இருட்கனி

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 38

திருஷ்டத்யும்னன் யுதிஷ்டிரனின் சிற்றவை முகப்பில் புரவியிலிருந்து இறங்கி ஏவலனிடம் கடிவாளத்தை அளித்துவிட்டு புண்பட்ட கால்களை மெல்ல அசைத்து, உடலை முழு உளவிசையாலும் உந்தி நடந்து குடில் வாயிலை சென்றடைந்து அதன் தூணைப்பற்றியபடி நின்றான். உடலெங்கும் பலநூறு நரம்புகள் சுண்டி இழுபட்டு வலி நிறைத்தன. தனித்தனியாக நூறுவலிகள். அவை ஒன்றெனத் திரண்டு ஒற்றை வலியாக ஆகாது போவது ஏன்? அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு இலக்கு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு செயல்முறை இருக்கிறது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருமொழியில் அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தன.

மூச்சைத்திரட்டி கால் தூக்கி திண்ணையிலேறியபோது அவன் மீண்டும் தள்ளாடி தூணை பற்றிக்கொண்டான். உள்ளிருந்து எழுந்த வலியை உணர்ந்து பற்களை இறுகக் கடித்தான். ஒருகணம் போதும் இந்த நைந்த உடலிலிருந்து விடுதலை அடைந்துவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. இதை இன்னும் நெடுநாட்கள் சுமந்தலைய இயலாது. இது இங்கு இனி ஆற்றுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவன் கண்களை மூடி உள்ளிருந்து குருதிக்குமிழிகள் எழுந்து கொப்பளித்து சுழன்றலைவதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் விழிகளைத் திறந்து சூழ நோக்கியபோது உடல் வியர்த்திருந்தது. இரவின் மென்குளிர்காற்று வந்து தொட்டபோது குளிர்ந்தது.

அவன் மீண்டும் உடலைச் செலுத்தி உள்ளே சென்றான். வாயிலில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி உள்ளே செல்லும்படி கைகாட்டினான். உள்ளே சாத்யகியும் சிகண்டியும் பாண்டவமைந்தர்களும் மட்டும் அமர்ந்திருந்தார்கள். நகுலனும் சகதேவனும் யுதிஷ்டிரனை அழைக்கச் சென்றிருப்பார்கள் என்று அவன் எண்ணினான். பீமனும் அர்ஜுனனும் இறுதியில் வருவதே வழக்கம். ஒருவேளை அர்ஜுனன் வராதொழியவும் வாய்ப்புண்டு. அவனுக்கு அந்த அவையிலிருந்து தானும் ஏதேனும் சொல்லி ஒழிந்துவிடவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அங்கு பேசுவதோ படைசூழ்கை வகுத்தளிப்பதோ அன்றுபோல் பொருளற்றதென என்றுமே தோன்றியதில்லை.

சாத்யகி அவனிடம் “நோயுற்றிருக்கிறீர்கள், பாஞ்சாலரே” என்றான். “ஆம்” என்று வலியுடன் முனகியபடி கைகளை இருக்கையின் பிடியில் ஊன்றி மெல்ல உடல் தாழ்த்தி அமர்ந்து பெருமூச்சுடன் கால்களை நீட்டிக்கொண்டான் திருஷ்டத்யும்னன். “தாங்கள் சற்று ஓய்வெடுக்கலாம்” என்று சாத்யகி சொன்னான். சிகண்டி “ஓய்வெடுப்பதால் எந்தப்பயனும் இல்லை. எனது உடலிலும் ஏழு அம்பு முனைகள் பாய்ந்துள்ளன. அவற்றை பிழுதெடுத்தால் அந்தப்புண் எளிதில் ஒருங்கிணையாதென்பதனால் அப்படியே விட்டுவிட்டிருக்கிறார்கள். இரவில் படுத்தால் மொத்த உடலும் அந்த உலோகங்களுக்கு எதிராக போரிடத்தொடங்குகின்றது. ஓய்வெடுப்பது என்பது உடலை வலிக்கு அளிப்பது மட்டுமே” என்றார்.

திருஷ்டத்யும்னன் முனகலுடன் மீண்டும் உடலை எளிதாக்கி கண்ணை மூடிக்கொண்டான். சிகண்டி “உங்கள் உடலில் எத்தனை அம்பு முனைகள் நுழைந்துள்ளன, இளையபாஞ்சாலரே?” என்றார். அதிலிருந்த இளிவரலை புரிந்துகொண்டு “ஒன்பது” என்று விழிதிறக்காமல் திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான். சாத்யகி “எனது உடலிலிருந்தவற்றை பிழுது அகற்றிவிட்டார்கள். தசை சேர்த்து தையலும் இட்டிருக்கிறார்கள்” என்றான். “நன்று” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான். சிகண்டி “தைத்த தசைகள் ஒவ்வொரு அசைவிலும் இழுபடுவதைவிட நான் அடையும் வலி குறைவானதே” என்றார்.

மீண்டும் அவர்களிடையே ஒரு சொல்லின்மை உருவாகியது. “இளையோர் எவருக்கும் ஆழ்ந்த புண் எதுவுமில்லையல்லவா?” என்று சிகண்டி கேட்டார். சுருதகீர்த்தி “சர்வதன் மட்டுமே ஓர் ஆழ்ந்த புண்ணை அடைந்திருக்கிறான்” என்றான். “இளையோர் விரைவிலேயே அவற்றை ஆற்றிக்கொள்வார்கள்” என்று சாத்யகி சொன்னான். ஒவ்வொரு உரையாடலாக தொடங்கி அது மேலும் தொடர இயலாது உடனடியாக சொல்லழிவதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டிருந்தனர். எதை பேசுவதென்று தெரியவில்லை.

திருஷ்டத்யும்னன் தான் குடிகொள்ளும் அந்த உடலிலிருந்து அனைத்துச் சரடுகளையும் அறுத்துக்கொண்டு எழுந்து விலகிச்சென்றுவிடவேண்டுமென்று எண்ணினான். இந்த உயிர் தன் வலியுடன், நோயுடன் இந்தப் பீடத்தில் வீற்றிருக்க வேண்டும். அது இறுதியாக அமர்ந்த பீடம். அந்தப்பீடத்தை அது என்றும் விரும்பியிருந்தது. அங்கிருக்கையில் முழுமையடைந்ததாகவும் வெற்றியை அடைந்துவிட்டதாகவும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. எழுந்து வெளியே சென்றால் உடலின்மை எடையின்மையாகி அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை அடையச்செய்திருக்கும். அங்கு வீசிக்கொண்டிருக்கும் குளிர்ந்த காற்றில் கலந்து திசையின்மையாக மாறி சுழல முடியும்.

அவன் இமைகள் சரிந்தன. கைகள் தளர்ந்து கைப்பிடிகளில் முழுதமைந்தன. தலை தொங்கி மூச்சு சீரடைய அவன் தன் குறட்டையொலியை தானே கேட்டான். பின்னர் விழித்துக்கொண்டபோது உள்ளம் சற்று தெளிந்திருந்தது. அந்தச் சிறு பொழுதுக்குள் கனவில் தான் வேறெங்கோ சென்று ஒரு துளி வாழ்க்கையை நுகர்ந்து மீண்டதை அவன் உணர்ந்தான். அதில் காம்பில்யத்தின் தெருக்களினூடாக புரவியில் நகைத்தபடி பாய்ந்து சென்றான். பாஞ்சாலத்து இளைஞர்கள் புரவியில் அவனைத் துரத்தி வந்தனர். சென்ற விரைவிலேயே புரவியை இழுத்து விசை குறைத்து அதிலிருந்து தாவி ஆற்றின் பெருக்கில் குதித்து நீந்தத்தொடங்கினான். செல்லும்போதே தன் காலிலிருந்து இரும்புக்குறடுகளை கழற்றியிருந்தான். தொடர்ந்து வந்தவர்கள் சேற்றுப்பரப்பில் புரவிகளை இழுத்துச் சுழன்று நின்று நீந்திக் கடந்துசெல்லும் அவனை பார்த்தனர். பின்னர் காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு ஒவ்வொருவராக நீரில் குதித்தனர். அவன் நீந்தியபடியே மல்லாந்து திரும்பி அவர்களைப்பார்த்து வாயில் அள்ளிய நீரை ஓங்கி பீறிட்டு உமிழ்ந்து உரக்க நகைத்தான். அவனைச்சுற்றி நீர்த்துளிகள் பளிங்கு உருளைகளென எழுந்து ஒளிகொண்டு துள்ளிக்கொண்டிருந்தன.

வெளியே சங்கொலி கேட்டது. பிரதிவிந்தியன் அவைக்குள் நுழைந்து “அரசர் எழுந்தருள்கிறார்” என்றான். சற்று நேரத்தில் மீண்டுமொரு சங்கொலி எழுந்தது. இரு ஏவலர்க்ள் சங்கொலி எழுப்பியபடி முன்னால் வர ஒருவன் மின்கதிர்க்கொடியுடன் தொடர சால்வையை நன்றாகப் போர்த்தியபடி உடலைக்குறுக்கி கூன்விழுந்த முதுகுடன் யுதிஷ்டிரன் அவைக்குள் நுழைந்தார். எழுந்து நின்று வணங்கிய அனைவரையும் பார்த்து தானும் வணங்கிவிட்டு குறுகிய காலடிகளுடன் பறவை நடையில் சென்று தன் பீடத்தில் அமர்ந்தார்.

திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் தன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டான். அவன் எழுந்து ஏதேனும் பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்து சாத்யகி அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவையை சூழ்ந்து பார்த்தார். பின்னர் “இளையோர் எவருமே வரவில்லையா?” என்றார். அதற்கு அவையிலிருந்து மறுமொழி எழவில்லை. யுதிஷ்டிரன் திரும்பி வாயிலருகே நின்ற சுருதகீர்த்தியிடம் “எங்கே உன் தந்தை?” என்றார். சுருதகீர்த்தி “அவரை அழைத்து வருவதற்கு சுருதசேனன் சென்றிருக்கிறான். சிறிய தந்தையர் நகுலரும் சகதேவரும் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான்.

“மந்தன் எங்கே?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவர் உணவருந்திக் கொண்டிருக்கிறார்” என்றான் சுருதகீர்த்தி. “உடனே சென்று அவனை வரச்சொல். இங்கு அவை கூடியிருக்கிறது என அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன? அவை முடிந்தபின் சென்று உணவு கொள்ளலாம். செல்க!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி வெளியே சென்று ஏவலனை அழைக்கும் ஓசை கேட்டது. திருஷ்டத்யும்னன் அந்நிகழ்வுகளை வேறெங்கோ நிகழ்வதுபோல அரைக்கனவில் என அறிந்துகொண்டிருந்தான்.

