குருதிச்சாரல்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 72

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 11

bl-e1513402911361முதற்புலரிக்கு முன்பே அசலையும் தாரையும் கர்ணனின் மாளிகை முகப்புக்கு வந்தனர். வேள்வியில் அமர்வதற்கு உலோகங்களோ, தோலோ, பட்டோ கூடாதென்பதனால் வெண்ணிற பருத்தியாடைகளும், வெண்சங்கு போழ்ந்த வளையல்களும், தீட்டப்பட்ட விதைகளாலான கருமணியும் செம்மணியும் கோத்த மாலைகளும் மட்டுமே அணிந்திருந்தனர். அங்கே காத்திருந்த துணைப்படைத்தலைவன் உக்ரசேனன் வணங்கி முகமன் உரைத்து “அரசரும் அரசியும் ஒருங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், அரசி” என்றான்.

தாரை “பொழுதாகிறது, அணிகளை எங்கேனும் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியதுதான்” என்றாள். அசலை “அரசர் எந்நிலையிலிருக்கிறார்?” என்றாள். உக்ரசேனன் சிரித்து “நன்னிலையில்தான்… ஸ்ரீகரர் உள்ளே சென்றிருக்கிறார்” என்றான். அசலை “வேள்விக்கு தூய்மையும் எளிமையுமே அணிகள் என்பார்கள்” என்றாள். தாரை நகைத்து “அவையிரண்டையும் பார்ப்பவர்கள் உணரும்படி செய்வது எளிதல்ல, அரசி. அரசர் பலர் நேற்றிரவு முதலே அணிகொள்ளத் தொடங்கிவிட்டனர். வேள்விக்கு அணிசெய்யக் கற்ற அணிச்சூதர்கள் சிலரை கூட்டிவந்திருக்கிறார் சைந்தவர்” என்றாள்.

அவர்கள் படியேறி மேலே சென்றபோது சபரி மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து அவர்களை எதிர்கொண்டாள். “கலிங்கத்தரசி அணிகொள்கிறார். நான் கீழே வரும்போதே முடிந்துவிட்டது… அவையறையில் சற்று பொறுத்திருக்கவேண்டும், அரசி” என்றாள். அவர்கள் அங்கிருந்த பீடங்களில் அமர, சபரி படிகளில் ஓசையுடன் மேலேறிச்சென்று அணியறையை அடைந்து “இரு அரசியரும் வந்துள்ளனர், அரசி. அவர்கள் வந்தபின் நாம் பிந்துவது முறையல்ல” என்றாள். ஆடிநோக்கி உளம் அழிந்து அமர்ந்திருந்த சுப்ரியை திரும்பி நோக்கி “என்ன?” என்றாள். “அரசியர் இருவருமே வந்துள்ளனர்” என்றாள் சபரி.

சுப்ரியையும் வெண்பருத்தியாடையும் செந்நிறக் குன்றிமணிகள் கோத்த ஆரமும் தேய்த்த கல்மணிகளால் ஆன காதணியும் குருதிச்சந்தனத்தில் செதுக்கியமைத்த வளையல்களும், மரக்கடைவுத் தண்டைகளும் அணிந்திருந்தாள். ஆடியில் தன்னை நோக்காமல் விழிமூடி சரிந்திருந்தவள் ஏதோ ஒலிகேட்டு விழிதிறந்து எதிரே முன்னறியாத பெண்ணைக் கண்டு திகைத்து பின் அதிலேயே உளம்நிலைத்து அமர்ந்திருந்தாள். “இன்னும் ஒரு மணி” என்று அணிச்சேடி சொன்னாள். அதை நோக்காமல் சுப்ரியை எழுந்ததும் அணிச்சேடி “ஒரே ஒரு தையல்… ஒரு சிறு இணைப்பு, அரசி” என்றாள்.

சபரி சினத்துடன் “நேற்று பின்னிரவில் தொடங்கியது… இன்னமும் அணிசெய்து முடிக்க உன்னால் இயலவில்லை என்றால் இனி நீ அணிசெய்யவே வேண்டியதில்லை… வருக, அரசி” என்றாள். “அணிசெய்வதைப்போலவே அணிகளைவதும் ஒரு பெருங்கலை என ஆக்கிவைத்திருக்கிறார்கள்” என முனகிக்கொண்டாள். சுப்ரியை தலைகுனிந்து எண்ணம் கலையாமலேயே உடன்வந்தாள். சபரி “அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டிருக்கின்றன. நகரே ஒழிந்து வேள்விச்சாலையை சூழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. வேள்வி முடிவதுவரை நோன்புகொண்டு திறந்த வான்கீழ் தங்கியிருக்கவேண்டும் என்பது நெறி. வேள்விநிறைவின்போது அவிப்புகையை கரைத்து வான்மழை இறங்கும். அதன் துளி உடலில் படுவதே தெய்வங்களும் தேவர்களும் வானுறை முனிவர்களும் அளிக்கும் வாழ்த்து” என்றாள்.

படியிறங்கியபோது சுப்ரியை “இளைய யாதவர் இன்று வேள்வியவைக்கு வருவாரா?” என்றாள். “வருவார், ஆனால் அவருடைய இடம் வைதிகரும் முனிவரும் அறிஞரும் அமரும் அவையில்தான்” என்றாள் சபரி. சுப்ரியை பெருமூச்சுவிட்டாள். “காலையிலேயே நம் அரசர் அணிகொண்டு முடித்துவிட்டார். ஸ்ரீகரர் அவரை ஒருக்கி கொண்டுவரச் சென்றிருக்கிறார்” என்றாள் சபரி. அவளைக் கண்டதும் அசலையும் தாரையும் எழுந்தனர். சபரி “அரசி, இத்தோற்றத்தில் உஷைதேவி எழுந்ததுபோல் இருக்கிறீர்கள்” என்றாள். சுப்ரியை புன்னகை செய்து “அரசர் எழுந்துவிட்டாரா?” என்று கேட்டாள். சபரி “இதோ நோக்கிவருகிறேன்” என்றாள்.

அதற்குள் அப்பால் சங்கொலி எழுந்தது. “எழுந்தருள்கிறார்” என்று சபரி சொன்னாள். “இரவிலேயே வெள்ளித்தேர் வந்துவிட்டது. நாம் கங்கைக்கரையை அடைவது வரை விடியாது. விடியலில் சென்றிருந்தால் இளங்கதிர்பட்ட முகில்போல பொன்னிறம் கொண்டிருக்கும்.” சபரி “எழுக, அரசி!” என்றாள். சுப்ரியை எழுந்து இருபக்கமும் அசலையும் தாரையும் துணைவர வெளியே சென்றாள். சபரி “சில நாட்களுக்கு முன்புவரை இந்நகரை மூடி இருண்ட முகில் நின்றிருந்தது என்கிறார்கள். நஞ்சென ஒரு பாசி படிந்து நகரே நோயிலிருந்ததாம். நகரெங்கும் காக்கைகளும் நரிகளும் நிறைந்திருந்தனவாம். வேள்விக்கு முடிவெடுத்ததுமே இரவு விடிவதுபோல் நகர் ஒளிகொண்டு எழுந்துவிட்டது” என்றாள்.

மறுபக்கப் படிகளினூடாக கர்ணன் துணையாக குண்டாசியும் சுஜாதனும் நடந்துவர படியிறங்கினான். வெண்ணிற அரையாடைக்குமேல் மெல்லிய வெண்பருத்தி மேலாடையைச் சுற்றியிருந்தான். காதுகளில் பளிங்குக்கல் கடைந்த மணிகளால் ஆன குண்டலங்கள். வேறெந்த அணிகலன்களுமில்லை. சந்தனக்குறடுகள் அவன் காலடியில் ஒலியெழுப்பின. சுப்ரியை அவனை அத்தோற்றத்தில் கண்டதும் முதற்கணம் உள்ளம் மலைக்க கால்நிலைத்துவிட்டாள். “அரசி” என சபரி சொன்னதும் மேலும் நடந்தாள்.

அவளால் அவன் உடலைவிட்டு விழிநீக்க இயலவில்லை. கரிய பெருந்தோள்கள் போர்வடுக்களுடன் நீர்வழியும் உச்சிமலைப் பாறையென திறந்துவிரிந்திருந்தன. பாறையின் உப்புவரிகளென அவற்றிலோடும் நரம்புகள். இளங்களிற்று மத்தகம்போல் புடைத்தசையும் புயத்தசைகள். அவன் மார்பையே நோக்கிக்கொண்டிருப்பதை அவளே உணர்ந்ததும் விழிவிலக்கிக்கொண்டாள். அயலவன்போல என எண்ணியதும் விந்தையுடன் விழிதூக்கி மீண்டும் நோக்கினாள். அயலவன் போலத்தான் இருந்தான். அவனை அத்தனை எளிய தோற்றத்தில் முன்னர் நோக்கியதே இல்லை. அந்தக் காட்சியிலிருந்து அவள் கண்ட கர்ணனின் அத்தனை தோற்றங்களையும் சென்றடைந்தாள்.

சபரி “அணியின்மை ஆண்களுக்கு அழகு, அரசி” என்றாள். அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் தரைநோக்கி நடந்தாள். “நீராடி எழும் இளங்களிறெனத் தோன்றுகிறார்” என்றாள் சபரி மீண்டும். “கதிர்மைந்தன் கரியோனாக இருப்பது ஏன் என்று ஒரு சூதன் ஒருமுறை பாடினான். கனல் நீர்பட்டால் கருமைகொள்ளும். அங்கர் இங்குள்ள பெண்களின் விழிநிறைந்த காதலால் கருமைகொண்டிருக்கிறார்.” சிரித்தபடி “ஆம், இந்நிலத்தில் இன்று அங்கரைப்போல் அழகர் பிறரில்லை” என்று தாரை சொன்னாள். அசலை “அதை நீ சொல்லி அரசி அறியவேண்டுமா என்ன?” என்றாள். தாரை “நான் என்ன சொன்னேன்? சூதர்பாடல்களில் அவர் அழகைப்பற்றி சொல்லாத ஒன்றுகூட இல்லை என்றுதான்” என்றாள்.

அசலை அவளை நோக்கி புன்னகைக்க விழிகளால் சுப்ரியையை சுட்டிக்காட்டிவிட்டு தாரை தொடர்ந்தாள். “அனல் அழகுறுவது வேள்விநிலையில், அங்கர் போர்நிலையில் என ஒரு விறலி பாடினாள். போர்க்கலையின் இரு அழகுகளை பார்த்தரிடமும் அங்கரிடமும் காணலாம் என்றாள். அது பெண்ணுடலின் நடனம் என்றிருக்கும். இது ஆணுடலின் தாண்டவம். அது மான், இது சிம்மம். அது மயில். இது மலைக்கழுகு. ஆடவல்லானுடன் அம்மை ஆடுவதுபோல் இருவரும் தோளிணைந்து போர்புரிந்தால் விண்ணுலகும் வெல்லப்படும் என்றாள்.”

அசலை புன்னகைத்து “அவர்கள் இணைந்து ஆடி முழுமையை அடைந்தபோது ஈருடலும் ஒன்றாகி இடமொருமகள் என்றானார் என்பது தொல்கதை” என்றாள். தாரை “எனக்கும் தோன்றியுள்ளது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நிறைக்கிறார்கள். அங்கரில் குறைவதே அர்ஜுனர் என்பேன்” என்றாள். “அங்கரில் குறைவது அவரா?” என்றாள் அசலை. அவர்கள் அத்தருணத்தை களியாட்டென ஆக்க விரும்பினர். ஆனால் ஓயாது பேசிக்கொண்டிருந்த சபரி அப்பேச்சிலிருந்து அகன்றுவிட்டிருந்தாள். “ஆம், அன்னையில் மைந்தர் என” என்றாள் தாரை. அசலை சிரித்தாள்.

சுப்ரியை அச்சொற்களை கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். அச்சம் கொண்டவள்போல, அரிதொன்றின் அணுக்கம் கண்டவள்போல நெஞ்சு துடித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஸ்ரீகரர் முற்றத்தில் இறங்கி கைகாட்ட நிமித்திகன் சங்கொலி எழுப்பினான். படைவீரர்கள் வாளும் வேலும் தாழ்த்தி வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். கர்ணன் ஸ்ரீகரரின் தோளில் கைவைத்து தலைசரித்து நகைமொழி சொன்னான். அவர் சிரித்தபடி விழிதிருப்ப அவளைக் கண்டு “அரசி, வருக!” என்றார். சுப்ரியை அருகே சென்று நின்றதும் திரும்பி நோக்கிவிட்டு அருகே வந்து நின்ற உக்ரசேனனிடம் “நாசிகரே, தேருக்கு முன்னால் நீங்கள் செல்வீர்கள் அல்லவா?” என்றான். அவன் சிரித்து “இல்லை அரசே, இங்கே காவல்பணியை நான் ஒருங்கிணைக்கிறேன்” என்றான்.

“அரசர் சென்றுவிட்டாரா?” என்றான் கர்ணன். “அவர் கிளம்பி ஒருநாழிகை கடந்துவிட்டது.” கர்ணன் “இந்த அணிசூடலுக்குத்தான் பொழுதாகிறது அணியருக்கு. இது அவர்களுக்கு பழக்கமே இல்லை” என்றான். சுஜாதன் “ஆம், நோக்கி நோக்கி திகைக்கிறார்கள். என்ன என்று கேட்டேன். ஒத்திசைவே இல்லை என்றார்கள்” என்றான். கர்ணன் நகைத்து “பொதுவாக மானுட உடல் அப்படித்தான். வேறு எந்த உருவிலாவது இப்படி இருபக்கமும் இரண்டு பெரிய உறுப்புகள் தொங்கி பொருளின்றி ஆடிக்கொண்டிருந்தால் நன்றாக இருக்குமா என்றேன்” என்றான்.

சுஜாதன் ஊக்கம் பெற்று “ஆம், அதோடு காது. அவ்வப்போது நான் எண்ணுவதுண்டு. மனித உடலுக்கு தேவையே இல்லாத உறுப்பு என்றால் காதுதான். எவ்வளவு அழகின்மையுடன் நீட்டி நிற்கிறது” என்றான். குண்டாசி “நான் அதையே எண்ணுகிறேன். ஒற்றைவீரனின் சிலையென அமைக்கப்படும் நீளுருளையே மனிதருக்கு உகந்த நல்வடிவம்” என்றான். கர்ணன் சிரித்து அவன் தோளைத்தட்டினான். சுஜாதன் குண்டாசி சொன்னதில் நகையாட்டு இருக்குமோ என எண்ணி பிடிகிடைக்காமல் தவிர்த்து “கிளம்பலாம், அரசே” என்றான்.

ஏவலர் படி அமைக்க அதில் ஏறி கர்ணன் தேரின் பீடத்திலமர்ந்ததும் சுப்ரியை தொடர்ந்து ஏறி அருகே அமர்ந்தாள். தொடர்ந்துவந்த தேரில் தாரையும் அசலையும் சபரியும் ஏறினர். அதற்கடுத்த தேரில் சுஜாதனும் குண்டாசியும் ஏறினர். குண்டாசி கைவீசியபடியே செல்ல ஸ்ரீகரர் ஆணையை செய்கை காட்டினார். தேர் கிளம்புவதை அறிவிக்க கொம்போசை எழுந்தது. அப்பால் மேலும் மேலும் கொம்பொலிகள் எழுந்தன. சுப்ரியை திரும்பி அந்த மாளிகையை நோக்கினாள். நீரில் மூழ்கும் பெருங்கலமென அது பின்னகர்ந்து சென்றது.

தேர் கிளம்பியபோது இனிப்புண்ட நாவு என தன் உடலே சுவையறிவதை உணர்ந்தாள். அவளுக்கும் அவனுக்கும் நடுவே நிறைய இடைவெளி இருந்தது. மெல்ல நகர்ந்து அதை நிறைத்து அணுகிவிடவேண்டும் என எண்ணினாள். அதில் கையை வைத்து நகர்த்தியபின் அஞ்சி எடுத்துக்கொண்டாள். மீண்டும் மீண்டும் அந்த இடைவெளியிலேயே படிந்தது அவள் உள்ளம். அவள் அதில் நிறைய நிறைய அது விரிந்தகன்றது. பின்னர் அணுகியது. அணுக்கம் என அவள் உணர்ந்ததும் அகன்று மாயம் காட்டியது. பின்னர் அவள் நீண்ட பெருமூச்சுடன் அசைந்து அமர்ந்தாள். அவள் அவனை நோக்குவதை அவன் அறியவில்லை. ஒருமுறைகூட சாலையிலிருந்து நோக்கை விலக்கவில்லை.

அவள் எதையேனும் அவனிடம் பேச விரும்பினாள். வேள்வியவையில் அவன் இடம் குறித்து பேசினால் அவன் செவிகொள்ளக்கூடுமோ? துரியோதனனைக் குறித்து பேசினால் என்ன? ஆனால் முதலில் எப்படி தொடங்குவது? அவன் விழிதிருப்பி அவளை நோக்கினால் பேசத் தொடங்கிவிடலாம். அவனை அழைப்பது எப்படி? அவனை தான் அழைத்ததே இல்லை என்று நினைவுகூர்ந்ததும் அவள் திடுக்கிட்டாள். உண்மையிலேயே ஒருமுறைகூட அவள் அவனை கணவன் என சொல் விளித்து பேசியதில்லை. ஆகவே அத்தனை ஆண்டுகளில் அப்படி ஒரு சொல்லே திரண்டு அமையவில்லை. இப்போது எச்சொல்லில் அழைத்தாலும் அது பொருந்தாததே. அரசே என்றழைக்கலாம். ஆனால் அச்சொல் அன்று அவளுக்கு அயலானதாகத் தோன்றியது.

கர்ணன் அவளை நோக்காமல் தாழ்ந்த குரலில் “அங்கே வேள்வியவையில் அமர்ந்திருக்கும் ஷத்ரியர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் என்னால் வெல்லப்பட்டவர்கள். என்னை வெல்ல ஒரு தருணமென இந்த அவையை அவர்கள் எண்ணக்கூடும்” என்றான். அவன் குரல் இடறியது தேரின் ஓட்டத்தால் எனத் தோன்றியது. அவள் நெஞ்சு ஒலிப்பது செவியிலெழ சொல்லெடுக்க இயலாமல் உயிரிழந்து தடித்த நாவுடன் அமர்ந்திருந்தாள். “அந்தணர் தங்களுக்கு அரசரையே சுண்டி எறியும் ஆற்றலுண்டு என நிறுவும் தருணமாக இதை கொள்ளவும்கூடும். அவைச்சிறுமை நிகழுமென்று என் உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. எதுவானாலும் அது எனக்குரியதே. உனை நோக்கியல்ல என்று கொள்க!” என்றான்.

அவள் பற்களைக் கடித்தபடி “அவ்வண்ணமென்றால் என்னை ஏன் அழைத்துவரவேண்டும்? உங்கள் சூதஅரசி வந்திருந்தால் அவைச்சிறுமையை நிகராக பங்கிட்டுக்கொண்டிருக்கலாமே?” என்றாள். கர்ணன் திரும்பி நோக்கி ஒருகணம் விழிநிலைத்து பின்னர் புன்னகைத்து “ஆம், பிழைதான். பாதி அவளுக்குரியதே, கொண்டுசென்று அளித்துவிடுகிறேன்” என்றபின் மீண்டும் சாலைநோக்கி திரும்பிக்கொண்டான். அவள் திகைத்து உடல் குளிர்ந்துநடுங்க அமர்ந்திருந்தாள். தன் வாய்க்குள் கொடிய நாகம் ஒன்று நாவென்று அமைந்திருக்கிறதுபோலும். அச்சொற்கள் என்னுடையவை அல்ல. அக்கீழ்மை என்னுடையதல்ல. அரசே, என் கதிரே, அவற்றை என்மேல் ஏறிய ஏதோ இருள்தெய்வமே உரைத்தது. அவள் தொண்டை அடைத்திருந்தது, மூச்சு ஏறியிறங்கியது.

ஏன் அதை சொன்னேன்? நாப்பழக்கமாகவா? அன்றி அவனை வேல்நுனியால் குத்தி எனை நோக்குக என்றேனா? அச்சொல்லை திரும்ப எடுப்பது எப்படி? அது இழிசொல்லே. கீழ்மையென நான் வெளிப்பட்ட தருணமே. என் இறையே, அதில்கூட பிறிதொருத்தியுடன் பகிரமுடியாமையை அல்லவா நான் சொன்னேன். அவள் தன்னுள் உளம் கரைந்து சொல்பெருக்கினாள். பொழிந்து ஓய்ந்து துளிசொட்டி அமைதியானபோது உள்ளம் வெறுமைகொண்டிருந்தது. இரு கைகளிலும் தலையை தாங்கி குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். விழியூறிக்கொண்டிருந்தது. ஒருதுளி சொட்டத் தொடங்கினால் கதறி அழுதுவிடுவோம் என தோன்றியது.

bl-e1513402911361தேர் நின்றபோதுதான் வேள்விச்சாலை முகப்புக்கு வந்துவிட்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். மறுபக்கம் தேருக்கு வெளியே வைதிகர் எழுவர் நிறைகுடங்களுடன் நின்றிருந்தனர். கர்ணனுடன் அவள் இறங்கியபோது நீர்தெளித்து வேதமோதி வாழ்த்தினர். வாழ்த்தொலியோ குரவையோ மங்கல இசையோ எழவில்லை. கர்ணன் பாதக்குறடுகளை கழற்றி வைத்துவிட்டு பசுஞ்சாணி மெழுகப்பட்ட பாதையில் நடக்க அவள் அவனுக்கு ஓர் அடி பின்னால் தொடர்ந்து சென்றாள். பின்னால் வந்த தேரிலிருந்து இறங்கிய அசலையும் தாரையும் பிறிதொரு வழியினூடாக அவைநோக்கி செல்ல குண்டாசியும் சுஜாதனும் மட்டும் அவர்களுடன் இணைந்தனர்.

சுஜாதன் “அரசர் வந்து அவைமுகப்பில் அமர்ந்திருக்கிறார், மூத்தவரே” என்றான். “இந்த அவை பருந்தின் வடிவுகொண்டது. வலச்சிறை அரசருக்குரியது.” குண்டாசி “அமைச்சரிடம் சென்று மூத்தவர் எங்கமரவேண்டும் என்று கேட்டு வருக!” என்றான். சுஜாதன் ஓடிச்செல்ல கர்ணன் அவன் திரும்பிவர பொழுதளித்து மிக மெல்ல நடந்தபடி “விதுரர் வரவில்லையா?” என்றான். “இல்லை, மூத்தவரே. அவருக்கு உடல்நலமில்லை. தொடர்ந்து காய்ச்சலும் நினைவழிதலுமாகவே இருக்கிறார். துவாரகையிலிருந்து அவர் மைந்தர் சுபோத்யரும் சுசரிதரும் வந்து உடனிருக்கிறார்கள்” என்றான். “அவர்கள் பாண்டவரின் தரப்பை உளம்கொண்டவர்கள். ஆகவே அரசரை சந்திக்க வரவில்லை.” கர்ணன் “இளமையில் அவர்களை கண்டிருக்கிறேன்” என்றான்.

சுஜாதன் ஓடிவந்து அவர்களுடன் இணைந்துகொண்டு “அரசருக்கு வலப்பக்கம், பீடம் அங்குதான் போடப்பட்டிருக்கிறது” என்றான். வேள்வியரங்கு நிறையத் தொடங்கியிருந்தது. வைதிகமுனிவர்களான வேதமித்ரர், சௌபாரி, சாகுல்யர் மூவரும் அனலெழுகையை மேல்நோட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். விஸ்வாமித்திர மரபைச் சேர்ந்தவரான காலவர் மைந்தர் சிருங்கவானுடன் உள்ளே நுழைய வைதிகர்களிடம் கார்வையொலி எழுந்தது. வேள்விநிலைக்குள் எவருக்கும் முகமனோ வரவேற்போ வாழ்த்தோ வழங்கப்படவில்லை. எனினும் அந்தணருக்கும் முனிவருக்கும் மட்டுமே அங்கே ஏற்பின் முழக்கம் எழுந்தது என சுப்ரியை உணர்ந்தாள்.

அஸ்தினபுரியின் தலைமை வைதிகர் காசியப குலத்து கிருசர் வெண்ணிற கீழாடையும் தோளில் முடிச்சிட்ட வெண்மேலாடையும் கழுத்தில் கல்மணிமாலையும் அணிந்தவராக அவர்களைக் கடந்து கைவீசி ஆணையிட்டபடியே ஓடினார். அவர் அருகே வந்த இளவைதிகர் அவர் ஆணையை ஏற்று தலைவணங்கி பல திசைகளுக்காக சிதறினர். சுஜாதன் “வில்லில் இருந்து அம்புகளென எழுந்து பறக்கிறார்கள்” என்றான். கலிங்க நாட்டு மன்னர் சுருதயுதர் பட்டத்து இளவரசன் சக்ரதேவனுடன் உள்ளே நுழைந்து தன் இடத்தை தேட சுஜாதன் “இதோ வருகிறேன், மூத்தவரே” என அவரை நோக்கி ஓடினான்.

அதர்வ வைதிகர்களான குத்ஸ குலத்து தாரகரும் மௌத்கல்ய குலத்து தேவதத்தரும் தங்கள் மாணவர்களுடன் ஐந்து எரிகுளங்களையும் மீண்டுமொருமுறை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கிரசின் மகன் ஹோரர் அவ்வேள்விக்கென அவிக்கொடையாளராக சிறப்பு அழைப்பின் பேரில் வந்திருந்தார். அவரை கிருசர் நேரில் அழைத்துவந்து பீடத்தில் அமரச்செய்தார். வேள்விச்சாலையை அமைத்த சிந்துநாட்டுச் சிற்பியான பரமரும் அவருடைய ஏழு மாணவர்களும் வைதிகர்களால் கொண்டுவரப்பட்டு அவைமுகப்பில் அமரச்செய்யப்பட்டனர்.

கௌதம குலத்தவரான சிரகாரி தன் மாணவர்களுடன் அவை நுழைந்து இளவைதிகர்களால் தர்ப்பையிடப்பட்ட பீடத்திற்கு கொண்டுசென்று அமர்த்தப்பட்டதை சுப்ரியை கண்டாள். அகத்தியகுலத்தவரான திருடஸ்யூவும் திருடேயுவும் அவைக்கு வந்தனர். ஒவ்வொருவரையும் அவள் முன்னரே அறிந்திருந்தாள். அவர்களின் நெடும்பயணங்கள், அணுகவொண்ணா காடுகளிலும் மலைகளிலும் அயல்நிலங்களிலும் அமைந்த அவர்களின் குருநிலைகள் அனைத்தும் நினைவிலெழுந்தன. சற்று தொலைவில் அமர்ந்திருப்பவர் கண்வமரபினரான திரிசோகர். அப்பால் எரிகுளங்களின் அருகே பொருட்களை ஒருக்கிக்கொண்டிருப்பவர்கள் பெருவைதிகர்களான குண்டஜடரரும் குண்டரும். அவள் விழிகள் ஒவ்வொருவரையாக தொட்டுச்சென்றபோது அவள் அவர்களனைவரையும் முன்னரே அணுகிப்பழகி அறிந்திருப்பவளாக உணர்ந்து அகம் திகைத்தாள்.

துரியோதனன் மரத்தாலான தாழ்ந்த பீடத்தில் கால்மடித்து அமர்ந்திருந்தான். அவனருகே துச்சாதனனும் துச்சலனும் துர்மதனும் துச்சகனும் அமர்ந்திருந்தனர். வைதிகர் ஒருவர் அவன் இடையில் தர்ப்பையாலான கச்சை ஒன்றை கட்டிக்கொண்டிருந்தார். துச்சாதனன் எழுந்து கர்ணன் அமர்வதற்காக பீடத்தை சுட்டிக்காட்டினான். துச்சகன் அப்பால் பானுமதி அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுட்டி அங்கே அமரும்படி சுப்ரியையிடம் கைகாட்டினான். கர்ணன் தனக்கான பீடத்தில் அமர்ந்ததும் சுப்ரியை சென்று பானுமதியின் அருகே அமர்ந்தாள். பானுமதி புன்னகைத்து விழிகளால் வரவேற்றாள்.

வெளியே வலம்புரிச்சங்கம் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. வசிட்ட மரபினரான குந்ததந்தர் தன் துணைவர்களான ஊர்ஜர், ரஜஸ், காத்ரர், ஊர்த்வபாகு, சவனர், சுதபஸ் ஆகியோருடன் அவைக்குள் வந்து அமர்ந்தார். பானுமதி விழிகளால் சுட்டி “அவர்கள் யார்?” என்று கேட்டாள். சுப்ரியை நோக்கிவிட்டு “அரசி, அவர்கள் விஸ்வாமித்திர மரபினரான காபிலேயரும், காரூஷரும்” என்றாள். “அவர்கள் கலிங்கத்தில் ஏதேனும் வேள்விக்கு வந்துள்ளனரா?” என்றாள் பானுமதி. “இல்லை அரசி, நான் அவர்களை பார்த்ததே இல்லை. ஆனால் அவர்களைப்பற்றிய சூதர்பாடல்களை கேட்டிருக்கிறேன்.”

பானுமதி வியந்து “சொல்லில் இருந்து இத்தனை கூர்மையாக மானுடமுகங்களை எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா?” என்றாள். “மானுடமுகங்களை சொல்லாக்கலாமென்றால் இதுவும் இயல்வதே” என்றாள் சுப்ரியை. “நீ காவியங்களை பயில்வதுண்டா?” என்றாள் பானுமதி. “இல்லை, அரசி. நான் பயணங்களை மட்டுமே நோக்குவது வழக்கம். இங்கே பயணங்கள் வேள்விகளின்பொருட்டும் படையெடுப்பின்பொருட்டும் வணிகத்தின் பொருட்டும் மட்டுமே நிகழ்கின்றன.” பானுமதி சிரித்து “குலத்திற்கு ஒன்று சொல்லிவிட்டாய். நான்காவதையும் சொல். சூத்திரர் பஞ்சத்தின்பொருட்டு பயணம் செய்கிறார்கள்” என்றாள். சுப்ரியை புன்னகைத்து “நீங்கள் காவியம் பயில்கிறீர்கள்” என்றாள்.

அரசர்கள் சிறிய குழுக்களாக வந்து தங்களுக்கான இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். அனைவரும் வெண்ணிற ஆடைகளும் மரத்தாலும் விதைகளாலும் எளிய கற்களாலுமான அணிகளும் மட்டுமே சூடியிருந்தனர். அணியாடைகள் இல்லா நிலையில் சிலர் மிக எளிய வணிகர்கள்போல ஏவலர்போல மாறிவிட்டிருந்தனர். சிலர் மேலும் அழகும் நிமிர்வும் கொண்டிருந்தனர். ஜயத்ரதன் அந்தணரையும் முனிவரையும் வணங்கியபடி வந்து அவையிலமர்ந்தான். அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் இணைந்து வந்தனர். ருக்மியை அவள் அமர்ந்திருக்கும் அரசர்களின் நடுவே அடையாளம் கண்டாள். அருகிருப்பவனை ஒருகணம் கழித்து கோசலமன்னன் பிருகத்பலன் என்று புரிந்துகொண்டாள்.

“அவர் பிழையீட்டுப் பூசைக்குப்பின் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்” என்று அவள் நோக்கை உணர்ந்து பானுமதி சொன்னாள். அவள் திரும்பி நோக்க “அவர் ஓர் இரவு முழுக்க பிற ஷத்ரியரை எதிராக திருப்ப முயன்றார். அவர்கள் அவரை ஏற்கவில்லை” என்றாள். சுப்ரியை “ஏன்?” என்றாள். “அனைவரும் வெல்ல விழைகிறார்கள். வெல்லும் தரப்பிலிருந்து விலக எவருக்கும் எண்ணமில்லை.” சுப்ரியை புன்னகை செய்தாள். சல்யரும் பால்ஹிகநாட்டரசர் சோமதத்தரும் காந்தாரத்தரசர் சுபலரும் சேர்ந்து அவைபுகுந்தனர். மேலுமொரு ஓசை எழ பானுமதி திரும்பாமலேயே “பிதாமகரா?” என்றாள். பீஷ்மரும் கிருபரும் துரோணரும் அவையிலமர்ந்தனர். அவர்களைத் தொடர்ந்து சேதிநாட்டு தமகோஷரும் விதர்ப்பநாட்டரசர் பீஷ்மகரும் சேர்ந்து அவைக்குள் வந்தமர்ந்தனர்.

