்க! காட்டுக்குள் நம் ஒற்றர்களோ வீரர்களோ எங்கிருந்தாலும் தொடர்புகொண்டு இங்கு நிகழ்வதை அறிவி. பாண்டவ அரசர்களும் இளைய யாதவரும் இங்கே தாக்குதல் நிகழும் செய்தியை அறியவேண்டும்” என்றான். மறுபக்கம் வந்த ஒற்றனிடம் அதே ஆணையைப் பிறப்பித்தபடி பின்னடைந்து காட்டுக்குள் நுழைந்து அம்பறாத்தூணியை நிலத்தில் வைத்துவிட்டு முழந்தாளிட்டு அமர்ந்தான். அவர்கள் இருவரும் இரு பக்கங்களிலாக விலகிச் சென்றார்கள். காட்டுக்குள் பறவைகளின் ஓசை அவர்கள் செல்வதை காட்டியது. அதுகூட நன்றே, எவரோ செல்கிறார்கள் என எண்ணி அவர்களின் உளம் கலையுமென்றால் ஒருவரை குறைக்கமுடியும். ஓர் இரவு கடந்துசெல்லவேண்டும். இருண்ட நீண்ட இரவு.

காட்டுக்குள் தீப்பந்தத்தின் தழலசைவு தெரியத்தொடங்கியது. ஒளிபட்ட மரங்கள் கனன்று கனன்று முகம்காட்டி இருளில் மூழ்கி பின்மறைய மூவரும் அணுகிக்கொண்டிருந்தனர். சாத்யகி தன்னுள் எழுந்த படபடப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சொற்கள் உள்ளத்தில் அமையாது பதறிச் சுழன்றன. கைதொட்டு அம்பெடுத்து போர்புரிய முடியுமா என்பதே ஐயமாக இருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் எங்கிருக்கிறான் என்று உணரமுடியவில்லை. அவன் குடில்முகப்பின் இருளில் மூழ்கி மறைந்துவிட்டிருந்தான். ஒளிப்புள்ளி தயங்கி பின்னர் நிலைத்தது. சாத்யகி அதையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். வஞ்சம் கொண்ட ஒரு விழி. அவருக்கு நுதல்விழி உண்டு என்கிறார்கள். அவர் சிவனின் கூறு என்கிறார்கள். இளமையில் துரோணர் மூவிழியனின் மகாருத்ர நுண்சொல்லை அவருக்கு மட்டும் அளித்தார். அதை அறுபதாண்டுகளாக ஒவ்வொரு நாளும் பன்னிரண்டாயிரம் முறை கூறிவருகிறார். அவருடைய நரம்புகளின் துடிப்பாகவே அது ஆகிவிட்டிருக்கிறது. அவர் இன்று அதை கூறவே வேண்டாம். அவரே அதுவாகிவிட்டார். அவருடைய அம்புகளில் மூவிழியனல் எழும். அவருடன் சிவகணங்கள் வந்துகொண்டிருக்கும். அவன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

விம் என நாணொலி எழுந்தது. அம்பு சீறி வந்து அவர்கள் அமர்ந்திருந்த குடிலை தாக்கியது. அது அவர்களை கலைப்பதற்காக என்று தெரிந்தது. சிறு ஒலிகூட அவருக்கு காட்சியாகத் தெரியும். திருஷ்டத்யும்னன் அதை உணர்ந்தவனாக அசைவின்றி அமர்ந்திருந்தான். ஆனால் அந்த அம்பு விழுந்ததுமே அவன் தலைக்கு மேலிருந்து வௌவால் எழுந்து பறந்தது. அடுத்த கணம் அஸ்வத்தாமனின் அம்பு வந்து அவனை அறைந்தது. அவன் எழுவதற்குள் மேலும் மேலும் அம்புகள் வந்து அவன்மேல் பதிந்தன. சாத்யகி தன் வில்லை நிறுத்தி ஊர் நோக்கி காட்டிலிருந்து புதர்களுக்குள் நீரோடை என ஓசை மட்டுமாக ஒழுகி வந்துகொண்டிருந்த மூவரையும் அறைந்தான். கிருதவர்மன் திரும்பி அவனை எதிர்கொண்டான். அம்பின் முழக்கத்தைக்கொண்டே அதை அறிந்து தடுத்தான். இருளுக்குள் அம்புகள் சிணுங்கிக்கொண்டன. சிலைத்தன. சிலம்பின. உதிர்ந்து ஓசையழிந்தன. முற்றத்திலிருந்து சிகண்டியும் அம்புகளை ஏவினார். கிருபர் அவரை எதிர்கொண்டார்.

திருஷ்டத்யும்னன் தன்னை இழுத்துக்கொண்டுசென்று நின்றிருந்த தேருக்குப் பின் மறைந்தான். அங்கே உடலை சுருட்டிக்கொண்டபடி அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனை தாக்கினான். கிருபர் வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருந்தார். கிருதவர்மனும் “வெளியே வா… எவராக இருந்தாலும் வா வெளியே!” என்று கூச்சலிட்டான். அம்புகளை இலக்கு கூருந்தோறும் சாத்யகியின் கண்கள் தெளிவடைந்தன. அஸ்வத்தாமன் அம்புகளினூடாகவே சென்று திருஷ்டத்யும்னனை அடைந்தான். அவன் உடலில் அம்புகள் முள்ளம்பன்றி முட்கள்போல் நிற்பதை காணமுடிந்தது. அவன் அவ்வாறு எழுந்து வருவதைக் கண்டதும் திருஷ்டத்யும்னனின் கைகள் தளர்ந்தன. அவன் உடலில் அம்புகள் பாய்ந்திருக்கக்கூடும். அவனுடைய குருதி வழிந்தோடிக்கொண்டிருக்கக்கூடும். அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனை சென்றடைந்ததும் எம்பி இடக்காலால் அவன் நெஞ்சில் ஓங்கி மிதித்தான். அவன் மல்லாந்து விழ அவன் கழுத்தை மிதித்து தன் வில்லின் நாணை அவிழ்த்தான். திருஷ்டத்யும்னன் அவன் காலை தன் கைகளால் அறைந்தபடி “அந்தணரே! அந்தணரே!” என்று கூவினான்.

அஸ்வத்தாமன் நாணை அவன் கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கி திருஷ்டத்யும்னனை இழுத்துச்சென்றான். புலி தன்னைவிடப் பெரிய எருமையைக் கவ்வி கொண்டுசெல்வதுபோலத் தோன்றியது. தன் இடையிலிருந்த தோலில் அப்போதும் கனன்றுகொண்டிருந்த கொள்ளியைச் சுழற்றி அவன் குடிலின் கூரைமேல் வீச அது நீல ஒளியுடன் பற்றிக்கொண்டது. அந்த வெளிச்சத்தில் சாத்யகி அங்கே நிகழ்வதை கண்டான். திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனின் கால்களை கைகளால் பற்றிக்கொண்டு உரத்த குரலில் மன்றாடினான். “ஆசிரியரே, எனக்கு உகந்த இறப்பை அளியுங்கள்… என்மேல் அளி கொள்ளுங்கள். ஷத்ரியனுக்குரிய சாவை எனக்கு அளியுங்கள்!” அவன் தலைமயிரை பற்றிச் சுழற்றித் தூக்கி அவன் முகத்தில் உமிழ்ந்தான் அஸ்வத்தாமன். “கீழ்மகனே, படைக்கலம் இன்றி தேரிலமர்ந்திருந்த ஆசிரியரின் தலையை அறுத்து வீசியவன் நீ. அவர் உடலை எட்டி உதைத்தவன் நீ. நெறி குறித்தோ அளி குறித்தோ உன் நாவால் பேசுகிறாயா?” என்று கூவினான். “அளி என நீ பேசியதனால் உனக்கு புழுவின் சாவை அளிக்கிறேன். நீ மறுபிறப்பில் புழுவென்றாகி நெளிக! ஒளியே அறியாத இருட்புழுவாக ஆகுக!” ஆனால் திருஷ்டத்யும்னன் எண்ணும் திறனை இழந்துவிட்டிருந்தான். “ஆசிரியரே! ஆசிரியரே! ஆசிரியரே!” என வீறிட்டுக்கொண்டே இருந்தான்.

அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனின் நெஞ்சிலும் இடைக்குக் கீழே உயிர்க்குலையிலும் மிதித்தான். அவன் தோள்பூட்டுகளை மிதித்து உடலை செயலிழக்கச் செய்தான். அவன் குரல் உடைந்து விலங்கின் ஓசைபோல் மாறிவிட்டிருந்தது. கழுத்து அறுபடும் ஆட்டின் ஓசை. அதில் வீரம், ஆணவம், தன்னிலை ஏதும் வெளிப்படவில்லை. அவையெல்லாம் சொற்கள். சொற்களில்லாத உயிரின் ஒலி வெறும் மன்றாட்டு மட்டுமே. சாத்யகி வில்தாழ்த்தி தேவதாரு மரத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டான். உடலை அடிமரத்துடன் இணைத்தபடி நடுங்கிக்கொண்டு நோக்கினான். பின்னர் கால்தளர்ந்து வேர்க்குவைக்குள் ஒடுங்கினான். அஸ்வத்தாமனின் பின்பக்கம் இல்லத்தின் கதவு அதிர்ந்தது. பலமுறை அதிர்ந்த பின் அது உடைந்து திறந்து உள்ளிருந்து சதானீகன் தடுமாறியபடி வில்லுடன் வெளியே வந்தான். திண்ணையில் நின்றபடி அஸ்வத்தாமன் மேல் அம்புகளை தொடுத்தான். உள்ளே வேறு விற்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அஸ்வத்தாமனின் அசைவால் அம்புகள் ஏதும் அவன் மேல் படவில்லை. சிகண்டி அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனை தொடர்ச்சியாக தாக்கினார். கிருதவர்மனும் கிருபரும் இணைந்து சிகண்டியை செறுத்தார்கள். சிகண்டி வெறிகொண்டவர்போல் ஊளையிட்டார். வில்லை நிலத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். அவர் உடலெங்கும் அம்புகள் பாய்ந்திருந்தன.

அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனை மாறிமாறி வெறியுடன் மிதித்தான். அவன் உடலின் அனைத்து உறுப்புகளையும் மிதித்தே சிதைத்தான். திருஷ்டத்யும்னனின் உடலில் இருந்து பிரிந்த உயிர் குரல்கொண்டதுபோல அவன் கதறல் வேறெங்கிருந்தோ என எழுந்தது “ஆசிரியரே! ஆசிரியரே! ஆசிரியரே!” என்னும் ஓலத்துடன் திருஷ்டத்யும்னன் நிலத்தில் கிடந்து நெளிந்தான். “ஆசிரியரே! ஷத்ரியன், ஆசிரியரே. நான் ஷத்ரியன், ஆசிரியரே!” என்று அவன் குரல் குழைந்தது. அக்குரல் மேலேயே மிதிகள் விழுவதுபோலிருந்தது. அக்குரல் நெளிந்து சிதைந்து உருவழிந்தது. “ஷத்ரியன், ஆசிரியரே!” சொற்கள் துணுக்குகளாகி இருளில் பரவின. ஓய்ந்து அவை அமைதியாக மாறிய பின்னரும் அஸ்வத்தாமன் உதைத்துக்கொண்டே இருந்தான். பின்னர் பற்களை நெரித்தபடி சிகண்டியை ஏறிட்டு நோக்கினான். சிகண்டி கண்ணீருடன் நெஞ்சிலறைந்தபடி “கீழ்மகனே, ஒரு ஷத்ரியனை இழிவுபடுத்திய நீ ஒருபோதும் மீட்படையப் போவதில்லை!” என்று கூச்சலிட்டார். “மீட்பு!” என்றபின் துப்பியபடி அஸ்வத்தாமன் சிகண்டியை நோக்கி சென்றான். சிகண்டி அஸ்வத்தாமன் நேராக அம்புகளுக்கு நெஞ்சுகாட்டி அணுகியமை கண்டு ஒரு கணம் திகைக்க காற்றிலெழுந்தவன்போல பாய்ந்து சென்று இடையிலிருந்து உருவிய உடைவாளால் சிகண்டியின் தலையை வெட்டி நிலத்திட்டு காலால் ஓங்கி உதைத்து தெறிக்கச் செய்தான். வெட்டுண்ட உடல் நின்று தடுமாறி விழுந்து துள்ளியது.

சாத்யகி விலங்குபோல கூச்சலிட்டபடி எழுந்து முற்றம் நோக்கி ஓடினான். அவனை கிருபரின் அம்புகள் வந்து அறைந்து சரித்தன. அவன்மேல் கூரலகு கொண்ட பறவைகள்போல் வந்து மொய்த்துக்கொண்டன. அவன் சருகுகள் மண்டிய சரிந்த நிலத்தில் உருண்டுசெல்லத் தொடங்கியமையால் அவை அவனை அடையாமல் மண்ணில் ஊன்றி நின்று நடுங்கின. அவன் நினைவழிந்து விழுந்துகொண்டே இருப்பதைப்போல் உணர்ந்தான். கிருதவர்மன் “எங்கே அவன்? அவனை எஞ்சவிடலாகாது… அவன் என் முதல் இலக்கு…” என்று கூவுவது கேட்டது.

 

கிருபரிடம் திரும்பி “நோக்குக!” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் இல்லத்திற்குள் செல்ல அங்கே அம்புகள் பட்டு விழுந்துகிடந்த சதானீகன் கையூன்றி எழுந்து அமர்ந்தான். திரும்பிக்கூட நோக்காமல் அவன் தலையை வெட்டி உருட்டினான் அஸ்வத்தாமன். அலறியபடி பாய்ந்துவந்த நிர்மித்ரனின் தலையையும் வெட்டி விழச் செய்தான். குருதி கொப்பளிக்கும் உடல் முன்னால் சரிந்து விழுந்தது. உள்ளிருந்து தள்ளாடியபடி சுவரில் சாய்ந்து அணுகிய சுருதகீர்த்தி கீழே கிடந்த வில்லை எடுத்து அஸ்வத்தாமனை நோக்கி அம்பை செலுத்தினான். அந்த அம்பை உடல் நெளித்து ஒழிந்து பாய்ந்து அவன் தலையை வெட்டினான் அஸ்வத்தாமன். சுருதகீர்த்தி பயின்ற தேர்ச்சியுடன் உடலை வளைக்க அவன் தோளில் அவ்வெட்டு பட்டது. அவன் மல்லாந்து விழுந்தான். அவன் நெஞ்சில் மிதித்து ஏறி அஸ்வத்தாமன் நீட்டிய வாளுடன் இல்லத்திற்குள் புகுந்தான்.