யுதிஷ்டிரன் தாடையைக் கடித்து தலையை சலிப்புடன் அசைத்தார். “அவ்வாறெனில் இப்போரை தொடரவேண்டுமென எனக்கு மட்டுமே இன்று எண்ணம் உள்ளது. பிற அனைவரும் ஓய்ந்து சலித்துவிட்டார்கள்” என்றார். அவை சொல்லெடுக்காமல் துயில்வதுபோல் அமர்ந்திருந்த்து. அவர் அவர்களை சூழநோக்கிவிட்டு “எவருக்கும் இனி சொல்வதற்கொன்றுமில்லை அல்லவா?” என்றார். சாத்யகி முனகலாக “அவ்வாறல்ல, அரசே” என்றான். “பிறகென்ன? பிறகென்ன?” என்று அவர் உரக்க கேட்டார். “ஒவ்வொருவரும் இங்கே என்ன சொல்லவிரும்புகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரிகிறது. என் பொருட்டு படை நின்றீர்கள், சுற்றத்தை இழந்தீர்கள், புண்பட்டீர்கள், தன்நினைப்பு ஒழிந்தீர்கள் அல்லவா?”

அவையிலிருந்த எவரும் எதுவும் சொல்லவில்லை.  யுதிஷ்டிரன் மேலும் உரக்க “என்பொருட்டென்றால் இதோ இப்போதே போரை நிறுத்திவிடுகிறேன். எனக்கு எவரிடமும் கடப்பாடு எதுவும் இல்லை. நான் எவரிடமும் எதையும் கோரிப்பெறவுமில்லை. எவர் சொல்லுக்கு இந்தப்போர் தொடங்கியதோ அவர் சொல்லட்டும், போரை நிறுத்திவிடுவோம்” என்றார். அதற்கும் அவையிலிருந்து மறுமொழி எதுவும் எழவில்லை. “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார்.

அதற்குள் அறிவிப்பு ஏதுமில்லாமல் நகுலனும் சகதேவனும் அவையின் வாயிலில் வந்தனர். சுருதகீர்த்தி உள்ளே வந்து தலைவணங்க யுதிஷ்டிரன் திரும்பி சிவந்த விழிகளால் அவர்களை பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் தலைதிருப்பிக்கொண்டார். நகுலனும் சகதேவனும் வந்து யுதிஷ்டிரனுக்கு தலைவணங்கியபின் சென்று தங்கள் பீடங்களில் அமர்ந்துகொண்டனர். யுதிஷ்டிரன் செருமியபடி தன் மேலாடையை சீரமைத்தார். மீண்டும் அவை அந்த உளமழுத்தும் சொல்லின்மையை சென்றடைந்தது.

சாத்யகி மெல்ல உடலை அசைத்து “மழை பெய்யுமென்று தோன்றுகிறது” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் அச்சொல்லால் உளம் எளிதாகி “இது ஆடி, மழை வழக்கமில்லை” என்றான். “ஆம், ஆனால் பதினெட்டாம் பெருக்கன்று மழை உண்டு என்ற சொல்லாட்சியை சிறு அகவையில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றான் சாத்யகி. இது என்ன பேச்சு என்பதுபோல் முகம் சுளித்து அவனை நோக்கிய யுதிஷ்டிரன் “பெய்யட்டும், அதனால் என்ன?” என்றார். சாத்யகி “அரசே, நமது படை வீரர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் புண்பட்டு மருத்துவ நிலையில் படுத்திருக்கிறார்கள். இப்போது மழை பெய்யுமென்றால் அவர்களில் சற்று ஆழ்ந்த புண்பட்ட அனைவருமே இருநாட்களுக்குள் நோயுற்று உயிர் துறப்பார்கள். புண்ணுக்கு மழையீரம்போல் எதிரி வேறில்லை” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “அதற்கு நாம் என்ன செய்ய முடியும்? வானை மூடி கூரையிட முடியுமா என்ன?” என்றார். அவருடைய எரிச்சலை உணர்ந்து சாத்யகி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. யுதிஷ்டிரன் மேலும் சினம் கொண்டு உரத்த குரலில் “இங்கு அம்புகளால் கொல்லப்பட்டதைவிட மழையால் கொல்லப்பட்டவர்கள் மிகுதி என்பதை நான் அறிவேன். ஒவ்வொரு நாளும் களத்திலிருந்து தெற்குக்காட்டுக்கு செல்பவர்களைவிட மிகுதியானவர்கள் காலையில் மருத்துவநிலையிலிருந்து சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார்.

சாத்யகி “ஆம்” என்றான். அப்பேச்சை அப்படியே விட்டுவிட்டு நகுலனையும் சகதேவனையும் நோக்கிய யுதிஷ்டிரன் “எங்கு சென்றார்கள் உங்கள் உடன் பிறந்தோர்?” என்றார். அவர்களிருவரும் ஒன்றும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள். சிலகணங்கள் அவர்களை நோக்கி விழிதிறந்து வாய் சினத்தில் சற்றே வளைந்திருக்க நிலைத்திருந்தபின் திரும்பி திருஷ்டத்யும்னனிடம் “பாஞ்சாலரே, நீங்கள் ஏதேனும் படைசூழ்கை வகுத்துள்ளீர்களா? அல்லது இறப்புக்கு ஒருங்கி உடல் அமைத்து அமர்ந்திருக்கிறீர்களா? என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

திருஷ்டத்யும்னன் “நான் ஏற்கனவே பாதி இறந்தவன்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் உடல் நடுக்கு கொள்ள பற்களை இறுகக் கடித்ததனால் தாடை அசைய நீர்மை கொண்ட கண்களால் அவையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “இக்களத்தில் இனி நான் இயற்றுவதற்கோ அடைவதற்கோ ஒன்றுமில்லை” என்று திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் சொன்னான். ”ஆம், நீங்கள் மட்டுமல்ல நானும் இனி இயற்றுவதற்கும் எய்துவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. எவருக்கும் இங்கு எதுவுமில்லை. எவர் பொருட்டு நிகழ்கிறதென்று இக்களத்திலுள்ள எளிய வீரனுக்குக்கூட தெரியாது. எனக்கும் தெரியாது” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

அவர் குரல் எண்ணியிராமல் மேலெழுந்தது. “அங்கே நூறு உடன் பிறந்தார்களை இழந்து அமர்ந்திருக்கிறானே வீணன், அவனுக்கும் தெரியாது. அவன் இழந்ததற்கு நிகராக இனி இப்புவியில் எதை அடையப்போகிறான்? அறிவிலிகள்! அனைவருமே அறிவிலிகள்! அறிவிலிகளில் முதலாமவன் நான். நான் செய்த முதற்பெரும் பிழை இவையனைத்தையும் அறிய முயன்றதே. அறியக்கூடுமென நம்பி நூல் பயின்றதே. அறிதோறும் அறியாமை காணும் இப்பெருக்கில் அறிவது அறியாமையை பெருக்குவதற்கன்றி பிறிதெதற்கும் அல்ல” என்றபின் எழுந்து “நான் கிளம்புகிறேன். நீங்கள் என்ன முடிவெடுத்தாலும் அதில் என்பொருட்டு சகதேவனிடம் ஆணை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்றார்.

எவரும் அவரை அமரும்படி சொல்லவில்லை. ஆனால் வாயிலில் பீமன் தோன்றி தலைவணங்கியதும் அவனை விழித்துப்பார்த்தபடி யுதிஷ்டிரன் நின்றார். பீமன் மெல்ல உடல் உந்தியபடி நடந்துவந்தான். “புண்பட்டிருக்கிறயா மந்தா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். சீற்றத்துடன் திரும்பிய பீமன் “நலம் உசாவுகிறீர்களா? என்ன செய்ய வேண்டும் நான்? மருத்துவ நிலைக்குச் சென்று பார்த்துக்கொள்ளவா? போரை நீங்கள் நடத்துகிறீர்களா?” என்றான். அந்தப் பொருளிலாச் சீற்றம் யுதிஷ்டிரனை சினம்கொள்ளச் செய்தது. “உன் உடல் நிலை பற்றி கேட்டேன், அரசனாக, மூத்தவனாக” என்றார்.

“ஆம், புண்பட்டிருக்கிறேன். என் உடலில் நூறு வலிகளை உணர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். இக்கணமே இறந்துவிடவேண்டுமென்று விழைகிறேன். என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?” என்று பீமன் மேலும் எரிச்சலுடன் கேட்டான். யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்தவராக மீண்டும் பீடத்தில் அமர்ந்துகொண்டார். பீமன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு “என்ன முடிவெடுப்பதாக இருந்தாலும் சற்று நேரத்தில் அதற்கு சொல்லெடுத்து முடிவெடுத்துவிடுங்கள். இங்கு நெடுநேரம் அமர்ந்திருக்க நான் விழையவில்லை” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “இங்கு இப்போது இருக்க வேண்டியது இளைய யாதவன் மட்டுமே” என்றார்.

“அவர் இல்லாமலிருப்பதே மேல். இருந்தால் அனைத்து வினாக்களையும் அவரிடம் கேட்போம். அவரோ எப்பொழுதும்போல் எந்த வினாவுக்கும் எந்த மறுமொழியும் சொல்லப்போவதில்லை” என்று பீமன் சொன்னான். யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்த குரலில் “மந்தா, இந்த அவையில் நாம் முடிவெடுக்க வேண்டியது ஒன்றே. இப்போரை தொடரவிருக்கிறோமா? எதன் பொருட்டு தொடரவேண்டும்” என்றார். பீமன் “தொடரவேண்டியதில்லை. இனி இங்கு வென்று அடைவதற்கு ஒன்றுமில்லை. நாம் அழைத்துவந்த படைகளில் எஞ்சுபவர் மிகச்சிலரே. இன்னும் ஒரு நாள் போர் நிகழ்ந்தால் எத்தனை பேர் உயிருடன் எழுந்து நிற்பார்கள் என்பதை சொல்ல இயலாது” என்றான்.

