கல்பொருசிறுநுரை

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 77

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 6

நாற்களப் பந்தலில் இடதுமூலையில் நிமித்திகருக்குரிய அறிவிப்புமேடையில் நின்றபடி நான் அவையை பார்த்தேன். அனைத்து அரசர்களும் வந்து அமர்ந்துவிட்டிருந்தனர். முதலில் குடித்தலைவர்கள், பின்னர் சிற்றரசர்கள், தொடர்ந்து இரண்டாம்நிலை நாடுகளின் அரசர்கள். இறுதியாக முதன்மை அரசர்கள் முறையாக அவைக்குள் நுழைந்தனர். அவர்கள் குலத்தொன்மை, அரசின் அளவு ஆகிய இரண்டைக் கொண்டும் மதிப்பிடப்பட்டனர்.

ஒவ்வொருவருடைய மதிப்பையும் குருக்ஷேத்ரப் போர் மாற்றி அமைத்திருந்ததை கண்டேன். குருக்ஷேத்ரத்தில் தோல்வியடைந்த அரசுகள் வென்றவர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு சிறுநாடுகளாக உடைக்கப்பட்டு வென்றவர்களுக்கு கப்பம் கட்டும் நாடுகளாக மாறிவிட்டிருந்தன. மூன்று மகதங்கள், ஏழு கலிங்கங்கள், நான்கு வங்கங்கள், இரண்டு பிரக்ஜ்யோதிஷங்கள். அவர்களிடையே எவர் மெய்யான வங்க அரசர் என்பதில் பூசல். அவர்களின் அமைச்சர்கள் ஒருவரோடொருவர் சீறிக்கொண்டனர். ஆனால் அவர்கள் கப்பம் கட்டும் அரசர்களிடம் பணிந்து குழைந்தனர்.

கோசலம், கேகயம், காசி போன்ற நாடுகள் தொன்மையான குடிப்பெருமையாலேயே அதுவரை அவைகளில் முதன்மையை அடைந்திருந்தன. அவை சிற்றரசுகளாக தங்கள் இடத்தை ஒத்துக்கொண்டுவிட்டிருந்தன. சால்வன் சிற்றரசர்கள் நடுவே அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டபோது அவனுடைய பாட்டன் மதுரா மேல் படைகொண்டு வந்ததை நினைவுகூர்ந்தேன். ஆனால் சிற்றரசே ஆயினும் தவநிலம் என்று பெயர் பெற்றிருந்தமையால் மிதிலை அவைமுதன்மை பெற்றது. ஜனகர் அனைவராலும் வணங்கப்பட்டார்.

அரசர்களின் சிறுசிறு ஆணவ வெளிப்பாடுகளும், மூப்பிளமை பூசல்களும், எவருக்கு எவ்வகையில் அவைமுதன்மை என்பது பற்றி அவர்களுக்கிடையே இருந்த கணிப்புகளும், அது சார்ந்த சூழ்ச்சிகளும் காலையில் இருந்தே என்னை பித்துபிடிக்க வைத்திருந்தன. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்றைச் சொல்லி அவைக்குள் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது. நிஷாத குலத்து அரசரான சௌமித்ரன் என்னை அழைத்து “அமைச்சரே, கீழ்க்குடியினரான மச்சர்களுக்கு நிகராக எங்களை நிறுத்தியதற்காக நான் இங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்கிறேன்” என்றார். “என் வண்டிகளை ஒருக்கச் சொல்க… நான் இதை பொறுக்கலாகாது.” அவருடைய நிஷாத அரசு முன்பு மகதர்களுக்கு கப்பம் கட்டிய பலநூறு சிற்றரசர்களில் ஒன்று என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். அதை அவர் அங்கே கூறுவது ஏன் என்றும் புரிந்தது.

நான் “மச்சர்களை உங்களுக்கு நிகராக நிறுத்தலாகாது என்று எங்களுக்கும் தெரியும். உங்கள் குடிப்பெருமையை அறியாதவர்கள் அல்ல யாதவர்கள். ஆனால் அது அஸ்தினபுரியின் அரசரின் முதன்மை ஆட்சியாளர் வக்ரசீர்ஷரின் விருப்பம். பேரரசர் யுயுத்ஸுவுக்கு அவர் அணுக்கமானவர். அவர் அவைக்கு வந்ததுமே மச்சரையே உசாவுவார் என்று அவர் கூறினார். தங்களுக்கு மாற்று எண்ணம் இருப்பதை நாங்கள் வக்ரரிடம் முறையாக தெரிவித்துவிடுகிறோம்” என்றேன். சௌமித்ரன் திகைத்து “மச்சர்கள் எவ்வகையிலோ வக்ரரின் அணுக்கத்தை பெற்றுவிட்டார்கள். வக்ரரோ அரசி சம்வகையின் உறவினர். இன்று அவர்களிடம் நாங்கள் பூசலிடுவதில் பொருளில்லை. பிறகு இதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று கூறி உள்ளே சென்றார்.

அவையின் முகப்புவாயிலில் சூரசேனர் நின்று தேரிலிருந்து இறங்கும் ஒவ்வொரு அரசரையும் கைகூப்பி முகமனுரைத்து வரவேற்றார். பெரிய அரசர்கள் அனைவருமே அது அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பெருமதிப்பு என்று எடுத்துக்கொண்டார்கள். இன்னொரு முகப்பு வாசலில் வசுதேவர் நின்று அனைவரையும் வரவேற்றார். முந்தைய நாள் காலையில்தான் அவர்களிருவரும் மதுவனத்தில் இருந்து மதுராவுக்குள் நுழைந்திருந்தனர்.

அவர்களை இதன்பொருட்டு அங்கிருந்து இத்தனை தொலைவு வரவழைக்கவேண்டுமா என்ற ஐயம் பலராமருக்கு இருந்தது. அவர்கள் இருவருமே துயருற்றிருந்தனர். துயரிலிருந்து வரும் உடல்நலிவும் கொண்டிருந்தனர். சூரசேனர் எவரிடமும் உரையாடாமலாகி நெடுநாட்களாகியிருந்தது. மதுவனத்தில் காட்டின் ஓரத்தில் கட்டப்பட்ட சிறுகுடில் ஒன்றில் அவர் ஏழு பசுக்களுடனும் கன்றுகளுடனும் தன்னந்தனியாக வாழ்ந்துவந்தார்.

வசுதேவர் பெரும்பாலும் தனிமையிலேயே இருந்தார். இரு துணைவியரிடமும் அவர் பேசுவதில்லை என்றனர். கன்றுகளை ஓட்டிக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்று ஏதேனும் நிழல் மரம் ஒன்றை தெரிவு செய்து அதனடியில் பகல் முழுக்க அமர்ந்திருந்தார். நெடுநாட்களுக்கு முன் அந்தக் கன்றோட்டும் தொழிலை வெறுத்து சொல்தேர்ந்து மதுராவுக்கு கிளம்பிவந்தவர் அவர். கம்சரின் அமைச்சரானார், கம்சரின் தங்கையை மணந்தார். மதுவனத்திலிருந்து மேய்ச்சல்கழியை வீசிவிட்டுக் கிளம்பும்போது கனவுகண்டதுபோல மதுராவை முடிசூடி ஆளும் வாய்ப்பையே அடைந்தார். இப்போது சலித்து மீண்டும் மதுவனத்தின் காடுகளுக்கு சென்றிருக்கிறார்.

“ஒரு வட்டம் முழுமையாகிறது. அதை மீண்டும் உடைக்கவேண்டுமா என்ன?” என்று அமைச்சர் பூர்ணகோபர் கேட்டார். “நான் அவர்கள் வருவது நலம் பயக்கும். அவர்களுக்கு அது நன்றா இல்லையா என்று எனக்கு தெரியாது. இங்கிருந்து இளமைந்தர் எவரேனும் சென்று அவர்களை பார்க்கலாம். அவர்கள் உகந்த நிலையில் இருந்தால் அழைத்து வரலாம்” என்றேன். அதன்படி உல்முகன் மதுவனத்திற்கு சென்றார். அங்கிருந்து அவரே இருவரையும் அழைத்து வந்தார்.

உல்முகன் திரும்பி வந்தபோது நிறைவுகொண்டு ததும்பிக்கொண்டிருந்தார். “தந்தையே, இங்கிருந்து செல்கையில் அவர்கள் இருவரும் வருவதற்கு விரும்புவார்களா என்ற ஐயம் எனக்கு இருந்தது. வரமாட்டார்கள் என்றே அனைவரும் சொன்னார்கள். மூத்தவர் என்னிடம் எவரேனும் அவர்களை அழைத்துவருவதென்றால் உன்னால்தான் முடியும். நம் இளமைந்தர்களில் மீசை கருமைகொள்ளாதவன் நீ மட்டுமே என்றார்” என்றார். “நான் முதலில் முதுதாதை சூரசேனரை சென்று பார்த்தேன். தந்தையே தாங்கள் மதுராவுக்கு வரவேண்டும், அங்கொரு அரசவிளையாட்டு நிகழவிருக்கிறது, மூதரசராக நீங்கள் அங்கு நின்று அரசர்களை வரவேற்க வேண்டும் என்றேன்.”

“எனக்கு அவரது இயல்பு முன்னரே தெரியும். தன்னை ஓர் யாதவனென உணர்பவர் அவர். கன்றோட்டுகையிலேயே மகிழ்பவர். ஆனால் அரசனென்றும் தன்னை கற்பனை செய்துகொள்பவர். ஓர் அரசர் என அவரை முன்நிறுத்தும் எச்செயலையும் பெருமகிழ்வுடன் எதிர்கொள்பவர். ஆயினும் அன்று அந்நிலையில் அவ்வுளத்துடன் இருப்பாரா என்ற ஐயமும் எனக்கிருந்தது. ஆனால் நான் அதை சொன்னதுமே மகிழ்ந்து ‘ஆம், நான் மதுராவுக்கு வந்து நெடுநாட்களாகிறது’ என்றார். பின்னர் என் கையை பற்றிக்கொண்டு ‘என் விழிகள் மங்கிவிட்டன. என்னால் எந்த அரசரையும் பார்த்து அவர் எவர் என்று உடனடியாக புரிந்துகொள்ள இயலாது. என்னருகே அமைச்சர் ஒருவர் இருந்து அதை அறிவிக்க வேண்டும்’ என்றார். நான் ‘அதற்கு இரு அமைச்சர்களை தங்கள் அருகே நிறுத்துகிறேன்’ என்றேன்” என்றார் உல்முகன்.

“அவர் மீண்டும் என் கையைப்பற்றி ‘அரசருக்கான உடைகள் இப்போது என்னிடம் இல்லை. என்னிடம் இருந்த உடைகள் அனைத்தையும் முன்னரே எங்கோ விட்டுவிட்டேன். அவை நல்ல நிலையில் இருப்பதற்கான வாய்ப்பில்லை’ என்றார். ‘தாங்கள் இப்போது அரசர் அல்ல, பேரரசர். தங்களுக்குகந்த அணியாடைகளும் நகைகளும் மதுராவில் ஒருக்கப்பட்டுவிடும்’ என்றேன். ‘நன்று, நானும் அரசர்களைப் பார்த்து நெடுநாட்களாகிறது’ என்று அவர் கூறினார். மகிழ்ந்து சிரித்து ‘அரசர்கள் உண்மையில் அரசர்களுடன்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும், கன்றுகளுடன் அல்ல’ என்றார். அதை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்” என்று சொல்லிச் சிரித்து “உதிரக் காத்திருக்கும் கனியை ஊதி உதிர்க்கமுடியும் என்று ஒரு சொல் உண்டு” என்றார்.

“மீண்டுவர விழையாத உள்ளங்கள் இல்லை. துயரிலிருந்தும் கசப்பிலிருந்தும் தனிமையிலிருந்தும் மட்டுமல்ல, சென்ற எல்லா தொலைவுகளிலிருந்தும் மனிதர்கள் திரும்பிவரவே எண்ணுகிறார்கள். உவகையிலிருந்தும் நிறைவிலிருந்தும்கூட நெடுந்தொலைவு சென்றதாக உணர்ந்தால் உடனே திரும்ப முயல்கிறார்கள்” என்று அமைச்சர் பூர்ணகோபர் சொன்னார். உல்முகன் “நான் மூத்த தாதை சூரசேனர் வரும் செய்தியை தாதை வசுதேவரிடம் உரைப்பதற்காக செல்கிறேன் எனும் முறையில் அவரைச் சென்று சந்தித்தேன். சூரசேனரை மதுராவுக்கு அழைத்துச் செல்ல தந்தையின் ஆணையுடன் வந்திருப்பதாகவும், அதற்கான ஒப்புதலை தாதை வசுதேவரிடமிருந்து பெற விரும்புவதாகவும் கூறினேன்” என்றார்.

தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டு உல்முகன் தொடர்ந்தார் “நான் எண்ணியது போலவே அச்செய்தியைக் கேட்டதும் வசுதேவர் முகம் சுருங்கியது. ‘அவர் உடல்நிலை எவ்வண்ணம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றார். என் மகிழ்வை அடக்கிக்கொண்டு ‘நான் அவரிடமே கேட்டேன், அவர் வர விரும்புகிறார். உரிய உடல்நிலையிலும் இருக்கிறார் என்றார்’ என்றேன். ‘எனில் அழைத்துச் செல்’ என்றபின் கண்கள் கூர்ந்து ‘என்ன நிகழ்கிறது மதுராவில்?’ என்றார். அதுவே அவர் ஆர்வம் கொண்டிருப்பதை காட்டியது. எனக்குள் புன்னகைத்து ‘தந்தையே, ருக்மிக்கு எதிரான போர் ஒன்றை தந்தை அறைகூவினார். அதை நாற்களமாடலாக மாற்றிக்கொண்டார்’ என்றேன்.”

“தாதை வசுதேவர் தலையை அசைத்து தன் நிறைவின்மையை வெளிப்படுத்தினார். ‘நாற்களமாடல் என்பது நிகரிப்போரல்ல, பொய்ப்போர். அது சிக்கல்களை பெரிதாக்கும், ஒத்திப்போடும், ஒருபோதும் தீர்க்காது’ என்று அவர் சொன்னார். ‘ஆம், நானும் அதைத்தான் சொன்னேன். நிகரிப்போரெல்லாம் பொய். இங்கே தாதை வசுதேவரைப்போல அரசுசூழ்தல் அறிந்த ஒருவர் இருந்தால் அவ்வாறே கூறியிருப்பார், அவர் இல்லாத குறையை இப்போது உணர்கிறோம் என்றேன். தந்தை ஆம் என்றார்’ என்றேன். அவர் முகம் மலர்ந்தது. ஆனால் உடனே முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு ‘நான் அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்துக்கொண்டு நெடுநாட்களாகிறது. இவை எவற்றிலும் எனக்கு ஆர்வமில்லை. என் இடம் இது. இங்கு நான் இவ்வண்ணம் எளிய சிற்றுயிரென மடிந்து மறையவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்’ என்றார்.”

உல்முகன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். “நான் அவர் சொல்வதை ஏற்றுக்கொண்டேன். ‘ஆம் தாதையே, துறந்து ஏகுவதே அரசமுனிவரும் தவமுனிவரும் கடைக்கொள்ளும் வழி’ என்றேன். ‘ஆகவே இதை தங்கள் கடமை என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் ஓர் எளிய ஆடல் என்று தாங்கள் அங்கு வரலாமே?’ என்றேன். வசுதேவர் ‘என்னை அவன் அழைக்கவில்லையே’ என்றார். அவர் அதை சொன்னபோது நான் எப்படி சிரிக்காமலிருந்தேன் என இன்று எண்ணினாலும் புரியவில்லை.”

“நான் அவருடைய அச்சொல்லுக்காகவே காத்திருந்தேன். ‘தந்தையே, உண்மையில் தங்களை அழைப்பதற்காகத்தான் நான் வந்தேன். தவம் மேற்கொண்ட தாங்கள் வரக்கூடுமா என்ற ஐயம் இருப்பதனால்தான் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்’ என்றேன். ‘ஒருமுறை வந்து மீளலாம் என்றே தோன்றுகிறது. தந்தைக்கும் துணையாக எவராவது வருவது நன்று. தன்னுடன் நான் இருந்தால் அவர் இன்னும் நம்பிக்கையாக உணர்வார்’ என்று வசுதேவர் சொன்னார். இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டேன்.”

பலராமர் புன்னகைத்து “இருவரும் இதனூடாக தங்கள் சோர்வுகளில் இருந்து வெளிவந்தால் நன்றுதானே?” என்றார். நான் “இந்நகரில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் துயர்களிலிருந்தும் தனிமையிலிருந்தும் வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஆடலின் பெறுபயன் என்பது முதன்மையாக இதுவே” என்றேன். “ஆம், நானும் அதையே எண்ணினேன். இங்கே மெல்லமெல்ல உயிர் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. புதுமழைக்குப் பின் பசுமை மீள்வதைப்போல” என்றார் பலராமர்.

வந்தது முதலே அவர்களிருவருமே அந்த அவைகூடலை விரும்புவதை கண்டேன். வந்தவுடனேயே சூரசேனர் வசுதேவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்று அந்த நாற்களப் பந்தலை சுற்றிப் பார்த்தார். அதில் ஒவ்வொரு இருக்கையும் எவருக்கென போடப்பட்டிருக்கிறது என்று உசாவி அறிந்துகொண்டார். அவர் மிக அரிதாகவே மதுவனத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார். மதுவனம் ஓர் அரசோ நகரமோ அல்ல, ஆகவே அவருக்கு எல்லாமே வியப்பூட்டியது. அவர் நன்கறிந்த அனைத்தையும் மறந்து மீண்டும் கண்டறிந்து திகைப்பும் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். “இத்தனை அரசர்கள் ஓரிடத்திற்கு வருகிறார்களா? ஓர் ஆடலுக்காகவா?” என்றார்.

வசுதேவருக்கு ஒவ்வொன்றிலும் ஏதேனும் ஒன்று சொல்வதற்கு இருந்தது. “மகதனின் அருகே கலிங்கனை அமரவைக்கலாகாது. அவர்களுக்குள் நெடுநாட்கள் நீண்ட பூசலொன்று உண்டு. இந்த அவையில் அவர்கள் இருவரும் வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழியிலிருந்து ஏதேனும் கசப்புகள் உருவாகக்கூடும்” என்றார். “மச்சர்கள் அனைவரையும் ஒரே இடத்தில் அமரவைப்பதுபோல் இங்கு பீடம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு நிகழக்கூடாது. தனித்தனியாக அவர்கள் செயலற்றவர்கள். ஒருங்கு திரண்டால் விந்தையானதொரு திமிறலை அடைகிறார்கள்” என்றார்.

அவர்களுக்கு மேலும் ஆர்வம் வரும்படி விழா ஒருங்கிணைப்புக்கான அனைத்துச் செயல்களிலும் அவர்களை ஈடுபடுத்தினேன். ஒற்றர்களில் ஒருசாராரை சீராக அவர்களை சந்தித்து நிகழ்வதை சுருக்கி உரைக்க சொன்னேன். இரவெல்லாம் இருவரும் விழா ஒருங்கமைப்புகளில் முற்றாகவே ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்களின் வருகை இன்றி அவ்விழா நிகழ்ந்திருக்காது என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவர்கள் இருவரும் பங்களிப்பாற்றினார்கள்.

பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் இளைய பகதத்தனுக்கும் அவருடன் வந்த இளையோனுக்குமிடையே சிறு பூசலொன்று உருவாகி அது நாப்பிறழ்ச் சொற்களாக வளர்ந்துவிட்டதென்று ஒற்றர்கள் சொன்னதுமே நான் சூரசேனரை அவர்களின் மாளிகைக்கு அனுப்பினேன். அவர் அங்கு அவர்களை தேடிச் சென்றதுமே இருவரின் உளநிலைகளும் மாறிவிட்டன. அவர் இருவரையும் அமரவைத்து ஓரிரு நற்சொற்கள் சொன்னதும் அவர்கள் தந்தை சொல்லென அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அவர்கள் மகிழ்ந்ததைவிட பலமடங்கு சூரசேனர் மகிழ்ந்தார். ஒரு சொல்லில் அவர்களின் பூசலை தீர்த்ததைப்பற்றி பலமுறை என்னிடம் சொன்னார். “அரசர்களிடையே நிகழும் பூசல் என்பது ஒரு சிறு நோய்க்கொப்புளம் போன்றது. அத்தருணத்திலேயே அதை சீர்படுத்திவிடுவது நன்று. இல்லையேல் அது பெருகும், உயிர் கவ்வி அழிக்கும்” என்றார். “பொதுவாகவே நான் சொல்வதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஏனென்றால் நான் முறையென அல்லாதவற்றை சொல்வதில்லை.”

அந்த நாற்களமாடலுக்கான நெறிகள் அனைத்தையும் நான் முன்னரே முறையாக எழுதி அனைவருக்கும் அளித்திருந்தேன். அதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றும், அதில் மீறல் ஏதேனும் நிகழ்ந்தால் அதை முறைப்படி எனக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தேன். ஆனால் நெறிகள் அனைத்தையுமே சூரசேனரும் வசுதேவரும் தொடர்ந்து மாற்றிகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மாற்றுவதை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்டு சிறிய இடைவேளைக்குப் பின் எது முன்னரே ஏற்கப்பட்டதோ அதை மட்டுமே தொடரும்படி நான் அனைவருக்கும் மந்தணமாக சொல்லியிருந்தேன்.

அவர்கள் ஆர்வத்தையும் உவகையையும் பார்த்த பின் உல்முகன் என்னிடம் “ஒருமுறையேனும் தவறுதலாகவேனும் அவர்கள் இளைய தந்தை பெயரை சொல்வார்களா என்று நான் முழு இரவும் செவிகொண்டிருந்தேன். அவர்கள் அவரை முற்றாக மறந்துவிட்டார்கள்” என்று சொன்னார். “குற்றவுணர்ச்சி தாளமுடியாததனால் அவர்கள் அவரை முற்றாக மறக்க முயன்றார்கள்” என்று நான் சொன்னேன். “அவர்கள் எண்ணியதைவிட இயல்பாகவே அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள். பார்வையிலிருந்து ஒருவரை விலக்குவது அவரை நம் வாழ்வில் இருந்தும் விலக்கிவிடுகிறது.”

“நம் வாழ்வில் அன்றாடத்திற்கு இருக்கும் இடம் என்ன என்று நமக்கே தெரியாது. அன்றாடம் நம் சித்தத்தின் பெரும்பகுதியை நிறைக்கிறது, நம் வாழ்வில் பெரும்பொழுதை நிறைக்கிறது. அன்றாடத்திற்கு அப்பால் நாம் சில கணங்கள் சென்று வருகிறோம். கனவுகள் நம்மை ஊடுருவிச் செல்கின்றன. அங்கு மட்டுமே இளைய யாதவர் இருப்பார். கனவுகள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை. நோக்குக, இங்கு வரும் எந்த அரசரும் அவர் பெயரை சொல்லப்போவதில்லை! இங்கு நிகழும் எந்தச் சடங்கிலும் அவர் நினைவுகூரப்படுவதும் இல்லை. அவர் பெயர் வரும்போதுகூட அது மூதாதை பெயர்களின் நீண்ட நிரையில் ஒன்றுபோல அத்தனை எளிதாக இயல்பாக கடந்து செல்லப்படும்” என்றேன்.

“அதைத்தான் நானும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு மட்டும் ஏன் அவர் அவ்வப்போது நினைவுக்கு வருகிறார் என்று தெரியவில்லை” என்றார் உல்முகன். நான் புன்னகைத்து “அந்நினைவு நமக்கு அவ்வண்ணம் வருவதில் இருக்கும் விந்தையால் அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்கிறோம் போலும். அது இயல்பானதே என்று உணர்கையில் கடந்து செல்வோம். இளைய யாதவரின் பெயர் நம்மில் எவருக்கும் இன்று ஒவ்வா உணர்வையோ, பெருந்துயரையோ அளித்து மகிழ்ச்சியை குலைப்பதில்லை, அன்றாடத்தின் ஒழுங்கை மாற்றி அமைப்பதுமில்லை” என்றேன்.

அரசர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து அவை நிறைந்துகொண்டிருந்தது. நிறைவடையும் அவையில் ஏற்படும் ஒலி மாறுபாட்டை உணர்ந்தேன். விழிகளால் தொட்டுத்தொட்டு அனைவரையும் நோக்கினேன். ஏற்கெனவே துணையமைச்சர்களிடம் பட்டியல் வைத்து அனைவரையும் வருகை நோக்கச் சொல்லியிருந்தேன். வேண்டுமென்றே பிந்திவந்து தானில்லாமல் அவை தொடங்கிவிட்டதைச் சொல்லிப் பூசலிடுவோர் எப்போதும் உண்டு. அரசர்கள் பொய்ச்சிரிப்புடன் முகமன்களை உரைத்தனர். செயற்கையாக உரக்க நகைத்தனர். அதைவிட செயற்கையாக நெருக்கத்தை நடித்தனர்.

அஸ்தினபுரியில் இருந்து யுயுத்ஸு வருவாரா என்ற ஐயமிருந்தது. அதைவிட அவரை பிற ஷத்ரிய மன்னர்கள் எப்படி எதிர்கொள்வார்கள் என்ற தயக்கமும். யுயுத்ஸுவை மதுராபுரி அஸ்தினபுரியின் பேரரசராகவே ஏற்கிறது என்று வெளிப்படையாக காட்டிவிடவேண்டும், அரசர்களுக்கு எந்த ஐயமும் அதில் எழக்கூடாது என்று நினைத்தேன். ஆகவே யுயுத்ஸு வருகிறார் என்ற செய்தி வந்ததுமே வசுதேவரையும் நிஷதனையும் படகுத்துறைக்கே அனுப்பினேன். ஆனால் அவர்கள் அங்கே செல்வதற்குள்ளாகவே பதினெட்டு அரசர்கள் தங்கள் அமைச்சர்களை யுயுத்ஸுவை வரவேற்க படகுத்துறைக்கு அனுப்பியிருந்தனர்.

யுயுத்ஸு அவைக்களத்திற்கு வந்தபோது வாசல் முகப்பில் சூரசேனர் நின்று வரவேற்றார். கலிங்கர்களும் மகதர்களும் வங்கர்களும் என பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து அரசர்களும் வாயிலுக்கே சென்று யுயுத்ஸுவை வரவேற்று அழைத்து வந்தனர். அவருடன் ஒரு சொல் பேச, அவர் அருகே அமர அவர்களிடையே போட்டியே நடந்தது. அந்த அவை நடுவே வந்து யுயுத்ஸு அமர்ந்தபோது அவரே பேரரசர் என்பது அவையினரின் முகங்களிலேயே நன்கு தெரிந்தது. யுயுத்ஸுவும் அதை உணர்ந்திருந்தார். அவர் ஜனகருக்கு மட்டுமே தலைவணங்கினார்.

 

அவைநிறைவு நிகழ்ந்துவிட்டதை உல்முகன் என்னிடம் கைகாட்டி தெரிவித்தார். நான் தலையசைத்த பின்னர் திரும்பி அவைக்காவலனிடம் அவைநிறைவை அறிவித்தேன். பின்னர் இறங்கிச் சென்று அரங்கின் சிறு மூலையில் அனைவரையும் பார்க்கும்படி நின்றேன். ஒருகணத்தில் இயல்பாக என் பார்வை கணிகர் எங்கிருக்கிறார் என்று தேடி சலித்து மறுகணத்தில் அவர் அங்கில்லை, கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார் என்று தெளிந்து, அவ் இன்மையில் துணுக்குற்று, பின்னர் சிறு மகிழ்வை அடைந்தது. அவர் அங்கில்லை என்பதில் அவ்வண்ணம் மகிழலாமா என்ற எண்ணம் தொடர்ந்து எழுந்தது. அவர் வந்து வேறு எதையோ நிகழ்த்திவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அது என்ன? அது ருக்மியின் உள்ளத்தில் நுண்வடிவில் இருக்கும். நச்சுவிதை என, அறியா நரம்பின் ஒரு முடிச்சு என. ருக்மி அங்கு வரும்போது அது தெரியும்.

நிமித்திகன் மேடையேறி அவைநிறைவை தெரிவித்தான். அங்கு கூடியிருக்கும் அனைத்து அரசர்களையும் குலமுறை மூப்பு வரிசையில் ஓங்கிய குரலில் வரவேற்றான். “அவையோரே, விஷ்ணுவில் இருந்து பிரம்மா பிறந்தார். அவரிலிருந்து பிரஜாபதியாகிய அத்ரி எழுந்தார். அத்ரியின் மைந்தர் சந்திரன். சந்திரனின் மைந்தன் புதன். அவர்களின் கொடிவழி புரூரவஸ், ஆயுஷ், நகுஷன், யயாதி என நீண்டு யாதவ குடிமூதாதையான யதுவில் நிரப்புற்றது. யதுவின் குருதிமரபு சகஸ்ரஜித், சதஜித், ஹேகயன், தர்மன், குந்தி, பத்ரசேனர், தனகன், கிருதவீரியன், கார்த்தவீரியன், ஜயத்வஜன், தாலஜம்பன், வீதிஹோத்ரன், அனந்தன், துர்ஜயன், யுதாஜித், சினி, சத்யகன், ஜயன், குணி, அனாமிஸ்ரன், பிரஸ்னி, சித்ரரதன், விடூரதன், சூரன், சினி, ஃபோஜன், ஹ்ருதீகன் என வளர்ந்து எங்கள் குடிமூதாதையான சூரசேனரை வந்தடைந்தது. அவர் மைந்தர் வசுதேவர். அவர் மைந்தராகிய பலராமர் இங்கே அவையமர்ந்திருக்கிறார்.”

“இங்கு அவைகொண்டுள்ள அரசர்கள், குடித்தலைவர்கள் அனைவருக்கும் தொல்புகழ்கொண்ட யாதவக் குடிமரபின் மூதாதையரின் வாழ்த்துக்கள் அமைவதாக! குலதெய்வங்கள் இங்கே எழுந்தருள்க! அவையோரே, இந்த அவையில் இன்று ஒரு நிகரிப்போர் நிகழவிருக்கிறது. போர்புரிபவர்கள் ஆசிரியரும் மாணவரும் என திகழ்ந்தவர்கள். அவர்களிடையே அன்பும் மதிப்பும் உள்ளது. ஆகவே ஓர் அரசப்பூசலை இவ்வண்ணம் நிகரிப்போரில் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. இது இருவரில் எவர் வென்றார் என்று அறுதியாக அறிவிக்கும் ஆடல். வென்றவரின் கோரிக்கையை தோற்றவர் ஏற்றுக்கொண்டாகவேண்டும். அதற்கு இங்கு அவையமர்ந்திருக்கும் அனைத்து அரசர்களும் சான்றாவார்கள்.”

அவையினர் கைதூக்கி “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று ஓசையெழுப்பினர். “நிகரிப்போருக்கு தொல்நூல்கள் அமைக்கும் வழிமுறைப்படியே இந்த அவை அமைந்துள்ளது. இங்கு அனைத்து முறைமைகளும் கடைபிடிக்கப்படும். அதற்கு இந்த அவையே சான்றும் வழிகாட்டியுமாக திகழவேண்டும். அன்பும் அளியும் எல்லை மீறாது நிகழும் இந்தப் போர் தெய்வங்களுக்கும் மூதாதையருக்கும் இனிதாகுக!” நிமித்திகன் தலைவணங்கினான்.

கொம்புகளும் மங்கல இசையும் முழங்க அந்தணர் எழுவர் அவைபுகுந்தனர். கங்கை நீர் நிறைந்த பொற்கலங்களுடன் வந்து அவையையும் அரியணையையும் நீர்தெளித்து வேதம் ஓதி தூய்மைப்படுத்தினர். மீண்டும் முரசொலிகள் எழுந்தன. இசைச்சூதர் அவைபுகுந்து இரண்டு பிரிவாக விலக அணிச்சேடியர் மங்கலத்தாலங்களுடன் வந்து பிரிந்து விலகினர். மதுராவின் கருடக்கொடியுடன் ஏவலன் ஒருவன் அவைபுகுந்தான். தொடர்ந்து வந்த அறிவிப்பாளன் வலம்புரிச் சங்கை ஊதி “மதுவனத்தின் சூரசேனரின் பெயர்மைந்தர், வசுதேவரின் முதல் மைந்தர், மதுராவின் அரசர் பலராமர் வருகை!” என்று அறிவித்தான்.

அதை தொடர்ந்து அரசணிக்கோலத்தில் மதுராவின் தொன்மையான மணிமுடியைச் சூடி, மேழிவடிவில் அமைக்கப்பட்ட செங்கோலை ஏந்தி, சீரான நடையில் பலராமர் நடந்து வந்தார். அவருடைய பெரிய வெண்ணிற உடலில் நகைகளில் எழுந்த அருமணிகள் ஆயிரம் விழிகள் திறந்ததுபோல மின்னின. நீல நரம்போடிய வெண்பளிங்குக் கைகளே அவருடைய அழகு என சூதர் பாடுவதுண்டு. கண்கள் களைத்திருந்தாலும் அவர் உடல் மெருகு கொண்டிருந்தது. அவை அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தது.

பலராமர் முப்புறமும் திரும்பி அவையை வணங்கினார். அவைகூடல் அவருக்கு வழக்கம்போல உவகையை அளிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. அவர் முந்தையநாள் மிகுதியாக மது அருந்தியிருந்தார். ஆகவே காலையில் தலைப்பெருப்பும் கண்கூச்சமும் இருப்பது தெரிந்தது. அவையின் ஒளியும் ஒலியும் பெருகிச்சூழ்ந்து அவரை எரிச்சலுறச் செய்தன. அவர் பொதுவாக தலையசைத்துவிட்டு விழிகளைத் தாழ்த்தி நிலம்நோக்கியபடி வந்தார். அவையமர்ந்த அரசர்கள் எழுந்து கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினர். வாழ்த்தொலிகளும் இசையும் சூழ்ந்து அலைகொள்ள அவர் களிக்களத்தில் இடப்பட்ட அவருக்கான பீடத்தில் அமர்ந்தார். ஏவலர் வந்து மணிமுடியையும் செங்கோலையும் உடைவாளையும் பெற்றுக்கொண்டு அருகிருந்த பெரிய மேடையில் வைத்தனர். பலராமரின் அருகே ஆட்டத்துணைவனாக நிஷதன் அமர்ந்தார்.

அதன்பின் நிமித்திகன் மேடையேறி “விதர்ப்பத்தின் அரசரும், கௌண்டின்யபுரியின் பீஷ்மகரின் மைந்தரும், போஜகடகத்தின் தலைவருமான அரசர் ருக்மி அவைபுகுகிறார்” என்று அறிவித்தான். மீண்டும் கொம்போசை எழுந்தது. இசைச்சூதர்கள் முன்னால் வந்து விலக, மங்கலச்சேடியர் வந்து மறுபுறம் விலக, விதர்ப்பத்தின் கொடியுடன் முதன்மைக் காவலன் வந்தான். தொடர்ந்து வலம்புரிச் சங்கு ஊதியபடி ஒரு காவலன் முன்னால் வர விதர்ப்பத்தின் மணிமுடியை அணிந்து கையில் செங்கோலுடன் ருக்மி அவைபுகுந்தார்.

கணிகரின் சொல் அங்கு என்ன என்பது அப்போது தெரிந்தது. பிறிதொரு நாட்டுக்குள் மணிமுடியும் செங்கோலுமாக அரசர்கள் நுழையும் வழக்கம் இல்லை. அங்கு அவ்வாறு நுழையவேண்டும் என்பது ருக்மிக்கே தோன்றியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ருக்மி அவைபுகுந்ததும் அனைவரும் தன்னியல்பாக அவரை வாழ்த்தி குரலெழுப்பினர். அரசர்கள் முன்பெனவே கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினார்கள். அவையெங்கும் வாழ்த்தொலி முழங்கிக்கொண்டே இருக்க ருக்மி கைகூப்பி அதை ஏற்றுக்கொண்டு வந்து தனக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தார். அவரிடமிருந்து மணிமுடியையும் செங்கோலையும் பெற்றுக்கொண்டு பலராமரின் மணிமுடியும் செங்கோலும் வைக்கப்பட்டிருந்த அதே மேடையில் அருகே வைத்தனர் விதர்ப்பத்தின் ஏவலர்.

அது அரசக்கோலம் எதுவாயினும் இயல்பாக உருவாக்கும் ஏற்பு. பலராமர் சோர்ந்திருந்தமையால் ருக்மியின் முகமலர்வு அவர்களுக்கு மேலும் உவப்பாக இருந்திருக்கலாம். அது அவைமுறை அல்ல என்பது அப்போது அங்கிருக்கும் எவருக்கும் தோன்றியிருக்காது. ஆயினும் அது ருக்மியை மலரவைத்தது. முந்தைய நாள் நகர்நுழைந்தபோது குடிகளின் ஏற்பில் அவர் ஏற்கெனவே உளம் மயங்கியிருந்தார். அங்கிருக்கும் ஒவ்வொருவரும் தன்னை பேரரசராக எண்ணி வரவேற்பதாக கற்பனை செய்துகொண்டார். அந்த ஆட்டத்திற்கு அவருடன் இருப்பதற்காக கணிகர் அனுப்பிய பேய் அது என்று எனக்கு தெரிந்தது.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 76

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 5

யுதிஷ்டிரனுக்கும் சகுனிக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்த நாற்களமாடலை சூதர்கள் பாரதவர்ஷமெங்கும் ஓயாது பாடிக்கொண்டிருந்தனர். நூறுநூறு முறை அதைப்பற்றிய வரிப்பாடல்களை, பழமொழிகளை, கவிதைகளை, பகடிகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். நாடகமாக, கூத்தாக, இளிவரல் நடிப்பென அதை சலிக்காது நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருமுறையும் அது புதிதாகத் தோன்றியது. அதன் முடிவில்லாத ஆழங்களில் மானுடருடன் ஊழ் ஆடும் விளையாட்டின் சில கரவுப்பாதைகள் இருந்தன. எந்த ஆட்டமும் மானுடனின் ஆணவத்தையும் திறனையும் ஒருபக்கமும் ஊழை மறுபக்கமும் நிறுத்தி ஆடுவதே. மானுட வாழ்க்கையை குறுக்கி கையளவாக்கி கண்முன் பரப்பி வைப்பதே.

அஸ்தினபுரியில் நிகழ்ந்தது போரைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு அமைக்கப்பட்ட நிகரிப்போர். அதுவே பிறகு நடந்த முற்றழிவுப் போருக்கான அனைத்து அடிப்படைகளையும் வகுத்தளித்தது. உணர்வுகளை, வஞ்சினங்களை. குருக்ஷேத்ரப் போரின் முன் வடிவம் என அமைந்தது அந்த நாற்களமாடல். அதைப்பற்றி பேசும் ஒவ்வொருவரும் குருக்ஷேத்ரப் போரிலிருந்து அதற்கு வந்தனர். அதிலிருந்து குருக்ஷேத்ரப் போருக்குச் சென்றனர். ஒருமுறை செய்துபார்த்து பிழை களைந்தமையால்தான் குருக்ஷேத்ரப் போர் அத்தனை கூரியதாக, முற்றழிவுத்தன்மை கொண்டதாக அமைந்தது என்றுகூட பாவலர் பாடினர்.