யௌதேயனும் பிரதிவிந்தியனும் நடுங்கியபடி கைகளை நெஞ்சோடு கூட்டி விழிகள் பிதுங்கியிருக்க சுவர் சாய்ந்து நின்றிருந்தார்கள். சுதசோமனும் சர்வதனும் மஞ்சத்தில் கிடந்தனர். யௌதேயன் இடறிய குரலில் “கொல்லுங்கள் ஆசிரியரே, அதற்கான உரிமை உங்களுக்கு உள்ளது” என்றான். “ஆம், ஆசிரியரைக் கொன்ற பழி எங்கள் குடியிலிருந்து இவ்வண்ணமேனும் அகல்க!” என்றான் பிரதிவிந்தியன். அஸ்வத்தாமன் விலங்குபோல் உறுமியபடி பாய்ந்து சென்று ஒரே வீச்சில் யௌதேயனை வெட்டினான். மஞ்சத்திலிருந்து எழுந்த சுருதசேனன் அஸ்வத்தாமனை நோக்கி பாய்ந்து அவனை வெறும்கைகளால் பற்றிக்கொண்டான். அவனைத் தூக்கி மண்ணில் அறைந்து அவன் கழுத்துக்குழியின் நரம்புமுடிச்சில் மிதித்து செயலறச் செய்தபின் வெட்டுண்டு சரிந்த யௌதேயனின் தலையை துண்டித்தான்.  குருதி பிரதிவிந்தியனின் மேல் பட்டது. அவன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டமையால் அஸ்வத்தாமனின் வெட்டு அவன் தோளில் விழுந்தது. அவன் கீழே விழுந்து முனகலுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். அஸ்வத்தாமன் மஞ்சத்தை நோக்கி சென்றான். சர்வதனும் சுதசோமனும் இமைக்காத விழிகளுடன் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் புன்னகை செய்வதுபோலத் தோன்றியது. ஒருகணம் இருவரும் துரியோதனனைப்போல் விழிமயக்கு காட்ட அஸ்வத்தாமன் நோக்கை திருப்பிக்கொண்டு அவர்கள் இருவரின் தலைகளையும் வெட்டினான். வாயில் குருதி புகுந்துவிட்டதுபோல மீண்டும் மீண்டும் காறித் துப்பியபடி வெளியே சென்றான்.

தொலைவில் குதிரைகளின் குளம்படிகள் ஒலித்தன. கிருதவர்மன் “படை ஒன்று வருகிறது, பாஞ்சாலரே. பெரும்பாலும் அது அரசியரை அழைத்துவரும் படையாக இருக்கலாம்” என்று கூவினான். “நோக்குக!” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் இரு இல்லங்களையும் மாறிமாறி நோக்கியபின் கீழிருந்து வில்லை எடுத்து நாணேற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த குடிலில் இருந்து அனலை அம்பு ஒன்றால் தொட்டு பற்றவைத்து அந்த இல்லத்திற்குள் ஏவினான். உள்ளே அது நீலநிறமாக வெடித்து பற்றிக்கொண்டது. அதிலிருந்து பொறிகள் கிளம்பி வெவ்வேறு இடங்களில் விழுந்து எழுந்தன. காட்டுக்குள் பறவைகள் கலைந்த ஓலம் எழுந்தது. ஊர் நோக்கிவரும் சாலையில் புரவிகள் குளம்புகள் ஒலிக்க வந்தன. அங்கிருந்து அம்புகளும் கூச்சல்களும் எழுந்தன. கிருபரும் கிருதவர்மனும் திரும்பி அவர்களை நோக்கி அம்புகளை தொடுத்தனர். முன்னால் வந்தவர்கள் அலறி வீழ்ந்தனர். பின்னால் தேரிலிருந்து பெண்களின் அலறலோசைகள் கேட்டன.

வில்தாழ்த்தி அஸ்வத்தாமன் அனலெழுவதை நோக்கி நின்றான். எரி உள்ளே இருந்து நாநீட்டி கதவுப் படல்களை எரித்துக்கொண்டு மேலேறியது. கல்ஓடுகளைத் தாங்கியிருந்த தடித்த தேவதாரு மரச்சட்டங்கள் எரிந்து தழலுடன் வெடித்து கொழுந்து சூடின. தீத்தழல்கள் ஓடுகளினூடாக வெளியே எழுந்து செந்நிறப்புகைபோல் அசைந்தன. கூரை எரிந்தபடியே முறிந்து உள்ளே அழுந்த உள்ளிருந்து அனல் பீறிட்டெழுந்து வான் நோக்கி தாவியது. எரியும் அனலுக்குள் இருந்து எவரோ எழுந்து வெளியே பாய முயல்வது போலிருந்தது. அஸ்வத்தாமன் தன் அம்பால் அந்த உடலை அறைந்து அனலுக்குள் வீழ்த்தினான். இரண்டாவது இல்லத்தின் கூரையும் எரியில் அமிழ்ந்தது. சுவர்கள் வெடித்துச்சரிய உள்ளே தீ கொந்தளித்து நிறைந்திருப்பது தெரிந்தது. அனைத்து இடைவெளிகளினூடாகவும் கொழுந்துகள் நாநீட்டி தாவின.

“செல்வோம், பாஞ்சாலரே” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “வருவது யார், பாண்டவர்களா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். “அல்ல, பெண்டிர். பெரும்பாலும் அது யாதவப் பேரரசியும் பாஞ்சாலப் பேரரசியும்தான்…” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். இளித்தபடி “மைந்தர்கள் எரிவதை பாஞ்சாலத்தாள் காணட்டும்… குருதிபடிந்த குழலை புகையிட்டு உலர்த்தட்டும்…” என்றான். வெடித்து நகைத்து கைவீசி அந்த இளிவரலை அவனே விரும்பி “தேவதாருப் புகை… எரியும் ஊனின் நெய்ப்புகை! ஆ!” என்று கூச்சலிட்டான். கிருபர் ஒவ்வாமையுடன் “செல்வோம், பாஞ்சாலனே” என்றார். கிருதவர்மன் “இந்நெருப்பை நோக்கி விடாய் அடங்கவில்லை. இங்கிருந்து செல்லவும் தோன்றவில்லை. இங்கே நிற்போம்… இதை அவள் எப்படி நோக்கி மகிழ்கிறாள் என்று காண்போம்” என்றான். கிருபர் அம்புகளைத் தொடுத்தபடியே “நாம் செல்வதே நன்று. நமக்கு ஒரு கடன் இருக்கிறது. இச்செய்தியை அரசருக்கு தெரிவிக்கவேண்டும்” என்றார். கிருதவர்மன் “அவள் கண்ணீரையும் ஓர் அம்புமுனையால் தொட்டு கொண்டுசெல்வோம்!” என்றான். கிருபர் “அறிவிலி…” என்று பற்களைக் கடித்தபடி கூவினார்.