அவையை ஏளனத்துடன் விழியோட்டி நோக்கி “ஒருவேளை இங்கு அமர்ந்திருக்கும் நாம் சிலர் மட்டுமே இக்களத்தில் எஞ்சி நின்றிருப்போம்.  வீண்இறப்பு அன்றி வேறெதுவும் இப்போரில் இருந்து கிடைக்காதென்பது உறுதியாயிற்று” என்றான். பின்னர் திரும்பி திருஷ்டத்யும்னனிடம் “போரை நிறுத்தி விடுவோமா? என்ன சொல்கிறீர், பாஞ்சாலரே?” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் ஒரு சொல்லும் பேசாமல் அமர்ந்திருக்க சாத்யகி “இவ்வாறு ஒரு எண்ணம் இந்த அவையில் எழுமென்று உறுதியாக இளைய யாதவர் அறிந்திருப்பார். ஆகவே அவர் அவை புகுவார். அவர் முடிவெடுக்கட்டும்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “போரை நிறுத்திவிடுவதொன்றே என் விருப்பமும்” என்றார். “அக்கீழ்மகன் என் மணிமுடியை அறைந்து நிலத்திலிட்டான். செத்த முயலை என அதை அம்புகளால் அறைந்து அறைந்து சுழற்றினான். அக்கணத்தில் எனக்குள் எழுந்த அருவருப்பு இன்னும் என்னை குன்றச்செய்கிறது. இனி அதை தலையில் சூடமாட்டேன். இங்கிருந்தே வடபுலம் நோக்கி செல்கிறேன். முடிசூடும் குடியில் பிறந்ததை மறந்துவிடுகிறேன். வேட்டையாடியும் கனிதேர்ந்தும் அங்கே வாழ்கிறேன்.”

அவர் குரலில் கசப்பு நிறைந்தது. “என் தீயூழ் என்னவென்று இப்போது உணர்கிறேன். இக்குடியில் பிறந்தது. பெருவீரர்கள் என இரு இளையோரை கொண்டிருந்தது. அவை எனக்களித்த ஆணவத்தால்தான் இங்கு அனைத்திலும் என்னை தொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒருபுறம் கற்றறிந்துகொண்டும் மறுபுறம் எண்ணி தருக்கிக்கொண்டுமிருந்தேன். இதிலிருந்து விடுபட்டால் ஒருவேளை கற்ற சொற்களில் ஓரிரண்டாவது எனக்கு பொருள்படக்கூடும். ஒன்றாவது உகந்த சொல்லாக மாறி என்னை விடுதலை நோக்கி கொண்டு செல்லக்கூடும். போதும்’’ என்றார்.

அச்சொற்கள் அவருக்கு அவர் சூடவேண்டிய தோற்றத்தை அளிக்க அவர் முகம் தெளிந்தது. குரல் கூர்கொண்டது. “மாலையிலேயே இவ்வெண்ணம் எனக்கு வந்தது. அரசர்கள் தெய்வங்களால் வாழ்த்தப்பட்டவர்கள். மணிமுடி சூடி பொன்னரியணையில் அமர்ந்து நாடும் குலமும் சூழ வந்து வாழ்த்த குடிகள் திறை கொடுத்து வணங்க வீற்றிருப்போர் வேறில்லை. உடல் கொண்ட தெய்வங்கள் அவர்கள். ஆனால் நூல்களை திருப்பிப்பார்த்தால் அரசர்களைப் போல எண்ணிச்சென்று அடையமுடியாத பேரிழிவுகளை அடைந்தவர்களும் வேறில்லை.”

“அரசர்களை வெறிகொண்டு அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது காலம். போர்க்களங்களில் துண்டு துண்டாக வெட்டி வீசப்பட்டிருக்கிறார்கள். கைகால்கள் மாற்றி வைக்கப்பட்டு சிதையேற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் பற்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டு கோட்டைகளில் பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மண்டையோடுகளை உணவுக்கலங்களாக ஆக்கியிருக்கிறார்கள். விரல் எலும்புகளைக் கோத்து மாலையாக்கி அணிந்திருக்கிறார்கள். முதுகெலும்பை சரமாக ஆக்கி கோட்டை வாயில்களில் சூட்டியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் உடல்கள் முதலைகளுக்கும் நாய்களுக்கும் உணவாக போடப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் அடைந்ததுபோல் பெருந்துன்பங்களை யார் அடைந்திருக்கிறார்கள் இங்கு?”

“மகதமன்னன் உக்ரநாபன் முன்பு உயிருடன் தோலுரிக்கப்பட்டான். கலிங்க மன்னன் சூரியவர்மன் ஒவ்வொரு முடியாக பிடுங்கப்பட்டிருக்கிறான். கூர்ஜர மன்னன் பிரதிசத்ரன் யானைகளின் காலடியில் கட்டப்பட்டு பன்னிரு நாட்கள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கிறான். இருபுறமும் யானைகளைக் கட்டி கேகயனின் உடலை கூறு போட்டிருக்கிறார்கள். அனலிலும் புனலிலும் வீழ்த்தி கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள் அரசர்கள். நீரின்றி உணவில்லாமல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு மடிந்திருக்கிறார்கள். உயிருடன் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். மண்ணுக்குள் அமைந்த வாயில் இல்லாக் கல்லறைகளில் ஆண்டுக்கணக்காக அடைபட்டுக்கிடந்து புழுத்து செத்திருக்கிறார்கள். அவையினரே, மன்னர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள் உடல் கொண்டு வந்த எந்த உயிருக்கும் இப்புவியில் இழைக்கப்பட்டதில்லை.”

“நிகரான துயரை இன்று நான் அடைந்தேன். இனி ஒருபோதும் அத்துயரிலிருந்து என்னால் விடுதலை அடைய முடியாது. போதும், இவ்வொன்றே இதுவரை நான் ஈட்டிய உச்சமென்று அடைந்து இவையனைத்திலுமிருந்து விடுதலை பெற்றேன் எனில் நான் அறிவுள்ளவன். நான் கிளம்புகிறேன். இங்கே இதை நிறுத்திக்கொள்வோம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். பீமன் “ஆம், இங்கேயே நிறுத்திக்கொள்வோம்” என்றான். சாத்யகி “அது எவ்வாறு, இளைய யாதவர்…” என்று சொல்லத்தொடங்க யுதிஷ்டிரன் கையைத் தூக்கி “அரசனென இது என் ஆணை. இப்போரை தொடர்ந்து நடத்த எனக்கு எண்ணமில்லை” என்றார்.

சகதேவன் “இப்போரை எவர் தொடங்கினாரோ அவர்தான் முடிக்க முடியும். நாம் தொடங்கவில்லை” என்றான். நகுலன் “ஆம், அவர் இங்கு வரட்டும். அவர் முடித்துவைக்கட்டும்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “ஆம், அவன் வரட்டும். எங்கே அவன்?” என்று சொல்லி திரும்பி சுருதகீர்த்தியிடம் “செல்க! உன் தந்தை எங்கிருந்தாலும் இங்கு கூட்டி வருக! உடன் இளைய யாதவன் இங்கு அவை வரவேண்டும். ஏன் அழைக்கிறார்கள் என்று கேட்டால் போரை நிறுத்துவதைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், இறுதிச் சொல்லுரைக்க அவன் வரவேண்டுமென்று அரசரின் விழைவு என்றே சொல்” என்றார்.

சுருதகீர்த்தி வெளியே சென்று அரைக்கணம் நின்று பின்னர் திரும்பிப்பார்த்து “அவர்கள் வந்துவிட்டர்கள்” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் ஒரு சிறு உளஅசைவை உணர்ந்தான். இளைய யாதவரை பார்க்கும் பொருட்டு விழிதிருப்பி வாயிலை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். முதலில் அர்ஜுனன் அவைக்குள் நுழைந்து யுதிஷ்டிரனை வணங்கிவிட்டு தன் பீடம் நோக்கி செல்ல தொடர்ந்து உள்ளே வந்த இளைய யாதவரின் முகத்தில் என்றும் மாறா புன்னகை இருந்தது. கண்கள் கூசியதுபோல் திருஷ்டத்யும்னன் விழி விலக்கிக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரனை வணங்கிவிட்டு பிற அனைவரையும் நோக்கி புன்னகைத்தபடி சென்று தன் பீடத்தில் அமர்ந்துகொண்டார் இளைய யாதவர்.

யுதிஷ்டிரன் உரத்த குரலில் “உன்னைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம் யாதவனே. நீ இறுதிமுடிவு உரைக்கவேண்டும். இப்போர் இனி இவ்வண்ணம் தொடர இயலாது. ஒவ்வொருவரும் இழப்பனவற்றின் உச்சத்தை இழந்திருக்கிறோம். இன்று போர்க்களத்தில் நான் அடைந்த அவைச்சிறுமைக்குப்பின் இனி ஒரு துன்பத்தை இப்புவியிலிருந்து பெற இயலாது” என்றார். சலிப்புடன் கைவீசி “போதும். நான் துறந்து செல்கிறேன். மந்தனும் அவ்வாறே உரைக்கிறான். போரைத் தொடர்வதற்கு இந்த அவையில் அமர்ந்திருக்கும் எவருக்கும் விருப்பமில்லை” என்றார்.

யுதிஷ்டிரனை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு இளைய யாதவர் திரும்பி அர்ஜுனனை பார்த்தார். “கூறுக பார்த்தா, உன் எண்ணமென்ன? இப்போரை தொடர்ந்து நடத்த விரும்புகிறாயா? அன்றி முடித்துக்கொள்ளலாமா?” என்றார். அர்ஜுனன் “இப்போர் தொடங்குவதற்கு முன்பிருந்த உளநிலையை சென்றடைந்துவிட்டேன். இது என் போர் அல்ல, என் கடன் மட்டுமே. போரும் போரின்மையும் எனக்கு எவ்வகையிலும் வேறுபாடானவை அல்ல” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “பிறகென்ன? எங்கள் ஐவருக்கும் இருந்த வஞ்சத்தை தீர்க்கும் பொருட்டும் எங்களுக்குரிய நிலத்தை பெறும்பொருட்டுமல்லவா இப்போர் தொடங்கியது? எங்களுக்கு வஞ்சமில்லை. எங்களுக்கு நிலம் வேண்டியதுமில்லை. ஐவரும் இப்போரை இப்போதே முடித்துக்கொள்ள விரும்புகிறோம். நாங்கள் முன்பு உனக்களித்த சொல்லே எஞ்சியிருப்பது. அதிலிருந்து எங்களை விடுவிக்கும் பொறுப்பு உனக்குள்ளது. கூறுக, இப்போரை இங்கு நிறுத்திவிடலாம்” என்றார்.

“ஆம், இனி மற்றொன்று எனக்கும் சொல்வதற்கில்லை. இங்கு இப்போரை நிறுத்திவிடலாம்” என்று யுதிஷ்டிரனை நோக்கி இளைய யாதவர் சொன்னார். அவை நோக்கி புன்னகையுடன் விழி சுழற்றியபின் “உங்கள் அனைவரையும் நீங்கள் எனக்கு அளித்த சொல்லிலிருந்து விடுவிக்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் முடிவுகளை எடுக்கலாம்” என்றார். முகம் மலர்ந்து பரபரப்பு கொண்ட யுதிஷ்டிரன் “பிறகென்ன? அமைச்சரை அழையுங்கள். போர் நிறுத்த ஓலை எழுதப்படட்டும். நான் சாத்திடுகிறேன். இன்றே அது படைமுகப்பில் முரசொலியாக முழங்கட்டும். புலரிக்குள் நமது படைகள் குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து விலகிச் செல்லட்டும்” என்றார்.