சுக முனிவரின் மைந்தர்களான கிருஷ்ணர், கௌரபிரபர், ஃபூரி, தேவஸ்ருதர் ஆகியோர் சேர்ந்து அவையில் வந்தமர்ந்தனர். “சுகரின் மைந்தர்கள்” என்று எவரோ சொல்ல சுப்ரியை எட்டிப்பார்த்தாள். விதுரரின் உருப்பொதுமை அவர்களிடமிருப்பதை கண்டாள். “விதுரரின் மைந்தர்களோ என எண்ணினேன்” என்றாள் பானுமதி. அவர்களை அனைவருமே ஆர்வத்துடன் நோக்குவதை சுப்ரியை கண்டாள். அவர்கள் பீடம்கொள்வதுவரை அவையில் ஓசை நீடித்தது.

“வியாசர் வரமாட்டாரா?” என்றாள் சுப்ரியை. “மெய்யுரைப்பதென்றால் அவர் இருக்கிறாரா என்பதே ஐயம்தான். அவரை சென்ற எண்பதாண்டுகளில் எவருமே கண்டதில்லை. அவருடைய மாணவர்கள் என பலர் கிளம்பி வருகிறார்கள். அவர் எழுதியவை என கவிதைகளும் குறுங்காவியங்களும் சூதரிடம் ஒலிக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் அவரை ஒவ்வொரு வடிவில் ஒவ்வொரு இடத்தில் பார்த்ததாக சொல்கிறார்கள். எந்த வேள்விக்கும் விழவுக்கும் அவர் தோன்றியதில்லை. உயிருடன் இருக்கிறாரென்றால் எப்போதோ அகவை நூறை தாண்டியிருக்கும். விழியும்செவியும் அவிந்து எங்கேனும் உடல்முடங்கியிருக்கவே வாய்ப்பு” என்றாள் பானுமதி.

முன்பு ஒருமுறை மட்டுமே தான் கண்ட பானுமதியிடமிருந்து இப்போதிருப்பவள் மிக விலகி வந்துவிட்டிருக்கிறாள் என்பதை அப்போதுதான் சுப்ரியை உணர்ந்தாள். அன்று ஓரிரு நாட்களின் மேலோட்டமான பழக்கமே இருந்தது. அன்றிருந்தவள் எவ்வண்ணமோ ஓர் அன்னையை போலிருந்தாள். இன்று அவளிடமிருக்கும் இந்த எள்ளல் அன்று கூடியிருக்கவில்லை. பானுமதி “நீள்சடையுடன் வருபவர் சமீகர், இங்கு முன்பு ஒரு வேள்விக்காக வந்துள்ளார்” என்றாள். “அவருடன் அவைபுகுபவர்கள் தேவலரும் மைந்தர் ஸ்வேதகேதுவும். அவர்களின் குருநிலை கங்கையின் மறுகரையில் வாரணவதத்திற்கு அப்பால் உள்ளது. ஒருமுறை அங்கு சென்றுள்ளோம்.”

அப்பால் வந்தமைந்த ஒருவரை நோக்கி “அவர் பெயர் ஜங்காரி, விஸ்வாமித்ர குருநிலையை சேர்ந்தவர்” என்று பானுமதி சொன்னாள். “முன்பு இங்கு வேள்விக்கென வந்தவர். அப்பால் அமர்ந்திருக்கும் வெண்சடை கொண்டவர் தேவஸ்ரவஸ். அவரும் விஸ்வாமித்ரரின் மரபினர்தான்.” சுப்ரியை “விஸ்வாமித்திரரின் மரபிலிருந்துதான் மிகுதியானவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள் என எண்ணுகிறேன்” என்றாள். “ஆம், வசிட்ட மரபிலேயே குறைவான கிளைகள் இருக்கும். அவர்கள் அந்தணர்களால் மட்டுமே ஆனவர்கள். விஸ்வாமித்திர மரபும் பிருகுமரபும் அனைவரையும் உள்ளிழுப்பவை. எனவே அம்மரபு பாரதவர்ஷமெங்கும் பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது.”

வேள்விக்கான சடங்குகள் ஒவ்வொன்றாக நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆகுதிப்பொருட்கள் கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டன. ஆல், அத்திஅரசு, அகில், கருங்காலி, புரசு, அருகு, பூவரசு, நெல்லி, நாவல், எருக்கு, கடுகு, ரோகிணி, வன்னி, வெட்டிவேர், மூஞ்சுப்புல், தர்ப்பைப் புல், விளாமிச்சை வேர், சந்தனம், நொச்சி, நாயுருவி, தேவதாரி, மா என எரிவிறகுகள் தனித்தனியாக கொண்டுவந்து குவிக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு பொருளும் வேள்விச்சாலையின் மணத்தை நுட்பமாக மாற்றியது. முன்னர் இருந்த மணம் பிறிதொன்றாகியது. புதியதொன்றை ஏற்றுக்கொண்டது. நெய்க்குடங்கள் ஒவ்வொன்றாக கொண்டுவரப்பட்டு ஐந்து எரிகுளங்களுக்கு அருகிலும் வைக்கப்பட்டன.

வேள்வித் தலைவருக்கான எண்கால் மரப்பீடத்தின் அருகே வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் இரு இளைய வைதிகர் காவல்நின்றனர். வேள்விச்சாலையின் வலப்பக்கம் அமைந்த கல்லால் ஆன அரியணைகளை கௌரவர்களான சகன், விந்தன், அனுவிந்தன், துர்தர்ஷன், துஷ்ப்ரதர்ஷணன் ஆகியோர் காவல் காத்து நின்றனர். அவையில் உலோகப்பொருள் ஆகாதென்பதனால் மரத்தாலான வில்லையும் அம்பையும் படைக்கலங்களாக ஏந்தியிருந்தனர். அருகே அரசத்துணைவருக்கான பீடமும் அவருடைய அரசிக்கான பீடமும் இருந்தது. அவற்றை கௌரவர்களான சலன், சத்வன், சுலோசனன், சித்ரன், உபசித்ரன் ஆகியோர் காவல்காத்தனர்.

அஸ்தினபுரியின் அரசகுடியினருக்கான மணைகள் அனைத்திலும் கௌரவ மகளிர் வந்து நிறைந்திருந்தனர். வேள்விச்சாலையின் இடது நீட்சியில் முனிவர்களும் அந்தணர்களும் அமர்வதற்கான இருக்கைகள் பெரும்பாலும் நிறைந்திருந்தன. வேள்விச்சாலையின் நேர்நீட்சியில் அமைந்த அரசர்களுக்கான பகுதியில் அரசர்களின் நிரைகளில் வந்தமர்ந்துகொண்டே இருந்தனர். எவருக்கும் வாழ்த்தும் அறிவிப்பும் இல்லையென்பதனால் அவர்கள் அனைவருமே சற்று நிலையழிந்திருந்தனர். அரசர்களுக்குரிய நீள்காலடியை இசையிலாது வைத்தபோது அது ஒவ்வாமலிருந்தது. இயல்பாக நடந்தபோது அவர்கள் அரசர்களல்லாமல் தோன்றினர்.

அங்கு ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒவ்வொரு சடங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. வேள்வியில் அனலூட்ட அமர்பவர்களை தூய்மைப்படுத்தும் சடங்கு அந்தணர் பகுதியில் நிகழ்ந்தது. கங்கைநீர் தெளித்து வேதமோதி வாழ்த்தப்பட்ட அவர்கள் தங்கள் ஆசிரியர்களையும் முனிவர்களையும் வணங்கி வேதநிலையை சுற்றிவந்து அதன் எட்டு மூலையிலும் நிறுவப்பட்டிருந்த திசைத்தேவர்களை தொழுது வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்த பசுவை வணங்கி தர்ப்பைத் திரியால் வேள்விப்புரிநூல் அணிந்து உள்ளே வந்தனர்.

சுப்ரியை பந்தலுக்குள் இளைய யாதவர் சாத்யகியுடன் நுழைவதை கண்டாள். எளிய வெண்ணிற ஆடையை தோள்சுற்றி அணிந்திருந்தார். அணிகளென ஏதுமில்லை. அவர் தலையில் அந்த மயிலிறகு மட்டும் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. இளவைதிகர் ஒருவர் அவரை அழைத்துச்சென்று முனிவர்களின் நிரையில் அமரச்செய்தார். கௌதமகுடியின் ஏகதர் த்விதர் திரிதர் ஆகியோருக்கு அருகே அவர் அமர்ந்து அவர்களிடம் இன்சொல் உரைத்து புன்னகைத்தார். கௌதம குடியின் காக்‌ஷீவான் அவரிடம் வந்து குனிந்து முகமனுரைத்தார். அவருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த தேவத்யூதியும், தேவமதரும் அவரை நோக்கி முன்னகர்ந்து ஏதோ சொல்ல அவர் புன்னகை செய்தார்.

சுப்ரியை திரும்பி கர்ணனை நோக்கினாள். ஒரு நெஞ்சதிர்வுடன் மீண்டும் இளைய யாதவரை நோக்கினாள். “என்ன?” என்றாள் பானுமதி. “ஒன்றுமில்லை, நேற்றிரவின் துயில்நீப்பு… களைத்திருக்கிறேன்” என்றாள். கண்களை மூடிக்கொண்டபோது எங்கோ விழுந்துகொண்டிருக்கும் உணர்வு எழுந்தது. “வேள்விப்பொழுது முழுக்க எதுவும் அருந்தும் வழக்கம் இல்லை” என்றாள் பானுமதி. “ஆம், அறிவேன்” என்று அவள் சொன்னாள். வேள்வியவை மெல்ல முழுமையடைவதை ஓசையினூடாகவே அவள் கேட்டாள். விழிக்குள் எழுந்த பிம்பங்களால் மீண்டும் திடுக்கிட்டு விழிதிறந்தாள். இருவரையும் நோக்கியபின் தலைகுனிந்து மேலாடையை இழுத்து தன் முகத்தின்மேல் விட்டுக்கொண்டாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 71

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 10

bl-e1513402911361ஊட்டறைக்குள் நுழைவதுவரை அங்கே எவரெல்லாம் வரப்போகிறார்கள் என அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவளை சம்புகை வரவேற்று மேலே கொண்டுசென்றபோது வேறுவேறு எண்ணங்களில் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தாள். பானுமதியை பார்த்ததும்தான் அங்கே விருந்துக்கு வந்திருப்பதை அவள் அகம் உணர்ந்தது. “என் விருந்தறைக்கு வந்து என்னையும் அஸ்தினபுரியையும் மதிப்புறச் செய்துவிட்டீர்கள், அங்கநாட்டரசி. வருக!” என முகமன் உரைத்து பானுமதி அவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

அங்கே புண்டரநாட்டரசி கார்த்திகையும் வங்கநாட்டரசி சுதையும் அமர்ந்திருந்தனர். முகமன் உரைத்து சுப்ரியை அமர்ந்தாள். அதன்பின் சேதிநாட்டரசி பத்ரையும் விதர்ப்பநாட்டரசி சுகதையும் மாளவநாட்டு அரசி சுபத்ரையும் வந்தனர். அனைவரும் அமர்ந்துகொண்டதும் பானுமதி “இது இயல்பாக நிகழும் ஊண்களியாட்டுதான். ஒவ்வொருநாளும் அங்குமிங்குமாக விருந்துதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இவ்விருந்தை என் பொருட்டு ஏற்பாடு செய்தேன். என் உளத்திற்கினியவர்களை சந்திக்கவேண்டும் என்று. எந்த அரசமுறையும் இல்லை. உணவருந்தி மகிழ்வதையும் சிறுசொல்லாடுவதையும் தவிர” என்றாள்.

“இவள் எனக்கு அகவையில் இளையோள். தகுதியால் மூத்தோள். அஸ்தினபுரியின் படைமுகம் நிற்பவரும் அங்கநாட்டரசரும் எங்கள் அரசருக்கு மூத்தோர்நிலை கொண்டவருமான கர்ணனின் துணைவி. கலிங்கநாட்டில் பிறந்தவள். சுப்ரியை என்று பெயர்” என்றாள் பானுமதி. “ஆம், அறிந்துள்ளேன். இவர்களின் தமக்கை ஒருவர் இங்கிருக்கிறார் அல்லவா?” என்றாள் சேதிநாட்டரசி பத்ரை. “ஆம், அவள் இங்கு வந்த சிலநாட்களிலேயே தன் விருப்பத்தெய்வமொன்றை முழுதளிப்பு வழிபாடு செய்ய தலைப்பட்டாள். அது அஸ்தினபுரிக்கு நலம் பயப்பதுதானே? ஆகவே மேற்குக் காட்டில் ஒரு மாளிகை கட்டப்பட்டு அங்கே சென்றுவிட்டாள். கலிங்கம் பங்குகொள்ளும் விழவுகளில் மட்டும் எழுந்தருள்வதுண்டு” என்று பானுமதி இயல்பான புன்னகையுடன் சொன்னாள்.

வங்கநாட்டரசி சுதை “அங்கரை நான் ஒருமுறை பார்த்திருக்கிறேன். எங்கள் நாட்டின்மேல் அஸ்தினபுரியின் படை எழுந்தபோது நாங்கள் ஒரு மாற்றுறுதி ஓலையில் கைச்சாத்திட்டோம். வங்கநாட்டு மரபின்படி நானும் அதில் முத்திரையிடவேண்டும். அதன்பொருட்டு நாங்கள் எங்கள் குலதெய்வமான மாகாளியின் மண்டபத்தில் சந்தித்தோம்” என்றாள். சுபத்திரை “அரசியர் போர்நிறுத்த ஓலையில் முத்திரையிடுவதா? கேட்டதே இல்லையே” என்றாள். சுதை “நாங்கள் தீர்க்கதமஸின் வழிவந்தவர்கள். எங்கள் நாட்டு நிலம் முழுக்க பெண்டிருக்கே உரியது” என்றாள்.

சுகதை “ஆம், அங்கே அரசமைந்தர் அரசருக்கே பிறந்தவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை என்று விறலி சொல்லி அறிந்திருக்கிறேன்” என்றாள். “அதெப்படி?” என்று பத்ரை கேட்க சுகதை “தீர்க்கதமஸ் இவர்களின் பெண்களின் வயிற்றில் விதைத்ததே குலமெனப் பெருகியது. அங்கம் வங்கம் கலிங்கம் புண்டரம் சுங்கம் ஆகிய ஐந்து நாடுகளுக்கும் தீர்க்கதமஸ்தான் முதல் துளி. அவரிலிருந்து பெண்கள் பெற்றுக்கொண்டது அந்நிலம்” என்றாள். பத்ரை திரும்பி சுப்ரியையிடம் “அங்கத்திலுமா?” என்றாள். சுகதை சிரித்து “அங்கத்தில் எப்படி? அங்கத்தை ஆண்ட லோமபதரின் கொடிவழி அழிக்கப்பட்ட பின்னர்தான் இன்றைய அரசர் முடிகொண்டார். அஸ்தினபுரியின் அரசரிடமிருந்து அவர் முடியை கொடையாகக் கொண்டதை அறிந்து விழிநீர் உகுக்காதவர் எவர்?” என்றாள்.

பேச்சு தொடங்கிய சிலகணங்களிலேயே உரசிக்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டதைக் கண்டு சுப்ரியை திரும்பி பானுமதியை நோக்க அவள் புன்னகை செய்தாள். பத்ரை “எங்கள் நாட்டில் ஆண்களை ஆண்களென்றே நூல்கள் சொல்கின்றன. நிலமும் பெண்ணும் சொல்லும் ஆண்களுக்கே” என்றாள். கார்த்திகை “ஆம், அறிந்துள்ளேன்” என்றாள். அவள் விழிகளில் வந்துசென்ற நச்சுத்துளியை சுப்ரியை கண்டாள். “சேதிநாட்டில் மகளிரை அருமணிகள் என்றே நினைக்கிறார்கள். ஆகவே கைப்பற்றியவருக்குரியவர்கள் அவர்கள் என்று நெறி.” சுப்ரியை விழிகளை எவ்வுணர்ச்சியும் இன்றி வைத்துக்கொள்ள முயன்றாள். “சேதிநாட்டு சிசுபாலர் கோபதத்தின் அந்தகக் குலத்து யாதவ சிற்றரசர் பஃப்ருவின் மனைவி விசிரையை கவர்ந்து வந்ததை அறிந்திருப்பீர்கள். அன்று யாதவர்களிடையே தொடங்கிய போரில்தான் இறுதியில் சிசுபாலர் இளைய யாதவரால் தலையறுத்து கொல்லப்பட்டார்.”

“ஆம்” என சுதை ஊக்கத்துடன் சொன்னாள். கார்த்திகை “யாதவ அரசியை பட்டத்திலமர்த்த சிசுபாலர் விழைந்தார். அதற்கு தந்தை தமகோஷர் ஒப்புக்கொள்ளாததனால்தான் விசாலநாட்டுக்குச் சென்று அரசி பத்ரையை கவர்ந்து வந்தார். அவர் வைசாலியின் கோட்டைமுகப்பில் வீரர்கள் பன்னிருவரை கொன்று குவித்துவிட்டு இளவரசியை கவர்ந்துவந்த கதையை நான் விறலி சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன். மெய்ப்புகொள்ளச் செய்யும் வீர கதை” என்றாள். சுப்ரியை பத்ரையை நோக்க அவள் விழிகள் சினம்கொண்டு சிவந்திருப்பது தெரிந்தது. கார்த்திகை எங்கே செல்கிறாள் என்று அவளுக்கு புரியவில்லை.

ஆனால் அது சுதைக்கு தெரிந்திருந்தது. “சூக்திமதியை இப்போது தமகோஷர்தானே ஆள்கிறார்?” என்றாள். “ஆம், ஆனால் அவர் பேரரசராக முடிசூடுவதுடன் சரி. அவையமர்ந்து நாடாளும் அகவையில் இல்லை. தமகோஷரின் ஷத்ரிய அரசி கிருபையின் மைந்தன் சீர்ஷதேவர்தான் சூக்திமதியின் இன்றைய அரசர். சிசுபாலரின் இறப்புக்குப் பின் அவர் முடிசூடினார். அருகே உள்ள கராளமதியை அவர் ஆள்கிறார். சிசுபாலரின் அரசியரையும் அவரே மணந்துகொண்டார்.” சுதை உரக்க “என்ன இது? அரசியரை கைப்பற்றிக்கொள்வதா?” என்றாள். “அங்குள்ள வழக்கம் அது” என்றாள் கார்த்திகை.

பத்ரை “ஆம், எங்கள் குடியில் பெண்கள் கைம்மை நோற்பதில்லை, சிதையேறுவதுமில்லை” என்றாள். சுதை “யாதவ அரசியையும் இப்போது சீர்ஷதேவரா கொண்டிருக்கிறார்?” என்றாள். “ஆம், அதைத்தான் சற்றுமுன் சேதிநாட்டு அரசி சொன்னார், அவர்களுக்கு கைம்மை நோன்பு இல்லை என்று” என்று சுகதை சொன்னாள். “அவர்களின் நெறிகள் நமக்கு புரிவதில்லை. இந்தக் கதையை கேட்டிருப்பீர்கள். அந்தகக் குலத்து பஃப்ருவை வென்று மனைவியை கவர்ந்து வந்தார் சிசுபாலர். பின்னர் கதாவசானத்தில் நிகழ்ந்த பெரும்போரில் பஃப்ருவைக் கொன்று குருதிபடிந்த கச்சையை கொண்டுசென்று அரசிக்கு அளித்தார். விசிரை அந்தக் குருதிக்கச்சையை தன் தலையில் முடி என சூட்டிக்கொண்டு மகிழ்ந்தார். அதன்பின்னர் சிசுபாலர் கொல்லப்பட்டதும் அவருடைய குருதியை கச்சையில் நனைத்துக்கொண்டுவந்து விசிரைக்கு அளித்தார்கள். அதையும் அவர் தன் தலையில் சூடிக்கொண்டாராம்.”

பத்ரை “எவர் சொன்னது அது?” என்றாள். “விறலியர் கதைகளை நானும் முழுமையாக நம்புவதில்லை” என்று கார்த்திகை சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள். சுதை “இவ்வாறு கச்சையை அளிக்கும் வழக்கம் சேதிநாட்டில் உண்டா என்ன?” என்றாள். பத்ரை சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுப்பதற்குள் பானுமதி திரும்பி அப்பால் நின்றிருந்த முதுசேடி சம்புகையை நோக்கினாள். அவள் அருகே வந்து குனிந்து அவள் காதில் சில சொல்ல அவள் “ஓ” என்றாள்.

தலையசைத்து அவளை செல்லும்படி பணித்துவிட்டு கூர்ந்து தன்னை நோக்கியிருந்த அரசியரை நோக்கி புன்னகைத்தாள். அவர்களின் விழிகளை நோக்கியபோது அனைவரும் எதையோ எதிர்பார்த்திருப்பதை, அச்செய்தியா அது என ஆவலுற்றிருப்பதை சுப்ரியை உணர்ந்தாள். பானுமதி புன்னகையுடன் “ஒன்றுமில்லை, சிறிய ஒரு குழப்பம். இங்குள்ள நெறிகள் அயலரசர்களுக்கு தெரியவில்லை என்பதனால் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக சூதரை அனுப்பி அறிவித்திருந்தோம். இருந்தும் இவ்வாறு நிகழ்ந்துவிடுகிறது” என்றாள்.

“நாங்கள் அறியக்கூடுவதென்றால்…” என சுதை சொல்ல “பெரிய செய்தி அல்ல. ஆனால் எவருக்கும் சற்று அறத்துன்பம் அளிப்பது. கோசல அரசர் பிருகத்பலரின் துணைவி சௌமித்ரை இன்று காலை காட்டில் உலவச் சென்றிருக்கிறார். வழிதவறி அஸ்தினபுரியின் முன்னோருக்கு படையல் அளிக்கும் குறுங்காட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டார். அதை தடுத்த காவலனை அவருடைய காவலர்கள் வெட்டிவிட்டனர். அரசி கால்குறடுகளுடன் உள்ளே சென்று அங்கே நின்றிருந்த நெல்லிமரத்தில் இருந்து சில கனிகளையும் பறித்து உண்டிருக்கிறார். அங்கே ஆண்டிற்கு ஒருமுறை ஆடிமாதம் கருநிலவுநாளில் மட்டுமே மானுடர் நுழைய ஒப்புதல். அதுவும் குருதியுறவுகொண்டோர், கொடிவழியினர் மட்டும்” என்றாள் பானுமதி.

ஒவ்வொரு அரசியராக உடல் தளர்ந்தனர். “அதை அறிந்ததும் அமைச்சர் கனகரின் ஆணைப்படி காவலர்தலைவன் நூறுகாவலருடன் சென்று அவர் தங்கியிருந்த பாடிவீட்டை வளைத்து அதைத் தடுத்த அத்தனை காவலரையும் கொன்று அரசியை சிறைபிடித்து அஸ்தினபுரியின் சிறையில் அடைத்துவிட்டான். கோசல அரசரையும் சிறைபிடித்திருக்கிறார்கள். அவரை ஷத்ரியக்கூட்டிலிருந்து வெளியேற்றக்கூடும்” என்றாள் பானுமதி. சுதை பெருமூச்சிட பத்ரை “அவர்களுக்கு நெறி தெரிந்திருக்கவேண்டும்” என்று பொதுவாக சொன்னாள்.

அதன்பின் அவர்களிடையே சொல் எழவில்லை. சுகதை “சேதிநாட்டிலிருந்து பேரரசர் தமகோஷர் வருகிறாரா?” என்றாள். “இல்லை, பேரரசர் உடல்நலம் குன்றியிருக்கிறார். மைந்தனின் இறப்புக்குப் பின் அவர் நோயிலேயே வாழ்கிறார்” என்றாள். “ஒருமுறை மருத்துவர் திருவிடநாட்டிலிருந்து ஒரு மருந்தை கொண்டுவருவதைப்பற்றி சொன்னபோது இந்நோய்க்கு ஒரே மருந்துதான், இளைய யாதவனின் நெஞ்சுபிளந்த குருதி என்றார்.” சுதை “ஆம், அவ்வஞ்சம் இருக்கும்தான்” என்றாள்.

கார்த்திகை “புண்டரத்தின் அரசரும் தன் தந்தையைக் கொன்ற இளைய யாதவர்மேல் பெருவஞ்சம் கொண்டிருக்கிறார். தந்தையைக் கொன்றவனின் குருதி காணாமல் மஞ்சத்தில் படுப்பதில்லை என நோன்பு கொண்டிருக்கிறார். எப்போதும் தரைப்பலகையில்தான் பள்ளிகொள்கிறார்” என்றாள். “ஆகவே நீங்களும் மரப்பலகையில்தானா?” என்றாள் பத்ரை புன்னகையுடன். “மரப்பலகையில் படுப்பதைப்பற்றி எண்ணிக்கூட நோக்கவியலவில்லை.”

கார்த்திகை “குருதிப்பழி என்பது அவ்வாறுதான் அமையவேண்டும். ஒவ்வொருநாளும் அதை எண்ணிக்கொள்ளவேண்டும். எண்ண எண்ண அது பெருகும். பேருருக்கொண்டு தன் கையில் நம்மை படைக்கலமாக ஏந்திக்கொள்ளும். அதுவே பழிகொள்வதற்கான வழி” என்றாள். “ஷத்ரியர் வழிமுறைகள் அவை. ஆனால் எங்குமல்ல” என்ற சுதை “வேள்வியாலும் நோன்பாலும் அந்தணர், வஞ்சத்தாலும் கொடையாலும் ஷத்ரியர், சேமிப்பாலும் கொடையாலும் வைசியர், உழைப்பாலும் விருந்தோம்பலாலும் சூத்திரர் என்பது பிரகஸ்பதி சூத்திரம்” என்றாள். “விசாலநாட்டு அரசர் எவரும் வஞ்சினம் ஏதும் உரைக்கவில்லையா?” என்றாள்.

பத்ரை நாவெடுப்பதற்குள் பானுமதி “நாம் உணவருந்துவோம்… சேடி வந்து நிற்கிறாள்” என்றாள். அனைவரும் ஆடைகளும் அணிகளும் ஒலிக்க எழுந்தனர். பத்ரை “இளைய யாதவர் எப்போது நகர்புகுகிறார்?” என்றாள். சுப்ரியை அவள் விழிகளை நோக்கினாள். அதில் பகையோ சினமோ தெரியவில்லை. சுதை “அவர் நகர்புகப்போவதில்லை, நேராக வேள்விக்காட்டுக்கே செல்வார் என்றார்கள்” என்றாள். “ஆம், அவர் இங்கு வரப்போவதில்லை. இம்முறை அவர் சாந்தீபனி குருநிலையின் வேதமுடிபறிந்த முனிவராகவே வருகிறார். அவர்கள் கங்கையிலிருந்து நேராக வேதியர் குடில்களுக்கு சென்றுவிடுவார்கள்…”

சுதை “மாணவர்களுடன் வருகிறாரா?” என்றாள். “இல்லை, சாத்யகி மட்டுமே துணையென வருகிறார்” என்றாள் பானுமதி. “உபப்பிலாவ்யத்திலிருந்து நடந்தே வருகிறார். மரவுரி அணிந்த தோற்றம். பொது உணவை உண்பதில்லை. மரநிழல்களில் அந்தியுறங்குகிறார்” என்றாள். “எப்போது வருகிறார்?” என பத்ரை மீண்டும் கேட்டாள். “நாளை காலை வந்துசேர்வார் என்றனர்” என்றாள் பானுமதி. “வருக! உணவு நமக்காக ஒருங்கியிருக்கிறது. அஸ்தினபுரியின் அடுகலையை உணர அரசியருக்கு வாய்ப்பு” என்றாள். பத்ரை “முதன்மை அடுமனையாளர் இங்கில்லை என்று அறிவோம்” என்றாள். பிற அரசியர் நகைத்தபடி ஊட்டறை நோக்கி சென்றனர்.

ஊட்டறைக்குள் காலில்லா மணைகளுக்கு முன் அரையடி உயரமான பீடங்களில் பொற்தாலங்கள் பரப்பப்பட்டிருந்தன. நீருக்காக பொற்கிண்ணங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பானுமதி “அமர்க, அரசி!” என அவர்களில் மூத்தவளான சுதையை அழைத்தாள். “நல்லுணவுக்கான சூழல்” என முகமன் உரைத்தபடி அவள் சென்று அமர மற்றவர்களை அகவைநிரைப்படி அழைத்து பானுமதி அமரச்செய்தாள். சுப்ரியையின் அருகே நின்றிருந்த மாளவத்து அரசி சுபத்ரை அணுக்கக் குரலில் “நீங்கள் இளைய யாதவரை பார்த்ததுண்டா?” என்றாள். “இல்லை” என்றாள் சுப்ரியை. “நானும் பார்த்ததில்லை” என அவள் மேலும் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னாள்.

“நான் உசாவியறிந்தேன். நாளை காலை முதலொளியில் அந்தணருக்கான படகுத்துறையில் இளைய யாதவர் வந்திறங்குகிறார். நான் பார்க்கச் செல்லலாம் என எண்ணுகிறேன்.” சுப்ரியை மெல்லிய மூச்சுத்திணறலுடன் “எவ்வண்ணம்?” என்றாள். “அந்தணருக்கு அறமளிக்கும் வழக்கம் அரசியருக்குண்டு. முன்புலரியில் கங்கையில் நீராடிவிட்டு அந்தணநிலையில் நின்றிருந்தால் அவர் வந்திறங்குவதை காணமுடியும்.” சுப்ரியை மேலும் மூச்சுத்திணற “நானும் வருகிறேன்” என்றாள். “நான்…” என சுபத்ரை தயங்க “நானும் வருவேன்” என்றாள் சுப்ரியை.

bl-e1513402911361சுபத்ரையுடன் சுப்ரியை வேள்விக்காட்டுக்குச் சென்றபோது வைதிகர்கள் முதற்காலைக்கு முன்னரே எழுந்து வேள்விச்செயல் முடித்து தங்கள் குடில்களுக்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். அவிமிச்சத்தை உண்ட பின்னர் புலரிவணக்கத்திற்கு சிறிய குழுக்களாக சிலர் சென்றனர். அவர்களின் தேர் சென்று சிறிய முற்றத்தில் நின்றபோது அங்கிருந்த தலைமைக் காவலன் வந்து வணங்கினான். சுபத்ரை பலமுறை அங்கே வந்திருப்பவளாகத் தோன்றினாள். “அந்தணர் கங்கைக்கு செல்லத் தொடங்கிவிட்டனர், அரசி” என்றான் காவலர்தலைவன். சுபத்ரை “நன்று, எஞ்சியிருப்போர் நூற்றெண்மருக்கு நாங்கள் கொடைவணக்கம் செலுத்தி வாழ்த்துபெற விழைகிறோம்” என்றாள்.

அவர்கள் கீழிறங்கி அங்கு நின்றிருந்த அரசமரத்தின் அடியில் நிற்க தொடர்ந்து வந்த தேரிலிருந்து இறங்கிய இரு சேடியர் பெரிய கூடைகளை கொண்டுவந்து அவர்கள் அருகே வைத்தனர். அவற்றில் இளஞ்செம்மையுடன் மணியரிசி நிறைந்திருந்தது. அருகே இரு பித்தளை ஏனங்களை சேடியர் வைத்தனர். அவற்றில் பொன்னாலான அரிசிமணிகள் இருந்தன. தொலைவில் அந்தணர் வரும் பேச்சொலி கேட்டது. இலைநிழல் செறிந்த குறுங்காட்டில் வானொளி இறங்காமையால் புலரி எனத் தெரியவில்லை. அவர்களின் வெண்ணிற ஆடைகளின் அசைவுகள் அணுகின.