விழியோரம் ஏதோ தெரிய அஸ்வத்தாமன் திரும்பி நோக்கினான். அங்கே எரிதழலுக்குள் அசைவு ஒன்று தோன்றியது. உறுமியபடி அவன் அம்புகளைத் தொடுத்தான். அவை தழலுக்குள் சென்று விழுந்தன. அசைந்த உருவம் மானுட உருக் கொண்டது. மெல்ல திரண்டு எழுந்தது. கரிய புகையுருவமாக எட்டு கைகளிலும் படைக்கலங்களுடன் தோன்றியது. நீண்ட குழல் செந்தழலால் ஆனது. மண்டையோடுபோன்ற முகத்தில் நோக்கில்லாத இரு கருங்குழிகள் போன்ற கண்கள். அஸ்வத்தாமன் அந்த உளமயக்கை எண்ணி தன்னை துலக்கிக் கொள்வதற்குள் கிருதவர்மன் “அனலில் எழுகிறாள்! அவள் பெயர் காளராத்ரி… துர்க்கையின் இருள்தோற்றம். பேரழிவின் வடிவு” என்றான். கிருபர் “எங்கே? என்ன சொல்கிறாய்?” என்று அச்சத்துடன் கூவினார். “நான் அவளை கனவில் கண்டேன்… நிமித்திகரிடம் கேட்டேன்” என்றான். கிருபர் “எங்கே?” என்று மீண்டும் கேட்டார். “அதோ!” என்று கிருதவர்மன் சுட்டிக்காட்டினான்.

மேலும் படைவீரர்கள் வந்துசேர பாஞ்சாலர்கள் போர்க்கூச்சலிட்டபடி எரியும் ஊரை நோக்கி வந்தனர். அம்புகள் இருளிலிருந்து பெருகி வந்து அவர்களை சூழ்ந்துகொண்டன. அஸ்வத்தாமன் வில்லேந்தி அம்புகளைத் தொடுத்தபடி அவர்களை நோக்கி சென்றான். எரியும் அனலின் ஒளியில் அவன் உடலே தழலாடுவதுபோல் தோன்றியது. அவன் நெற்றியிலிருந்த அருமணி அசைவில் செஞ்சுடர்விட்டது. கிருதவர்மன் காட்டுக்குள் நோக்கியபடி “அவன் எங்கே? யாதவக் கீழ்மகன்? அவனைக் கொன்று அந்த இளைய யாதவன் முன் போட்டால் மட்டுமே நான் வென்றவன்” என்றான். கிருபர் “அவனுக்கான களம் இது அல்ல… இக்காட்டுக்குள் நாம் இப்போது தேடி அலைய முடியாது” என்றார். “அவன் எஞ்சும் நஞ்சு… அவன் எனக்கான பகை” என்று கிருதவர்மன் கூவினான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 46

சதானீகன் திண்ணையில் பாய்ந்தேறியபோது கால் தடுக்கி விழுந்தான். மருத்துவன் “இளவரசே!” என கூவியபடி தொடர்ந்து வர அவன் மூச்சிரைத்தபடி உள்ளே புகுந்து “மூத்தவரே! மூத்தவரே!” என்று கூவினான். அவனுடைய கூச்சலில் விழித்துக்கொண்டு எழுந்தமர்ந்த பிரதிவிந்தியன் “என்ன? யார் அது?” என்றான். “மூத்தவரே, பெரிய தந்தை கொல்லப்பட்டார்” என்றான். அவன் அருகே செல்லமுயன்று முழங்கால் முட்டிக்கொண்டு “கொன்றுவிட்டார்கள்… கொன்றுவிட்டார்கள்!” என்று கதறினான். “யார்? யார் கொன்றது?” என்று பிரதிவிந்தியன் கேட்டபடி எழுந்து அவன் தோளை பற்றிக்கொண்டான். “சொல், எவர் கொன்றது?” மறுமொழி சொல்ல முயன்று முடியாமல் சதானீகன் திணறி இருமி பின் நெடுங்குரலில் அழுதான்.

மருத்துவன் அறைக்குள் நுழைந்து “அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனன் நம் இளைய அரசர் பீமசேனனால் கொல்லப்பட்டார். முழவுகள் முழங்குகின்றன, செய்தியும் வந்துள்ளது” என்றான். பிரதிவிந்தியன் ஆறுதலுடன் “அவ்வளவுதானா? நான் அஞ்சிவிட்டேன்” என்றபின் சதானீகனிடம் “அறிவிலி, செய்தியை சரியாக கேட்கமாட்டாயா? இறந்தவர் அஸ்தினபுரியின் அரசர். நம் தந்தை வென்றிருக்கிறார்” என்றான். சதானீகன் திகைத்து அவனை நோக்கினான். யௌதேயன் எழுந்தமர்ந்து “எப்போது கொல்லப்பட்டார்?” என்று மருத்துவனிடம் கேட்டான். நிர்மித்ரனும் எழுந்து நின்றான். மருத்துவன் “சற்றுமுன்னர்தான் செய்தி வந்தது… அவர் கதைப்போரில் கொல்லப்பட்டார். இங்கிருந்து சற்று தொலைவில் காலகம் என்னும் காட்டிலுள்ள ஸ்தூனகர்ணனின் சுனைக்கரையில் போர் நிகழ்ந்தது… அரசர் அங்கே தனித்திருக்கையில்…” என்றான். பிரதிவிந்தியன் “எனில் முழு வெற்றி… போர் முடிந்துவிட்டது” என்றான்.

சதானீகன் “கீழ்மகனே!” என்று கூவியபடி கையை ஓங்கிக்கொண்டு பிரதிவிந்தியனை அடிக்கப் பாய்ந்தான். “இளையோனே!” என்று யௌதேயன் கூவ நிர்மித்ரன் பாய்ந்துவந்து அவனை பிடித்தான். “என்ன ஆயிற்று? பித்தெழுந்துவிட்டதா இவனுக்கு?” என்று நடுங்கியபடி பிரதிவிந்தியன் கேட்டான். “கீழ்மகனே, உன்னை ஊட்டி வளர்த்த தந்தை அவர்… தந்தை வடிவமாக நாம் கண்டது அவரை மட்டும்தான்” என்று சதானீகன் கூச்சலிட்டான். “ஆம், ஆனால் ஷத்ரிய முறைப்படி நாம் அவரை எதிர்த்து தோற்கடித்தோம். அவரைக் கொல்வதும் அறமே. அதை அவர்கூட மறுக்கமாட்டார்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். “நாம் அடைந்தது களவெற்றி. களத்திலிருந்து அவர் ஓடியதனால் ஒளிந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று வென்றுள்ளோம். வீண் மிகையுணர்ச்சிகள் தேவையில்லை… செல்க!” சதானீகன் மீண்டும் அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளையும் இழந்து கையை ஓங்கியபடி எழுந்து பிரதிவிந்தியனை நோக்கி பாய்ந்தான். அவனை நிர்மித்ரன் பிடித்து அப்பால் தள்ள மல்லாந்து விழுந்தான்.