உளஎழுச்சியுடன் எழுந்து கூவினார். “நமக்கு நிலம் வேண்டியதில்லை. பாரதவர்ஷம் பெரியது. எங்கு காலூன்ற இடம் கிடைக்குமோ அங்கு தங்குவோம். இயற்றிய பிழைகள் அனைத்திற்கும் பழியீடு செய்வோம். ஈட்டிக்கொண்ட சிறுமைகள் அனைத்தையும் நற்செயல்களால் துளித்துளியாக மறப்போம். குருக்ஷேத்ரம் என்ற நிகழவே இல்லையென்று எப்போது நம் உள்ளம் எண்ணுகிறதோ அன்று விடுதலை பெறுவோம்.” திருஷ்டத்யும்னனும் உளமெழுந்தான். “சொல் மந்தா, நீ எண்ணுவதென்ன?” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

“ஆணை பிறப்பிக்கலாம், போதும் இப்போர்” என்று பீமன் சொன்னான். சகதேவன் எழுந்து “இது அறுதி முடிவென்றால் நான் ஓலை நாயகத்தை அழைக்கிறேன்” என்றான். “ஆம், அறுதி முடிவு. இதற்கு இனி மாற்றுச்சொல்லில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அவை ஒன்றும் சொல்லாது அமர்ந்திருக்க சகதேவன் “நான் ஆணைகளை அமைக்கிறேன்” என்றபடி வாயில் நோக்கி சென்றான். அவையில் எழுந்த சிலிர்ப்பை உணரமுடிந்தது. விழிகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. “இப்போர் இதோ முடிந்தது” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

“ஆம், உங்கள் போர் முடிந்தது” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “எனது போர் ஒயவில்லை. குருக்ஷேத்ரம் எனது களம். இப்போரை நான் நிகழ்த்துவேன். என்னுடன் எவர் நின்றிருக்கப் போகிறீர்கள்?” சாத்யகி “தங்களுடன் எப்போதும் நின்றிருப்பவன் நான்” என்றான். அர்ஜுனன் “எனக்கும் பிறிதொரு சொல் இல்லை” என்றான். பீமன் “ஆம், யாதவரே இனி உயிர் மட்டுமே உள்ளது. அதையும் உங்களுக்கு அளிப்பதே எனக்கு உகந்ததென்று தோன்றுகிறது” என்றான். நகுலனும் சகதேவனும் தயங்கி நிற்க திருஷ்டத்யும்னன் அவர்களை மாறி மாறி பார்த்தான்.

யுதிஷ்டிரன் “என்ன சொல்கிறீர்கள்? இதென்ன பித்து?” என்றார். “உங்கள் போரை நீங்கள் முடித்துக்கொள்ளுங்கள். நான் தொடங்குகிறேன்” என்றார் இளைய யாதவர். “அறிக, மறுசொல் இல்லாத வெற்றி ஒன்றிற்குக் கீழாக எதையுமே என்னால் ஏற்க இயலாது. இது என் போர்…” சினத்தில் உதடுகள் நடுங்க “இத்தனை அழிவுக்குப் பின்னருமா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “ஆம், இத்தனை அழிவுக்குப் பின்னரும்தான்” என்றார் இளைய யாதவர். “புதிய உலகை சமைக்கும் சொற்கள் அனைத்துமே பழைய உலகை முற்றழித்துவிட்டே நிறுவப்பட்டிருக்கின்றன. என் வேதத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் கடலென அலைபெறும் குருதியால் நிறுவப்படவிருக்கிறது.”

“வேறெதன் பொருட்டுமல்ல, என் சொல் மாற்றின்றி நிலைகொள்வதற்காகவே இப்போர். இம்முற்றழிவுதான் என் சொல்லை பிறிதிலா வல்லமை கொள்ளச்செய்கிறது. இனி இச்சொல்லை அகற்றவேண்டுமென்றால் இதற்கிணையான குருதி இங்கு ஒழுக்கப்படவேண்டுமென்று இதோ நிறுவப்பட்டுள்ளது. இனி யுகங்கள் தோறும் இச்சொல்லே இப்புவியை ஆளும். அதன் பொருட்டே நிகழ்கிறது குருக்ஷேத்ரம்” என்றபோது அவர் குரல் ஒலிக்கிறதா என்றே ஐயம் எழுந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் மெய்ப்புகொண்டான். “குருக்ஷேத்ரத்தின் நினைவின்றி இனி எங்கும் எவரும் என் சொற்களை பயிலப்போவதில்லை.  இது நாராயண வேதம்” என்றார் இளைய யாதவர்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 37

சுபாகு துரியோதனனின் குடிலை அடைந்தபோது உள்ளிருந்த மருத்துவ ஏவலன் வெளியே வந்தான். அவன் சுபாகுவைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டு நின்று பின் தன் மூச்சை சேர்த்துக்கொண்டு “வணங்குகிறேன், அரசே” என்றான். “மூத்தவர் என்ன செய்கிறார்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “துயில் கொள்கிறார்” என்றான் ஏவலன். “விழித்தாரா? எவரையாவது பார்த்தாரா? என்று சுபாகு கேட்டான். “’இல்லை. அளவுக்கு மிஞ்சியே அகிபீனாவும் மதுவும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவர் நினைவு மீளவே இல்லை” என்று ஏவலன் சொன்னான்.

சுபாகு “செல்க!” என்று சொல்லி கைகாட்டிவிட்டு குடில் வாயிலை பார்த்தான். பின்னர் தன்னை கடந்துசென்ற ஏவலனை விரல் சொடுக்கி நிறுத்தி “என்னைப் பார்த்தவுடன் நீ துணுக்குற்றதுபோல் இருந்தது. ஏன்?” என்றான். “ஒன்றுமில்லை” என்றான் ஏவலன். “ஏன்?” என்று உரத்த குரலில் கேட்டான் சுபாகு. அவன் நடுக்கத்துடன் “நான் நெடுநேரமாக உள்ளே அரசரை புரந்துகொண்டிருந்தேன். எண்ணங்கள் எங்கோ மயங்கிவிட்டிருந்தன. வெளியே வந்து தாங்கள் நடந்து வருவதை பார்த்தபோது அரசர் வருவதுபோல் தோன்றியது. இவர் எங்கே என்று என் உள்ளம் அதிர்ந்தது” என்றான்.

சுபாகு புருவங்களைச் சுருக்கி சற்று நேரம் அவனை பார்த்துவிட்டு “ம்” என்றான். அவன் வணங்கிவிட்டு செல்ல மேலும் சிலகணங்கள் எண்ணம் சூழ்ந்துவிட்டு மெல்ல காலடி ஓசை கேட்காது நடந்து குடில் படலைத் திறந்து உள்ளே பார்த்தான். துரியோதனன் கைகால்களை விரித்து மஞ்சத்தில் படுத்திருந்தான். அவன் அருகே வைக்கப்பட்டிருந்த அனற்கலத்தில் மெல்லிய புகை எழுந்து அறையை மூடியிருந்தது. அப்புகையில் அகிபீனா மணப்பதை உணர்ந்தான்.

சற்று நேரம் அவன் துரியோதனனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். துரியோதனனின் உடல் மிக வெளிறி நீரிழந்து முதுமை கொண்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது. பெரிய தோள்களும் தசைகள் புடைத்த கைகளும் என்றுமே அவன் விழிகளை கவர்பவை. எங்கிருந்தாலும் ஒரு கோணத்தில் துரியோதனனை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது அவன் வழக்கம். எப்போதேனும் ஆடியில் பார்க்கும்போது அங்கு தெரிவதும் துரியோதனனின் வடிவுதானோ என்று எண்ணிக்கொள்வான். துரியோதனன் போலவே தன் உடலும் இப்போது தெரியக்கூடும். நீரிழந்து, முதுமை படர்ந்து.

அவன் பெருமூச்சுடன் படலை சார்த்தி வெளியே வந்தபோது ஓர் உள அதிர்வை அடைந்தான். துரியோதனனின் தம்பியரில் உயிருடன் எஞ்சுபவன் அவன் மட்டுமே. நூற்றுவர் இருந்தபோது எவருக்கும் தம்பியர் எவரைப் பார்த்தாலும் துரியோதனனோ என்ற ஐயம் எழுந்ததில்லை. கால்தளர்ந்து சுபாகு குடிலின் திண்ணையில் அமர்ந்தான். தூணில் சாய்ந்துகொண்டு கண்களை மூடினான். துரியோதனனின் உருவம் கண் முன்னில் எழுந்தது. அவன் நெஞ்சக்குழி துடித்துக்கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து ஊற்று கிளம்பும் சுனையின் சேற்றுச்சுழி போல்.

அவன் இருகைகளையும் தலையில் தாங்கி திரும்பி அமர்ந்தான். நூற்றுவர் முகங்கள் ஒவ்வொன்றாக எழுந்து வரத்தொடங்கின. ஒரு முகத்தின் நூறு தோற்றங்கள். நூறு முகங்களின் ஒற்றை உணர்வு. விழிகளை அவன் அண்மையிலெனக் கண்டான். துச்சாதனன் எதையோ எண்ணி நகைத்துக்கொண்டிருந்தான். துச்சகனும் துர்முகனும் துர்மதனும் அவனை எள்ளி நகையாடும் விழிகள் கொண்டிருந்தனர். சுஜாதன் திகைப்புடன் எதையோ சொல்வது போலிருந்தான். துச்சலனும் துர்விகாகனும் விழிகளில் வினவுடன் இருந்தனர்.

எங்கிருக்கிறார்கள் அவர்கள்?. எங்கோ ஓர் உலகு உண்டென்றும் அங்கு சென்று நீத்தவர் வாழ்கிறார்கள் என்றும் இளமையிலேயே எண்ணியிருந்தான். ஒருபோதும் அதில் ஐயம் தோன்றியதில்லை. ஆனால் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தபின்னர் உடன்பிறந்தார் ஒவ்வொரு நாளும் மாய்கையில் அவர்கள் எங்கும் செல்லவில்லை, முற்றாக மறைந்துவிட்டார்கள் என்ற எண்ணம் எழுந்து வலுப்பெற்றது . புகை விண்ணில் மறைவதுபோல.