ஆகவே நிகரிப்போர் என்றதுமே நான் அதிர்ச்சியை அடைந்தேன். அது எங்கோ எப்படியோ அழிவில்தான் சென்று முடியும் என்று எனக்கு தோன்றியது. அல்லது அவ்வாறு தோன்றியதனால் நான் அப்போது அவ்வகையில் படபடப்படைந்தேன் என்று பின்னர் அத்தருணங்களை எண்ணி நோக்குகையில் விளக்கிக்கொண்டேன். அது வெறும் அச்சம், நான் அதை குருக்ஷேத்ரத்துடன் ஒப்பிட்டுக்கொள்கிறேன், அதில் பொருளே இல்லை என எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால் தொடர்ந்து ஒரு பதற்றம் இருந்துகொண்டிருந்தது. நான் அதை சுமந்து அலைந்தேன். என் காலடியோசைபோல அது எனக்குப் பின்னால் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நாற்கள மேடை ஒருங்குவதிலும் பார்வையாளர்களின் இருக்கைகள் அமைக்கப்படுவதிலும் விருந்தினர்களை ஒவ்வொருவராக வரவேற்று அமரச்செய்வதிலும் என் சித்தத்தை திருப்பி அந்தப் பதற்றத்திலிருந்து விலகிக்கொள்ள முயன்றேன். ஒன்று உருவாக்கும் பதற்றத்தை வெல்வதென்பது அதிலிருந்து விலகுவதல்ல. விலகுந்தோறும் பதற்றம் ஆழத்திற்குச் சென்று பெரிதாகிறது. சிறுதுளியென மாற்றி அதை அகத்திற்கு பழக்கிக்கொள்வதுதான் நல்ல வழி என்று நான் கற்றிருந்தேன். ஆகவே நாற்களமாடலை ஒருக்குவதே நாற்களமாடல் பற்றிய அச்சத்தை அகற்றியது. நாற்கள மேடை கண்ணுக்கு பழகப்பழக அது அங்கேயே எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒன்று என்று அகம் எண்ணிக்கொண்டது.

நாற்களமாடலின் நாள் நெருங்க நெருங்க என் பதற்றம் நன்கு பழகியது. அதன் ஆழங்கள் தெளியத் தொடங்கின. என்னை நான் ஆளமுடியும் என்ற நம்பிக்கையை அடைந்தேன். ஆனால் கணிகர் படகிலிருந்து இறங்குவதைப் பார்த்ததுமே என் உள்ளம் கலைந்துவிட்டது. அரசே, முன்பு துவாரகைக்கு அவர் வந்த அன்றே அவர் பேரழிவுடன் வருகிறார் என்று நான் முன்னுணர்ந்திருந்தேன். அவரைப்பற்றி ஒற்றர்களினூடாகவும் பல்வேறு சூதர்பாடல்களினூடாகவும் விரிவாக அறிந்திருந்தேன். அவர் அறியாத் தெய்வம் ஒன்றால் மானுடர்மேல் ஏவப்பட்டவர் அல்லது அவரே மாற்றுருக்கொண்ட பாதாள மூர்த்தி. அழிவினூடாகவே அவர் உயிர்வாழ முடியும். எந்த இலக்கும் இன்றி அழிவை சமைப்பவர்கள். எந்த நோக்கமும் இன்றி தீமையில் மகிழ்பவர்கள். இயல்பிலேயே இருளுக்கு பழகியவர்கள். இருள்மூர்த்திகளின் வடிவங்கள்.

காலந்தோறும் அத்தகையோர் பிறந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். இப்புவி நெசவில் ஒரு சரடென அவர்களும் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்த முதற்கணமே ஒவ்வொருவரும் அதை உணர்ந்துகொள்கிறார்கள். பேய்களை நாய்கள் கண்டுகொள்வதுபோல. ஆனால் ஒருவர்கூட அவர்களை விலக்குவதில்லை. அவர்கள் கொண்டிருக்கும் விந்தையான ஒரு ஈர்ப்பு ஒவ்வொருவரையும் அவர்களை நோக்கி செலுத்துகிறது. அந்த ஈர்ப்பு அச்சத்தால், வெறுப்பால், ஆர்வத்தால் ஆனது. நாகப்பாம்பை காணும் எலிகள் ஓடுவதில்லை, தவிர்க்க முடியாத ஆர்வத்துடன், அச்சத்தால் சிலிர்த்த மயிர்ப்பரப்புடன் மெல்ல மெல்ல அணுகி கூர்ந்து பார்க்கின்றன. அசையாமல் மயங்கி நின்றிருக்கின்றன.

அவர்கள் அதை நுட்பமாக பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். எவ்வாறு கணிகர் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்பதை நான் எண்ணி எண்ணி வியப்பதுண்டு. துவாரகையில் கணிகர் வந்த அன்றே நான் பிரத்யும்னனிடமும் ஃபானுவிடமும் சாம்பனிடமும் “அவர் இடரளிப்பவர், எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டியவர்” என்று கூறினேன். அவரை எப்போதும் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்க ஒற்றர்களை அனுப்பினேன். ஆனால் அவை இரண்டுமே பயனற்ற செயல்கள். கணிகர் எதையுமே மந்தணமாக செய்பவரல்ல. ஆகவே அவரை கண்காணிப்பதும் உளவறிவதும் முற்றிலும் பொருளற்றவை. கணிகர் மீதான எச்சரிக்கை என்பது இயல்பாக ஒவ்வொருவரும் அடைவது, அதை மீண்டும் எவரிடமும் கூறிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நேர்மாறாக அந்த எச்சரிக்கையுணர்வால்தான் பெரும்பாலானோர் அவரை நோக்கி செல்கிறார்கள். அவரையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒன்றை நாம் எண்ணிக்கொண்டிருந்தால் ஏதோ ஒருவகையில் அது நமது அகத்தில் ஒரு பகுதியாக ஆகிவிடும். அதை விரும்பத் தொடங்கிவிடுவோம். பழிச்செயல்களின், மீறல்களின் ஆற்றலென்பதே அவ்வாறு உருவாவதுதான். கணிகர் கொண்ட வெற்றி என்பது அச்சம் அளிக்கும் ஈர்ப்பிலிருந்து எழுவது. முற்றாகவே அவரை ஒருவர் புறக்கணித்துவிட முடியுமெனில் அவரால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது. அவருடைய மாயங்கள் பயனற்றுப்போகும் இடம் அது. தீமையை உணரமுடியாத குழந்தைகளும் அறிவுகுறைந்தவர்களும் அவரால் எவ்வகையிலும் தீங்கடைய மாட்டார்கள்.

கணிகர் பிறருடைய உள்ளத்தில் உறையும் தீங்கையே தனது படைக்கலமாகக் கொண்டவர். தன் வலைப்பின்னலுக்கான பசையாக அதை அவர் தொட்டெடுத்துக் கொள்கிறார். அவருடைய கீழியல்பை உணர்ந்ததும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளுறையும் கீழியல்பை அவரை நோக்கி திருப்புகிறார்கள். அக்கீழியல்பு இரண்டுமுனை கொண்டது… ஆணவம், தன்னலம். கணிகரின் தீங்கைவிட சற்று கூரிய விசை மிகுந்த தீங்கு தன்னிடம் உள்ளது என்று ஒவ்வொரு எளிய மனிதனும் நம்புகிறான். ஆகவே அவரை வென்றுவிடலாம் என எண்ணுகிறான். மதம்கொண்ட எருமைக்களிறுகள் தங்கள் கொம்புகளை உரசி நீளத்தை ஒப்பிட்டுக்கொள்வதுபோல.

கணிகர் அவ்வெண்ணத்தை வளர்க்கிறார். நம்முடைய தீங்கைக் கண்டு அவர் அஞ்சுவது போலவும் எச்சரிக்கை கொள்வது போலவும் பதுங்கிக்கொள்வது போலவும் நடிக்கிறார். அது நம்மை மகிழ்விக்கிறது. நாம் அவரைவிட ஆற்றல் கொண்டவர் என்று நம்பும்போது அவரை நமது படைக்கலமாக ஆக்கிக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது. நமது ஏவல் விலங்கென அவரை பழக்க முயல்கிறோம். அவரை நாம் அணுகுகிறோம். நம்மை அவர் அணுக வாய்ப்பளிக்கிறோம். அந்தத் தன்னலத்தால் அவர் நம்மை பற்றிக்கொள்ள இடமளிக்கிறோம். மென்மையான தளிர்க்கொடிக்கு இடமளிக்கும் பெருமரம் தன்னை அது சுற்றி இறுக்கி நெரித்து உண்ணப்போவதை அப்போது உணர்வதே இல்லை.

அவர் நாம் அறியாமலேயே நம்மை பயன்படுத்தியிருப்பதை, தன் இலக்கை இயல்பாக சென்றடைந்துவிட்டிருப்பதை அனைத்தும் முடிந்த பின் நாம் உணர்வோம். அல்லது பலர் உணர்வதே இல்லை. அநிருத்தனும் சாம்பனும் ஃபானுவும் மைந்தர் எண்பதின்மரும் அதை உணராமலேயே விண்ணுலகு எய்தினர். துரியோதனனும் சகுனியும்கூட உணர்ந்திருப்பார்களா என்று ஐயுறுகிறேன். மிக வல்லமையான நஞ்சு நஞ்சென்றே தெரியாதது, இனிமையானது. அரசே, மிகமிக வல்லமையான நஞ்சு நஞ்சென்று அறிவித்துக்கொண்டு நஞ்சென்ற ஈர்ப்பையே பயன்படுத்தி கசப்பிலேயே திளைக்க வைப்பது. கொடிய நஞ்சு நம்மை கொல்வது, மிகக் கொடிய நஞ்சு நம்மை தற்கொலை செய்துகொள்ளச் செய்கிறது.

கணிகரைப் பார்த்ததுமே அந்த நாற்களம் எண்ணியதுபோல் முடியப்போவதில்லை என்ற முன்னுணர்வை அடைந்தேன். முன்பு துவாரகையில் கணிகர் என்னை வென்றது நான் கணிகரைவிடத் திறமையானவன் என்ற எண்ணத்தை என்னில் உருவாக்குவதினூடாக என நினைவுகூர்ந்தேன். கணிகரை பயன்படுத்தி சாம்பனையும் பிரத்யும்னனையும் அச்சுறுத்தி ஃபானுவை அரசனாக அவர்கள் ஏற்கச்செய்து துவாரகையில் ஒற்றுமையை கொண்டுவரமுடியும் என்று நான் நம்பினேன். இம்முறை அதை செய்யக்கூடாது என்று நான் முடிவு செய்தேன்.

அதற்கு ஒரே வழி கணிகரை முற்றாக களத்திலிருந்து அகற்றிவிடவேண்டும் என்பதே. அவருக்கு எவ்வகையிலும் எதிர்வினையாற்றக் கூடாது. நமது எதிர்வினைகளினூடாகவே அவர் செயல்படுகிறார். அசைவில்லாத உயிரை வேட்டையாட முடியாத பல்லி போன்றவர் அவர். அவரை எதிர்க்காதவர்களை அவர் காணவே முடியாது. கணிகர் ஏற்கெனவே ருக்மியின் உள்ளத்தில் விதைத்தவை என்ன என்று எனக்கு தெரியாது. அவை நாற்கள அவையில் எவ்வாறு முளைக்கும் என்பதும் எண்ணற்கு அரியது. ஆகவே அவரை முற்றாகத் தோற்கடிப்பது இயல்வதே அல்ல.

எனினும் எப்படி அவரை அகற்றுவது, அவர் உருவாக்கவிருக்கும் பேரழிவை எவ்வண்ணம் தவிர்ப்பது என்று நான் எண்ணத்தொடங்கியிருந்தேன். அரசே, அவ்வாறு எண்ணத் தொடங்குகையிலேயே அவருடைய வெல்ல முடியாத வலையில் நான் சிக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அதை உணர அனைத்தும் நடந்து முடிய வேண்டியிருந்தது.

 

பொதுவாக நாற்களமாடல்களில் என்னென்ன இடர்கள் உருவாகக் கூடுமென்பதை நான் விரிவாக கணித்து ஒரு நீண்ட அட்டவணையை போட்டு வைத்திருந்தேன். நாற்களமாடலில் மிகப் பெரிய சிக்கல் என்பது அது விளையாட்டென நடிக்கும் போர் என்பது. அது போரென்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அது உருவாக்குவது போரின் விளைவையே. ஆகவே அது ஒருபோதும் விளையாட்டாக அமைவதில்லை.

போரின் சிறப்பென்பது அதில் தோற்றவர் ஒருபோதும் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்க இயலாது என்பதுதான். இழப்புகள், சிறுமைகள் வழியாக அவர் ஊழின்முன் என்பதுபோல நிலம் படிகிறார். அவர் தன் தோல்வியை மறுக்கவே இயலாது. வென்றவரை எவ்வண்ணமும் மீற இயலாது. போர் முடிவென்பது அப்பட்டமானது, மாற்றில்லாதது. ஆனால் நாற்களமாடலில் தோற்றவர் ஒவ்வொருமுறையும் மெய்யாகவே தான் தோற்கவில்லை என்ற எண்ணத்தை அடைகிறார். தான் வஞ்சகமாக வீழ்த்தப்பட்டோம் என்றோ ஆட்டத்தின் நெறிகளில் பிழை இருக்கிறதென்றோ அவர் கூறுவார்.

அரசர்களின் முன் தெளிவான ஆட்டநெறிகளின்படி ஆடும் ஆட்டத்தில் உடனடியாக எந்த மறுப்பையும் தெரிவிக்க இயலாதெனினும் கூட பெரும்பாலான நாற்களமாடலில் அரசர்கள் மறுப்பு தெரிவித்திருந்தார்கள். பெரும்பாலான நாற்களமாடல்களுக்குப் பிறகு அங்கே சிறிய கைகலப்பும் பூசலும் நிகழ்ந்திருந்தன. நாற்களமாடல் ஒருபோதும் ஓர் ஆட்டத்தில் முடிவடைந்ததே இல்லை. ‘சூது முடிவற்ற ஆடல்’ என்று ஒரு சொல் உண்டு.

அதையே மணத்தன்னேற்புக்கும் கூற முடியும். அதுவும் ஒரு நிகரிப்போர். அதுவும் கைகலப்பு இல்லாது முடிந்ததில்லை. ஆனால் ஒருவர் ஒரு பெண்ணை மணந்துகொண்டார் எனில் மேலும் அதைப்பற்றி எண்ணி பயனில்லை என்பதனால் அது அங்கேயே முடித்துக்கொள்ளப்படுகிறது. அதன் உணர்வுகள் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன.

நாற்களத்தில் எந்தப் பூசலாவது முற்றாக தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று நான் பாரதவர்ஷத்தின் இருநூறு ஆண்டுகால வரலாற்றை எடுத்து ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்தேன். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாற்களமாடல்களில் ஒன்றில்கூட அக்களத்தில் போர் முடிந்ததில்லை. ஆனால் ஒத்திப்போடப்பட்டிருந்தது. ஒத்திப்போட்டதனாலேயே புதிய சிக்கல்கள் எழுந்து போர் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தது. போருக்கு எழுந்தவர்களின் உணர்வுகள் காலத்தால் கூர்மழுங்கியமையால், அவர்களுக்கு அகவை முதிர்ந்தமையால், அவர்களின் மைந்தர்கள் அவ்வுணர்வுகளை பகிர்ந்துகொள்ளாமையால் போர் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தது.

இங்கு அவ்வண்ணமே நிகழும் என்று எண்ணினேன். ருக்மி தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை. ஆனால் வேறு வழியிலாது அவர் பிரத்யும்னனிடம் பெற்ற செல்வத்தில் ஒரு பகுதியையேனும் திருப்பி அளிப்பார். அந்த வெற்றி எவ்வகையிலோ அப்போது யாதவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது என்று எனக்கு தோன்றியது. பிரத்யும்னனுக்கு யாதவர்கள் செய்யும் பிழையீடென அது அமையும். எவ்வகையிலோ அது ஒருவகை நீர்க்கடன்.

நான் நிமித்திகர்களை அழைத்து என் அறைக்குள் வைத்து வழிகளை ஆராய்ந்தேன். தெளிவாகவே அவர்களிடம் கணிகரை தவிர்ப்பது எப்படி என்று சொல்லும்படி கோரினேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றை சொல்லிவந்தனர். எவராலும் எதுவும் வலுவாக சொல்லமுடியவில்லை. நான் சினத்துடன் “நாம் இதை பாரதவர்ஷத்தின் அமைச்சர்கள் பலர் கூடிய அவையில் செய்யவிருக்கிறோம் என்பதை மறக்கவேண்டியதில்லை. நாம் நெறிமீறுகிறோம் என்று தோன்றினால் அதன்பின் நம் சொல்லுக்கு மதிப்பிருக்காது” என்றேன்.

அவையில் ஓர் இளைஞன் இருந்தான். இளமையில் தேருக்குக் கீழே விழுந்து இடை எலும்பு ஒடிந்த அவனை இருவர் தூக்கிவந்தனர். மிக மெலிந்த உருவம். மின்னும் எலிக்கண்கள். அவனை கண்டதும் நான் ஓர் அதிர்வை அடைந்து விழிவிலக்கிக்கொண்டேன். அங்கே சொல்லெழத் தொடங்கியதுமே அவன் அங்கே இல்லாதவன்போல் ஆனான். அனைவரும் சொல்லின்றி அமைந்தபோது அவன் மிக மெல்ல அசைந்தான். அந்த ஓசை நோக்கி நான் திரும்பினேன்.

“இங்கே நெறிவிலக்கு அல்லது நெறிமீறல் வழியாக அவரை தவிர்ப்பதெப்படி என்று ஆராய்ந்தனர். அது பெரும்பிழை. நாம் நெறிகளில் ஒரு சிறு விலக்கோ மீறலோ அளித்தால் அனைத்து நெறிகளையும் நாமே அகற்றுவதில்தான் அது சென்று முடியும். சூதாட்டம் என்பதே மீறமுடியாத நெறிகளின்மேல்தான் நிகழமுடியும். வென்றவனை தோற்றவன் ஏற்பது எந்த இயற்கைநெறிகளின்படியும் அல்ல, வகுக்கப்பட்ட அவைநெறிகளின்படியே” என்றான். “ஆகவே நாம் நெறிகளை இறுக்குவதை மட்டுமே செய்யமுடியும். அதனூடாக அவரை விலக்கினால் மட்டுமே நம் நோக்கம் நிறைவேறும்.”

நான் அவனை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். “நாற்களமாடும் அவைக்குள் உடற்குறை கொண்டோர் நுழைய முடியாதென வகுக்கும் நெறி ஏதேனும் உண்டா?” என்று அவன் உசாவினான். நிமித்திகர் அவன் எண்ணத்தை புரிந்துகொண்டனர். “அவ்வாறு நெறி ஒன்றும் இன்றில்லை. ஆனால் கணிகர்களும் அந்தணர்களும் இனைந்து அவ்வாறு ஒரு நெறியை உருவாக்க முடியும். இந்த அவைக்கு நாம் என்ன பொருள் அளிக்கிறோம் என்பதைச் சார்ந்தது அது. இதை கேளிக்கை என்றோ போர்க்களம் என்றோ வகுத்தால் எவருக்கும் விலக்கில்லை. இது மங்கலக் களம் என்றோ வழிபாட்டு இடம் என்றோ வகுத்தால் விலக்குகள் உண்டு” என்றார் முதிய நிமித்திகர் ஒருவர்.

அக்கணமே அவர் எண்ணியதை புரிந்துகொண்ட இன்னொரு நிமித்திகர் “துவாரகையிலும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலும் இறந்தவர்களுக்கான நீர்க்கடன்கள் இன்னும் நிறைவுறவில்லை. இது நீத்தோர் விண்ணடங்குவதற்கு முன்பு நிகழும் களமாடல். ஆகவே அவர்களின் நுண்ணுடல்கள் இக்களத்திற்கு வரக்கூடும். எனவே இந்தக் களம் நீத்தார்கடன் நிகழும் களமாகவே கொள்ளப்படவேண்டும். அது முற்றாக மங்கலம் கொண்டிருக்கவேண்டும். ஒரு சிறு மங்கலமின்மை இருந்தால்கூட நீத்தார் நிறைவுறாது போகக்கூடும்” என்றார்.

“ஆகவே மங்கலம் அற்ற எதுவும் அந்த அவையில் இருக்கலாகாது” என்று அவர் தொடர்ந்தார். “நீலம் அல்லது கரிய ஆடைகள். நீலம் செந்நீலம் கருநீலம் கொண்ட மலர்கள். நிறையாக் கலம், நில்லா நாழி, உடைந்த கலங்கள், உருகும் பொருட்கள், கைம்பெண்கள், குறையுடைய மனிதர் தவிர்க்கப்படவேண்டும்.” நான் புன்னகைத்து “இது இரு சாராருக்கும் சொல்லப்படட்டும்” என்றேன். “அந்தணர்களிடம் இதை சொல்க! அவர்கள் நாவிலிருந்து இது எழட்டும்.” நான் திரும்பி அந்த இளைஞனின் விழிகளை பார்த்தேன். ஒருகணம் உணர்ந்தேன், அவன் கணிகரின் சிறுவடிவம்.

அது சிறந்த சூழ்கை என்று தெரிந்தது. எவ்வண்ணம் அதை கணிகர் எதிர்கொள்ளப்போகிறார்? கணிகர் ஒருபோதும் மறுக்க முடியாத ஒன்று அவருடைய உடற்குறை. உடற்குறைகொண்ட ஒருவரை அழைத்து வருவதென்பது ருக்மியை களத்தில் தோற்கடிப்பதே என்று ருக்மியிடம் கூறவேண்டும் என்று நான் அந்தணருக்கு ஆணையிட்டேன். ருக்மி அதை தலைக்கொள்வார் என நான் அறிந்திருந்தேன். எவரும் அதை தவிர்க்கமுடியாது.

நாற்களமாடலுக்கு முன் ஒவ்வொருவரும் நுண்ணிய பதற்றத்துடன் இருந்துகொண்டிருப்பார்கள். ஏனெனில் நாற்களம் திறமையால் ஆடப்படுவது எனினும் நல்லூழால் முடிக்கப்படுவது. தன் நல்லூழை உய்த்து நோக்கும் எவரும் நம்பிக்கையையும் நம்பிக்கையின்மையையும் இணையாகவே அடைவார்கள். தன்னுடைய வாழ்வென்பது நல்லூழாலும் இணையாக தீயூழாலும் நடத்தப்படுவது என்பதை அறியாதவர் எவர்? ருக்மி பதறிக்கொண்டிருப்பார். அத்தருணத்தில் தீயூழை கொண்டுவரும் ஒரு சிறு பொருளைக்கூட அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. அவர் கணிகரை அவைக்கு அழைத்துவரப் போவதில்லை. இம்முறை கணிகர் தோற்பார், தோற்றாக வேண்டும்.

அன்றிரவு முழுக்க மறுநாள் என்ன நிகழுமென்பதை என் கற்பனையில் நிகழ்த்திக்கொண்டேன். அங்கே நிகழுமென நான் எதிர்பார்க்கும் மிகச் சிறந்தது என்ன? பலராமர் ருக்மியை களத்தில் வெல்வார். அச்செல்வத்தை ஒருபோதும் அவர் மதுராவுக்கென எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார். துவாரகையின் செல்வம் நன்றல்ல என்று அவருக்கு தோன்றிவிட்டிருந்தது. ஆகவே அதை அவர் பெருங்கொடையாக அளிக்கக்கூடும். அதைக்கொண்டு பிரத்யும்னனுக்கும் அநிருத்தனுக்கும் பிறருக்கும் நீர்க்கடன்கள் செய்வதற்கான மைந்தர் ஏற்பு முறை ஒன்றை உருவாக்கக்கூடும்.

செல்வம் அல்ல, வெற்றியே முதன்மையான பெறுபயன். அதனூடாக யாதவர்களின் தணிந்த உளவிசை மேலெழும். அவர்கள் நம்பிக்கை கொள்வார்கள். அவர்களால் எழும் காலத்தை திறனுடன் எதிர்கொள்ள இயலும். தீயது என என்ன நிகழும்? பலராமர் தோற்கக்கூடும். ருக்மி வெற்றி கொண்டாடி அச்செல்வத்துடன் திரும்பக் கூடும். யாதவர்கள் இருளை நோக்கி செல்வார்கள். ஆனால் ஏற்கெனவே அவர்கள் இருளில்தான் இருந்தனர். ஆக அவர்கள் இழப்பதற்கென ஏதுமில்லை. அவ்வெண்ணம் எனக்கு ஆறுதலை அளித்தது.

புலரி விடிந்ததும் நான் நீராடி ஆடை மாற்றி அன்றைய எனது தோற்றத்தை புனைந்துகொண்டு நாற்கள அவைக்கு சென்றேன். அங்கு ஒவ்வொன்றும் முறையாக ஒருங்கியிருக்கின்றனவா என்று பார்த்தேன். அவைக்களத்தின் அமைப்பு, அரசர்களுக்குரிய பீடங்கள், பார்வையாளர்கள் என அனைத்தையும் மறுமுறை சீர்நோக்கினேன். என் அணுக்க ஒற்றனிடம் “மங்கலமற்ற எதுவும் இந்த அவைக்குள் வந்துவிடக்கூடாது என்று அந்தணரும் நிமித்திகரும் உரைத்தது நினைவிருக்கிறதல்லவா?” என்றேன். “ஆம், அனைத்து ஏவலருக்கும் செய்திகள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன” என்று அவன் சொன்னான். நான் தலையசைத்தேன்.

அவனே மேலும் தாழ்ந்த குரலில் “அதற்கான தேவை இருக்காது என்று தோன்றுகிறது” என்றான். நான் அவனை நோக்க “இன்று காலை கணிகர் இங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்கிறார்” என்றான். நான் “ஏன்?” என்று கேட்டேன். படபடப்பாக உணர்ந்தேன். “மங்கலம் இல்லாத உடலுடன் கணிகர் அவை புக வேண்டியதில்லை என்று ருக்மியே அவரிடம் கூறியதாகவும் அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டு தன் குடிலுக்கு திரும்பிச் சென்ற பின்னர் புலரியில் தான் நகர்விட்டு கிளம்புவதாக ருக்மிக்கு செய்தி அளித்ததாகவும் ஏவலர் வழியாக அறிந்தேன். ருக்மி அவரை தணிவிக்க மீண்டும் இருமுறை தூதனுப்பியும் அவர் ஏற்காமல் கிளம்பிக்கொண்டிருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்” என்றான் ஒற்றன்.

நான் அதில் மகிழ வேண்டும். ஆனால் விந்தையான ஒரு அச்சம்தான் எனக்கு ஏற்பட்டது. எனது அச்சத்தை நானே அணுவணுவாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கணிகரைப் போன்ற ஒருவர் அவ்வண்ணம் எளிதாக அகன்று சென்றுவிடமாட்டார் என்று எனக்கு தோன்றியது. அவரிடம் ஏதோ ஒன்று எஞ்சியிருக்கும். அத்தனை எளிதாக அவர் அகன்று செல்கிறார் என்றால் இங்கு எதையோ நட்டுவிட்டுச் செல்கிறார். அந்த விதை முளைக்கும் என்பதில் அவருக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.

நான் என் சித்தத்தை துழாவித் துழாவி அவர் என்ன செய்திருக்கக்கூடும் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். பின்னர் பெருமூச்சுடன் இனி ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை என்று தளர்ந்தேன். அவையை நான் ஒருக்கிக்கொண்டிருந்தபோது என் ஒற்றன் வந்து கூறினான், கணிகர் நகரிலிருந்து சிறுபடகொன்றில் கிளம்பி கங்கையை நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கிறார் என்று. நான் “நன்று” என்று நீள்மூச்செறிந்தேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 75

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 4

கௌண்டின்யபுரியிலேயே நாற்களமாடல் நிகழலாம் என்றுதான் முதலில் முடிவு செய்யப்பட்டது. போருக்கு அழைக்கப்பட்டவருக்கே அதை நிகழ்த்துவதற்கான இடத்தை வகுக்கும் உரிமை. அதற்கான திட்டங்கள் மதுராவில் இருந்து விரிவாக ருக்மிக்கு அனுப்பப்பட்டன. ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு ருக்மியிடமிருந்து அந்த நிகழ்வை மதுராபுரியிலேயே வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும் அவர் தன் அணுக்கர்களுடனும் அகம்படியினருடனும் மதுராவுக்கு வந்து சேர்வதாகவும் செய்தி வந்தது.

பலராமர் தன் ஆசிரியர் அகவை முதிர்ந்தவர் என்பதனால் அதுவே முறை என்று கருதுவதாக ருக்மி குறிப்பிட்டிருந்தார். அதை கேட்கும்போது இயல்பானதாகவும், முறையானதாகவும் தோன்றினாலும்கூட அவருக்கு முதலில் அது ஏன் தோன்றவில்லை என்பது ஐயத்திற்குரியதாக இருந்தது. அதை நான் பலராமர் அவையில் முன்வைத்தேன். ஆனால் பலராமர் “எல்லாவற்றையும் ஐயப்படுவது அமைச்சர் தொழில். இவ்வாறு ஒவ்வொன்றையும் நாம் உட்புகுந்து எண்ணிக்கொண்டிருப்பதில் பொருளில்லை. ருக்மி எப்போதுமே எண்ணித் துணிபவன் அல்ல. எப்போதுமே உற்றோரின் சொற்களை செவிமடுப்பவனும் அல்ல. இப்போது பிந்தியேனும் இவ்வாறு தோன்றியது என்று கொள்ளவேண்டியதுதான்” என்றார்.

நான் பிறிதொரு முறை ஒற்றர்களைக் கொண்டு உசாவியபோது அமைச்சர் ஒருவரின் சொல்படி அம்முடிவை ருக்மி எடுத்திருப்பதாக தெரிந்தது. அவ்வமைச்சர் புதிதாக ருக்மியின் அவைக்கு வந்து சேர்ந்தவர் என்று கூறினார்கள். அவ்வாறெனில் அது நன்று என்று எனக்கும் தோன்றியது. பிந்தியேனும் ஓர் அமைச்சரின் சொல்கேட்க ருக்மிக்கு தோன்றியது உகந்ததே என்று நான் எண்ணினேன். கௌண்டின்யபுரியைப்பற்றி பேசுகையில் மதுராவின் பேரவையில் அதை சொன்னேன். பலராமர் “நன்று, பெரும்பாலும் இந்த நாற்களமாடலுக்குப் பின்பு அவன் இதைப்பற்றி எல்லோருடைய சொற்களையும் கேட்டுக்கொள்ளக்கூடும்” என்று சிரித்தார்.

பலராமர் அவருடைய வழக்கமான நகையாட்டையும் பெருங்கூச்சலுடன் பேசும் இயல்பையும் மீண்டும் அடைந்தவராகத் தோன்றினார். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவிற்குப் பின் ஆழ்ந்த சோர்விலிருந்த அவர் அதிலிருந்து ஒவ்வொரு திரையாக விலக்கி வெளிவந்துகொண்டிருந்தார். அதன்பொருட்டேனும் அந்த நாற்களமாடல் நன்று என்று எனக்குத் தோன்றியது. ருக்மியால் நாற்களமாடலில் எந்நிலையிலும் பலராமரை வெல்ல இயலாது என்று நான் அறிந்திருந்தேன். பலராமர் நாற்களமாடலை வாழ்நாள் முழுக்க இடைவெளியில்லாமல் செய்து வந்தவர்.

எவர் ஒருவர் தனது உள்ளச்செயல்பாட்டை ஆடல் ஒன்றுடன் இணைத்துக்கொள்கிறாரோ அவருக்கு அது உள்ளமே ஆகிவிடுகிறது. பலராமருக்குள் எண்ணங்கள் இயல்பாக எழுவதே நாற்களமாடலாகத்தான். அதை அவர் பேசும்போதும் எண்ணம் ஓட்டும்போதும் விரல்களால் நாற்களக் காய்களை நகர்த்துவதில் இருந்தே காணமுடியும். ஆகவே நாற்களத்தில் அவர் இயல்பாக திகழ்வார். ருக்மி அவ்வாறல்ல. எப்போதேனும் அவையமர்கையில் மட்டும் விளையாடுபவர். எனில் களத்தில் ஒவ்வொன்றையும் எண்ணிச் சூழ்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கும். பலராமருக்கு கனவில் இருந்த கை நீண்டு காய்களை நகர்த்தும்.

ஒருவேளை பலராமர் அவ்வாடலில் தோல்வியுற்றால்கூட அது பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் மறைந்த செல்வத்தின் இன்னொரு பகுதி இழக்கப்பட்டதாகவே முடியும். ஈட்டினாலும்கூட பலராமர் அதை தனக்கெனக் கொள்ளுவதாக எண்ணவில்லை. துவாரகை இளைய யாதவரால் கைவிடப்பட்டது என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது. அவர் மைந்தரின் பொருட்டு அதை அகற்ற முயன்றாலும் அதுவே ஓங்கியது. ஆகவே அவர் துவாரகையின் அழிவை அதிர்ச்சியாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவேகூட அவருக்கு நிலைகுலையச் செய்யும் செய்தி அல்ல. அவர் ஆழத்தில் அவற்றை தன்னிடமிருந்து கழற்றிவிட்டிருந்தார்.

நான் அந்த நாற்களமாடலுக்கான ஒருக்கங்களைச் செய்வதில் ஈடுபட்டேன். மதுராவின் அரசப்பேரவையை ஒட்டி நாற்களமாடுவதற்கான பந்தல் அமைக்கப்பட்டது. நிமித்திகர் வகுத்த பொழுதில் வேதியர் எரியெழுப்பி அவியிட்டு கங்கைநீர் தெளித்து கால்நாட்டுச் சடங்கை செய்தனர். எண்கோண வடிவில் எட்டு வாயில்களுடன் அப்பந்தல் சிற்பிகளால் எழுப்பப்பட்டது. நடுவே ருக்மியும் பலராமரும் அமர்ந்து ஆடுவதற்கான எதிரெதிர் பீடங்கள். அருகே ஆட்டத்துணைவருக்கான சிறு பீடங்கள். நாற்களம் பரப்பப்பட்ட தாழ்வான பீடம். சுற்றிலும் பிற நாட்டு அரசர்களும் அவர்களுக்குப் பின்னால் அமைச்சரும் படைத்தலைவர்களும் வணிகரும் பிறரும் அமர்ந்து பார்ப்பதற்கான பீடங்கள்.

எட்டு வாயிலுக்கும் வெளியே காத்து நின்றிருக்கும் காவல்படைகளுக்கான தங்குமிடங்கள் ஒருங்கின. எவருக்கும் நாற்களமாடலுக்கு என்னென்ன தேவை என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏனெனில் மதுராவில் அதற்கு முன் அவ்வாறொன்று நிகழ்ந்திருக்கவில்லை. அரங்கு எண்கோண வடிவில் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சொன்னபோது “ஏன்? அதற்கான தேவை என்ன?” என்று பலராமர் கேட்டார். “ஷத்ரிய மன்னர்கள் வரக்கூடும். அவர்களில் எவரை முதலில் அரங்குக்கு அழைத்துச்செல்வது என்பது எப்போதும் இடருடைய வினா. ஒரே கணத்தில் சிலரை உள்ளே அழைத்துச்செல்ல பல வாயில்கள் இருப்பது நன்று. அது மூப்பிளமை குறித்த பூசல்களை தவிர்க்கும் வழி” என்றேன்.

“தாங்கள் அவைநுழையும்போது தங்களைவிடத் தாழ்ந்தவர்கள் உடன்நுழைந்தார்கள் என்றும் ஏவலர்களும் உடன் வந்தால் ஏவலருடன் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்கள் என்றும் அரசர்கள் பூசலிடுவார்கள். அரசர்களுக்கு இவ்வாறு அவைப்பூசல் இடுவது தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் வழி. ஓர் அவைப்பூசல் வழியாகவே தங்கள் முந்தைய நிலையில் மாற்றம் வந்துள்ளது என்பதை அவர்கள் அறிவிக்க முடியும்” என்றேன். “குடித்தலைவர்கள் தங்களுடன் இணையாக நடத்தப்படுபவர் எவர் என்று நோக்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அவர்களிடையே பூசல்கள் முடிவே அற்றவை.”

“ஆகவே ஏவலர்க்கும் காவலர்களுக்கும் ஒரு வாயிலையும் குடித்தலைவர்களுக்கு இரண்டு வாயில்களையும் ஒதுக்கிவிட்டு ஐந்து வாயில்களை இணையான அணி செய்யப்பட்ட அரசவாயில்களாக அமைத்து ஐந்தினூடாகவும் இணையாக அரசர்களை வரவேற்று அவையமரச் செய்யவேண்டும்” என்று நான் கூறினேன். “இது நாற்களமாடலைவிட சிக்கலானதாக இருக்கிறதே!” என்று சொல்லி பலராமர் உரக்க நகைத்தார். பின்னர் குரல் தாழ்த்தி “மெய்யாகவே இவ்வண்ணம் எண்ணி எண்ணி தங்கள் மூப்பிளமையை கணித்து நோக்கும் எவரேனும் இருக்கிறார்களா?” என்றார். “நோக்குங்கள்! ஒவ்வொருவராக தங்கள் சொற்களுடன் கிளம்பி வருவார்கள்” என்று நான் சொன்னேன்.

நாற்களமாடல் நிகழவிருப்பதை அரசர்களுக்கு முறைப்படி அறிவித்தோம். தூதுகளும் ஓலைகளும் சென்றன. பாரதவர்ஷம் குருக்ஷேத்ரப் போருக்குப் பின் உளம் சோர்வுற்றிருப்பதனாலும் பெரும்பாலான நாடுகளில் உட்பூசல்களும் குடிப்போர்களும் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதனாலும் பெரும்பாலும் எவருமே வர வாய்ப்பில்லை என்றே மதுராபுரியின் அமைச்சர்கள்கூட எண்ணினார்கள். ஆனால் பதினெட்டு அரசர்கள் உடனே ஆடல் நோக்க வருவதாக குறிப்பிட்டார்கள். ஒவ்வொருநாளும் அவ்விழாவிற்கு வரும் அரசர்களின் செய்திகள் வந்துகொண்டே இருந்தன.

வழக்கம்போல கலிங்கமும் வங்கமும் தாங்கள் இணையாக நடத்தப்படலாகாது, தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிஞ்சியவர்கள் என்ற செய்தியை அனுப்பினார்கள். கேகயனும் கோசலனும் தங்களுக்கிடையே இருக்கும் பூசலை தங்கள் அழைப்பு ஏற்பு ஓலையிலேயே காட்டியிருந்தார்கள். ஷத்ரியர்கள் வருகிறார்கள் என்ற செய்தி அறிந்ததுமே மச்சர்களும் நிஷாதர்களுமாகிய பல சிறு அரசர்கள் தாங்களும் வருவதாக செய்தி அனுப்பினார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குடிமேன்மையை அந்த ஓலைகளில் தெரிவித்திருந்தனர். தாங்கள் தொல்குடி ஷத்ரியர்கள் என்றும் பரசுராமரால் முடிசூட்டப்பட்டவர்கள் என்றும் பலர் ஓலைகளில் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.