புரண்டு எழுந்து கைநீட்டி அழுகைபோன்ற குரலில் சதானீகன் கூவினான். “கீழ்மகனே, நீயும் உன் கொடிவழியும் இந்நிலத்தை ஆளலாகாது. உன் கையில் ஒருநாளும் கோல் அமையலாகாது. உன் குருதி முளைக்கலாகாது. இது என் தீச்சொல்… தெய்வங்களே, மூதாதையரே, இது என் தீச்சொல். இதன்பொருட்டு நான் பெற்றவை அனைத்தையும் பலியிடுகிறேன். ஆயிரம் யுகங்கள் இருளுலகுகளில் உழல்கிறேன். தெய்வங்களே, இது நிகழ்ந்தாக வேண்டும்.” அவன் கொந்தளிக்கும் உடலுடன் சூழநோக்கி பின் அருகிருந்த செம்புக் கலத்தின் விளிம்பில் தன் கையை ஓங்கி அறைந்தான். கை உடைய கலம் உருண்டது. கையிலிருந்து ஒழுகிய குருதியை கண்முன் தூக்கிப் பிடித்து “குருதி சான்றாகுக! குருதியே அனலென்றாகி இதை ஏற்றுக்கொள்க! குருதி இதை இங்கே நிலைநிறுத்துக!” என்றான்.

பிரதிவிந்தியன் மலைத்து உடல் நடுங்கிக் குளிர கைகளை கூப்புவதுபோல் நெஞ்சுடன் சேர்த்துக்கொண்டான். எழ முயன்று இடக்கால் வலிப்புபோல் இழுத்துக்கொண்டு துடிக்க மீண்டும் மஞ்சத்திலேயே விழுந்தான். யௌதேயன் “என்ன பேசுகிறாய், இளையோனே? பித்தனாகிவிட்டாயா? மருத்துவரே, இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று? அகிபீனா எல்லை மிஞ்சிவிட்டதா?” என்றான். சதானீகன் மூச்சிரைக்க குரல் தணிந்து “தந்தை எப்படி கொல்லப்பட்டார் தெரியுமா? கதைப்போர் நெறிகள் அனைத்தும் மீறப்பட்டன. அவரை தொடையில் அறைந்து கொன்றிருக்கிறார் நம் தந்தையென வந்த குடிகேடர்…” என்றான். அவன் குரல் மேலும் உடைந்து கேவல்போல் ஆகியது. “தொடையறைந்து… அவரை அவ்வண்ணம் கொல்வது மிக எளிது. அவர் அதை எந்நிலையிலும் எதிர்பார்க்க மாட்டார். அவருடைய உள்ளம் என அதுவும் காவலற்றது…”

யௌதேயன் “இளையோனே, உன் உணர்வுகள் இயல்பானவை… நீ நெறியறிந்த பாண்டவர்களின் மைந்தன் என்பதனால் இவ்வண்ணம் உணர்கிறாய்” என்றபடி சதானீகன் அருகே அமர்ந்தான். “உன்னுடைய அதே உணர்வுகளே என்னிடமும் உள்ளன. நானும் அவருக்காக துயருறுகிறேன். ஆனால் அவர் நம் தந்தையரின் எதிரி. நம் அரசியல் மறுநிலையர். நாம் அவரை வென்றேயாகவேண்டும்” என்றான். சதானீகனின் கழுத்தில் நரம்பு புடைத்து அசைந்தது. அவன் விழிகள் நீர்வழிய வெறித்திருந்தன. யௌதேயன் மேலும் சொல்கொண்டான். “நமக்கு வேறுவழியே இல்லை. இப்போரை நாம் முடித்தேயாக வேண்டும். அவர் ஒருவர் எஞ்சியிருந்தால் என்ன ஆகும்? போர் இன்னும் நீளும். அவர் தவம் செய்து கீழ்தெய்வங்கள்மேல் சொல்கொள்ளலாம். அரக்கரையும் அசுரரையும் நாகரையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்… இன்னும் போர் தொடர்ந்தால் அஸ்தினபுரி தாளாது. அந்த மக்களை இனியும் நாம் துயர்கொள்ளச் செய்யலாகாது.”

“எஞ்சிய துளி கௌரவ அரசர். அதை முற்றாக அழிப்பதன் வழியாகவே நாம் இந்தப் பேரழிவை நிறுத்தி மீள்கிறோம். எண்ணுக! அங்கே களம்பட்டவர்கள் எத்தனை இலக்கம் மானுடர். பிதாமகர்கள், ஆசிரியர்கள், அரசர்கள், இளவரசர்கள்… அவர்கள் அனைவரின் உயிர்க்கொடையை நாம் சற்றேனும் மதிக்கவேண்டும் என்றால் இப்போர் வெற்றியுடன் முடிக்கப்படவேண்டும்…” என்று யௌதேயன் தொடர்ந்தான். “நீ சொல்தேர்ந்தவன். எண்ணிநோக்குக, நம் முதுதந்தை பீஷ்மரும் முதலாசிரியர் துரோணரும் எப்படி கொல்லப்பட்டார்கள்? அவ்வாறு நிகழவேண்டியிருந்தது. ஒரு நெறிகேடு மேலும்மேலும் நெறிகேட்டையே உருவாக்கும். அதிலிருந்து எவரும் தப்ப இயலாது… அவர்கள் அன்று தொடங்கியதே இங்கு களத்தில் பெருகியது. இன்று உச்சமடைந்தது. நெறிமீறலினூடாகத் தொடங்கிய போர் அதனூடாகவே முதிர்வடைய இயலும். வேறு வழியே இல்லை.”

சதானீகனின் வெறிப்பை யௌதேயன் அமைதி என எடுத்துக்கொண்டான். “அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது என்று நாம் அறியோம்” என்று தொடர்ந்தான். “களம்நிகழும் போரை போருக்கு வெளியே நின்று புரிந்துகொள்ள இயலாது. அங்கே தெய்வங்கள் ஆடுகின்றன. இந்திரமாயக்காரனின் நோக்குவட்டத்திற்குள் நிகழ்வன வெளியே இருப்பவர்களால் காணமுடியாதவை. அவரை அங்கே வென்றேயாகவேண்டும் என்னும் நிலை இருந்திருக்கலாம். வெல்லாவிடில் மும்மடங்கு அழிவை அவர் கொணர்வார் என்று தந்தையர் எண்ணியிருக்கலாம்… அங்கே இளைய யாதவர் இருந்திருக்கிறார். அவருடைய வழிகாட்டலின்றி இது நிகழ்ந்திருக்காது. அவர் அறியாத ஒன்றில்லை…”

சதானீகன் பெருமூச்சுவிட்டு சற்றே அசைய அவனை விட்டுவிடலாகாது என்னும் பதற்றத்துடன் யௌதேயன் மேலும் சொல்லெடுத்தான். “அவர் அவ்வண்ணம் வீழ்த்தப்பட்டது பிழையே. அது நமக்கு குலப்பழி சேர்ப்பதே. ஆனால் நாம் அதை ஈடு செய்ய முடியும். அவர் நம் குடிமுற்றத்தில் தெய்வமென அமரட்டும். அவருக்கு நாம் நீர்ப்பலி அளிப்போம். ஆண்டுதோறும் கொடையளிப்போம். நம் குடிகள் ஏழுதலைமுறைக் காலம் இப்பழிக்கு நிகர்செய்யட்டும். இதன்பொருட்டு உருவாகும் ஊர்ப்பழியை நல்லாட்சியை அளித்து நம்மால் துடைக்கமுடியும். ஊழ்ப்பழியை நோன்பிருந்து உளம்நலிந்து நீக்கமுடியும். அதை செய்வோம். இன்று இவ்வண்ணம் உணர்வெழுச்சிகொள்வதில் பொருளில்லை.”