நெடுநாட்களுக்குமுன் அவன் சந்தித்த சார்வாக நெறியைச் சேர்ந்த ஒருவர் “இவ்வுலகு மெய். எதன் பொருட்டேனும் இவ்வுலகை நீத்துவிடுங்கள் என்று உங்களுக்கு அறிவுறுத்துபவர்களே உங்களுக்கு அவ்வுலகைப்பற்றி சொல்கிறார்கள். அவ்வுலகென்பது பொய். அணையும் சுடர் என்பது எங்கு செல்கிறது? அலகிலா வெளியில் கரைந்து மறைகிறது. உடலில் எரியும் உயிரும் அவ்வண்ணமே. மீண்டும் அது எழுவதில்லை. இப்புடவிப் பெருக்குக்கு சென்ற புள்ளிக்கு திரும்பி வர பொழுதில்லை. ஏனெனில் சென்று முடியாத பெருந்தொலைவு அதற்கு உள்ளது.

“சென்று மீண்டு சிறுவட்டத்தில் சுழன்றுகொண்டிருப்பது மானுட சித்தம். அச்சிற்றுணர்வால் அவன் உருவாக்கியது மறுபிறப்பெனும் பொய். அவ்வுலகெனும் பெரும்பொய். விண்ணுலகில்லை. நீத்தாருலகும் இல்லை. கீழுலகும் இல்லை. அறிக, இங்கு தொட்டு உண்டு உயிர்த்து நோக்கி முகர்ந்து வாழும் உலகே மெய்! இங்கிருந்து பெறுவன அனைத்துமே மெய். இதற்கப்பால் மானுடன் அடைவதற்கும் அறிவதற்கும் பிறிதொன்றில்லை” என்றார்.

சுபாகு அவரிடம் “இங்குள்ள மானுடர் இங்கு வாழ்ந்து முடிகிறார்கள் என்றால் இவ்வாழ்க்கையே பொய்யென்றாகிறது. இங்கு நிகழ்வதற்கு ஒருமையும் பெறுபயனும் இல்லையென்றாகிறது” என்றான். “இங்கு நிகழ்வதற்கு ஒருமையும் பெறுபயனும் உண்டெனில் அது இங்கு மட்டுமே. இங்கிருந்து எதுவும் மீள்வதில்லை. இங்கிருந்து நாம் சென்றடையும் பிறிதோரிடம் ஏதுமில்லை” என்று சார்வாகர் சொன்னார். “அவ்வண்ணம் ஒன்று உண்டு என்பதற்கு உய்த்துணர்தலன்றி சான்று ஏதேனும் உண்டா?”

“நீங்கள் ஐயத்தைக் கொண்டு விளையாடுகிறீர்கள். ஐயத்தை விளைவிப்பது மிக எளிது” என்று சுபாகு சொன்னான். அவன் விழிகளை கூர்ந்து பார்த்த சார்வாகர் “நான் ஐயத்தை விளைவிப்பதில்லை. எண்ணம் சூழும் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் உறையும் ஐயத்தை தொட்டு அது அங்கிருப்பதை அவர்களுக்கு காட்டுகிறேன். ஐயத்தின்மேல் அவர்கள் குவித்திருக்கும் சொற்களை சற்றே அகற்றிவிடுகிறேன். இதற்கப்பால் ஏதுமில்லை. இதுவே மெய். இதை அறியாத ஓர் உயிர்கூட இப்புவியில் இல்லை.. ஆகவேதான் நோயுற்று உடல் நலிந்து அழகு கெடினும், எண்ணப்பொறாச் சிறுமை நேரினும் இங்குள்ள ஏதேனும் ஒன்று எஞ்சுமெனில் தங்கிவாழ உயிர்கள் விரும்புகின்றன” என்றார்.

சுபாகு பெருமூச்சுடன் “நன்று” என்று சொல்லி அவரை வணங்கினான். பின்னர் தம்பியருடன் செல்கையில் இவர்கள் எவருக்கேனும் இத்தகைய ஐயங்கள் இருக்குமா என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. நூற்றுவரில் அவன் மட்டுமே தனித்தவன். நூலாயும் வழக்கம் கொண்டவன். அவனிடமிருந்து சுஜாதன் நூல்நவில கற்றுக்கொண்டான். அவர்கள் நூல் பயில்வதைப் பற்றி அவன் உடன்பிறந்தாருக்கு பெருமிதம் இருந்தது. அதை ஒருவித ஏளனமாக அவர்கள் வெளிப்படுத்துவார்கள். “தங்கள் நூல்களில் இதைப்பற்றி என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, அறிஞரே?” என்று துரியோதனன் உரத்த குரலில் கேட்க மற்ற இளையோர் வெடித்து நகைப்பார்கள். அவன் நூல்குறிப்பை சொல்லச் சொல்ல அவர்கள் விழிகூர்ந்து கேட்பார்கள். ஓரிரு சொற்களுக்குள் அவன் சொல்வதென்ன என்பது அவர்களுக்கு முற்றிலும் புரியாமலாகிவிடும். ஆனால் முகங்கள் பெருமிதம் கொண்டு மலர்ந்தபடியே செல்லும்.

தன்னருகே வந்த துர்தர்ஷனிடம் “நீ என்ன எண்ணுகிறாய், இளையோனே? இங்கு வாழும் நாம் இங்கிருந்து சென்றடையும் இடமொன்று உண்டா?” என்றான். “என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். “அவ்வுலகு என்கிறார்களே, அதில் உனக்கு நம்பிக்கை உண்டா?” என்றான். அவன் மீண்டும் “என்ன?” என்றான். விழிமலைத்து “ஏன்?” என்று மீண்டும் கேட்டான். பின்னர் “அவ்வுலகு அங்குள்ளதல்லவா? இல்லையென்று சொல்கிறீர்களா?” என்றான். “நீ அதை நம்புகிறாயா?” என்று கேட்டான் சுபாகு. அவனிடம் அந்த வினாவே எழுந்ததில்லை என்று அவன் கொண்ட தவிப்பிலிருந்து தெரிந்தது.

அவன் “அவ்வுலகு என்றால்?” என்ற பின்னர் “இவ்வுலகு இங்கிருக்கிறது என்றால் அவ்வுலகு அங்கிருக்கிறது என்றுதானே சொல்கிறார்கள்?” என்றான். “நீ நம்புகிறாயா?” என்றான் சுபாகு. “அனைவரும் சொல்கிறார்களே?” என்றான் துர்தர்ஷன். “நீ எவ்வகையில் அதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டாய்?” என்றான் சுபாகு. “மூத்தவர் சொல்கிறார், ஆகவே நான் ஏற்றேன். நீங்கள் இல்லையென்று சொன்னால் அதையும் நான் ஏற்பேன்” என்றான் துர்தர்ஷன். “உனக்கென எண்ணம் ஏதுமில்லையா?” என்றான் சுபாகு. “இதை எவ்வண்ணம் நான் அறிய முடியும்? நான் இதற்கு முன் இறந்ததில்லை” என்று சொல்லி உரக்க நகைத்தான் துர்தர்ஷன்.

சுபாகுவும் நகைத்தான். அவன் “நான் அறிந்து நம்பும் அனைத்தும் எவரோ எனக்கு சொல்வதுதான். அவர்கள் சொல்வதை மெய்யென்று உணர பொய்யென்று தெளிய எனக்கு எந்த வழியும் இல்லை. அவர்களே மெய்யென்று உணரும் வழியொன்று உள்ளது. ஏனென்றால் அவர்கள் என் மூத்தோர். ஆகவே எனக்கு எதிலும் ஐயமில்லை. ஐயமின்மையும் இல்லை” என்றான் துர்தர்ஷன். “நீ நல்லூழ் கொண்டவன்” என்றான் சுபாகு.

சுபாகு விழிதிறந்து சூழ நோக்கினான். எங்கும் இருள் செறிந்திருந்தது. படைகளுக்குள் உணவுக் கலங்கள் உலவும் வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. படைவீரர்களின் உருவங்கள் முற்றாக விழிக்கு தெரியவில்லை. பந்தங்கள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் எவரும் அவ்வெளிச்ச வட்டத்திற்குள் வந்து அமர விரும்பவில்லை. ஒவ்வொருவரும் சென்று இருளுக்குள் ஒடுங்கிக்கொண்டிருந்தமையால் அங்கு படைகள் இல்லையென்றே விழி காட்டியது.

அவன் எழுந்து நின்றான். எங்கும் அமரவோ படுக்கவோ தன்னால் இயலவில்லை என்பதை இருநாட்களாக உணர்ந்துகொண்டிருந்தான். சென்றுகொண்டே இருக்கையில் உள்ளம் சற்று ஆறுதல் கொள்கிறது. வெந்த புண்ணை காற்றில் வீசி ஆற்றுவது போல. அமர்ந்திருக்கையில் மண்ணுடன் அழுத்தி தசைகளை துடிக்க வைக்கிறது உள்ளம். வலி என்பதும் துயர் என்பதும் தனிமை என்பதும் ஒன்றே என உணரும் தருணங்கள்.

அவன் தொலைவில் மரத்தடியில் இருளில் அமர்ந்திருந்த சல்யரையும் அஸ்வத்தாமனையும் கண்டான். அருகே கிருதவர்மன். அவர்கள் அவனை நோக்கிவிட்டிருந்தனர். அவன் வரும்பொருட்டு அவர்கள் காத்திருந்தனர். அவன் எழுந்து அவர்களை நோக்கி சென்றான். கிருதவர்மன் அவன் வருவதை திரும்பிப்பார்த்தபின் புன்னகைத்தான். அவன் அருகே சென்று சற்று தள்ளி கைகளை கட்டிக்கொண்டு நின்றான்.

அவர்கள் எவரும் எதையும் பேசிக்கொண்டிருந்ததாகத் தெரியவில்லை. இருளுக்குள் வெவ்வேறு வகையில் அமர்ந்தும் சாய்ந்தும் தலைகுனிந்து தரையில் வீணே கோடிழுத்துக்கொண்டும் தொலைவில் தெரிந்த வெளிச்சங்களை பார்த்துக்கொண்டும் தங்கள் எண்ணங்களுக்குள் தாங்கள் அலைந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவன் வரவே அவர்களை ஒருவரோடு ஒருவர் தொடர்புறுத்தி ஒன்றாக்கியது. கிருதவர்மன் “உங்களைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம், அமர்க!” என்றான். “தாழ்வில்லை, நிற்கிறேன்” என்றபடி சற்று முன்னகர்ந்து நின்றான் சுபாகு.