பெரும்பாலான ஓலைகளில் குருக்ஷேத்ரப் போரில் தங்கள் குடியினர் பங்குபெற்று பெருஞ்செயல் புரிந்து புகழ் நிறுத்தியதைப்பற்றிய குறிப்பிருந்தது. குருக்ஷேத்ரப் போரில் களத்தில் படைநிரத்தியபோது தங்கள் படை எந்த இடத்திலிருந்தது என்பதைக் குறிப்பிட்டு அதன் அடிப்படையில் தங்கள் நோக்கை வகுத்திருந்தார்கள் சிலர். பலராமர் ஒருகணத்தில் சோர்வுற்று “இது புதிய பூசல்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. இவர்களை யார் வரவேற்பது? இதில் என் உள்ளம் செல்லாது” என்றார். நான் “மதுவனத்திலிருந்து சூரசேனரையும் வசுதேவரையும் வரச்சொல்லலாம். அவர்கள் முதியவர்கள். அவர்கள் வாயிலில் நின்று வரவேற்றால் அதையே தனக்கு அளிக்கப்படும் மதிப்பென்று கருதுவார்கள். பிற வாயில்களில் தங்கள் மைந்தர்கள் நின்றால் போதும்” என்றேன்.

விழா நெருங்க நெருங்க ஒருக்கங்கள் மேலும் கூடிக்கொண்டே சென்றன. வந்து இறங்கும்போதே ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக வரவேற்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களுக்கான மாளிகைகள் முன்னரே அவர்களுக்கான கொடிகளுடன் காத்திருக்கவேண்டும். அவர்களின் அகம்படியினர் தனித்தனியாக வரவேற்கப்படவேண்டும். பொதுவாக அகம்படியினர் தாங்கள் சரியானபடி வரவேற்கப்படவில்லை என அரசரிடம் முறையிட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். அரசர் அதன்பொருட்டு சற்று சீற்றம் காட்டினால் தங்களுக்கு உரிய இடம் கிடைத்துவிட்டதாக மகிழ்வார்கள், அது பிற அகம்படியினர் நடுவே தங்களை முன்னிறுத்திக்கொள்ளும் வழி.

ஒவ்வொரு அரசருக்கும் ஒரு துணையமைச்சர் உடனிருந்தேயாகவேண்டும். அத்தனை துணைஅமைச்சர்களையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு அமைச்சர் வேண்டும். அந்த அமைச்சருக்கு முதன்மை அமைச்சருடன் தொடர்பிருக்க வேண்டும். எந்த அரசர் எந்த அரசரை எப்போது சந்திப்பது என்பது வகுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அரசர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்பது அமைச்சர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கவேண்டும். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தற்செயலாக சந்தித்துக்கொள்ள நேரக்கூடாது. அது தேவையற்ற சொல்லாடல்களுக்கும் பூசலுக்கும் வழிவகுக்கும்.

பலராமரின் மைந்தர் உல்முகன் சிரித்து “எவ்வண்ணமாயினும் இங்கே மேலும் பத்து நாற்களமாடலுக்கான அறைகூவல் நிகழாமல் போகாது” என்றார். “போர் நிகழாமல் இருந்தால் போதும்” என்று நான் சொன்னேன். “போர் நிகழாது, மூத்தவரே. ஒவ்வொருவரும் குருக்ஷேத்ரத்தை எண்ணி அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு அனைத்துப் போர்களும் இவ்வண்ணம் நாற்கள மேடையிலேயே நிகழவிருக்கின்றன. இவர்கள் அனைவரும் திரண்டு நாற்கள ஆடலை பார்ப்பதற்காக வருவதே அதற்காகத்தான். இதில் முறைமைகளை தெரிந்துகொள்வார்கள். தங்கள் நாட்டில் தாங்களும் நாற்களமாடலை தொடங்குவார்கள்” என்றார் உல்முகன். “நோக்குக, பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் முதன்மை அமைச்சருடனேயே வருவார்கள்!”

விழாவுக்கு முதலில் வந்த கோசல நாட்டு மன்னன் தீர்கயக்ஞன் தன் இரண்டு முதன்மை அமைச்சர்களையும் அழைத்து வந்திருந்தார். படகில் மதுராபுரி வந்திறங்கிய அவரை வரவேற்க நானே சென்றிருந்தேன். அவர் இறங்கியதும் கைகூப்பி அணுகி முகமன் உரைத்து வரவேற்றேன். அவர் என்னிடம் “நாங்கள் எந்த நாற்களமாடலுக்கும் பொதுவாக செல்வதில்லை. இங்கே இளைய யாதவர் மீதான மதிப்பின் பொருட்டே வந்தேன். கோசலம் தொன்மையான நாடு. பெரும்புகழ் கொண்ட ராமன் பிறந்த மண். மதுராபுரி குலப்பெருமையில் ஒரு படி தாழ்ந்ததெனினும்கூட எங்கள் அரசியை இளைய யாதவர் மணந்ததனால் நிகரான பெருமையை அடைந்தது. ஆகையினால் இங்கு வரலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்” என்றார்.

“மதுரா வாழ்த்தப்பட்டது, வருக!” என்று அழைத்துச்சென்றேன். என்னுடன் வந்த உல்முகன் “நான் ஒன்றையே நோக்கவிருக்கிறேன், இவர்களில் ஒருவரேனும் தங்கள் குலப்பெருமையை இணைக்காது ஒரு முகமன் உரைக்கிறார்களா என்று” என்றார். நான் “முகமன் என்பதே ஒருவகையில் குலப்பெருமை உரைப்பது மட்டும்தான்” என்றேன். “மறுமுகமன் என்பது அக்குலப்பெருமையை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் எனும் சொல்” என்றேன். உல்முகன் சிரித்து “கூடவே நம் குலப்பெருமையை அவர்கள் பக்கமாக நீட்டிவிடலாம்” என்றார்.

மதுராபுரி சோர்ந்து, குளிர்ந்து, அங்கே மானுடரே இல்லையோ என்று தோன்றும் நிலையில் ஓராண்டுக்கு மேலாக கிடந்தது. துவாரகை விழுந்த செய்தி வந்தபோதே மதுராபுரியில் அச்சோர்வு நிறைந்தது. கருமுகிலென வான் மூடி கரிய பிசின் என மண்ணில் இறங்கி ஒவ்வொருவரையும் சிக்கவைத்து அசைவிலாதாக்கியது அது. அவர்களின் உடல் அசைவுகளே மிக மெல்ல நிகழ்ந்தன. சிரிப்பொலிகள் அணைந்தன. அழுகையும் துயரும் நிகழ்ந்து மெல்ல மெல்ல அன்றாடமென ஆகி ஒவ்வொருவரின் முகமும் அழுவதற்கே உரியவை என ஆகிவிட்டிருந்தன.

ஒரு துயர் நெடுநாள் நிகழ்கையில் அதை இயல்பெனக் கொள்ள மக்களும் நகரும் பழகிவிடுகின்றனர். ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கையில், முகமன் உரைக்கையில், புன்னகைக்காமல் இருக்க ஒவ்வொருவரும் பழகினர். குழந்தைகள் கூவிச் சிரிக்காமல் ஆயினர். பெண்டிர் வண்ண அணி ஆடைகளை ஒழிந்தனர். இல்லங்கள் முன் கோலமும் தோரணமும் அமைக்கும் வழக்கம் மறைந்தது. நகர மையங்களில் எரிந்த விளக்குகள் கூட ஒளி குறைந்து இருள் சூழ நின்றன. அந்தியில் மிக முந்தியே நகரம் அடங்கியது. காலையில் மிகப் பிந்தியே விழித்தது.

முதற்காலையிலும் பின்மாலையில் வணிகம் சிறப்புற நிகழும் பொழுதிலும்கூட நகரிலிருந்து பேரோசை ஏதும் எழவில்லை. கோட்டை மேலிருந்து அப்போது நகரத்தை பார்த்தால் ஓசையற்ற சிறு எறும்புப்புற்றென அது அசைந்துகொண்டிருப்பதாகத் தோன்றும். அல்லது ஓவியங்கள் வரையப்பட்ட திரைச்சீலையொன்றின் நெளிவென விழிமயக்கம் காட்டும். துவாரகையின் அழிவின் துயரிலிருந்த மக்கள் மீள்வதற்கு முன்னரே பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவுச் செய்தி அவர்களுக்கு வந்தது. சற்றே விலகிய துயர் எழுந்து மீண்டும் அவர்களை மூடிக்கொண்டது.

மதுராவின் மக்களில் ஒரு சிலருக்கேனும் அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றுவிடும் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். முதியவர் சிலர் யாதவர்கள் கன்றோட்டும் வாழ்வில் இருந்து விலகி ஷத்ரிய வாழ்க்கையை மேற்கொண்டதை தெய்வங்கள் விரும்பவில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த எண்ணம் ஏறத்தாழ அனைவரிடமும் இருந்தது. ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் மூழ்கும் தெப்பத்துடன் தானும் மூழ்குபவர்கள்போல அந்நகரையே பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் பிறிதொன்றை அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் அறிந்த ஆயர்வாழ்வெல்லாம் நூலிலும் கலைகளிலுமே.

உளச்சோர்வை மனிதர்கள் பழகி தங்கள் இயல்பென கொள்ளத் தொடங்கும்போது அது ஒரு மறைமுக இன்பத்தை அளிக்கிறது போலும். சோர்ந்து தோள்தளர்ந்து மெல்ல நடந்துசெல்லும் மதுராபுரியின் ஒரு குடியினனுக்கு மிக மகிழ்ச்சியான செய்தியை சொன்னால் கூட இயல்பாக உவகை கொள்ள அவனுக்கு பழக்கமில்லை என்றே தோன்றும். புன்னகைகள் உதடுகளில் மட்டுமே நிகழ கண்கள் அப்பால் இரு பளிங்குத் துண்டுகளென உணர்வற்றிருக்கும்.

மதுராவில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு உறவினரேனும் துவாரகையில் உயிர்நீத்திருந்தனர். அங்கிருந்து நீத்தார் கரிய நிழல்களென வந்து மதுராபுரியில் செறிந்துவிட்டதாக சூதன் ஒருவன் சொன்னான். ஆகவே மதுராவின் மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களைச் சூழ்ந்து பல நிழல்கள் இருப்பதாக உணரத்தொடங்கினர். இல்லங்களில் பல நூறு நிழல்கள் ஆடின. நிழல் பெருகி ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து இரவாகியது. ஒருமுறை உச்சிப்பொழுதிலேயே முற்றிலும் இருண்டு நகர் ஒன்றும் தெரியாமல் ஆகியது. அன்று கலைந்த பறவைக்கூட்டமென மதுரா ஓலமிட்டது.

மதுராவில் நாற்களமாடலுக்கு களம் ஒருங்கிய செய்தி மக்களிடம் எந்த விருப்பையும் உருவாக்கவில்லை. எவரும் அதை செவி கொடுத்து கேட்கவுமில்லை. அது நன்றென்றே தோன்றியது. பந்தல் அமைக்கவும், பாதைகள் சீரமைக்கவும், காவலும் ஏவலும் ஒருக்கவும் முயலும்தோறும் மக்கள் அவற்றில் இருந்து அகன்று செல்வதாகவே தோன்றியது. ஆனால் முந்தையநாள் கோசலத்திலிருந்து அரசர் வந்து இறங்கியபோது முதல் அசைவு நிகழ்ந்தது.

சோர்ந்து ஒலியடங்கிக்கிடந்த நகரத்தினூடாக அணிசெல்கையில் வாழ்த்தொலி எழாமலிருந்தால் கோசலர் தனக்கெதிரான புறக்கணிப்பாக அதை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும் என்பதற்காக ஊதியமளித்து ஆங்காங்கே படைவீரர்களை குடிமக்களென நிறுத்தி வாழ்த்தொலி எழுப்பச்செய்தோம். அணைந்து கிடந்த நகரில் எழுந்த அந்த வாழ்த்தொலி துயிலில் இருந்து விழித்துக்கொண்டவனின் குரலென ஒலித்தது. அது நகரின் ஆழத்திற்குக் கேட்டது. எங்கிருந்தோ அதற்கு எதிரொலி எழுந்தது.

உச்சிப்பொழுது கடந்து மிதிலையில் இருந்து ஜனகர் நகருள் நுழைந்தபோது மதுராவின் குடிகளில் ஒருசாரார் சாலையில் வந்து நின்று வாழ்த்தொலி கூவினர். அன்று மாலையே மதுராபுரி மாறியது. இல்லங்களுக்கு முன் கோலங்கள் எழுந்தன. தளிர்த்தோரணங்களும் மலர்த்தோரணங்களும் உருவாயின. வண்ண ஆடை அணிந்த மக்கள் சாலைகளில் குவிந்தனர். மன்றுகளில் வண்ணத்தலைப்பாகைகளுடன் குடிமக்களை காண முடிந்தது. சிரிப்பொலிகளும் விழியொளிகளும் தென்பட்டன. மெல்ல மெல்ல நகர் மங்கலம் கொள்ளத் தொடங்கியது.

“நன்று, ஒழிந்த மங்கலம் இன்று மீள்கிறது. அவ்வகையில் நன்று” என்று என்னருகே நின்ற அமைச்சர் ஒருவர் சொன்னபோது நான் உளச்சோர்வையே அடைந்தேன். பிறிதொன்றையே நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒவ்வாத ஒன்று. ஏனெனில் அக்கொண்டாட்டத்திற்கு அடியில் இருப்பது ஒரு கசப்பென்று நான் அறிந்திருந்தேன். அது என் உள்ளக்கசப்பா என்று எண்ணி அதை தவிர்த்தேன். ஆனாலும் என் உள்ளம் காற்றிலா கொடி என துவண்டே கிடந்தது.

ருக்மி அன்று மாலை மதுராபுரிக்குள் நுழைவதாக இருந்தது. கௌண்டின்யபுரியிலிருந்து அவரும் அமைச்சரும் கிளம்பிவிட்டதாக செய்தி வந்தது. பன்னிரண்டு படகுகள் யமுனைக்குள் நுழைந்தன. மதுராவிலிருந்து எட்டு படகுகள் சென்று அவர்களை நீரிலேயே கொடி காட்டி வரவேற்று சூழ்ந்து அழைத்து வந்தன. ருக்மியின் படகு மதுராவின் படகுத்துறையை வந்து அடைந்தபோது நானும் பட்டத்து இளவரசனாகிய நிஷதனும் துறைமேடையில் நின்று அவர்களை வரவேற்றோம்.

ருக்மி படகில் இருந்து கூப்பிய கையுடன் இறங்கி வந்தபோது நான் முன் சென்று தலைகுனிந்து “வருக விதர்ப்பரே, இது தங்கள் கால் பழகிய நிலம், மீண்டும் தங்கள் கால் பட்டு இது மங்கலம் கொள்க!” என்றேன். அவர் உரக்க நகைத்து “ஆம், நான் அறிந்த நிலம். அறிந்த ஆசிரியர். நான் நன்கறிந்த ஆடல்கள்” என்றார். பலராமரின் மைந்தர்கள் நிஷதனும் உல்முகனும் அவரை முறைப்படி முகமன் கூறி வரவேற்றனர். நிஷதனின் தோளில் தட்டி “எப்படி இருக்கிறீர்கள்? தந்தையைப்போலவே தோள்பெருத்திருக்கிறீர்கள். கதை பழகியிருக்கிறீர்களா?” என்றார். அவர்கள் புன்னகைத்தனர்.

அவரை அழைத்துச்சென்று அணித்தேரில் ஏறினோம். தேரில் ருக்மி மதுராவின் தெருக்களினூடாகச் சென்றபோது குடிமக்கள் இருபுறமும் வந்து கூடி வாழ்த்துரைத்தனர். “விதர்ப்பர் வெல்க! ருக்மி வெல்க!” என்ற குரல்களைக் கேட்டு அவர் திகைத்தார். பின்னர் உரக்க நகைத்து இருபுறமும் நோக்கி கைதொழுதார். மதுராவின் மக்களின் வாழ்த்தென்பது அவர்கள் நெடுங்காலம் இருந்த உளச்சோர்விலிருந்து வெளிவந்தமையால் என்று எனக்கு தெரிந்திருந்தது. அமைச்சர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். நான் “எவ்வகையில் என்றாலும் அது நன்று” என்றேன்.

நிஷதனும் உல்முகனும் ருக்மியுடன் சென்றனர். நான் படகுத்துறைக்கு மீண்டேன். அமைச்சர்கள் வந்த படகு வந்து நின்றது. நான் அங்கு நின்று ஒவ்வொருவரையாக வணங்கி முகமன் உரைத்து உரிய தேர்களுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு தேரிலிருந்து அகன்ற தாலத்தில் கணிகர் கொண்டுவரப்படுவதை பார்த்தேன். முதலில் அது ஏதோ பொருள் என்று எண்ணினேன். கணிகர் என்று கண்டதுமே என் உளம் திகைத்தது. பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். முன்னரே எனக்கு அது மெலிதாக தோன்றியிருந்தது. புதிய அமைச்சராக கௌண்டின்யபுரியில் சேர்ந்த அமைச்சர் கணிகர்தான். நாற்களமாடல் மதுராவில் நிகழவேண்டும் என்று அறிவுரைத்தவர் அவரே.

அதில் அவரது ஆடல் என்ன என்று என் உள்ளம் எண்ணியது. எவ்வகையிலும் அது ருக்மிக்கு உகந்ததல்ல என்றுதான் தோன்றியது. அப்போதுதான் பிறிதொரு எண்ணம் வந்தது. ஒருவேளை இந்த நகரில் ருக்மிக்கு அளிக்கப்பட்ட இந்த வரவேற்பை கணிகர் முன்னுணர்ந்திருப்பாரா? அதன்பொருட்டுதான் இந்த மாற்றத்தை அவர் உரைத்தாரா? அத்தனை முன்சென்று எண்ண எவரால் முடியும்? ஆனால் அவரால் இயலும் என்றும் தோன்றியது.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 74

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 3

மதுராவிலிருந்து மீண்டும் விதர்ப்பத்திற்கே நான் கிளம்பினேன். இம்முறை என்னுடன் மதுராவின் இரண்டு அமைச்சர்களும் உடன்வந்தனர். யமுனையினூடாக படகில் கங்கையை அடைந்து, அங்கிருந்து எதிரோட்டத்தை தாங்கும் சிறிய பாய்கொண்ட மென்மரப் படகில் வரதாவினூடாக கௌண்டின்யபுரியை சென்றடைந்தோம். முன்னரே எங்கள் வருகையை ருக்மிக்கு அறிவித்திருந்தோம். ஆகவே எங்களை வரவேற்க படகுத்துறையில் விதர்ப்பத்தின் சிற்றமைச்சர் ஒருங்கியிருந்தார்.

நாங்கள் சென்றிறங்கியபோது எங்களுக்கு முறையான வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. எங்களை அழைத்துச்சென்ற அமைச்சர் ஒரு மாளிகையை அளித்து ஓய்வெடுத்து ஆடைமாற்றும்படி பணித்தார். ஆனால் அது எங்கள் தகுதிக்கான இடமல்ல என்று அப்போதும் உணர்ந்தேன். முறைமை செய்யவேண்டும், ஆனால் தன் பொருட்டின்மையை தெளிவுற அறிவுறுத்த வேண்டும் என்றும் ருக்மி விரும்புவதை உணர்ந்துகொண்டேன். அதை பொருட்டெனக் கருதியதாக காட்டிக்கொள்ளவேண்டாம் என்று என் உடன் வந்த மதுராவின் அமைச்சர்களிடம் கூறினேன்.

நாங்கள் ஓய்வெடுத்த பின்னர் அந்தியில் எங்களை அவைக்கு அழைத்துச்செல்ல ருக்மியின் சிற்றமைச்சர்கள் வந்தார்கள். அவர்கள் கவலைகொண்ட முகத்துடன் இருப்பதை, தங்களுக்குள் எரிச்சலுடன் பேசிக்கொள்வதை நான் உணர்ந்தேன். கௌண்டின்யபுரியில் ஏதோ நிறைவின்மை கருக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தது. அவைமுகப்பிலேயே எங்களைக் காத்து ருக்மியின் மைந்தர்களான ருக்மகனும் ருக்மதேஜஸும் ருக்மாங்கதனும் ருக்மவீரனும் ருக்மராஜனும் நின்றிருந்தனர். அவர்களின் முகங்கள் எங்களிடம் ஏதோ சொல்ல விழைவதுபோல தோன்றின.

அவர்களில் ருக்மாங்கதனும் ருக்மராஜனும் ருக்மியின் உடன்பிறந்தவரான ருக்மகேதுவின் மைந்தர்கள். ருக்மவீரன் ருக்மியின் இளையோன் ருக்மரதனின் மைந்தன். குருக்ஷேத்ரப் போரில் ருக்மியின் தந்தையும் கௌண்டின்யபுரியின் அரசருமான பீஷ்மகர் தன் மைந்தர்களான ருக்மரதன், ருக்மகேது, ருக்மபாகு, ருக்மநேத்ரன் ஆகியோருடன் உயிர்துறந்தார். அவர்களில் ருக்மபாகு, ருக்மநேத்ரன் இருவரும் விதர்ப்பத்தின் முதன்மையான நிஷாத குடியான விடூபர்களை சேர்ந்தவர்கள். விடூபர்கள் ருக்மியிடமிருந்து உளமாறுபாடு கொண்டு விலகியிருப்பதாக நான் அறிந்திருந்தேன்.

நான் எண்ணியதற்கு மாறாக விதர்ப்பத்தின் அந்தணரும் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் பெருவணிகர்களும் குடித்தலைவர்களும்  அடங்கிய ஐம்பேரவை அது. முன்னரே எங்கள் வருகை அவர்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆகவே நாங்கள் அவைக்குள் நுழைந்தபோது மெல்லிய ஒரு சலசலப்பாக அவர்களின் உணர்வுகள் வெளிப்பட்டன. நான் முகப்பில் சென்றுநின்று ருக்மியை முறைப்படி முகமனுரைத்து வணங்கினேன். அவர் எனக்கு வெறும் தலையசைப்பையே மறுமுகமனாக உரைத்தார். நாங்கள் பீடம்கொண்டதும் நிமித்திகன் அவை நிகழ்வுகளை அறிவித்தான்.

எங்கள் வருகைக்கு தொடர்பற்ற நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின. நான் பொறுமையிழந்து காத்திருந்தேன். ருக்மி எங்கள் வருகை அவர்களுக்கு பொருட்டல்ல என்று காட்டவிரும்புகிறார் என்று தெரிந்தது. என்னுடன் வந்த அமைச்சர்கள் சிவந்து மூச்சை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். பொறுமை என நான் அவர்களுக்கு விழிகாட்டினேன். முதன்மை நிகழ்வுகள் முடிந்து எளிய நிகழ்வுகள் சென்றுகொண்டிருந்தபோது நடுவே எங்கள் வருகை அறிவிக்கப்பட்டது. ருக்மி அப்போதுதான் எங்களை பார்ப்பவர்போல திரும்பி “கூறுக!” என்றார்.

நான் எழுந்து குரலில் அலைவின்மையை தக்கவைத்துக்கொண்டு “விதர்ப்பத்தின் அரசே, இன்று யாதவர்களின் குடித்தலைவராகவும், மதுராவின் அரசராகவும், பாரதவர்ஷத்தின் வெல்லப்படாத பெருவீரராகவும் இருக்கும் மூத்த யாதவர் பலராமரின் ஆணைப்படி இங்கு வந்துள்ளேன். தாங்கள் பலராமரின் மாணவர் என்பதை இங்கு அறிவுறுத்த விரும்புகிறேன். விதர்ப்பம் இன்று அஸ்தினபுரிக்கு கப்பம் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் மகதத்திற்கு கப்பம் கட்டிக்கொண்டிருந்த நாடு. அஸ்தினபுரி மதுராவின் நட்பு நாடு. ஆகவே விதர்ப்பத்தை மதுராபுரி தனக்கு கப்பம்கட்டும் நாடென்று மட்டுமே கருத முடியும். அவ்வாறல்ல என்று விதர்ப்பம் கருதுமாயின் அதை அஸ்தினபுரியிடம் பேசியே முடிவுசெய்ய வேண்டும்” என்றேன்.

அவை ஓசையின்றி அமைந்திருந்தது. ருக்மியின் விரல்கள் பதறத் தொடங்குவதை கண்டேன். “அரசே, தாங்கள் மதுராபுரியின் இணையரசான துவாரகையை ஆண்ட இளைய யாதவர் கிருஷ்ணனின் மைந்தர் பிரத்யும்னனிடமிருந்து கருவூலத்தில் ஒரு பகுதியை முறைப்படி சொல்லளித்து பெற்றுக்கொண்டீர்கள் என்பதை மறுக்கமாட்டீர்கள். அந்தக் கருவூலச்செல்வத்தையும், அதை நாங்கள் பலமுறை கோரியும் மறுத்தமைக்குரிய பிழையீட்டுச் செல்வத்தையும் இன்னும் ஏழு நாட்களில் படகுகளில் மதுராவுக்கு அனுப்பவேண்டும். அந்தச் செல்வத்தை ஏற்றுக்கொண்டதாக அரசரின் ஒப்புதலை பெற்றாகவேண்டும்.”

ருக்மியின் இறுகிய முகத்தை நோக்கி நான் சொன்னேன் “இல்லையெனில் யாதவர்களின் படை வந்து விதர்ப்பத்தை சூழ்ந்துகொள்ளும். ஐயம் வேண்டியதில்லை. விதர்ப்பம் முற்றழியும். கௌண்டின்யபுரியின் ஒவ்வொரு மாளிகையும் இடிக்கப்படும். ஒவ்வொரு இளைஞனும் கொல்லப்படுவான். வயல்கள் உப்பிடப்படும். நீர்நிலைகள் இடித்தழிக்கப்படும். இங்கே எரிபுகையும் இடிபாடுகளும் மட்டுமே எஞ்சும்” என்றேன். “அவ்வழிவிலிருந்து விதர்ப்பம் மீண்டெழ ஏழு தலைமுறைகளாகும். ஆகவே ஆற்றவேண்டியதை உடனே ஆற்றுக! உரிய முடிவை எடுத்து என்னிடம் தெரிவித்து அனுப்புக!” என்றேன்.

அவை உறைந்து சொல்லிழந்து அமர்ந்திருந்தது. ருக்மி ஏற்கெனவே முடிவெடுத்துவிட்டார் என்பது தெரிந்தது. ஆயினும் என் குரலிலிருந்த விசை அவரை சொல்லெழாது செய்தது. திகைப்புடன் அவையை மாறிமாறிப் பார்த்தார். கைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து கோத்துகொண்டபோது மரக்கட்டை உரசுவதுபோல ஓசை எழுந்தது. சொற்கள் எதுவும் அவர் நாவில் எழவில்லை என்பது தெரிந்தது. பின்னர் தன்னைத் தானே விசைகூட்டிக் கொண்டு எழுந்து கைகளை விரித்து உடைந்த குரலில் “எங்கு எதை பேசுகிறீர்கள்? எவரை வந்து மிரட்டுகிறீர்கள்?” என்று கூவினார். அக்குரலை அவரே கேட்டு  உணர்வெழுச்சி கொண்டார்.

“விழுந்துபட்ட துவாரகையா, அழிந்துபட்ட பிரஃபாச க்ஷேத்ரமா, எங்கிருந்து கிளம்பி வந்திருக்கிறீர்கள்? நாய்க்குடை நகரங்கள் அவை. வேரூன்றி கிளைவிரித்து பாரதவர்ஷத்தின் பெரு மணிமுடிகளில் ஒன்றாக நின்றிருக்கும் விதர்ப்பத்தை நோக்கி இதை சொல்ல எப்படி துணிகிறீர்கள்? விதர்ப்பம் இனி எவருக்கும் எந்நிலையிலும் கப்பம் கட்ட எண்ணவில்லை” என்றார். கைகளை ஓங்கி அறைந்து “இங்கு பேசப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லையும் அறைகூவலாகவே கொள்கிறேன். இதன்பொருட்டு மதுராபுரியை அழிப்பேன்!” என்றார்.

நான் அவரை மறித்து “நீங்கள் கட்டிய கப்பத்தால் வீங்கிய மகதத்தின் அரசரை சிற்றுயிரை நசுக்குவதுபோல் வென்றவர்கள் யாதவர்கள்” என்றேன். ருக்மி பற்கள் தெரிய கூச்சலிட்டபடி என்னை நோக்கி கைநீட்டினார். “யார் நீ? இங்கு எனக்கு நிகராக நின்று அவை விவாதம் செய்வதற்கு தகுதியானவனா? போ, உன் நிலத்தில் கன்றோட்டு. சாணி அள்ளு. பால் கறந்து நெய் எடு…” என்றார். அவர் உடல் பதறிக்கொண்டிருந்தது. “சென்று சொல் உன் அரசரிடம், நான் படைக்கு ஒருக்கம் என்று” என்றார். “ஆனால் ஒன்று, நான் வென்றால் மதுராபுரி என்ற ஒரு நகர் அதன்பின் இருக்காது. மூன்றாவது பேரழிவு யாதவர்களுக்கு காத்திருக்கிறது. யாதவக் குடியில் ஒற்றை ஆண்மகன்கூட இல்லாது அழிக்கப்படுவான். இனி ஒருபோதும் யாதவர் எங்கும் தலையெடுக்க முடியாது செய்வேன். இது என் குலதெய்வங்கள்மேல், என் மூதாதையர்மேல் ஆணை!”

அது போர்வஞ்சினம். ஆனால் அவர் முன் அமர்ந்திருந்த அவையிலிருந்து அத்தருணத்தில் வெளிப்படவேண்டிய ஓசைகளோ உணர்வுகளோ வெளிப்படவில்லை. அரசன் வஞ்சினம் உரைத்தால் எழுந்து நின்று படைக்கலங்களை தூக்கி வீசி போர்க்குரல் எழுப்பி அவ்வஞ்சினத்தை தாங்களும் ஏற்பதும் மேலும் மேலும் கூச்சலிட்டு அவ்வஞ்சினத்தை பன்மடங்காக பெருக்குவதும் அவையினரின் இயல்பு மட்டுமல்ல கடமையும் கூட. அவையினர் திகைத்த விழிகளுடன் அசைவிலாது ஓசையில்லாது அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால் தன் மிகையுணர்ச்சிகளால் ததும்பிக்கொண்டிருந்த ருக்மி அதையும் உணரவில்லை.

அவை அமைதியாக இருப்பதை நான் வேண்டுமென்றே தலைசுழற்றி திரும்பிப் பார்த்தேன். புன்னகையுடன் “அரசே, இந்த அவை உங்கள் சொல்லை ஏற்கிறதா?” என்றேன். “ஏற்கும்! எனது அவை எனது சொல்லை ஏற்றே ஆகவேண்டும்!” என்றார் ருக்மி. அப்போதும் அவரால் உணரமுடியவில்லை. “அது உங்கள் ஆணைதான். ஆனால் உங்கள் உணர்வுகளை இந்த அவை ஏற்கிறதா?” என்று மீண்டும் கேட்டேன். “அதை பார்க்கவேண்டியவன் நான், நீ அல்ல” என்று ருக்மி கூவினார். “இது எனது சொல். சென்று சொல்க, பலராமரிடம்! அவர் முதியவர், படை நடத்தும் திறனற்றவர், நானோ இன்னும் உடலாற்றலுடன், உளவிசையுடன் இருப்பவன்.”

வெறியுடன் இளித்தபடி அவர் சொன்னார். “நான் எவரென்று இன்னமும் நீங்கள் உணரவில்லை. விதர்ப்பத்தின் முழுப் படையையும் அப்படியே பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறேன். நாங்கள் குருக்ஷேத்ரப் போரில் ஒரு வீரனையும் இழக்கவில்லை. இன்று முழுப் படையுடன் இருக்கும் பாரதவர்ஷத்தின் நாடுகளில் ஒன்று நாங்கள். இந்த பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து அரசுகளையும் வென்று விதர்ப்பம் முடிசூடக்கூடிய வாய்ப்பு எங்களுக்கு ஒருங்கி வந்திருக்கிறது. ஆம், பிரத்யும்னனின் செல்வம் என்னிடம் இருக்கிறது. அது ஊழின் ஆணையால் எனக்கு வந்துசேர்ந்தது. ஊழ் ஒருங்கியிருக்கிறது விதர்ப்பம் முதன்மைகொள்வதற்காக!”

“சென்று சொல்க, விதர்ப்பம் ஒரு வெள்ளி நாணயத்தைக் கூட எவருக்கும் அளிக்கப்போவதில்லை! அதற்கு மாறாக அச்செல்வத்தைக் கொண்டு மேலும் பலமடங்கு படை திரட்டப் போகிறேன். மதுரா என் மேல் படைகொண்டுவருமா? நன்று, அவர்களிடம் எவ்வளவு படை இருக்கிறதென்று எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் இங்கு வரும்போது மழைக்கால நீர்போல எட்டு திசையிலிருந்தும் விதர்ப்பத்திற்கு படைப்பெருக்கு வந்துகொண்டிருப்பதை காண்பார்கள்.” அவ்வெண்ணத்தால் ருக்மி அவரே மகிழ்ந்தார். உரக்க நகைத்து கைவீசினார். “விதர்ப்பம் பாரதவர்ஷத்தின் மாபெரும் படைவல்லமை கொண்டிருக்கும். யாதவர்களின் செல்வத்தால் படைபெருக்கி யாதவர்களை வெல்லும்.”

“எங்கள் படை பெருகிக்கொண்டே இருக்கும்” என்று ருக்மி கைதூக்கி கூவினார். “இன்று எங்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்து அரசுகளும் ஆற்றலிழந்திருக்கின்றன. பெரும்பாலான நாடுகளில் படைவீரர்கள் காவல்பணியும் இன்றி, ஊதியமின்றி இருக்கிறார்கள். இங்கு படைவீரர்களுக்கு பொன்னால் ஊதியம் அளிக்கப்படுகிறது என்று ஒரு முரசறைவு நிகழ்ந்தால் போதும், ஏழு நாட்களில் விதர்ப்பம் படைகளால் நிறையும்.” உளவிசையால் அவர் அரசமேடையில் இருந்தே இறங்கி என்னை நோக்கி வந்துவிட்டார்.

“ஒருவேளை ஊழ் எண்ணுவதும் இதுவே போலும். பாரதவர்ஷத்தின் பெருவீரர் என்று அறியப்பட்ட பலராமரை வென்று, தலைகொய்தேன் என்று இங்குள்ள ஷத்ரியர்கள் என்னைப் பற்றி அறியட்டும். அதன்பின் போரில்லாமலே காங்கேயத்தை வெல்வேன். சைந்தவத்தை அடைவேன். வேசரத்தை கைப்பற்றுவேன். அதன்பின் படைகொண்டு சென்று திருவிடத்தையும் கொள்வேன். மும்முடிசூடி கடல்சூழ் நாவலந்தீவில் அரியணை அமர்ந்திருப்பேன். தெய்வங்கள் அருள்கின்றன போலும்! மூதாதையரின் ஆணை போலும் இது! போர் எழுக! போரில் வென்று விதர்ப்பம் பொலிவு கொள்க!” என்று ருக்மி சொன்னார்.

“இதுவே உங்கள் மறுமொழி எனில் இச்சொல்லுடன் நான் திரும்பிச்செல்கிறேன்” என்று நான் சொன்னேன். அப்போது “பொறுங்கள், யாதவரே” என்று அருகிலிருந்த பட்டுத்திரைக்கு அப்பால் அரசி ருக்மிணியின் குரல் கேட்டது. அவர்கள் போஜகடகத்தில் இருந்து எப்போது வந்தார்கள், அங்கு எப்போது வந்து அமர்ந்தார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஓசையிலாது வந்து அமர்வது அவர்களின் வழக்கமும் அல்ல. ஆனால் வெண்ணிற ஆடை அணிந்ததுமே அவர்கள் உடல்மொழியில் மாற்றம் வந்திருந்ததை முன்னரே உணர்ந்திருந்தேன். வெண்ணிறம் முகிலுக்குரியது. வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர்களுக்கு அப்பண்புகள் வந்தமைகின்றன போலும்.

அரசியின் குரல் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் கேட்டது. அவையே பட்டுத்திரைச்சீலையில் தெரிந்த நிழலுருவம் நோக்கி திரும்பியது. “கூறுங்கள் அரசி, தங்கள் ஆணை என்ன?” என்றேன். “இங்கு உரைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் கேட்டேன். அரசர் எடுக்கும் முடிவுக்கு அப்பால் சென்று ஒரு முடிவை கோரும் நிலையில் நானில்லை. என் மைந்தன் பிரத்யும்னன் விதர்ப்பத்துக்கு அளித்த செல்வத்தை அடையும் உரிமைகொண்டவள் நான். ஆனால் அதை நான் கோரவில்லை. ஆகவே அதை கோர மதுராவுக்கு உரிமையில்லை” என்றார் ருக்மிணி.

அவையில் சிலர் “ஆம்! உண்மை! மெய்!” என்றனர். நான் “சற்று பொறுங்கள் அரசி, தாங்கள் சொல்வது முதலில் கேட்கும்போது முறையெனத் தோன்றுமெனினும் அது பொருளற்றது. தங்களின் மைந்தனின் செல்வத்தை கேட்டுப்பெறுவதில் தங்களுக்கு உரிமையுண்டு. ஆனால் அவ்வுரிமை ஒன்றின்பொருட்டே. தங்கள் மைந்தருக்கு நீர்க்கடன் செய்யும்பொருட்டு தாங்கள் ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக எடுத்துக்கொண்டால் மட்டுமே அவன் பொருட்டு அச்செல்வத்தை கோரமுடியும். அவ்வாறு அல்லவெனில் அவ்வாறு பெறுமைந்தனை எடுத்து நீர்க்கடன் முடிக்கும் குடிமூத்தாருக்கே அச்செல்வம் சென்று சேரும்” என்றேன்.

“நீங்கள் உங்கள் மைந்தனுக்கும் பெயர்மைந்தனுக்கும் வழிமைந்தனுக்கும் நீர்க்கடன் செய்ய விரும்பவில்லை என்று கூறினீர்கள். அதன்படி அச்செல்வத்தை நீங்கள் முற்றிலும் இழந்துவிட்டீர்கள். அதை எவருக்கும் அளிக்க உங்களுக்கு உரிமை கிடையாது” என்று நான் கூறினேன். “இப்போது அச்செல்வம் யாதவக் குடிக்கே திரும்பச்சென்றுவிட்டது. அதை கோரவே நான் வந்திருக்கிறேன்.” அவையை நோக்கி திரும்பி “பிரத்யும்னன் இளைய யாதவரின் மைந்தர் என்பதை இந்த அவை மறக்கவேண்டியதில்லை. அச்செல்வம் இளைய யாதவரால் ஈட்டப்பட்டது என்பதையும் எவரும் மறுக்கப் போவதில்லை. இளைய யாதவரின் குடிக்கே அச்செல்வம் சென்று சேரவேண்டும். இளைய யாதவரின் குடியில் எஞ்சியிருக்கும் அவரது மூத்தவர் பலராமர். அவரும் அவர் மைந்தரும்தான் தன் குடிமைந்தருக்கு நீர்க்கடன் செய்யும் குருதி முறைமையை கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

“நன்று, அதை மூத்தவர் கூறியதுபோல போர்க்களத்தில் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று ருக்மிணி சொன்னார். “ஆனால் அதன் பொருட்டு இரு நாடுகளும் போர்புரியுமெனில் மீண்டும் ஒரு பேரழிவே உருவாகும். அப்படி ஒரு அழிவை பாரதவர்ஷத்தின்மேல் மீண்டும் சுமத்த எண்ணுகிறாரா மூத்தவர்? குருக்ஷேத்ரத்தின் அழிவைக் கண்ட பின்னரும் பிறிதொரு போரா?” என்று ருக்மிணி கேட்டார். எவரும் எதிர்வினையாற்றவில்லை என்றாலும் அங்கிருந்த அத்தனை பேரும் அச்சொற்களுடன் அகவொருமை கொள்வதை உணரமுடிந்தது.