உடனே அவன் சொல்லிணைத்து தொடர்ந்தான். “இவ்வுணர்வெழுச்சி மெய்யானது. உயர்ந்தது. தெய்வங்களும் மூதாதையரும் விரும்புவது. இதுவே ஒரு பிழைநிகர் ஆற்றுவதுதான். இதன்பொருட்டு மண்மறைந்த மூதாதையருடன் சென்றமைந்திருக்கும் கௌரவகுடித் தந்தை நம்மை வாழ்த்துவார்.” துயிலில் என சதானீகனின் தலை தணிந்து வந்தது. அதைக் கண்டு யௌதேயன் மேலும் சொற்கூர் கொண்டான். “இது நாம் நிகழ்த்தியது என்றல்ல, இவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்றே கொள்க! நாம் அணுக்கத்திலிருப்பதனால் நாமே இயற்றியதாக எண்ணுகிறோம். காலத்தால் சற்று அகன்று நின்று இதை நோக்குவதாகக் கருதுக! ஏன் இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது? எண்ணுகில் இவையனைத்தும் கௌரவ முதல்வரின் செயல்களின் விளைவே என்பதை எவரால் மறுக்க இயலும்? அவர் செய்த பிழை வாரணவத நிகழ்விலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. அந்த நெறியின்மையை எவரால் மறைக்க முடியும்? அதன்பொருட்டு அவர் என்ன பிழையீடு செய்தார்? ஈடுசெய்யப்படாத பிழை முளைத்தெழுந்து காடாகும் விதைபோல.”

“அப்பிழையை பெருக்கியவரும் அவரே அல்லவா? நம் தந்தையருக்குரிய நிலத்தைப் பறித்தார். அவர்களை பொய்ச்சூதில் அடிமைப்படுத்தி கானேக வைத்தார். நம் அன்னையை அவைநடுவே சிறுமைசெய்தார்” என்றான் யௌதேயன். அவன் குரலில் சீற்றம் மெல்ல இணைந்துகொண்டது. “நம் அன்னை அரையாடையுடன் அவை நடுவே நின்று கதறியதை நினைவுகூர்க! அங்கே நாம் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்போம்? அதன்பொருட்டு மூவுலகையும் அழிப்போம் என்று சூளுரைத்திருக்க மாட்டோமா? குருதிகொள்ளாமல் அமையமாட்டோம் என்று நெஞ்சிலறைந்து கூவியிருக்க மாட்டோமா? அதைத்தானே நம் தந்தையர் செய்கிறார்கள்? அவர்களிடம் அறப்போர் புரிக, ஆபுரந்து அந்தணர் ஒழிந்து களம்சூழ்க என்றெல்லாம் சொல்லுரைக்கும் தகுதி எவருக்கு உண்டு? இளையோனே, அன்று அவையமர்ந்து நம் அன்னையை சிறுமைசெய்ததை கௌரவர்குடிப் பெண்கள்கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இன்று அவர்களில் எவரும் சொல்லமாட்டார்கள், இங்கே இழைக்கப்பட்டது பழி என்று. அன்று செய்தவற்றுக்கு இன்று இச்சாவு வழியாக கௌரவ மூத்தவர் நிகர்செய்துகொண்டார் என்றே சான்றோர் சொல்வார்கள்.”

“நம் அன்னைக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்கு நிகரற்றது. சொல்லப்போனால் அவர்கள் அனைவரையும் கொன்றாலும் அது ஈடுவைக்கப்படவில்லை. ஏனென்றால் அது மேலும் பதினைந்தாண்டுகாலம் தொடர்ந்து வளர்ந்திருக்கிறது. பாரதவர்ஷம் எங்கும் சொல்பெருகிச் சென்றடைந்திருக்கிறது. அதே விசையுடன் இங்கிருந்து ஈடுசெய்யப்பட்டது என்னும் செய்தியும் சென்றடையவேண்டும். அதுவும் இன்னும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகாலம் பாரதவர்ஷத்தில் பேசப்படவேண்டும். அக்குடி முற்றழிக்கப்பட்டாலொழிய அச்செய்தி ஆற்றல்பெற்று விரியாது…” என்றான் யௌதேயன். “ஏனென்றால் இது அரசாடல் அல்ல. இது அறங்களின் முரண்கூட அல்ல. இது ஒரு பெண்ணின் பொற்பு குறித்தது மட்டுமே. பாரதவர்ஷத்தில் பலகோடிப் பெண்கள் இதை எதிர்பார்ப்பார்கள். பிறந்து பிறந்து வந்துகொண்டே இருப்பார்கள். எங்களுக்கு என்ன அறம் அளிக்கப்பட்டது என்று கேட்பார்கள். ஏளனம்செய்து சிரிக்கும் அவைநடுவே தன்னந்தனிப் பெண் நின்று கண்ணீர்விட்டு உரைத்த சொல் முளைத்தெழுந்ததா என்று அவர்கள் உசாவுவார்கள்.”

“அவர்கள் அன்னையர். அவர்கள் வயிற்றில் பிறக்கவிருக்கின்றன பாரதவர்ஷத்தின் வருந்தலைமுறைகள். அவர்களிடம் நாம் அளிக்கவேண்டிய மறுமொழி ஒன்றுள்ளது. அதிலிருந்து நாம் தப்பவே இயலாது. அவர்களிடம் நாம் இன்று சொல்லமுடியும் இளையோனே, பெண்பழி கொண்டவர் எவராக இருப்பினும் அது பேருருக் கொண்டு தொடர்ந்துவரும் என்று. அவர் புவிமுதன்மைகொண்ட பேரரசர் என்றாலும், பல்லாயிரம் கைகள் கொண்ட பெருந்தந்தை என்றாலும், அனைத்துப் பண்புநலன்களும் கொண்ட மானுடர் என்றாலும், அவருக்கு பாரதவர்ஷத்து ஷத்ரியப் பேரரசர்கள் அனைவரும் ஒருங்கு திரண்டு துணைநின்றாலும், பிதாமகர்களும் ஆசிரியர்களும் அவரை ஆதரித்தாலும், தெய்வங்களே உடன்நின்றாலும் அவர் வீழ்வார் என்று. அதன்பொருட்டு அனைத்துப் போர்நெறிகளும் மீறப்படும் என்றும் அனைத்து அறங்களும் வீசப்படும் என்றும் நாம் அவர்களிடம் சொல்கிறோம். எழுந்துவரும் மகளிர்நிரைகள் அறியட்டும் இதை, கடன்முடிக்க கொழுநர் எழுவர். மைந்தர் எழுவர். அவர்கள் அதன்பொருட்டு தீராப் பெரும்பழி கொள்ளவும் ஒருங்குவர்.”

“ஆம், இந்த நிகழ்வும் நன்றே. இது பாரதவர்ஷம் முழுக்க பேசப்படும். இதன் இருபுறமும் மோதிமோதி சொல்பெருகி இந்நிலத்தை நிறைக்கும். அதனூடாக பெண்பழிக்கு ஈடுசெய்யப்பட்டது என்னும் செய்தி ஒவ்வொரு செவிக்கும் சென்றுசேரும். இங்கே இந்த மலைகளைப்போல் என்றும் நின்றிருக்கும்…” என்று யௌதேயன் உரக்கக் கூவினான். “இன்றல்ல, நாளையும் வரும்நாளைகள் அனைத்திலும் இங்கே மானுடர் இதை நடிப்பார்கள். இவ்வண்ணம் கௌரவ அரசர் மீண்டும் மீண்டும் தொடையுடைத்து கொல்லப்படுவார். கூத்துகளில், சிற்பங்களில், நூல்களில். அதன்பொருட்டே அவர் தெய்வமென அழியாமல் இங்கே நிறுத்தப்படுவார். அதை இதோ முன்னில் எனக் காண்கிறேன். நம் மகளிரிடம் நாம் சொல்லும் அழியாச் சொல் அது. நம் வழியாக மண்மறைந்த மூதாதையர் அவர்களுக்கு அளிக்கும் உறுதிப்பாடு அது. அது என்றும் இங்கே இருக்கும்.”