“நாம் படைசூழ்கையை வகுக்கவேண்டியுள்ளது” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “இப்போர் நாளையும் நிகழும். இப்போது நமது படைவீரர்கள் எண்ணிக்கையில் மிகக்குறைவாகவே இருக்கிறார்கள். ஆகவே அவர்களை ஒருங்கிணைப்பது எளிது. ஆனால் என்ன இடரெனில் நமது படைத்தலைவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் போரில் மடிந்துவிட்டார்கள். இப்போது இருப்பவர்களில் சிலஆயிரத்தவரும் நூற்றுவரும்கூட எந்த படைப்பயிற்சியும் இல்லாதவர்கள். அவர்களிடம் படைசூழ்கையை சொல்லி விளக்கி ஒருவாறாக ஓர் அமைப்பை உருவாக்குவதற்கு நெடுநேரம் தேவைப்படும். ஆகவே இன்றே நமது படைசூழ்கையை வகுத்துக்கொள்வது இன்றியமையாதது.”

கிருதவர்மன் “அதைப்பற்றி பேசத்தொடங்கியபோது எங்களுக்கு எழுந்த ஐயம் நாளை போரை தொடங்கவிருக்கிறோமா என்றுதான்” என்றான். “ஏன்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “இன்றைய இழப்பிற்குப் பின்…” என கிருதவர்மன் குரல் தாழ்த்த சல்யர் “நான்தான் அந்த ஐயத்தை எழுப்பினேன். அரசர் இன்றிருக்கும் நிலையில் இப்போரை முன்னெடுக்கும் எண்ணம் அவருக்கு இருப்பதாக சொல்ல இயலாது. இன்று அவர் எழுந்து எதையும் சொல்லும் நிலையிலும் இல்லை. நாளை அவர் எழுந்து உளம் வெளித்த பின்னர் மட்டுமே நம்மால் எதையும் முடிவெடுக்க இயலும். அவர் சொல்லின்றி படைசூழ்கை அமைப்பதும், அதன் பொருட்டு ஆணைகளை பிறப்பிப்பதும் உகந்ததல்ல. அவரே நம் அரசர். இப்படைகளின் முன்நிலைக் கோல் அவருடையது” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் “அதைத்தான் பலவாறாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அரச குடியில் அவருக்கு இளையோராக இன்று எஞ்சியிருப்பவர் நீங்கள் மட்டுமே. அவருக்கு இணையானவராக இன்று நீங்கள் முடிவெடுக்கலாம். அரசவையில் நீங்கள் கைச்சாத்திடுவதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதே. அவர் நாளை போரிட விழைவாரா என்று மட்டுமே நாம் அறியவேண்டியிருக்கிறது” என்றான். கூரியகுரலில் “விழைவார்” என்று சுபாகு சொன்னான். அவர்கள் சற்று அதிர்ந்ததுபோலத் தோன்றியது.

“அவ்வாறெனில்…” என்று சல்யர் சொல்லத்தொடங்க “அவர் போரிடவே விழைவார். ஒருகணமும் ஒருமுறைகூட பின்கால் எடுத்து வைக்கமாட்டார். இங்கு வருவதற்கு முன் அவருக்கு எத்தனை உறுதி இருந்ததோ அதை மிஞ்சும் உறுதியுடன் நாளை காலை விழித்தெழுவார். ஐயமே வேண்டாம்” என்றான் சுபாகு. “ஆகவே படைசூழ்கை அமைக்கப்படவேண்டும். அதற்கான ஆணையை அவர் பொருட்டு நானே பிறப்பிக்கிறேன்.”

அஸ்வத்தாமன் பெருமூச்சுவிட்டு “நானும் அவ்வாறே எண்ணினேன். ஆனால் மத்ர நாட்டு மூத்தவர் சொல்கையில் அதையும் உசாவ வேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றியது. நன்று, உங்கள் சொற்கள் உகந்தவை. இத்தருணத்திற்கு முற்றிலும் போதுமானவை” என்றான். கிருதவர்மன் “நாளை நாம் போருக்கெழுந்தால்…” என்று சொல்லத்தொடங்க அஸ்வத்தாமன் “ஐயம் புரிகிறது. ஆனால் நாம் இன்னும் தோற்கவில்லை. நம் தரப்பின் முதன்மைவீரர்கள் இன்னமும் ஆற்றல் குன்றாது இருந்துகொண்டிருக்கிறோம். அங்கர் இருக்கிறார். மத்ரர் இருக்கிறார். நானும் நீங்களும் இருக்கிறோம். நாம் போரிடுவோம்” என்றான்.

“போரிட்டாகவேண்டும்” என்று சுபாகு சொன்னான். சல்யர் “இன்றைய போரிலேயே அங்கன் முறையாக தேர் நடத்தவில்லை. அவன் தேர்ப்பாகன் கொல்லப்பட்டது எங்கோ அவன் அகத்தின் தன்தொகுப்பு நிலையை இல்லாமல் ஆக்கிவிட்டது. ஆகவேதான் பீமனின் கழுத்தில் வில்லை இட்டு இழுத்துச் சுழற்றினான். போர்வீரன் அதை செய்ய மாட்டான். கொன்றுவிட்டு பிறிதொரு நோக்களிக்காமல் கடந்து செல்வான். இழிவுபடுத்தவேண்டும் என்றும் நெஞ்சில் மிதித்து மேலேறி நின்றிருக்கவேண்டும் என்றும் தோன்றுவது வெற்றாணவம் மட்டுமே” என்றார்.

கிருதவர்மன் சீற்றத்துடன் எழுந்து “எனில் நீங்கள் தெளித்திருக்கவேண்டும் அவருடைய தேரை. நீங்கள் மறுத்ததனால்தான் எளிய சூதனொருவனால் தேரோட்டப்பட்டது” என்றான். சுபாகு “நாளை சல்யர் தேரோட்டுவார்” என்றான். “நான் சில வினாக்கள் கேட்டேன். அதற்கு இன்னும் எனக்கு விடை கிடைக்கவில்லை” என்று சல்யர் சொன்னார். “நாளை நீங்கள் அங்கருக்கு தேரோட்டுக, மத்ரரே! இது தார்த்தராஷ்டிரரின் ஆணை. வேண்டுகோள் அல்ல” என்று சுபாகு சொன்னான்

சல்யர் திகைப்புடன் விழி தூக்கி பார்த்தார். “ஆனால்…” என்றார். “அரசாணைக்குப்பின் ஆனால் என்னும் சொல் உரைக்கப்படுவது குற்றம். அஸ்தினபுரியின் படை ஒருபோதும் அதை பொறுத்துக்கொள்ளாது” என்று சுபாகு சொன்னான். சல்யர் முகம் மாறி சிரித்து “உண்மையில் நான் நேற்றே தேர் தெளிக்கும் எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன். புரவிகளையே தேர்வு செய்து வைத்திருந்தேன். எனக்கு அரசாணை வரவில்லை. அதற்காகக் காத்திருந்து அங்கன் வேறு தேர்ப்பாகனுடன் போர்க்களம் நோக்கி சென்றுவிட்டான் என்று அறிந்தபின்னரே நான் போருக்குச் சென்றேன்” என்றார்.

“இது அறுதி அரசாணை என்று கொள்க!” என்றான் சுபாகு. “ஆம், நாளை நான் தேர் தெளிக்கிறேன். அது என் கடமை” என்றபின் சுபாகுவை நோக்கி புன்னகைத்து “நான் தேர் தெளித்தால் அங்கன் வெல்வான். பாண்டவர்கள் ஐவரையும் அவன் கொல்வான். ஏனெனில் தேரென்பது முதன்மைப் படைக்கலம் என்று தெரிந்தவன் நான். எனது புரவிகளை அவனது தேரில் கட்டுகிறேன். அவை நாளை களத்தில் விந்தை காட்டும் என்பதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்” என்றார்.

“அங்கர் எங்கே?” என்று சுபாகு கேட்டான் விழிகளால் சற்று அப்பாலிருந்த மரத்தடியை சுட்டிக்காட்டினான் கிருதவர்மன். அங்கே கர்ணன் மரத்தடியில் இருள் நோக்கி சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். சுபாகு அஸ்வத்தாமனிடம் “நீங்கள் படைசூழ்கையை வகுத்து எனக்குக் காட்டுங்கள். மூத்தவரின் பொருட்டு நான் ஆணை பிறப்பிக்கிறேன்” என்றான். பின்னர் தலைவணங்கிவிட்டு கர்ணனை நோக்கி சென்றான்.

கர்ணன் அவன் வருவதை அறியவில்லை. சற்று நேரம் அருகே நின்றபின் “வணங்குகிறேன், மூத்தவரே” என்றான் சுபாகு. கர்ணன் திரும்பிப் பார்த்தபோது கண்கள் தொலைதூரத்து வெளிச்சத்தில் மின்னிக் கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். “மூத்தவர் துயில் கொண்டிருக்கிறார். இன்றிரவு அவர் விழித்துக்கொள்ளமாட்டார். தாங்கள் சென்று ஓய்வெடுக்கலாம். உரிய ஆணைகளை நான் அஸ்வத்தாமனுக்கு அளித்துவிட்டேன். நாளை தங்கள் தேரை சல்யர் தெளிப்பார்” என்றான்.

“ஆம், நாளை போர் இறுதியானது…” என்றபின் கர்ணன் எழுந்து நின்றான். அவன் மேலும் உயரம் கொண்டுவிட்டதைப்போல சுபாகு உணர்ந்தான். அவன் முகத்தை அண்ணாந்து வானிலென பார்க்கவேண்டியிருந்தது. “நாளைய போரில் நாம் வெல்ல வேண்டும். அவ்வெற்றி ஒன்றே அரசருக்கு சற்றேனும் நிறைவளிக்கும்” என்று கர்ணன் இருட்டிடம் என சொன்னான். சுபாகு ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அஸ்வத்தாமனும் கிருதவர்மனும் தணிந்தகுரலில் பேசியபடி நடந்து அகல்வதை, சல்யர் அவர்களுக்குப் பின்னால் மேலாடையை இழுத்துச் சுற்றியபடி மெல்லிய, முதுமை தெரியும் அசைவுகளுடன் தொடர்வதை சுபாகு பார்த்தான். “அவர்களுடன் தாங்களும் செல்லலாம், மூத்தவரே. நன்கு துயில் கொள்க!” என்று கர்ணனிடம் சொன்னான். “இல்லை, இன்றிரவு இங்கிருந்து அகல இயலும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. நான் அவர் குடில் வாயிலில் அமரவிரும்புகிறேன்” என்றான் கர்ணன்.