முதன்மையாக வந்த முதிய அந்தணர் உரத்த குரலில் “நாங்கள் பொழுதிணைவு வணக்கத்திற்குச் செல்ல நேரமாகிறது. எளிய கொடைகளை பெற்றுக்கொண்டிருக்க பொழுதில்லை” என்றார். சுபத்ரை “பொறுத்தருள்க அந்தணரே, இவை எங்கள் பொருட்டும், எங்கள் மைந்தர் பொருட்டும். ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்த்தருளவேண்டும்” என்றாள். “அரிசியை எல்லாம் நாங்கள் மிகுதியாக பெற்றுக்கொள்வதில்லை. அதை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இங்கிருந்து நாங்கள் பிறிதொரு வேள்விக்கே செல்லவிருக்கிறோம்” என்றார் அந்தணர்தலைவர்.

“அரிசியால்தான் அந்தணரை வணங்கவேண்டும் என்று எங்கள் குலநெறி. ஏற்றருளவேண்டும்” என்று சுபத்ரை சொன்னாள். “இவ்வளவு அரிசி தேவையில்லை. சடங்குக்கு அரைக்கைப்பிடி போதும்” என்றபடி அந்தணர் தன் கலத்தை நீட்டினார். சுபத்ரை அதில் இரண்டு பிடி அரிசியை இட்டு மூன்றாம் பிடியுடன் மூன்று பொன்மணிகளையும் சேர்த்து அளித்தாள். அவர் “காந்தாரரும் சைந்தவரும் பொன்நாணயங்களை கைநிறைய அள்ளி அளிக்கிறார்கள். அதர்வம் பொன்னாலன்றி பிறிது எதனாலும் நிகர்செய்யப்படாதது என்பார்கள்” என்றபடி கைதூக்கி “அரசர் நீடுவாழ்க! நிலம் செழிப்புறுக! களஞ்சியம் நிறைக! மைந்தர் பெருகுக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று வாழ்த்தினார்.

அவர் விலகிச்செல்ல அடுத்த அந்தணருக்கு சுப்ரியை கொடையளித்தாள். அவர் “விரைவாக. நாங்கள் இன்றே உசிநாரர்களின் பெருங்கொடைக்கு செல்லவேண்டும்” என்றபடி மிக விரைந்த சொற்களில் அவளை வாழ்த்தினார். இன்னொருவர் கைநீட்டியபடி “நான் அங்கேதான் செல்வதாக எண்ணினேன்” என்றார். “அரசக்கொடைகளே சிறந்தவை. அரசியரின் நோன்புக்கொடைகளில் அவர்களுக்கு சில எல்லைகள் உள்ளன” என்றபடி அடுத்த அந்தணர் அருகே வந்தார். விலகிநின்றவர் “விரைந்து வருக… இந்த அரிசிக்கொடைக்கு நின்றால் அருமணிக்கொடைகளை இழப்பீர்கள்” என்றார்.

ஒவ்வொருவரும் ஒருவருக்கொருவர் உரத்த குரலில் பேசியபடி வந்து கொடைபெற்று வெற்றோசைபோல் ஒலித்த வாழ்த்தை உரைத்து அப்பால் சென்றனர். மேலும் உரத்துப் பேசியபடியே கங்கை நோக்கி சென்றனர். நூற்றெண்மரும் கொடைபெற்றுச் சென்றதும் சுப்ரியை சலிப்புடன் “ஏன் நாம் இவர்களுக்கு கொடுக்கவேண்டும்?” என்றாள். “அவர்கள் வேதத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்கள்” என்றாள் சுபத்ரை. சுப்ரியை கூர்ந்து நோக்கியதும் “பல்லாயிரம் பேரில் சிலரே மெய்வைதிகர். பல்லாயிரம்பேர் கொண்டதாக அந்த அமைப்பு இருக்கையில்தான் அந்த மெய்வைதிகர் உருவாக முடியும்” என்றாள்.

“அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்கு ஒவ்வாமையை அளிக்கிறது” என்றாள் சுப்ரியை. சுபத்ரை “ஷத்ரியர்களின் ஒவ்வொரு அசைவும் கீழுள்ள பிரிவினருக்கு அதே ஒவ்வாமையை அளிக்ககூடும்” என்றாள். சுப்ரியை சிரித்து “மெய்தான்” என்றாள். சுபத்ரை காவலர்தலைவனிடம் “நாங்கள் படகுத்துறை வரைக்கும் சென்று வருகிறோம்… புதிய துறை என்றனர். நாங்கள் பார்த்ததில்லை” என்றாள். “மிகச் சிறியது, அரசி. நதிக்குள் மூங்கில்களை நட்டு உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். பெரிய படகுகள் அணையவியலாது” என்றான். “எதுவானால் என்ன?” என்றபடி அழைத்துச்செல்ல சுபத்ரை கைகாட்டினாள். அவன் தலைவணங்கி முன்னால் செல்ல அவர்கள் தொடர்ந்தனர்.

“கோசல அரசியை விட்டுவிட்டார்களா?” என்றாள் சுப்ரியை. சுபத்ரை “ஆம், நேற்று நள்ளிரவிலேயே விட்டுவிட்டார்கள். பிழை நிகழ்ந்துவிட்டது என இளைய அரசர் துச்சாதனர் மாப்பு கோரினாராம். ஆனால் கோசல அரசி உடனடியாக அஸ்தினபுரியிலிருந்து செல்லும்படி அரசரின் ஆணை. கருக்கிருளிலேயே அவர்கள் கிளம்பிச்சென்றுவிட்டனர்” என்றாள். சுப்ரியை பெருமூச்சுவிட்டாள். “அதை எதிர்பார்த்திருந்தோம்” என்று சுபத்ரை சொன்னாள். “கோசலத்து அரசி அவ்வாறு நடந்துகொண்டபோதே அது பொறி என எங்கள் அமைச்சர்கள் சொன்னார்கள்.” சுப்ரியை ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

“வேள்வியரங்கில் அங்கரை தன் துணைவராக அஸ்தினபுரியின் அரசர் அமர்த்துவார் என்பது முன்னரே அனைவரும் அறிந்தது. அதைப் பற்றிய ஒவ்வாப் பேச்சுகள் அரசரிடையே நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. இனி அப்பேச்சுகள் எழாது” என்ற சுபத்ரை “வேள்வியரங்கில் அங்கநாட்டரசருடன் நீங்களும் அமர்வீர்கள் அல்லவா?” என்றாள். சுப்ரியை “ஆம், அதன்பொருட்டே வந்தேன்” என்றாள். “நன்று, இங்கே பேசப்படுவதெல்லாம் குலப்பெருமை குறித்தே. ஏனென்றால் வில்லுடன் எழுந்தால் அங்கரின் முன் நிற்பவர் என எவருமில்லை” என்றாள்.

சிறிய துறைமேடையில் நீண்ட கொதும்புத்தோணிகள் ஒன்றோடொன்று தொட்டுக்கொண்டு அலைகளிலாடி நின்றிருந்தன. துறைமேடையின் வலப்பக்கம் பொதிகள் இறக்கும் படகுகளும் இடப்பக்கம் பயணிகளுக்கான படகுகளும் என வகுக்கப்பட்டிருந்தது. பொதிப்படகுகளில் இருந்து மரவுரிக்கட்டுகளும் தர்ப்பைகளும் மரத்தாலான குடுவைகளும் பல வகையான இரவலர் கொப்பரைகளும் மண்கலங்களும் இறங்கின. பயணியர் அனைவருமே அயலூர் அந்தணர்களாக இருந்தனர். நீண்ட படகுப்பயணத்தால் களைத்து துயிலிழப்பால் வீங்கிய கண்களுடன் கரையிலிறங்கி உள்ளுடல் ஊசலாட தள்ளாடி ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொண்டனர். முதியவர்கள் அங்கேயே கால்மடித்து அமர்ந்தனர். தங்கள் பொதிகளுடன் கடந்துசென்றவர்கள் அவர்களை கண்சுருக்கி நோக்கியபடி சென்றனர்.

“இங்குதானா?” என்றாள் சுப்ரியை. “ஆம், நான் நேற்றிரவு என் ஒற்றனிடம் இன்னொருமுறை உறுதிசெய்துகொண்டேன்” என்றாள் சுபத்ரை. “உங்கள் ஒற்றனா?” என்றாள் சுப்ரியை. “ஆம், எனக்கு எல்லா நாட்டிலும் ஒற்றர்கள் உள்ளனர். அனைவரும் நான் பிறந்த சூரசேனநாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். ஏன் உங்களுக்கு கலிங்க ஒற்றர்கள் இல்லையா?” என்றாள் சுபத்ரை. “இல்லையே” என்று சுப்ரியை சொன்னாள். “தேவையென எனக்குப் படவில்லை.” சுபத்ரை “அப்படியென்றால் அங்கநாட்டின் ஆட்சியில் உங்கள் பிடி என்ன?” என்றாள். சுப்ரியை திகைத்து “நானா? எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. சொல்லப்போனால் பல ஆண்டுகளாக நான் ஓர் அரண்மனைக்குள்ளேயே வாழ்கிறேன்” என்றாள்.

சுபத்ரை “விந்தைதான்” என்றாள். “ஆனால் பாரதவர்ஷத்தின் அரசியர் எவரும் அப்படி இருப்பதில்லை. அரசின்மேல் தங்கள் பிடி தளரவிடும் அரசி மெல்ல மெல்ல பொருளற்றவள் ஆவாள்” என்றபின் “அவ்வண்ணமென்றால் அங்கநாட்டின் மெய்யான அரசி விருஷாலிதானா?” என்றாள். சுப்ரியை “இல்லை, அவளும் ஓர் அரண்மனைக்குள் ஒடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்” என்றாள். “மேலும் விந்தை” என்ற சுபத்ரை “அரசர்களின்மேல் பெண்களின் செல்வாக்கு அரசியால் கட்டுப்படுத்தப்படவேண்டும். அங்கநாட்டரருக்கு அணுக்கமான பரத்தையர் பலர் உண்டா?” என்றாள். சுப்ரியை “இல்லை, அவருக்கு வேறு பெண்கள் இல்லை” என்றாள். “அதெப்படி? அவர் அரசரல்லவா?” என்றாள் சுபத்ரை. “ஆம், ஆனால் இதை நான் உறுதியாகவே அறிவேன், அவருக்கு வேறு பெண்கள் இல்லை.” சுபத்ரை பொதுவாக தலையசைத்தாள்.

படித்துறையில் பரபரப்பு உருவாவதை சுப்ரியை கண்டாள். அதை முன்னரே கண்ட சுபத்ரை “அவர்தான், அவர் வந்துகொண்டிருக்கிறார்” என்றாள். அது சுப்ரியைக்கும் உறுதியாகத் தெரிந்தாலும் “எப்படி தெரியும்?” என்றாள். சுபத்ரை மறுமொழி சொல்லவில்லை. படித்துறை அருகே நின்றவர்களை காவலர்கள் அகலச் செய்தனர். அங்கு நின்றிருந்த இரு படகுகள் விலகி மேடையொழிந்தன. தொலைவில் ஒரு கொம்போசை எழுந்தது. ஒற்றைப் பாய்கொண்ட ஒரு படகு மரங்களுக்கு அப்பாலிருந்து மூக்கு நீட்டியது. “அவர்தான்” என்று சுபத்ரை சொன்னாள். சுப்ரியை விழிகளால் தேடினாள். படகுமுனையில் நின்ற குகன் துடுப்பை மேலும் மேலும் உந்தினான். இன்னொருவன் சுக்கானைத் திருப்ப அது முகம் திருப்பி படகுமேடை நோக்கி வந்தது.

குகன் துடுப்பை மேலே வைத்துவிட்டு எழுந்து நின்று கைவீசினான். படகு அதன் இயல்பான விசையால் மேடையை அடைந்து மூங்கில்பத்தைமேல் முட்டி விசையழிந்தது. வடம் சுருளவிழப் பறந்துசென்று படகின்மேல் விழுந்தது. அதைப் பற்றி இழுத்து படகின் தூண்களில் கட்டினான். நடைபாலம் முன்னகர்ந்து படகைத் தொட்டது. படகிலிருந்து முதலில் வருவது சாத்யகி என சுப்ரியை உணர்ந்தாள். அவன் நிலத்தை அடைந்து விலகி நிற்க கைகளைக் கூப்பியபடி இளைய யாதவர் வெளியே வந்தார்.

கூட்டத்திலிருந்து மெல்லிய கலைவோசை எழுந்தது. வாழ்த்தோ முகமனோ உரைக்கப்படவில்லை. துறைமேடையை அடைந்து இரு பக்கமும் கூடிநின்றவர்களை நோக்கி தொழுதபின் இளைய யாதவர் நடந்தார். சாத்யகி குகன் மேலே கொண்டுவந்து வைத்த மான்தோல் மூட்டையை எடுத்துக்கொண்டு அவரை தொடர்ந்தான். இளைய யாதவர் இடையிலணிந்திருந்த மரவுரியைச் சுழற்றி தோளில் முடிச்சிட்டிருந்தார். நெடும்பயணத்தில் வண்ணம் மாறிய குழல்கற்றைகள் தோளில் சரிந்திருந்தன. கால்கள் புழுதிபடிந்து சேற்றிலூறிய வேர்களைப்போலத் தெரிந்தன.

அவர் மீதிருந்து விழிவிலக்காமல் எங்கிருக்கிறோமென்ற உணர்வை முற்றிலும் இழந்து சுப்ரியை நோக்கி நின்றிருந்தாள். அவர் தன்னைக் கடந்து சென்று தோள்களுக்கும் மரக்கிளைகளுக்கும் அப்பால் மறைந்த பின்னரே அவள் மீண்டாள். சென்றுவிட்டார் என்னும் எண்ணம் எழுந்து பதைப்பு உருவானதும் மீண்டும் நோக்கினாள். தலைகளுக்கு அப்பால் பீலி மட்டும் தெரிந்தது எனத் தோன்றியது.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 70

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 9

bl-e1513402911361களைத்து படுத்து துயின்று மிக விரைவிலேயே ஏதோ ஓசை கேட்டு சுப்ரியை எழுந்துகொண்டாள். அந்த ஓசை என்ன என்று அறிந்தாள், விசைகொண்ட ஒரு தென்றல்கீற்று அறைக்குள் சுழன்று சென்றிருந்தது. பித்தளைத்தாழ் எவரோ வந்துசென்றதன் தடயம் என அசைந்துகொண்டிருந்தது. சொல்லி முடித்த உதடுபோல மெல்ல அமைந்தது சாளரத்திரை. அவள் பெருமூச்சுடன் எழுந்து சென்று உப்பரிகையை அடைந்து இருண்ட தோட்டத்தை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். இருளுக்குள் இலைகள் அசைவிழந்திருந்தன. பின்னர் மீண்டுமொரு காற்றில் இருள் கலைவடைந்தது.

தூணைப் பற்றியபடி உப்பரிகை விளிம்பில் அமர்ந்தாள். விண்மீன்கள் சில இலைகளினூடாக தெரிந்தன. இலைகளிலிருந்து இளவெம்மைகொண்ட ஆவிக்காற்று எழுந்தது. எங்கோ பசுவின் புதுச்சாணியின் மணம். மிகத் தொலைவில் யானை உறுமியது. ஒரு வண்டி சகடம் குலுங்க விரைந்துசென்றது. மிகத் தொலைவில் புரவி ஒன்றின் கனைப்பு நகைப்போசை என கேட்டது. காவல்பொழுது மாற்றத்தை அறிவிக்கும் கொம்போசையை கேட்டாள். அத்தனை நேரம் கடந்துவிட்டதா என வியந்தாள். அதுவரை என்ன எண்ணிக்கொண்டிருந்தோம்? எதுவுமே எண்ணவில்லை. ஆனால் எதுவும் எண்ணாமல் ஒருவர் அமர்ந்திருக்க முடியுமா?

பெருமூச்சுவிட்டபடி அசைந்து அமர்ந்தாள். அறைக்குள் சென்று மண்குடுவையிலிருந்து குளிர்நீர் அருந்தவேண்டுமென நெஞ்சு தவித்தது. ஆனால் அங்கிருந்து எழமுடியுமென தோன்றவில்லை. எழுந்து எழுந்து சலித்து பின் உடலிலேயே அமைந்தது அவள் உள்ளம். நெடுநேரம் அசைவில்லாது அமர்ந்திருந்தமையால் தோள்கள் கடுத்தன. சோம்பல்முறித்த பின்னர் திரும்பி அமர்ந்தாள். அமர்ந்திருக்கையில்கூட உடல் களைப்பு கொள்கிறது. ஏனென்றால் உடற்தசைகள் ஓய்வில் இல்லை. திமிறி விலகும் தசைகளை பிற தசைகள் பற்றி இழுத்து நிறுத்தியிருக்கின்றன. அவற்றின் நிகர்நிலையையே உடல் என்கிறோம்.

சபரி உடனிருந்தால் நன்று என ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. அவளுடைய சொற்களில் அறிவும் கூர்மையும் அமைவதேயில்லை. எளிய அடுமனைப்பெண் போன்றவள். அணுக்கச் சேடியர் வழக்கமாகக் கற்றிருக்கும் நெறிநூல்களையும் காவியங்களையும்கூட அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அவளுடைய அண்மை எப்போதும் தேவைப்பட்டது. சேடியர் கட்டுத்தறிகள்போல. அவர்களில்லையேல் களமும் நெறியும் நிலைகொள்வதில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் அவள் கைவிட்டுச் செல்லும் உலகை நினைவுறுத்துபவள் சபரி.

முந்தையநாள் அந்தியில் திரும்பும்போது அவள் சொன்ன ஒரு வரி அவளை திடுக்கிட்டு நோக்கச் செய்தது. “உடன்பிறந்தவரும் நீங்களும் ஒன்றே, அரசி. அவர் கொண்ட பெருவிருப்பும் நீங்கள் கொண்ட கொடுவஞ்சமும் நிகர்.” அவள் “ஏன்?” என்றாள். “தெரியவில்லை, தோன்றியது” என்றாள் சபரி. “அவர் எண்ணியதை ஆழம் எண்ணவில்லை. உங்களுக்கும் அவ்வாறுதானா?” சிலகணங்களுக்குப் பின்னர் சுப்ரியை சூள்கொட்டி தன்னை தெருவை நோக்கி திருப்பிக்கொண்டாள்.

மாளிகை முகப்பை அடைந்தபோது சபரி “அரசர் இன்னும் வந்துசேரவில்லை” என்றாள். சுப்ரியை அதை கேட்டதாகவே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. சபரி “அவர் அங்கே களியிலிருந்து விழித்து மீண்டும் குடிக்கத் தொடங்கியிருப்பார்” என்றாள். சுப்ரியை களைப்பு கால்களை தளரச்செய்ய மேலே சென்றாள். ஆடைகளைக் களைந்து நீராடி மாற்றாடை அணிந்து தன் அறைக்குள் சென்றபோது கதவுகளை மூடி உள்ளே பதுங்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்று தோன்றியது. சபரி வந்து “இரவுணவு கொண்டுவரவா, அரசி?” என்றபோது “வேண்டாம்” என்றாள். “பால் மட்டுமாவது கொண்டுவருகிறேன்” என்றாள் சபரி. அவள் தலையசைத்தாள்.

களைப்பில் கைகளைத் தூக்கி பால்குவளையை வாங்கவும் இயலவில்லை. கண்ணிமைகள் சரிந்தபடியே இருந்தன. எழுந்து சென்று மஞ்சத்தில் படுத்தபோது அதில் புதைந்து கரைந்தழிந்துவிடுவோம் என்று தோன்றியது. சேற்றுமண்ணில் விழுந்த வாழை என மறுநாள் தன் உடல் மட்கி அதன்மேல் கிடக்கும். கண்களை மூடிக்கொண்டபோது சுதர்சனையின் முகத்தை அருகே கண்டாள். அவள் விழிகளை நோக்கியபடி உள்ளத்தில் அசைவிலாது இருந்தபோது தான் கலிங்கத்தில் இருப்பதாக நினைத்தாள்.

மெல்லிய புன்னகையுடன் சுதர்சனை “கலிங்கம் சிந்துவிலிருந்து நெடுந்தொலைவில் உள்ளது” என்றாள். “ஆம், ஆனால் ஒரு சிறுவெண்புறா பறந்துசெல்லும் தொலைவுதான்” என்றாள் சுப்ரியை. “சென்றுவிட்டதா?” என்று சுதர்சனை கேட்டாள். “இன்னும் கிளம்பவில்லை” என்று அவள் சிரித்தபடி விழிதிருப்பிக்கொண்டாள். மென்மையான தசையில் பூமுள் குத்தியிருப்பதுபோல, விரலால் அதை மெதுவாக வருடிக்கொண்டிருப்பதுபோல உள்ளம் குறுகுறுத்தது. “ஏன்?” என்றாள் சுதர்சனை. அவள் “அறியேன்” என்றாள்.

அருகிலிருந்த விறலி சமீரை “அது முட்டைக்குள் இருக்கிறது. இப்போது இரு முதற்துளிகளாக கடுகுபோன்ற கண்கள் மட்டுமே எழுந்துள்ளன. அக்கண்களின் நோக்கு வெளியே நீளவில்லை. தன் அகம்நோக்கி நான் என்கிறது. இனி அது நான் வளர்க என்று சொல்லும். நின்றிருக்க மரமல்லி மலர்போல சிறிய கால்கள் எழும். அதன்பின் பஞ்சுப்பிசிறுபோல சிறகுகள். சிறகுவிரிக்க இடம்தேடி உள்ளே சுற்றிவரும். நெல்மணி போன்ற சிறிய அலகு என அவ்விழைவு கூர்கொள்ளும். தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் மிகச் சிறிய வெண்ணிற வானை அது குத்திக் கிழிக்கும். மிகப் பெரிய வானை நோக்கியபடி எழுந்து நின்று சிறகடித்து ஈரம் களையும்” என்றாள்.

“பின்னர் அது வானை எண்ணியே கணம்தோறும் வாழும். மரக்கிளையில் நின்று வான் வான் என ஏங்கும். பொய்ச்சிறகடிப்பில் உள்ளத்தால் பறக்கும். காற்றை சிறகும் சிறகை காற்றும் அறிந்த பின்னர் வானில் எழும். கீழே அமிழும் இம்மாளிகையை, இச்சிறுநகரை, இந்த நாட்டை நோக்கி புன்னகைத்தபடி மேற்குவெளியில் மறையும்” என்றாள் சமீரை. சுதர்சனை  சிரித்து “எங்கிருந்தடி இக்கவிதை?” என்றாள். “நானே புனைந்தது, இப்போது” என்றாள் அவள். “இவளைப்போன்ற சேடியர் சொல்வதைக் கேட்டு அவரைப்பற்றி எண்ணம் கொண்டிருக்கிறாய். அவர் எவரென்று நாம் அறியவே முடியாது” என்றாள் சுதர்சனை. “அரசுசூழ் அவையிலமர்ந்து சைந்தவர் எனக் கேட்டால் முற்றிலும் பிறிதொருவரை அளிப்பர் அமைச்சர்.”

எரிச்சலுடன் “பிறகெப்படி நமக்குரிய ஆணை தெரிவு செய்வது?” என்றாள் சுப்ரியை. “இப்புவியை, இக்குலத்தை, இவ்வுறவுகளை நீயா தெரிவு செய்தாய்? தெய்வங்களுக்கு அதை விட்டுவிடுக! நான் செய்யவிருப்பது அதுவே” என்றாள் சுதர்சனை. சுப்ரியை உதட்டைச் சுழித்தாள். “என் சொற்களைக் கேள். அவரை நீ உளம்கொண்டிருப்பது அவருக்குத் தெரிந்தாலும் உன்னை அவர் வெல்வது நிகழுமென்று உறுதியில்லை. நம் தந்தையின் அரசியல் கணக்குகள், சூழ்ந்திருக்கும் அரசர்களின் ஆற்றலின் நிகராடல்கள். அனைத்துக்கும் அப்பால் அவருடைய அரசியலுக்கு இது தேவையென்று தோன்றவும் வேண்டும். பாரதவர்ஷத்தின் அரசியலோ ஒவ்வொருநாளுமென மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.”

“அங்கம் நம் அண்டைநாடென்பதனாலேயே எதிரிநாடு. அங்கத்தின் நட்புநாடு சிந்து” என்று சுதர்சனை  தொடர்ந்தாள். “இதையெல்லாம் எண்ண எனக்கு ஆற்றல் இல்லை, நான் உளம்கொண்டுவிட்டேன். அதுவன்றி எதையும் நான் அறியவேண்டியதில்லை” என்றாள் சுப்ரியை. “நீ கதைகளில் வாழ்கிறாய். வாளின் நிழலைக் கண்டு உளம்கொண்டு பின் தவமிருந்து அத்தலைவனை அடைந்த இளவரசியின் கதைகள் முதிரா இளமையில் கேட்க இனிதானவை. அவ்வண்ணம் சில நடந்துமிருக்கும், அவையே சூதர்பாடலாகின்றன. உளம்கொண்டவனை அடையமுடியாது ஏங்கி அழிந்த அரசியரை சூதரும் கவிஞரும் சொல்வதேயில்லை.”

சுப்ரியை அவளுடன் மேலும் பேசப் பிடிக்காமல் அமைதியாக இருந்தாள். “நான் அவரைப்பற்றி உசாவினேன். அவருடைய இயல்புகள் வேறு. ஆணவமும் தனிமையும் கொண்டவர். நற்பண்புள்ள தந்தையால் வளர்க்கப்பட்டவர் அல்ல. குடிப்பழி ஒன்று அவர் தந்தையை தொடர்கிறது. அது அவரையும் உருத்துவந்து ஊட்டும்” என்றாள் சுதர்சனை. சுப்ரியை எழமுயன்றாள். “என்னடி, உண்மை உறுத்துகிறதா? எண்ணிப்பார்” என்றாள் சுதர்சனை.  “நான் அவரைப்பற்றி எண்ணுவதை விட நீதான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறாய்” என்றபடி சுப்ரியை எழுந்தாள். முகம் சிறுக்க “என்னடி சொல்கிறாய்?” என்றாள் சுதர்சனை.

“ஆம், எண்ணிப்பார். சென்ற ஓராண்டாக இதைத் தவிர எதையேனும் என்னிடம் நீ பேசியிருக்கிறாயா?” சுதர்சனை  “நீ என்னை சிறுமைசெய்கிறாய்” என்றாள். “இல்லை, இப்போதுதான் உன்னை புரிந்துகொள்கிறேன்” என்றாள் சுப்ரியை. “நன்று, சிறுமைசெய்து என்னை விலக்கி உன் கனவை காத்துக்கொள்வாய் என்றால் அவ்வாறே ஆகுக. ஆனால் ஒன்று நினைவுகொள். நீ எண்ணியது நிகழ எவ்வகையிலும் வாய்ப்பில்லை. ஜயத்ரதருக்கும் தொலைநிலமாகிய கலிங்கத்தால் ஆவதொன்றில்லை. அஸ்தினபுரியின் கரும்பனையைத்தான் அவர் விழைவார். அதுவே அவருக்கு துவாரகையை எதிர்கொள்ளும் படைவல்லமையை அளிக்கும். கலிங்கம் மகதத்திற்கும் அஸ்தினபுரிக்கும்தான் இன்று தேவை. அவர்களில் ஒருவரால் வேட்டைவிலங்கென நீ துரத்தி வெல்லப்படுவாய். கூண்டில் சிறகொடுக்கி வாழ்வாய். அதுதான் உன் ஊழ்” என்றபடி சுதர்சனை  எழுந்து சென்றாள்.

அவள் சொற்கள் சுப்ரியையை உளம் நடுங்கச் செய்தன. அவள் அத்தனை கூர்மையாக அவளை தாக்கவேண்டும் என விரும்பவில்லை. உண்மையிலேயே அவள் சொற்கள் தன் கனவை கலைத்துவிடலாகாதென்று அஞ்சியே அவ்வாறு சொன்னாள். அவள் சென்று மறையும் சிலம்பொலியைக் கேட்டபடி அமர்ந்திருந்தாள். விறலி “நீங்கள் நேரடியாகப் பேசியிருக்கக் கூடாது, இளவரசி” என்றாள். “ஏன்?” என்று அவள் கேட்டாள். “எப்போதும் வண்ணம் மயங்கி ஆடும் இந்தக் களத்தில் நேர்ச்சொற்கள் அனைத்தும் நஞ்சும் கூர்மையும் மிகுந்தவை. இத்தனை அணிச்சொற்களும் கவிதைகளும் அதனால்தான் தேவையாகின்றன” என்றாள் விறலி.

சுப்ரியை எழுந்து மேலாடையை தலைக்குமேல் போட்டுக்கொண்டு நடந்தாள். சபரி எங்கிருக்கிறாள் எனத் தெரியவில்லை. அறைக்காவலாக நின்றிருந்த ஆணிலி தலைவணங்கினான். அப்பால் நீண்டுசென்று படியிலிறங்கிய இடைநாழியில் விளக்கொளி நீர்போல பரவிக்கிடந்தது. அவள் படியிறங்கி கூடத்திற்குச் சென்று அங்கிருந்த காவலர்களின் வணக்கத்தை விழிகொள்ளாமல் மறுபக்கம் படியேறி அங்கிருந்த இடைநாழியினூடாகச் சென்று கர்ணனின் மஞ்சத்தறையை அடைந்தாள். அறைக்காவலன் தலைவணங்கி விலகினான். கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள்.

கர்ணன் படுக்கையில் மேலிருந்து விழுந்தவன் போல கிடந்தான். கைகால்கள் மஞ்சத்திற்கு வெளியே என நீண்டிருந்தன. மூச்சு மெல்ல ஏறியிறங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவள் அவனை நோக்கியபடி அங்கே சற்றுநேரம் நின்றிருந்தாள். அவன் தோள்களும் புயங்களும் நெஞ்சும் மெலிந்திருந்தாலும்கூட பெரிய எலும்புக்கட்டமைவால் அவன் பேருருவனாகவே எஞ்சினான். அவன் உதடுகளை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு விழிதாழ்த்திக்கொண்டாள். தொடர்பற்ற ஓவியங்களாக நினைவுகள் உள்ளத்தை நிறைத்தன. ஒன்று பிறிதொன்றை மறைக்க எதிலும் நிலைகொள்ளாமல் அவள் அகம் தவித்தது.

பின்னர் பெருமூச்சுவிட்டுக்கொண்டு மெல்ல பின்னடைந்தாள். கதவில் முட்டிக்கொள்ள அது சுவருடன் அறைந்து ஓசையெழுப்பியது. கர்ணன் “யார்?” என துயிலில் குழறியபடி அசைந்து படுத்தான். அவள் நெஞ்சதிர நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள். அவன் விழித்துக்கொண்டால் என்ன சொல்வது என எண்ணியதுமே மேலும் ஓர் அடி வைத்து பின்னால் சென்றாள். அவன் விழித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற விழைவு தன்னுள் இருப்பதை அதன்பின் உணர்ந்தாள். சில கணங்கள் நின்றபின் தன் வளையல்களில் ஒன்றைக் கழற்றி மெல்ல தூக்கி அவன் மஞ்சத்தின் மேல் எறிந்தாள். அவன் “யார்?” என மீண்டும் குழறினான். வாயை சப்புகொட்டியபடி புரண்டு படுத்தான். அவள் சற்றுநேரம் நின்றிருந்தபின் மெல்ல பின்னால் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

bl-e1513402911361சபரி அவள் அறைக்குள் வந்தபோது சுப்ரியை மீண்டும் உப்பரிகையில் அமர்ந்திருந்தாள். “துயில் விழித்தீர்களா, அரசி?” என்று அவள் கேட்டாள். “இல்லை, சற்றுமுன் விழித்துக்கொண்டேன்” என்று அவள் சொன்னாள். “முகம் வீங்கியிருக்கிறது, அதனால் கேட்டேன்” என்று சபரி இயல்பாகச் சொல்லி “நாம் இன்று அரசவையில் நிகழும் விருந்து ஒன்றுக்கு அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்” என்றாள். “என்ன விருந்து?” என்றாள் சுப்ரியை. “ஏழு அரசியரை விருந்துக்கு அழைத்திருக்கிறார் பட்டத்தரசி. அதில் நாமும் உண்டு. பிறர் அனைவருமே தொல்குடி ஷத்ரிய அரசரின் துணைவியர்.”