சதானீகன் தரையில் முகம்பதித்து விழுந்து கிடந்தான். அவன் தோள்மட்டும் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கையிலிருந்து குருதி ஊறி கல்தரையில் பரவியது. “இளையோனே, நீ சொன்ன கொடுஞ்சொல் என்ன என்று உணர்கிறாயா? நீ அதை எவரை நோக்கி சொன்னாய் என்னும் தெளிவு உனக்கு உண்டா? எத்தனை பெரிய சொற்கள்! இக்கணமே அவற்றை நீ திரும்பப் பெற்றாகவேண்டும். அதே குருதியை மேலும் வீழ்த்தி அச்சொற்களை மீளப்பெறுக! தெய்வங்கள் அறிய மூதாதையர் அறிய அவை இங்கேயே மடிந்து மறையவேண்டும். அச்சொற்களுக்கு இலக்கான மூத்தவர் காலடி பணிந்து பொறுத்தருளும்படி கோருக! அவற்றைச் சொன்னதன்பொருட்டு நீ ஆற்றவிருக்கும் நோன்பையும் இங்கேயே தெய்வங்களிடமும் மூதாதையரிடமும் அறிவித்துக்கொள்க.!

சதானீகன் அசைவில்லாமல் கிடந்தான். “இளையோனே” என்று யௌதேயன் அழைத்தான். நிர்மித்ரன் அவனை குனிந்து தொட முயல சதானீகன் உருண்டு விலகி கையூன்றி எழுந்து கண்களைத் துடைத்தபின் “இல்லை, மூத்தவரே. நீங்கள் சொன்னவை அனைத்தும் மெய். ஆனால் சொற்களிலுள்ள மெய்மையில் நான் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டேன். நான் என் சொற்களை திரும்பப்பெற முடியாது. என்னை நெஞ்சோடணைத்து வளர்த்த பெருந்தந்தைக்கு நான் அளிக்கும் கடன் அச்சொற்கள்…” என்றான். “நீ உரைத்தவை தீச்சொற்கள். நம் குலத்தை நீயே சொல்ஏவி அழித்துவிட்டாய்” என்றான் யௌதேயன். “ஆம்” என்று சதானீகன் சொன்னான். “நான் என்னையே பழிக்கிறேன். என் குருதி உடலுக்குள் மலநீராக மாறிவிட்டதுபோல் உணர்கிறேன்.” பிரதிவிந்தியன் “நீ உன்னை ஒரு தூயன் என்றும் மேலோன் என்றும் எண்ணிக்கொள்ள விழைகிறாய். இத்துயர் எழுவது உன் ஆணவத்திலிருந்து மட்டுமே” என்றான். அவன் முகம் கசப்பில் சுருங்கியிருந்தது.

“எனில் என் சொற்களை ஏன் அஞ்சுகிறீர்கள்?” என்று சதானீகன் கேட்டான். “ஏனென்றால் இச்சொற்கள் எத்தனை கூரியவை என்றாலும் எவ்வளவு ஆற்றல்மிக்கவை என்றாலும் இவை ஓர் எளிய உள்ளத்தை நிறைவுறச் செய்யா என நீங்கள் அறிவீர்கள். ஒன்று சொல்கிறேன். அங்கே மூத்த தந்தை பீமசேனனின் இரு மைந்தர்கள் கிடக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரையேனும் நீங்கள் இச்சொற்களால் நிறைவுறச்செய்ய முடியுமா என்று நோக்குக! அவர்களில் ஒருவர் அவர்களின் தந்தை செய்தது சரியே என ஏற்றுக்கொண்டார் என்றால் நான் என் குருதியால் உரைத்த சொற்களை மீட்டுக்கொள்கிறேன். கடுந்துறவுபூண்டு கானேகுவேன் என்று நோன்புகொள்கிறேன். எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் வெறும் வானின்கீழ் வெறுந்தரையில் மட்டுமே படுப்பேன் என்றும் வெறுங்கையில் இரந்துண்டு வாழ்வேன் என்றும் தன்னந்தனியாக இறுதிவரை இருப்பேன் என்றும் உறுதிபூண்கிறேன்.”

யௌதேயன் தயங்க பிரதிவிந்தியன் “எனில் எழுக…” என்றபடி எழுந்து வாயில் நோக்கி சென்றான். யௌதேயன் அவனைத் தொடர நிர்மித்ரன் தயங்கி நின்றான். சதானீகன் கையூன்றி எழுந்து அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றான். நிர்மித்ரன் அவனுக்குப் பின்னால் வந்தான். இருமுறை அவன் தள்ளாடியபோது அவனை பிடிக்க முன்னெழுந்தான். சதானீகன் அவனை கையசைத்து அகற்றினான். வெளியே மழைச்சாரல் பெய்துகொண்டிருந்தது. அவர்கள் நிழல்கள்போல் அடுத்த இல்லத்தை அடைந்தனர். உள்ளே பேச்சுக்குரல்கள் கேட்டன. மருத்துவன் வெளியே வந்து “விழித்துக்கொண்டுவிட்டார்கள், இளவரசே. என்ன செய்தி என்று உசாவினர். நான் அனைத்தையும் கூறிவிட்டேன்” என்றான். யௌதேயன் நான் பேசுகிறேன் என உள்ளே சென்றான். அங்கே மஞ்சத்தில் சுருதகீர்த்தியும் சுதசோமனும் சர்வதனும் விழித்துக்கிடந்தனர். சர்வதன் முனகியபடி மெல்ல புரண்டுகொண்டிருந்தான்.

யௌதேயன் “இளையோரே, நம் இளையோன் சதானீகன் நம் குடிமூத்தவரான பிரதிவிந்தியன் மேல் தீச்சொல் விடுத்திருக்கிறான். நம் தந்தை பீமசேனன் கௌரவ அரசரை தொடையறைந்து கொன்றது பிழை என்றும் அதன் பழியை நம் குடியும் அதன் மூத்தவராகிய பிரதிவிந்தியனும் சுமக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறான். அவனுக்கு நான் சொன்னேன் இது போர் நிறைவு என்று. இது பெண்பழிக்கு நிகர்செய்தல் என்று” என்றான். யௌதேயன் நெய்பற்றிக்கொள்வதுபோல சொல்கொண்டான். மேலும் மேலும் சொல்பெற்று முன்பு கூறியவற்றை மேலும் உணர்ச்சியுடன், மேலும் விசையுடன் கூறினான். “கூறுக, உங்கள் தந்தையின் செயலை நீங்கள் ஏற்கிறீர்கள் அல்லவா? அதுவே ஷத்ரியர் என்றும் அரசர் என்றும் கொழுநர் என்றும் மானுடர் என்றும் அவருடைய கடமை அல்லவா?” என்று யௌதேயன் கேட்டான். “இச்செயலினூடாக பாரதவர்ஷம் நோக்கி நாம் அறைகூவுவது நம் மகளிருக்கான அறத்தை அல்லவா? இனி இந்நிலத்தில் எந்த ஆடவனும் மீறமுடியாத ஒரு நெறியை இங்கே நிலைநாட்டுகிறோம் அல்லவா?”