“விதர்ப்பம் தூய ஷத்ரியக்குருதி கொண்டதல்ல என்று எண்ணுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். யாதவர்களோ ஷத்ரியர்களாக இன்னும் ஏற்கப்படாதவர்கள். யாதவர்களும் விதர்ப்பமும் போரிட்டு அழியுமெனில் அத்தொன்மையான ஷத்ரியக்குடிகளே மகிழ்ச்சி அடைவார்கள். அவர்களுக்கு அந்த மகிழ்ச்சியை அளிப்பதற்காகத்தான் இதை செய்யப்போகிறோமா?” என்றார் ருக்மிணி. “ஆம், அதையே நானும் கேட்க எண்ணினேன். இந்தப் போரால் எவருக்கு அறுதியாக நன்மை?” என்றார் முதிய குடித்தலைவர் ஒருவர்.

“பொறுத்தருளுங்கள் அரசி, போருக்கு அறைகூவியவர் உங்கள் மூத்தவர். இதை அவரிடம் சொல்லுங்கள்” என்றேன். “இருவருக்காகவும்தான் இதை கூறுகிறேன். இங்கு அவையிலிருக்கும் விதர்ப்பர்கள் கூறட்டும், பிறிதொரு பேரழிவுப்போரை அவர்கள் விரும்புகிறார்களா?” என்றார் அரசி. “அவ்வளவு எளிதாக என் மூத்தவரை மூத்த யாதவர் வெல்ல இயலாது. ஏனெனில் அவர் மூத்த யாதவரின் மாணவர். ஆனால் ஒன்று உறுதியாக சொல்லமுடியும், போர் நிகழ்ந்தால் மதுராவும் அழியும் விதர்ப்பமும் அழியும்” என்று அரசி சொன்னார்.

ஆங்காங்கே பலர் அவையில் எழுந்தனர். “ஆம், விதர்ப்பத்தினரும் போரை முழுமையாக கண்டுவிட்டோம். நம் அரசரும் இளவரசரும் மறைந்த துயரே இன்னும் மறையவில்லை. ஒருபோதும் விதர்ப்ப மக்கள் போருக்கு ஒருக்கமில்லை” என்றார் முதிய குடித்தலைவர். “எனது ஆணை! எனது ஆணையை மீறுகிறதா விதர்ப்பம்?” என்றபடி ருக்மி எழுந்தார். “அரசே, இதை வாழவைக்கும் பொறுப்பு உங்களுக்கு உள்ளது. இதை அழிக்கும் முடிவை நீங்கள் எடுத்தால் அதற்கு நாங்கள் உடன்பட முடியாது” என்றார் ஒருவர். “அழிப்பதும் வளர்ப்பதும் எனது முடிவு” என்று ருக்மி கூவினார். “அது உங்களைப் பற்றிய முடிவு எனில் நீங்கள் எடுக்கலாம். விதர்ப்பம் நூற்றெட்டு குடிகளால் ஆனது. எங்கள் குடியின் நலனை நாங்கள் பேணவேண்டும்” என்று இன்னொருவர் சொன்னார்.

சினம்கொண்டு நிலையழிந்து உடைவாளில் கைவைத்து “என்னை மறுக்கிறீர்களா?” என்றார் ருக்மி. “ஆம் மறுக்கிறோம், விதர்ப்பத்தின் விடூப குடி போருக்கு வரப்போவதில்லை” என்றார் முதியவர். “அம்பர் குடியும் போருக்கு எழாது” என்றார் இன்னொருவர். ருக்மி ருக்மிணியை நோக்கி சீற்றத்துடன் திரும்பி “இதைத்தான் நீ விரும்பினாயா? இவர்களை எனக்கெதிராக தூண்டிவிடுவதற்காகத்தான் இங்கு வந்தாயா?” என்றார். “அல்ல. அவர்கள் எந்த நிலையிலிருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு முன்னரே தெரியும் என்பதனால்தான் அவைக்கு வந்தேன். உங்கள் சொல் இங்கே சிறுமைப்படலாகாது என்பதற்காக” என்று ருக்மிணி சொன்னார்.

“எவருடைய ஆதரவும் எனக்கு தேவையில்லை. என்னிடம் இருக்கும் கருவூலச் செல்வத்தால் நான் படைதிரட்டிக் கொள்கிறேன். ஆனால் அப்படை இங்கே கோன்மைகொண்டால் இங்குள்ள ஒவ்வொரு குடியையும் அடக்குவேன். குடித்தலைவர்களை கழுவிலேற்றுவேன்” என்று ருக்மி கூச்சலிட்டார். “மூத்தவரே, அதற்கு முன் உங்கள் மைந்தரிடம் உசாவுக!” என்றார் ருக்மிணி. “என் மைந்தரா?” என்று ருக்மி திரும்பினார். மூத்தவரான ருக்மகன் “தந்தையே, விதர்ப்பம் போருக்கு எழவேண்டியதில்லை என்பதே என் எண்ணம். என் இளையோரின் எண்ணமும் மற்றல்ல” என்றார். ருக்மதேஜஸ் “யாதவர்களுடன் போரிடுவது என்பது நம் இயற்கையான துணைவரை பகைத்துக்கொள்வது, அது தற்கொலை முயற்சி” என்றார்.

ருக்மாங்கதன் “யாதவர்களுக்கான செல்வத்தை அளித்துவிடுவதே உகந்தது. அவர்களுடன் நீண்டநாள் படையொத்துழைப்புக்கான புரிதல்சாத்து ஒன்றையும் உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும்” என்றார். ருக்மவீரன் “ஆம், அதுவே எங்கள் இருவரின் எண்ணமும்” என்றார். ருக்மி தளர்ந்து அரசமேடையில் நின்றார். பின்னர் மெல்ல நடந்துசென்று அரியணையில் அமர்ந்தார். அவர் உடல் சோர்ந்து கைகள் உயிரற்றவை என அமைந்தன.

ருக்மிணி “மூத்தவரே, தாங்கள் மதுராவை போருக்கு அழைத்துவிட்டீர்கள். இன்று உங்கள் குடியினர் உங்களுடன் இல்லையென்ற செய்தி வெளியே செல்லும் என்றால் அந்த வஞ்சினச் சொல் வீணாகும். அதனால் உங்களுக்கு இழிவே சூழும். அவ்வாறு நிகழக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் இங்கு வந்தேன்” என்றார். ருக்மி “என்ன நிகழப்போகிறது? படைகொண்டு வருக என்று நான் மதுராவுக்கு அறைகூவிவிட்டேன். என் சொல்லை நான் மாற்றபோவதில்லை. மதுரா படைகொண்டு வரும்போது இங்கிருக்கும் இக்கோழைகள் சென்று வணங்கி அடிபணிவார்கள் என்றால் அவ்வண்ணமே ஆகுக! என் மைந்தர் என்னை சிறைபிடித்து அவர்களிடம் கையளிப்பார்கள் என்றால் அது நடக்கட்டும்” என்றார்.

“ஆனால் அவைச்சிறுமை நிகழ்ந்த பின் நான் ஏன் உயிர்வாழவேண்டும்…” என்று கூவியபடி எழுந்தார். அவருடைய உடலில் ஒரு துடிப்பு எழுந்தது. “அவ்வண்ணம் சிறுமைகொள்வதைவிட இந்த அவையிலேயே வாளெடுத்து என் சங்கை அறுத்துக்கொள்கிறேன்” என்றார். “பொறுங்கள்” என்று ருக்மிணி சொன்னார். “போருக்கு பல வழிகள் உள்ளன, நிகரிபோர் அதில் ஒன்று. முன்னரும் நிகழ்ந்ததுதான் இது. வஞ்சினம் உரைத்தவர் நீங்கள், அறைகூவியவர் அவர். அதை இருவரும் ஒரு நாற்களத்தில் ஆடி தீர்த்துக்கொள்ளலாம்” என்றார். அவையை நோக்கியபின் “மூத்தவரே, இந்தக் கருவூலச்செல்வம் குறித்த பூசலை நாற்களத்தில் போர்புரிந்து முடித்துக்கொள்ளலாம் என்று நீங்கள் எண்ணுவதாக மூத்த யாதவரிடம் கூறுங்கள்”
என்றார்.

“நாற்களத்திலா?” என்று ருக்மி குழப்பமாக கேட்டார். “ஆம், அதுவும் போரே. நிகர்ப்போருக்கு நூலொப்புதல் உண்டு. அரசர் சூழ அது முறைப்படி நடக்கட்டும். குருக்ஷேத்ரப் போருக்குப் பின் மீண்டும் ஒரு குருதிப்போருக்கு எவருமே ஒருக்கமல்ல. அங்கு அவர் தரப்பின் யாதவக் குடிகளும் அப்படித்தான் உணர்வார்கள். ஆகவே அவரை ஒரு நிகர்ப்போருக்கு அழையுங்கள். நாற்களத்தில் அமர்ந்து போரிடுங்கள். வெல்பவரும் தோற்பவரும் இறுதி முடிவுக்கு வாருங்கள்” என்றார் ருக்மிணி. “ஆம், அதுவே முறை. நாற்களப் போர் போதும். நிகரிப்போர் போதும்” என்று மாறி மாறி அவையினர் குரல் எழுப்பினர்.

ருக்மி தளர்ந்து அரியணையில் அமர்ந்து தலையை அசைத்தார். பெருமூச்சுடன் “ஆம், வேறு வழியில்லை” என்றார். ருக்மிணி என்னிடம் “ஸ்ரீகரரே, சென்று மூத்த யாதவரிடம் கூறுங்கள் நிகரிப்போர் ஒன்றுக்கு விதர்ப்பம் அறைகூவுவதாக” என்றார். “ருக்மி அவையமர்ந்து போரிடலாம் என்று எண்ணுகிறார் என்றும் அதற்கு யாதவ மூத்தவர் ஒருக்கமா என்று கேட்கிறார் என்றும் சென்று சொல்லுங்கள்.” எனக்கும் அந்த எண்ணம் ஆழ்ந்த ஆறுதலை அளித்தது. “ஆம், அவ்வண்ணமே” என்று நான் தலைவணங்கினேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 73

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 2

ஸ்ரீகரர் சொன்னார். நான் விதர்ப்பினியாகிய ருக்மிணியைக் கண்டு நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லி மீளலாம் என்று எண்ணினேன். அவர்கள் இதை அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒருவேளை அவர்களுக்கு விதர்ப்பத்தின் அரசமைவில் ஏதாவது சொல்லுரிமை இருக்கலாம். பிரத்யும்னனின் செல்வத்தை கோரும்போது அவருடைய சொல்லும் உடனிருப்பது நன்று. பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பெயர்மைந்தரும் அழிந்திருந்தாலும்கூட துவாரகையின் கருவூலத்தில் இருந்து ருக்மியிடம் அளிக்கப்பட்டு எஞ்சியிருக்கும் பகுதிக்கு ருக்மிணி உரிமைகொண்டாடலாம். ருக்மிணி ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக குடியில் இருந்து எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவன் பிரத்யும்னனுக்கும் அநிருத்தனுக்கும் நீர்க்கடன் செய்யக்கூடும் எனில் அச்செல்வம் அவனுக்குரியது.

நான் அவ்வெண்ணத்தை அடைந்ததுமே பரபரப்பு கொண்டேன். அவையில் ருக்மி பிரத்யும்னனின் மைந்தரோ பெயர்மைந்தர்களோ எவரேனும் எஞ்சியுள்ளனரா, அவர்கள் எவரேனும் ஒருவர் வந்து கேட்டால் அக்கருவூலத்தை அளிக்கிறேன் என்று அறைகூவியபோது என் நா தாழ்ந்தது. ஏனெனில் எவர் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எம்முறைப்படி அதை கோருவதென்பதும் தெளிவாக இல்லை. நான் அங்கு வந்தமைக்காகவே, எனக்கு பணிக்கப்பட்டதை இயற்றுவதே என் கடமை என்பதற்காகவே அப்போது அவைநின்றேன். ஆனால் அனைத்து நெறிகளின்படியும் நீர்க்கடன் செய்பவர்களுக்குரியது தந்தையின் செல்வம்.

மைந்தர்களும் பெயர்மைந்தர்களும் வழிமைந்தர்களும் மறைந்து துயருற்றிருந்தாலும் ருக்மிணி இயற்ற வேண்டியதை இயற்றும் உளநிலையிலேயே இருப்பார் என்று நான் எண்ணினேன். எவராயினும் இப்புவியில் இருந்து வரும் அன்னமும் நீரும் இன்றி விண்புக இயலாது. ருக்மிணி விதர்ப்பத்தின் இரண்டாம்தலைநகரான போஜகடகத்தில் வரதாவின் கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த சிறு மாளிகையில் இருப்பதாக அறிந்தேன். வரதாவின் பெருக்கினூடாக படகில் சென்று போஜகடகத்தை அடைந்து அங்கே படித்துறையில் இறங்கியபின் அங்கிருந்த காவலனிடம் ருக்மிணியை சந்திக்க விரும்பி செய்தி அனுப்பினேன்.

படித்துறையிலேயே காத்திருந்த என்னை ருக்மிணியின் ஏவற்பெண்டு வண்டியில் வந்து அழைத்துச் சென்றாள். வரதாவில் கோடைகால நீர்ப்பெருக்கு கலங்கி சிவந்து சுழித்து சென்று கொண்டிருந்தது. இளையோர் அதில் குதித்து நீந்தி மறுகரை சென்று மீண்டு வந்துகொண்டிருந்தனர். கரையெங்கும் மலர்க்கிளைகளில் மகளிர் அமர்ந்து மயில்கள்போல கூவிக்கொண்டிருந்தனர். எங்கும் கூச்சலும் சிரிப்புகளுமாக இருந்தது. என்னை அழைத்துச் சென்ற சேடி திரையிடப்பட்ட சிறு வண்டியை மாளிகையின் முற்றத்தில் நிறுத்தினாள். “வருக!” என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

மரத்தாலான சிறிய மாளிகை அது. அதன் முகப்பில் இருந்த படைக்கலமேந்திய இரு காவலரை தவிர்த்தால் அங்கு அரசகுடியினர் தங்கியிருப்பதற்கான சான்றே இல்லை. உள்ளே இரண்டு ஏவற்பெண்டுகளுடன் ருக்மிணி தனித்து தங்கியிருந்தார். அதை ஒரு தவக்குடில் என்றே சொல்ல வேண்டும். முகப்பின் சிற்றறையில் நான் அரசிக்காக காத்திருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஏவற்பெண்டு உள்ளே வந்து “விதர்ப்பினியாகிய அரசி ருக்மிணி வருகை” என்று தாழ்ந்த குரலில் அறிவித்தாள். நான் எழுந்து கைகூப்பி நின்றேன். மங்கலத்தாலமேந்திய சேடி முதலில் வந்தாள். தொடர்ந்து ருக்மிணி வெண்ணிற ஆடை அணிந்து சிற்றடிகளுடன் வந்தார்.

நான் கைதொழுது முகமன் உரைத்தேன். அவற்றை கேட்காதவர்போல் பீடத்தில் அமர்ந்தார். என்னை அதன் பின்னரே பார்த்தவர்போல விழிமலர்ந்து “நலமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டபின் அமரும்படி கைகாட்டினார். அமர்ந்ததுமே நான் அங்கு வந்தது எதற்காக என்று கூறத்தொடங்கினேன். அவர் அனைத்தையும் முன்னரே அறிந்திருந்தார் என்று தெரிந்தது. “தேவி, இத்தருணத்தில் பிரத்யும்னனின் தூதை ஏன் தலைக்கொண்டேன் எனில் அவர் அதை என்னிடம் சொன்ன ஏழு நாட்களில் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் விழவு தொடங்கியது. அவர் அதில் உயிரிழந்தார். எனில் அவர் எனக்கிட்ட இறுதி ஆணை அது. ஆகவே அதை முற்றாக நிறைவேற்ற நான் கடமைப்பட்டவன்.”

“ஆம், அவர் தன் இறப்பை முன்னுணர்ந்து அதை கூறாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் ஊழ்நெறியை வைத்து பார்க்கையில் அவர் சாவுக்கு முன் சொன்ன விழைவு அது. ஆகவே ஒவ்வொருவரும் அதை தலைக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது” என்று நான் சொன்னேன். “அச்செல்வத்தைப் பற்றிய அவரது பதற்றத்தையும் ஐயத்தையும் அருகமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தனக்கென ஒரு துண்டு நிலமேனும் அச்செல்வத்தைக் கொண்டு ஈட்டிக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலிருந்து கூடிய விரைவில் அகன்று சென்றுவிடவேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார். அதுவே அவருடைய முதன்மை விழைவாக இருந்தது என்றும் சொல்வேன்.”

“பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலேயே அவர் இருக்கலாமே என்று நான் சொன்னபோது அவர் அதை மறுத்தார். இல்லை, இங்கு ஏதோ தீங்கு நிகழப்போகிறது என்று எனக்கு தோன்றுகிறது, நானும் இளையோரும் இங்கிருந்தால் அத்தீங்கு நிகழும், அகன்று சென்றால் அது நிகழாது என்று தோன்றுகிறது என்றார். எரிச்சலுடனும் சீற்றத்துடனும் ஓராண்டு ஆகிவிட்டது, இன்று வரை உரிய மறுமொழி எதையும் சொல்லாமல் இருக்கிறார் மாதுலர், இம்முறை அவரிடம் உறுதியாகக் கேட்டு வாருங்கள், நாங்கள் அளித்த அச்செல்வம் எங்களுக்குரியது, அதை அவர் திருப்பி அளித்தே ஆகவேண்டும் என்றார். அவர் எங்களுக்கு அளிக்கவிருக்கும் நிலம் எது என்று தெரியவேண்டும், இந்த இளவேனிலிலேயே நாங்கள் கிளம்பி அங்கு சென்று தங்க எண்ணுகிறோம், இனியும் பொறுப்பது இயலாது என்றார்.”

“நான் இளவேனிலில் கிளம்பினால் மக்கள் அத்தனை பொழுது நடந்து செல்வதற்குள் முதுவேனிலாகிவிடுமே என்றேன். ஆம், அவந்தியை அடைகையில் முதுவேனிலாகியிருக்கும். ஒருவகையில் அதுவும் நன்று. விதர்ப்பத்தில் வேனிலில் குடியேறுவதே சிறந்தது. கோடைகளில் ஆறுகளில் நீர் குறைந்திருக்கும். அணைகளையும் பாலங்களையும் நாம் அமைத்துக்கொள்ள முடியும். உறுதியான நிலத்தில் இல்லங்களையும் குடிலையும் கட்டிக்கொள்ள முடியும் என்றார். அவருடைய உள்ளம் அமைந்துவிட்டது என்று தெரிந்தது. உரத்த குரலில் கோடைக்குள் நமது சிறுநகர் விதர்ப்ப நிலத்தில் எழுந்தாக வேண்டும் என்று அவர் சொன்னபோதிருந்த அந்த முகத்தை மறக்கமுடியவில்லை.”

“அரசி, நான் அவரிடம் நிலைமையை விளக்கினேன். அரசே, எட்டு முறைக்கு மேல் தூது சென்றும் கூட விதர்ப்பத்தின் அரசர் சொல்லொழிகிறார் என்றால் அவருக்கு அச்செல்வத்தை திருப்பி அளிப்பதற்கான எண்ணமில்லை என்றே தோன்றுகிறது, ஆகவே மீண்டும் மீண்டும் தூது செல்வதில் பொருளில்லை என்றேன். அவர் ஆம், அதை நானும் அறிவேன் என்றார். குடிகள் எதிர்க்கிறார்கள், எந்த இடம் என்று முடிவுசெய்ய முடியவில்லை, அண்டை நாட்டரசர் தலையிடுகிறார்கள் என்று அவர் சொல்வதெல்லாமே இதை ஒத்திப்போடுவதற்கான முயற்சிதான். ஆனால் மாதுலருக்கு எதிராக நான் படைகொண்டு செல்ல இயலாது. படைகொண்டு செல்லும் இடத்திலும் நாம் இல்லை. கேட்டுத்தான் பெற்றாகவேண்டும் என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார்.”

“அப்போது அவரிடம் தெரிந்த சோர்வை எண்ணுகையில் உள்ளம் நெகிழ்கிறது. இம்முறை அவரிடம் கூறுக, அவர் எதன்பொருட்டேனும் மறுப்பாரெனில் நான் மதுராபுரிக்குச் சென்று என் பெரிய தந்தையிடம் முறையிட வேண்டியிருக்கும், மதுராபுரியிலிருந்து சூரசேனரும் பலராமரும் நானும் என் இளையோனும் படை கொண்டு வந்தால் விதர்ப்பம் அதை எதிர்கொள்ள இயலாது, ஆகவே சொல்காக்குமாறு அவரிடம் கூறுக என்றார். அந்த வஞ்சினமும் பொருளற்றது என்பதை நாங்கள் இருவருமே அறிந்திருந்தோம். ஆனால் அது அவருடைய அகத்தின் தவிப்பு” என்றேன்.

“அரசி, இன்று இளவரசர் பிரத்யும்னன் இல்லை, அவர் மைந்தன் அநிருத்தன் இல்லை, அவர் மைந்தரும் இல்லை. எனினும் அச்செல்வம் நமக்குரியது. அதை தாங்கள் பெற்றாகவேண்டும்” என்றேன். ருக்மிணியின் கண்களில் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை. ஆகவே நான் அடுத்த கருத்தை நோக்கி சென்றேன். “அரசி, தாங்கள் தங்கள் குடியிலோ யாதவக்குடியிலோ ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவனுக்கு அச்செல்வத்தை உரிமையாக்குங்கள். அவனும் அவன் குடியினரும் வரும் தலைமுறைகள் தோறும் மாண்டவர்களுக்கு நீர்க்கடன்கள் அளிக்கவேண்டுமென்று ஒருங்கு செய்யுங்கள். இத்தருணத்தில் தாங்கள் ஆற்றவேண்டியது அதுவே” என்றேன்.

அரசி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். நான் “ஒருவேளை பிரத்யும்னன் என்னிடம் பணித்ததே இதற்காகத்தான் போலும்” என்றேன். அதற்கும் அவர்கள் மறுமொழி கூறவில்லை. “தாங்கள் தங்கள் மூத்தவருடன் முரண்பட தயங்குகிறீர்கள் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் தங்கள் மூத்தவர் பற்றி எந்த நல்லெண்ணமும் எவரிடமும் இல்லை. ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அலைமோதுபவராகவே அவர் இருந்திருக்கிறார். குருக்ஷேத்ரத்தில் ஊசலாட்டத்தால் விலகி நின்றமை ஒரு நல்வாய்ப்பு என்றும் இப்பெருஞ்செல்வம் விதர்ப்பத்தை முதன்மை நாடாக்கும் என்றும் அவர் கருதுகிறார். பாரதவர்ஷம் கலங்கி நிலையழிந்திருக்கும் இத்தருணத்தில் கருவூலம் நிறைந்திருப்பது ஆற்றலை பெருக்குவதென்று எண்ணுகிறார்.”

“ஆனால் அவர் எண்ணுவதுபோல அது எளிதாக நிகழப்போவதில்லை. மதுராபுரி இன்னும் ஆற்றலுடனேயே இருக்கிறது. பலராமரின் யாதவப் படைகளும் பெரும்பகுதி அழியாமல் எஞ்சுகின்றன. பலராமரும் ஆற்றலுடனேயே இருக்கிறார். அவர் விழைந்தால் அஸ்தினபுரியின் உதவியையும் நாடமுடியும். எனவே யாதவச் செல்வத்துடன் அவர் அவ்வளவு எளிதாக சென்றுவிட முடியாது” என்றேன். மேலும் கூர்மையாக “அரசி, ஒருவேளை உரிய தருணத்தில் உங்கள் மூத்தவர் உதவியிருந்தால் உங்கள் மைந்தர்களும் பெயர்மைந்தர்களும் இந்நேரம் உயிருடன் இருந்திருக்கக் கூடும். விதர்ப்ப மண்ணில் ஒரு தனியரசு அவர்களுக்கு அமைந்திருக்கவும் கூடும். ஒரு நோக்கில் முழுப் பழியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியவர் உங்கள் மூத்தவர்தான். அவர் மேல் எந்தப் பரிவும் வேண்டியதில்லை” என்றேன்.

ருக்மிணி பெருமூச்சுடன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தபோது ஆடை சற்றே சரிந்தமைய முகம் தெரிந்தது. அதில் எந்த உணர்வும் இல்லை. விழிகள் வெறுமை கொண்டிருந்தன. மெல்லிய குரலில் “இருப்பவர் இல்லாதவர் எவருக்காகவும் நான் துயருறவில்லை” என்று அவர் சொன்னார். “இதில் நான் தலையிடுவதாகவும் இல்லை. இவ்வுலகியல் நிகழ்வுகளிலிருந்து முற்றாக விலகிவிடவேண்டும் என்று எண்ணினேன், விலகியும்விட்டிருக்கிறேன். இனி திரும்ப வந்து எதையும் தொட்டுக்கொள்வதாகவும் இல்லை. நான் இனி செய்வதற்கு ஒன்றே உள்ளது.”

நான் ஊடே புகுந்து “ஆனால் மாண்டவர்களுக்கான கடன்கள்…” என்று சொல்ல “எச்சமின்றி அழியவேண்டும் என அவர் விழையாமல் இவ்வண்ணம் நடந்திருக்குமா?” என்றார். நான் திகைத்துவிட்டேன். “அவருடைய அவ்விழைவுக்கு எதிராக நான் போரிடவேண்டுமா? இவையனைத்தும் நிகழ்ந்தவை அல்ல, தெய்வப்பேருருவனால் நிகழ்த்தப்பட்டவை. நான் அதில் ஒரு சிறு துளி. என் பணிகளும் முடிந்தன. நான் காத்திருக்கும் செய்தி ஒன்று மட்டுமே” என்றார் ருக்மிணி. “இதில் தாங்கள் ஆற்றுவது எதுவோ அதை செய்யலாம். விளைவுகள் எதுவோ அது நிகழட்டும். ஊழ் வகுத்ததற்கு நடுவே புகுந்து கைவிரித்து நின்றிருக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.”

“ஆனால்…” என்று நான் சொல்ல மெல்லிய புன்னகையுடன் “அவ்வண்ணமே” என்று சொல்லி தலைவணங்கி அவர் எழுந்துகொண்டார்.

 

நான் வரதாவினூடாக கங்கைக்குச் சென்று அங்கே பிறிதொரு படகிலேறி யமுனையை அடைந்து மீண்டுமொரு சிறுபடகில் மதுராவுக்கு சென்றேன். மூன்றாவது நாள் மதுராவின் துறைமுகத்தில் இறங்கியபோது என் உள்ளம் அடங்கி உரைக்கவேண்டிய அனைத்தும் சொல்கோக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. அந்தப் பயணத்தில் நான் என்னை பலமுறை நம்பிக்கையின்மையின் இருட்டில் இருந்து மீட்டுக்கொண்டேன். நானே இயற்றுகிறேன் என்னும் மேலும் பெரிய இருட்டிலிருந்து பிடுங்கி அகற்றிக்கொண்டேன்.

நான் வருவதை முன்னரே ஒற்றர்களுக்கு அறிவித்திருந்தேன். அவர்கள் அனுப்பிய பறவைச்செய்தியினூடாக பலராமர் என் வரவை அறிந்திருந்தார். என்னை துறைமேடையில் வரவேற்க மதுராவின் சிற்றமைச்சர் கர்க்கர் காத்து நின்றிருந்தார். அவர் புன்னகை இல்லாமல் என்னை வரவேற்றார். நடுப்பகலிலும் இருள்மூடியதுபோல ஓசையழிந்து ஓய்ந்து கிடந்த மதுராவின் சாலைகள் வழியாக சென்றோம்.

கர்க்கருடன் துணைமாளிகைக்குச் சென்று உணவருந்தி ஓய்வெடுத்தேன். உரிய உடைகளை அணிந்துகொண்டு பின்மாலைப்பொழுதில் பலராமர் அவைக்கு சென்றேன். அரண்மனையே சோர்ந்து கிடப்பதை கண்டேன். தூண்கள் நீர்ப்பாவைகள்போல நெளிவதாக, சுவர்கள் அலைகொள்வதாக தோன்றியது. காற்று எடைமிகுந்துவிட்டதைப்போல. ஒவ்வொருவரும் அடிக்கடி மூச்சை இழுத்து நீளொலியுடன் விட்டனர்.

பலராமர் தன்னுடைய அவையில் அமைச்சர்களும் குடித்தலைவர்களும் சூழ அமர்ந்திருந்தார். அவர் முதல் நோக்கில் துயர்கொண்டிருப்பதாக தோன்றவில்லை. வழக்கம்போல மிகையாக உணவும் மதுவும் உண்டு களைத்த விழிகளுடன் உடலை பீடத்தில் தளர்வாக நீட்டி அரை உள்ளத்துடன் சொற்களைச் செவிகொண்டு அமர்ந்திருப்பதாகவே தோன்றினார். எல்லா அவைகளிலும் அவர் துயிலில் இருப்பதாகவே தோன்றும்.

ஆனால் அருகணைந்து வணங்கியபோது அவருடைய கண்களை பார்த்தேன். அவை களைத்துச் சலித்திருந்தன. கண்களுக்குக் கிழே தசைவளையங்கள் கருகி அடுக்கடுக்காக படிந்திருந்தன. வாயைச் சுற்றி அழுத்தமான மடிப்புகளும் கோடுகளும் தெரிந்தன. அவர் துயரடைந்து, அத்துயரில் நெடுந்தொலைவு சென்று, சலித்து கரையொதுங்கிவிட்டார் என்பதை காட்டின அவை. மிகுந்த துயர்கொண்டவர்கள் அடையும் அச்சலிப்பு நஞ்சு போன்றது. ஒருபோதும் அவர்களை அது விடுவதில்லை.

அப்போது உணர்ந்தேன், நெடுநாட்கள் அவர் உயிருடன் இருக்கப்போவதில்லை என்று. அது அவர் உடல் நலிந்திருப்பதனால் அல்ல, உள்ளம் உயிர்வாழ்வதற்கான விளைவை முற்றாக இழந்துவிட்டதனால். சுடர் அகலிலிருந்து பறந்தெழ விரும்பி படபடத்துக்கொண்டிருக்கும்போது அணைவது குறைவு. தன்னைத் தானே சுருக்கி கரி உமிழ்ந்து சிறுமொட்டென அசைவிலாதிருக்கும் நிலையில் அது மீள்வது அரிது.

அவையினரும் எந்த ஆர்வமும் இல்லாதவர்களாக இருந்தனர். பலராமரின் மைந்தர்கள் நிஷதனும் உல்முகனும் அவையில் இருந்தனர். விஜயன் என்ற பேரில் நிஷதனை மதுராவுக்கு பட்டத்து இளவரசனாக முடிசூட்டும் விழவு ஓராண்டுக்கு முன் நிகழ்ந்திருந்தது. துவாரகையின் வீழ்ச்சியால் அதை ஒரு எளிய அரண்மனைச் சடங்காகவே முடித்துவிட்டிருந்தனர். அதன்பின் வசுதேவரும் தேவகியும் ரோகிணியும் மதுவனத்திற்கு கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருந்தார்கள்.

நான் முகமன் உரைத்து பீடம் கொண்டேன். முறைமைச் சொற்களும் சடங்குகளும் முடிந்த பின் சலிப்பும் சோர்வும் நிறைந்த முகத்துடன் பலராமர் என்னைப் பார்த்து “என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று கேட்டார். நான் அனைத்தையும் அவரிடம் கூறினேன். நான் எதன் பொருட்டு பிரத்யும்னனின் ஆணையை தலைக்கொண்டு அங்கே சென்றேன் என்பதை விளக்கும்போதேனும் அவரிடம் சிறு உணர்வெழுச்சி உருவாகும் என்று எதிர்பார்த்தேன்.

அவர் மாறாத விழிகளுடன் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் “நீர்க்கடனுக்கு எவருமில்லை என்று எண்ணவேண்டியதில்லை. மதுரா இங்கிருக்கிறது. என் மைந்தர்கள் இருக்கிறர்கள்” என்றார். “ஆம்” என்று நான் சொன்னேன். “ஆனால் அந்தச் செல்வத்தை தனக்குரியது என்று எண்ணி தன் மாதுலரிடம் கொடுத்திருக்கிறார் மறைந்த இளவரசர். நிறைவேறாத விழைவொன்றுடன் அவர் இறந்தார் என்று ஆக வேண்டியதில்லை. அவரை ஒருவன் ஏமாற்றி சிறுமைசெய்தான் என்ற சொல் நிலைகொள்ள வேண்டியதில்லை. அவர் நிறைவுற்று விண்ணேகட்டும். அதன்பொருட்டே இதை சொல்லவந்தேன்” என்றேன்.

அதுவும் பலராமரை உணர்வெழுச்சி கொள்ளச் செய்யவில்லை. “அதற்கென்ன?” என்று அவர் மீண்டும் சலிப்புற்ற குரலில் சொன்னார். அவையை கலைக்கப்போவதுபோல மெல்ல அசைந்தார். “துவாரகையின் பெருஞ்செல்வம் அங்கே பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் கிடக்கிறது. ஃபானு அக்கருவூலத்தை உடன்கொண்டு சென்றான் என நான் அறிவேன். இங்கு சிலர் அதை கொண்டுவரவேண்டும் என்றார்கள். அது தேவையில்லை என்று நான் தடுத்துவிட்டேன். தன் குடி முற்றழியட்டும் என அவன் எண்ணாமல் அது நிகழாது. தன் நகர் எஞ்சலாகாது என அவன் விழையாமல் கடல் எழுந்து வராது. அச்செல்வமும் கடல்கொள்வதே முறை என்றேன்” என்றார்.

நான் இறுதியாக பிரத்யும்னனை சந்தித்தபோது பேசிக்கொண்டிருந்ததை சொன்னேன். என்னையறியாமல் என் குரலில் உணர்வெழுச்சி ஓங்கியது. “அன்று இளவரசரின் கண்களில் இருந்த அந்த நெகிழ்வை இன்னமும் நினைவுகூர்கிறேன். இவையனைத்திற்கும் ஒருவரை பழிசாற்ற முடியுமெனில் அது ருக்மியை மட்டுமே. உரிய பொழுதில் அவர் நிலத்தை பிரத்யும்னனுக்கு அளித்திருந்தாரெனில் இன்று மைந்தர் உயிருடன் இருந்திருப்பார்கள்” என்றேன். “அதை இனிமேல் பேசவேண்டியதில்லை. அதை அவன் மட்டுமே தடுத்திருக்க முடியும். அவன் அகன்றுவிட்டான் என்னும் நிலையில் எவரும் எதுவும் செய்திருக்க முடியாது” என்றார் பலராமர்.

“அரசே, அழிவை பிரத்யும்னனும் அஞ்சிக்கொண்டிருந்தார், அதிலிருந்து விடுபட முயன்றார். இறுதியாக அவர் எண்ணியது தங்களைத்தான். மதுராவிலிருந்து குலமூதாதை பலராமரின் உதவி வரும், அவருடன் சேர்ந்து படைகொண்டு வருவேன் என்றுதான் அவர் ருக்மிக்கு சொல்லி அனுப்பினார்” என்றேன். அச்சொற்களின் விளைவை உடனே கண்டேன். ஒருகணத்தில் பலராமரின் இரு கைகளும் இறுகுவதை காணமுடிந்தது. பீடத்தின் கைப்பிடிகளை இறுகப்பற்றி பற்களைக் கடித்து, தாடையை முறுக வைத்தார். சிறிய கண்கள் என்னை கூர்ந்து பார்த்தன.

“ஆம், தாங்கள் கூறியபடி அவர் இயற்றியதே அனைத்தும். ஒவ்வொன்றும் இணைந்துதான் அவ்வாறு நிகழ்ந்தன. ஊழ் அவ்வாறு வகுக்கிறது என்றால் நாம் செய்வதற்கொன்றும் இல்லைதான். எனினும் மானுடப்பிழை என்று அதில் இருந்தால் அதற்கு மானுடன் பொறுப்பேற்றுத்தான் ஆகவேண்டும்” என்றேன். “அனைத்தையும்விட மறைவதற்கு முன் தந்தையை எண்ணாமல் தன் குலமூதாதை என பெரியதந்தையை எண்ணிய மைந்தனின் உணர்வை நாம் எண்ணாமலிருக்க முடியுமா என்ன?”

பலராமர் உறுமினார். நான் மேலும் முன்னகர்ந்தேன். “அங்கே தூதுசெல்லும்போது நான் எண்ணியது என்னிடமிருக்கும் இறுதிப் படைக்கலம் தங்கள் பெயரே என்றுதான். தாங்கள் ருக்மியின் ஆசிரியர், அவருக்கு தந்தையெனும் நிலையில் இருந்தவர். தங்கள் மைந்தனுக்கு அளித்த சொல்லில் இருந்து அவர் மீறிச் செல்வார் என்றால் அதன் பொருள் என்ன? தங்கள் பெயர் அவரை நடுங்கச் செய்யும் என எண்ணினேன். ஆனால் ஒரு சிறு இளிவரலையே அவரிடமிருந்து பெற்றேன்.”

முறுகிய குரலில் “அறிவிலி!” என்று பலராமர் கூறினார். அது ஒரு தொடக்கச் சொல். அவையிலிருந்து ஒரு முதிய யாதவர் எழுந்து “நம் மைந்தனுக்கு இழைத்த அத்தீங்குக்கு நிகர்செய்யாமல் இங்கே வீணே அமர்ந்திருக்கப் போகிறோமா என்ன?” என்றார். பலராமர் “நாம் இயற்றக்கூடுவதென்ன?” என்றார். “செல்வம் அல்ல, அவனை அவ்வண்ணம் ஒருவன் ஏமாற்றக்கூடும் என்றால் நமக்கு பீடு அல்ல” என்றார் அவர். “அவனை பழிகொள்வோம். அச்செல்வத்தை அவனிடமிருந்து பிடுங்குவோம். அது நமக்கு தேவையில்லை, அதை அள்ளி யமுனையில் வீசுவோம். ஆனால் யாதவ மைந்தன் ஒருவனிடம் சொல்பிறழ்ந்து செல்வத்தை பெற்றுக்கொண்டு வென்றோம் என ஆணவம் கொண்டு அவன் அங்கிருந்தால் அதைவிடக் கீழ்மை எதுவுமில்லை” என்றார்.

அதுவரை நான் பேசிய எதிலும் ஆர்வம் காட்டாமல் அமர்ந்திருந்த அந்த அவை கலைந்து ஓசை எழுப்பத் தொடங்கியது. ஒவ்வொருவரும் பேச முயன்றபோது முழக்கம் பெருகியது. பலர் கூச்சலிட்டனர். அங்கிருந்த சோர்வை அப்படியே வெறியாக மாற்றிக்கொண்டார்கள். மெல்ல மெல்ல உணர்வெழுச்சிகள் கூடின. “கொல்லவேண்டும் அவனை! அவன் தலையை கொண்டுவந்து மதுராவில் வைப்போம்!” என்றார்கள். “மதுராவில் அல்ல, பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அவன் தலை கொண்டுவைக்கப்பட வேண்டும்!” என்றார் பிறிதொருவர். “யாதவரை எவரும் ஏமாற்றி மகிழ்ந்திருக்கப் போவதில்லை என்ற செய்தி சென்று சேரட்டும் பாரதவர்ஷமெங்கும்!” என்றார் இன்னொருவர்.