சுப்ரியை எதுவும் சொல்லாததை உணர்ந்து சபரி “நேற்று அவையில் நிகழ்ந்ததன் நீட்சியாக இவ்விருந்தை பட்டத்தரசி ஒருக்கியிருக்கிறார் என நினைக்கிறேன். அரசியர் எவர் வருகிறார்கள், என்ன சொல்கிறார்கள் என்று பார்க்க விழைகிறார்கள்போலும்” என்றாள். சுப்ரியை அதற்கும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “அரசி, நேற்று குடியவையில் அஸ்தினபுரியின் அரசர் வேள்வியவையில் துணைவராக அங்கரும் அவருடன் அரசியென நீங்களும் அமரவிருப்பதாக சொன்னார். அவையிலிருந்து ஒரு மறுகுரலும் எழவில்லை.” சபரி சிரித்து “அவையினருக்குத் தெரியும், அரசர் இன்று பேருருக்கொண்டு அவர்களின் தலைக்குமேல் நின்றிருக்கிறார் என” என்றாள்.

“அவையில் பிதாமகர் பீஷ்மரும் துரோணரும் இல்லையா?” என்றாள் சுப்ரியை. “இல்லை, இது குடியவை. அவர்கள் வேள்விக்கு வந்துகொண்டிருக்கும் முனிவர்களை வரவேற்று குடிலமர்த்தும் பொறுப்பிலிருக்கிறார்கள்” என்று சபரி சொன்னாள். “நன்று… நான் நீராடவேண்டும் அல்லவா?” என்றாள் சுப்ரியை எழுந்தபடி. “ஆம், அரசி. நேற்று முழுதணிக்கோலம் பூண்டீர்கள். ஆனால் பேரவையில் அமர இயலவில்லை. இன்று அரசியர் மன்றில் அவர்கள் விழியஞ்சும் அருமணிகளுடன் உங்கள் அணித்தோற்றம் திகழவேண்டும்” என்றாள் சபரி. சுப்ரியை மறுமொழி சொல்லாமல் எழுந்துகொண்டாள்.

நீராட்டறைக்குச் செல்லும் வழியில் சபரி “அஸ்தினபுரியில் எவருக்கும் மறுகருத்து இல்லை. அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது, அங்கர் வில்லெடுக்கவில்லை என்றால் போர்வெற்றி அமையாது என்று. அர்ஜுனரை எண்ணி அஞ்சாதவர்களே இந்நகரில் இன்றில்லை. அவர் கைலைமலைக்குச் சென்று விண்ணமர்ந்த உமைமணாளனிடமிருந்தே பாசுபதம் என்னும் பேரம்பு பெற்று மீண்டிருக்கிறார் என்கிறார்கள். ஒரு கணத்தில் உலகை அழிக்கும் வல்லமை கொண்ட அம்பு அது” என்றாள். சுப்ரியை நடக்க உடன் எட்டு வைத்து “அத்தகைய அம்பை வெல்லும் அம்பு நம் அரசரிடம் உள்ள அரவம்பு என்கிறார்கள். அது வாசுகி உமிழ்ந்த நஞ்சாலானது. இது தட்சனின் நஞ்சாலானது” என்றாள்.

சுப்ரியை நீராட்டறைக்குள் சென்றாள். உள்ளே செல்லும்போதே தன் நெஞ்சு ஓசைகொள்வதை எண்ணி வியந்தாள். அணிச்சேடியர் வணங்கியபோது அதில் சூக்ஷ்மை இல்லை என்பதை உணர்ந்தாள். அது அவளுக்கு ஆறுதலை அளித்தது. தன் உடலை அவர்களிடம் அளித்துவிட்டு கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவள் சூக்ஷ்மையைப் பற்றி கேட்பாள் என சேடியர் எதிர்பார்த்தனர். சற்றுபொறுத்து ஒருத்தி “மூத்தவர் சூக்ஷ்மை நேற்றுமுதல் நகரில் அலைந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் வருவதும் செல்வதும் கணிக்க இயலாதவை. சிலநாட்களாகவே நிலைகொள்ளாமை மிகுந்துவிட்டிருக்கிறது” என்றாள். சுப்ரியை ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நீராடி ஆடைமாற்றி அவள் கிளம்பியபோது சபரி உடன் வந்தபடி “ஆறு அரசியரே விருந்துக்கு வருகிறார்கள், அரசி. கோசலத்தின் அரசி சௌமித்ரை தலைநோவு என்று சொல்லி தங்கிவிட்டார்” என்றாள். சுப்ரியை “ம்” என்றாள். “அவர்கள் தங்கிவிட்ட செய்தியை அறிந்தபின் வேறு சிலரும் அம்முடிவை எடுக்கக் கூடும்” என்று சபரி சொன்னாள். “இது அவர்களின் ஏற்பை அறிவதற்காக அரசர் அமைத்த விருந்து அல்ல. ஏற்க மறுப்பவர்களுக்கு என்ன எஞ்சும் என்பதை பிறருக்குக் காட்டுவதற்காக அமைத்துள்ள பொறி. கோசலநாட்டு அரசி தன் அரசருக்கும் அமைச்சருக்கும் தீங்கை இழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.” சுப்ரியை திரும்பி நோக்கி “எப்படி தெரியும்?” என்றாள். “சற்று முன் கீழே காவலர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.” சுப்ரியை “காவலரா?” என்றாள். “அரசி, காவலர் அறியாத அரசு நிகழ்வுகள் சிலவே” என்றாள் சபரி.

அவர்களுக்கான தேர் காத்து நின்றிருந்தது. அருகே சிவதர் நின்றிருந்தார். அவர் தலைவணங்க தேரில் ஏறுவதற்கு முன் ஒருகணம் தயங்கிய சுப்ரியை “அரசர் இன்றேனும் அவைபுக வாய்ப்புண்டா?” என்றாள். “இன்று அவருக்கு நிகழ்வுகளேதும் சொல்லப்படவில்லை. நேற்று சற்று குடிமிகுந்துவிட்டது. எழுந்ததுமே தலைவலியும் நிலைகொள்ளாமையும் இருந்தது. ஓய்வெடுக்கும்படி சொன்னேன்” என்றார். சுப்ரியை தேரில் ஏறியமர சபரி அருகே அமர்ந்தாள். தேர் நகர்ந்ததும் “நேற்று நள்ளிரவில் நினைவிலா நிலையில் கொண்டுவந்தனர்” என்றாள்.

“யார்?” என்றாள் சுப்ரியை. “குண்டாசியும் சுஜாதரும் மட்டுமே உடன்வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் குடித்திருக்கவில்லை.” சுப்ரியை தலையசைத்தாள். “குண்டாசி நெடுநேரம் அரசரின் அறைவாயிலில் துயரத்துடன் நின்றிருந்தார். அவரை வற்புறுத்தி அழைத்துச்சென்றார்கள்.” சுப்ரியை “நாம் இன்று ஆற்றவேண்டிய பணி என்ன? விருந்திலமர்வது மட்டும்தானா?” என்றாள். “ஆம் அரசி, இது வெறும் முறைமைவிருந்து. அணிச்சொற்கள் ஆற்றுவதொன்றே நாம் செய்யக்கூடுவது” என்றாள். “இன்று எவரேனும் என்னை தைக்கும் சொல் எடுக்கக்கூடுமா?”

சபரி அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. பின்னர் “அஸ்தினபுரியின் அரசியின் முன் அங்கரைப்பற்றி எவரும் சொல்லெடுக்க முடியாதென்று அனைவரும் அறிந்திருப்பார்கள்” என்றாள். பின்னர் சற்று தயங்கி “தாங்களும்கூட அவ்வாறு நம் அரசரைப் பழித்து சொல்லெடுக்க பட்டத்தரசி ஒப்பமாட்டார்கள், அரசி” என்றாள். சுப்ரியை சினத்துடன் திரும்பி நோக்க “அரசரின் குறைகள் அனைவரும் அறிந்தவை. கலிங்கத்தரசிக்கு அவர் நிகரல்ல என்பதை அறியாதவரும் இல்லை. ஆயினும் அஸ்தினபுரியில் அவர் துரியோதனருக்கு நிகராகவே கருதப்படுகிறார். அவரை அவர்கள் மூத்தவர் என்றே அழைக்கிறார்கள். அதிலும் பட்டத்தரசிக்கு…” என்றாள். சுப்ரியை “போதும்” என்றாள். சபரி “நான் சொல்ல வருவது…” என தொடர உரத்த குரலில் “போதும்” என்றாள்.

தேர் அரசப்பெருவீதியை அடையும் வரை சுப்ரியை உடல் பதறிக்கொண்டிருந்தாள். அதை சபரி அறிந்திருப்பாள் என உணர்வு வந்ததும் ஓரக்கண்ணால் அவளை நோக்கினாள். அவள் அனைத்தையும் மறந்து வெளியே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். நுண்மைகளை உணரமுடியாத இச்சேடியை நான் வேண்டுமென்றேதான் தெரிவு செய்துகொண்டிருக்கிறேனா? அவள் ஆடையை சீரமைக்கத் தொடங்கினாள். முன்மடிப்புகளை செம்மை செய்து, முந்தானை அடுக்குகளை அமைத்து இடைக்கொசுவங்களை ஒழுங்குபடுத்தியபோது தன் அகத்தையும் நிலைகொள்ளச் செய்ததாக உணர்ந்தாள்.

புஷ்பகோஷ்டத்தின் வாயிலை தேர் அடைந்தபோது அவள் சபரியைத் தொட்டு “வந்துவிட்டோம்” என்றாள். அவள் வெளியே நோக்கி “ஆம் அரசி, எவர் வந்திருக்கிறார்கள் என்று நோக்கினேன். காசிநாட்டரசியும் வங்கநாட்டரசியும் புண்டரநாட்டரசியும் வந்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கொடி எது என புரியவில்லை. பொற்பன்றி முத்திரை எவருடையது?” என்றாள். சுப்ரியை எட்டிப்பார்த்தபின் “அத்தேரின் சகடங்களில் கரடி முத்திரை உள்ளது. சிந்துவின் அரசருக்குரியது” என்றாள். “சிந்துநாட்டரசி துச்சளை வந்துவிட்டுச் சென்றார் என்றல்லவா அறிந்தேன். மீண்டும் வந்துள்ளாரா?” என்றாள் சபரி. “பெருவேள்வி என்பதனால் வந்திருக்கலாம்” என்றாள் சுப்ரியை.

அவர்களை அரண்மனைப் பொறுப்பிற்கு அமைக்கப்பட்டிருந்த அமைச்சர் ஸ்ரீகரர் வணங்கி வரவேற்றார். “அங்கநாட்டரசிக்கு நல்வரவு. நான் மூத்த அமைச்சர் கனகரின் மைந்தன், என்னை ஸ்ரீகரன் என்பார்கள்” என்றார். “நான் அங்கருக்கு மிக அணுக்கமானவன். என்னை தோள்வளைத்து அணைக்காமல் அவர் பேசுவதே இல்லை.” சுப்ரியை முகம் மலர்ந்து “ஆம், நேற்றுகூட ஒருவர் அவ்வாறு சொன்னார்” என்றாள். “ஆம், அவனை அங்கநாட்டரசர் காலகன் என்று அழைப்பார்… இங்கே நாங்கள் அனைவருமே அவருக்கு இளையோரும் மைந்தரும் அணுக்கர்களும்தான்… வருக, அரசி” சுப்ரியை அவருடன் நடந்தபடி “அவர் இங்கே நெடுநாட்கள் இருந்திருக்கிறார் அல்லவா?” என்றாள். அவர் கர்ணனைப்பற்றி பேசிக்கேட்க அவள் விரும்பினாள்.

“ஆம், ஆனால் சென்ற பதினான்காண்டுகளாக அவர் இந்நகருக்குள் நுழையவில்லை. இருமுறை நாட்டின் எல்லைக்குள் நுழைந்து சென்றிருக்கிறார். காலகன் அவருடன் இரு போர்களில் தோளிணைந்துள்ளான். அமைச்சர்களுக்கு அவ்வாய்ப்பு இல்லை அல்லவா?” என்றார் ஸ்ரீகரர். எதிரில் அரண்மனைக்குள்ளிருந்து ஒரு சிறு குழு வந்தது. “சைந்தவர் விடைகொள்கிறார். சற்று பொறுங்கள், அரசி” என்றார் ஸ்ரீகரர். அறிவிப்பாளன் கொம்போசை எழுப்பி “சிந்துநாட்டரசர் ஜயத்ரதர் எழுந்தருள்கை!” என அறிவித்தான். கவச உடையணிந்த நான்கு வீரர்கள் வர தொடர்ந்து ஜயத்ரதன் தோன்றினான்.

“அவரைத் தாங்கள் அறிவீர்கள் எனில் ஒரு சொல் முகமனுரைக்கலாம், அரசி” என்றார் ஸ்ரீகரர். “ஆம், அது முறையல்லவா?” என்றபடி சுப்ரியை நடந்தாள். ஜயத்ரதன் அவளை நோக்கியதும் புன்னகையுடன் நின்றான். அவள் அருகணைந்து “சைந்தவரை சந்திக்க நேர்ந்ததில் மகிழ்வுகொள்கிறேன். இந்நாள் இனிது” என முகமன் உரைத்தாள். அவன் முகமெங்கும் புன்னகை விரிய “நெடுநாள் விழைந்திருந்த சந்திப்பு” என்றபின் திரும்பி நோக்காமலேயே ஸ்ரீகரரிடம் விலகிச்செல்ல கையசைத்தான். அவர் தலைவணங்கி அகன்றார். சபரியும் பின்னடைந்தாள். அவள் திரும்பி நோக்க அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தவர்கள் விலகி அந்த முற்றத்தில் தனிமையின் வட்டம் ஒன்று அவர்களைச் சுற்றி அமைந்திருந்தது.

ஜயத்ரதன் “நான் நேரில் சந்தித்ததில்லை. ஆனால் உங்கள் ஓலை கிடைத்ததும் விறலியர் வழியாக ஓவியங்களைச் சேர்த்து நோக்கினேன். அவற்றில் தெரிந்த அதே உருவம் நடந்துவருவதைக் கண்டு என் விழிகள் மலைத்துவிட்டன” என்றான். சுப்ரியை கொதிக்கும் நெய் என சினம் நுரைத்தெழுவதை உணர்ந்தாள். அதை அடக்கியபடி “அஸ்தினபுரியின் இளவரசி இங்கே வந்துசென்றார்கள் என அறிந்தேன். அவர்களை சந்திக்க விழைந்திருந்தேன்” என்றாள். ஜயத்ரதன் “அவள் சென்றுவிட்டாள். அவள் உருவத்திற்கு இந்த அரண்மனையை தொழுவத்தை யானை என உணர்கிறாள்” என்று சொல்லி உரக்க நகைத்து “நான் அவளை சந்திப்பதே அரிது” என்றான்.

“மைந்தருக்கும் சிந்துநாட்டிற்கும் நன்னலம் சூழ்க!” என்றபின் கைகூப்பி தலைவணங்கினாள். ஜயத்ரதன் விழிகளில் திகைப்பும் பின் சினமும் எழ “நான் பலமுறை அங்கத்தின்மீது படைகொண்டெழ எண்ணியதுண்டு. மண்ணுக்காக மட்டுமல்ல பெண்ணுக்காகவும் படையெழலாம் என்பது சிந்துவின் நெறி. அஸ்தினபுரியின் நட்பு அங்கத்தை காத்தது” என்றான். அவள் நிமிர்ந்து அவன் முகத்தை நோக்கி புன்னகைத்து “சிந்துவைக் காத்தது என்று சொல்லுங்கள்” என்றபின் “விடைகொள்கிறேன், அரசே” என்று முன்னால் சென்றாள். அவன் சினத்துடன் அவளிடம் மறுமொழிசொல்ல எழுந்த வாயுடன் நிற்பதை உளவிழியால் கண்டாள்.

சபரி வந்து அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டு “பேச்சை முறித்துக்கொண்டு வந்ததுபோல் தோன்றியது, அரசி… சைந்தவர் சினம் கொள்ளக்கூடும். அவையில் நம் அரசர் அரசத்துணைவராக அமரவேண்டும் என்றால் சைந்தவரின் ஒப்புதல் தேவை. இயல்பாக அங்கே அமரவேண்டியவர் அவர்தான்” என்றாள். சுப்ரியை “எவ்வழி?” என்றாள். சபரி “நம்மை வரவேற்க பட்டத்தரசியின் அவைச்சேடி சம்புகை வந்திருக்கிறாள்” என்றாள். திரும்பி நோக்கி “சைந்தவர் சினம்கொண்டிருக்கிறார். அமைச்சர் ஸ்ரீகரரை கடிந்துகொள்கிறார்” என்றாள். சுப்ரியை “மிகச் சிறியவர்” என்றாள். சபரி “ஆம் அரசி, இங்கே அந்தண அமைச்சர்களை எவரும் இப்படி கடிந்துகொள்வதில்லை” என்றாள்.

ஸ்ரீகரர் அருகே வந்து “வருக அரசி, சம்புகை நம்மைத்தான் எதிர்நோக்கி நின்றிருக்கிறாள்” என்றார். சம்புகையை நோக்கி அவர் கைகாட்ட அவள் மங்கலத்தாலங்கள் ஏந்தி நின்றிருந்த மூன்று அணிச்சேடியருடன் அருகே வந்தாள். “அஸ்தினபுரியின் பட்டத்தரசியின் அகத்தளத்திற்கு நல்வரவு அரசி. இந்நாளில் மங்கலங்கள் பொலிக!” என்றாள். “நலம் சூழ்க…” என்று சுப்ரியை சொன்னாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 69

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 8

bl-e1513402911361கர்ணன் எழாதிருத்தல் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் தயங்கி நின்றனர். சுபாகு “மூத்தவரே…” என மெல்லிய குரலில் அழைக்க கர்ணன் அவனை ஏறிட்டு நோக்கிவிட்டு பதற்றம்கொண்டவன்போல தன் குழலை நீவி தோளுக்குப் பின்னால் இட்டான். அவன் எழப்போகிறான் என சுப்ரியை எண்ணினாள். வெடித்துக் கூச்சலிட்டபடி வாளை உருவக்கூடும். அல்லது வெளியே செல்லக்கூடும். ஆனால் அந்த மெல்லிய அசைவுத்தோற்றம் மட்டும் அவனுடலில் ததும்பியதே ஒழிய அவன் எழவில்லை. துரியோதனன் மீண்டும் அமர்ந்தான். சகுனியும் அமர்ந்தார்.

சகுனி  “இதை மறந்துவிடலாம், அங்கரே. எழுக!” என்றார். “நம் அன்னையரையும் துணைவியரையும் குறித்து நமக்கு பெருமிதமிருக்குமென்றால் பிறர்நெறி குறித்து உசாவுவதில் எந்தத் தடையுமில்லை. அங்கரே, நீங்கள் பாஞ்சாலத்தரசியிடம் கேட்ட வினா அவ்வகையில் உகந்ததே. ஏனென்றால் நீங்கள் உங்கள் அன்னையை நம்பி மைந்தன் என இங்கு அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்” என்றார். “காந்தாரத்து அரசியின் மைந்தர் யாதவ அரசியை நோக்கி கேட்ட வினா அதே போன்று முறையானதே.” “ஆம், பிறிதொரு ஆண்மகனை நோக்கா விழிகொண்டவள் என தன் அன்னையை உணரும் ஒருவன் அவ்வினாவைக் கேட்பதில் என்ன பிழை?” என்றார் கணிகர்.

கர்ணன் எழப்போகிறவன்போல் நெஞ்சு முன்னகர்ந்தான். பின்னர் தலையை அசைத்து “இது வீண் பேச்சு… நாம் மேலும் கீழ்மையில் இறங்குகிறோம்” என்று கையைத் தூக்கி ஏதோ சொல்ல நாவெடுத்தான். விசைகொண்ட காற்றில் ஆடும் கிளைபோல அவன் கை நடுங்குவதை சுப்ரியை கண்டாள். சகுனி “தாங்கள் தங்கள் இயல்புநிலையில் இல்லை” என்றார். “தங்கள் கை நடுங்குகிறது. அம்பொன்றை எடுத்து நாணில் பொருத்த தங்களால் இன்று இயலுமென்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. மது தங்கள் உடலாற்றலை மட்டுமல்ல உள்ள நிலையையும் அழித்துவிட்டது.”

“ஆம், நான் களிமகனாகிவிட்டேன்” என்று உரத்த குரலில் கூவியபடி கர்ணன் எழுந்தான். “சென்ற பதினான்கு ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு நாளும் மதுவருந்துகிறேன். விழித்தெழுந்தது முதல் இரவு வரை என் நெஞ்சுக்குள் மதுவை ஊற்றிக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஒருகணம்கூட என்னை மறந்து இருந்ததுமில்லை. ஏனெனில் அஸ்தினபுரியின் அவையில் பாஞ்சாலத்து அரசியை சிறுமை செய்த கீழ்மை பார்ப்புப்பழியென என்னை துரத்துகிறது. தன் மலத்தை தான் தின்றவனைப்போல உணர்கிறேன்” என்று பற்களைக் கடித்தபடி சொன்னான். “நான் என்னை இழிவுசெய்துகொள்கிறேன். என்னை அழிக்கிறேன். என் பிணம் இது… அரசே, நான் இறந்துவிட்டேன்.” அவன் குரல் இடறியது.

துரியோதனன் புன்னகையுடன் “நான் அவ்வாறு உணரவில்லை. எது நெறியோ அதை மட்டுமே உரைத்தேன். மும்முடிசூடி அரசமைய பெண்ணென்பது அவளுக்குத் தடையாக இல்லையென்றால் அவை நடுவே நின்றிருக்கவும், அடிமையென ஆடை களையவும் அது தடையல்ல” என்றான். கர்ணன் அழுகை கலந்த குரலில் “வேண்டாம், நாம் இச்சொல் எடுக்க வேண்டியதில்லை. இவையனைத்தையும் நானும் நூறுமுறை எண்ணிவிட்டேன். ஒவ்வொரு மறுமொழியையும் நெய்யென ஏற்று பெருகுகிறது அந்த அனல். ஒரு கீழ்மையை எத்தனை சொற்களாலும் எவரும் விலக்கிவிட முடியாது. கூவி அலறி பாறையைக் கரைக்க முயல்வதுபோல…” என்றான்.

கைகளை வீசி “இங்கு வருவது வரை நான் பிறிதொருவன். ஆனால் நேரில் கண்டபின் தெரிகிறது, என்னால் உங்களை எதிர்க்க முடியாது. உங்கள் முன் உளம்கனியாது நிற்கமுடியாது. அரசே, ஆயினும் நெஞ்சைத்தொட்டு இதை கேட்கிறேன். உங்கள் அன்னையோ துணைவியோ அன்று நிகழ்ந்ததை ஒரு கணமேனும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்களா? அவர்களின் சொல் பெற்று உங்களால் பாண்டவர்களுக்கெதிராக படைகொண்டு செல்ல இயலுமா?” என்றான் கர்ணன். துரியோதனன் “எவர் சொல்லுக்கும் காத்துநிற்கும் இடத்தில் நான் இன்றில்லை, அங்கரே” என்றான். “இனி என் தெய்வமொன்றே என்னை ஆளும்… பிறிதொன்றுமல்ல.”

கர்ணனிடமிருந்து எழுந்த மெல்லிய விசும்பல் ஓசை சுப்ரியையை உடல்சிலிர்க்கச் செய்தது. அவள் நடுங்கும் கைகளைக் கோத்தபடி கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். கண்ணீர் வழிய அவன் தன் முகத்தை கைகளால் தாங்கிக்கொண்டான். தலையை அசைத்தபடி விம்மி அழுதான். அந்த ஓசை உண்மையில் எழுகிறதா அன்றி தன் செவிமயக்கா என அவள் ஐயுற்றாள். ஓசையின்றி ஒருவர் அழக்காண்பதைப்போல நெஞ்சுருக்குவது பிறிதில்லை. ஓசை பிறருக்கான அழைப்பு, பகிர்வு. ஓசையின்றி அழுபவர் தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் காற்றுவெளியை திரையென்றாக்கி ஒளிந்துகொள்பவர். அனல் எரிய உருகும் அரக்குப்பாவை எனத் தோன்றினான் கர்ணன்.

சகுனி விழிகாட்ட துச்சாதனன் எழுந்து சென்று மதுக்குடுவையுடன் வந்தான். “அருந்துக, மூத்தவரே!” என அதை அவன் நீட்ட கர்ணன் பசித்த குழவி என பாய்ந்து கிண்ணத்தை பற்றிக்கொண்டான். ஒரே வாயில் அதை குடித்து மீண்டும் நீட்டினான். மீண்டும் மீண்டும் துச்சாதனன் ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தான். ஏழு கோப்பைகளுக்குப் பின் அவன் போதுமா என திரும்பி சகுனியை நோக்க அவர் மேலும் ஊற்ற விழிகாட்டினார். மேலும் நான்கு கோப்பைகளுக்குப் பின் சுப்ரியைக்கே அச்சமாக இருந்தது. ஆனால் அவள் வெறுமனே நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். மேலும் இரு கோப்பைகள் அருந்தியதும் கர்ணன் விக்கி மூச்சுத்திணறினான். இருமுறை எதிர்க்களித்தபின் கோப்பையை அருகே வைத்தான். கண்களை மூடி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான்.

துரியோதனன் “நான் எதையும் விளக்க விரும்பவில்லை, அங்கரே. நீங்கள் வஞ்சம் மறக்கலாம், நான் மறக்கப்போவதில்லை. யாதவப் பேரரசி மீது என் முதல் கசப்பு அவர் பாண்டவர்களின் அன்னை, நிலவிழைவை அவர்களில் நிலைநிறுத்துபவர் என்பதனால் அல்ல. நீங்கள் என் தோழர் என்பதனால் என்றும் என் நஞ்சு அவ்வண்ணமே என்னுள் இருக்கும்” என்றான். கர்ணன் தலை முன்னால் தொங்கித் தழைந்திருக்க மெல்ல அசைந்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

“நீங்கள் ஷத்ரியர் அவையில் வந்து அமரவேண்டும் என நான் விழைந்தேன். இன்று வந்திருக்கிறீர்கள். வேள்வியவையில் என் தோழன் என அமர்க! ஷத்ரியர்களில் எவர் எழுந்து மறுசொல் உரைத்தாலும் அக்கணமே அவர் என் எதிரியென்றாகிறார். அவர் தலையை அறுப்பேன், நிலத்தை சிதைப்பேன், அவர் குடியையும் கொடிவழியையும் வேரறுப்பேன். அதை வேள்வியவையிலேயே சொல்கிறேன். ஒருவேளை அந்தணர் மாற்றுரைத்தார் என்றால் அவ்வேள்வியை அசுரப் பூசகரைக்கொண்டு நிகழ்த்துவேன். ஆசுரம் என் சொல்லென்றாகும். பாரதவர்ஷத்தில் என் கோலால் ஆசுரம் நிலைநிறுத்தப்படும் என அவர்களிடம் சொல்வேன்.”

துரியோதனன் கைநீட்டி கர்ணனின் மடித்த முழங்காலை தொட்டான். “எனக்கும் என் தம்பியருக்கும் நீங்களே முதன்மையானவர். பிறிதெவரும் அல்ல. வேதமும், நாடும், குலமும், மூதாதையரும்கூட அல்ல. இதை எனையாளும் தெய்வத்தைச் சான்றாக்கி சொல்கிறேன், அறிக இவ்வுலகு!” என்றான். கர்ணன் அதை கேட்டானா என்று சுப்ரியை ஐயம்கொண்டாள். ஆனால் அவன் கழுத்தில் மெய்ப்புகொண்டதன் புள்ளிகள் தெரிவதை பின்னர் நோக்கினாள். “அங்கரே, அவையில் உங்கள் குலம்சொல்லிக் குரலெழும் என நீங்களும் அறிவீர்கள். அங்கே உங்கள் பொருட்டு எழுவது என் வாளே அன்றி எவருடைய நாவும் அல்ல.”

துரியோதனனின் குரல் மேலும் உரத்தது. “ஐவரின் நிலையும் அதுவே என்றேன். அறமென துளியேனும் நெஞ்சிலிருந்தால் அம்முதுமகள் வந்து ஷத்ரியர் அவையில் நின்று உரைக்கட்டும். அன்றி அந்தணருக்கு சொல் அளிக்கட்டும். அனைத்தும் அக்கணமே முடிந்துவிடும்.” சில கணங்கள் தயங்கி முனகல்போல “ஆம், அனைத்தும் முடிந்துவிடும். முடிக்குரியவர் எவர் என்ற ஐயமே எவருக்குமிருக்காது” என்றான் துரியோதனன். கர்ணன் மெல்ல முனகினான். “அதை நான் சொன்னதும் மறுசொல்லின்றி அப்படியே அமர்ந்தான் இளைய யாதவன். எதை அஞ்சுகிறார்கள்? ஒவ்வொரு சொல்லிலும் எது எழாமல் தவிர்க்கிறார்கள்? ஒரு சொல். ஒற்றைச்சொல், தெய்வங்கள் அறிய அதை சொல்லட்டும் அவையில் என்றேன். என் பிழை என்ன?”

இரு கைகளாலும் இருக்கையின் விளிம்பைத் தட்டியபடி துரியோதனன் எழுந்தான். “ஆம், உங்கள் உள்ளம் இச்சொல்சூழ்கையை ஏற்காதென்று அறிவேன். ஆனால் நான் உங்களைப்போல் அனைவருக்கும்மேல் தலை எழுந்தவன் அல்ல. நான் அனைவரிலும் ஒருவன். அனைவரும் ஏற்கும் சொல்லையே என் நா எழுப்பும். ஆகவேதான் அன்று அவை எழுந்து என் சொல்லை ஏற்றுக் கொந்தளித்தது.” சகுனியை நோக்கி “மாதுலரே, நாம் அவைபுகுவோம். அங்கர் ஓய்வெடுக்கட்டும்” என்றான். “அவரை வேள்வித்துணைவராக அறிவிப்பதென்றால்…” என்று சகுனி சொல்ல “அறிவிக்கிறேன். இனி எச்சொல்லையும் நாவால் உரைக்கப்போவதில்லை, என் வாளே மொழியும்” என்றான் துரியோதனன்.

கணிகர் “அரசி வந்துள்ளார்கள், அவர்கள் அவையில் அமரட்டும்” என்றார். துரியோதனன் சுப்ரியையை நோக்கிவிட்டு “ஆம், அது முறை” என்றான். கணிகர் “அவைக்கு எழுந்தருள்க, அரசி!” என்றார். சுப்ரியை எண்ணியதைச் சொல்ல உதடசையவில்லை. அவள் தலையசைத்தாள். அசைவு எழக்கண்டு கர்ணனை திரும்பி நோக்கினாள். அவன் தன் நீண்ட கால்களை நன்றாக நீட்டி கைகள் பீடத்தின் இரு பக்கமும் சரிந்து நிலம்தொட்டு நீண்டிருக்க தலை மார்பில் படிந்து விழிமூடி வாய் கசிந்து வழிய மெல்லிய மூச்சொலியுடன் துயில்கொண்டிருந்தான். சுப்ரியை “இல்லை, நான் அவைக்கு வரவில்லை. அரசர் இன்றி நான் வருவது முறையல்ல” என்றாள். கணிகர் மேலும் சொல்ல வாயெடுக்க மறித்து “நான் என் உடன்பிறந்தவளை சந்திக்கவேண்டும்” என்றாள். துரியோதனன் “ஆம், அது முறைதான்” என்றான்.

bl-e1513402911361சபரி சலிப்புற்ற குரலில் “தாங்கள் சென்று அவையில் அமர்ந்திருக்க வேண்டும், அரசி. இது கலிங்கத்திற்கான ஏற்பு மட்டும் அல்ல, நம் அரசருக்கானதும்கூட. அவரை அரசர் தன் வேள்வித்தோழர் என அவையில் அறிவிக்கவிருக்கிறார் என்றால் அது எளிய நிகழ்வல்ல. சம்பாபுரியின்மேல் இன்றும் நின்றிருக்கும் பழி என்பது நம் அரசர் பிறப்பால் சூதர் என்பதே. வேள்வியமைவு அதை முற்றாக அழித்திருக்கும்” என்றாள். சுப்ரியை மறுமொழி சொல்லாமல் நடக்க சபரி தொடர்ந்து நடந்தபடி “அவையில் அங்கர் இல்லாதிருப்பது நன்று. நீங்கள் இருப்பது மிக நன்று. நாம் உங்கள் உடன்பிறந்தவரை பின்னர்கூட பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்றாள்.