“துயில்நீப்பு தங்களுக்கு நன்றல்ல” என்று சுபாகு சொன்னான். “என்னால் துயில முடியுமென்று தோன்றவில்லை” என்றான் கர்ணன். “மூத்தவரே, அரசர் எவ்வகையிலும் விழிப்புகொள்ள வாய்ப்பில்லை. அகிபீனா அவரை நாளை புலரி வரை துயிலவைக்கும். அவர் அறைக்குள் மேலும் அகிபீனா புகை சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது. அவர் எவ்வகையிலும் துயிலெழ வாய்ப்பில்லை” என்றான் சுபாகு. “ஆம், அறிவேன்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “ஆனால் நான் தன்னினைவு கொண்டிருக்கிறேன். அவருடன் இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுவது எனக்காகவே.”

சுபாகு மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தபின் தவிர்த்தான். “வருக! என்றபின் கர்ணன் நடந்தான். சுபாகு அவனை தொடர்ந்தான். கர்ணன் துரியோதனனின் குடில் வாயிலில் அமர்ந்து தூணில் சாய்ந்துகொண்டான். “நமது படைககள் சோர்ந்திருக்கின்றன” என்று சுபாகு சொன்னான். “படையெங்கும் ஓர் ஒழுங்கின்மை நிறைந்திருக்கிறது. எந்தக்கட்டுப்பாடும் இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆயிரத்தவரும் நூற்றுவரும் பலர் மறைந்துவிட்டனர். இரண்டாம் நிலையில் இருந்தவர்கள் நடத்துநர்களாக மாறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் பலர் அடுமடையர்கள், வெறும் ஏவலர்கள்.”

அவன் பேசவிழைந்தான். ஆனால் ஏன் சொல்கிறோம் எனத் தெரியவில்லை. “இன்றிரவு புலர்வதற்குள் ஆயிரத்தவர் அனைவரையும் ஒருமுறை பார்த்துவிடவேண்டுமென்று எண்ணினேன்” என்றான். “செல்க!” என்று கர்ணன் சொன்னான். பின்னர் கண்களை மூடிக்கொண்டான். காற்று ஊளையுடன் கடந்துசென்றது. படைகளிடமிருந்து எழும் ஊனழுகும் வாடை அதில் கலந்திருந்தது. கொடிகள் படபடத்தன. இருளுக்கு அப்பால் ஒரு யானை உறுமியது.

சுபாகு கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் புன்னகைத்து “மூத்தவரே, சற்று முன் அறைக்குள் பார்த்தபோது மூத்தவர் முதிய அகவை நோக்கி சென்றுகொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. ஆனால் தாங்கள் மேலும் இளமை கொண்டு ஒளிபெற்று வருவதாகத் தெரிகிறது” என்றான். கர்ணனும் புன்னகைத்து “நான் இருளில் சற்று ஒளியுடன் தெரிவேன் போலும்” என்றான்.

ஒரு புன்னகை அனைத்தையும் உருமாற்றிவிட்டதை சுபாகு உணர்ந்தான். அதுவரை இருந்த தயக்கங்களும் ஐயங்களும் பதற்றங்களும் முற்றாக மறைந்தன. “மூத்தவரே, அவ்வுலகென்று ஒன்று உண்டு என்று எண்ணுகிறீர்களா? அங்கு மூத்தாரும் நீத்தாரும் வாழ்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?” என்றான். “அப்படி ஒன்று இல்லையேல் அதை உருவாக்கியாகவேண்டும்” என்று கர்ணன் சொன்னான்.

“என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “இத்தனை நூல்களினூடாக இத்தனை கதைகளினூடாக இத்தனை நினைவுகளை சேர்த்துக் கொள்வதனூடாக நாம் எதை செய்கிறோம்? இங்கு வாழும் இந்த வாழ்வை பொருளேற்றம் செய்கிறோம். எவ்வகையிலேனும் இங்குள்ள நிகழ்வுகளை ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுத்துக்கொண்டு உட்பொருளொன்றை உருவாக்க இயலுமா என்று பார்க்கிறோம்” என்றான் கர்ணன். சுபாகு ஆம் என தலையசைத்தான்.

“அங்கு தெற்குக்காட்டிலெங்கோ நம் குலத்து முதியவர் கிருஷ்ண துவைபாயன மகாவியாசர் இவற்றையெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருப்பதாக நேற்றிரவு ஒரு சூதன் சொன்னான். இது சொல்பெருகும் நிலம். போர் முடிந்ததும் மேலும் சொற்கள் அவருக்குக் கிடைக்கும். ஒரு பெருங்காவியம் உருவாகும். விண்ணிலோ கீழிலோ நீத்தாருலகோ தேவருலகோ இருப்பதை நம்மால் அறிய இயலாது. ஆனால் இக்காவியம் இங்கிருக்கும். இங்கிலாத அனைத்துப் பொருளும் அதில் இருக்கும். இங்கு மறைந்தவர்கள் அனைவரும் அங்கு வாழ்வார்கள். நீயும் நானும்கூட அங்கு சென்று சேர்வோம். அந்த உலகில் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு தழுவிக்கொள்வோம்” என்றான் கர்ணன்.

சுபாகு உரக்க நகைத்து “நன்று மூத்தவரே, இது ஒரு தெளிவை அளிக்கிறது” என்றான். பின்னர் “முதியவருக்கு கண்ணும் செவியும் நாவும் கூருடன் இருக்க வேண்டுமென்று வேண்டிக்கொள்வோம். உகந்தவற்றை அவர் எழுதவேண்டும்” என்றபின் மேலும் நகைத்து “அவரை நான் பார்த்ததில்லை. ஆனால் எங்கோ அவர் இருக்கிறார் எனும் உணர்வு எனக்கு எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கிறது. அவரைப் பழித்தோ இளிவரல் செய்தோ ஏதேனும் எங்கேனும் சொல்லியிருக்கிறேனா என்று எண்ணிக்கொண்டேன்” என்றான்.

கர்ணன் நகைத்து “இளமையில் அவரைப் பற்றி இளிவரல் செய்திராத ஒருவர்கூட இங்கிருக்க மாட்டார்கள்” என்றான். “ஆம், அவர் எழுதும் காவியங்களில் எவருக்கும் நிழலே இல்லை என்று இளமையில் என் ஆசிரியர் சொன்னார். ஏன் என்று என்னிடம் கேட்டார். நிழலிருந்தால் அவை புணர்ந்து பெருகும். அவற்றைக்கொண்டு வேறு காவியங்கள் உருவாகும். ஆகவே அவற்றை எங்கோ சிறு பெட்டிக்குள் பூட்டி வைத்திருக்கிறார் என்று சொன்னேன். அதன் பொருட்டு அன்று ஆசிரியர் என்னை அடித்தார்” என்றான் சுபாகு.

கர்ணன் புன்னகைத்தான். மீண்டும் முகம் மாறி சுபாகு “தாங்கள் இங்கு இரவு முழுக்க அமர்ந்திருப்பதில் எப்பொருளும் இல்லை. தாங்கள் ஓய்வெடுக்கலாம், மூத்தவரே” என்றான். “இல்லை. இங்கிருப்பது எனக்கு உளநிறைவளிக்கிறது. இதுவன்றி பிறிதெதுவும் இப்போது செய்வதற்கில்லை” என்றான் கர்ணன். சுபாகு ஒன்றும் சொல்லாமல் தலைவணங்கி விடைபெற்று திரும்பிச்சென்றான். கர்ணன் விழிகளை மூடிக்கொண்டான்.

அவனுடைய குதிரையை அங்கிருந்து அகற்றிவிட்டிருந்தனர். வேறு ஒரு குதிரை அவனுக்காக காத்து நின்றிருந்தது. அவன் அதன் அருகே சென்று அதன் கழுத்தை தட்டியபின் சேணத்தில் காலூன்றி ஏறி அமர்ந்தான். ஏவலனிடம் “அப்புரவி?” என்று ஏதோ சொல்லத்தொடங்கினான். “அதை எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள்” என்றான் ஏவலன். “செல்க!” என்றபடி அவன் புரவியை தட்டினான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 36

ஆறாவது களமான குமரியில் அமர்ந்திருந்த சூதரான விசுத்தர் தாழ்ந்த குரலில் அகன்ற தோற்பரப்பு கொண்ட கிணைப்பறையை சுட்டுவிரலால் சுண்டி புலி உறுமுவது போன்ற மெல்லிய ஓசையை எழுப்பி பாடினார். அவருடன் இணைந்துகொண்ட பிற சூதர்களின் குரல்களும் அவ்வாறே உள்ளடங்கி நெஞ்சுக்குள் ஒலிப்பதுபோல் எழுந்தன. வெண்கல்லாக புதனும் பொற்கலத்தில் நீர் வடிவில் நாராயணனும் அச்சொற்களைக் கேட்டு அமர்ந்திருந்தனர். போர்க்களத்தின் காட்சியை விசுத்தர் பாடினார்.

தோழரே, இந்தக் காட்சியை நான் கண்டேன். இருபுறமும் படைவீரர்கள் தனித்து துயருற்று முகில் நிறைந்த வானின் கீழ் புழுக்களைப்போல சுருண்டு நிலம் செறிந்து கிடந்தனர். மழைக்குளிர் நிறைந்த காற்று அவர்களுக்கு மேல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது எழுந்த இடியோசையில் அவர்கள் உடல் நடுங்கினர். பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் கிடந்த அந்தக் களத்திலிருந்து எந்த ஓசையும் எழவில்லை. விழி நிறைக்கும் மாபெரும் ஓவியத்திரை எனத் தோன்றியது குருக்ஷேத்ரம். வீசும் காற்றில் அது சற்று நெளிவதுபோல், இடியோசையில் அதிர்வதுபோல், மின்னலில் பற்றிக்கொண்டதுபோல் தோன்றியது.

படைவீரர்கள் ஒவ்வொருவரும் களைத்து சொல்லிழந்துவிட்டிருந்தனர். வழக்கமாக ஒவ்வொருவரும் போர் முடிந்த பின்னர் தங்கள் இடங்களுக்கு திரும்புகையில் தங்கள் உற்றார் எவரையேனும் தேடி சேர்ந்துகொள்வதே வழக்கம். இன்நீரும் உணவும் அருந்தத் தொடங்குகையிலேயே அவர்கள் அக்கணம் வரை இருந்த இறுக்கத்தை இழக்கத் தொடங்குவார்கள். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் உயிருடன் இருப்பதன் உவகையை அடைவார்கள். ஆனால் அன்று உயிருடன் இருப்பதை அவர்கள் பிழையென்றும் சுமையென்றும் உணர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் அதை உடலெங்கும் நிறைந்த ஒருவகைக் கசப்பென அறிந்தார்கள். அக்கசப்பு அவர்களின் முகத்தில் சுளிப்பென நிரம்பியிருந்தது.