அவை கூச்சலிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. பலராமர் என்னிடம் “அவன் அந்தச் செல்வம் அனைத்தையும் அதை செய்ததற்கான பிழையீடான செல்வத்தையும் சேர்த்து கொண்டுவந்து இங்கு மதுராவில் என் காலடியில் வைத்து வணங்கவில்லை எனில் அவன் தலையை மதுராவில் கோட்டைமுகப்பில் தொங்கவிடுவேன் என்று சென்று சொல்க!” என்றார். அவை கைவீசி ஆர்ப்பரித்தது. “ருக்மி வந்தாகவேண்டும். அடிபணிந்தாகவேண்டும்!”

அக்கணத்தில் ஓர் எண்ணம் எனக்கு எழுந்தது. நான் ஏன் இதை செய்கிறேன்? இந்தச் செல்வத்தை ருக்மியிடமிருந்து மீட்டு நான் செய்யப்போவதுதான் என்ன? அதைவிடப் பெருஞ்செல்வம் அங்கே கடலில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது. உள்ளாழத்தில் எனக்கு தெரிந்திருந்தது, எதையேனும் ஒன்றை செய்வதனூடாகவே நான் வாழ்வை பொருள்கொள்ளச் செய்யமுடியும் என்று. பெருக்கில் செல்லும் பாம்பு சுள்ளியில் தொட்டதுமே உடலே கையாகி அள்ளிச் சுற்றிக்கொள்வதுபோல எனக்கு ஏதேனும் ஒன்று தேவைப்பட்டது. அவ்வண்ணமே பலராமருக்கும் என்று புரிந்துகொண்டேன். அந்த அவையில் இருந்த அனைவருக்கும் அப்படியே என்று தெளிந்தேன்.

பிரத்யும்னனைப் பற்றி நான் சொன்னவை எல்லாம் ருக்மியிடமும் பின் ருக்மிணியிடமும் சொன்னபோது உருவாக்கி வளர்த்துக்கொண்டவை. அங்கே சொல்லச்சொல்ல பெருகியவை. அவை பொய் அல்ல, ஆனால் அவற்றுடன் இணைந்திருந்த உணர்வுகள் மிகையானவை. மிகையெல்லாம் பொய்யே. மீண்டும் ஒரு போர் நிகழலாம். புரவியின் நோயெல்லாம் அது ஓடினால் சீராகிவிடும் என்பார்கள். போரினூடாகவே அரசகுடியினரின் சோர்வும் துயரும் இல்லாமலாகுமா என்ன?

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 72

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 1

மந்தரம் எனும் சிற்றூரில் புறங்காட்டில் அமைந்த கரிய சிறு பாறையில் இளைய யாதவர் இரு கைகளையும் தலைக்கு பின் கொடுத்து வான் நோக்கி படுத்திருந்தார். விண்மீன்கள் நிறைந்த கரிய வானம் அவர்மீது வளைந்திருந்தது. விண்மீன்கள் சில துலங்கியும் பல வான் என மயங்கியும் அவர் மேல் படர்ந்திருந்தன. சற்று அப்பால் சாலமரத்தின் வேர்ப்புடைப்பொன்றில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீகரர் தாழ்ந்த குரலில் உணர்ச்சிகள் ஏதுமில்லாத அமைதியுடன் சொன்னார்.

யாதவரே, தங்களைத் தேடி இத்தொலைவு வரை என்னால் வர இயலுமென்று நான் எண்ணியிருக்கவில்லை. இந்த அகவையில் நான் நெடுந்தூரம் பயணம் செய்ய இயலும் என்பதையும், துணை இன்றி பாதையும் அறியாமல் இங்கு வந்து சேர்வேன் என்பதையும் எண்ணுகையில் இது ஊழ் என்றே உணர்கிறேன். இச்சொற்களை இங்கு நான் வந்து சொல்ல வேண்டுமென்று வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தாங்கள் அறிவீர்கள், முன்பு கோகுலத்தில் இதுபோல் ஓர் இரவில் நாம் இருவரும் புறங்காட்டில் தனித்திருந்தோம். இவ்வண்ணமே தாங்கள் ஒரு பாறையில் படுத்து விண்மீன்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள். நான் அருகிருந்தேன். விண்மீன்களை என்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க இயலவில்லை. உங்களிடம் நான் கேட்டேன் “யாதவனே, விண்மீன்களை உன்னால் எத்தனை பொழுது விழிவிரித்து பார்க்கமுடியும்?” என்று. விழிவிலக்காமல் “விடியும்வரை, முடிவிலிவரை” என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள்.

நான் தவிப்புடன் “என்னால் சற்று நேரம் கூட பார்க்க முடியவில்லை. என் உள்ளம் பதைக்கிறது. விண்ணில் இருப்பவை முடிவிலா விழிகள் என்று தோன்றுகின்றன. அவை அலகிலாது பெருகிய கதிரவன்கள் என்று நூலோர் கூறுகிறார்கள். ஆதித்யப் பெருவெள்ளம் என்று என் ஆசிரியர் ஒருமுறை கூறியபோது என் அகம் நடுங்கியது. அதற்குப் பின் ஒருமுறைகூட என்னால் விண்ணை நேர்நோக்க இயலவில்லை. சிறுத்து இன்மை என்றாகி பொருளிழந்து செல்கிறேன்” என்றேன்.

ஒருமுறை வானை நோக்கிவிட்டு விழிதாழ்த்தி நான் தொடர்ந்தேன் “இருப்பே நம்மை கோக்கிறது. எண்ணங்கள் ஆகிறது. இன்மைபோல் அச்சுறுத்துவது பிறிதொன்றும் இல்லை. விண் நோக்கி அதை நோக்குகிறேன் எனும் இருப்புணர்வை அறுதியாக தக்க வைத்துக்கொண்டு அமைந்திருக்கலாம். நான் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்ற உணர்வு ஏதேனும் ஒரு கணத்தில் அறுபடும் எனில் விண்மட்டுமே எஞ்சும். அது சாவு. அதிலிருந்து ஓரிரு கணத்தில் விடுபட்டு வெளிவந்துவிட முடியும். அது மறு பிறப்பு. சாவு கணநேரமெனினும் சாவுக்குரிய அனைத்து அச்சங்களும் பதற்றங்களும் வெறுமையும் கொண்டதே” என்றேன்.

உங்கள் விழிகளில் வானின் ஒளியை கண்டேன். “யாதவனே, எவ்வண்ணம் விண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருகிறாய்?” என்றேன். நீங்கள் புன்னகைத்து “நான் விண்வடிவாகி குனிந்து மண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன்” என்றீர்கள். திகைப்புடன் “அதெப்படி? விண்வடிவாக எப்படி மானுடன் தன்னை உணர முடியும்?” என்று கேட்டேன். “நான் மானுடன் அல்ல” என்று சொன்னீர்கள். அக்கணம் என் நெஞ்சு நடுங்கியதை நான் உணர்ந்தேன். இன்றும் அதை மீண்டும் உணர்கிறேன். என் கைகள் குளிர்ந்து உறைந்துவிட்டன.

பின்னர் மூச்சை மீட்டுக்கொண்டு சிரித்து “ஆம், நீ மானுடன் அல்ல. தொல்லசுரர் குடியில் வந்தவன், லவணக்குருதியினன் என்று இங்கு சொல்கிறார்கள்” என்று நகையாட்டாக மாற்றிக்கொண்டேன். நீங்களும் நகைத்து “நான் அசுரன், நான் அரக்கன். நான் இங்குள்ள அனைத்துயிரும் ஆனவன். விண்சூழ் தேவர்களும் மண்வாழ் உயிர்களும் ஆழத்து இருளிருப்புகளும் நானே. நானே பிரம்மம்” என்றீர்கள். “வேதமுடிபுபோல அனைத்துக்கும் மறுமொழியாகும் ஒற்றைச் சொல் வேறேது?” என்று நான் சொன்னேன். நாம் சிரித்தோம்.

ஆனால் உங்களுடன் இருந்த நீண்டகாலத்தில் பலநூறு முறை அவ்விண்மீன்களுக்குக் கீழே பள்ளிகொண்டிருந்த உங்களை நினைவுகூர்கிறேன். அவ்விண்மீன்களை உடலெங்கும் அணிந்து விண்பேருருவெனப் படுத்து நீங்கள் கீழே நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் கனவு எனக்கு ஒருமுறை வந்திருக்கிறது. இத்தருணத்திலும் அதையே உணர்கிறேன். இது அத்தருணத்தை மீண்டும் நடிப்பது. இதன் பொருட்டே அன்று அது நிகழ்ந்தது. இன்று இவ்வண்ணம் இத்தனை தொலைவு நான் வரநேர்ந்தது.

அரசே, சூதர் சொல்லினூடாகவும் பயணியர் பேச்சினூடாகவும் நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். எனினும் மீண்டும் உங்கள் அணுக்கன், துவாரகையின் அமைச்சன் என நின்று நான் அதை சொல்லவேண்டியுள்ளது. உங்கள் குருதியில் ஒரு துளி கூட இன்று இப்புவியில் எஞ்சவில்லை. உங்கள் மைந்தர் எண்பதின்மரும் இறந்தனர். உங்கள் பெயர்மைந்தர் எண்ணூற்றுவரில் ஒருவர் கூட எஞ்சவில்லை. உங்கள் பெயர்சொல்லி கைநீர் அள்ளி விட்டு அன்னம் அளிக்க இப்புவியில் உங்கள் வழித்தோன்றல்கள் என எவருமில்லை.

நீங்கள் சமைத்த பெருநகர் துவாரகை மண்ணிலிருந்து நழுவி இறங்கி ஆழ்கடலுக்குள் சென்றுவிட்டது. இப்போது கடல் பெருகி எழுந்து தோரணவாயில்வரை வந்துள்ளது. இன்று பெரும்பாலை நிலத்தின் விளிம்பில் அலைகள் வந்து அறைந்துகொண்டிருக்கின்றன. பாதியளவு மூழ்கி கடலுக்குள் அத்தோரணவாயில் மட்டும் நின்றிருக்கிறது. அங்கு ஒரு மாநகர் இருந்தது என்றும் இரு குன்றுகள் மேல் ஒன்றில் பெருவாயில் திறந்து வானை அழைத்ததென்றும் பிறிதொன்றின்மேல் இப்புவி கண்டதில் பெருநகரொன்று அமைந்திருந்ததென்றும் எவரேனும் சொன்னால் அறிவுடையோர் நம்ப இயலாது.

அந்நகர் உப்பால் கட்டப்பட்டது என்றும் கடலில் முற்றாகக் கரைந்து மீண்டும் உப்பென்று மாறிவிட்டதென்றும் கதைகள் உருவாகியிருக்கின்றன. விதர்ப்பத்திற்கு வந்தபோது ஒரு முதியவன் துவாரகை கடல்நுரையால் உருவாக்கப்பட்டது என்றான். இன்னும் கடந்து சென்றால் ஒருவேளை அது சொல்லால் கட்டப்பட்டது என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். மேலும் தெற்கே சென்றால் அது வெறும் கனவால் கட்டப்பட்டதென்று கூறுபவரும் இருப்பார்கள்.

அங்கே பிரஃபாச க்ஷேத்ரமும் சிந்துவின் புறநீர் எழுந்து மூழ்கி மறைந்துவிட்டது. அச்சதுப்பை நீர்ப்பரப்பிலிருந்து காத்த நாணல்சுவர் அழிந்ததும் நீர் எல்லைகடந்துவிட்டது. அந்நிலமும் முற்றாகவே நீரில் மூழ்கி இருந்ததோ என்றாகிவிட்டது. அங்கே யாதவக் குடியினர் வந்து தங்கி ஒரு நகரைப் படைத்து கொண்டாடி போரிட்டு அழிந்தார்கள் என்பதற்கு விழிச்சான்றுகள் என எவருமில்லை.

இருக்கலாம், அங்கிருந்து உங்கள் மைந்தர் சாம்பனின் அரசி கிருஷ்ணை பெண்டிரும் குழந்தைகளுமாக கிளம்பிச் சென்றார்கள். அவர்களின் படகுகள் எங்கு சென்றன என்று எவருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் நாமறிந்த எந்நிலத்திலும் சென்றுசேரவில்லை. அவர்கள் கடலூடாக தென்னிலம் சென்றனர் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். மேற்கே சோனக நிலம் தேடிச் சென்றனர் என்றும் கூறுகின்றனர். எங்கோ அவர்கள் நினைவுகொண்டிருக்கலாம். அல்லது மறந்துவிட்டிருக்கலாம்.

பிறிதொரு விழிச்சான்றும் உண்டு. கணிகர் என்னும் அந்தணர். அவர் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தநாள் முதலே நோயுற்றிருந்தார். அக்களியாட்டு நாளின் காலையில் அவரால் எழவே முடியவில்லை. அவர் தன்னை பிரஃபச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கொண்டுசென்று அப்பால் கிழக்கெல்லையாக அமைந்திருந்த குன்றுகளில் ஒன்றின்மேல் பாறையின் மேல் வைக்கும்படி கோரினார். அவ்வண்ணமே கொண்டுசென்று வைத்தார்கள். விழவு தொடங்கும் வரை அவர் அங்கிருந்ததைக் கண்ட ஒற்றர்கள் உண்டு.

விழவு பூசலில் முடிந்து நகர் அழிந்து எரியுண்டு மறைந்த பின் அவரும் மறைந்துவிட்டார். அவர் எங்கேனும் இருக்கலாம். அனைத்தையும் அவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் என நினைக்கிறேன். அவர் விழிகளை நினைவுகூர்கிறேன். அந்த உச்சிப்பாறையில் தவளைபோல் அமர்ந்து அவர் நகரத்தின் அழிவை நோக்கி புன்னகை கொண்டிருப்பார். அவருடைய நோய் அனைத்தும் நீங்கியிருக்கும். முகம் பொலிவுகொண்டிருக்கும். உடலின் ஒடிவுகளும் வளைவுகளும்கூட சீராகியிருக்கும். அந்தப் பாறையில் இருந்து அவர் நடந்து அகன்றிருந்தால், புரவியூர்ந்திருந்தால் வியப்படைய மாட்டேன்.

 

ஸ்ரீகரர் சொன்னார். யாதவரே, பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் உங்கள் மைந்தர்கள் போரிட்டு மடிந்தபோது நான் அங்கில்லை. என்னை உங்கள் மைந்தர் பிரத்யும்னன் தன் மாதுலர் ருக்மியுடன் பேசி அவருக்கு சொல்லளிக்கப்பட்ட நிலத்தை பெற்றுத் தரும்படி கோரி அனுப்பியிருந்தார். நான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கிளம்பி பாலைநிலத்தைக் கடந்து அவந்திக்கு வந்து அங்கிருந்து விதர்ப்பத்திற்கு சென்று கொண்டிருக்கும்போதுதான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் பெருங்களியாட்டில் மூழ்கி உட்பூசல்களால் போருக்குச் சென்று முற்றழிந்தது என்று கேள்விப்பட்டேன்.

அது எனக்கு வியப்பளிக்கவில்லை. அவ்வண்ணம் நிகழும் என நான் எங்கோ எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதை நீங்கள் துவாரகை விட்டுச் சென்றபோதே எதிர்பார்த்தேன். துவாரகையின் அழிவால் உறுதி செய்துகொண்டேன். ஆனாலும் ஏதேனும் ஒரு நல்லது நடக்கும் என நம்பி முயன்றேன். பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து விலகிச்சென்றால் அந்நகர் பிழைக்கும் என நம்பினேன். அவர்களும் ஒவ்வொருநாளும் அதற்காக துடித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஓலைகளும் தூதுகளும் ருக்மிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தன. அவர் அனைத்தையும் வெவ்வேறு சொற்களால் தட்டிக்கழித்துக்கொண்டிருந்தார்.

திரும்பி பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்குச் செல்வதா அன்றி விதர்ப்பத்துக்கே சென்று என் தூதை தொடர்வதா என்ற குழப்பத்தை அடைந்தேன். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவந்தியிலிருந்த துவாரகையின் ஒற்றர்கள் சிலரை சந்தித்தேன். யாதவ மைந்தரில் ஒருவர்கூட அங்கு எஞ்சவில்லை என்பதை அறிந்தேன். ஒருவர் கூடவா என்று மீள மீள கேட்டுக்கொண்டேன். ஆம் ஒருவர் கூட என்று ஒற்றர்கள் சொன்னார்கள். நிலமில்லை, அரசகுடியினர் ஒருவர்கூட இல்லை. எனில் தூதுக்குப் பொருள் என்ன? ஆனால் எனக்குப் பணிக்கப்பட்ட செயல் அது. அதை உதற எனக்கு உரிமை உண்டா?

ஆவதென்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் நாணயம் ஒன்றை தூக்கி வீசி மலரா முத்திரையா என்று பார்த்தேன். சங்கு முத்திரை வந்தபோது அதை வைத்து முடிவெடுத்தேன். விதர்ப்பத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றேன். குருக்ஷேத்ரப் போரில் கௌண்டின்யபுரியை ஆண்ட பீஷ்மகரும் மைந்தர்களும் கொல்லப்பட்டனர். ருக்மி போஜகடகத்தை விட்டு கௌண்டின்யபுரிக்கே தலைநகரை மாற்றிக்கொண்டார். போஜகடகம் இரண்டாம் தலைநகராக நீடித்தது. போஜகடகத்தையும் ஒட்டியுள்ள நிலத்தையும் பிரத்யும்னனுக்கு அளிப்பதாகவே முதலில் பேசப்பட்டது. அது குறைந்து குறைந்து வந்து வரதாவின் கரையோர சதுப்புநிலமும் பதினெட்டு ஊர்களும் மட்டும் என்று ஆகியது. பின்னர் அதிலும் தடைகளை சொல்லத் தொடங்கினார் ருக்மி.

நான் வரதாவின் படித்துறையை வந்தடைந்து அங்கிருந்து நதிக்கரைப் பாதை வழியாக கௌண்டின்யபுரிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தேன். யாதவ இளவரசர்களின் உயிர்நீப்பால் விதர்ப்பம் துயர்கொண்டிருக்கும் என்றும் அங்கு குடிகள் தங்கள் குடிமைந்தர் அழிவின்பொருட்டு புலைகாப்பார்கள் என்றும் நான் எண்ணினேன். ஆனால் செல்லும் வழியெங்கும் இளவேனில் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. தெருக்களில் மலராடையும் தளிராடையும் அணிந்த மக்கள் அலைமோதினர். எங்கும் மதுக்களியாட்டமும் காமக்கொண்டாட்டமும் நிகழ்ந்தது. அச்செய்தி வந்து சேரவேயில்லையோ என நான் ஐயம் கொண்டேன்.

விதர்ப்பத்தில் இளவேனில் பருவத்தில் காமனை உயிர்த்தெழ வைத்து கொண்டாடும் வழக்கம் இருந்தது. தளிர்களால் ஆன பல்லக்கில் கரும்பாலான வில்லையும் ஐந்து மலர்களால் ஆன அம்புகளையும் வைத்து காமனை நிறுவி இளமகளிர் தூக்கிக்கொண்டு சென்று புதுப்பெருக்கெடுத்த ஆற்றின் கரைகளில் வைத்து மலர் வழிபாடு செய்த பின்னர் நீரில் ஒழுக்குவார்கள். அவ்வாறு பல்லக்கு தூக்கிச்செல்லும் பெண்டிர் ஆடையணியாது வெற்றுடலுடன் செல்லும் வழக்கம் இருந்தது. தொன்மையான அக்கொண்டாட்டம் அப்போதும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது வியப்பூட்டியது.

அது பெண்களின் விடுதலைநாள். எங்கும் ஆண்களையே காணவில்லை என்பதை நான் உணரவில்லை. ஆற்றங்கரை தோறும் ஆடையற்ற பெண்கள் சிரித்துக் கூத்தாடினார்கள். ஆடைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதை பெண்கள் எவ்வளவு விரும்புகிறார்கள் என்பதை முன்பு நான் அறிந்திருந்தேன் எனினும் அது வியப்பாகவே இருந்தது. ஆடைகளால் தாங்கள் சிறையிடப்பட்டிருப்பதாக பெண்ணுடல் எண்ணுகிறது. ஆடை களைந்ததுமே பெண்ணுடல்களின் அசைவுகளும் அவர்களின் கண்களும் மாறிவிடுகின்றன. அவர்களுள் அறியாத் தெய்வம் ஒன்று வந்து குடியேறுகிறது.

வரதா நதிக்கரையில் நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது ஆடையில்லாத பெண்கள் எழுவர் கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்து என்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்று நீரில் தூக்கி வீசினர். சேற்றில் என்னை புரட்டி எடுத்தனர். நான் அவர்களிடமிருந்து தப்பும்பொருட்டு புரண்டெழுந்து நீர்துழாவி பிறிதொரு கரையில் ஏறி நாணல் காட்டுக்குள் புகுந்து சேற்று ஓடைகளினூடாக கௌண்டின்யபுரிக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே என்னைக் கண்ட காவலர்களிடம் என் அடையாளத்தை சொன்னேன். அவர்கள் பலர் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.

விதர்ப்பத்தின் அமைச்சர்கள் என்னை வரவேற்றபோது எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டவில்லை. ஒரு நாட்டின் அமைச்சனென எனக்கு அளிக்கவேண்டிய எந்த முறைமையும் செய்யப்படவில்லை. எளிய யாதவ முதியோனுக்குரிய சொற்களும் முறைமைகளுமே இயற்றப்பட்டன. என்னை அவர்கள் கொண்டுசென்று சிறுகுடிலொன்றில் தங்க வைத்தனர். அங்கே மேலும் செய்திகளை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். விதர்ப்பத்தின் சிற்றமைச்சர்கள் அனைவருக்குமே எல்லாச் செய்திகளும் தெரிந்திருந்தன. எண்பதின்மரில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை என்று அனைவரும் மீள மீள சொன்னார்கள்.

ஆனால் எவரிடமும் சற்றும் துயர் இருக்கவில்லை. உண்மையில் அனைவரும் மகிழ்ந்து கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். உலகியலாளர்களுக்கு பிறிதொருவரின் வீழ்ச்சி எத்தனை உவகையை அளிக்கும் என்பதை அமைச்சன் என நான் நன்றாக அறிந்திருந்தேன் என்றபோதிலும்கூட அது எனக்கு வியப்பையும் கசப்பையுமே அளித்தது. மானுடர் பிறர் என்பதை எவ்வண்ணமோ தங்களுக்கான போட்டியாளர்களாகவே என்ணுகிறார்கள். ஆயினும் இறந்தவர்களில் பதின்மர் விதர்ப்பத்தின் மருகர், நூற்றுவர் விதர்ப்பத்தின் கொடிவழியினர். அவர்கள் விதர்ப்பத்திற்கு பெரும் காவலென அமையும் வாய்ப்பு கொண்ட மாவீரர். அதைக்கூட அவர்கள் எண்ணவில்லை.

நான் சென்று மூன்றாவது நாள்தான் ருக்மி என்னை அவைக்கு அழைத்தார். அவர் என்னை தன் தனியறைக்கு அழைப்பார் என்றுதான் நான் எண்ணினேன். ஆனால் அந்தணரும் அமைச்சரும் படைத்தலைவரும் குடித்தலைவரும் வணிகரும் என ஐம்பேராயம் அமர்ந்த அவைக்கு நான் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். எனக்குரிய ஆடைகள் அளிக்கப்படவில்லை. சேற்றில் விழுந்து பழுதுபட்ட என் ஆடைகளை நானே துவைத்து காயவைத்து அணிந்துகொண்டிருந்தேன். இருமுறை அமைச்சருக்குரிய ஆடைகள் எனக்கு அளிக்கப்படவேண்டும் என்று நான் கோரியும்கூட ஏவலர் எனக்கு அவற்றை கொண்டுவந்து தரவில்லை. வெறுந்தலையோடு அவைபுகக்கூடாது என்பதற்காக என் அறையிலிருந்த எளிய மரவுரி ஒன்றை எடுத்து என் தலைப்பாகையாக கட்டிக்கொண்டேன். என் உடலில் அணியேதுமில்லை. அவைநுழைந்தபோது பரிசல் வாங்க வந்த இரவலன்போல என்னை உணர்ந்தேன்.

விதர்ப்பத்தின் பேரவைக்குள் என்னை அறிவித்தபோது விருஷ்ணிகுலத்து யாதவராகிய ஸ்ரீகரர் என்று மட்டுமே குறிப்பிட்டனர். ஆகவே நான் அவைநுழைந்தபோது எவரும் முகமன் உரைக்கவில்லை. வரவேற்கும் பொருட்டு எந்த அசைவும் எழவில்லை. அரசன் முன் சென்று நின்று நானே கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினேன். “விருஷ்ணிகுலத்தவனாகிய என் பெயர் ஸ்ரீகரன். பாரதவர்ஷத்தின் பெரும்புகழ் கொண்ட நகரமாகிய துவாரகையின் அமைச்சன். இன்று துவாரகை சற்று அப்பால் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னுமிடத்தில் நிலைகொண்டுள்ளது. அங்கிருக்கும் அரசர் ஃபானுவுக்கும் அவருடைய உடன்பிறந்தார் எண்பதின்மருக்கும் அமைச்சர் என்று திகழ்கிறேன். இளையவர் பிரத்யும்னனின் செய்தியுடன் இந்த அவைக்கு வந்துள்ளேன்” என்றேன்.

ருக்மி தன் நீண்ட செந்நிறத் தாடிக்குள் கைவிரல்களை நுழைத்து நீவியபடி வஞ்சநகைப்பு ஒளிவிட்ட விழிகளால் என்னை கூர்ந்து பார்த்தார். நான் சொல்லி முடித்ததும் அவருடைய புன்னகை பெரிதாகியது. அவையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு “தாங்கள் அமைச்சர் ஆயினும் போதிய செய்திகளை அறியாமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆகவே உரைக்கிறேன். ஒன்று, துவாரகை என்னும் நகரம் இன்றில்லை, அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றுகளன்றி பிறிது ஏதும் இல்லை. இரண்டு, பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னும் ஊர் இன்றில்லை. அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றும் இல்லை. மூன்று, யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மர் இன்றில்லை. அவர்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு சான்றென மைந்தர்களோ பெயர் மைந்தர்களோகூட இல்லை” என்றார்.

நகைப்பு விரிய “ஆகவே நீங்கள் அமைச்சர் என்பதற்கான சான்றுகளை இந்த அவைக்கு நீங்கள் அறிவிக்கலாம்” என்றார். அவையிலிருந்தும் சிரிப்பொலி எழுந்து முழக்கமாகச் சூழ்ந்தது. நான் சினத்தை அடக்கி “நான் இங்கு சொல் விளையாட வரவில்லை. இங்கிருக்கும் அனைவருக்கும் உண்மையென ஒன்று தெரியும், நான் பிரத்யும்னனின் தூதனாக இங்கு வந்துள்ளேன். அவர் படைதிரட்டும் பொருட்டு முன்பு விதர்ப்பத்திற்கு அளித்த கருவூலச் செல்வத்திற்கு விதர்ப்பம் இன்னும் ஈடு சொல்லவில்லை. அதற்கிணையாக விதர்ப்பத்தின் நிலம் அவருக்கு அளிக்கப்படும் என்று அரசர் தன் வாயால் அளித்த சொல்லுறுதி உள்ளது. அதை அவருக்கு மீண்டும் நினைவுறுத்துவதே என் பொறுப்பு” என்றேன்.

“நான் அளித்தேனா இல்லையா என்பது பிறிதொன்று. ஆனால் அளித்தேன் என்று கொண்டால்கூட அதை கொள்வதற்கு இன்று யார் இருக்கிறார்கள்? பிரத்யும்னனா, அநிருத்தனா, அவன் மைந்தரா? அக்குருதியினர் எவரேனும் இன்று உளரா?” என்று ருக்மி கேட்டார். “என் உடன்பிறந்தாள் ருக்மணியின் மைந்தர் பதின்மரும் இன்றில்லை. அவர்களின் மைந்தர் நூற்றுவரும் இல்லை. அவர்களின் பெயர்மைந்தர்களும் இல்லை. எவருக்காக நீங்கள் நிலம் நாடி வந்திருக்கிறீர்கள்?”

“அரசே, அதை கொள்வது எவர் என்பது நாங்கள் முடிவு செய்யவேண்டியது. அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது. எஞ்சிய யாதவர்கள் வந்து தங்குவதற்கான நிலமாக அது அமையலாம். மதுராபுரியின் பலராமர் அதை கேட்கக்கூடும். நான் வந்த தூது அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது என்பதை உறுதி செய்வதற்காகவே” என்றேன். ருக்மி உரக்க நகைத்து “நான் யாதவர்களுக்கும் எந்தச் சொல்லுறுதியும் அளிக்கவில்லை. பேச்சு நடந்தது எனக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் நடுவேதான். பிரத்யும்னனின் கொடிவழியில் வந்த எவரேனும் கேட்கும் பொருட்டு நான் காத்திருக்கிறேன். பிறிதெவரும் இதைப்பற்றி என்னிடம் பேச வேண்டியதில்லை” என்றார்.

அவருடைய குரல் மாறியது. “விதர்ப்பத்திற்கு நிதியளிக்கப்பட்டதென்றால் அது ஊழ். போரில் சிதறுண்டு கிடக்கும் பாரதவர்ஷத்தில் விதர்ப்பம் தனக்கென படைதிரட்டவும் பெருநகரென கௌண்டின்யபுரி மாறவும் உதவும் நிதி அது. மையநிலத்தில் பேரரசு ஒன்றை அமைக்க நமக்கு ஊழ் ஆணையிடுகிறது. யாதவர்கள் என்று இன்று எவரும் இல்லை. இளைய யாதவர் வரட்டும், அல்லது அவரது மூத்தவர் வரட்டும். அவர்களிடமும் இதையே சொல்வேன். அவர்களிடம் நான் எந்தச் சொல்லையும் அளிக்கவில்லை. பிரத்யும்னனிடம் மட்டுமே நான் பேசியிருக்கிறேன். பிரத்யும்னனின் குருதியினரிடம் மட்டுமே எனக்கு பேச்சு” என்றார்.

“இதுதான் உங்கள் அறுதியான மறுமொழியா?” என்று நான் கேட்டேன். “நான் பிறிதொன்று சொல்வதில்லை” என்று அவர் சொன்னார். நான் ஏளனத்துடன் சிரித்து “உங்கள் சொல்லுக்கு என்ன மதிப்பு? காற்றின் நிலைபேறுகூட இல்லாத உள்ளம் கொண்டவர் நீங்கள் என்பதை நன்கறிவேன்” என்றேன். சீற்றத்துடன் அவர் எழுந்து “எவரிடம் பேசுகிறீர் என்று தெரிகிறதா?” என்று கூவினார்.

“ஆம், விதர்ப்பத்தின் அரசனிடம் பேசுகிறேன். அரசனின் சொல் பாறைபோல் நின்றிருக்கவேண்டும் என்று கேட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் நீரலைப் பாவை. அதை குருக்ஷேத்ரப் போரின்போதே வெளிப்படுத்தினீர்கள். உடன்பிறந்தாரையும் தந்தையையும் குருக்ஷேத்ரத்தில் பலியிட்டு மண்பெற்றவர். எனினும் உங்களை நம்பி அப்பெரும்செல்வத்தை உங்களிடம் கொண்டுவந்த பிரத்யும்னன்தான் பழி கூறத்தக்கவர்” என்று நான் சொன்னேன். “நன்று, இதன் விளைவை நீங்கள் அடைந்தாகவேண்டும். ஊழ் உன்னுவது ஒருங்குக!” என்று சொல்லிவிட்டு நான் அவைவிட்டு வெளியே சென்றேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 71

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 15

தந்தையே, அங்கு நிகழ்ந்ததை நான் எவ்வகையிலும் விளக்கிவிட இயலாது. சற்று நேரத்திலேயே அங்கு யாதவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று கொண்டிருந்தார்கள் என்று ஒற்றை வரியில் கூறி முடிப்பதே உகந்ததாக இருக்கும். எனினும் எண்ணி எண்ணி எடுத்து, சொல் சொல்லெனக் கோத்து, அதை நிகழ்த்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. நூறு முறை ஆயிரம் முறை என் உள்ளத்தில் அக்காட்சிகளை மீண்டும் விரித்துக்கொண்டேன். இங்கு தேடிவரும் இந்நீண்ட பயணத்தில் என் உள்ளத்தில் நிகழ்ந்தது அது மட்டுமே.

ஆனால் இன்றுகூட அங்கே என்ன நடந்தது என்று என்னால் சொல்லிவிடமுடியாது. அந்த நாணல்மது எங்கள் அனைவரையும் முற்றிலும் நிலையழியச் செய்திருந்தது. காட்சிகள் உடைந்து உடைந்து இணைந்து மீண்டும் சிதறின. கடந்தகாலக் காட்சிகளும் கற்பனைகளும் நிகழ்வுகளினூடாக கலந்தன. தந்தையே, அங்கே நீங்கள் இருப்பதுபோல நான் கண்டேன். அன்னையரும் மைந்தரும் இருப்பதுபோல கண்டேன். தேவர்களும் தெய்வங்களும் ஊடே அலைவதுபோல கண்டேன். எவர் எவரை கொன்றனர் என்று என்னால் இப்போதும் நினைவுகூர முடியவில்லை. நினைவுகள் என எழுவன அந்த மாபெரும் பித்துவெளியிலிருந்தே ஊறிக்கொப்பளித்து அணைகின்றன.

சாத்யகியின் தலை துண்டாகி கீழே விழுந்ததை கண்டேன். கையில் குருதி சொட்டும் வாளுடன் நின்ற கிருதவர்மன் அதை தலைக்குமேல் தூக்கி கூச்சலிட்டார். “கொல்லுங்கள். நம்மை இழிவு செய்த ஒவ்வொருவரையும் கொன்று அழியுங்கள். அந்தகர்களின் கூட்டத்தை கொன்று அழியுங்கள்.” நான் தலைசுழல குமட்டி வாயுமிழ்ந்தேன். கையூன்றி கண்ணீர் வழிய தலைதூக்கி பார்த்தேன். கையில் வாளுடன் நின்றிருந்தவர் சாத்யகி. கீழே துண்டான தலையுடன் கிருதவர்மன் கிடந்தார். கிருதவர்மனின் கால்கள்தான் இழுபட்டு அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன.

அவரைச் சூழ்ந்து எட்டு கைகள் கொண்ட கவந்த உடலும் அதன்மேல் இளிக்கும் வாயில் வெண்பற்கள் நிறைந்த தலையும் கொண்ட சிலந்தி வடிவமான பாதாளதேவர்கள் நால்வர் சுற்றிவந்து நடனமிட்டனர். அவர்களின் நிழல்கள் தனியாக நாகங்கள்போல நெளிந்தன. வௌவால்கள்போல தலையை கீழே தாழ்த்தி கரிய சிறகுகள் கொண்ட இருட்தேவர்கள் காற்றில் சுற்றிப்பறந்தனர். தரையெல்லாம் புழுக்கள். அவற்றின்மேல் துள்ளித் துள்ளிச் சுழன்றன நெளியும் வால்கள் கொண்ட தவளைமுகமான கீழுலகத்து இருப்புகள்.

சூழ்ந்திருந்த அனைவரும் முதலில் அதுவும் ஓர் இளிவரல் நடிப்பென்பதுபோல் சிரிப்புறைந்த வாயுடன் செயலற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூத்தவர் ஃபானுவின் அருகே பெரிய வெண்புழுக்கள்போல நெளியும் எட்டு கைகளுடன் ஒரு பெண் நின்று அவரை வருடிக்கொண்டிருந்தாள். பிரத்யும்னனின் மேல் சிவந்த சீழ்போல வழியும் உடல்கொண்ட ஒரு பெண் துவண்டு கிடந்தாள். எங்கள் நடுவே கரிய ஓடை ஒன்று சுழித்தோடியது. அது உருவமில்லாமல் நெளிந்துகொண்டே சென்ற முடிவிலாத ஒரு புழு.

அங்கே விரிக்கப்பட்டிருந்த நாணல் கம்பளத்திலிருந்தே அவை எழுகின்றன என்பதை கண்டேன். நாணலில் அந்த உருவங்களை பின்னி வரைந்திருந்தார்கள். அவை புடைத்தெழுந்து உயிர்கொண்டன. எனில் எவரோ அவற்றை வேண்டுமென்றே படைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவை நீர்ப்பாவைகள்போல உருமாறிக்கொண்டும் இருந்தன. ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்தும் துண்டுகளாக பிரிந்தும் அவை வெவ்வேறு வடிவங்களாயின. உயிர்கொண்டு எழுந்து சீறின, சினந்து வால் நெளிந்தன.

மணலில் விழுந்து அந்த உடல் துடித்து கைகளும் கால்களும் இழுத்துக்கொள்வதைக் கண்டு எந்த ஓசையும் எழவில்லை. பின்னர் எவரோ வெறிகொண்டு அலறி ஓடிவந்து அவ்விசையிலேயே முன்னால் விழுந்து “ரிஷபவனத்து மூதாதையே! எந்தையே!” என்று கூவினார்கள். எனில் அது சாத்யகிதான். ஆனால் அப்பால் பலர் “அந்தகர் கொல்லப்பட்டார்! அந்தக மூதாதையை விருஷ்ணிகள் கொன்றுவிட்டார்கள்!” என்று ஓலமிட்டனர். அந்தகர்களின் குடித்தலைவர்கள் ஓடிவந்து அப்பிணத்தின் கால்களை பற்றிக்கொண்டனர். “எந்தையே! எந்தையே!” என்று கூச்சலிட்டார்கள்.

மறுகணம் அனைவருக்குள்ளும் அந்தச் செய்தி சென்றடைந்தது. ஒவ்வொருவரும் அலறிக்கூச்சலிடத் தொடங்கினர். எங்கோ எவரோ “அந்தகக் குடி மூத்தார் கிருதவர்மன் கொல்லப்பட்டார்! விருஷ்ணிகளால் அந்தகர் கொல்லப்பட்டார்!” என்று கூச்சலிட்டனர். ஃபானுமான் பாய்ந்து சுஃபானுவுக்கும் ஃபானுவுக்கும் மீதாக தாவி வந்து “கொல்லுங்கள்! விருஷ்ணிகள் அனைவரையும் கொல்லுங்கள்! எந்தை குருதி வீழ்ந்த இந்த மண்ணை அந்தக் குருதி கொண்டு கழுவுவோம்! எழுக! எழுக! எழுக! அந்தகப் படை எழுக!” என்று கூவினான்.