அரண்மனை முகப்பில் காவலர்தலைவர் பத்ரசேனர் அவளை அணுகி வணங்கினார். சுப்ரியை “என் ஆணையை அறிவி” என்றாள். சபரி சலிப்புடன் ஒரு கணம் நின்றபின்  முன்னால் சென்று அவரிடம் செய்தியைச் சொல்லி கணையாழியை காட்டினாள். பத்ரசேனர் அணுகி வந்து “அரசி, இளையஅரசி இருக்குமிடம் மேற்குவாயிலுக்கு அப்பால் குறுங்காட்டுக்குள் அமைந்த சம்வரணம் என்னும் சிறுமாளிகையில். அவர்களை நீங்கள் சந்திப்பதென்றால்…” என்றார். “சொல்க!” என்றாள் சுப்ரியை. “அவர்கள் இருக்கும் நிலையை அறிவீர்கள் என எண்ணுகிறேன்” என்றார் பத்ரசேனர். “ஒருவாறு அறிவேன்” என்றாள் சுப்ரியை. “அதன் பின்னரும் ஆணை என்றால் அவ்வாறே” என்றார் பத்ரசேனர். “நான் தேர் ஒருக்குகிறேன்…”

வெளியே தேர் வந்துநின்றதும் பத்ரசேனர் மீண்டும் உள்ளே வந்து “கிளம்புக, அரசி!” என்றார். அவள் வெளியே சென்று அங்கு நின்றிருந்த எளிய தேரில் ஏறிக்கொள்ள சபரி உடன் ஏறி அமர்ந்தாள். பத்ரசேனர் அவரே முன்னால் நின்ற புரவியில் ஏறிக்கொண்டு வழிநடத்திச் சென்றார். “அவர் இல்லையேல் அங்கு செல்ல ஒப்புதலிருக்காதென்று எண்ணுகிறேன்” என்றாள் சபரி. சுப்ரியை வெளியே நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தாள். தேர் அரண்மனை எல்லையை அடைந்து திரும்பி மேற்குநோக்கி செல்லத் தொடங்கியது. தொலைவில் அலையடிக்கும் ஏரியின் ஒளி தெரியலாயிற்று. கோட்டைச்சுவரின் கருமை. அதையொட்டிச் சென்று வெளியேறிய பாதை சற்று மேடேறி குறுங்காட்டினூடாக சென்றது.

தொலைவில் மரத்தாலான பெரிய சுவர் கட்டி மறைக்கப்பட்ட மாளிகை வந்தது. அதன் கூம்புமுகடு மட்டுமே மேலெழுந்து தெரிந்தது. பத்ரசேனர் சென்று காவலனிடம் பேசிவிட்டு வந்து தலைவணங்கி “அரசி, தாங்கள் உள்ளே சென்று உடன்பிறந்தவரிடம் உரையாடலாம்” என்றார். சுவர்போலவே தெரிந்த கதவு உருளைகள்மேல் ஓசையிட்டபடி விலகிச்செல்ல தேர் உள்ளே நுழைந்தது. பத்ரசேனர் நின்றுவிட அவரை மறைத்தபடி கதவு மூடிக்கொண்டது.

மாளிகை முகப்பில் தேர் நின்றபோது சுப்ரியை அங்கு வந்திருக்கலாகாது என்னும் எண்ணத்தை அடைந்தாள். சபரி இறங்கி “வருக, அரசி” என்றாள். மாளிகை முகப்பிலிருந்த காவலர்தலைவன் அணுகி தலைவணங்கினான். “அரசிக்கு தலைவணங்குகிறேன். என் பெயர் உக்ரசேனன். என்னை அங்கநாட்டரசர் காலகன் என்று அழைப்பார்… அவருடன் நான்கு போர்களில் தோளிணை நின்றிருக்கிறேன். தங்கள் அருள்பெறும் வாய்ப்புக்கு மகிழ்கிறேன்” என்றான். சுப்ரியை முகமனோ வாழ்த்தோ கூறாமல் “என் உடன்பிறந்தாளை சந்திக்கவேண்டும். அதன்பொருட்டே வந்துள்ளேன்” என்றாள்.

காலகன் “அவரை நீங்கள் சந்திக்கலாம். அவர் இருக்கும் நிலை என்னவென்று அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றான். “தனிமையில் இருப்பதாக அறிந்திருந்தேன். அவள் உள்ளம் நிலைகொண்டிருக்கவில்லையோ என அன்று விழிகளை நோக்கியபோது எண்ணினேன்” என்றாள். “அரசி, கலிங்கத்திலிருந்து வந்தபோதே இளைய அரசி நிலைகொள்ளாமல்தான் இருந்தார்” என்றான் காலகன். “எவர் சொன்னது?” என்று சுப்ரியை சீற்றத்துடன் திரும்ப “அவ்வாறுதான் சொல்லப்பட்டது” என்று காலகன் சொன்னான். “இதற்கப்பால் ஏதும் எனக்குத் தெரியாது. இங்கு இளைய அரசியின் செவிலி பிரவீரை இருக்கிறாள். நீங்கள் அவளிடமே பேசலாம்” என்றபின் “பேசியபின் இளைய அரசியை சந்திப்பது நன்று” என்றான்.

அவளை அழைத்துச்சென்று சிறிய கூடத்தில் அமரச்செய்தான். சுப்ரியை கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் விரல்கள் பிசைந்துகொண்டே இருந்தன. அதை அவளே உணர்ந்து மார்பில் கைகளை கட்டிக்கொண்டாள். சற்று நேரத்தில் காலகன் பிரவீரையை அழைத்துவந்தான். கூன்விழுந்த மெல்லிய உடலும் பழுத்த விழிகளும் கொண்டிருந்த பிரவீரை எந்த முகமலர்வும் இன்றி கைகூப்பி “அரசிக்கு வணக்கம். இங்கே தாங்கள் வரக்கூடும் என பல்லாண்டுகளாக எதிர்பார்த்திருந்தேன்” என்றாள். சுப்ரியை அவளை சில கணங்கள் நோக்கிவிட்டு “அவளுக்கு என்ன? அவள் இங்கே அரசருடன் மகிழ்ந்திருக்கிறாள் என்றே நான் அறிந்திருந்தேன்” என்றாள்.

“ஆம், இங்கு வந்த ஓராண்டும் உளமகிழ்வுடன்தான் இருந்தார்கள். அன்றே நான்தான் கலிங்கஅரசிக்கு சேடியென்றிருந்தேன்” என்றாள் பிரவீரை. “அக்காலத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் அரசர் இளைய அரசியைத் தேடி வந்துகொண்டிருந்தார். அரசிக்கென அஸ்தினபுரியின் புஷ்பகோஷ்டத்திற்கு அருகே அணிக்காட்டுக்கு அப்பால் மாளிகை ஒன்று ஒதுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் இளைய அரசி புஷ்பகோஷ்டத்தின் அகத்தளத்திற்குச் சென்று பட்டத்தரசியுடன் சொல்லாடியும் அங்குள சேடியருடன் விளையாடியும் மீள்வதுண்டு. ஒவ்வொன்றும் எவ்வண்ணம் அமையவேண்டுமோ அவ்வண்ணம் அமைந்திருந்தது.”

“அதில் ஒரு பிழையைக் கண்டவள் நானே. அரசி, ஆண்மேல் பெண்கொள்ளும் காதல் அவள் தன் உடல்மேல் கொள்ளும் விருப்பமாகவே வெளிப்படும். அதுவே வழக்கம்” என்று பிரவீரை தொடர்ந்தாள். “ஆனால் இளைய அரசி தன் உடலை முற்றிலும் மறந்தவராக இருந்தார். அரசரின் தோற்றத்திலேயே மயங்கிக் கிடந்தார். சொல்லெல்லாம் அதுவே. விழிநோக்காதபோதும் உளம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தது அவ்வுருவையே. பட்டத்தரசியே வேடிக்கையாக என்ன இது, இவளுக்கு வேறு எண்ணமே இல்லையா என்ன என்று ஒருநாள் என்னிடம் சொன்னார். மெல்ல அகத்தள மகளிர் அனைவரும் அதை சொல்லலாயினர். அதை நோக்கத் தொடங்கியதும் தெரிந்தது வேறெதையும் அரசி எண்ணுவதேயில்லை என.”

“அது மிகச் சிறிய கோணல். ஆனால் நாளும் எனப் பெருகியது” என்று பிரவீரை தொடர்ந்தாள். “பின்னர் எப்பொழுதும் அரசருடன் இருக்க விழைந்தார். சாளரத்தருகே அமர்ந்து அவர் வருகைக்காக ஏங்கினார். பின்னர் அவ்வாறு இருப்பதாக உளம்மயங்கினார். அரண்மனைச் சுவர்களில் எல்லாம் அவர் ஓவியத்தை வரைந்து வைத்தார். அவருடைய ஆடைகளை, அணிகளை நோக்கு தொடும் இடத்தில் எல்லாம் பரப்பி வைத்தார். வெளியே செல்வது குறைந்தது. அவர் விழிகளில் இருந்து பிறர் தொட்டு எடுக்கும் உணர்ச்சிகள் மறையலாயின. தனக்குள் பேசியும் சிரித்தும் தானே துள்ளிச்சுழன்றும் களித்திருந்தார்.”

“அப்போதுதான் அரசரே அவர் உளநிலை பழுதுகொண்டுள்ளது என்பதை உணர்ந்தார். மருத்துவரும் நிமித்திகரும் வந்து அவரை நோக்கினர். மருத்துவர் அவர் உள்ளம் உவகைகொண்டிருக்கிறது என்று மட்டும் கூறினர். நிமித்திகர் அக்களிப்பு மானுடரால் அளிக்கப்படுவதல்ல, அவரை ஏதோ கந்தர்வனோ தேவனோ ஆட்கொண்டிருக்கிறான் என்றனர். அத்தெய்வம் ஏதென்று அறியும்பொருட்டு கணியர் வந்து சோழிபரப்பி நோக்கினர். பூசகரில் வெறியாட்டெழுந்த தெய்வங்கள் உசாவின. எவராலும் எதையும் கண்டறிய இயலவில்லை.”

“ஒருநாள் அரசருடன் இருந்த அரசி அலறியபடி எழுந்து ஓடி வெளியே வந்தார். ஓசைகேட்டு பதறி வந்த நான் ஆடையை எடுத்து அவருக்கு அணிவித்தேன். அணைத்துச்சென்று என்ன என்று உசாவினேன். திகைத்தவராக அரசர் வந்து நின்று என்ன ஆயிற்று என வினவினார். அரசியால் பேசமுடியவில்லை. அவர் பேரச்சத்தில் நடுக்குற்று விழிமலைத்திருந்தார். அரசர் கிளம்பிச்சென்றார். நான் இரவெல்லாம் அரசியுடன் இருந்தேன். ஒவ்வொரு நிழலசைவுக்கும் எழுந்து அஞ்சி அலறிக்கொண்டிருந்தார். அகிபீனா அளித்து துயிலச்செய்தேன். மறுநாள் காலையில்தான் அவர் உளநிலை மெல்ல அடங்கியிருந்தது. என்ன நிகழ்ந்தது என்று கேட்டேன். அச்சம்கொண்டு மீண்டும் அலறியழத் தொடங்கினார். மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு மறுநாள்தான் என்ன நிகழ்ந்தது என்று அறிந்தேன்.”

“அரசி, அரசர் தன்னை முயங்கிக்கொண்டிருந்தபோது களிமயக்கில் விழிசரிந்திருந்த அரசி இயல்பாக நோக்கு கொண்டபோது அகலின் சிறுசுடரின் ஒளியில் அரசரின் நிழல் எழுந்து சுவரில் தெரிவதை கண்டார். அது ஒரு மாபெரும் காளையின் நிழல்.” சுப்ரியை “காளையா?” என்றாள். “ஆம், கொம்பும் காதுமாக காளைத்தலைகொண்ட மானுட உடலின் நிழல்” என்றாள் பிரவீரை. “அதை தான் நேர்விழிகளால் நோக்கியதாக சொன்னார். செவிலியரும் சேடியரும் அவரிடம் பேசிநோக்கினர். நிமித்திகர் வந்து களம்வரைந்து பார்த்தனர். பாணினியரும் நாகவிறலியரும் வந்தனர். அரசி அவர்கள் கண்டது அதையே என்று உளம்செறிந்திருந்தார்.”

“அதன்பின் அவர்களுக்கிடையே உறவே அமையவில்லை” என்று பிரவீரை சொன்னாள். “பின்னர் எப்போதெல்லாம் அரசரைக் கண்டாரோ அப்போதெல்லாம் அரசி அந்தக் காளைநிழலை கண்டார். ஒவ்வொருமுறை கண்டபின்னரும் நடுக்குற்று காய்ச்சல்கண்டு நெடுநாட்கள் கழித்து மீண்டார். நாளடைவில் எப்போதும் அதை எண்ணி அஞ்சி அழத்தொடங்கினார். அவரை இங்கே கான்மாளிகைக்கு கொண்டுவந்தோம். அரசரைப்பற்றிய செய்தியே அவர் செவிகளில் விழாதபடி காத்தோம். இங்கே எங்கும் காளையோ பசுவோ அவற்றின் வடிவங்களோகூட அவர் விழிகளில் படுவதில்லை. ஆனால் அவர் அச்சம் நாளும் வளர்ந்தது. முதற்சில ஆண்டுகாலம் எப்போதும் நடுங்கிக்கொண்டும் மூலைகளில் பதுங்கி அமர்ந்து விம்மியழுதபடியும் இருந்தார். பின்னர் நடுக்கும் அழுகையும் நின்றன. விலகி விலகி வேறெங்கோ சென்றுவிட்டார். இன்று அவர் இருக்கும் உலகுக்கும் எங்களுக்கும்கூட எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.”

சுப்ரியை எழுந்தாள். “நான் கிளம்புகிறேன்” என்றபின் மீண்டும் அமர்ந்து “அவளை அழைத்து வருக…” என்றாள். பிரவீரை “அஞ்சுவதற்கேதுமில்லை, அரசி. அவர் மானுடர் எவரையும் அடையாளம் கண்டுகொள்வதில்லை. அவரை ஒரு பொருளென்றோ விலங்கென்றோ நம் அகம் உணரும்” என்றபின் உள்ளே சென்றாள். சபரி “அரசி, நீங்கள் கிளம்பிவிடுவதே மேல் என நினைக்கிறேன். அவரைச் சந்திப்பது உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தை கலக்கிவிடக்கூடும். அதன்பின் எண்ணி வருந்த நேரும்” என்றாள். சுப்ரியை அவளைத் தவிர்த்து நோக்கை விலக்கிக்கொண்டாள்.

பிரவீரை சுதர்சனையின் தோளைப்பற்றி அழைத்துவந்தாள். சுதர்சனை தன்னைப்போன்ற தோற்றத்துடன் ஆனால் மேலும் சற்று பருத்த கைகளும் இடையும் கொண்டிருப்பதாக சுப்ரியை எண்ணினாள். வெளிறிய முகத்தில் கன்னங்கள் துயிலெழுந்தவைபோல உப்பி சற்று தொய்ந்திருந்தன. கண்களுக்குக் கீழே கருமை இறங்கியிருக்க விழிகள் சற்று கலங்கி அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தன. “அமர்க, அரசி!” என்றாள் பிரவீரை. சுதர்சனை அவள் சொற்களுக்குப் பணிந்து பீடத்தில் அமர்ந்து தன் மேலாடையை எடுத்து கைகளில் சுற்றிக்கொண்டாள்.

“அரசி, இது தங்கள் உடன்பிறந்தவர்… கலிங்க இளவரசி சுப்ரியை” என்றாள் பிரவீரை. சுதர்சனை அவளை அடையாளம்கண்டதுபோலத் தெரியவில்லை. கண்கள் அங்குமிங்கும் அலைய அவள் தனக்குள் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். கைவிரல்களும் நிலையழிந்து ஆடையை சுழற்றிக்கொண்டிருந்தன. “அக்கையே, என்னைத் தெரிகிறதா? இது நான், சுப்ரியை. அக்கையே” என சுப்ரியை அழைத்தாள். முணுமுணுவென்று எதையோ சொன்னபடி சுதர்சனை பக்கவாட்டில் நோக்கினாள். “நம் சொற்கள் செவிகளில் விழுவதேயில்லை. ஓயாது அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் எதுவும் நாம் அறிந்தவை அல்ல” என்றாள் பிரவீரை.

“என்ன பேசுகிறார்கள்?” என்றாள் சுப்ரியை. “பெரும்பாலும் உதிரிச்சொற்கள். ஏதேனும் ஒரு சொல்லோ சொற்றொடரோ அமைந்தால் ஓரிரு நாட்கள் அவையே சென்றுகொண்டிருக்கும்.” சுப்ரியை திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கி “மாளவம் என்கிறார்” என்றாள். “ஆம், அதைத்தான் காலைமுதல் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.” சுப்ரியை “ஏன்?” என்றாள். பிரவீரை “அதை நாம் உணரவேமுடியாது, அரசி. இப்புவியில் நாம் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் வலைக்கண்ணிகளுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட ஏதோ சரடு அது” என்றாள்.

“நான்கு, நான்கு, ஆனால் அவ்வாறல்ல, நான்கில் அல்ல” என்று சுதர்சனை தலையாட்டினாள் மறுப்பவள்போல. “ஆனால் மூன்றிலிருந்து நான்குக்கு நான்கல்ல… ஆமாம்.” பிரவீரை  “இவ்வாறுதான் இருக்கும் எல்லா பேச்சுக்களும்” என்றாள். “எவ்வகையிலும் நம் சித்தத்தால் தொடுக்கவோ இணைக்கவோ இயலாது.” சுப்ரியை சுதர்சனையின் தொடையைப் பற்றி உலுக்கி “அக்கையே, அக்கையே, கேட்கிறீர்களா? இது நான். அக்கையே” என்றாள். அவள் விழிகள் சுப்ரியையை நேருக்குநேர் நோக்கின. ஆனால் கண்களில் அறிதல் நிகழவில்லை. “ஆனால் ஒன்றிலிருந்துதான். மாளவத்தில் அது வேறு. ஒன்று எப்படி இரண்டு? ஆனால்…” என்றாள்.

சுப்ரியை பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டு “நான் கிளம்புகிறேன். அக்கையை நோக்கிக்கொள்க!” என்றாள். “அஸ்தினபுரி இளைய அரசியை முழுமையாகவே மறந்துவிட்டது, அரசி” என்றாள் பிரவீரை. “இவர்கள் இங்கிருப்பதை இருபதாண்டுகளுக்குப் பின்னர் நேற்றுதான் நினைவுகூர்ந்தனர். அதுவும் கனகரின் மைந்தர் ஸ்ரீகரர் இப்போது அரண்மனை வரவேற்புத்தொழில் சிற்றமைச்சராக இருக்கிறார். தாங்கள் வருவதனால் இளைய அரசியும் வந்து வரவேற்புக்கு நிற்கலாம் என அவருக்குத்தான் தோன்றியது.” சுப்ரியை “சித்தம் கலங்கியவர்கள் இறந்தவர்கள்போலத்தான். அவர்களை மறக்காமல் வாழ்க்கை இல்லை” என்றாள்.

சபரி “நாம் செல்வோம், அரசி…” என்றாள். “ஒருவேளை அரசப் பேரவை முடியவில்லை என்றால் நாம் அங்கே செல்லமுடியும்.” அவளை சினத்துடன் நோக்கிவிட்டு “நான் கிளம்புகிறேன், அக்கை” என்று சுதர்சனையிடம் சொன்னாள். சுதர்சனையின் விழிகள் நோக்கிலாது அலைய உதடுகளில் சொற்கள் அசைந்தன. “கருகுமணிக் காதணி… துளையிட்ட கருகுமணி.” சுப்ரியை திகைத்து, கைகள் நடுங்க “என்ன சொல்கிறார்?” என்றாள். “அவர் மாளவத்தில் இருக்கிறார். அங்குள்ள ஏதேனும் வழக்கமாக இருக்கும்” என்றாள் பிரவீரை. “நாம் செல்வோம் அரசி, இங்கிருப்பது உங்களை நிலையழியச் செய்கிறது” என்றாள் சபரி.

அவர்கள் எழுந்து வெளியே செல்ல பிரவீரை உடன்வந்தபடி “இதை ஜீவபாலாயனம் என்று நிமித்திகர்கள் சொல்கிறார்கள். உடல் உயிரையும் உள்ளத்தையும் தன்னிடம் பிடித்து வைத்திருக்கும் ஆற்றல்கொண்டிருக்கிறது, பாறை உப்பையும் அனலையும் உள்ளே கொண்டிருப்பதுபோல. அத்திறனை உடல் கைவிடுகையில் உயிரும் உள்ளமும் எழுந்து அலையத் தொடங்குகின்றன. அவற்றுக்கு காலமும் இடமும் இல்லை. எங்கும் எப்போதும் இருக்க அவற்றால் இயலும். கால இடத்தில் அவற்றை நிறுத்துவது உடலே” என்றாள்.

சுப்ரியை ஒன்றும் சொல்லாமல் தேரை நோக்கி சென்றாள். சபரி “நாம் பேரவைக்குச் சென்று பார்ப்போம், அரசி” என்றாள். “வேண்டாம், நம் மாளிகைக்கே செல்வோம்” என்றாள் சுப்ரியை.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 68

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 7 

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியின் தெற்குப் பெருஞ்சாலையில் அங்கநாட்டுக்கு என ஒதுக்கியிருந்த தேஜஸ் என்னும் வெண்ணிற மாளிகையின் முகப்பில் பொன்முலாம் பூசப்பட்ட அணித்தேர் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கிய பாகனை நோக்கிச்சென்ற அங்கநாட்டு காவலர்தலைவன் தலைவணங்கி முகமன் உரைத்து உரையாடுவதை மேலிருந்து நோக்கிய சபரி மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து அணி முழுமை செய்துகொண்டிருந்த சுப்ரியையிடம் “தேர் வந்துவிட்டது, அரசி. நாம் முகப்பிற்கு செல்லவேண்டியதுதான்” என்றாள். தன்னை மீண்டுமொருமுறை ஆடியில் நோக்கியபின் சுப்ரியை தலையசைத்தாள். அணிச்சேடி இறுதியாக ஒருமுறை அவள் ஆடைமடிப்புகளை சீரமைத்தாள். குழையிலிருந்து புல்லாக்குக்கு வந்த நான்கடுக்கு பொற்சரடுகளை அடுக்கிப்பரப்பினாள். சுப்ரியை “போதும்” என அவள் கையை விலக்கிவிட்டு எழுந்துகொண்டாள்.

நிமித்தச் சேடி வலம்புரிச்சங்கை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். வாய்மணப் பேழைகளையும் மலர்த்தாலங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு ஏழு சேடியர் உடன்சென்றனர். சபரி படிகளில் இறங்கி கீழே சென்று கூடத்தில் நின்றிருந்த காவலனிடம் “அரசி எழுந்தருள்கிறார்கள்” என்றாள். அவர்கள் இயல்பாக சீர்நிலை கொண்டனர். நிமித்திகன் கொம்பை எடுத்து மும்முறை ஊதி அரசி எழுந்தருள்வதை அறிவித்தான். அவர்கள் நெடுநேரமாக நின்றிருந்தார்கள் என்பதை முகங்கள் காட்டின. அஸ்தினபுரிக்கு வந்ததைக் கொண்டாட முந்தையநாள் மதுக்களியாட்டில் இருந்தார்கள் என்பதையும்.

நிமித்தச் சேடி வலம்புரிச்சங்கு ஊதி அரசி எழுந்தருள்வதை அறிவிக்க, மங்கலத்தாலமேந்திய மூன்று சேடியர் முன்னால் வர, சுப்ரியை படிகளில் இறங்கி கூடத்திற்கு வந்தாள். அவளருகே வந்த சபரி “அரசி, இந்த அணித்தோற்றத்தில் இன்றுவரை எவரையும் நான் பார்த்ததில்லை. இந்திரன் அருகே அமர்ந்த விண்ணவர்க்கரசி இவ்வாறுதான் இருப்பாள் என்று தோன்றிவிட்டது” என்றாள். அவள் முகமனுரைக்கவில்லை என முகம் கொண்ட நெகிழ்வு காட்டியது. “முழுதணிக்கோலம் மானுடர்க்குரியதல்ல, மானுட உடலில் தெய்வங்களின் எழுகை அப்போது நிகழ்கிறது என்பார்கள்.”

சுப்ரியை ஆர்வமில்லாமல் சூழ நோக்கி வெளியே நின்றிருந்த தேரை விழிதொட்டாள். சலிப்பு தோன்ற “நாம் எப்போது கிளம்புகிறோம்?” என்றாள். சபரி உணர்வுகள் அமைய “அரசரும் சிவதரும் கிளம்பி வந்த பின்னர் என்றார்கள்” என்றாள். சுப்ரியை “நாம் கிளம்பலாமே” என்றாள். “அங்கநாட்டரசர் தன் அரசியுடன் அணித்தேரில் சென்று புஷ்பகோஷ்டத்தின் முகப்பில் இறங்கவேண்டும் என்பது அஸ்தினபுரியின் அரசரின் விழைவு என காவலர்தலைவர் சொன்னார். அங்கு அரசரின் இளையோர் துச்சாதனர் தன் இளையோருடன் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்” என்றாள். “நாம் பேரவைக்கு அல்லவா செல்கிறோம்?” என்றாள் சுப்ரியை. “இல்லை அரசி, பேரவை பிற்பகலில் கூடுகிறது. அதற்கு முன்னர் உங்களை அரசர் தன் தனியறையில் சந்திக்கிறார். பட்டத்தரசியும் இளையோரும் உடன்இருப்பார்கள்” என்றாள் சபரி.

சுப்ரியை “அவர்கள் இன்னும் சந்தித்துக்கொள்ளவில்லையா என்ன?” என்றாள். “இல்லை, நேற்று மாலை நம் அரசர் நகர்புகுந்தபோது அரசர் இங்கில்லை. மகாபூதவேள்விக்கு வருகை தந்திருக்கும் அரசர்களை வரவேற்று அவர்களை மாளிகையில் அமரச்செய்வதன் பொருட்டு அரசரே நேரில் சென்றிருந்தார். வேள்விக்கூடத்தின் அருகே எழுந்திருக்கும் புதிய மண்டபத்தில் ஒரு சிறு அவைக்கூடல் நிகழ்ந்தது. அது முடிந்து அவர் வரும்போது இருளேறிவிட்டிருந்தது” என்றாள் சபரி. சுப்ரியை “இவர் என்ன செய்தார்?” என்றாள். சபரி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “மதுவில் நீராட்டியிருப்பார்கள். தொகுத்துக்கொண்டு வந்த வஞ்சத்தில் பாதி அணைந்திருக்கும்… என்ன செய்வதென அவர்களுக்கு நன்கு தெரியும்” என்றாள் சுப்ரியை.

அப்பால் கொம்போசை எழுந்தது. சபரி “அரசர் எழுந்தருள்கிறார்” என்றாள். முற்றத்தில் எழுந்திருந்த அங்கநாட்டுப் படைவீரர்கள் மூன்று நிரைகளாக அணி வகுத்தனர். காவலர்தலைவன் தன் இடையிலிருந்த கொம்பை எடுத்து ஊதி “அரசர் எழுந்தருள்கை!” என்று அறிவித்தான். அங்கநாட்டின் சூரியக்கொடியும் கர்ணனின் யானைச்சங்கிலிக்கொடியும் ஏந்தியபடி இரு வீரர்கள் முன்னால் வர கவசஉடை அணிந்த நான்கு வீரர்கள் தொடர்ந்து வந்தனர். கர்ணன் வெள்ளிக்கவசமும், கொக்குச்சிறை என வெள்ளித் தோள்காப்புகளும், வெண்நுரை என கங்கணங்களும், அங்கநாட்டின் சூரிய படம் கொண்ட மணிமுடியும் அணிந்து வெண்பட்டாடை உடுத்து நடந்து வந்தான். வெள்ளியால் ஆன குறடுகள் முயல்கள் என முந்தி முந்தி வந்தன.

கர்ணன் சீர்நடையிட்டு கூடத்தை அடைந்ததும் அங்கு நின்றிருந்த அரண்மனைப் பணியாளரும் காவலர்களும் “அங்கநாட்டு அரசர் வெல்க! நாளவன் மைந்தர் வெல்க! நிகரிலா வீரர் வெல்க! சம்பாபுரியின் தலைவர் வெல்க!” என்று வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். கர்ணன் சுப்ரியையை எந்த உணர்வு மாற்றுமில்லாத விழிகளுடன் நோக்கியபின் சிவதரிடம் மெல்லிய குரலில் ஏதோ கேட்டான். அவர் தலையசைத்து சொன்ன உதடசைவிலிருந்து இருவரும் ஒரே தேரில் செல்வதைத்தான் கூறுகிறார் என்று அவள் அறிந்தாள். கர்ணனின் முகம் சுளிக்கிறதா என ஓரவிழி நாட்டி நோக்கினாள். அவன் அதை பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை.

தலைமைக்காவலன் அருகே வந்து  “அரசே, தேர் ஒருங்கியிருக்கிறது. நற்பொழுதும் அமைந்துள்ளது” என்றான். கர்ணன் ஆம் என கையசைத்து நடக்க அவன் சுப்ரியையிடம் “வருக, அரசி. கதிரோன் தன் துணைவியுடன் என இருவரும் தன் மாளிகை முகப்பில் வந்து இறங்கவேண்டுமென்பது அஸ்தினபுரியின் அரசரின் விருப்பம் என்று செய்தி வந்தது” என்றான். கர்ணனைத் தொடர்ந்து அவள் சென்றாள். தன் உடலில் இருந்து எழுந்த அணியோசையை வேறு எவரோ தன்னைத் தொடரும் ஓசை என அவள் உணர்ந்தாள். திரும்பி தன்னைத் தொடரும் சேடியரையும் பிறரையும் நோக்கிவிட்டு முன்னால் சென்றாள். அந்த ஓசை அவளை மீண்டும் எரிச்சலூட்டியது.

கர்ணன் சென்று தேரில் ஏறி அமர்ந்தான். சபரி உடன்வர சுப்ரியை ஏவலர் இட்ட படிகளிலேறி அதன் பீடத்தில் அவனருகே அமர்ந்தாள். அவனருகே அமரும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவன் உயரமே அவளை குன்றவும் சீற்றம்கொள்ளவும் வைப்பது வழக்கம். அவன் தோளுக்குக் கீழ் அவள் தலை அமைந்திருக்கும். விந்தையான மாயச் செயலொன்றால் குற்றுருவம் கொண்டுவிட்டதுபோல் தன்னை உணரவேண்டியிருக்கும். ஓரவிழியால் அவன் முகத்தையும் தோள்களையும் பார்த்தபின் அங்கு நின்றிருந்த வீரர்களின் கவச உடைகளையும் கூர்மின்னும் வேல்களையும் நோக்கி விழிதிருப்பிக்கொண்டாள்.

முகப்புக்காவலன் வெண்புரவியிலேறிக்கொண்டு கொம்பூதியதும் சூரியக் கொடியுடன் முதல் வீரன் கிளம்பி சாலை நோக்கி சென்றான். கர்ணனின் கொடியுடன் அடுத்த வீரன் தொடர கவச உடையணிந்த காவலரின் நான்கு நிரைகள் தொடர்ந்து சென்றன. மீண்டும் ஒரு கொம்போசை எழுந்ததும் அணித்தேர் பின்னிருந்து இளங்காற்றால் உந்தி எழுப்பப்படும் வெண்முகிலென அசைந்தெழுந்தது. தேருக்குப் பின் மங்கல இசைச்சூதர் ஏறிய தேர்களும் ஏவலர் ஏறிய புரவி நிரையும் தொடர்ந்தன. அவள் அத்தேரிலிருந்து இறங்கிவிடவேண்டும் என்று உளத்தழைவு கொண்டாள். நிறுத்தும்படி சொல்லிவிடுவோம் என்று எழுந்த சொல்லை தவிர்த்தாள். பின்னர் வெளியே ஓடிய நகரை நோக்கத்தொடங்கி அதில் தன்னை பொருத்திக்கொண்டாள்.