சுதசோமன், சர்வதன் இருவரும் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். சுருதகீர்த்தி “நான்…” என்று சொல்ல முயல “உன்னிடம் கேட்கவில்லை. நாங்கள் கேட்பது பீமசேனனின் மைந்தர்களிடம்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். “ஆம், அவர்களே அறுதிச்சொல் கூறும் தகுதி கொண்டவர்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மைந்தர்களாலும் கொடிவழியினராலும்தான் மதிப்பிடப்படுகிறார்கள்” என்றான் யௌதேயன். “சொல்லுங்கள் இளையோரே, உங்கள் சொல்லால் இளையோன் தெளிவுறட்டும்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். யௌதேயன் “நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டால் மூத்தவருடன் நிலைகொண்டு தான் உரைத்த தீச்சொல்லை மீளப்பெறுக என இளையோனுக்கு ஆணையிடுகிறீர்கள். இல்லை என்றால் இளையோனுடன் சேர்ந்து அத்தீச்சொல்லை நீங்களும் மூத்தவர்மேல் தொடுக்கிறீர்கள். அச்சொல் நம் அனைவர்மேலும் வந்தமைவது. நம் குருதிவழியை முற்றழிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. தெய்வங்களாலும் தடுத்துநிறுத்தப்பட இயலாதது” என்றான் யௌதேயன்.

சர்வதன் மெல்ல கனைத்தான். இருமுறை பெருமூச்சுவிட்டான். பின்னர் “சொல்லி நிறுவும் கலை எங்களுக்குத் தெரியாது, மூத்தவரே. நாங்கள் எங்கள் தந்தையைப்போலவே காட்டாளர்கள்” என்றான். பிரதிவிந்தியனின் முகம் சினத்தால் இறுகியது. “உம்” என அவன் முனகினான். “தந்தை செய்யும் பழிச்செயல்கள் அனைத்தும் மைந்தர்மேல் வந்தமையும் என்பது ஊழ். அவ்வண்ணம் ஆகுக! பெருந்தந்தையை நெறிபிறழ்ந்து கொன்றமை பொன்றாப் பெரும்பிழை… அக்கீழ்மையை நிகழ்த்தியவர்கள் மைந்தர்களாகிய நாங்கள் என்றே ஆகுக! எரியும் நரகநெருப்பில் எங்கள் உடல்கள் பொசுங்குக! எங்கள் ஆத்மா இருளில் முடிவில்லாமல் அலைக!” என்றான் சர்வதன். யௌதேயன் “என்ன சொல்கிறாய் என உணர்ந்துள்ளாயா?” என்று கூவியபடி மஞ்சத்தை அணுகினான்.

சுதசோமன் உரத்த குரலில் “அவன் சொல்வதை மேலும் தெளிவாக நான் சொல்கிறேன்” என்றான். “வெறும் உணவு தந்து எங்களை வளர்த்திருக்கலாம் அஸ்தினபுரியின் பெருந்தந்தை. அவர் அளித்தது குருதியை. கதைப்பயிற்சியில் தலையில் அடிபட்டு எட்டு நாட்கள் நான் மஞ்சத்தில் தன்நினைவில்லாது கிடந்தேன். எட்டு இரவும் எட்டு பகலும் என் மஞ்சத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தது அஸ்தினபுரியின் மணிமுடி. அச்சிற்றறையே அரசவையாகியது. அவருடன் அங்கே இருந்தனர் என் குடியின் மண்மறைந்த மூதாதையர் அனைவரும். வெல்க, கொல்க, அது போர். ஆனால் நெறிமீறி தொடையறைந்து கொன்ற என் தந்தைக்கு நான் அளிக்க விழையும் தண்டனை ஒன்றே. எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க தந்தையென்றிருப்பது என்றால் என்னவென்று அவர் உணரவேண்டும்… ஓர் இரவுகூட அவர் விழி நனைந்து வழியாமல் துயிலக்கூடாது. அதற்குரிய வழி நாங்கள் இம்மஞ்சத்திலேயே இறப்பதுதான்… இங்கிருந்து எழுந்து நாங்கள் இயற்றுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. பழிசுமந்து வாழ்வதன்றி எங்களுக்காகக் காத்திருப்பதும் பிறிதில்லை… இம்மஞ்சமே சிதையென்றாகட்டும்… தெய்வங்களிடம் கோருவது அதைமட்டுமே.”

பிரதிவிந்தியன் தளர்ந்து “பித்து, வெறும் பித்து இது. அறிவின்மையின் எல்லை… உணர்ச்சிகளால் அறிவழிந்திருக்கிறீர்கள். அகிபீனாவில் மயங்கியிருக்கிறீர்கள்…” என்றான். சர்வதன் “அவன் சொல்வதே என் விழைவும்… இனி எரிந்தமைவதன்றி இங்கே எஞ்சுவதொன்றுமில்லை. உடலில் ஓடும் குருதி தந்தை அளித்தது. அதை கொண்டிருக்கும் தகுதி எனக்கில்லை” என்றான். யௌதேயன் “நாம் நாளை பேசுவோம்” என்றான். சுருதகீர்த்தி நிர்மித்ரனிடம் “இளையோனே, வெளியே ஏதோ ஒளியசைவு தெரிகிறது. தொலைவில்தான்… ஆனால் ஒரு பந்தம் அணுகி வருகிறது” என்றான். நிர்மித்ரன் “எப்படி தெரியும்?” என்றான். “இச்சுவரின் துளையினூடாக நிழலாட்டம் மாறுபட்டது” என்றான் சுருதகீர்த்தி. “நோக்குக, நான் விழைவதே அணுகிவருகிறது என கருதுகிறேன்!” நிர்மித்ரன் வெளியே சென்று நோக்கி “காட்டுக்குள் இருந்து ஒரு பந்தம் அணுகிவருகிறது. நிழலசைவைக் கண்டால் மூவர் இருக்கக்கூடும்” என்றான்.

“அவர்கள்தான்” என்றான் சுருதகீர்த்தி. புன்னகையுடன் “விடுதலைபோல் இனியது பிறிதில்லை” என்றான். சர்வதன் ஆவலுடன் “அவர்களா?” என்றான். சுருதகீர்த்தி “இளையோனே, நான் அவர்களை கனவில் பலமுறை கண்டேன். என் விழைவை தெய்வங்கள் அறிந்துவிட்டன போலும்” என்றான். சுருதகீர்த்தி நகைக்க சர்வதனும் சுதசோமனும் அச்சிரிப்பில் இணைந்துகொண்டனர். அவர்களை மாறிமாறி நோக்கியபின் பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் வாசலுக்கு விரைந்தனர். சதானீகன் தானும் சென்று வாசலினூடாக நோக்கினான். காட்டில் அலைகொண்டு வரும் பந்த ஒளியை அவன் கண்டான். பின்பு ஒரு கணத்தில் மெல்லிய நிழலுருவையும் அதன் தலையில் நுண்ணொளி கொண்டிருந்த நுதல்மணியையும் கண்டான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்