ஃபானு தவிப்புடன் “இளையோனே! இளையோனே!” என்று கூவுவதற்குள் சாத்யகி தன் வாளைச் சுழற்றியபடி முன்னால் பாய்ந்தார். ஃபானுமானும் ஸ்ரீபானுவும் சாத்யகியை வெட்ட முயன்றனர். சாத்யகி அவர்களை வாளால் தடுத்தார். அதற்குள் அப்பகுதியில் போர் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. விருஷ்ணிகுலத் தலைவர் ஒருவர் “எழுக! விருஷ்ணிகளின் படை எழுக!” என்று கூவினார். சாம்பன் “கொல்லுங்கள்! கொல்லுங்கள்!” என்று கூவியபடி தன் கையிலிருந்த நீண்ட நாணல்தண்டு வேலைச் சுழற்றியபடி கூட்டத்தின் நடுவே பாய்ந்தார். அவரை கிருதவர்மன் எதிர்கொண்டார். அவர்கள் நாணல்தண்டுகளை வேல்களாகச் சுழற்றி போரிட்டனர்.

தந்தையே, அந்தக் குடிக்களியாட்டு ஓய்ந்த பின் மாலையில் அங்கே வில்விளையாட்டும் வேல்விளையாட்டும் நடைபெறுவதாக இருந்தது. லோகநாசிகையின் நாணல்தண்டு எளிதில் ஒடியாததும் விசைமிக்கதுமான வில்கழி. அதன் சிறுதண்டுகள் அம்புகள். அவற்றை அங்கே குவித்து வைத்திருந்தனர். எவரோ ஓடிச்சென்று அக்குவியலில் இருந்து வில் ஒன்றை எடுத்தனர். உடனே குவிந்திருந்த விற்கள் மேல் பாய்ந்து ஒவ்வொருவரும் எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் எவருமே விழிப்புள்ளம் கொண்டிருக்கவில்லை. “கொல்லுங்கள்! அந்தகர்களை கொல்லுங்கள்!” என்று அந்தகர்களே கூவிக்கொண்டிருந்தனர். “பேயுருவங்கள்! பேய்கள் நுழைந்துவிட்டன. கொல்லுங்கள் பேய்களை!” என்று சிலர் கூவினர்.

அவர்களுக்குள் இருந்தே அனைத்தும் தோன்றின. அந்தகர்களுக்கும் போஜர்களுக்கும் ஹேகயர்களுக்கும் விருஷ்ணிகளுக்கும் இடையே நீடுநாட்களாக நொதித்த வஞ்சம் அவர்களின் எதிரிகளை உருவாக்கியது. அந்த வஞ்சம் அச்சமென்றும் ஐயமென்றும் வெறுப்பென்றும் ஆகி இறுகி உருவான தெய்வங்கள் பேருருக்கொண்டன. அவை “கொல்! கொல்! கொல்!” என அறைகூவின. எதிரி என எழுந்து வந்து கண்முன் நின்றன.

ஒவ்வொருவரும் செவிவரை இழுத்து அம்புகளை தொடுத்தனர். அம்புகளை இழுப்பதில் தெரிகிறது உள்ளத்தின் விசை. வெறிகொண்டவர்களே அப்படி அம்புகளை இழுக்கமுடியும். சினமும் வஞ்சமும் மட்டுமே அந்த வெறியை உருவாக்க முடியும். சிலர் உடைவாட்களால் நாணலை வெட்டி அங்கேயே இணைத்து வில்லென ஆக்கிகொண்டனர். அம்புகள் என நாணல்கள் பறக்கத்தொடங்கின. அவற்றின் விசையும் விரைவும் வியப்படைய வைத்தன. பெரும்பாலும் அவை குறிதவறவில்லை. அங்கு எவரும் கவசங்கள் அணிந்திருக்கவில்லை என்பதனால் அவை நெஞ்சிலும் விலாவிலும் புதைந்து மறுபக்கம் வரை பாய்ந்து நின்று வால் துடித்தன.

தந்தையே, அந்த நாணல் அம்புகளை இப்போது கூற்றென நினைவுகூர்கிறேன். அவற்றின் மேல்நுனியில் இருந்த புல்லிலைகள் சிறகென அமைந்து அவற்றுக்கு விசை கூட்டின. அவற்றின் எடை குறைவுமின்றி மிகையுமின்றி மிகச் சரியாக அமைந்திருந்தது. அவற்றின் கீழ்முனையை ஒரே வீச்சில் சரித்து வெட்டினால் கூரிய அம்பு அமைந்தது. அது உலோகம்போல் இறுகி எடைகொண்டிருந்தது. கீழே எடைமிகுந்து வால்நுனியில் எடையில்லாமலிருந்தமையால் காற்றை அலகால் கிழித்து பறக்கும் பறவை என அவை சென்றன. எந்த திசைதிரும்பலும் இன்றி காற்றில் மிதந்து சென்று இலக்கடைந்தன. உள்ளே நுழைந்து குருதி உண்டன.

ஒவ்வொருவரும் பிறிதொருவரை கொன்று கொண்டிருந்தனர். பிரத்யும்னன் பாய்ந்து சாரகுப்தனின் மேலேறி சுஃபானுவை வெட்டி வீழ்த்தினார். சாம்பனும் அவருடைய இளையவர்கள் சகஸ்ரஜித்தும் சதாஜித்தும் ஃபானுவை எதிர்த்தனர். ஃபானுவை அவர்கள் அம்புகளால் அறைந்துகொண்டே இருந்தனர். உடலெங்கும் அம்புகள் நின்றிருக்க அவர் முடிசிலிர்த்த இலைப்புழுபோல கிடந்து நெளிந்தார். கிருதவர்மனை பிரத்யும்னனும் சந்திரஃபானுவும் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர் நிலத்தில் விழுந்து துடித்தபோது சாத்யகியாக தெரிந்தார்.

தந்தையே, அங்கு நிகழ்ந்த அருங்கொலையை எவ்வகையிலும் என்னால் விளக்க முடியாது. எல்லா கொலைகளுமே பொருளற்றவை. ஆனால் பொருளின்மையன்றி வேறேதும் இல்லாத கொலை அது. சாம்பன் தன் இளையோரை தானே கொன்றார். சித்ரகேதுவையும் வசுமானையும் கழுத்தரிந்து கொன்ற பின் அவர் வெடித்துச் சிரிப்பதை நான் கண்டேன். பிரஃபானு தன் இளையோன் ஸ்வரஃபானுவை அம்பால் கொன்றார். கொன்றபடியே இருந்தனர். இறந்து விழுந்தபடியே இருந்தனர்.

விழுந்த உடல்களை எட்டி உதைத்தனர். அவர்களின் நெஞ்சிலும் கன்ணிலும் நாணல்வேல்களால் குத்தினர். உடல்களில் மிதித்து நின்று வெறிநடனமிட்டனர். தந்தையே, சிலர் தங்கள் உடன்பிறந்தாரின் குருதியை அள்ளி முகமெங்கும் பூசி சிரித்து வெறிகொண்டாடுவதை கண்டேன். சிலர் குருதியை அள்ளி அள்ளி குடிப்பதை கண்டேன். பிரகோஷன் தன் நேர் இளையோனும் இணைபிரியாது உடனிருந்தவனுமான காத்ரவானின் தலையை தலைமுடியைப் பற்றி தூக்கியபடி சிரித்துத் தாண்டவமாடுவதை கண்டேன்.

ஒவ்வொருவரும் குருதியை விரும்பினார்கள். ஒவ்வொருவரும் சாகவும் விரும்பினர் என்று பட்டது. அங்கே எவருமே கவசங்கள் அணிந்திருக்கவில்லை. எவருமே தங்களை நோக்கி வரும் படைக்கலங்களை தடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டிருக்கவில்லை. அதற்கு முயலக்கூட அவர்களால் இயலவில்லை. எளிய பூச்சிகள்போல செத்து நிலம்பதிந்தனர். அவர்கள் மேல் கால்கள் மிதித்துச் சென்றபோது இளித்த வாயில் நிலைத்த நகைப்புடன் ஆம் ஆம் என தலையசைத்தனர்.

நான் மட்டும் வேறெங்கோ இருந்தேன். “வேண்டாம்! வேண்டாம்!” என்று கூவிக்கொண்டிருந்தேன். “பிரத்யும்னரே, வேண்டாம்! அநிருத்தா, விலகுக!” என் குரல் அங்கே எழுந்த ஓலங்களில் குமிழியென ஓசையில்லாமல் வெடித்தழிந்தது. நான் அங்கிருந்து விலகி ஓடி காவல்மாடம் ஒன்றின் மேல் ஏறி அங்கிருந்த அறிவிப்பு முரசை வெறிகொண்டவனாக அறைந்தேன். “அமைக! அமைக! அசைவழிக!” என்று முரசு ஒலி எழுப்பியது. “அடங்குக… அணிசேர்க!” என்று அது குமுறியது. நான் கண்ணீருடன் முரசை அறைந்துகொண்டிருந்தேன். ஆனால் ஒருவர் கூட அதை கேட்கவில்லை.

ஒருகணத்தில் உணர்ந்தேன், அந்தக் கொலையை அங்கு செய்துகொண்டிருந்தது அந்த நாணல்தான். அதுவே அரியணையும் பந்தலும் விரிப்பும் ஆயிற்று. அதுவே கள்ளென்று அனைவரின் உள்ளத்தையும் நிறைத்தது. அதுவே வில்லும் அம்பும் வேலும் என்றாகி அவர்களைக் கொன்று குருதி உண்டது. யாதவக் குடியே அங்கே முற்றாக அழிந்துகொண்டிருந்தது. எழுந்து பொலிந்த நுரைக்குமிழிகள் உடைந்து வற்றி மறைவதுபோல. சுருதன் ஃபானுமானை கொன்றார். அவரை வீரா கொன்றார். அவரை அநிருத்தன் கொன்றான். அநிருத்தனை அவன் தந்தையான பிரத்யும்னனே கொன்றார். பிரத்யும்னனை அவருடைய இளையோனாகிய பரதசாரு கொன்றான்.

முரசின் மேலேயே கோலை விட்டுவிட்டு நான் விழிமலைத்து நோக்கியபோது ஓர் உருமயக்கக் காட்சி எனக் கண்டேன், அந்த நாணல்கள் அனைத்துமே பாம்புகளாகிவிட்டிருந்தன. அம்புகளும் விற்களும் வேல்களும் நாகங்கள். அந்தப் பந்தல்கால்கள் எல்லாமே நாகங்கள். நாகங்கள் பின்னி உருவான பந்தல். நாகங்களால் ஆன அரியணை. நாகங்கள் கொண்டு முடைந்த தரை. அப்பால் நாகங்கள் இலைகளென படமெடுத்துச் செறிந்த காடு. நாகங்கள் சீறிப்பறந்தன. கொத்தி துளைத்தன. நின்று நெளிந்தன. துடித்துத்துடித்து உடல்புகுந்தன. துளைத்து மறுபக்கம் வந்து மண்ணை முத்தமிட்டன.

அப்போது அந்தக் களத்தில் நான் உங்களை கண்டேன், தந்தையே. அந்தப் பூசல்நிலத்தின் மறு எல்லையில் விற்போர் பார்ப்பதற்காக கட்டப்பட்டிருந்த நாணல்மேடையில் நீங்கள் அமர்ந்திருந்தீர்கள். உங்களருகே விஸ்வாமித்ரர் இருந்தார். உங்கள் இருவர் முகங்களும் நகைப்பில் என பொலிந்திருந்தன. ஒரு பெருங்களியாட்டை பார்க்கும் உவகையுடன் அந்த கொலைக்கூத்தாட்டத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்.

 

தந்தையே, தொல்புகழ்கொண்ட யாதவ நெடுங்குடியில், உங்கள் குருதியில் முளைத்து துவாரகையில் பெருகிய மைந்தர் எண்பதின்மரில் இன்று நான் ஒருவன் மட்டிலுமே உயிருடன் இருக்கிறேன். அங்குள்ள யாதவக்குடி மக்களில் பெண்டிரும் குழ்ந்தைகளும் என மிகச் சிலரே எஞ்சினார்கள். கொலைக்களியாட்டு முடிந்தபோது அங்கே நிலமெங்கும் இடைவெளி இல்லாமல் பரவிக்கிடந்தன உடல்கள். எஞ்சிய ஓரிரு வீரர் இறுதி ஆற்றலையும் தொகுத்து எழுந்து அப்போதும் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். உதிரிக் குமிழிகள் வெடிப்பதுபோல ஆங்காங்கே சிலர் எழுந்தனர். அவர்களை வேறு சிலர் வெட்டி வீழ்த்தினர்.

பின்னர் ஆழ்ந்த அமைதி. அந்த உடற்பரப்பை நான் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அங்கே உயிர் ஏதேனும் எஞ்சுமா என்று. ஒருவன் தள்ளாடி கையூன்றி எழுந்தான். திகைத்து சுற்றிலும் பார்த்தான். கோணலான உதடுகளுடன் சூழ நோக்கி பின்னர் வெடித்துச் சிரித்தான். அவ்வோசை கேட்டு அப்பால் கிடந்த ஒருவன் எழுந்தான். தன் கையிலிருந்த நாணல்வேலை அவனை நோக்கி வீசிவிட்டு விழுந்து இறந்தான். நாணல் பாய்ந்தவன் மறுபக்கமாக விழுந்தான். மீண்டும் நெடுநேரம். யுகங்களெனக் கழிந்த நேரம்.

மீண்டும் ஒருவன் எழுந்தான். அவன் உடலெங்கும் குருதி. அவன் சுற்றிச் சுற்றி நோக்கினான். தள்ளாடியபடி பிணங்கள் நடுவே நடந்தான். கால்களால் ஒவ்வொருவரையாக உதைத்து அழைத்தான். சுற்றி நோக்கி கூவினான். அலறலோசை எழுந்து அந்தப் பாழ்வெளியை நிறைத்தது. அந்த நிலமே அலறுவது போலிருந்தது. சூழ்ந்திருந்த நாணல்கள் இலையசைத்து உடல்நெளித்து அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அவன் தலையில் வெறிகொண்டு அறைந்து அறைந்து கூச்சலிட்டான். பின்னர் கீழே கிடந்த அம்பொன்றை எடுத்து தன் கழுத்தை கிழித்துக்கொண்டு அப்பிணக்குவியல்களில் விழுந்து அவற்றை அணைத்துக்கொண்டு துடித்து அடங்கினான்.

அவனே இறுதி என ஐயமின்றி தெரிந்தது. அந்தச் சடலங்கள் மாலைவெயிலில் வெறித்த சிரிப்புடன், அசைவிலா குமிழிகள் என துறித்த விழிகளுடன் கைகாலுடல்தலைக் குவியலாக அங்கே கிடந்தன. எஞ்சிய மகளிரும் குழந்தைகளும் முன்னரே அலறி ஓடி தங்கள் இல்லங்களுக்குள் புகுந்துகொண்டுவிட்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து அவர்கள் ஓசையின்றி நடுங்கிக்கொண்டிருந்தனர். முற்றாக ஓசையழிந்ததும் அவர்களில் ஒருத்தி கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். அவர் அஸ்தினபுரியின் அரசி கிருஷ்ணை என்று கண்டேன். அவிழ்ந்து திரிகளாகத் தொங்கிய குழலை அள்ளிச் சுழற்றி முடிந்து கொண்டையாக ஆக்கியபின் அவர் திரும்பி தன் குடிலுக்குள் ஒளிந்திருந்தவர்களை அழைத்தார்.

உள்ளிருந்து ஒவ்வொருவராக வெளியே வந்தனர். குழவிகள் அன்னையருடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. சிறுவரும் சிறுமியரும் அன்னையரின் ஆடைகளை பற்றிக்கொண்டு அவர்களின் உடலுக்குள் புக விழைபவர்கள்போல தங்களை ஆடைகளால் மூடிக்கொண்டு அவர்களை நடைபின்னச் செய்தனர். கிருஷ்ணை ஆணையிட அவருடன் வந்த சேடி ஒருத்தி குடிலுக்குள் இருந்து ஒரு சங்கை எடுத்துவந்து ஊதினாள். மீண்டும் மீண்டும் என அந்த ஓசை எழுந்தது. அது ஒரு அன்னைப்பறவையின் அகவல் என கேட்டது.

கதவுகளைத் திறந்து பெண்டிர் வந்துகொண்டே இருந்தனர். அவர்கள் ஓர் அணி என திரண்டனர். கிருஷ்ணை அவர்களுக்கு தலைமைகொண்டார். அவருடைய கையசைவுகளை கொம்பொலியாக மாற்றினாள் சேடி. அவர்கள் அந்த கொலைக்களத்தை நோக்கினர். எவரும் அதை நோக்கி ஓடவில்லை. தங்கள் கொழுநரையோ மைந்தரையோ தேட விழையவில்லை. அந்தத் திரளை அவர்கள் அருவருத்ததுபோல, அங்கிருந்து விலகிச்செல்ல விழைவதுபோலத் தோன்றியது. அவர்களின் நிரை அக்களத்தை முற்றாக விலக்கி அப்பால் வளைந்து சிந்துவின் புறநீர்ப் பரப்பு நோக்கி சென்றது.

புறநீர்ப் பரப்பில் வணிகப்படகுகள் சிற்றலைகளில் ஆடி நின்றிருந்தன. கிருஷ்ணை ஆணையிட அவர்கள் சீராக அவற்றில் ஏறிக்கொண்டனர். அனைவரும் ஏறிக்கொண்டதும் படகுகள் கட்டுகளை அவிழ்த்துக்கொண்டன. நீரிலேறி துடுப்புகளால் அலைதுழாவி அகன்று சென்றன. அவை வாத்துக்கூட்டம் என சென்று மறைவதை காவல்மாடத்தில் உடல் ஓய்ந்து விழிநீரும் வற்றி நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் சென்ற பின்னர் நான் மெல்ல இறங்கி கீழே வந்தேன்.

நான் எண்ணியதுபோல அனைவரும் செத்துவிட்டிருக்கவில்லை. ஆழ்ந்த புண்பட்டவர்கள் பலர் எஞ்சிய உயிருடன் முனகிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் “யார் இருக்கிறீர்கள்? யார் எழும்நிலையில் இருக்கிறீர்கள்?” என்று கூவியபடி ஒரு கழியை ஊன்றி பிணங்கள் நடுவே உலவினேன். ஆனால் புண்பட்டவர்கள் கள்ளில் மயங்கி இருந்ததனால் தலை தூக்கி மறுமொழி உரைக்கும் நிலையில் இல்லை.

அந்த நாணல்மது ஒவ்வொருவருக்கும் குருதியை இளகச்செய்திருந்ததனால் சிறிய புண்ணே நிலைக்காத குருதிப்பெருக்கை உருவாக்கி அவர்களை உயிரிழக்கச் செய்துகொண்டிருந்தது. குருதி வழிய வழிய அவர்கள் நினைவு குழம்பினர். சித்தம் மயங்கியதும் உயிர்வாழ வேண்டுமென்ற வேட்கையையும் இழந்தனர். மேலும் குருதி வழிந்து மேலும் நினைவழிய வேண்டுமென்றே அவர்கள் விரும்புவதுபோல தெரிந்தது. அவர்களின் விழிகள் கனவிலென மயங்கியிருந்தன. பலர் முகங்கள் இனிய புன்னகையால் ததும்பிக்கொண்டிருந்தன.

ஒருவர்கூட தன்னை காப்பாற்றும்படி கோரவில்லை. ஒருவர்கூட தன் உயிரை காத்துக்கொள்ள எழுந்தோடவோ தவழ்ந்து அகலவோ முயலவில்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாத தெய்வமொன்றுக்கு தன்னை பலியென அளிப்பவர்கள்போல் அந்த நிலத்தை அடைத்தபடி கிடந்தனர். அங்கே காலமே பருவடிவென்றாகிச் சூழ்ந்ததுபோல, ஒவ்வொருவரும் தங்களை அதில் மூழ்கடித்து மறைய விரும்புவதுபோல தோன்றியது.

அங்கே எழுந்துகொண்டிருந்த விலங்குகளின் ஓசையை அதன் பின்னரே நான் கேட்டேன். வாள் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு சென்று கொட்டில்களிலும் தொழுவங்களிலும் இருந்த அனைத்து காளைகளையும் பசுக்களையும் எருமைகளையும் புரவிகளையும் அத்திரிகளையும் கட்டறுத்துவிட்டேன். யானைகளின் சங்கிலிகளை விடுவித்தேன். அவை உறுமிக்கொண்டும் கூவிக்கொண்டும் கனைத்துக் கொண்டும் அந்நிலத்திலிருந்து எரியனலிலிருந்து பறவைகள் அகல்வதுபோல் ஓடி அகன்றன.

தந்தையே, நான் மேலும் ஒருநாள் அங்கிருந்தேன். உணவின்றி நீரின்றி. அதில் ஒருவரேனும் எழுவார்களா என வீணில் எதிர்பார்த்தபடி. நாய்களும் நரிகளும் தேடி வரத்தொடங்கின. வானிலிருந்து கரிய சிற்றலைகள் என சிறகடித்து கழுகுகள் வந்தமர்ந்து எழுந்து பூசலிட்டன. நான் அப்பெருநிலத்தில் ஏழு இடங்களில் அனலிட்டேன். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் நாணல் மாளிகைகள் மிக எளிதாக பற்றி எரியத்தொடங்கின. அந்நாணல் தன்னுள் நெய் நிரப்பி வைத்திருப்பது. ஆகவே செந்தழலுடன் சீறி வெடித்து எரியத்தொடங்கியது.

வெம்மையும் அனலும் சூழ என் கண்முன் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் தழல்குளம் என்றாயிற்று. அதன் செவ்வனல்பரப்புக்கு மேல் நீலத்தழல் அலைகொண்டது. வெடித்து வெடித்துச் சீறி தழலுமிழ்ந்தது அந்த சாவுப்பரப்பு. என் உற்றார், உடன்பிறந்தார், குடியினர் அனைவரும் அங்கு எரிந்துகொண்டிருந்தனர். மாபெரும் வேள்வி ஒன்றின் எரிகுளம் என பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் விண்கீழ் நின்றிருந்தது. அத்தழலைப் பார்த்தபடி வணங்கினேன்.

நான் ஏன் உயிருடன் எஞ்சியிருக்கிறேன் என்ற திகைப்பை அதன் பிறகுதான் அடைந்தேன். நான் உயிருடனிருப்பதே ஒவ்வாததாகத் தோன்றி திடுக்கிடச் செய்தது. பின்னர் தெளிந்தேன், நான் வாழ்வது இவையனைத்தையும் உங்கள் முன் வந்து உரைப்பதற்காக மட்டுமே. நீங்கள் இவற்றை கணந்தோறும் நிகழும் காட்சி என்று காணவேண்டும் என்பதற்காக. இது நீங்களே வகுத்ததாகக் ட இருக்கலாம். அதன்பொருட்டே இத்தனை நெடுந்தொலைவைக் கடந்து இங்கு வந்தேன். இதோ உரைத்துவிட்டேன்.

காளிந்தியின் மைந்தனாகிய சோமகன் சொன்னான். “தந்தையே, உங்களிடம் பிறிதொன்று எனக்கு கூறுவதற்கில்லை. உங்கள் மைந்தன் என கேட்பதற்கும் பெறுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. பொறுத்தருளும்படி கோரவோ பிழையுணர்ந்துவிட்டேன் என்று உரைக்கவோகூட இன்று நான் தகுதி உடையவன் அல்ல. என் கடன் முடிந்தது.”

அவனுடைய சொற்களை இளைய யாதவர் விழிதழைந்திருக்க கைகள் மடியில் விரல்கோத்துப் படிய அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். கருவறைத்தெய்வம் என, கல் என அங்கிருந்தார். அவருடைய தலையில் அந்தப் பீலிவிழி அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் அவரை சற்றுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் பெருமூச்சுடன் எழுந்து வெளியே சென்றான். முற்றத்தைக் கடந்து, சிறுபாதையினூடாக ஊர்மன்றைக் கடந்து தண்டகாரண்யத்தின் நடுவே பதினெட்டு மலைமுடிகளால் சூழப்பட்ட பள்ளத்தாக்கில் நடுவே அமைந்திருந்த மந்தரம் எனும் அச்சிற்றூரை நீத்து சௌந்தர்யம், சௌம்யம் என அழைக்கப்பட்ட இரு மலைமுகடுகளுக்கு நடுவே வளைந்தெழுந்து மேலே செல்லும் பாதையினூடாக மேலேறிச் சென்று மலைமுகட்டில் நின்றான். திரும்பி அந்த ஊரை ஒருகணம் பார்த்தான். தன் இடையில் இருந்த கூரிய குறுங்கத்தி ஒன்றை எடுத்து தன் கழுத்தில் வைத்து விரைந்து இழுத்தான். குருதி இரு செஞ்சரடுகளாக பீறிட்டுப் பொழிய தலை மடிந்து மார்பில் முகம் படிய முன்னால் சரிந்து விழுந்து துடித்து மெல்ல அடங்கினான்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 70

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 14

தந்தையே, அந்த ஒரு நாள் ஊழின் தருணம். அது ஒரு எண்ணமாக எவ்வாறு தொடங்கியது, பலநூறு செயல்களினூடாக எவ்வாறு ஒருங்கிணைந்தது, பல்லாயிரம் பேரினூடாக எவ்வண்ணம் தன்னை நிகழ்த்திக்கொண்டது என்று துளித்துளியாக என்னால் நினைவுகூர இயல்கிறது. ஆனால் அதன் உச்சம் இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது என்பதை எத்தனை எண்ணியும் என்னால் இன்றும் நினைவுகூர இயலவில்லை.

எண்ணி நெஞ்சு நடுங்கும் ஓர் நாள். என் நாவினூடாக வரும் தலைமுறைகளுக்கு செல்லவேண்டிய ஒரு நாள். எனினும் என்னால் அக்கணத்தை சென்றடைய முடியவில்லை. இத்தனைக்கும் நான் அதிலிருந்தேன். அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எதையும் நிகழ்த்தவில்லை என்பதனால் நான் அனைத்தையும் எண்ணிக்கோத்து எடுக்க வாய்ப்புள்ளவன். ஒருவேளை அதன்பொருட்டே விட்டுவைக்கப்பட்டவன்.

இத்தனை முயற்சிகளுக்குப்பின் இப்போது தெளிவடைந்திருக்கிறேன் எனினும் அத்தருணத்தை என்னால் மிகச் சரியாக கூறிவிட இயலாது. ஏனெனில் அத்தகைய தருணங்களை எவராலும் சென்றடைய இயலாது. கண்ணெதிரே நிகழ்ந்தாலும் அறிய முடியாதென ஊழ் நம்முடன் மாயம் காட்டி விளையாடும் உச்சத் தருணங்களில் ஒன்று அது. தந்தையே, ஒருவகையில் அனைத்துத் தருணங்களும் அப்படித்தானோ? இங்கு நிகழும் அனைத்து கணங்களும் விதியின் திருப்புமுனைத் தருணங்கள்தானோ?

நெஞ்சம் மலைக்கிறது. சொற்கள் வெற்றொலிகளென மாறிச் சூழ்கின்றன. அனைத்தையும் உதறி மானுடர் கரைக்க இயலாத சொல்லின்மைகளுக்குச் செல்லும் அந்த ஆழ்ந்த பாதை என்ன என்று இப்போது தெரிகிறது. நான் நின்றிருப்பது இருண்ட குகை ஒன்றின் தொடக்கம். ஒற்றை அடியில் அவ்விளிம்பில் நின்றிருக்கிறேன். ஒரு சிறு நிலைகுலைவு போதும், அதற்குள் சென்றுவிடுவேன். மொழியை முற்றாக இழந்துவிடுவேன். சொல்லின்மையின் இருளுக்குள், அதன் ஆழத்திற்குள், அடியிலிக்குள் சென்று கொண்டிருப்பேன். அது யோகியரும் முனிவரும் சென்றடையும் சொல்லின்மையின் எண்புறமும் திறந்த பெருவெளி அல்ல. சொல்லின்மை தவிப்புகள் என மாறி எண்புறமும் அழுத்தும் எடைமிக்க சிறு கடலடிக்கூடு.

அன்று உண்டாட்டும் மதுக்களியாட்டும் இயல்பாக நிகழ்ந்து உச்சம் கொண்டன. நானும் உண்டேன், மகிழ்ந்தேன், களியாடினேன். பெண்டிருடன் நடனமாடினேன், பல கன்னியருடன் காமத்திலாடினேன். உடல் களைத்து உள்ளம் சோர்ந்து மீண்டு வந்து மணற்கரையில் படுத்தபோது இன்னும் இன்னும் என எழுந்தேன். மீண்டும் சலித்தேன். நிறைகையில் சலிக்கவும் சலிக்கையில் மீளவும் செய்து மானுடனை ஆட்டுவிக்கின்றன விழைவுகள். அந்தியில் அதன் எல்லை கண்டேன். மீண்டும் அரசவையை ஒட்டி நாணலால் அமைக்கப்பட்டிருந்த எண்கோண வடிவுகொண்ட கூத்தம்பலத்திற்கு மீண்டேன்.

அங்கே நான்கு இளிவரல் சூதர்கள் என் முன் நகையாட்டு நாடகம் ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு முன் கையில் மதுக் கலங்களுடன் சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் தோள் தொட்டு அமர்ந்திருந்தனர். சற்று அப்பால் ஆடை கலைந்து பரவியிருக்க, தலைமயிர் குலைந்து முகத்தில் விழ, மூக்கினூடாக கள் வழிய, கைகளை பின்னால் ஊன்றி ஃபானு பொருளின்றி சிரித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். நேர் எதிர்ப்புறம் பிரத்யும்னன் பேசிச் சிரித்து தொடையிலறைந்து கூச்சலிட்டபடி இருந்தார். சாம்பன் அங்கில்லை என்பதை கண்டேன். உடன்பிறந்தார் எவரெவர் என்று அறியக்கூடவில்லை. அத்தனைபேரும் களியாடிச் சலித்துவிட்டிருந்தார்கள். களைப்பும் சலிப்பும் நிறைவும் ஒன்றே என ஆன ஓய்ந்த நிலை.

அவையில் யாதவர்கள் வந்தும் எழுந்தும் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். இளிவரல் நாடகத்தை எவரும் அறிவதுபோல் தெரியவில்லை. இளிவரல் சூதர்களோ அவர்களுக்கே என அதை நடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பேச்சுக்குரல்கள் செவியில் விழவில்லை. ஆனால் அதிலொன்று செவியில் விழுந்ததும் மொத்தச் சொல்லடுக்குகளும் கேட்கத் தொடங்கின. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், அவர்கள் சியமந்தக மணியைப்பற்றி நடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அதை கண்டதில்லை. அதைப்பற்றிய கதைகளை கேட்டிருந்தேன். அந்தகர் மேல் விருஷ்ணிகளின் வெற்றியாகவும் விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும் கொண்ட இணைப்பாகவும் அதை விளக்கும் பாடல்களும் கூத்துக்களும் பல உண்டு.

அங்கே அதை இகழ்ந்து களியாடி நடித்தனர். சியமந்தக மணி உண்மையில் மணியே அல்ல. அது பீதர்நாட்டு செந்நிற மதுப்புட்டி ஒன்று விழுந்து உடைந்ததன் துண்டு. ஒரு வணிகன் அதை சிறிய கழியொன்றில் பொருத்தி வைத்திருந்தான். முதுகு அரிக்கும்போது அதைக்கொண்டு சொறிந்துகொண்டான். அவன் யாதவ நிலம் வழியாகச் சென்றபோது அது கழியிலிருந்து உதிர்ந்து கிடந்தது.

கன்றோட்டும் யாதவர்கள் அப்படி ஒன்றை அதற்கு முன் கண்டதில்லை. ஆகவே அவர்கள் அதை சூழ்ந்துகொண்டனர். அதை எடுத்து கூர்ந்து பார்த்தனர். அது ஒரு மலர் என்று ஒருவன் சொன்னான். இல்லை அனல் என்றான் ஒருவன். அதை கொண்டு சென்று சருகில் வைத்து ஊதிஊதி பற்றவைக்கப் பார்த்தார்கள். அது ஒரு விழி என்று ஒருவன் கூற அதற்கு முன் நின்று வெவ்வேறு வகையில் நடித்துப் பார்த்தார்கள். இளித்தனர், சொறிந்துகொண்டனர், குதித்தனர், மிரட்டினர். அதை ஒருவன் துளி நீரென்று கூற ஒருவன் அதை விழுங்க முற்பட்டான். அது உயிரினம் என்று கூற அதை குச்சிகளால் குத்தி கிளப்ப முயன்றார்கள். ஒரு துளிக் குருதி என்று காட்ட நாய்க்கு முன் காட்டி அதை மோப்பம் பிடிக்கச் சொன்னார்கள்.

அந்த ஒவ்வொன்றையும் அவர்கள் செய்து காட்ட கூடிநின்றவர்கள் சிரித்து கூத்தாடினர். இறுதியில் அதை தங்கள் அரசரும் அந்தகக் குடித்தலைவரும் சத்யபாமையின் தந்தையுமான சத்ராஜித்துக்கு கொண்டுசென்று பரிசாகக் கொடுத்தனர். அவர் அதைக் கண்டதும் பாய்ந்து அஞ்சி அரியணை மேல் ஏறிக்கொண்டார். அவர் இளையோனாகிய பிரசேனன் அதை எடுத்து கூர்ந்து பார்த்தார். அதன்மேல் சற்று உப்பைத் தடவி வாயிலிட்டு மென்று பார்த்தபின் சுவையாக இல்லை என்று சத்ராஜித்திடம் சொன்னார். அவர் அதை தான் வாங்கி தேன் சேர்த்து வாயிலிட்டு சற்றே சுவையாக இருக்கிறது என்றார். அவையிலிருந்த ஒவ்வொருவரும் சுவைத்துப் பார்த்தனர்.

பின்னர் அவர்கள் சத்யபாமையை வரச்சொல்லி அது என்ன என்று கேட்டனர். சத்யபாமை அதைக் கண்டு திகைத்தாள். அதன்பின் அது ஓர் அருமணி என்றும், சூரியன் தன் மார்பில் அணிந்திருந்தது என்றும், வானில் உலா சென்றபோது அது உதிர்ந்து மண்ணில் கிடந்தது என்றும் சொன்னாள். அதை சத்ராஜித் தன் மார்பில் அணியலாம் என்றாள். மார்பில் எவ்வாறு அணிவது என்று எண்ணி குழம்பினார்கள். அதன்பிறகு அரசர் அதை கன்றின் நெற்றியில் கட்டும் கயிற்றில் கட்டி தன் மார்பில் அணிந்துகொண்டார்.

ஆனால் அவர் படுத்துக்கொண்டிருந்தபோது அரச மருத்துவர் அதை ஒரு குருதிப்புண்ணென்று எண்ணி அதன்மேல் மருந்து பூசினார். அரண்மனைப் பெண்டிர் அது அரசரின் கண் என்று எண்ணி ஒரு கையால் அவர் கண்களையும் மறுகையால் அதையும் மூடிய பின்னரே அவருடன் கூடினார்கள். இளிவரல் முதிர்ந்துகொண்டே இருக்க கூடியிருந்தவர்கள் சிரித்துக் குழைந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் தோளில் அறைந்துகொண்டு கூச்சலிட்டு நகைத்தனர். அதை அரசர் தன் காதல்கிழத்தி ஒருத்திக்கு அளித்தார். அது பெண்ணுறுப்பென்று எண்ணி பிரசேனன் அதை புணர முயன்றார். அதை நடித்தபோது கிருதவர்மன் சிரித்தபடி எழுந்து ஓடிவிட்டார். சாத்யகி ஓடிச்சென்று அவரைப் பிடித்து சுழற்றிக்கொண்டுவந்து மணலில்விட்டார்.

பின்னர் அந்த மணிக்கான பூசல் தொடங்கியது. அந்த மணி தனக்குத் தேவை என்று சூரசேனர் தன் பெயர்மைந்தர் பலராமனையும் கிருஷ்ணனையும் தூதனுப்பினார். தரமுடியாது, அதன்பொருட்டு அந்தகக் குடியே உயிர்விட ஒருக்கமாக இருப்பதாக சத்ராஜித் சொன்னார். அந்த அருமணியை கையில் வைத்திருப்பவரை எவராலும் கொல்லமுடியாது என்றார் சத்ராஜித். அதை நம்பிய பிரசேனன் அதை அணிந்துகொண்டு காட்டுக்குச் சென்று அங்கிருந்த சிம்மம் ஒன்றின் பிடரி மயிரை பிடித்து உலுக்கினார். அது அவரை அடித்துக் கொன்றது.

அந்த சிம்மத்தின் வாயிலிருந்து சியமந்தகத்தை ஜாம்பவான் கொண்டுசென்றார். அதை அவர் தன் மகளிடம் அளித்தார். அவள் அதை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வழியாகச் சென்ற இளைய யாதவர் அதை பார்த்தார். அந்த அருமணியை பெறவிரும்பி விலைபேசினார். தன் மகளை மணந்தால் அதை தருகிறேன் என்றார் ஜாம்பவான். கரடிபோல மரத்தின் மேல் இருந்த பெண்ணைப் பார்த்து அஞ்சினாலும் சியமந்தகத்திற்காக இளைய யாதவர் அவளை மணந்துகொண்டார்.

இளிவரல் நாடகங்களுக்கு ஓர் இயல்புண்டு. அவை சிரித்து ஊக்கும்தோறும் அதன் நிலை கீழிறங்கும். எப்போதுமே இழிந்த நகையாடலுக்கு மிகுதியான சிரிப்பு எழும். நடிக்கும் சூதரோ அந்நாடகம் தொடங்கியதுமே அரங்கிலிருப்பவர்களுடன் ஒரு உரையாடலை தொடுத்துவிட்டிருப்பார். பிற கூத்தும் ஆட்டமும் பெரும்பாலும் மேடையில் முழு இசைவு கொண்ட உடனேயே அரங்கினரிடமிருந்து விலகி தங்களுக்கென ஓர் உலகை உருவாக்கிக்கொள்ளும். அவ்வடிவின் முழுமைக்காகவே அவை முயலும். வாழ்விலிருந்து எடுத்த ஒரு கட்டமைப்பை திருப்பித் திருப்பி சீரமைத்துக்கொண்டே செல்லும். ஆனால் இளிவரல் நாடகம் மட்டும் மேலும் மேலும் அரங்கினரை நோக்கி வரும். அரங்கினருக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்டே செல்லும்.

அன்று அரங்கிலிருந்த அனைவருமே கள்வெறி கொண்டிருந்தனர். சிரித்துக் களியாடி தங்கள் தயக்கங்களையும் விலக்கங்களையும் களைந்துவிட்டிருந்தனர். உள்ளத்தின் முதல் திரையை விலக்கியதுமே கீழ்மைதான் வெளித்தெரிகிறது. மேலும் பல திரைகளை விலக்கிய பின்னரே மேன்மை எழுகிறது. எனவே அங்கு அரங்கினர் கொண்டிருந்தது அவர்கள் தலைமுறைகளாகச் சேர்த்து பேணிக்கொண்ட கீழ்மையும் சிறுமையும்தான். ஒருவரை ஒருவர் சீண்டி இழிவுபடுத்தி அடித்து துரத்திப் பிடித்து மண்ணில் உருட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களிடமிருந்து எழுந்து ஆடியிலென நிகழ்ந்து அந்தச் சிறுமை சூதரில் பல மடங்காகப் பெருகி அவர்களிடம் திரும்பி வந்தது. அவர்கள் அன்று உளவிழிப்புள்ள உள்ளங்களுக்கு முன் சொன்னால் ஓரிரு சொற்களுக்குள்ளேயே உடைவாள் உருவி கழுத்தை வெட்டி வீசத்தக்க கீழ்சொற்களை நாணமில்லாது உரைத்தனர். அவை ஒவ்வொன்றும் அனைவராலும் மகிழ்ந்து கொண்டாடப்பட்டன. ஒவ்வொன்றுக்கும் களிப்பேறிய கூச்சலும் பாராட்டும் எழுந்தன.