இருபுறமும் திரைகளைச் சுருட்டி மேலேற்றியிருந்ததனால் சுப்ரியை மென்புலரி வெளிச்சத்தில் விழிநிறைத்த தொன்மையான மாளிகைகளையும், கூட்டி தூய்மை செய்யப்பட்டிருந்த தெருக்களில் எஞ்சியிருந்த துடைப்பத்தின் வளைவலைகளையும் நோக்கியபடி சென்றாள். சற்றே வளைந்துசென்ற அச்சாலையின் இருபுறமும் கொன்றைகள் பொன்மலர் கொண்டிருந்தன. காலையில் தூய்மை செய்தபோது பணியாளர் அந்த மலர்களை அள்ளவில்லை என்று அவள் நினைத்தாள். ஒரு காற்று வந்து மரக்கூட்டங்களிடையே கடந்துசெல்ல யானைச்செவிபோல மெல்ல கிளைகள் அசைந்தபோதே மலர்கள் மழையென பெய்வதை கண்டாள். அவள் கண்ணெதிரிலேயே மரங்களுக்குக் கீழே பொற்கம்பளங்கள் உருவாகி வந்தன.

அச்சாலையின் மாளிகைகள் அனைத்தும் இரு கைகளாலும் சுற்றி வளைக்க முடியாத பருத்த மரத்தூண்களுக்குமேல் நுண்செதுக்குகள் கொண்ட மரத்தாலான மாடம் அமையப்பெற்றவையாக இருந்தன. வட்டக்கூம்புக் கூரைகளுக்குமேல் மையக்கம்பத்தில் கொடி நுடங்கியது. கீழிருந்த சுவர்கள் இல்லையென்று எண்ணினால் காற்றில் மிதந்து நிற்கும் மரக்கலங்களென தோன்றின அவை. யானைமேல் அமைந்த அம்பாரி போன்ற மரக்குடைவு உப்பரிகைகள், குவைவளைவுக்குக் கீழே உந்தி எழுந்த சாளரங்கள், அவற்றிலாடிய பட்டுத் திரைச்சீலைகள்.

அந்த வகை கட்டடங்கள் இருநூறாண்டுகள் பழைமையானவை. பீதர்நாட்டுப் பொருட்கள் மிகுதியாக வந்துசேர்வதற்கு முந்தையவை. யவனச் சிற்பிகள் கட்டிய மாளிகைகளின் பாணியில் உள்ளூர் சிற்பிகளால் வடிவமைக்கப்பட்டவை. அவற்றை யவனிகம் என்று சொல்வார்கள். முகப்பில் முதலைவிழி என உந்திய சாளரங்களும் அவற்றில் மென்பட்டுத் திரைச்சீலைகளும் யவனிக மாளிகைகளின் தனித்தன்மைகள். திரைச்சீலைகளே ஐநூறாண்டுகளுக்கு முன்பு யவனத்திலிருந்து வந்தவைதான். ஆகவேதான் அவை யவனிகை என பெயர்கொண்டன. சிந்துவை நோக்கி செல்லச் செல்ல மாடந்தாங்கித் தூண்கள் வெண்சுதையாலோ வெண்ணிறக் கல்லாலோ ஆனவையாக மாறும். சாளரச்சட்டங்களும்கூட கல்லால் ஆனவையாக இருக்கும். கூம்புக்கூரைகளுக்கு மாற்றாக குவைமாடங்கள். அவற்றின் மீது வெண்சுண்ணம் பூசப்பட்டிருக்கும். வெண்தாமரை மொட்டுகளின் கொத்துபோன்றிருக்கும் அந்த மாளிகைகள். அத்தகைய கூரைக்கு பெயர் என்ன? அவள் எண்ணத்தை ஏட்டு அடுக்கு என புரட்டிப் புரட்டி தேடினாள். எவரோ சொன்னதுபோல நினைவில் அச்சொல் எழுந்தது. முகுளிகை. இந்தக் கூரைவிளிம்பின் இதழ்போன்ற மடிப்பின் பெயர் புஷ்பிகை.

அக்காலைப்பொழுதில் மாளிகை முகப்புகளில் காவலர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். ஒரு மாளிகை முகப்பில் அவந்திநாட்டின் மாங்கனிக்கொடி பறந்தது. பிறிதொன்றில் மாளவத்தின் கொடி. புஷ்பகோஷ்டத்தின் வாயிலை அணுகும்முன்னரே அவர்களின் வருகையை அறிவிக்கும் முரசொலியை சுப்ரியை கேட்டாள். தேர் காவல்மாடத்தை கடந்ததும் ஏழு நிரைகளாக நின்றிருந்த அஸ்தினபுரியின் கவச உடையணிந்த காவலர்கள் வேல்களையும் வாள்களையும் தலைக்கு மேல் சுழற்றி கர்ணனை வாழ்த்தி குரலெழுப்பினர். “வெய்யோன் வாழ்க! வில்திறன் வேந்தன் வாழ்க! அங்கநாட்டரசர் வாழ்க! அரசருக்கு இனியோன் வாழ்க!” என ஓசை எழுந்து அலைகொண்டு நின்றது.

தேர் நின்றதும் அரண்மனை முகப்பில் காத்து நின்றிருந்த அணிச்சேடியர் தாலங்களுடன் இரு நிரைகளாக அணுகினர். அவர்களுக்கு இருபுறமும் மங்கல இசை எழுப்பியபடி சூதர் வந்தனர். கர்ணன் சுப்ரியையை நோக்காமல் “முதலில் நீ இறங்க வேண்டுமென்பது இங்குள்ள மரபு” என்றான். சுப்ரியை தலையசைத்தபின் ஏவலர் கொண்டுவைத்த படிக்கட்டில் வலக்கால் வைத்திறங்கினாள். அணிச்சேடியர் தாலமுழிந்து குரவையிட்டு அவளை வரவேற்றனர். முதுசேடி அவள் நெற்றியில் குங்குமத் துளி ஒன்றை வைத்து “அஸ்தினபுரியின் அரண்மனை மங்கலம் கொள்க!” என்றாள்.

கர்ணன் இறங்கியதும் மீண்டும் வாழ்த்துக்களும் குரவையோசைகளும் எழுந்தன. சேடியரும் சூதரும் இரு பக்கமும் விலக கவச உடையும் செம்பருந்திறகு சூடிய தலைப்பாகையும் தோளிலைகளும் பொற்கச்சையும் கங்கணங்களும் அணிந்த துச்சாதனனும் துர்முகனும் துச்சகனும் துர்மதனும் துச்சலனும் சுபாகுவும் கைகூப்பியபடி கர்ணனை நோக்கி வந்தனர். துச்சாதனன் “வருக, மூத்தவரே! அரசர் உங்களைக் காத்து சிற்றவைக்கூடத்திலிருக்கிறார்” என்றபின் சுப்ரியையிடம் “இடம் சேர்ந்து நில்லுங்கள், அரசி. வாழ்த்து பெற்றுக்கொள்கிறேன்” என்றான். கர்ணன் சுப்ரியையிடம் முதல்முறையாக புன்னகைத்து “அருகே வா” என்றான். சுப்ரியை அவனருகே சேர்ந்து நின்றாள். துச்சாதனன் குனிந்து அவர்கள் கால்களைத் தொட்டு தலைசூடினான். அவன் தலையைத் தொட்டு கர்ணனும் சுப்ரியையும் வாழ்த்தினர். துர்முகனும் துச்சலனும் சுபாகுவும் துச்சகனும் துர்மதனும் வந்து கால் தொட்டு தலைசூடி வாழ்த்து கொண்டனர்.

கர்ணன் துச்சாதனனின் தோள்களைத் தழுவியபடி “நேற்று வந்ததுமே உன்னைப் பார்க்கவே விரும்பினேன். சிவதரை அனுப்பினேன், நீங்கள் கங்கைக்கரை காட்டிலிருப்பதாக சொன்னார்” என்றான். “ஆம் மூத்தவரே, வேள்விக்காக அரசர்கள் வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். தாங்கள் அறிவீர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு அளிக்கப்படும் மதிப்பென்ன என்பதிலேயே உளம் கொண்டிருப்பார்கள்” என்றான். உடனே இயல்பாக சுப்ரியையை திரும்பிநோக்கி “ஷத்ரியர்களின் அவைமுறைமைகள் மிகச் சிக்கலானவை” என்றான். அவன் அவளை திரும்பிநோக்கியதன் பிழையை உணர்ந்து சுபாகு அதை ஈடுசெய்யும் விரைவுடன் “ஆம், ஆனால் அவை அவர்களுக்கு வேதத்தால் வழங்கப்பட்டவை” என்றான். கர்ணன் உரக்க நகைத்தான். அவன் நகைப்பது ஏன் என அவளுக்குத் தெரிந்தாலும் அதில் உளம் ஒட்டவில்லை.

“அனைவரும் முன்னரே ஷத்ரியப் பேரவைக்கூட்டத்திற்கு வந்தவர்கள்தானே?” என்றான் கர்ணன். “ஆம், சென்று சில நாட்கள் அங்கு அரசிருந்து உடனே மீண்டும் வருகிறார்கள். சிலருக்கு சென்றமுறை போதிய மதிப்பு கிடைக்கவில்லை எனும் குறை. சிலர் சென்றமுறை கிடைத்த வரவேற்பு இப்போது குறைகிறதா என்ற நோக்கு கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான் துர்மதன். கர்ணன் நகைத்து “இது ஷத்ரியர்களிடையே ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்துவரும் பூசல். எவர் எப்படி நடந்துகொண்டாலும் இறுதியில் உளக்குறைகளே எஞ்சும். அரசவைகள்தோறும் அமைச்சர்களாலும் புலவர்களாலும் சொல்லி அவை பெருக்கப்படும்” என்றான்.

வேண்டுமென்றே சுப்ரியையை ஒருமுறை நோக்கியபின் “எவர் பெரியவர் என்ற பூசல் ஷத்ரியரிடையே ஏன் ஓயவில்லையென்றால் அவர்கள் எவரும் மெய்யாகவே பெரியவர்களல்ல என்பதனால்தான்” என்றான் கர்ணன். துச்சாதனன் உரக்க நகைத்து “மெய்தான். ஆனால் இவ்வாறு முடிவின்றி துலாநிகர் செய்யும் தொல்லையை எப்போது முடிப்போம் என்றிருக்கிறது” என்றான். கர்ணன் “சில நாட்கள்தான், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் உண்மையில் என்ன மதிப்பு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை போர் அவர்களுக்கே காட்டும். போருக்குப் பின் எவருக்கும் தன் இடம் என்ன என்ற ஐயமோ இடம் அமையவில்லையென்னும் குறையோ இருக்காது” என்றான்.

அவர்கள் படிகளில் ஏறி பெருங்கூடத்தை அடைந்தபோது கனகர் உள்ளிருந்து ஓடிவந்து தலைவணங்கி “நேராக சிற்றவைக்கூடத்திற்கே செல்லலாம் என்று ஆணை, இளையவரே” என்றார். துச்சாதனன் “அரசர் அங்கு வந்துவிட்டாரா?” என்றான். “ஆம், அரசரும் காந்தாரரும் கணிகரும் அங்கிருக்கிறார்கள்” என்றார். துச்சாதனன் “அவர்கள் வருவதாக சொல்லவில்லையே” என்றான். “அரசர் அவர்களை வரச்சொல்லியிருக்கிறார்” என்றார் கனகர். கர்ணன் முகம் மாறுபட மீசையை நீவியபடி “அவர்கள் இருப்பது நன்று” என்றபடி படிகளில் ஏறினான்.

துச்சாதனன் “போர் அறிவிக்கப்பட்டதுமே ஒவ்வொரு அரசரும் உள்ளூர தாங்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பென்ன என்று உணர்ந்துவிட்டார்கள். ஆகவேதான் மிகையாக காட்டிக்கொள்கிறார்கள். அஞ்சிய விலங்கு மயிர்சிலிர்ப்பது போல” என்றான். கர்ணன் “ஆம், வேட்டை விலங்கின் முதல் அடியிலேயே மயிர் மீண்டும் படிந்துவிடும்” என்றான். இடைநாழியைக் கடந்து சிற்றவைக்கூடத்தை அடைந்தபோது அவர்களை எதிர்கொள்ள அங்கே வாயிற்காவலர் இருவர் நின்றிருந்தனர். “அங்கநாட்டரசர் வருகை!” என்று துச்சாதனன் சொல்ல அவன் தலைவணங்கி உள்ளே சென்று கர்ணன் வருகையை அறிவித்து மீண்டு தலைவணங்கி கதவைத் திறந்தான்.

bl-e1513402911361கர்ணன் உள்ளே நுழைவதற்கு முன்னரே மையப்பீடத்தில் அமர்ந்திருந்த துரியோதனன் எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்தபடி அருகே வந்தான். கர்ணன் கைகளை விரிக்காமல் வெறுமனே நோக்கியபடி நின்றான். துரியோதனனின் இரு கைகளும் இயல்பாக தணிந்தன. முகம் ஒளியிழந்து மீண்டும் புன்னகை கொண்டது. அருகணைந்து கர்ணனின் தோள்களை வளைத்து தழுவிக்கொண்டு “அங்கநாட்டரசருக்கு அவருடைய நாட்டுக்கு நல்வரவு” என்றபின் சுப்ரியையிடம் “முதல்முறையாக அஸ்தினபுரிக்கு வருகை தரும் கலிங்கத்தரசியை வரவேற்கிறேன். தங்கள் கால்கள் தொட்டமையால் இந்நிலம் வளம் பெறட்டும்” என்றான்.

சுப்ரியை முகமன் எதுவும் உரைக்காமல் தலைவணங்கிவிட்டு அப்பால் நோக்கியபடி நின்றாள். கர்ணன் அவளை ஒருகணம் கூர்ந்து நோக்கிவிட்டு துரியோதனனிடம் “பேரவைக்கூட்டத்திற்கு முன் நாம் தனியாக சந்திக்க நேர்ந்தது நன்று. எந்த உளநெகிழ்வுக்கும் நான் இங்கு வரவில்லை” என்றான். துரியோதனன் “அமர்க அங்கரே, அமர்ந்து பேசுவோம்” என்றான். கர்ணன் அவனுக்கிடப்பட்ட உயர்ந்த பீடத்தில் அமர்ந்து இரு கைகளையும் மடியில் கோத்தான். அவனுக்குப் பின்னால் இடப்பட்ட பீடத்தில் சுப்ரியை அமர்ந்தாள். கர்ணனின் கைகளும் தலையும் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை, தாடை இறுகி இறுகி அசைவதை கண்டாள். சுபாகு “பட்டத்தரசி வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், அரசே. ஓர் அரசியர்சந்திப்பு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது” என்றான்.

கர்ணன் சகுனியையோ கணிகரையோ ஒரு கணமும் திரும்பிப்பார்க்கவில்லை என சுப்ரியை சற்று கழித்தே உணர்ந்தாள். அதன் பின்னரே அவர்களிருவருக்கும் தானும் முகமன் உரைக்கவோ வணக்கம் செய்யவோ இல்லையென்று நினைவுகொண்டாள். என்ன ஆயிற்று தனக்கு என்று வியந்தாள். உடலெங்கும் ஒட்டியிருந்த அணிகளையும் பொற்பின்னலாடைகளையும் பிடுங்கி வீசிவிட்டு கதவைத் திறந்து வெளியே ஓடிவிடவேண்டுமென்று ஒரு கணம் உளமெழுந்தது. திரும்பி நோக்கியபோது கணிகரின் விழிகள் அவளை நோக்கிக்கொண்டிருப்பதை கண்டாள். அவள் நோக்கை சந்தித்த கணிகர் புன்னகைத்தார். அவர் உடல் கூன் கொண்டிருந்தபோதும் முகம் அழகிய புன்னகையுடன் இருந்தது. சகுனி தாடியை நீவியபடி சரிந்த விழிகளால் கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

துரியோதனன் “அங்கரே, பலமுறை இங்கிருந்து அவையில் கலந்து கொள்வதற்காக அழைப்பு விடுத்திருந்தேன். இப்போதாவது தாங்கள் வருகை புரிந்தது எனது நல்லூழ்” என்றான். கர்ணன் “நான் வந்தது ஒரு கேள்விக்காக மட்டுமே. ஷத்ரியப் பேரவையில் நிகழ்ந்ததென்ன?” என்றான். துரியோதனன் விழிகள் கூர்ந்திருக்க இயல்பாக “அதை விகர்ணனின் மனைவி தாரை சொல்லியிருப்பாள்” என்றான். “ஆம், அவர்கள் அதன்பொருட்டே அங்கு வந்தார்கள். அரசே, முதியவரும், ஐந்து மைந்தருக்கு அன்னையும், அஸ்தினபுரியின் குலத்திற்கு மூத்தவருமாகிய யாதவப் பேரரசியை அவையில் இழிவு செய்தீர்கள் என்று அறிந்தேன்” என்றான் கர்ணன்.

அக்கணத்தின் உளவிசையால் இரு கைகளாலும் இருக்கையை அறைந்தபடி எழுந்து “அன்னைக்கு எவரும் மைந்தரே. இழிவு செய்தவருக்கு எதிர்நின்று பழிநிகர் செய்யும் பொறுப்பு எவருக்கும் உண்டு” என்றான். அவன் குரல் எழுந்தபோது தலை நடுங்கத்தொடங்கியது. “குருதியால் அப்பழி தீருமென்றால் அதைத் தீர்க்கவும் சித்தமாகவே வந்துள்ளேன்…” துச்சாதனனும் துச்சகனும் அறியாது சற்று முன்னகர சுபாகு அவர்களைப் பற்றி தடுத்தான். துரியோதனன் சற்றும் நிலைமாறாமல் “இழிவு செய்யவில்லை, அங்கரே. ஒரு வினா மட்டுமே கேட்டேன், அன்னையென அவர் தன் மைந்தருக்கு அறமிழைத்துள்ளாரா என்று” என்றான். கர்ணன் கைகள் தளர்ந்து இரு பக்கமும் சரிய “என்ன?” என்றான். “ஆம், மைந்தருக்கு அன்னையிடம் கடமை உண்டு. அக்கடமை அன்னை தன் மைந்தருக்குச் செய்த கடமையிலிருந்து எழுவது. அதை யாதவப் பேரரசி செய்தாரா? அவையில் நான் கேட்டது அதை மட்டுமே.”

கால் தளர்ந்தவனாக கர்ணன் தன் பீடத்தில் மீண்டும் அமர்ந்தான். “என்ன சொல்கிறீர்கள், அரசே? எனக்கு விளங்கவில்லை” என்றான். “அன்னை என அவர் நடந்துகொள்ளவில்லை. மூன்றாம்குடியில் பிறந்தவர், ஊழ்வழியால் அரசியென்றானதும் அரசநிலைமேல் பெருவிருப்பு கொண்டு அறம் மறந்தார். பெரும்பிழை செய்து பழிகொண்டார். நான் அதை அவையில் சொன்னேன்.” கர்ணன் நடுங்கும் விரல்களை கோத்தான். அவன் உதடுகள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. “அங்கரே, நான் கோரியது பாண்டவர்களுக்காகவும்தான். தங்கள் மெய்தந்தை எவரென்று அறிந்துகொள்ளும் உரிமை அவர்களுக்குண்டு. நாளை அவர்கள் அரசர்களென அவையமர்கையில் ஓர் அந்தணர் எழுந்து அவர்களின் குருதி என்ன என்று உசாவினால் எம்மொழி சொல்ல இயலும்?”

ஏவலன் வந்து தலைவணங்க சுபாகு அருகே சென்று ஒரு சில சொற்கள் பேசி அவனை அனுப்பிவிட்டு கதவை மூடினான். கர்ணனை நோக்கி முகத்தை கொண்டுசென்று துரியோதனன் கேட்டான் “குருதியாலானது குலம். குலமே ஆடவரின் நிலைமண். அதை மைந்தரிடமிருந்து மறைக்க அன்னையருக்கு என்ன உரிமை? மைந்தரின் தந்தையென பாண்டு இருந்து அவையிலெழுந்து சொல்வாரென்றால் அது வேறு. அவர் நகர்காணாமல் அவைநில்லாமல் மறைந்த பின் அன்னை சொல்லை அவை ஏற்குமா என்ன?” கர்ணன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான். மொழியெழாமல் தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

உரத்த குரலில் துரியோதனன் தொடர்ந்தான். “விலங்கல்ல மானுடர். மைந்தரை ஈன்று பெருவழியிலிட்டுச் செல்லும் உரிமை எந்த அன்னைக்கும் இல்லை. அங்கரே, முன் சென்று தன் ஊழின் இறுதிநுனியை அறியும் பொறுப்பு மானுடருக்கு தெய்வங்களால் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. பின் திரும்பி தன் ஊழின் முதல்நுனியை எண்ணி எண்ணி ஏங்குபவர் ஒருபோதும் அந்த மீட்பை அடையவியலாது. செல்லாது தேங்கிய எதுவும் அழுகி நாறும். அச்சுழலில் பிறப்பாலேயே வீசப்படும் மானுடர்போல் அளியர் எவருமில்லை. அவர்களுக்கு மீட்பருளும் தெய்வங்கள் இல்லை, வஞ்சமே அந்த பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. முன்னோர் சொல் என ஏதுமில்லை, பிறிதொரு மொழிகொள்ள செவி ஒப்புவதில்லை. அங்கரே, அவர்களுக்கு உலகின்பமும் இல்லை. ஆறா நோய் என வாழ்வெலாம் தொடர்வது அந்த அறியமுடியாமை.”

நெற்றிநரம்பு ஒன்று மண்புழு என புடைத்து அசைந்துகொண்டிருக்க கர்ணன் கண்மூடி தலைகவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தான். துரியோதனன் சீற்றத்துடன் தொடர்ந்தான் “தீச்சொல்லிட அன்னையருக்கும் பத்தினியருக்கும் உரிமை உண்டு. ஆனால் தெய்வமே ஆனாலும் பிழை செய்யாதவருக்கு தீச்சொல் அளித்தால் ஏழிரட்டி விசைகொண்டு அது திரும்பிவருமென்று சொல்கின்றனர் மூத்தோர். பிறந்த குழவி செய்த பிழை என்ன? பிறவிகள்தோறும் நீளும் பழியை அதன்மேல் சுமத்த அன்னையென எவருக்கேனும் உரிமையுண்டா என்ன?”

கணிகர் “அன்னைக்கும் கங்கைக்கும் நெறி வகுக்க எவருக்கும் உரிமையில்லை என்பதுண்டு” என்றார். துரியோதனன் “நான் நெறி வகுக்கவில்லை. ஆனால் புண்பட்டால் அழுவதற்கு உரிமை உண்டு எவருக்கும். நான் அவையில் சொன்னது ஒன்றே, தன் மைந்தருக்கு அடையாளத்தை அளிக்கவேண்டும் யாதவப் பேரரசி, அவ்வளவுதான். தன் அரசியல் ஆடலின் வெறும் களக்கருக்களாக மைந்தரை அவர் எண்ணக்கூடாது. அது ஆணை அல்ல. ஏளனமோ வஞ்சவுரையோ அல்ல. எளிய மன்றாட்டு மட்டுமே” என்றான்.

சகுனி “அது முன்னர் அஸ்தினபுரியின் பேரவையில் பாஞ்சாலத்தரசியிடம் அங்கர் கேட்ட அதே வினாவும்தான்” என்றார். கர்ணன் திரும்பி அவரை நோக்கியபோது கண்கள் காய்ச்சல்கொண்டவை போலிருந்தன. “அங்கரே, அன்று நீங்கள் சொன்னதுபோல ஒருவனைப்பற்றி ஓரகத்திருத்தல் உயர்குடிப் பெண்டிர்க்கு அழகு, அந்நெறி கடந்தவர் எவராயினும் முதன்மை அவை மதிப்பிற்குரியவரல்ல. அம்மதிப்பை ஈட்ட வேண்டுமென்றால் அது வேதம் வகுத்த நெறியின்படியாகவேண்டும். அந்நெறி பேணப்பட்டதா என்று மட்டும்தான் அரசர் அவையில் உசாவினார்” என்றார். சுப்ரியை கணிகரை நோக்க அவர் விழிதொட்டு புன்னகைத்தார்.

சுப்ரியை எழுந்து சென்றுவிடவேண்டும் என்ற உணர்வை அடைந்தாள். சகுனி திரும்பி சுபாகுவை நோக்கி அந்தச் சிற்றவையை முடித்துவிடலாம் என விழிகாட்டினார். சுபாகு “அவைநிகழ்வுக்குப் பொழுதாகிறது மூத்தவரே, நாம் கிளம்பலாம் என எண்ணுகிறேன்” என்றான். “ஆம்” என்று கர்ணன் சொன்னான். சகுனி தன் புண்பட்ட காலை மெல்ல நீட்டி எழுந்துகொண்டு “அரசே, இந்த அவையிலேயே அறிவித்துவிடுங்கள் உங்கள் வேள்வித்துணை எவரென்று. அங்கர் வேள்விக்கூடத்தில் அமர்ந்துவிட்டார் என்றால் படைத்தலைமை எவர் என்ற வினாவே எழாது” என்றார். கணிகர் “ஆம், அதை இளைய யாதவர்கூட எதிர்க்கப்போவதில்லை” என்றார்.

துரியோதனன் எழுந்து தன் சால்வைக்காக கைநீட்ட துச்சகன் சால்வையை எடுத்துக்கொண்டு அவனை அணுகினான். சுப்ரியையும் எழுந்தாள். சுபாகு தாழ்ந்த குரலில் “பட்டத்தரசி கலிங்க அரசியை சந்திக்கச் சென்று பிந்திவிட்டது என செய்தி வந்துள்ளது, அரசே. அவர்கள் நேரடியாகவே அவைக்கு வருவார்கள்” என்றான். சுப்ரியை ஆடையை நீவியபடி கர்ணனை நோக்கினாள். அவன் அசையாமல் தலைகுனிந்து கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 67

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 6

bl-e1513402911361புலரியில் சுப்ரியை ஒரு கனவு கண்டாள். மிகச் சிறிய படிகள். அவை சதுர வடிவான கிணறு ஒன்றுக்குள் மடிந்து மடிந்து இறங்கிச் செல்ல மங்கலான ஒளியில் அப்படிகளின் மேற்பரப்பை மட்டுமே நோக்கியபடி அவள் காலெடுத்து வைத்து இறங்கிச் சென்றுகொண்டே இருந்தாள். மேலும் மேலுமென படிகள் இருளிலிருந்து எழுந்து வந்துகொண்டிருந்தன, ஏடு புரளும் முடிவற்ற நூல் என. தலைக்குமேல் மெல்லிய ஒளியுடன் தெரிந்த அச்சதுரத் திறப்பு சிறிதாகியபடியே சென்றது.

இருமுறை கால் தடுமாறி சுவரைப் பற்றிக்கொண்டு உடல் நடுங்கி நின்றபோதுதான் காலடிக்குக்கீழ் எத்தனை ஆழம் என்று தெரிந்தது. அங்கிருந்து குளிர்ந்த காற்றில் மட்கும் தோலும் மயிரும் எழுப்பும் கெடுமணம் வந்துகொண்டிருந்தது. திரும்பி மேலே சென்றுவிடலாமா என்று தயங்கி ஆனால் தவிர்க்க இயலாத ஓர் அழைப்பிற்கு உளம்கொடுத்தவள்போல அவள் சென்றுகொண்டிருந்தாள். பலமுறை நின்று மூச்சுகொண்டு மேலும் சென்று அண்ணாந்து பார்த்தபோது அச்சதுரம் மிகச் சிறிய ஒரு வட்டம்போல கரிய வானில் அசைவற்று நின்றிருந்தது.

இருளுக்குப் பழகிய விழிகளுக்கு பிறிதொரு இருள் வடிவென படிகள் புலப்பட்டன. ஆழத்தில் மூச்சொலியும் முனகலோசையும் கேட்டன. அவள் நன்கறிந்திருந்த ஒரு குரல் “அரசி” என்றது. மேலும் பல படிகள் இறங்கி கீழே நோக்கியபோது முடிவிலாது சென்றுகொண்டிருந்த படிகளை பார்த்தாள். இதை யார் கட்டினார்கள்? எதன் பொருட்டு? இது கனவிலன்றி பிறிதெங்கும் இருக்க இயலாது. இது கனவுதான். ஆனால் இங்கு பலமுறை வந்திருக்கிறேன். இப்படிகளை கால்கள் நன்கு அறிந்திருக்கின்றன. இது எந்த இடம்? கலிங்கமா? அங்கமா? இல்லை, நான் அறிந்த எந்நிலமும் அல்ல.

மீண்டும் கீழிறங்கத் தொடங்குகையில் நெடுந்தொலைவு வந்துவிட்டோம், இத்தனை படிகளையும் திரும்பி மேலேறிச்செல்வது இயல்வதே அல்ல, எப்போதைக்குமென இதற்குள் சிக்கிக்கொண்டுவிட்டோம் என்று ஆழம் பதறிக்கொண்டிருந்தது. கீழே மீண்டுமொருமுறை அக்குரல் “அரசி” என்றது. மறுமுறை மிகத் தெளிவாக குரல் கேட்கவும் அவள் விழித்துக்கொண்டு “யார்?” என்றாள். எழுந்து அமர்ந்து அறையை நோக்கினாள். அகல்சுடர் கரிகொண்டு எரிய சுவர்கள் செந்நிறமாக அசைந்தன.

சபரி அவளருகே வணங்கி நின்றிருந்தாள். “அரசி, புலரியிலேயே தாங்கள் சித்தமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டது” என்றாள். “ஆம்” என்றபின் எழுந்து அமர்ந்து குழல் சுருட்டிக்கட்டி “ஒரு கனவு” என்றாள். சபரி புன்னகைத்து “நற்கனவு என்று எண்ணுகின்றேன்” என்றாள். “நெடுநாட்கள் நீங்கள் எண்ணிய அனைத்தும் நேற்று ஈடேறின. இரவில் நான் எண்ணிப்பார்க்கையில் இவை நிகழுமென்றே கருதியிருக்கவில்லை என்று உணர்ந்தேன். கோட்டை மீது தங்கள் பொருட்டு கலிங்கக் கொடி ஏறியது. முகப்பு வாயிலில் ஏழு அரசியர் தங்களை வரவேற்று அழைத்துச் சென்றனர். அஸ்தினபுரியின் குடிகள் அரசப் பெருஞ்சாலையின் இருபுறமும் கூடிநின்று தங்களை வாழ்த்தி அரிமலர் தூவினர். மங்கல இசையும் குரவை ஒலியும் பெருகிச்சூழ அரண்மனை முற்றத்தை வந்தடைந்தீர்கள்.”

சுப்ரியை அவளுக்கு விழிகொடுக்காமல் தன் மேலாடையை எடுத்துக்கொண்டாள். சபரி மேலும் ஊக்கம்கொண்டு “அரண்மனைமுற்றத்தில் அஸ்தினபுரியை ஆளும் மாமன்னர் துரியோதனரின் பட்டத்தரசி பானுமதியே தங்களை வரவேற்க நின்றிருந்தார். உடன் இளைய அரசி சுதர்சனையும் வந்திருந்தார். இளைய அரசி பட்டத்தரசியுடன் இணைந்து நிற்பது அரிதினும் அரிது என்று இங்கே சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். நேற்றெல்லாம் சேடியர் அதைத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்” என்றாள். சுப்ரியை அதை செவி கொள்ளாதவள்போல “நீராட வேண்டுமல்லவா?” என்றாள்.

சபரி ஏமாற்றத்துடன் “ஆம்” என்றாள். “நேற்று மிகவும் களைத்துவிட்டேன்” என்று சுப்ரியை சொன்னாள். “ஆம் அரசி, நானும் களைத்திருந்தேன். கோட்டை முகப்பிலிருந்து அரண்மனைக்கு வந்து சேர்வதற்கே மூன்று நாழிகை ஆகிவிட்டது. அனைத்து தெருச்சந்திகளிலும் தேர் நின்று குடிகளின் வாழ்த்துகளை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது” என்று சபரி சொன்னாள். திரும்பிப்பார்க்காமல் சுப்ரியை நடக்க அவளைத் தொடர்ந்தபடி சென்று சபரி “இன்று புலரியில் சம்பாபுரியிலிருந்து பறவைச் செய்தி ஒன்று வந்தது. இவ்வேளையில் அது பொருத்தமானதா என்று தெரியவில்லை” என்றாள்.

அதையும் சுப்ரியை செவி கொள்ளவில்லை என்று தோன்றவே சிற்றடி எடுத்து வைத்து அவளுக்கு இணையாக நடந்தபடி “தங்கள் முதுசேடி சரபை நேற்று அந்தியில் உயிர் துறந்தாள்” என்றாள். சுப்ரியை திரும்பிப்பார்த்து “நோயுற்றிருந்தாள் அல்லவா?” என்றாள். அச்செய்தியும் அவளைச் சென்று தைக்கவில்லை என்று சபரிக்கு தோன்றியது. “ஆம் அரசி, கலிங்கத்திலிருந்து தங்கள் பொருட்டு வந்து உடன் பணியாற்றியவள். அரசரின் சினத்திற்கு ஆளானதால் விலக்கப்பட்டாள். ஆயினும் தங்கள் ஆதரவில் சம்பாபுரியில் தனிஇல்லத்திற்குச் சென்ற பின்னர் அனைவராலும் மறக்கப்பட்டாள்” என்றாள். சுப்ரியையின் விழிகளில் சினம் எழுவதைக் கண்டதும் விரைந்து “ஆறுமாதம் முன்புகூட நாம் சென்று பார்த்து வந்தோம். தங்கள் கைகளைப்பற்றி கண்களில் ஒற்றியபடி விம்மியழுதாள்” என்றாள் சபரி. சுப்ரியை “ஆம், அளியள்” என்றாள்.

சபரி தன் உள்ளே எழுந்த புன்னகையை காட்டாமல் “அவைகளில் தலைநிமிர்ந்து கோல்கொண்டு நின்றிருந்த அவளுடைய உருவம் என் விழிகளில் நிற்கிறது” என்றாள். “ஆம்” என்றாள் சுப்ரியை. “ஆனால் அன்று நாம் பார்த்தவள் நைந்து பாதி மட்கி மண்ணில் பதிந்து கிடக்கும் வாழைத்தண்டு போலிருந்தாள்” என்றாள் சபரி. அந்த ஒவ்வொரு சொற்றொடரிலும் தான் கொடுத்த அழுத்தத்தை சுப்ரியை உணர்கிறாளா என்று ஓர விழியால் பார்த்தாள். சுப்ரியை பெருமூச்சுவிட்டு “நன்று, அவள் ஆத்மா நிறைவுறுக! சம்பாபுரிக்கு என் செய்தியை அனுப்புக! தன் குலத்திற்குரிய அனைத்து முறைமைகளுடனும் அவள் உடல் எரியூட்டப்படட்டும்” என்றாள்.

அப்போது சுப்ரியையின் விழிகளில் வந்து திகழ்ந்து உடனே மறைந்த துயர் சபரியை சற்று ஆறுதல்படுத்தியது. “ஆம் அரசி, நாம் மீண்டு சென்ற உடனே அவள் சிதைத்தடத்திற்குச் சென்று படையலிட்டு முறைச்சடங்கு செய்யவேண்டும். அவளுக்கென ஒரு படுக்கைக்கல் தென்புலத்தில் நாட்டப்பட வேண்டும்” என்றாள். சுப்ரியை புருவம் சுளித்து “திரும்பிச் செல்லும்போதா?” என்றாள். “ஆம், அரசி. இங்கு வேள்வி முடிந்ததும்…” என்று சொல்லெடுத்த சபரி நிலையழிந்த விழிகளுடன் சுப்ரியை வேறெங்கோ பார்ப்பதைக் கண்டு நிறுத்திக்கொண்டாள். சுப்ரியை “நீராட்டறை இங்கல்லவா?” என்றாள்.

“ஆம் அரசி, அனைத்தும் சித்தமா என்று நோக்கிவிட்டுத்தான் தங்களை அழைக்க வந்தேன். தாங்கள் நீராடி வருகையில் ஆடை அணிகள் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்திருப்பேன்” என்றாள் சபரி. மீண்டும் அவளை அறியாமலேயே உள்ளெழுந்த மகிழ்ச்சியுடன் “இன்று அஸ்தினபுரியின் பட்டத்தரசிக்கு நிகராக நீங்கள் அவையமரவிருக்கிறீர்கள். தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள், தங்கள் உடன்பிறந்தவர் சுதர்சனையும் இங்கே அரசரின் துணைவிதான். எந்த அவையிலும் அவரை அமர்த்துவதில்லை. எவ்விழாவிலும் அவர் பங்கெடுத்ததுமில்லை. அவ்வாறு ஒருவர் இருப்பதையே அனைவரும் மறந்துவிட்டனர். இன்று உங்களுக்காக அவர்கள் அளிக்கும் அவைமுறைமை பல்லாண்டுகளாக அவருக்கு மறுக்கப்பட்டது” என்றாள்.

சுப்ரியை ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சபரி மீண்டும் “யாரிவர் என்று இங்குள்ள மூத்த குடிகளும் பெருவணிகரும் நோக்கட்டும், கலிங்கத்து அரசி என்ற சொல் இன்னும் சில நாள் இந்நகரத்தின் நாவுகளில் நிகழட்டும்” என்றாள். சுப்ரியை நீராட்டறையின் வாயிலை அடைந்து நின்று “விரைந்து நீராடவே எனக்கு விருப்பம்” என்றாள். “ஆனால் அவையமர்வதனால் மஞ்சள் சந்தன மெழுக்கும், எண்ணெய் உழிச்சலும், புகையாட்டும் நறுஞ்சுண்ணப்பூச்சும் தேவையல்லவா?” என்று சபரி சொன்னாள். சலிப்புடன் தலையசைத்துவிட்டு சுப்ரியை உள்ளே சென்றாள்.

bl-e1513402911361நீராட்டறைக்குள் அவளைக் காத்து நின்றிருந்த சேடியர் தலைவணங்கினர். தலைமை நீராட்டுச் சேடி  “கலிங்க அரசிக்கு நல்வரவு. அரச முறைப்படி முழு நீராட்டுக்கு என்று அனைத்தையும் ஒருக்கியுள்ளோம்” என்றாள். அவள் மறுமொழி சொல்லாமல் சென்று சிறிய பித்தளைப் பீடத்தில் அமர அவர்கள் அவள் ஆடைகளை களைந்தனர். தலைமை நீராட்டறைச் சேடி “என் பெயர் சூக்ஷ்மை. நான் இங்கு பட்டத்தரசிக்கும் பேரரசிக்கும் மூத்த அரசியருக்கும் மட்டுமே நீராட்டுப்பணி செய்வது வழக்கம். நானே வரவேண்டுமென்று பட்டத்தரசி ஆணையிட்டதனால் வந்தேன்” என்றாள். அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் தரை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள்.

சூக்ஷ்மை அவள் குழல்கற்றைகளைப் பிரித்து பின்பக்கம் விரித்திட்டாள். இரு நீராட்டுச் சேடியர் அவள் கால்களை நீட்டி நகங்களை ஒழுங்குபடுத்தத் தொடங்கினர். மஞ்சள் சந்தனக் கலவையை சுட்டுவிரலால் குழைத்தபடி சூக்ஷ்மை “தங்கள் வருகை இரு நாட்களாகவே இங்கு உவகையுடன் பேசப்படுகிறது, அரசி. தங்களை சந்திப்பதற்கு பேரரசியும் பட்டத்தரசியும் மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்தனர். அங்கநாட்டரசருக்கு அரசியாகி வந்தபின் இத்தனை ஆண்டுகளில் முதன்முறையாக அஸ்தினபுரிக்கு வருகிறீர்கள் அல்லவா?” என்றாள். சுப்ரியை தலையசைத்தாள்.

“நேற்று தங்களை பேரரசி காந்தாரி சந்தித்ததைப்பற்றி அரண்மனையில் இன்று சேடியர் வியந்து பேசிக்கொண்டனர். தங்களை இடைவளைத்து அருகமர்த்தி தோளையும் கன்னங்களையும் இடையையும் தடவி நோக்கி பேரரசி மகிழ்ந்தார்கள் என்றார்கள். தன் மருகியரையும் பெயர் மைந்தர் மனைவியரையும் மட்டுமே அவ்வண்ணம் பேரரசி தோளுடன் அணைத்துக் கொள்வார்” என்றாள் சூக்ஷ்மை. சுப்ரியை அவையனைத்தையும் தான் மகிழும்பொருட்டு அவள் சொல்கிறாள் என்று உணர்ந்தாள். அவள் பேசுவதை தான் விரும்பவில்லையென்று எப்படி தெரியப்படுத்துவது என்று எண்ணி பின்னர் அவ்வெண்ணத்தை அகற்றினாள்.

சேடியரின் கைகள் அவள் உடலில் அலைந்துகொண்டிருந்தன. நாய்மூக்கின் முத்தங்கள்போல என தோன்றியதுமே சரபையின் முகம் நினைவிலெழுந்தது. அருகில் அவள் நிற்பதைப்போல மெல்லிய திடுக்கிடலுடன் அவள் திரும்பிப்பார்த்தாள். பின்னர் பெருமூச்சுடன் கண்களை மூடி பீடத்தில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். சரபை அவளிடம் எதையோ சொல்ல நாவெடுப்பதுபோல் தோன்றியது.  “என்ன?” என்று அவள் கேட்டாள். சூக்ஷ்மை “அரசி?” என்றாள். “அல்ல, உன்னிடம் அல்ல” என்றபின் மீண்டும் அவள் விழிமூடினாள். கலைக்க முடியாததாக சரபை முகமே நின்றது. “என்னடி?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்டாள். உதடு அசைய ஒலியின்றி மீண்டும் சரபை எதையோ சொன்னாள். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்டாள். அது மெல்லிய முனகல்போல் எழ காலில் நகத்தை ஒருக்கிக்கொண்டிருந்த அணிச்சேடி “அரசி…” என்றாள். “ஒன்றுமில்லை” என்று அவள் சொன்னாள்.

சூக்ஷ்மை “இங்குள்ள பெண்டிர் அனைவரும் தங்களை அணிசெய்து கொள்கிறார்கள். அஸ்தினபுரியில் நிகழவிருக்கும் இப்பெருவேள்வி ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாரதவர்ஷத்தில் நடந்தது என்கிறார்கள்” என்றாள். “வேள்வியென்றால் அது வேள்விச்சாலையில் நிகழும் அனற்கொடை மட்டுமல்ல. பெருவேள்விகளின்போது வேதாங்கங்கள் உபவேதாங்கங்கள் அனைத்துமே பயிலப்படும். சொல்லொலி, செய்யுளமைவு, இலக்கணம், வானியல், சடங்கியல் என வேதக்கூறுகளைச் சேர்ந்த அறிஞர்களும் வருவார்கள். உடலியல், சிற்பவியல், வில்லியல், கலையியல் என்னும் நான்கு துணைவேதங்களையும் இங்கே முழுமையாக நிகழ்த்தவேண்டும் என்பது நெறி. துணைவேதக்கூறுகளில் ஒன்றுகூட விடப்படலாகாது. ஒவ்வொரு துறையிலிருந்தும் முதன்மையர் அனைவரும் நாளும் என நகர்நுழைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.”

பேசியபடியே அவள் பூச்சுவிழுக்கை கலந்து முடித்து மரவுரியால் கைகளை துடைத்துக்கொண்டாள். “சில நாட்களுக்கு முன்பு இங்கு ஒவ்வொருவரும் குருதி பெருகும் பெரும்போர் ஒன்றுக்கான உளநிலையிலிருந்தனர். இன்று அனைவருமே போரை மறந்துவிட்டனர். இந்நகரின் நூறு மையங்களிலாவது இரவெல்லாம் கூத்தும் பாட்டும் ஆடலும் நிகழ்கின்றன. அனைத்து மன்றுகளிலும் புலவர் அமர்ந்து சொல்கூட்டுகிறார்கள். இல்லந்தோறும் சூதர்கள் வந்து பாட அமர்கிறார்கள். இன்று பாரதவர்ஷத்தின் கலை மையமென்றும் மெய்மை நிலை என்றும் அஸ்தினபுரி மாறிவிட்டிருக்கிறது” என்றாள் சூக்ஷ்மை. “அவைநிகழ்வுகள் முடிந்தபிறகு தாங்கள் பல்லக்கிலேறி இந்நகரத்தை ஒரு சுற்று சுற்றி வரலாம், அரசி. கலையென்றும் அறிவென்றும் மானுடன் அடைந்த அனைத்தையுமே ஓரிரவுக்குள் விழிகளாலும் செவிகளாலும் அறிந்து மீளலாம்.”

பேசியபடியே இருப்பது அவள் இயல்பென்று தோன்றியது. அவள் சொற்களை செவிகொள்ளாமலும் இருக்கமுடியவில்லை. உள்ளம் எதையும் குவிக்காமல் கலைந்து பரந்துகொண்டிருந்தமையால் அவள் பேச்சே அதன் எல்லைகளை அமைத்தது. சூக்ஷ்மை சந்தனவிழுக்கை தன் உடலில் வைத்தபோது மெல்லிய விதிர்ப்புடன் அவள் விழிதூக்கி அவளை பார்த்தாள். அப்போதுதான் அவள் இருபாலினத்தவள் என்று அவளுக்குத் தெரிந்தது. அதை அவள் உணர்ந்ததை உணர்ந்த சூக்ஷ்மை புன்னகைத்தாள்.

“எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவள் நீ?” என்று சுப்ரியை கேட்டாள். “நான் கிருஷ்ணையின் கரையிலுள்ள விஜயபுரியை சார்ந்தவள். அடுமனைக் கலை பயில்வதற்காக காசிக்குச் சென்றேன். அணியறைக் கலை பயின்று அங்கிருந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்தேன். இங்கு வந்து ஓராண்டே ஆகிறது” என்று சூக்ஷ்மை சொன்னாள். சுப்ரியை புன்னகைத்து “நன்று” என்று கண்களை மூடிக்கொண்டாள். சூக்ஷ்மையின் கைகள் அவள் உடலில் மெழுக்குப்பூச்சுடன் வழுக்கி ஒழுகிச் சென்றுகொண்டிருந்தன. தன்னை வண்ணம் தொட்டு ஒரு திரையில் அவள் வரைந்துகொண்டிருப்பதாக சுப்ரியை உணர்ந்தாள்.

சூக்ஷ்மை “நேற்றுமுன்னாள் அஸ்தினபுரியின் தெருக்களினூடாக சென்றுகொண்டிருந்தேன். இங்குள்ள அத்தனை சொல்மன்றுகளிலும் கலையரங்குகளிலும் சென்று நோக்கிவிட வேண்டுமென்று என் உள்ளம் எழுகிறது. நான் அறியாத ஒன்று வேறெங்கோ நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதுபோல. இது இன்று பாரதவர்ஷத்தின் உள்ளம் என்றாகிவிட்டது. இப்பெரும்பரப்புக்குள் கடலென உளம் விரிந்த வியாசனே சிறு துளியென்று ஆவான் என்று அறிந்திருந்தாலும் என்னால் பதைத்து அலையாமல் இருக்க இயலவில்லை” என்றாள். “எத்தனை கவியரங்குகள்! எத்தனை பெருங்காவியங்கள்! சிறிய கவிதைகள், சொல்மடக்குகள் செவிப்படாமல் எங்கும் நின்றிருக்க முடியாது. தெருமுனைகளில் எல்லாம் கொந்தளித்து நுரை பெருகி ஓடும் சூதர்பாடல்கள். ஆனால் யானையின் விழியென, குன்றாது ததும்பாது நிற்கும் சிறுசுனைகள் என, ஒளிகொண்ட குறுங்கவிதைகள்தான் என் உள்ளத்தை பித்தேற வைக்கின்றன. அவை என்னுள் எழுந்து பேருருக்கொள்கின்றன.”

“கவிதைகளைக் கேட்கையில் மொழியிலன்றி பிறிதெங்கிலும் மானுடன் வெளிப்பட இயலாதென்று தோன்றுகிறது. அப்பால் சென்று ஒரு நடனத்தை பார்க்கையில் ஒன்று சொல்லி பிறிதொன்றை உய்த்துணர வைக்கும் மொழிதான் எத்தனை எளியது, நின்று நடித்து நுடங்கி அவைநிறையும் உடலுக்கு அப்பால் தெய்வங்கள் பேச மொழியேதுள்ளது என்று தோன்றுகிறது. ஒற்றைக்கம்பியில் உலவும் வில்லெழுப்பும் இசையைக் கேட்கையில் இப்புவியை இசையால் அல்லவா பிரம்மம் நிறைத்துள்ளது என உள்ளம் விம்முகிறது. பிற அனைத்தும் மீறலும் தெறிப்புகளுமாக தொடர்புறுத்துகையில் ஒன்றுதலும் இசைதலுமாக பொருள்கொண்டு நின்றிருப்பது இசைமட்டுமல்லவா என்று எண்ணம் மயங்குகிறது” என்றாள் சூக்ஷ்மை.

“ஒவ்வொரு கலையும் பேருருக்கொண்டு நானே பிரம்மம் என்கிறது. ஒன்று முழுமையென்றால் பிற அனைத்தும் இன்மை என்றே பொருளல்ல. ஒவ்வொன்றிலும் முழுமையென ஒன்று நிறையுமென்றால் அது என்ன?” என சூக்ஷ்மை தொடர்ந்தாள். “அரசி, நகருக்குள் விழிப்புற்ற உள்ளத்துடன் உலவுபவர் எவராயினும் பித்தெழாமல் மீள இயலாது. பித்துநிலையே பெருநிலை. நிகர்நிலை என்பது என்ன? ஏதோ ஒன்றைக்கொண்டு நாம் நம்மை நிலைகொள்ளச் செய்கிறோம் என்பதுதானே? அது இந்த அன்றாடத்தில் இருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்வது அல்லவா? நாளென்றும் பொழுதென்றும் பொருளென்றும் நமைச் சூழ்ந்திருக்கும் இவற்றுடன் நம்முள் எழும் முடிவிலியை கட்டிப்போடுவதல்லவா அது? கிழித்து வீசி எழுந்தால், மீறி மீறிச் சென்றால், நம்முள் நிறையும் பெருவெளியே பித்து. ஒன்றுக்கு உளமளிக்காமல் அனைத்துக்கும் நம்மை விரிப்பது அது.”

இடைவெளியின்றி பேசியபடியே சென்றாள் சூக்ஷ்மை. அவள் உள்ளம் முழுக்க சொற்கள் என சுப்ரியை நினைத்தாள். அவள் விரல்கள் மெல்லிய விசிறல்களாக வளைந்து வளைந்தசைந்து சந்தனமஞ்சள் மெழுக்கை புரட்டின. அவள் உதவியாளர்கள் சுப்ரியையின் குழலை சிறுபிரிகளாகப் பிரித்து நறுமண எண்ணெய் பூசி சுழற்றிக் கட்டினர். எழுந்து நின்று ஆடியில் தன்னைப் பார்த்தபோது ஒரு வெண்கலச் சிலையென மாறியிருப்பதை சுப்ரியை கண்டாள். அவள் பின்எழுச்சியில் மெழுக்கு பூசியபடி “ஆடிநோக்கி நில்லுங்கள், அரசி. உடலை நோக்குவது பெண்டிருக்கு நன்று. உடல் வழியாகவே அவள் வெளிப்படமுடியும். எந்நிலையிலும் பெண் உடல் அழகானதே. அகவைக்கு ஓர் அழகு கொள்கிறது அது” என்றாள் சூக்ஷ்மை.

சுப்ரியை “இந்நகருக்குள் எவ்வளவு தொலைவு செல்ல முடியும்?” என்று கேட்டாள். அவ்வினாவிலிருந்த விந்தைத் தன்மையில் இரு அணிச்சேடியரும் விழிதூக்கினர். ஆனால் அதன் அனைத்து உட்பொருட்களையும் உடனடியாக புரிந்துகொண்ட சூக்ஷ்மை எழுந்து முகம் மலர்ந்து “வைரத்திற்குள் ஒளி எத்தனை தொலைவு செல்ல இயலும், அரசி?” என்றாள். முகம் மலர்ந்து அவளை நோக்கி “ஆம், மெய்” என்றாள் சுப்ரியை. “வேதம் என்றெழுந்தது உண்மையில் ஒற்றைச்சொல் மட்டுமே. அச்சொல்லுக்கும் முதல்முழுமை என நின்றிருக்கும் மெய்மைக்குமான அணுவிடைவெளியை பல்லாயிரத்தில் ஒன்றென ஆக்கிய சிற்றிடைவெளியை நிரப்பவே மேலும் மேலுமென வேதங்களை கண்டடைந்தனர் மானுடர்.”

“குலத்திற்கொரு வேதம். நிலத்திற்கு நூறு வேதங்கள். வேதம் பெய்து பெய்து அவ்வெளியை நிரப்பிக்கொண்டே இருக்கின்றனர். அரசி, நால்வேதங்களும் சென்றடையாத இடைவெளியை துணைவேதங்கள், வேதக்கூறுகள் கொண்டு நிரப்பினர். ஒருபோதும் நிரம்பாதது அது. எண்ணிய அக்கணமே மானுடரை கொந்தளித்து எழச்செய்வது. ஒருகணமும் ஓயாது விசைகொள்ள வைக்கிறது” என்றாள் சூக்ஷ்மை. கனவில் பேசுபவள்போல அவள் சொற்கள் எழுந்தன. அவளை சுப்ரியை ஆடியில் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தன் உடலும் அவள் உடலும் இணைந்து ஓருடலாகத் தெரிவதாக உணர்ந்தாள்.

“நான் உன்னுடன் வருகிறேன்” என்று சுப்ரியை சொன்னாள். “என்னுடனா? எனது வழிகள் வேறு. இவ்வரண்மனையில் எங்களைப்போன்றோர் பலர் உள்ளனர். நாங்கள் ஆண்களின் நெறிகளை பேணவேண்டியதில்லை. பெண்டிரல்ல என்று எக்கணமும் கூறிவிடவும் முடியும். எனவே எங்களுக்கு வாயில் திறவாத எவ்விடமும் இங்கில்லை.” சுப்ரியை அவள் கைமேல் தன் கையை வைத்து “உன்னுடன் அன்றி பிற எவருடனும் சென்று இந்நகரை நான் நோக்க இயலாது. இதன் வெற்று முறைமைகளுக்குமேல் வெறும் தக்கையென மிதந்து செல்ல எனக்கு உளமில்லை” என்றாள்.

“அதற்கு அரண்மனை நெறிகள் ஒப்புவதில்லை, அரசி” என்றாள் சூக்ஷ்மை. “நான் நெறிகளில் நின்றிருக்க விழையவில்லை” என்றாள் சுப்ரியை. சூக்ஷ்மை கிளுகிளுத்துச் சிரித்து “கன்றுக்குத் தறியும் கன்னியருக்கு நெறியும் என்று ஒரு சொல் உண்டு. உங்கள் சொல் அது, எங்கள் சொல் அல்ல” என்றாள். பின்னர் “இந்நகரை நீங்கள் பார்த்தாக வேண்டுமென்று ஏன் தோன்றுகிறது என்று நான் வியந்துகொண்டேன். நேற்று நீங்கள் இவ்வரண்மனையின் வாயிலில் இந்நகரின் பட்டத்தரசியால் வரவேற்கப்பட்டீர்கள். இதன் பேரரசியின் அகத்தளத்திற்கு அணிச்சேடியர் தாலமேந்தி முன்செல்ல    மங்கலச்சீர்வரிசை தொடர அழைத்துச் செல்லப்பட்டீர்கள். இளமகளென அவர் மடியில் அமர்ந்தீர்கள். நான் சேடியர் குழாமிலிருந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். ஒருகணமும் நீங்கள் அச்சடங்குகளுக்கு உளம் கொடுக்கவில்லை. உங்கள் நோக்கு உள்நோக்கி மடிந்திருந்தது. அப்போது தோன்றியது, நீங்கள் பார்க்க விரும்பியது இந்நகரின் மக்களையோ மாளிகையையோ அன்றாடமென அவர்கள் புழங்கும் ஆயிரம் சடங்குகளையோ அல்ல என்று” என்றாள்.

“இந்நகரில் இப்போது குடியேறியிருக்கும் பெரும் கனவை மட்டுமே நீங்கள் அறிய வேண்டும். அரசி, அனல்கொண்டு பழுத்த இரும்பு காரிரும்பிலிருந்து ஒளியால், நெகிழ்வால், வெம்மையால் வேறுபடுகிறது. அது உருமாற விழைகிறது. ஏனெனில் கலத்தில் நீர் என அதில் அனல் நிறைந்துள்ளது. இந்நகரில் குடியேறிய அனலை வந்து நோக்குக! அஸ்தினபுரி நோக்கி விண்ணிலிருக்கும் அனைத்து தெய்வங்களும் இறங்கிவருகின்றன என்கிறார்கள் சூதர்கள். ஒவ்வொரு கலைக்கும் அதற்குரிய தெய்வங்கள் உண்டு. ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் தனியாக தேவர்கள் உண்டு. ஒருவர் மிச்சமின்றி இங்கு கூடிவிடுவார்கள்.”

அவள் விழிகளை சந்தித்து “தெய்வங்களெனும்போது மண்ணுக்கு அடியில் இருண்ட பேராழங்களிலிருந்து எழும் தெய்வங்களையும்தான் சொல்கிறேன். தெய்வங்களில் இருளென, ஒளியென வேறுபாடு இல்லை. முடிவின்மையே அவற்றின் இயல்பு. அங்கு இரண்டின்மையே உள்ளது” என்றாள். சுப்ரியை பெருமூச்சுவிட்டாள். மரவுரியால் கைகளை துடைத்துக்கொண்டு “மெழுக்கு முடிந்துவிட்டது, அரசி” என்றாள். அவள் கைவிரல்கள் விலகியதும்தான் அவை தன்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததாக உளமுணர்ந்தாள். அந்த விரல்களை மட்டும் தனியாக நோக்கினால் அவை ஒரு நடனமென தோன்றக்கூடும். பொருள்கொண்ட அடவுகளாக.

அணிச்சேடி “அரசி, வெந்நீர்த் தொட்டி ஒருங்கிவிட்டது” என்றாள். “வருக!” என்று சூக்ஷ்மை அவள் கையைப்பற்றி அழைத்துச் சென்றாள். இளவெந்நீர் நிரம்பிய தொட்டிக்குள் மெல்ல இறங்கி அவள் அமர்ந்தாள். அவள் உடலை நறுமண நீரால் அணிச்சேடியர் கழுவத் தொடங்கினர். அவள் குழலுக்குள் கைவிரல்களை செலுத்தி வருடி நீட்டியபடி சூக்ஷ்மை சொன்னாள் “அறிவதனைத்தும் தன்னையறிதலே என்று ஒரு சொல்லுண்டு. அறிந்திருப்பீர்கள்.” ஆம் என்று சுப்ரியை தலையசைத்தாள்.

“அறிவின்மை என்பது தன்னை அறியாதிருத்தலே.” அவள் குழலை சுருட்டி அதன் மீது மெழுக்கு நீக்கும் இலைக்குழம்பை பூசியபடி “தன்னை அறியத் தொடங்கும் முதற்கணம் தான் எனும் ஆணவம் அழியத் தொடங்குகிறது. தானென்று இறுக்கி எழுப்பி நிறுத்தியிருப்பது பொய்யே என்றும் அவை ஒன்று பிறிதைக் குறிக்கும் வீண்சொற்களின் வெறும் குவையே என்றும் உணர்வதிலிருந்து அனைத்தும் தொடங்குகிறது. ஒவ்வொன்றையும் தொட்டு திறந்து செல்லும் ஒரு பயணம். அரசி, தங்கள் ஆணவம் அழிந்திருப்பதையே நான் கண்டேன். அது எப்போது தொடங்கியது?” என்றாள்.

சுப்ரியை விழி மூடி அமர்ந்திருந்தாள். பின்பு “எவற்றுக்கும் திரும்பிச் செல்லப்போவதில்லை என்று தோன்றியபோது” என்றாள். சூக்ஷ்மை புன்னகைத்து “நன்று” என்றாள். நீர் ஓசையிட்டது. “உங்கள் உடன்பிறந்தவரை சந்தித்தீர்களா, அரசி?” என்றாள். “முறைமைச்சொல் உரைத்தேன். சொல்லாடவில்லை” என்றாள் சுப்ரியை. “சந்தியுங்கள். ஒருவேளை அதன்பொருட்டே நீங்கள் இங்கு வந்தீர்கள் போலும்” என்றாள் சூக்ஷ்மை.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 66

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 5

bl-e1513402911361துறைமேடையில் விருஷசேனனும் விருஷகேதுவும் சத்யசேனனும் அவளுக்காகக் காத்து நின்றிருந்தனர். கர்ணன் கிளம்பிய பின்னரே அங்கே சென்றுசேரவேண்டுமென எண்ணி அவள் பிந்தி கிளம்பியிருந்தாள். தேரிறங்கியதும் விருஷசேனன் வந்து தலைவணங்கி “அஸ்தினபுரிச் செலவு அவர்களுக்கும் நமக்கும் நலம் பயப்பதாகுக, அன்னையே” என்றான். அவன் தலைதொட்டு “வெற்றி நிறைக!” என வாழ்த்தினாள். பிற மைந்தரும் அவள் கால்தொட்டு வாழ்த்து பெற்றனர்.

கர்ணனும் சிவதரும் ஏறிய அரசப்படகின் அமரமுனையில் எழுந்த தலைமைக் குகன் கொம்பொலி எழுப்ப படகுத்துறையிலிருந்து மேடைமேலேறிய காவலன் மறுகொம்பொலி அளித்தான். பதினெட்டு பாய்கள் கொண்ட அரசப்படகு மேடேறும் யானை என அலைகளில் பொங்கி பின் மூழ்குவதுபோல் இறங்கி முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த காவல்படகுகளை தொடர்ந்தது. ஒரு சிறுநகர் கிளம்பிச்செல்வதுபோல அவளுக்குத் தோன்றியது. விழிமயக்கு கொண்ட ஒரு கணத்தில் அவள் நின்றிருக்கும் படித்துறை சென்றுகொண்டிருப்பதாக எண்ணி தலைசுழல சபரியின் தோளை பற்றிக்கொண்டாள்.

அமைச்சர் ஹரிதர் வந்து வணங்கி “அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டன, அரசி. தங்கள் அகம்படிப்படகுகள் இரண்டாம் படித்துறையிலிருந்து கிளம்பிவிட்டன” என்றார். “சென்று வருக, அன்னையே” என்றான் விருஷசேனன். அவள் தலையசைத்துவிட்டு திரும்பி சபரியை நோக்கி தொடரும்படி விழி காட்டினாள். வாழ்த்தொலிகளும் மங்கல இசையும் ஒலிக்க படகை அணுகி நடைபாலத்தினூடாக ஏறி படகுக்குள் சென்றமர்ந்தபோது அவள் கால்கள் பதறிக்கொண்டிருந்தன. உள்ளே நுழைந்ததும் பாலம் விலகிச் சென்றது. பிடியைக் கண்ட களிறோசை என படகிலிருந்து கொம்பொலி எழுந்தது.

அவள் ஆடும் தரையில் நின்று கரையை நோக்கினாள். உள்ளம் கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது. இதோ இச்சிறு சில்லையை உதைத்து மேலெழுந்துவிட்டேன். இதுநாள்வரை கரந்து வளர்த்த சிறகுகளை முற்றிலும் விரிக்கவிருக்கிறேன். வானில் நீந்தி திரும்பி நோக்குகையில் எப்படி இருக்கும் இந்நகர்? கைவிடப்பட்ட சிதைந்த கூடு. இத்தனை நாள் இங்கிருந்தோமா என்று வியக்க வைக்கும் சிறுவட்டம். அவள் உதடுகளை உள்மடித்து உளவிசையை அடக்கிக்கொண்டாள்.

தொழுதபடி படகுத்துறையில் நின்றிருந்த மைந்தரைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு உள்ளிருந்து ஒரு புன்னகை ஊறியெழுந்தது. இவர்கள் என்னை அறிந்திருக்கவில்லை. என்னுடன் இரவும் பகலும் இருக்கும் இச்சேடி என்னை அறியாள். நான் சென்ற தொலைவுகள் எதையும் இவர்கள் உணர இயலாது. சிறு வைரக்கல்லுக்குள் ஒளி பல்லாயிரம் யோஜனை தூரம் பயணம் செய்கிறது என்ற காவிய வரியை நினைவுகூர்ந்தாள். அவ்வைரத்தை கரிய பட்டில் சுற்றி என் தனிப் பேழைக்குள் வைத்திருக்கிறேன். முடிவிலாது திரும்பித் திரும்பி சென்றுகொண்டே இருக்கின்றது ஒற்றைச்சுடர் நீட்சி. இவர்கள் எப்போதும் எதையும் அறியப்போவதில்லை.