சியமந்தக மணியை விரும்பி சிசுபாலன் அங்கு வந்ததை அவர்கள் நடித்தனர். வெண்குடையும் சாமரமுமாக அணிப்படகில் வந்திறங்கிய சிசுபாலன் சத்ராஜித்தாலும் கூட்டத்தினராலும் அழைக்கப்பட்டு கொண்டுசெல்லப்பட்டான். “எங்கள் அரண்மனைக்கு நல்வரவு” என்றார் சத்ராஜித். அரசனின் அரண்மனை ஒருவர் உள்ளே சென்றால் ஒருவர் வெளியே வரவேண்டிய புற்குடிலாக இருந்தது. அதன் திண்ணையில் பசுவை கட்டியிருந்தார்கள். “சற்று பொறுங்கள், அரசே” என்று சொல்லிவிட்டு பசுவை வெளியே கொண்டுவந்து சிசுபாலனை உள்ளே அமர வைத்தார்கள்.

பெருங்குவளையில் அவருக்கு கறந்த பாலை கொண்டுவந்தனர். “வருபவர்களுக்கு பால் அருந்தக் கொடுப்பதில் நாங்கள் எந்தக் கணக்கும் பார்ப்பதில்லை. ஏனெனில் ஒருநாள் புளித்த பாலை எப்படியும் வெளியேதானே வீசப்போகிறோம்” என்று சத்ராஜித் சொன்னார். பெண்ணை பார்க்க விரும்புவதாக சிசுபாலனின் அமைச்சர் சொன்னார். “இளவரசியை அழைத்து வாருங்கள்!” என்று சத்ராஜித் ஆணையிட்டார். ஆனால் இளவரசி மாட்டுத் தொழுவத்தில் சாணி வழித்துக்கொண்டிருந்தாள். முழங்கை வரை சாணியுடன் வந்து கைகூப்பி நின்றாள். சிசுபாலன் வாயுமிழ்ந்து கண்கலங்கினான். மயங்கி விழுந்த அவன் முகத்தில் பசுவின் சிறுநீர் தெளித்து எழுப்பினார்கள். அந்தக் கெடுமணத்தில் மீண்டும் வாயுமிழ்ந்து அவன் மயக்கமடைந்தான்.

பின்னர் சததன்வா அங்கு வந்து அந்த மணி தனக்கு வேண்டும் என்று கேட்டான். அதை அளிப்பதாக இருந்தால் சத்யபாமையை மணம்புரிய ஒருக்கம் என்றான். அது தன்னிடம் இல்லை என்றார் சத்ராஜித். அதை அறியாமல் கிருதவர்மனும் சததன்வாவும் அந்த மணிக்காக பூசலிட்டனர். நடுவே இளைய யாதவர் வந்து சத்யபாமையையும் மணந்துகொண்டார். சியமந்தகத்தை தலையில் சூடி அவையில் கொலுவீற்றிருந்தார். அந்த அவைக்கு வந்த பீதர்நாட்டு வணிகர்கள் சியமந்தகத்தைக் கண்டு திகைத்தனர். ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். ஒருவன் சிரிக்கத் தொடங்க இன்னொருவன் மேலும் வெடித்துச் சிரித்தான்.

சததன்வா துவாரகையில் இருந்து அந்த மணியை திருடிக்கொண்டு ஓடினான். அவனைத் துரத்தி இளைய யாதவர் சென்றார். கிருதவர்மனும் சததன்வாவும் இளைய யாதவரும் அந்த மணிக்காக பூசலிட்டனர். சததன்வா தோற்று அந்த மணியை திருப்பி இளைய யாதவரிடம் கொடுத்துவிடுவதாக சொன்னான். கொடு என்று சொல்லி இளைய யாதவர் கைநீட்டினார். கிருதவர்மன் கண்ணீர்விட்டு கதறி அழுது தன் குடியின் அருமணியை அளிப்பதை எண்ணி புலம்பினான். இந்திரனும் வருணனும் எமனும் குபேரனும் அதன்பொருட்டு ஏழு முறை அந்தகக் குடியுடன் போருக்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்றான். அதை அளித்த பின்னர் முத்தை இழந்த சிப்பி போலாகும் யாதவர் குடி என்றான்.

“அதை அளிக்காவிடில் இக்கணமே உன் தலையை வெட்டுவேன்!” என்று ஆழியை எடுத்தார் இளைய யாதவர். தன் இடையிலிருந்து ஒரு பட்டுத் துணியை எடுத்து அதை விரித்து இளைய யாதவர் முன் வைத்து கைநடுங்கி நின்றான் சததன்வா. குனிந்து அந்தக் கல்லைப் பார்த்த இளைய யாதவர் திகைத்து சாத்யகியிடம் “இது என்ன?” என்றார். சாத்யகி அதை கையில் எடுத்துப் பார்த்து “நானும் இதை இப்போதுதான் கூர்ந்து பார்க்கிறேன். இது ஏதோ பீதர்நாட்டுப் பொருள்” என்றான். இளைய யாதவர் தன் படையில் இருந்த ஒரு பீதனிடம் இது என்ன என்றார். “இது மதுப்புட்டி உடைந்த துண்டு” என்று அவன் சொன்னான்.

இளைய யாதவர் சீற்றத்துடன் “இதையா சியமந்தகம் என்றீர்கள்?” என்றார். “ஆம் இளைய யாதவனே, இதுதான் சியமந்தகம் என எங்கள் தலைமுறைகளை ஆட்டிவைக்கும் அருமணி” என்றான் சததன்வா. “அறிவிலி, இதன் பொருட்டா என்னை துவாரகையிலிருந்து இத்தனை தொலைவுக்கு படைகொண்டுவரச் சொன்னாய்?” என்று கூவி ஆழியை எடுத்து சததன்வாவின் தலையை சீவினார் இளைய யாதவர். சததன்வா கீழே விழுந்ததுமே கிருதவர்மன் கைகூப்பி “நான் ஒரு சொல்லளிக்கிறேன்! நான் ஒரு சொல்லளிக்கிறேன்!” என்றான்.

“இது ஏதோ வணிகனின் கோலிலிருந்து விழுந்தது என்று நான் எங்கும் சொல்லமாட்டேன். இதை அருமணி என்றே சொல்வேன். எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க இதை கவர்வதற்காக வஞ்சினம் கொண்டு காத்திருப்பேன். இதன்பொருட்டு பகை நோற்பேன்” என்று கிருதவர்மன் கதறினான். சாத்யகி “எனில் நீ எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க இந்த மணியை உன்னிடம் இருந்து கவர்ந்ததன் பொருட்டு போர்புரிய வேண்டும். எவர் கேட்டாலும் எங்கள் குலத்து அருமணிக்காகவே இப்போர் நிகழ்கிறது என்று சொல்லவேண்டும்” என்றான். “சொல்கிறேன்! சொல்கிறேன்!” என்று கிருதவர்மன் கூறினான். “பகை நோற்கிறேன்! வஞ்சினம் கொள்கிறேன்!”

“நன்று, எனில் நீ பிழைப்பாய்” என்று சாத்யகி கூறினான். இளைய யாதவர் “இந்த அருமணியை இக்கணமே தூக்கி எங்காவது போட்டுவிடுங்கள். இதைப்பற்றி கவிஞர்களைக்கொண்டு பாடல் புனைய வைப்போம். அப்பாடல்களில் எல்லாம் மணியை இழந்த வஞ்சத்துடன் எரிந்துகொண்டிருக்கும் மாவீரனாக இவனை காட்டுவோம். நாம் பெரும்படைகொண்டு இத்தனை தொலைவுக்கு இதை துரத்தி வந்த சிறுமையை அவ்வாறன்றி மறைக்க இயலாது” என்றார்.

“அன்றி இம்மணி எவர் கையிலேனும் சிக்கினால், இங்கு நிகழ்ந்ததென்ன என்று எவரேனும் அறிந்தால் பாரதவர்ஷத்தில் அரசர்கள் நம்மை எள்ளி நகையாடுவார்கள். அவர்கள் தங்களிடம் வைத்திருக்கும் கூழாங்கற்களுக்கெல்லாம் யாதவ மணி என்று பெயரிடுவார்கள்” என்றார் அக்ரூரர். ”ஆம், நான் எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் இனி இம்மணியை இழந்தமைக்காக வஞ்சம் கொண்டாடுவேன், இது உறுதி!” என்றான் கிருதவர்மன். “அவ்வாறே ஆகுக!” என்றபின் “ஓடு” என்று கைகாட்டினார் இளைய யாதவர்.

கிருதவர்மன் அங்கிருந்து கிளம்பி அப்பால் சென்று “யாதவனே, இந்திரனும் விரும்பும் விண்ணளந்தோன் நெஞ்சில் அமைந்திருப்பதற்கு தகுதி கொண்ட அருமணியை எங்கள் குலத்திலிருந்து பறித்தாய். இதன்பொருட்டு உன்னை பழி கொள்வோம். இது உறுதி! இது உறுதி!” என்று வஞ்சினம் உரைத்துவிட்டு தப்பி ஓடினான். அருமணியை எடுத்து தன் மடியில் வைத்தபின் இளைய யாதவரும் சாத்யகியும் நடனமாடிக்கொண்டு துவாரகை திரும்பினார்கள்.

சூழ்ந்திருந்த ஒவ்வொருவரும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். களிவெறியில் தன்னை மறந்திருந்த ஃபானுவுக்கு அவர்கள் ஏன் சிரிக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்? என்ன ஆயிற்று? ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?” என்று மாறி மாறி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். பிரத்யும்னன் “நல்ல நாடகம். இவனுக்கு நான் இன்னொரு மொந்தை கள் அளிப்பேன்” என்றார். “எங்கே? இன்னொரு மொந்தை கள் கொண்டு வருக!” என்று கூவினார். கிருதவர்மன் சலிப்பும் எரிச்சலும்கொண்ட முகத்துடன் இருப்பதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் சாத்யகி இரு கைகளையும் பின்னால் ஊன்றி உரக்க நகைத்துக்கொண்டிருந்தார். கிருதவர்மனும் சற்றே தயக்கத்துடன் அவருடன் இணைந்து நகைத்தார். சாத்யகி கண்களில் வழிந்த நீரை துடைத்த பின் “ஆனால் அது இளிவரல் அல்ல, உண்மை” என்றார். “அது உண்மை… ஆமாம், அது உண்மை… இப்போது சொல்கிறேன் அது உண்மை…” கிருதவர்மன் விழிகளைச் சுருக்கியபடி “உண்மையில் அந்த அந்த மணி எங்கே?” என்றார். “அது போயிற்று… அதை இனி எவரும் பார்க்கமுடியாது. அது என்ன என்று எவருக்குமே தெரியாது!” என்று சாத்யகி மீண்டும் சிரித்தார்.

கிருதவர்மன் “அது உங்கள் கருவூலத்தில் அல்லவா இருக்கிறது?” என்றார். “இல்லை! இல்லை! அஹ்ஹஹா!” என்று சாத்யகி வெடித்துச் சிரித்தார். “அதை அப்போதே கடலில் தூக்கி வீசிவிட்டார்கள். அது கடலுக்கடியில் இருக்கிறது.” கிருதவர்மன் “மெய்யாகவா?” என்றார். “தெய்வங்கள்மேல் ஆணை, மூதாதையர் மேல் ஆணை, அதுதான் உண்மை” என்றார் சாத்யகி. “பொய் கூறவேண்டாம். நான் மெய்யை கேட்கிறேன். அது எங்கே?” என்றார் கிருதவர்மன். அவர் முகம் சிவந்திருந்தது.

அதை சாத்யகி உணரவில்லை. “கேள், இங்குள்ள எவரிடம் வேண்டுமென்றாலும் கேள். அப்போதே அதை கடலுக்குள் வீசிவிட்டார்கள். ஏனெனில் இந்த இளிவரல் கதையில் வருவது போலவே அது வெறும் கல், வெறும் கூழாங்கல்” என்றார். உரக்க நகைத்து தன் நெஞ்சில் அறைந்து “அது அந்தகர்களின் கூழாங்கல். அந்தகர்களின் கூழாங்கல் அது!” என்றார். “அந்தகர்களை நம்பி அதை அருமணியென விருஷ்ணிகள் எண்ணினார்கள். அதன் பின் படைகொண்டு சென்றார்கள். வென்று வந்து நோக்கினால் அது கூழாங்கல்.”

“எங்கிருக்கிறது அது?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டார். அவர் விம்மிக்கொண்டிருந்தார். “அதை அரசியர் அருவருத்து ஒதுக்கினர். அறியாமைகொண்ட காளிந்தி அது கூழாங்கல் என்றே சொல்லிவிட்டார். சுபத்திரை அதைத் தூக்கி சாளரம் வழியாக துவாரகையின் கடலுக்குள் வீசினார்” என்றார் சாத்யகி. கிருதவர்மன் திரும்பி ஸ்ரீகரரிடம் “மெய்யாகவே அது இல்லையா? அது எங்கே? சொல்க, எங்கிருக்கிறது அது?” என்றார். “கடலுக்குள், கடலுக்குள் ஆயிரம்கோடி கூழாங்கற்களுக்குள் இன்னொன்று…” என்று சாத்யகி நகைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

“மெய்யாகவே அந்த மணி எவரிடமும் இல்லையா?” என்றார் கிருதவர்மன். பிரஃபானு “ஆம், அதை கடலுக்குள் வீசிவிட்டார்கள். காளிந்தி அன்னை வீசியதாகச் சொன்னார்கள்” என்றார். பிரத்யும்னன் “காளிந்தி அன்னை வீசவில்லை. எனது அன்னை வீசப்போனபோது எந்தை அதை வீசவேண்டாம் என்றார். பின்னர் இளைய அரசி சுபத்திரை எடுத்து அதை கடலுக்குள் வீசினார்” என்றார். ஒவ்வொருவரையாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த கிருதவர்மன் உரத்த குரலில் “மெய்யாகவே சியமந்தகம் கடலுக்குள் வீசப்பட்டதா?” என்றார்.

சாத்யகி சீற்றம்கொண்டார். “பிறகென்ன சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம்? கேட்டுப்பார் இங்கிருக்கும் யாதவ மைந்தரிடம். மெய்யாகவே கடலுக்குள் வீசப்பட்டது. என் குல தெய்வங்கள் மேல் ஆணையாக கடலுக்குள் வீசப்பட்டது” என்றார் சாத்யகி. கிருதவர்மன் “மெய்யாகவா? ஸ்ரீகரரே, மெய்யாகவா?” என்றார். ஸ்ரீகரர் “யாதவரே, அதை சுபத்ரை கடலுள் வீசியது உண்மை” என்றார். கிருதவர்மன் “கடலுக்குள் ஏன் வீசினார்கள்?” என்றார்.

சாத்யகி “இத்தனை பொழுதும் இளிவரல் நாடகமாக நடித்துக்காட்டினார்களே இன்னமும் உனக்கு புரியவில்லையா? அது அருமணி அல்ல, முதுகு சொறிவதற்கான கல். அந்தகர்களின் நாட்டிலிருந்து யாதவ அரசி கொண்டுவந்த பெண்செல்வம் அக்கூழாங்கல். அக்கூழாங்கல்லுக்கு நிகராக விருஷ்ணிகள் கொடுத்ததோ அதோ அங்கே ஆயிரம் வீரர்களால் காவல் காக்கப்படும் கருவூலம். நல்ல வணிகம்! இதைப்போல் ஒரு வணிகம் வேறில்லை! கல் கொடுத்து பொன் பெறும் வணிகம்! ஆஹஹ்ஹஹா! கூழாங்கல் கொடுத்து மணிமுடி பெறும் வணிகம்! நன்று! நன்று!” என்றார்.

“வாயை மூடு!” என்று கிருதவர்மன் கூவினார். சாத்யகி “மூடாவிட்டால் என்ன செய்வாய்? நான் தூங்கும்போது தீ வைப்பாயா? தூங்குபவர்களை எரிக்கும் மாவீரன்! எவரும் தூங்கவேண்டாம், இவர் எரித்துவிடுவார்! அஹஹஹஹா!” என்று கூவிச் சிரித்தார். அக்கணத்தில் பின்னிருந்து பெரிய கால் ஒன்றால் உதைக்கப்பட்ட பந்துபோல சாத்யகியை நோக்கி ஓடிவந்த கிருதவர்மன் எட்டி அவர் நெஞ்சில் உதைத்தார். சாத்யகி மல்லாந்து விழுந்த அதே கணத்தில் இடையிலிருந்து வாளை உருவி அவர் தலையை வெட்டித் துணித்தார்.

சாத்யகியின் தலை நிலத்தில் விழுந்தது. கிருதவர்மன் குருதி சுழல வாளை தூக்கி வீசி “கீழ்மக்களே! கீழ்மக்களே! அந்தகர்கள் மேல் இழிவை சுமத்துகிறீர்களா? அந்தகன் என்று இங்கிருந்தால் எழுக! கொன்றழியுங்கள் இந்த விருஷ்ணிகளை! கொன்றழியுங்கள் இக்கீழ்மக்களை!” என்று கூவினார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 69

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 13

எல்லாக் கொண்டாட்டங்களையும்போல ஆர்வத்துடனும் தயக்கத்துடனும் மெல்ல தொடங்கியது இளவேனில் விழா. ஆர்வம் எப்போதும் இருப்பது. உவகையை நோக்கிச் செல்லும் உயிரின் விழைவு அது. தன்னை மறந்தாடவும், தக்கவைத்துக்கொண்ட அனைத்தையும் கைவிடவும், அனைத்திலிருந்தும் விடுபடவும், வேறொரு வெளிக்குச் சென்று திளைக்கவும் உள்ளம் கொள்ளும் துடிப்பு. ஆனால் அறியாத ஒன்றைப் பற்றிய அச்சம் எப்போதும் இருக்கிறது. ஈட்டி, சேர்த்து, தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பவற்றின் மேலான பற்று தடுக்கிறது. தன்முனைப்பும் தன்னுணர்வும் தன் இடம் குறித்த பதற்றமும் நிலைகொள்ள வைக்கிறது.

எல்லாக் கேளிக்கைகளுக்கும் எவர் முந்தி எழுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து ஒருவர் அகத்தின் எடையென்ன என்பதை உணர முடியும். அகத்தில் எடையே அற்ற குழந்தைகள் முதலில் எழுகின்றன. மென்காற்றில் பறக்கும் பட்டுக்கொடிகள்போல. இலையசையாதபோதே சுழன்றலையும் பஞ்சுப்பிசிறுகள்போல. விழா என்ற சொல் எழுவதற்கு முன்னரே அவை கிளம்பிவிடுகின்றன. பின்னர் பெண்கள், பின்னர் இளையோர், அதன் பின்னர்தான் முதிர்ந்த ஆண்கள். இறுதியில்தான் முதியோர். அரசகுடியினரோ அதற்கும் பின் எழ வேண்டியவர்கள். அதுவரை கற்பாறையென தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியவர்கள்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் தெருக்களிலெல்லாம் நுரைத்துத் ததும்பி ஆடி மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த மக்களை தெருக்களில் புரவியில் ஓடியும் காவல்மாடங்களில் ஏறி நின்றும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முதலில் இளையோரும் பின்னர் பெண்டிரும் பின்னர் ஆடவரும் என அவர்கள் வரும்தோறும் அப்பெருந்திரளின் வண்ணமே மாறிக்கொண்டிருந்தது. அசைவுகள் மாறின, ஓசைகள் மாறுபட்டன. கிளிக்குரல்கள் குயில்குரல்களாகி, அகவல்களாகி, முழவோசை என்றாகி, முழக்கமாக மாறின. விந்தை என்னவென்றால் சில முதியோர் இளமைந்தருக்கு நிகராக எழுந்தனர். சில குழந்தைகள் முதியோருடன் ஒட்டிக்கொண்டு இறுதியாகவே வந்தன. மானுடரின் வண்ணங்களை வரைந்து தெய்வம் சலிப்படைவதே இல்லை.

அனைத்து தெரு முனம்புகளிலும் பெருங்கலங்களில் மது கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டது. மதுவை விலைக்கு விற்கலாகாது என்று அரசனின் ஆணை இருந்தமையால் குடிகளுக்கு கணக்கின்றி அளிக்கப்பட்டது. மது அருந்துவதில் நிரை நேர் தலைகீழாக இருந்தது. முதலில் முதியோர் அருந்தினர். பின்னர் ஆடவர். அதன் பின்னர் இளையோர். தயங்கியபடி முதிய பெண்கள். சிரித்து நாணி கூச்சலிட்டபடி கூட்டமாக வந்து கன்னியர். கன்னியர் ஊட்ட சிறுவர்களும் சிறுமியரும் அருந்தத் தொடங்கிய பின்னர் அனைத்துத் தளைகளும் கடந்தன. மக்கள் விலங்குகள் என, சிறு பூச்சிகள் என, ஒற்றை உடல் திரளென மாறினர்.

விழவுகளில் மானுடர் ஒருவரை ஒருவர் புதிதெனக் கண்டுகொள்கிறார்கள். வெல்லவும் வெல்லப்படவும் ஏதுமில்லாத உறவு. பதியவும் நிலைக்கவும் தேவையில்லாத உலவுதல். பஞ்சுத்துகள்கள்போல வானில் ஒட்டிக்கொண்டு மெல்ல பறந்திறங்குகின்றனர். ஆணும் பெண்ணும் விழவுகளில் மிக இயல்பாக உளம்தொட்டுக் கொள்கிறார்கள். உடலிணைந்துவிடுகிறார்கள். கள் எல்லா எல்லைகளையும் கடக்கச் செய்கிறது. தொன்மையான மரபுகள் அனைத்துக் கட்டுகளையும் தளர வைக்கின்றன. நாணல் புதர்கள்தோறும் இளையோர் தழுவி நின்றிருப்பதை உடல்பிணைத்துக் கிடப்பதை கண்டேன். ஒவ்வொரு பொருளிலும் காமம் நிறைந்திருந்தது. கள் என்பது என்ன? மரம் கொண்ட காமம். இனிமையை காய்ச்சி குறுக்கி எடுக்கும் மது என்னும் பித்து இப்புவி கொண்ட காமத்தின் உச்சம் அன்றி வேறென்ன?

நாணல்வெளிக்கு அப்பால் கடலோர மணற்பரப்பில் வேனில்விழாவுக்கான இடம் ஒருக்கப்பட்டிருந்தது. வண்ணம் பூசப்பட்ட நாணல்தட்டிகளை இழுத்து கட்டப்பட்ட நிழல்கூடாரங்களில் மூத்தவர் ஃபானுவும் உடன்பிறந்தோரும் கொலுவமரவேண்டும் என்று வகுக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே மணல்வெளி தூய்மை செய்யப்பட்டது. நாணலை உரித்து நாராக்கி பின்னப்பட்ட வண்ணக் கம்பளங்கள் விரிக்கப்பட்டன. நாணலைக் கொண்டே வளைவுகளும் தொங்குபட்டங்களும் அணித்தூண்களும் ஒருக்கப்பட்டன.

சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் ஃபானுவுடன் ஒற்றை இடத்தில் அமையவேண்டுமென்பது எனது எண்ணமாக இருந்தது. அதை நான் முன்னரே ஃபானுவின் அவையில் உரைத்தேன். “இப்போது இந்நகருக்குள் நான்கு பகுதிகளாக அமைந்திருக்கின்றன நமது தலைமைகள் என்பதே நமக்கு நலம் பயப்பது அல்ல. இவ்விழவில் தாங்கள் தலைமை கொள்ளவேண்டும். தங்கள் தலைமையை அவர்கள் ஏற்கிறார்கள் என்பது விழிக்கூடென தெரியவும் வேண்டும். அதற்கு அனைவரும் ஓரிடத்தில் கூட வேண்டும்” என்று நான் சொன்னேன்.

“அதிலென்ன? நான் ஆணையிடுகிறேன்” என்றார் ஃபானு. பிரஃபானு “நமது ஆணைகளை அவர்கள் தலைக்கொள்ளாமல் இருக்கக்கூடும்” என்று சொன்னார். சுருதன் “நான் அவர்களிடம் சென்று பேசுகிறேன்” என்றார். “அதில் பயனில்லை” என்று வீரா சொன்னார். “அவர்கள் இத்தருணத்தில் அவ்வண்ணம் வந்தமர்ந்தால் அதன் பின் இந்நிலத்தில் அவர்கள் தலைமை கொண்டு எழவே இயலாது போகும். அவர்கள் வரக்கூடும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை” என்றார். “நாம் முயல்வோம்” என்று நான் கூறினேன்.

இளவேனில் கொண்டாட்டத்தின்போது கடற்கரையில் ஃபானு அரசு வீற்றிருக்கையில் உடன் வந்து அமர்ந்திருக்கவேண்டும் என்று கோரி உடன்பிறந்தாரை பிரத்யும்னனிடமும் சாம்பனிடமும் தூதனுப்ப எண்ணினோம். ஆனால் அவர்கள் இளையோர் என்பதனால் அவர்களின் சொற்கள் செவிகொள்ளப்படுமா என்ற ஐயம் எழுந்தது. ஆகவே சாத்யகியை சாம்பனிடமும் கிருதவர்மனை பிரத்யும்னனிடமும் அனுப்பினோம். அவர்கள் அப்பொறுப்பை உவந்து ஏற்றுக்கொண்டார்கள். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்த பின்னர் அவர்கள் பெரும்பாலான பொழுதை இணைந்து வேட்டையாடிக் கழித்தனர். அரசப்பணிகளை செய்ய விழைந்தனர்.

இளவரசி கிருஷ்ணையிடமிருந்து மறுமொழி வந்தது. சாத்யகி வந்து அவருடைய மறுமொழியை ஃபானுவின் அவையில் சொன்னார். சாம்பன் வந்து ஃபானுவின் அருகமர்வதில் தடையேதுமில்லை, ஆனால் அவருடைய பீடம் ஃபானுவுக்கு ஒரு படி கூட கீழே அமையமுடியாது, முற்றிலும் இணையாக அமையவேண்டும். ஆனால் விழவு தொடங்குகையில் தன்னை மூத்தவரின் இளையோன் என்று முன்வைப்பதில் சாம்பனுக்கு தடையேதுமில்லை.

அதைக் கேட்டு ஃபானு சீற்றத்துடன் எழுந்து “அரசருக்கு இணையாக அரசமர விழைகிறானா அவன்?” என்றார். பிரஃபானு “மூத்தவரே, மூத்தவரே” என்று சென்று அவர் கையை பற்றினார். “உளம் அமையுங்கள். இத்தருணத்தில் இவ்வளவேனும் அவர்கள் இறங்கி வந்தது நமக்கு நல்லூழ் என்றே கொள்ளுங்கள். அவர்கள் வரட்டும்” என்றார். சாத்யகி “நான் கிருஷ்ணையிடம் ஆம் அவ்வாறே ஆகுமென்று சொல்லளித்துவிட்டு வந்தேன்” என்றார். “நீங்கள் எவ்வண்ணம் சொல்லளிக்கலாம்? அரசருக்கு நிகராக தான் அமரவேண்டும் என்று ஒருவர் கேட்கும்போது ஆணை அளிக்க உங்களுக்கு என்ன உரிமை?” என்றார் வீரா.

சாத்யகி அச்சொற்களால் உளம் புண்பட்டார். “நான் என் கடமையை செய்தேன். இக்குடிக்கு அரசமுடியென ஒன்று இருந்தது. இளைய யாதவர் அதை சாம்பனுக்குத்தான் அளித்துச் சென்றார். யாதவக் குடியின் நெறியின்படி மூத்தவர் ஆளவேண்டுமென்று நானும் கிருதவர்மனும் இணைந்து ஃபானுவை அரசமையச் செய்தோம்” என்றார். ஃபானு சீற்றத்துடன் “ஆனால் அது துவாரகையில். அங்கு தந்தையின் சொல் ஒருவேளை நின்று ஆளலாம், அவருடைய நகரம் அது. இது நான் உருவாக்கிய நகரம்” என்றார். சாத்யகி சினத்தை அடக்கி “இதன் கருவூலம் இன்னும் உங்கள் தந்தையுடையதே” என்றார்.

“அதை என்ன செய்யவேண்டுமென்கிறீர்கள்? அவ்வீணர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என்கிறீர்களா?” என்று ஃபானு கேட்டார். “நான் அவ்வண்ணம் சொல்லவில்லை. நீங்கள் உங்களை இயல்பாகவே அரசர் என எண்ணவேண்டாம் என்றேன். முடியுரிமையில் அவர்களுக்கும் முறையான பங்கு உண்டு. அவர்களிடம் அதை நாம் கோரியே பெறவேண்டும். நிகராக அவர்கள் என்ன கோருகிறார்களோ அதை நாம் கொடுக்கவும் வேண்டும்” என்று சாத்யகி சொன்னார்.

வீரா “ஒருபோதும் இதற்கு ஒப்பலாகாது. மக்கள் சொற்களால் அல்ல, விழிகளால்தான் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அரசருக்கு இணையாக சாம்பன் அமர்ந்தார் என்றால் இங்கு அரசருக்கு இணையானவர் அவர் என்பது நிறுவப்பட்டுவிடும். பின்னர் அதை எளிதில் மாற்ற முடியாது” என்றார். சாத்யகி “அவர்கள் தனியாக கடற்கரையின் வடமுனைக்குச் சென்று அமர்வதாகவே திட்டமிட்டிருந்தார்கள். அதற்காக அங்கே தங்களுக்கு வேனிற்பந்தல் அமைக்கவும் ஆணையிட்டிருந்தார். உங்கள் அருகே வந்தமரும்படி சொல்லி அவர்களை அழைத்து வந்தவன் நான். என் கடமை முடிந்தது. அவர்கள் உங்கள் அரியணைக்கு கீழே அமரவேண்டுமா என்பதை நீங்களும் அவர்களும் இணைந்து முடிவு கொள்ளலாம்” என்றார்.

அவர் சென்றதும் பிரஃபானு “ஆயிரம் பேசினாலும் அவர் விருஷ்ணி குலத்தவர். அந்தகர்கள் முழுமுற்றான முடியுரிமை கொள்வதை அவரால் ஏற்க இயலாது. முடி அசுரர்களுக்கோ ஷத்ரியர்களுக்கோ செல்வதை அவர் விரும்பவில்லை. ஆனால் அது நம்மிடம் உறுதிகொள்வதையும் அஞ்சுகிறார். இரு பக்கமும் இரு எதிரிக்காய்களை நிறுத்தி நாற்களத்தில் அரசனை கட்டுப்படுத்துவதுபோல ஆடவிழைகிறார்” என்றார். “நானும் அவ்வண்ணமே எண்ணினேன்” என்றார் சுருதன்.

பிரத்யும்னனிடம் பேசச் சென்ற கிருதவர்மன் திரும்பி வந்து “பிரத்யும்னன் வருவான். அரசனுக்குரிய முறைமைகளை உனக்கு செய்வான். ஆனால் எந்நிலையிலும் தலைவணங்கவோ தாழவோ மாட்டான். இதை அவன் என்னிடம் முறையாக அறிவித்திருக்கிறான்” என்றார். “அவர்கள் இருவரும் பேசி முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்! பேசி முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்!” என்று ஃபானு கூவினார். “பொறுங்கள். அவர்கள் இயல்பாகவே அதை முடிவு செய்திருக்கவும் கூடும்” என்று நான் சொன்னேன். “அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரே நோக்கங்கள் இருக்கின்றன. ஒரே முடிவுக்கு வருவதும் இயல்பே.” சுருதன் என்னை நோக்கி “ஆம், இளையோன் சொல்வதும் மெய்யே” என்றார்.

“பிரத்யும்னன் இங்கிருந்து கிளம்பும் எண்ணத்தில் இருக்கிறார். அவருடைய தூதர்கள் ருக்மியிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ருக்மி அவர்களுக்கு அளந்து அளிக்கவிருந்த நிலம் எது என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. அங்குள்ள குடிகள் பிரத்யும்னனை அரசராக ஏற்க மறுக்கிறார்கள். அப்பேச்சுகள் முடிந்து நிலம் முடிவு செய்யப்பட்டதும் அவர் இங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்வார். அப்போது நாம் அவருக்கு முறையாகவே விடைகொடுத்து அனுப்புவோம். அவரை நம் நட்பு நாடாகவே பின்னர் கருதுவோம். இந்நிலையில் இப்போது பூசல் எழவேண்டியதில்லை. அவர்களை நாம் அரசருக்கு இணையாகவே இப்போது வைப்பதே முறை” என்றேன்.

கிருதவர்மன் “இது ஒன்றே இயல்வது. இதை நிகழ்த்துவதே நன்று” என்றார். “இன்னும் ஒரு நாள் இருக்கிறது இளவேனில் விழாவுக்கு. அதற்கு முன் இந்நிலைமையை மாற்ற எவராலும் முடிந்தால் அதை செய்யலாம்” என்றார் பிரஃபானு. “கணிகர் உடல்நலமின்றி இருக்கிறார். அவர் இருந்தால் இங்கிருந்து சொற்களாலேயே இதை நிகழ்த்தித் தருவார்” என்று ஃபானு கூறினார். கிருதவர்மன் அந்தச் சொற்களை கேட்டதாகக் காட்டாமல் விழிகளை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டார். அன்று முழுக்க ஃபானுவின் உடன்பிறந்தார் ஒருவருக்கொருவர் பேசிப் பேசி பொழுது கழித்தனர். அதன் பின்னர் வேறு எதுவும் செய்வதற்கில்லை என்பதனால் அவ்வண்ணமே ஆகுக என்று முடிவெடுத்தனர்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கடலோரத்தில் செழித்த நாணல்தொகையிலிருந்து சில நாணல்கள் முற்றும்போது பொன்னிறம் கொண்டன. அவற்றை ஹிரண்யகுசம் என்றனர். அந்நாணல் தண்டுகளை வெட்டிக்கொண்டு வந்து நீரில் ஊற வைத்து வளைத்து முடைந்த அரியணை ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. கைஎட்டும் தொலைவுக்கு அப்பால் நின்று பார்த்தால் அது பொன்னென்றே விழிமயக்கு காட்டியது. மூன்றடுக்குக் கூரை கொண்ட வண்ணப் பந்தலில் அரசமேடையில் அதை அமைத்தனர். அதைச் சூழ்ந்து மணலில் நாணல் நாரால் செய்யப்பட்ட வண்ன விரிப்புகளைப் போட்டு குடிகளும் பிறரும் அமர்வதற்கு இடம் ஒருக்கினர்.

ஃபானுவின் அரியணைக்கு இருபுறமும் அதே உயரத்தில், ஆனால் சற்றே சிறிதாக, இரு பீடங்கள் சாம்பனுக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் அமைக்கப்பட்டன. அவையின் முகப்பில் அநிருத்தனுக்கென பீடம் ஒன்று போடப்பட்டது. இளையோர் அமர்வதற்கான தனிப் பீடங்கள் இருபுறமும் நின்றன. பந்தலுக்கு வெளியே இணைப்பாக அமைந்த சிறுபந்தலில் அரசகுடியினரும் மகளிரும் அமரும் இடங்கள் ஒருக்கப்பட்டன. அங்கே அரசி கிருஷ்ணைக்கான தனிப் பீடம் ஒன்று போடப்பட்டது.

அப்பீடங்கள் போடப்படுவதை நானே சென்று பார்வையிட்டேன். அப்பீடங்கள் அமைப்பதில் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஐயங்களும் குழப்பங்களும் எழுந்துகொண்டே இருந்தன. ஒருகணத்தில் இதேதான் துவாரகையிலும் நிகழ்ந்தது என்று நினைவுகூர்ந்தேன். அங்கு ஒவ்வொரு வெளிநாட்டு அரசர் நகர்புகுகையிலும் அவர்களின் அரசமுறைமைகள் என்ன, படிநிலைகள் என்ன என்பதை விரிவாக உசாவி அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும். அவர்களின் ஒவ்வொரு அமைச்சரும் சற்றே மாறுபட்ட படிநிலைகளையே கூறுவார்கள். அப்படிநிலைகளை வெளிப்படையாகக் கூறவும் தயங்குவார்கள்.

ஏனெனில் அப்படிநிலைகளை அவர்களே மாற்றினார்கள் என்றோ அமைத்தார்கள் என்றோ தோன்றுவது அவர்கள்மேல் வஞ்சங்களை உருவாக்கும். அவர்களிடமிருந்து அச்செய்திகளைப் பெற்று முடிவெடுத்து நம் பொறுப்பில் அதைச் செய்து பழிகொள்ளமால் முடிப்பதென்பது ஒரு நுண்ணிய அரசாடல். பல தருணங்களில் நம்மிடம் அந்தப் படிநிலைகளைச் சொன்னவர்களே அரசர் முன்போ அவையிலோ முற்றிலும் மாற்றிச் சொல்லி நம்மை குற்றம்சாட்டவும் கூடும்.

துவாரகையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் படிநிலையில் மிகச் சிறிய மாற்றம் ஒன்று நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கும். “இளைய யாதவர் இங்கிருக்கையில் இருக்கும் படிநிலை அவர் சென்ற பின்னர் வருவதில்லை. சாம்பன் அவரில்லாதபோது மேலெழுந்து இருக்கையில் கீழே செல்கிறார். அவர் உளம் மகிழ்ந்திருக்கையில் ருக்மிணி மேலெழுகிறார். சலிப்புற்றிருக்கையில் சத்யபாமை முதன்மை கொள்கிறார்” என்று ஒருமுறை விளையாட்டாக ஸ்ரீகரர் சொன்னார். ஆனால் அது உண்மை. துவாரகையில் ஒருநாள்கூட படிநிலைகளுக்கான போர் முடிந்ததில்லை. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அரண்மனைகளோ கோட்டைகளோ படைகளோ இல்லை. அரசர்கள் எவரும் வருவதில்லை. இன்னமும்கூட குடிகள் வேர் கொள்ளவில்லை. ஆயினும் படிநிலைகளுக்கான பூசல் அதே உணர்வுகளுடனும் விசையுடனும் இருந்தது.

மூத்தவர் ஃபானு அரண்மனையிலிருந்து அணி ஊர்வலமாக கடற்கரைக்கு வந்தார். அவருக்குப் பின்னால் இளையோர் நிரைவகுத்தனர். மங்கலச்சேடியரும் இசைச்சூதரும் முன்னே வர அகம்படியினர் தொடர ஃபானு கைகூப்பியபடி நுழைந்தார். முன்னரே அங்கு சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் வந்து தங்களுக்குரிய பீடங்களில் அமர்ந்திருந்தனர். ஃபானு அவை நுழைந்ததும் அனைவரும் எழுந்து வணங்கி நின்றனர். சாம்பன் மூன்றடி வைத்து முன் சென்று உடைவாளை உருவி கால்நோக்கித் தாழ்த்தி ஃபானுவை வணங்கி அழைத்து வந்து பீடத்தில் அமர்த்தினார். பிரத்யும்னன் வாள் தாழ்த்தி அவரை அரியணையில் அமரும்படி வழிகாட்டினார். ஃபானு அரசப்பந்தலில் நடுவே அமைந்த மூங்கில் அரியணையில் அமர்ந்தார்.