படகு கொம்போசையுடன் முன்னகர்ந்தபோது அவள் திடுக்கிட்டு நிலையழிந்து கயிற்றை பற்றிக்கொண்டாள். சகடத்தைச் சுழற்றி நீருக்குள் இருந்து நங்கூரத்தை மேலே தூக்கினர். அவள் அதன் பச்சைப்பாசி படிந்த பருத்த கொக்கிகளை பார்த்தாள். நீரைக் கவ்வும் முட்கள். எத்தனை தடித்தவை! மிக மென்மையானதென்று தோன்றும் நீரைக் கவ்வ அவை தேவையாகின்றன. பெருங்கலங்களை கவ்வி நிறுத்தியிருக்கிறது நீர். அலைநெளியும் மேற்பரப்பில்தான் அது மென்மையானது. ஆழத்தில் வைரமென இறுகுவது. பாய்கள் பெரிய கொடிகளென சுருளவிழ்ந்து மேலெழுந்து சென்றன. நெய்பற்றி மேலேறும் தழல்களென அவற்றை தொல்பாடல் ஒன்று சொல்வதை எண்ணிக்கொண்டாள்.

எண்ணியிராத கணத்தில் “சிறகு!” என்னும் சொல் நெஞ்சிலெழுந்தது. ஆடையை பற்றிக்கொள்பவள்போல நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டாள். இக்கணமே நான் இறந்துவிடுவேனா என்ன? சிறகுகள் விரிகின்றன. இப்பெருங்கலத்தைத் தூக்கி வானில் மிதக்கவைக்கும் அளவுக்கு அகன்றவை. கொடிமர உச்சியில் கொடி துடிதுடித்தது. முழங்கை தடிமனுள்ள வடங்கள் அனைத்தும் சீற்றம்கொண்டவைபோல் சுருள்களிலிருந்து விசைகொண்டு எழுந்து நீண்டு இறுகி மூங்கில்களென உருமாறி நின்றன. “நீர் வந்து அறையும் அரசி, உள்ளே வருக!” என்றான் குகன். “இல்லை, என்னால் உள்ளே அமரவியலாது” என்றாள் சுப்ரியை.

நூறு கையசைவுகள் வழியாக படகுக்கு ஆணைகள் வந்தன, விடைபெறல்கள் நிகழ்ந்தன. வடங்களை அவிழ்த்து சுருட்டி கரைநோக்கி வீசினர். அமரத்தின் கூர்முகப்பு வானில் எழவிரும்பும் பறவையின் அலகென மேலே தூக்க படகு அலைமேல் ஏறி அப்பால் சரிந்து அலைவளைவில் சறுக்கி முன் சென்றது. பயிலாப் புரவியென படகு தன்னை பின்பக்கம் தூக்கி முன்பக்கம் தள்ளிக் கவிழ்க்க முயல்வதை அவள் கண்டாள். அனைத்து கட்டுகளையும் மறந்து கைவீசி உரக்க கூவி நகைத்தாள் அவளைத் திரும்பிப்பார்த்த சபரி புன்னகைத்து “கிளம்பிவிட்டோம், அரசி” என்றாள் “ஆம்” என்று அவள் சொன்னாள்.

பகல் முழுக்க அவள் அமரமுனையருகே படகின் விலாவிளிம்பில் பாய்மரக் கயிறுகளைப் பற்றியபடி நின்று தொலைவில் பச்சைப்பெருக்கென சென்றுகொண்டிருந்த கரையோரக் குறுங்காடுகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கடந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு படகையும் விழிமறைவதுவரை நோக்கினாள். சிறகடித்து தாழ்ந்திறங்கி பாய்க்கயிற்றில் அமர்ந்து சிறகுப்பிசிறுகள் உலைய ஆடிய நீர்ப்பறவைகளை நோக்கி கைவீசிச் சிரித்தாள். அணுகும் படகுத்துறைகளைக் கண்டதுமே அது எந்த ஊர் என்று சொன்னாள். அங்கிருக்கும் துலாநிலைகளின் எண்ணிக்கையை, சாலைகளின் அமைப்பை சபரியை நோக்கி கூவினாள்.

முதலில் அது தொடக்க எழுச்சி என்றும் விரைவிலேயே விழிசோர்ந்து உளம்நிறைந்து உள்ளே வந்துவிடுவாள் என்றும் சபரி எண்ணினாள். ஆனால் பகல் முழுக்க சுப்ரியை அங்கே நின்றிருக்கக் கண்டு “அரசி, கோடைவெயில் எரிக்கிறது. உள்ளே வந்தமர்க!” என்றாள். “இல்லை, நீ செல்க!” என்றாள் சுப்ரியை. மேலும் வெயில் எழுந்தபோது பாய்நிழலில் சென்று நின்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். கரைகளையும் வானையும் நீர்மீன்களையும் ஒரே தருணத்தில் நோக்கும்படி விழிகளை பகுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று தோன்றியது.

வெயில் தழையத் தொடங்கும்போதேனும் ஓய்வெடுக்க வருவாள் என சபரி எண்ணினாள். நீர்க்காற்று வெயிலை அறியச்செய்யவில்லை என்றாலும் பகல் முழுக்க காய்ந்த அவள் முகம் சுண்டி தேன்நிறம் கொண்டிருந்தது. தலைமயிர் காய்ந்து சிறுகீற்றுகளாக பறந்துகொண்டிருந்தது. கூச்சல்களும் நகைப்புகளும் மெல்ல ஓய அவள் விழிகள் திறந்து கனவிலென அமர்ந்திருந்தாள். அறைவாயிலில் நின்று நோக்கிய சபரி அவள் கருவிழிகள் ஓயாது அசைந்துகொண்டிருப்பதை, உதடுகள் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டே இருப்பதை, கைவிரல்கள் பின்னிவிளையாடுவதை கண்டாள்.

அந்தி எழத்தொடங்கியது. நீரிலாடிய வான்செம்மை மறைந்தது. வானம் இருண்டு முகில்கள் ஒவ்வொன்றாக அணைந்தன. நீர் கரிய வழிவாக படகுகளின் ஒளியை சிதறடிக்கும் சிற்றலைகளுடன் நெளிந்தது. அப்பால் சென்ற படகுகள் சாளர ஒளிப்புள்ளிகள் கண்களாக பெரிய மீன்கள் என கடந்துசென்றன. பகல் முழுக்க நீரிலிருந்து எழுந்துகொண்டிருந்த நீராவிமணம் மாறி சிதறிய நீர்த்துளிகளில் பாசிமணம் தெரிந்தது. கரையிலிருந்து வந்த காற்றில் மென்குளிரும் தழைமணமும் கரைச்சேற்றுமணமும் இருந்தன. கரையில் இருளே வேலியெனத் தெரிந்தது. அவ்வப்போது மாபெரும் தட்டுவிளக்குபோல் ஏதேனும் படகுத்துறை வந்து மிதந்தலைந்து பின்னால் ஒழுகிச்சென்றது.

சபரி அவளருகே சென்று “அரசி, தாங்கள் உள்ளே வரலாமே?” என்றாள். “நீ சென்று படுத்துக்கொள்” என்றாள் சுப்ரியை. “அரசி, இன்னும் நெடுந்தொலைவு இருக்கிறது. இரவெழுந்துவிட்டது. நீராடி உணவருந்தி ஓய்வெடுக்கலாம்” என்று சபரி சொன்னாள். அவளிடம் செல்லும்படி சுப்ரியை கைகாட்டினாள். கதவருகே சென்று நின்று நோக்கிக்கொண்டிருந்த சபரி கால்கடுத்து அமர்ந்தாள். மீண்டும் அருகே சென்று “அன்னம் கொண்டுவரலாமா, அரசி?” என்றாள். “ஆம்” என்றாள் சுப்ரியை. அவள் தாலத்தில் அப்பங்களையும் பழங்களையும் நீரையும் கொண்டுசென்று கொடுத்தாள். அங்கிருந்தபடியே அவற்றை உண்டு தாலத்திலேயே கைகழுவிக்கொண்டாள்.

அவளை நோக்கியபடி சபரி அமர்ந்திருந்தாள். அமரவிளக்கின் ஒளியில் செந்நிறத் தீற்றலாக கரியவெளியில் எழுதிய ஓவியமெனத் தெரிந்தாள். தலையைச்சுற்றி சேலையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு உடல் ஒடுக்கி அமர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். படகு திரும்பிய கோணத்தில் விழிமணிகளின் மின்னிப்பு தெரிந்து மறைந்தது. விண்ணில் மீன்கள் முழுத்தெழுந்து வந்தன. அள்ளிவிடலாமென அருகே வளைந்திருந்தது வானம். பாய்கள் தலைக்குமேல் படபடத்து ஓசையிட்டன. காற்றில் புடைத்து கயிறுகளில் திரும்பிக்கொண்டன.

அவளை இருபதாண்டுகளாக அறிந்திருந்த சபரி முற்றிலும் புதிய ஒருத்தியை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அல்லது, என்றும் அறிந்திருந்ததே இவளைத்தானோ? அவள் துயின்று தலை கதவின் சட்டத்தில் சென்று முட்டிக்கொண்டபோது விழித்துக்கொண்டாள். வாயைத் துடைத்தபடி எங்கிருக்கிறோம் என உணர்ந்தபோது அரசியைப்பற்றிய எண்ணத்தை அடைந்தாள். பாய்ந்தெழுந்து நோக்கியபோது அவள் அங்கேயே அசையாமல் அவ்வண்ணமே அமர்ந்திருப்பதை கண்டாள். தன் ஆடை எழுந்து பறப்பதையும், காற்று நன்றாக குளிரத்தொடங்கியிருப்பதையும் உணர்ந்து உள்ளே சென்று பருமனான கம்பளிப் போர்வையை கொண்டுவந்து அவளிடம் அளித்தாள். அதை எச்சொல்லுமின்றி வாங்கி அவள் போர்த்திக்கொண்டாள்.

அந்த விழிகளின் மின்னை அவள் திடுக்கிடலுடன் பார்த்தாள். பித்தர் விழிகள். பேய்கொண்டவர்களின் விழிகள். அவள் மீண்டும் வந்து வாயிலருகே அமர்ந்தாள். மீண்டும் துயின்று விழித்தபோது விடிவெள்ளி எழுந்திருந்தது. அவள் அங்கேயேதான் இருந்தாள். விடியலெழுவதை நோக்கிக்கொண்டு சபரி நின்றிருந்தாள். ஒவ்வொரு விண்மீனாக உள்ளிழுக்கப்பட்டு வானம் வெளிறியது. நீர் நிறம் மாறத்தொடங்கியது. அதன் பரப்பைக் கிழித்தபடி மீன்கள் எழுந்து எழுந்து விழுந்த அலைவட்டங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று விளிம்புமுட்டி கலைந்தன. ஒளி கொண்டன பாய்கள். பின் கிழக்கே செம்மை தெரியலாயிற்று.

அவள் உள்ளே சென்று ஏவலனிடமிருந்து கொதிக்கும் அக்காரஅன்னப்பாலை கொண்டுவந்து அரசிக்கு அளித்தாள். அவள் அருந்தி முடித்ததும் “வருக அரசி, சற்று இளைப்பாறுக!” என்றாள். அவள் சபரியை எவரென அறியாதவளாக நோக்கினாள். “அரசி, தாங்கள் காலைக்கடன் கழிக்கவேண்டும். உடைமாறவேண்டும்.” அவள் பாவை என எழுந்துகொண்டாள். அவள் ஆடைமாற்றிக்கொண்டிருக்கையில் கைகளிலும் கன்னத்திலும் தோல் வெந்ததுபோல சிவந்திருப்பதை சபரி கண்டாள். அவள் கேட்ட அனைத்துக்கும் ஓரிரு சொற்களிலேயே சுப்ரியை மறுமொழி சொன்னாள்.

அவளிடம் சற்று படுக்கும்படி சபரி சொன்னாள். ஆனால் மேலாடை ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு அவள் மீண்டும் படகின் விளிம்புக்கே சென்றாள். சபரி ஒரு நீண்ட பீடத்தில் மரவுரி விரித்து வெளியே கொண்டுசென்று போட்டாள். அதில் அமரும்படி கோரினாள். சுப்ரியை அதிலமர்ந்து நீரையும் கரையையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் அதிலேயே விழுந்து துயின்றாள். எழுந்தமர்ந்து மீண்டும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அன்றிரவும் அவ்வண்ணமே அமர்ந்திருந்தாள். மறுநாள் பகலில் ஆடைமாற்றி அங்கே சென்றமர்ந்தாள். அப்பயணம் முழுக்க அவள் அங்கேயேதான் இருந்தாள். அவள் மொழியையே மறந்துவிட்டிருந்தாள் என சபரி எண்ணினாள்.

அவள் செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் திகைப்பூட்டின. எண்ணும்தோறும் அச்சத்தையும் பதற்றத்தையும் நிறைத்தன. ஆனால் சொற்கள் ஓய அவளை வெறுமனே நோக்கியிருக்கையில் அந்த சுப்ரியையை அவள் முன்னரே நன்கறிந்திருப்பதாகத் தோன்றியது. அது ஏன் என்று அவள் தன்னை உசாவிக்கொண்டாள். உள்ளம் அவ்வாறு உணர்வதற்கெல்லாம் எந்த விளக்கமும் இல்லை என்று பின் எண்ணிச் சென்றடைந்தாள். அவள் முன்பு சொன்ன சொற்கள் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால் அச்சொற்களென்ன என்று அவளால் தெளிவுற எடுக்க முடியவில்லை. அச்சொற்களால் உருவான உணர்வுமட்டும் நிலைத்திருந்தது அகத்தில்.

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியை படகுகள் சென்றடைந்தபோது சபரிக்கு சற்று ஆறுதல் ஏற்பட்டது. சுப்ரியை விரைவில் மீண்டுவிடுவாள் எனத் தோன்றியது. கால்கள் பழகிய நிலைத்த தரை சித்தத்தையும் நிலைகொள்ளச் செய்யும் என எண்ணினாள். அன்று காலை புலரி எழுந்ததும் அவர்கள் படகுத்துறையை அணையக்கூடும் என்று சொல்லப்பட்டது. அவள் கருக்கிருளிலேயே சுப்ரியையை அழைத்து உள்ளே கொண்டுசென்று நீராட்டி கூந்தல் முடைந்தாள். முகச்சுண்ணமும் வண்ணமும் தீட்டினாள். அரசியருக்குரிய பொன்னூலாடையும் அணிகளும் அணிவித்தாள். சுப்ரியை அதையெல்லாம் அறிந்ததுபோலவே தெரியவில்லை. பாவையை அணிவிப்பதுபோலிருந்தது.

“தாங்கள் சொன்னபடி அனைத்து அணிகளையும் கொண்டுவந்திருக்கிறோம், அரசி… தாங்கள் விரும்புவதை அணியலாம்” என்றாள் சபரி. “ஆம்” என்று அவள் பொருளில்லாமல் சொன்னாள். “மகத அரசியிடம் மட்டுமே இருக்கும் செவ்வைரம் பதித்த நெற்றிச்சுட்டி உள்ளது… அதை எடுக்கட்டுமா?” என்றாள் சபரி. “ஆம்” என்றாள் சுப்ரியை. “அன்றி, இந்த வெண்பட்டாடைக்கு நீலமணி பொருந்துமென எண்ணுகிறேன். அருமணிப் பதக்கம் ஒன்றுள்ளது. நாம் அதை காம்போஜ அரசரிடமிருந்து கப்பமாகப் பெற்றோம். அதை சூடுகிறீர்களா?” அதற்கும் சுப்ரியை பொருளில்லாமல் “ஆம்” என்று தலையசைத்தாள்.

சபரி பெருமூச்சுவிட்டாள். பின்னர் மேலே கேள்விகளேதுமின்றி அவளை அணிசெய்தாள். அவளை ஆடிமுன் நிறுத்தி “முழுதணிக்கோலம், அரசி. இத்தகைய கோலத்தில் நீங்கள் சம்பாபுரியில்கூட எழுந்தருளியதில்லை” என்றாள். அவள் தலையசைத்தாள். “அஸ்தினபுரியின் அரசியர் எவருக்கும் நிகராக அணிகள் இருக்கவியலாது. ஒருவேளை முதலரசி பானுமதி கொண்டிருக்கலாம். பாரதவர்ஷமே பணிந்து கப்பம்கட்டிய அரசரின் அரசி நீங்கள் என அறிய உங்கள் அணிகளை நோக்கினாலே போதும்.” அவளிடம் சீற்றமோ இகழ்ச்சியோ வெளிப்படும் என எண்ணியே அவள் அதை சொன்னாள். ஆனால் சுப்ரியை அதற்கும் “ஆம்” என்றாள்.

சபரி சலிப்புடன் பெருமூச்சுவிட்டாள். “இன்னும் சற்றுநேரத்தில் நாம் படகுத்துறையை அடைவோம், அரசி. அங்கே தேர்கள் ஒருக்கமாகி நின்றிருக்கும். அங்கிருந்து சாலையில் சென்று அஸ்தினபுரியின் கோட்டையை அடையவேண்டும்” என்றாள். சுப்ரியை தலையசைத்தபடி படகின் விளிம்புக்குச் செல்ல “அரசி, தாங்கள் அங்கே நிற்கக்கூடாது. தாங்கள் தோன்றுவதற்கென நெறிகள் உள்ளன. மேலும் ஆடையும் அணியும் காற்றில் கலைந்துவிடக்கூடும்” என்றாள் சபரி. அவள் தலையசைத்துவிட்டு மரவுரி விரித்த படுக்கையில் அமர்ந்தாள்.

படகுகள் அஸ்தினபுரியின் பெரிய அரசப்படகுத்துறையை சென்றடைந்ததை கொம்பொலிகளும் முரசுமுழக்கமும் அறிவித்தன. ஏவல்படகுகள் அணுகி ஏவலர் இறங்கிச்சென்று நின்றனர். காவலர்கள் நிரைநிரையாக இறங்கி அணிவகுத்தனர். மங்கல இசையும் வாழ்த்தொலிகளும் எழுந்தபடியே இருக்க அரசப்படகு முகம்நீட்டி துறைதொட்டது. கர்ணனும் சிவதரும் நடைபாலத்தினூடாக கரைநோக்கி சென்றனர். அவர்களுக்கு முன் அங்கநாட்டின் சூரியக்கொடி ஏந்தி ஒரு வீரன் சென்றான். கர்ணனின் யானைச்சங்கிலிக் கொடியுடன் இன்னொருவன் தொடர்ந்தான். கர்ணன் ஒளிவிடும் பொற்கவசமும் மணிக்குண்டலங்களும் செம்பருந்தின் இறகுசூடிய அங்கத்தின் மணிமுடியுமாக அரசணிக்கோலத்தில் இருந்தான்.

அவர்களை வரவேற்க துர்மதனும் துச்சகனும் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் கைகூப்பியபடி அணுக அமைச்சர் கனகரும் துணையமைச்சர் மாதவரும் பின்னால் வந்தனர். முறைமைப்படி அணித்தாலம் உழிந்து பரத்தையர் வரவேற்றனர். மங்கல இசைசூழ, வாழ்த்தொலிகள் எழ அவர்கள் கர்ணனை வரவேற்று தேரிலேற்றி அழைத்துச்சென்றனர். அதன் பின்னரே அவர்கள் சென்ற படகு கரையணைய ஆணை எழுந்தது.

படகின் முகப்பு கரைமேடையை அடைந்தபோதுதான் சபரி அவர்களை வரவேற்க படகுத்துறையில் அஸ்தினபுரியின் அரசியரான அசலையும் தாரையும் வந்திருப்பதை கண்டாள். அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த அரசியரை அவளால் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. உள்ளே ஓடிச்சென்று மஞ்சத்தில் சாளரத்துளையினூடாக நோக்கி அமர்ந்திருந்த சுப்ரியையிடம் “அரசி, அஸ்தினபுரியின் இரண்டு அரசியர் தங்களை வரவேற்க வந்துள்ளனர்” என்றாள். “அது வழக்கமே இல்லை. தொல்குடி ஷத்ரிய அரசர்களுக்கு மட்டுமே அந்த முறைமை அளிக்கப்படுகிறது.” சுப்ரியை “வந்துவிட்டோமா?” என்றபடி எழுந்தாள். விழிகளில் அச்சொற்களை அவள் உள்வாங்கிக்கொண்டதே தெரியவில்லை. “பொறுங்கள், அரசி. நான் அனைத்தும் சித்தமான பின் அழைக்கிறேன்” என்று சபரி வெளியே ஓடினாள்.

வெளியே கலிங்கத்தின் சூரியக்கொடி ஏறத்தொடங்கியது. முரசுகளும் கொம்புகளும் முழங்கின. “கலிங்கமகள் வாழ்க! அங்கநாட்டரசி வாழ்க!” என வீரர்கள் வாழ்த்து கூவினர். நடைமேடை நீண்டுவந்து படகின் விளிம்பை தொட்டது. சபரி அவர்களில் ஒருத்தி அவந்திநாட்டு இளவரசி அபயை என்று அடையாளம் கண்டாள். உடனே பின்னால் நிற்பவர்களில் கௌரவ அரசியர் கௌமாரி, ஸகை, சுகுமாரி, சுகிர்தை அனைவரையும் அறிந்துகொண்டாள். உள்ளே ஓடிச்சென்று “அரசி, ஏழு அரசியர் வந்து வரவேற்பது அஸ்தினபுரியின் வரலாற்றிலேயே இதுவரை நிகழ்ந்திருக்காதென்று எண்ணுகிறேன். இது எளிய செய்தி அல்ல. நாளை சூதர்கள் பாடுவார்கள், சொல்லி அழியாது வாழும் நாள் இது…” என்றாள்.

“வந்துவிட்டோமா?” என சுப்ரியை ஆர்வமின்றி கேட்டாள். சபரி திகைத்துவிட்டாள். ஒருகணம் சினம் எழுந்து முகத்தை அனலாக்கியது. ஆணவத்தின் உச்சம் அது என்று தோன்றியது. அப்படி தருக்க அவள் யார், கலிங்கத்தின் ஒரு பகுதியை ஆளும் அரசனின் இளைய அரசியின் மகள் மட்டும்தானே? சித்ராங்கதனை பேரரசன் என்று எவரும் எண்ணுவதில்லை. “சென்றமுறை தங்கள் தந்தை தட்சிண கலிங்கத்திலிருந்து அவந்தி சென்றபோது அரசரின் ஏழாம் மைந்தர் வந்து வரவேற்றார் என்பதையே சூதர்களைக்கொண்டு செவிக்காவியமாக பாடச்செய்தார்கள். இதோ, அவந்தியின் அரசியே வந்து நின்றிருக்கிறார்கள்” என்றாள். அவள் எண்ணியதுபோல சுப்ரியை சினம் கொள்ளவில்லை. “நன்று, நாம் இறங்கலாமா?” என்றாள்.

சுப்ரியையின் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கிய சபரி அவள் சித்தம்பிறழ்ந்திருக்கலாமோ என ஐயுற்றாள். ஆனால் இயல்பாக எழுந்த சுப்ரியை “நாம் செய்யவேண்டியதென்ன என்று அவர்கள் செய்யும் கையசைவுகளைக்கொண்டு கணித்து என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிரு” என கூந்தலை சீரமைத்தாள். வெளியே வரவேற்கும் கொம்பொலிகள் எழுந்தன. சபரி அவள் ஆடைகளையும் குழலையும் சீரமைத்து “வருக, அரசி!” என அழைத்துச்சென்றாள். பாவைபோல நீளடிவைத்து சுப்ரியை நடந்தாள். அவள் மேலாடை தலையிலிருந்து நழுவியதை உணரவில்லை. சபரி அதை எடுத்து அவள் கொண்டைமேல் இட்டாள்.

சுப்ரியை வெளியே தோன்றியதும் வாழ்த்தொலிகள் உச்சம்கொண்டன. நடைமேடையினூடாக அவள் வெளியே சென்றதும் மலர்மழை பொழிந்தது. அஸ்தினபுரியின் மண்ணில் அவள் காலடி வைக்குமிடத்தில் மலரிட்டனர். அசலையும் தாரையும் அபயையும் அருகணைந்து வணங்கி “அங்கநாட்டரசிக்கு தலைவணங்குகிறோம். அங்கே அரண்மனை முகப்பில் தங்களுக்காக மூத்த அரசியர் சத்யசேனையும் சத்யவிரதையும் அரசி பானுமதியுடன் காத்திருக்கிறார்கள். தங்களை நேரடியாகவே அகத்தளத்திற்கு கூட்டிச்செல்லும்படி பேரரசி காந்தாரியின் ஆணை. தங்களுக்காக நகரே ஒருங்கியிருக்கிறது” என்றனர். தாரை “அஸ்தினபுரி மகிழும் நன்னாட்களில் ஒன்று இது, அரசி” என்றாள்.

அபயை “அனைவரையும்விட அரசர் மகிழ்வுகொண்டிருக்கிறார். ஏழுமுறை கனகரே வந்து இங்கே அனைத்தையும் ஒருக்கியிருக்கிறார்” என்றாள். ஸகை “இது தங்கள் அரசென்றே கொள்க, அரசி… வருக!” என்றாள். அவர்கள் வழிநடத்தி கூட்டிச்செல்ல சுப்ரியை நடந்தாள். அவள் திரும்பி நோக்க சபரி அவள் எண்ணத்தை உய்த்துணர்ந்து “அணிப்பேழைகள் அனைத்தையும் அரண்மனைக்கே கொண்டுவரும்படி ஆணையிட்டுள்ளேன், அரசி” என்றாள். ஆனால் அச்சொற்களை அவள் உளம்பெறவில்லை என விழிகள் காட்டின. “இந்தப் படகு நாம் செல்லும்வரை இங்கே நின்றிருக்குமா?” என்றாள் சுப்ரியை. சபரி திகைத்து திரும்பி நோக்கியபின் “ஆம்” என்றாள். அசலை “நீங்கள் திரும்பிச்செல்ல இன்னும் நெடுநாட்களாகும், அரசி. வேள்விக்குப் பின் இங்கே அரசவைக்கூடுகைகளே பல உள்ளன, தங்கள்பொருட்டு விழவுகளேகூட ஒருங்கமையக்கூடும்” என்றாள்.

வெண்ணிறமான கொழுத்த உடலும் பெரிய கைகளும் உருண்ட முகமும் கொண்டிருந்த அசலையின் சிறிய உதடுகளும் கண்களும் சேர்ந்து எப்போதுமே சிரித்துக்கொண்டிருப்பவை போலிருந்தன. அவளை எங்கோ பார்த்திருப்பதுபோல சபரி எண்ணினாள். அவள் உள்ளத்தை உணர்ந்துகொண்ட அசலை “என் அக்கையை பார்த்திருப்பீர்கள். நான் அவள் தோற்றம் கொண்டவள்” என்றாள். சபரி “ஆம்” என்றாள். சுப்ரியை “நாம் செல்வதுவரை இப்படகு இங்கேயே நின்றிருக்கட்டும்” என்றாள். சபரி சிறு ஒவ்வாமையை உணர்ந்தபடி “ஆம் அரசி, ஆணை” என்றாள்.

அவர்கள் தேர்களை நோக்கி சென்றனர். பொன்முலாம் பூசிய வெள்ளித்தேர் கலிங்கக்கொடியுடன் நின்றிருந்தது. சபரி மீண்டும் உள எழுச்சியுடன் “பொற்சுடர்தேர் அரசி, தங்களுக்காக” என்றாள். “ஆம்” என்றாள். சபரி பெருமூச்சுவிட்டாள். அவள் உள்ளம் அமைந்து அனைத்து எண்ணங்களும் அசைவிழந்தன. காவலர்கள் கரிய புரவிகளில் வேல்களுடன் அணிவகுத்து முன்னால் சென்றனர். தொடர்ந்து மங்கலச் சேடியரின் தேர்கள். அதைத் தொடர்ந்து வந்து நின்ற வெள்ளித்தேரில் ஏறும்படி அசலை கைகாட்டினாள். சபரி “ஏறுக, அரசி!” என்றாள். சுப்ரியை படிகளில் ஏறி உள்ளே அமர்ந்தாள். தன் மேலாடையை எடுத்து முகம் மீது போட்டுக்கொண்டாள்.

சபரி ஏறி அமர்ந்தாள். அசலை “தேர் கோட்டைமுகப்பை அடைந்ததும் திரைகள் அகலட்டும். கலிங்க அரசி மக்கள் காண நகர்நிறைகோலத்தில் செல்லவேண்டுமென்று பேரரசியின் ஆணை” என்றாள். “ஆணை” என சபரி தலைவணங்கினாள். திரைகள் சரிய தேர் கிளம்பியது. சுப்ரியை “நம் படகுகள் அனைத்தும் இங்கே நின்றிருக்கும் அல்லவா?” என்றாள். “ஆம், அரசி” என்ற சபரி ஏதோ நீரணங்கு அரசியை பற்றிவிட்டது என்ற முடிவுக்கு வந்தாள். அஸ்தினபுரியில் ஏதேனும் நிமித்திகனை எவருமறியாமல் அழைத்து அவளை நோக்கச் செய்யவேண்டும். முடிந்தால் அணங்கு ஒழிய ஒரு வெறியாட்டையும் இரவில் இயற்றிவிடவேண்டும்.

அவர்களின் தேர் மேலேறி அஸ்தினபுரி செல்லும் சாலையை நோக்கி சென்றது. சபரி திரைவழியாக நோக்கியபோது அசலை திரும்பி சுங்கமாளிகைக்கு அருகே கங்கையின் நீர்ப்பரப்பின் அருகே கிளைபரப்பி நின்ற ஆலமரத்தடியில் இருந்த சிற்றாலயத்திலமர்ந்த அன்னை ஒருத்தியின் முன் கைகூப்பி நிற்பது தெரிந்தது. அருகே பிற இளவரசியர் நின்றனர். அது அம்பை அன்னையின் ஆலயம் என அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். அஸ்தினபுரியின் அமுதகல முத்திரைகொண்ட பெருவளைவைக் கடந்து தேர் சென்றது. அது விரைவு கொண்டதும் சபரி பதற்றம் விலகி சாய்ந்தமர்ந்தாள். சுப்ரியை திரைகளை விலக்கி வெளியே சென்றுகொண்டிருந்த குறுங்காட்டை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

புதிய சாலைகள் இரண்டு கிளைபிரிந்து சென்றன. “இடப்புறம் செல்வது வேள்விக்காட்டுக்கு, வலப்புறம் அந்தணர்குடிகளுக்கு” என்றாள் சபரி. “அரசி, இதைப்போல ஒரு வேள்வி இதற்கு முன்னர் கார்த்தவீரியர் மட்டுமே நிகழ்த்தினார் என்கிறார்கள்.” சுப்ரியை மறுமொழி சொல்லாமல் நோக்கிக்கொண்டு வந்தாள். “இங்குள்ள வரவேற்பைக் கண்டால் நாம் எண்ணிவந்தது எளிதில் ஈடேறுமென்று தோன்றுகிறது. அரசத்தோழர் என நம் அரசர் வேள்வியவையில் அமர்வார். அருகே நீங்களும் முடிசூடி அமர்வீர்கள்.”

சுப்ரியை அதை கேட்டாளா என ஐயுற்று “ஆனால் ஒருவேளை அந்த உரிமையை நமக்கு மறுக்கும்பொருட்டு இந்த மிகையான வரவேற்பு அளிக்கப்படுகிறது என்றும் கொள்ளலாம்” என்றாள் சபரி. அதற்கும் அவளிடம் எதிர்வினை இல்லை என்று கண்டு பெருமூச்சுவிட்டு கால்களை நீட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். தேரின் குலுக்கல்களில் அவள் நீர்ப்பரப்பின் மேல் அலைவுறும் படகொன்றில் அமர்ந்திருப்பதாக உணர்ந்தாள்.