ஃபானு அங்கு கிளம்புவது வரை இருந்த பதற்றங்களையும் பூசல்களையும் மறந்து அத்திரளையும் உடன்பிறந்தாரையும் கண்டு உளம் மகிழ்வு கொண்டவராகத் தோன்றினார். அரியணையில் அமர்ந்ததும் குடிகளின் வாழ்த்துகளும் மங்கல இசையும் முழங்கின. மகளிர் வந்து அவையமர்ந்தனர். கிருஷ்ணை முகப்பில் அமர்ந்தார்.

துவாரகையில் அரசர் அவை அமர்கையில் என்னென்ன முறைமைகளும் சடங்குகளும் நிகழுமோ அவையனைத்தும் அங்கு நிகழ்ந்தன. முதுமூத்தோர் எழுவர் சென்று செங்கோலையும் மணிமுடியையும் கொண்டு வந்தனர். மூவர் சேர்ந்து மணிமுடியை ஃபானுவின் தலையில் சூட்டினர். நால்வர் சேர்ந்து செங்கோலை அவரிடம் அளித்தனர். செங்கோல் ஏந்தி மணிமுடி சூடி ஃபானு அரியணை அமர்ந்து அவைமங்கலம் கொண்டார்.

குடிகள் எழுந்து அரிமலர் தூவி அவரை வாழ்த்தினார்கள். முரசுகள் அதிர்ந்தன. குடிகள் கைதூக்கி “வெல்க யாதவ குலம்! வெல்க முடிமன்னர் ஃபானு! ஓங்குக யதுவின் கொடிவழி! ஓங்குக அறக் குலம்!” என்று வாழ்த்தொலி எழுப்பினர்.

சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் அருகருகே அமர்ந்து தங்களுக்குள் மெல்லிய குரலில் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் உள்ளம் இணைந்திருப்பதை அவர்கள் சற்றே தொட்டுக்கொண்டிருப்பது காட்டியது. அவர்கள் அவ்வப்போது கைகளாலும் தோள்களாலும் ஒருவரை ஒருவர் உரசிக்கொண்டனர். அவர்கள் மைந்தரின் விளையாட்டைக் கண்டு மகிழ்ந்திருக்கும் தந்தையரின் முகம் கொண்டிருந்தனர். அங்கு நிகழும் ஒவ்வொன்றையும் கிருதவர்மன் களியாடுகிறார் என்றும் சாத்யகி மகிழ்ந்து நகைக்கிறார் என்றும் தோன்றியது. சில சமயங்களில் சாத்யகி போதும் என்று பொய்யான சீற்றத்துடன் சொல்லி கிருதவர்மனின் கையில் அடித்தார்.

குடிகள் அனைவரும் ஏற்கெனவே மது அருந்தி மயக்கத்திலிருந்தனர். முதிய குடியினன் ஒருவன் எழுந்து “இங்கு நாம் பேரரசை அமைப்போம்! இங்கு எவரும் நம்மை அணுக முடியாது. எவர் வந்தாலும் நமது சேற்று வெளிக்கு வளமாக மாறுவார்கள்!” என்றான். இன்னொருவன் “ஆம், குருதி தேவை! இங்கு நாம் மண்ணுக்கு வளம் இடுகிறோம்! தழையும் சுண்ணமும் சாம்பலும் போடுகிறோம். ஆனால் பேரரசு நிலைகொள்ளும் நிலங்களில் குருதி சிந்தப்படவேண்டும். குருதி உயிர் கொண்டது, அனல் கொண்டது, பல்லாயிரம் விதைகள் கொண்டது. இந்நிலத்தில் குருதி சிந்தாதவரை நாம் வென்றவர்கள் அல்ல, ஓங்குபவர்கள் அல்ல!” என்றான்.

சிரித்தபடி “முதலில் இவன் கழுத்தை வெட்டி குருதி சிந்துங்கள் இங்கே!” என்று ஃபானு கைநீட்டி கூவினார். அனைவரும் சிரித்தனர். அவன் அச்சிரிப்பை தனக்கெதிரான நகையாட்டாக எடுத்துக்கொண்டு சீற்றம்கொண்டு “ஆம், நான் சிந்துகிறேன்! இங்கு குருதி சிந்துகிறேன்! எனக்கொரு வாளை கொடுங்கள். இங்கேயே இக்கணத்திலேயே சங்கறுத்து விழுகிறேன். என் குருதி இந்நிலத்தில் ஊறி இதை உயிர்கொள்ளச் செய்யுமெனில் நன்று. இன்று இந்நிலம் செத்த பாம்பென கிடக்கிறது, மிதிபடுகிறது, நெளிந்து குழைகிறது. இது படமெடுத்து சீறி எழும் காலம் வரவேண்டும். அதற்கு என் முதற்குருதி இங்கே விழுந்தால் நன்று எனில் அது நிகழ்க!” என்றான்.

“முதலில் அவனுக்கு ஒரு மொந்தை கள் கொடுங்கள்” என்று பிரஃபானு சொன்னார். “விழவுகள் தொடங்கட்டும்” என்று ஃபானு ஆணையிட்டார். முரசுகள் முழங்கி விழவு தொடங்கியதை அறிவித்தன. “அரசே, விழவு காலையிலேயே தொடங்கிவிட்டது” என்றான் ஒருவன். “ஆம், இனி கலைநிகழ்ச்சிகள் மட்டும்தான்” என்றார் சுருதன். “அதற்கு முன் ஒரு சிறு அறிவிப்பு” என்றபடி அடுமனையாளராகிய பத்ரர் எழுந்தார். “இங்கு நமது குடியினர் மிகச் சிறந்த மது ஒன்றை ஒருக்கியிருக்கிறார்கள். இதோ இங்கிருக்கும் இந்நாணற்புல்லின் நுரை போன்ற வெண்மலரின் மகரந்தத்தையும் தேனையும் பிழிந்தெடுத்துச் செய்த மது.”

அனைவரும் உரக்க கூச்சலிட்டனர். “கந்தர்வர்களுக்கும் பித்தெழச் செய்வது இது என்று சொல்கிறார்கள். இந்நாணல்மதுவை அருந்திய முயல்கள் சிறகுகொண்டு பறக்கத் துடித்தன. நாம் அனைவரும் பறப்போம். முதல் குவளை மதுவை அருந்தி அரசர் இந்நிகழ்வை தொடங்கிவைக்கவேண்டும்” என்றார். குடிகள் அனைவரும் கூச்சலிட்டனர். தொலைவில் ஒரு பொற்குவளையில் அம்மதுவை ஏந்தியபடி ஒருவன் வந்தான். அவன் கையிலிருந்து ஒருவன் பறித்து இன்னொருவனிடம் அளித்தான். அவன் சிரித்தபடி தள்ளாட இன்னொருவன் அதை பறித்தான். அலைகளின்மேல் சிறு நெற்றென அந்தக் குவளை யாதவக் குடிகளின் தலைக்குமேல் வட்டமிட்டது. எழுந்து அமைந்து சுழன்று மூத்தவர் ஃபானுவை நோக்கி சென்றது.

இறுதியாக ஒருவன் தன் தலைக்குமேல் வந்த அதை பிடித்துச் சுழற்றி அவரை நோக்கி எறிய அவர் வலக்கையால் அதை பிடித்துக்கொண்டார். தலைக்கு மேல் அதை தூக்கியபின் “வெல்க யாதவக் குடி!” என்று கூவி அதை குடித்தார். “சுவையானது!” என்று முகம் மலரக் கூறினார். “அனைவருக்கும் வழங்கப்படட்டும்” என்றார். பிரத்யும்னனுக்கும் சாம்பனுக்கும் குவளைகளில் அந்த மது வழங்கப்பட்டது. சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் அதை வாங்கி அருந்தினர். பின்னர் குடிமூத்தோருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதன் பின் ஒவ்வொருவரும் முட்டி மோதி அதை வாங்கி அருந்தினர்.

அருந்தியவர்கள் மீண்டும் அருந்தினார்கள். சற்று நேரத்திலேயே ஒவ்வொருவரும் வியர்த்து விழிமயங்கி நாக்குழைந்து உடல் தள்ளாடத் தொடங்கினார்கள். நீர் நிறைந்த கலங்கள்போல் தங்களுக்குள் முட்டி மோதினார்கள். குழைந்த சுழன்ற சொற்களில் பேசிக்கொண்டார்கள். ஒன்றையே திரும்பத் திரும்ப சொன்னார்கள். அழுதார்கள், சிரித்தார்கள். கைகளை விரித்து எழுந்து எழுந்து பறக்கத் துடித்தார்கள். பெருங்காற்றொன்று அவர்களை அள்ளி மண்ணிலிருந்து மேலே தூக்குவதுபோல் அவர்கள் உடல்கள் ததும்பின.

சூதர்கள் எழுந்து பாடத் தொடங்கினார்கள். துவாரகை பிறந்த கதையை ஒருவன் பாடத் தொடங்க இளைஞன் ஒருவன் எழுந்து “நிறுத்து! எதற்கு அந்த இடிந்த பழைய நகரத்தை பாடுகிறாய்? அது பழைய கதை. புதிய கதை இங்கு தொடங்கியிருக்கிறது. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை பாடுக!” என்றான். “ஆம், பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை! பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை பாடு!” என்று பல குரல்கள் எழுந்தன. “பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கதையை நான் பாடுகிறேன்!” என்று இன்னொரு சூதன் எழுந்தான். “இந்நகர் இப்பாரதவர்ஷம் எனும் நாணலில் ஊறி வந்த ஒரு சொட்டு மது. இது களிமயக்கின் நகர். மதுவின் நகர்.”

“ஆம்! ஆம்!” என்று அனைவரும் கூவினர். “விண்ணிலிருந்து தெய்வங்கள் இதை நமக்கு அளித்தன. ஒன்பது ஊர்களை அவை படங்களாக வரைந்து நமக்கு காட்டின. வைர ஒளிகொண்ட நகரம் ஒன்று. பொன்னொளிர் நகரம் ஒன்று. வெள்ளி நகரம் ஒன்று. வெண்கலத்தால் விளங்கிய நகரம் ஒன்று. இரும்பால் கோட்டை கட்டப்பட்ட நகர் பிறிதொன்று. கல்லால் ஆனது ஒன்று. மண்நகர் மற்றொன்று. மரத்தாலானது மற்றொரு நகர். இந்நகரா இந்நகரா என்று அவை நம்மை கேட்டன. இறுதியில் நாம் இந்நகரை தெரிவு செய்தோம், இந்த நாணல் நகரை.”

“ஏனெனில் இங்கு இனிய மது நிறைந்திருக்கிறது. வைரம் அல்ல, பொன் அல்ல, வெள்ளி அல்ல, வெண்கலமோ இரும்போ அல்ல, கள்ளே நம் ஆற்றல். கல்லல்ல, மண்ணல்ல, மரமல்ல, கள்ளூறும் மூங்கிலே நமது நகர்.” அவன் பாடி முடிப்பதற்குள்ளாகவே “ஆம்! ஆம்! என்று அனைவரும் கூவினர். ஒருவரை ஒருவர் பிடித்து தள்ளிக்கொண்டும் அறைந்துகொண்டும் தலைப்பாகைகளையும் மேலாடைகளையும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் எறிந்தும் கூச்சலிட்டனர்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 68

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 12

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இளவேனிற்காலக் கொண்டாட்டங்கள் இயல்பாக தொடங்கின. ஒவ்வொருவரும் ஆற்றவேண்டியதென்ன என்பதை முன்னரே அறிந்திருப்பதுபோல, மகிழ வேண்டியது எங்ஙனம் என்று பயின்றிருப்பதைபோல. அரசஆணை எழுந்ததுமே மக்கள் ஒருங்கிவிட்டனர். அரசஆணைக்காக அவர்கள் முன்னரே காத்திருந்தனர் என்று தோன்றியது. இளவேனிலில் அதற்கான ஆணை இருந்தது. “கொண்டாடுக, எழுக!”

இளவேனிற் கொண்டாட்டத்திற்கான மது முன்னரே வடிக்கப்பட்டு பெரிய நிலைக்கலங்களில் நுரைத்து ஒருங்கியிருந்தது. அங்கு வந்த பின்னர் பலவகையான புதிய மதுவகைகளை வடிக்க மக்கள் பழகியிருந்தனர். வெல்லத்தை நீரில் ஊறவைத்து புளிக்கவிட்டு நொதித்த கலவையை மெல்லிய வெம்மை அளித்து ஆவியாக்கி அதை குளிரவைத்து எடுக்கும் மரபான மது அங்கு வந்த சில நாட்களிலேயே விற்பனைக்கு வந்துவிட்டது. பின்னர் ஒவ்வொருநாளும் அதில் புதிய பொருட்கள் சேர்க்கப்பட்டன. சதுப்பில் மலரும் பெருங்குவளை மலரின் தேனும் பொடியும் சேர்த்த மது பலராலும் விரும்பப்பட்டது. ஒருவகை கொடியின் தண்டு மதுவில் நுரையை நிறைத்தது.

பின்னர் கிழங்குகளிலிருந்தும் அரிசியிலிருந்தும் எரியும் அனற்துளி போன்ற கடும்மது வாற்றி எடுக்கப்பட்டது. ஊன் புளிக்க வைத்த குமட்டும் கெடுமணம் கொண்டதும் பித்தெடுக்கவைப்பதுமான மது ஒன்று அரிதாக சிலரால் அருந்தப்பட்டது. பின்னர்தான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கடலோர எல்லையில் செறிந்திருக்கும் பெருநாணலின் இளந்தளிரைப் பிழிந்து சாறெடுத்து அதை மதுவுடன் கலக்கலாம் என்று கண்டுபிடித்தனர். அது மதுவின் மயக்கை மேம்படுத்தியது. அதை அருந்தினால் எண்ணங்களும் கனவுகளும் மட்டுமன்றி கண்முன் தெரியும் காட்சிகளும்கூட நொறுங்கி ஆயிரம் பல்லாயிரம் சிதறல்களாக மாறிவிடும் என்று கூறினார்கள்.

இளவேனில் தொடங்கியதும் அந்த நாணல் பூக்கத் தொடங்கியது. ஓயாது தளிர்விட்டுக்கொண்டே இருக்கும் நாணல் அது. சில நாட்களாகவே அவற்றில் தளிர் எழாமை கண்டு இளையோர் முதியோரிடம் உசாவினர். தளிர் எழவில்லை எனில் மலர் எழப்போகிறது என்றனர் மூத்தோர். சதுப்பின் உள்ளிருந்து சிறிய கூரிய துளைகள் உருவாகி வந்து வாய் திறந்தன. அவை என்ன என்று நோக்கிய இளையோர் சிறு நாணல்களை உள்ளே விட்டு வெளியே எடுத்தனர். அவை சிறுவண்டுகள். முட்டையிலிருந்து வெளிவந்து சிறகுகொண்டு மெல்ல எழுந்து கொண்டிருந்தன. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலர்வது அந்த நாணல் என்று பின்னர் மூத்தவர் வகுத்தனர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை முட்டை பொரித்து வெளிவருபவை அந்த வண்டுகள்.

அந்நாணலை அவர்கள் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டே இருந்தனர். அவர்களின் இல்லங்கள் அந்த நாணலால் அமைந்தவை. அந்த நிலமே அந்நாணலால் மூடப்பட்டு அமைந்தது. அவர்களின் இல்லங்களின் பெட்டிகள், கலங்கள், பீடங்கள் நாணலே. நாணல் நாரால் சிறந்த மரவுரி ஆடைகளை நெய்து அணிந்தனர். அந்நாணலில் நிகழும் ஒவ்வொரு சிறு மாற்றத்தையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். நாணல் இலைகளின் பல்லாயிரம் பச்சை உடைவாட்களுக்கு நடுவிலிருந்து உயரமான கொடித்தூண்போல தண்டு எழுந்தது. அதில் வெள்ளியாலான மாபெரும் செண்டுபோல் மலர்கள் தோன்றின. தூய வெண்ணிற மலர்கள்.

அவற்றில் தேன் குடிப்பதற்கென்று அதுவரை அந்நிலத்தில் தோன்றியிராத பலநூறாயிரம் வண்டுகள் வந்தன. மின்னும் மணியுடல் கொண்டவை. குருதித்துளி போன்றவை. விழிகளென சிறகுகள் விரிந்த பட்டாம்பூச்சிகள். சில பட்டாம்பூச்சிகள் உள்ளங்கையளவு பெரிய சிறகுகள் கொண்டிருந்தன. அந்த மலர்களுக்காகவே பிறந்து அதன்பொருட்டே தவம் செய்து அங்கு வந்தவை அவை. தொலைவிலிருந்து நோக்கியபோது அப்பால் அலைகொண்ட கடல் அருகணைந்து நுரை எழுப்பி நின்றிருப்பதாகவே தோன்றச்செய்தது. அதற்கு மேலெழுந்த சிற்றுயிர்கள் அலைமேல் துமிகளென, துளிகளென சுழன்றன. காற்று நாணல் இலைகளை கொப்பளிக்கச் செய்து கடலலைபோல் ஓசையெழுப்பியது.

மது செய்து விற்கும் அடுமனையாளன் ஒருவன் அந்த மலரின் சாறு மேலும் கள்மயக்கு கொண்டதென்பதை கண்டுபிடித்தான். யானைகள் அந்த மலரை உண்பதற்காகவே நெடுந்தொலைவிலிருந்து தேடிவந்தன. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் சதுப்புநிலம் முழுக்க யாதவர்களின் குடிகள் அமைந்துவிட்டிருந்தமையால் அவை நெடுந்தொலைவிலேயே கடலோரமாக இறங்கி மணல்விளிம்பினூடாகவே நாணல்குவையை அடைந்து அம்மலரை உண்டன. நாணல் புதருக்குள் கால்விரித்து நீந்திச் சென்று துதிக்கையால் அம்மலர்களைப் பற்றி கீழே தாழ்த்தி அவை உண்டன. அவை உண்டு சென்ற மிச்சங்களை உண்ண எருமைகளும் பன்றிகளும் முட்டி மோதின.

அவன் ஒரு சிறு காவல்மேடையில் நின்று பார்த்தபோது யானை முதல் கண்ணுக்குத் தெரியா சிற்றுயிர் வரை அனைத்துமே அந்த நாணல் மலரை உண்பதற்கு முட்டித் ததும்பிக்கொண்டிருப்பதை கண்டான். அதன் பின்னரே அது ஓர் அரிய பொருளென்று அவன் கண்டுகொண்டான். அந்த மலரை பறித்துக் கொண்டுவந்து அரைத்து சாறெடுத்து வடிகட்டி முதலில் தான் வளர்க்கும் முயல்களுக்கு கொடுத்தான். அக்கணமே அவை உயிர் துறந்தன. அது கொடுநஞ்சென்று அறிந்த பின்னர் மேலும் நீர்க்கவைத்து அவற்றுக்கு அளித்தான். ஏழுமுறை நீர்க்கவைத்தபோது அது முயல்களை பித்தாக்கியது.

அவை நிலத்திலிருந்து சுருள்வில்லால் இயக்கப்பட்டவைபோல் எழுந்து குதித்தன. ஓடிச்சென்று சுவர்களில் முட்டி சுருண்டு விழுந்தன. ஒன்றையொன்று கடித்துக் குதறின. உடல்கவ்விக்கொண்டு புரண்டன. அவன் அச்சாறை நூறு முயல்களுக்கு அளித்தான். தன் தோட்டத்திற்கு வந்து பார்த்தபோது தோட்டமெங்கும் பந்துகள்போல் எழுந்து எழுந்து துள்ளிக்கொண்டிருந்த முயல்களைக் கண்டு திகைதான். அவை சிறகு கொண்டவைபோல வானில் எழ முயன்றன. அவற்றின் விழிகள் விரிந்து முத்துக்கள்போல் தெரிந்தன.

ஓடிச்சென்று தன்னுடன் பணியாற்றுபவனிடம் இரு கைகளையும் விரித்து “கண்டுகொண்டேன்! பெருங்களிப்பை அளிக்கும் அருமருந்தொன்றை கண்டுகொண்டேன்! மதுக்களில் இது அரசன். இந்திரனுக்கு நிகரானவன்!” என்றான். அவர்கள் திகைப்புடன் “என்ன?” என்றனர். அந்த நஞ்சில் ஒரு துளியை தொட்டு ஒருவனின் நாக்குக்கு அடியில் வைத்தான். சற்று நேரத்திலேயே அவன் விழிகள் பெரிதாக நாக்குழற வாய்கோணலாகி சிரித்து கைநீட்டி பொருளில்லாத சொற்கள் பேசி சுழன்று ஆடத்தொடங்கினான். மற்றவர்கள் திகைப்புடன் அவனை பார்த்தனர்.

“இது போதும்! இனி வேறெந்த மதுவும் இங்கு வடிக்க வேண்டியதில்லை!” என்றான் முதிய அடுமனையாளன். “ஆம், இது ஒன்றே போதும்!” என்றனர் பிறர். “இப்போது இதை நாம் வெளியே கொண்டுவரவேண்டியதில்லை. இன்னும் நாணல் முழுமையாக பூக்கத் தொடங்கவில்லை. பல இடங்களில் தண்டுகள் மேலெழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன. முழுநிலவு எழும் நாளில் இங்கு இளவேனில் விழவு எழும். கொண்டாடப்படாவிட்டாலும் இளவேனிலில் இங்குள்ள அனைவருக்கும் இதன் சாறு வடித்த இனிய மது வழங்கப்படும். இளவேனிலை அவர்கள் கொண்டாடுவார்கள்” என்றான் முதியோன்.

“அவர்கள் இப்புவியுடன் தங்களைக் கட்டியிருக்கும் எடையென்பதை இழப்பார்கள். இங்கு தங்கள் வாழ்வை பிணைத்திருக்கும் உறவென்பதை மறப்பார்கள். அனைத்து நினைவுகளுக்கும் தடையாக இருக்கும் நெறியென்பதை துறப்பார்கள். தேவர்களுக்குரிய களியாட்டு மட்டுமே இங்கு எஞ்சியிருக்கும்” என்று அவன் சொன்னான். “ஆம், தேவமது! தேவமது!” என்று பிறர் கூவினார்கள். அவர்கள் ஒரு சிறு குழுவென ஆனார்கள். எவருமறியாமல் அந்த மதுவைக் காய்ச்சி வாற்றி சேர்த்து வைப்பது என்று முடிவு செய்த்னர்.

அதன்பின் நாணல்பூக்களை தின்பதற்கு வரும் யானைகளையும் பன்றிகளையும் விரட்டும் பொருட்டு முழவுகளுடன் கடல்நீர் எல்லையிலும் வீரர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர். இரவும் பகலும் முழவுகள் முழங்கி அவ்விலங்குகளை துரத்திக்கொண்டே இருந்தன. காற்றிலேயே சுழன்று முழவை அடிக்கும் காற்றாடியுடன் இணைக்கப்பட்ட சுழற்கோல்களை ஒருவன் கண்டுபிடித்தான். அதன்பின் நாணல்வெளி உறுமிக்கொண்டே இருந்தது. நாணல் மலர்கொண்டு எழுந்ததும் தெப்பங்களில் சென்று அவற்றை வெட்டிச் சேர்த்து கொண்டுவந்தனர். மர உரலில் இட்டு இடித்து பிழிந்து சாறெடுத்தனர். ஏழு முறை நீர்க்கவைத்து மலர்த்தேனும் கரும்புச்சாறும் கலந்து இனிமையாக்கினர். அரித்து தூய்மை செய்தனர். மரத்தாலான பெருங்குடுவைகளில் ஊற்றி நொதிக்க வைத்தனர்.

இளவேனிலுக்கு முன்னரே பெண்டிர் ஒவ்வொருவரும் அதற்காக அரிய உணவுகளை ஒருக்கி வைத்திருந்தனர். இன்கனிகளை உலரச்செய்து தேனிலிட்டு ஊறவைத்தனர். உலரவைக்கப்பட்ட ஊனும் பருப்புகளும் மூங்கில்குழாய்களுக்குள் இட்டு இறுக மூடப்பட்டன. இன்கிழங்குகள், வெல்லப்பொடியிட்டு நெய்யுடன் உருட்டப்பட்ட இன்னுருளைகள் என பல நாட்கள் இடைவெளியே இல்லாமல் உண்டு தீர்ப்பதற்கான உணவு ஒருங்கியிருந்தது.

இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் முழவுகளையும் யாழ்களையும் ஒருக்கினர். அங்கு வந்து சில நாட்களிலேயே சூதர்கள் அந்த மூங்கிலின் தண்டைப்போல் சிறந்த புல்லாங்குழல் இல்லை என்பதை கண்டுகொண்டனர். இயல்பிலேயே அது புல்லாங்குழலாக மாறும் தன்மை கொண்டிருந்தது. அதை துளைத்த வண்டுகளால் அதற்குள் சென்ற காற்று இசையாக மாறியது. மறுபுறம் கடல் இருந்தமையால் ஓயாத காற்றில் அந்நாணல் குவையிலிருந்து எப்பொழுதும் பல ஆயிரம் புல்லாங்குழல்கள் எழுப்பும் இசை ஒன்றெனத் திரண்டும் பல நூறெனப் பிரிந்தும் ஆடிச்சுழன்று ஒன்றிணைந்தும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

அதை வெட்டி துளையிட்டு மீட்டிய முதல் சூதன் புல்லாங்குழலில் ஒருபோதும் கேட்டிருக்காத ஆழ் முழக்கம் கொண்ட இசையொன்றை எழுப்பினான். அதன்பின் எளிய புற்குழல்களை ஊத எவருமே விரும்பவில்லை. அக்குழலுக்குள் நிறைப்பதற்குத் தேவையான மூச்சுக்கான பயிற்சியில் ஈடுபட்டனர். மூச்சை தொகுத்து உள்ளே வழங்குவதற்கான சிறு குழாய்களை கண்டுபிடித்தனர். ஊதுவாயில் மெழுகால் வாய்ப்பொருத்து செய்து ஊதினால் மூச்சு சிதறாமல் நிற்குமென்று கண்டுபிடித்தனர். பலநூறு புல்லாங்குழல்கள் அந்த இளவேனில் விழாவுக்காக ஒருங்கின.

நாணல்களை வெவ்வேறு தடிமனில் நீளமாக வெட்டி அடுக்கி உருவாக்கப்பட்ட இசைக்கலன்கள் அவர்களுக்கு செவிக்கினியவையாக இருந்தன. சிட்டுக்குருவிச் சிலைப்புமுதல் கூகைக் குழறல்வரை அதில் ஒலியாக எழுந்தது. உலோக ஒலியும் முழவொலியும் உருவாகியது. அவற்றை வேறொரு நாணல் தலையால் விரைந்து தட்டி உருவாக்கப்பட்ட இசை கொஞ்சியது, துள்ளி ஓடியது, சிரித்தது.

வணிகர்கள் புறநீர் பெருக்கினூடாகச் சென்ற மென்மரக்குடைவுப் படகுகளில் சிந்துவை அடைந்து அதனூடாக தேவபாலபுரம் சென்று அங்கிருந்த அயல் வணிகரிடம் புதிய ஆடைகளையும் அருமணிகளையும் வாங்கி வந்தனர். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் சந்தைகள் அமையவில்லை. “நம்மிடம் இருக்கும் கருவூலத்திற்குக் காப்பு என்பது இந்நிலத்திற்குள் வேறெவரும் வராமலிருப்பதே” என்று ஃபானு அறிவுறுத்தினார். “விற்கவேண்டியற்றை நாம் கொண்டுசென்று விற்போம். வாங்குவன நமக்கு கைமாறப்படட்டும். இது அயலவர் கால்படாமல் நிலைகொள்ளும் கன்னி நிலமே ஆகுக!”

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அகிடுபெருத்த மோட்டெருமைகளின் பாலில் இருந்து திரண்டுவரும் மஞ்சள் பொற்துகள்போல் ஒளி விடும் தூய நெய்க்கு அதற்குள்ளாகவே தேவபாலபுரத்தில் பெருவிருப்பம் இருந்தது. விளிம்புபொருத்தி உருக்கி ஒட்டப்பட்ட நூறு நெய்க்கலங்களை இருபுறமும் நிகரெடையில் கட்டி நீருக்குள் போட்டு முட்டைகளை உடலெங்கும் ஏந்தி வரும் மீன்போல தேவபாலபுரத்தை நோக்கி செல்லும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் படகுகளைக் காத்து அங்கே வணிகர்கள் நின்றிருந்தனர். தொலைவிலேயே திரண்டு வரும் படகு நிரைகளைக் கண்டு அவர்கள் கொடிகளை வீசியும் கொம்புகளை ஊதியும் “எங்களிடம் வருக! எங்களிடம் வருக!” என்று கூவினர். பொற்காசுகளை கையில் அள்ளி மேலே தூக்கிப்போட்டு பிடித்து “இங்கே! இங்கே!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலிருந்து கொண்டு வரப்படும் புற்சாறு கொண்ட மதுவுக்கும் அங்கே பெருமதிப்பு இருந்தது. பீதர்களும் யவனர்களும் அவற்றை விரும்பி வாங்கினார்கள். பெரிய கொப்பரைக் காய்களுக்குள் அடைக்கப்பட்டு களிமண் மூடியிட்டு இறுக்கி அவை கொண்டுவரப்பட்டன. யவன வணிகர்கள் அவற்றை வாங்கி தூய்மைப்படுத்தி படிகப்புட்டிகளில் மீண்டும் அடைத்து தங்கள் நாட்டுக்கு கொண்டுசென்றனர். செல்லும் வழியிலெல்லாம் சிற்றூர்களில் அவை மும்மடங்கு நான்மடங்கு ஏழுமடங்கு பன்னிரு மடங்கு விலைவைத்து வாங்கப்பட்டன.

தேவபாலபுரத்திலிருந்து சென்ற செல்வம் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் புதிய இல்லங்களாகியது. ஆழ ஊன்றிய மரக்கால்களின் மேல் ஏழு அடுக்கு மாளிகைகள் எழுந்தன. அவை மென்மரத்தட்டிகளால் சுவரிடப்பட்டவை. நாணல் தாள்களால் கூரையிடப்பட்டவை. உள்ளே பீதர்நாட்டுப் பட்டு திரைச்சீலைகளும் பட்டு விரிக்கப்பட்ட மெத்தை பதிந்த பீடங்களும் மஞ்சங்களும் கொண்டிருந்தன. அனைத்து அறைகளிலும் இடைவிடாது தூபம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அங்கேயே தூபத்திற்கான பொருளை உருவாக்கினர். பிரஃபாச தரு என்றும் லோகநாசிகை என்றும் அழைக்கப்பட்ட அப்புல்லின் இலைகளை நிழலில் காயவைத்து தூபமிடுவதே நறுமணமாகியது.

அது மூக்குச் சவ்வை சற்றே எரிக்கும் மணம் கொண்டிருந்தது. புதியவர்கள் அதை முகர்ந்தால் தும்மல்கொண்டு விழிநீர் வார்ப்பார்கள். யாதவர்களுக்கு அது இயல்பான மணமாக மாறியிருந்தது. அவர்களின் கன்றுகளுக்கு மேல் அத்தைலத்தை பூசி காட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். தொழுவங்களில் புகையெழுப்பினார்கள். யாதவர்களின் மணம் என்று அது வெளியே கருதப்பட்டது.

 

இளவேனில் ஐந்தாம் நிலவன்று விழவு என்று மூத்தவர் ஃபானுவின் அறிவிப்பு எழுந்ததும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் வாழ்த்தொலிகளால் கொந்தளித்தது. களிவெறிகொண்ட மக்கள் தெருக்களில் கைவிரித்தபடி ஓடினார்கள். கூச்சலிட்டு ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டார்கள். பிறர் கூடி ஒருவரை காற்றில் மேலே எறிந்து பிடித்தார்கள். தரையிலிட்டு புரட்டினார்கள். ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு ஓடவைத்தனர். பின்னர் அது பூசலாகியது. கைக்குக் கிடைத்த பொருட்களைக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக்கொண்டனர். கட்டிப்புரண்டு புழுதியில் விழுந்தெழுந்து சண்டையிட்டனர். மீண்டும் சிரித்து அதை களியாட்டென மாற்றிக்கொண்டனர்.

அறிவிப்பின்போது தொடங்கிய அந்தக் களிவெறி எழுந்தெழுந்து சென்று அன்றிரவு குடி கொண்டாட்டத்தில் முடிந்தது. பின்னர் விழவுநாள் வரை குடியும் களிப்பும் துயிலும் விழிப்புமென நாட்கள் சென்றன. முந்தையநாள் முன்னிரவிலேயே அனைவரும் இல்லங்களுக்குள் விழுந்து தூங்கினர். நள்ளிரவில் நான் எழுந்து மாளிகை முகப்பில் நின்று பார்த்தபோது பந்தங்கள் எரியும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் யாதவக் குடியிருப்பு முழுக்க விலங்குகளின் செருக்கடிப்போசை மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குடிகளில் ஒருவர் கூட விழித்திருக்கவில்லை.

என்னருகே நின்றிருந்த மூத்தவர் சுருதன் “துயின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். நாளை முற்புலரி எழுகையில் இளவேனில் விழா தொடங்கும். அத்தனை யாதவரும் முழுதணிகோலத்தில் தெருவிலிறங்கி கொண்டாடுவார்கள்” என்றார். “அது எவ்வண்ணம் என்று எனக்கு புரியவில்லை. அவர்கள் எப்போது எழுவார்கள்? எப்போது அணி செய்துகொள்வார்கள்?” என்றேன். “இந்நிலத்தில் வண்டுகள் துயின்றுகொண்டிருப்பதைப்போல. அவற்றுக்குச் சிறகு முளைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றார் சுருதன். “ஐந்தாம் நிலவு என்பது மானுடர் வகுப்பது அல்ல. அதை வகுப்பது நிலவு. நாம் மட்டுமல்ல இங்குள்ள அனைத்து உயிர்களும் அதை அறியும்.”

என் உளம் எழுந்தெழுந்து அமைந்துகொண்டிருந்தமையால் நான் அன்றிரவு தூங்கவில்லை. மஞ்சத்தில் வெறுமனே விழித்து படுத்திருந்தேன். தொலைவில் முரசொலி எழுந்தது. நான் எழுந்து வெளிவந்து பார்த்தபோது விடிவெள்ளியை கண்டேன். முரசொலி எழுவதற்குள்ளாகவே கடலலை ஒன்று பொங்கி எழுந்ததுபோல் யாதவக் குடிகளில் இருந்து மக்கள் விழித்தெழுந்த ஓசை முழங்கியது. அனைத்து இல்லங்களிலும் புது விளக்குகள் முளைத்தன. விளக்குகள் இருளில் அங்குமிங்கும் மிதந்தலையத் தொடங்கின. பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் எங்கும் எரிபற்றி படர்வதுபோல் விளக்கொளி பெருகியது. அங்கு மட்டும் ஒரு புலரி எழுந்ததுபோல. விளக்கொளியில் எழுந்த நிழல்கள் பல்லாயிரம் பூதங்கள் அங்கு இறங்கிவிட்டதுபோல தோன்றச் செய்தன.

வானம் ஒளிகொண்டு முகில்கள் நிறம்மாறி புலரிவெளிச்சம் நகர் மேல் பரவியபோது மிதக்கும் கற்பலகைப் பாதைகள் அனைத்திலும் பட்டிலும் பொன்னணி செய்த பருத்தியிலும் அணியாடைகள், மென்துகில்கள், முகிலாடைகள் அணிந்த யாதவர்கள் நிறைந்திருப்பதை கண்டேன். விந்தையென ஒன்று நிகழ்ந்தது. சதுப்பில் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் சிறிய விழிகள் என துளைகள் திறந்தன. ஒளிரும் சிறகுகள் கொண்ட பட்டாம்பூச்சிகள் மேலெழுந்தன. பொன்னிறச் சிறகு கொண்டவை. குருதிச்செந்நிறச் சிறகு கொண்டவை. விழிகள் மலர்ந்த சிறகுகள் கொண்டவை. அவை பெருகிப்பெருகி இளவெயில் ஊறிப் பெருகியிருந்த வானை முற்றாகவே நிறைத்தன. வண்ணங்களால் கண்குருடாக முடியும் என்று அன்று கண்டேன்.

வண்ணத்துப்பூச்சிச் சிறகுகள் நடுவே பெரிய வண்ணத்துப்பூச்சிகள் என சிறுவர்களும் சிறுமியரும் களித்தனர். அவர்கள் மூங்கில் கூடைகளில் உணவைக் கொண்டுசென்று ஒருவருக்கொருவர் அளித்து வாழ்த்து தெரிவித்தனர். பெண்கள் முப்பிரி, ஐம்பிரி குழல்களை தோளுக்கு மேல் விரித்திட்டு அவற்றில் மலர்சூடி, முலைகள் மேல் தொய்யில் எழுதி பறவைகள்போல் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் கால்கள் மண்ணில் படவில்லை என தோன்றியது. காற்றில் புகையென, வண்டுகளென, வண்ண இறகுகளென அவர்கள் தாவிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒவ்வொரு இல்லத்திலிருந்தும் கொம்புகளும் மணி ஓசைகளும் எழுந்தன. அவர்கள் கதிரவனையும் இந்திரனையும் வழிபடுகிறார்கள் என்று தெரிந்தது. மூதாதையருக்குரிய உணவுப்படையல்கள் அங்கு நிகழ்ந்தன. இல்லங்களுக்குப் பின்னால் தென்மேற்கு மூலையில் சிறுகற்களாக நிறுவப்பட்டிருந்த மூதாதையருக்கு முன்னால் ஏழு இலைகள் பரப்பி ஊனுணவும் இன்னுணவும் படைத்து வழிபட்டனர்.

நான் புரவியிலேறி பாதையினூடாகச் சென்றபோது எனக்கு முன் வந்த அத்தனை முகங்களும் சிரித்து மலர்ந்திருந்தன. விழிகளில் உவகை ஒளியென ததும்பிக்கொண்டிருந்தது. ஓராண்டுக்கு முன்னர் அவர்கள் வாழ்ந்த நிலம் கடல்கொண்டது என்பதையோ அவர்களில் மூன்றில் ஒருவர் அங்கு இறந்தார்கள் என்பதையோ வரும் வழியில் மீண்டும் மூன்றிலொருவர் மறைந்தார்கள் என்பதையோ அவர்கள் எவருமே எண்ணியிருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. ஊழை மனிதன் வெல்வது இக்களியாட்டுகளினூடாகத்தான். தெய்வங்களுக்கு முன் ஓர் அறைகூவல். என்னை நீங்கள் என்ன செய்யமுடியும் என்று மானுடன் ஊழிடமும் தெய்வத்திடமும் கேட்கிறான்.

அவ்வண்ணம் அகன்றிருந்து அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே பிழை என்று தோன்றியது. நானும் அவர்களுடன் கலந்திருக்கவேண்டும். நான் மது அருந்த விரும்பினேன். மது ஒன்றே என்னை மறக்கச்செய்து என் எண்ணங்களை அவர்களுடன் முற்றாக கலக்கும் என்று தோன்றியது. புரவியை நிறுத்திவிட்டு அங்கே மது விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒருவனிடம் மது கோரினேன். “விற்பனைக்கு அல்ல இளவரசே, இன்று அத்தனை மதுவும் விலையற்றது. விலையை கருவூலத்திலிருந்து முன்னரே அளித்துவிட்டனர்” என்றான். நான் உடல்நிறைய மது அருந்திவிட்டு நகரினூடாகச் சென்றேன். என் புரவியின் கால்கள் நிலம்விட்டு மேலெழத் தொடங்கின.