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அருகிலிருந்தவர்களை வெறுத்தனர். தங்களை நீரிலோ ஆடியிலோ பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தால் தங்களையும் அவ்வாறே வெறுத்திருப்பார்கள். வாளை எடுத்து தன் கழுத்தில் தானே பாய்ச்சிக்கொள்ள வேண்டுமென்ற உந்துதல் பலருக்கும் ஏற்பட்டது. மீளமீள எழுந்துகொண்டிருந்த அந்தத் தினவு ஏன் என்று அவர்களில் சிலர் உளம் விலகி எண்ணிக்கொண்டனர். பிற எந்த எண்ணத்தையும்விட உயிர் மாய்த்துக்கொள்ளும் எண்ணம் அகத்திற்கு மென்மையானதாக இருந்தது. அடிபட்டுக் கன்றிய தசைப்பரப்பின் மீது மெல்ல விரலோட்டுவதுபோல. அவ்வாறு தாங்கள் செய்யப்போவதில்லை என்று ஆழத்தில் அறிந்திருந்தும் அவர்கள் அதில் திளைத்தனர்.

சிலர் தன்னந்தனியாக படுத்து வானை நோக்கி விழிநீர் உகுத்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் மண்ணில் முகம் புதைத்து மேலும் உள்ளே செல்ல விரும்புபவர்கள்போல் படுத்திருந்தனர். போர்க்களத்திலிருந்து இறந்த உடல்களை இழுத்துக்கொண்டு சென்ற ஏவலர்கள் இறந்தவருக்கும் வாழ்பவருக்கும் எந்த வேறுபாடும் தெரியவில்லை என்று கண்டனர். சடலங்கள் நடுவே கிடந்த சிலர் அவர்களின் கைபட்டதும் விழித்து சிலிர்ப்புடன் எழுந்தனர். பிணங்கள் எழுவதுபோல திடுக்கிடச் செய்தனர். பின்னர் பிணங்கள் எழுந்தாலும் திடுக்கிடாதவர்களாக அவர்கள் மாறினர்.

அவர்கள் கண் முன் பாண்டவப் படைகள் உரு சிறுத்து சுருங்கி வெறும் மக்கள் திரளென ஆகியிருந்தன. முன்பெல்லாம் படைவிரிவை நோக்குபவர்கள் நான்கு புறமும் விழி எல்லை கவிந்து பரந்திருக்கும் அதன் திரள்வைக் கண்டு விந்தையானதோர் உள எழுச்சியை அடைவதுண்டு. மானுடத்திரள் எந்நிலையிலும் தனிமனிதனுக்கு கொண்டாட்டத்தின் உவகையை, தான் கரையும் உணர்வை, தான் பெருகி பேருருக்கொண்ட பெருமிதத்தை அளிக்கிறது. அவனுள் என்றும் நலுங்கிக்கொண்டிருக்கும் தனிமையுணர்வு அழிகிறது. விழவுகளில் கைவீசி கூச்சலிட்டு கூவிக் கொந்தளிக்கும் நினைவுகள் அறியாமலேயே அவர்களுக்குள் எழுந்து முகம் மலரச்செய்யும்.

“விழி சென்று தொடவில்லை அல்லவா?” என்று இன்னொருவரிடம் ஒரு சொல்லேனும் அவர்களால் உசாவாமல் இருக்க இயலாது. “ஆம், பெருந்திரள்!” என்று மறுமொழி சொல்லும் முகமும் மலர்ந்தே தென்படும். தம்மவரும் அயலவரும் என அங்கிருக்கும் படை பிரிந்திருப்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தாலும்கூட விழி நேரடியாக உள்ளத்திற்கு அனுப்பும் காட்சியை ஆழம் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. நாம் நாம் என்றே அவர்கள் திளைத்தனர். போர்க்களத்திலிருந்து குருதியாடி திரும்பி மதுக்களியாட்டமிட்டு துயின்று பின்னிரவில் சிறுநீர் கழிக்க எழும்போது விழிதொடும் வான்கோடு வரை சூழ்ந்திருக்கும் பந்தங்களின் பெருக்கைக் கண்டு உளம் விம்மி விழிநீர் உகுத்தனர்.

ஆனால் படை குறுகி வரத் தொடங்கிய பின்னர் ஒவ்வொரு முறை விழியோட்டி நோக்குகையிலும் அவர்கள் ஒரு துணுக்குறலை அடைந்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் “எத்தனை சிறிதாகிவிட்டது படை” என்னும் சொற்களையே வெவ்வேறு வகையில் கூறினார்கள். “தெற்கு எல்லை மிக அணுகிவிட்டது” என்றோ “பீஷ்மரின் படுகளம் எத்தனை அப்பால் சென்றுவிட்டது” என்றோ “காடு அணுகி வந்துவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது” என்றோ கூறுவார்கள். எதிர்ச்சொல் எடுப்பவர்கள் பெரும்பாலும் தானும் ஒருமுறை அப்போதுதான் முதல் முறை என நோக்கிவிட்டு “ஆம்” என்றோ “நான் முன்னரே பார்த்தேன்” என்றோ ஒரு சொல் உரைப்பார்கள்.

அக்களத்திற்கு வந்த முதல் நாள் அவர்கள் அனைவருமே அங்கே விழுந்த உடல்களைக் கண்டு உளம் திகைத்து அமர்ந்திருந்தனர். சென்றவர்களை எண்ணி ஏங்கி அழுதனர். கொந்தளித்துக் குமுறி மெல்ல அடங்கி துயின்று மறுநாள் காலையில் எழுந்தபோது இருக்கிறேன் என்னும் தன்னுணர்வை அடைந்தனர். இதோ இங்கிருக்கிறேன். இவ்வொரு காலை, இன்றொரு நாள் மட்டுமாக இருக்கலாம். ஆனால் இன்னும் நான் இறக்கவில்லை. அவ்வுணர்வு அந்தக் காலையை அழகியதாக்கியது. அதன் வண்ணங்கள் செறிந்தன. அதன் ஒளி இனிதாக இருந்தது. அன்றைய ஒலியில் இருந்த இசைவை, அன்று காட்டிலிருந்த நறுமணத்தை, அன்று சந்தித்த முகங்களிலிருந்த நட்பை அவர்கள் ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லை.

பின்னர் ஒவ்வொரு காலையும் ஒளி கொண்டதாக, ஒவ்வொரு மாலையும் துயரின் அமைதியான இருள் செறிந்ததாக மாறியது. மாலையின் இருளே மறுநாள் காலையை அழகியதாக்கியது. காலையின் அழகு மாலையை மேலும் இருளாக்கியது. அந்தியின் உளம் அழுத்தும் சோர்வை வெல்ல அவர்கள் உளம் அழியும்படி குடித்தனர். கீழ்மைப் பாடல்களில் திளைத்தனர். தங்கள் எஞ்சுதலை தாங்களே கொண்டாடினர். சாவை கேலிநாடகமாக்கி கூத்திட்டனர். செத்தவர்கள் மீண்டதுபோல் நடிப்பது இரு படைகளிலும் ஒரு வேடிக்கையாக இருந்தது. ஒப்பாரிப் பாடல்களை வெவ்வேறு பகடிச்சொற்களுடன் கோத்துப்பாடுவது அவர்களை சிரிப்பில் கொப்பளிக்கச் செய்தது.

ஓரிரு நாட்களுக்குப் பிறகு இரு படையிலும் வெற்றி தோல்வி என்பது முற்றிலும் மறைந்து போயிற்று. எவர் வென்றனர் எவர் விழுந்தனர் என்பதையே எவரும் பேசாமலாயினர். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளிருந்து புத்தம் புதியனவற்றை ஒவ்வொரு நாளும் வெளியே எடுத்தனர். பிறரை வெடித்துச்சிரிக்க வைக்கும், பிற செவிகளை தன்னை நோக்கி கூரச்செய்யும் எதையேனும் சொல்ல வேண்டுமென்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். வெளிப்படுவதனூடாக மேலும் இருக்கிறேன் என்று, பிறர் நோக்குகையில் அங்கிருப்பதை மேலும் உறுதி செய்துகொள்கிறோம் என்று உணர்ந்தனர்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் கூச்சங்களும் தயக்கங்களும் அகன்றன. சிலர் பாடினர், சிலர் நடித்தனர், சிலர் ஆடினர், சிலர் இளிவரல் புனைந்தனர், சிலர் வாள் தூக்கி வானிலிட்டு கழுத்தைக்காட்டி நின்று இறுதி கணத்தில் ஒழியும் இடர் மிகுந்த விளையாட்டுகளை ஆடினர். ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின்னர் அந்தப் போரின் நிகழ்வுகள் அவ்வண்ணம் ஓர் ஒழுங்கு பெற்று அதுவே இயல்பென்றாகியது. அவ்வாறே நெடுங்காலமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறதென்று தோன்றச்செய்தது. அவர்கள் பின்னர் இறந்தவர்களுக்காக வருந்தவில்லை. எஞ்சியிருப்பதன் உவகையொன்றே அவர்களை ஆண்டது. ஆனால் பின்னர் சில நாட்களில் ஒவ்வொருவராக தங்கள் சாவு குறுகியணைவதை உணரத்தொடங்கினர். படைவெளி சுருங்குந்தோறும் அவர்களுக்குள் எரிந்தவை அணைந்து குளிர்கொள்ளத் தொடங்கின.

அன்றிரவு மட்டும் அவர்கள் உயிரோடிருப்பதையே வெறுத்தனர். எஞ்சியிருப்பவர் சென்றவர்களுக்கு ஏதோ பெரும்பழியை இயற்றிவிட்டதாக உணர்ந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உடலுக்குள் குருதி நிறைந்து விரல் முனைகளை அழுத்தி விம்மச் செய்வதை, செவிமடல்களை வெம்மை கொள்ளச் செய்வதை அறிந்தனர். ஒரு சிறு வாள்முனையால் கீறலிட்டால் அதனூடாக உள்ளிருக்கும் குருதியனைத்தும் பீறிட்டு வெளியேறிவிடும். உடல் உடைந்து வெறுங்கலமென ஆகி அங்கே கிடக்கும். அதில் வான் வந்து நிறைகையில் எழும் முழுமை அத்துயரிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும்.

ஒருவர்கூட அன்று களத்தில் துச்சாதனனின் உடல் உடைத்து குருதி அருந்திய பீமனைப்பற்றி எண்ணிக்கொள்ளவில்லை. அதை எண்ணி தவிர்க்கவில்லை. அவர்களின் ஆழமே அதை தவிர்த்தது. ஆழமும் அறியாது எங்கோ புதைந்தது அது. ஆனால் அங்கிருந்து அதன் கடுங்குளிர் அவர்கள் உள்ளத்திலும் உடலிலும் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த அனைவரும் அதைத்தான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தனர் என தெய்வங்கள் மட்டுமே அறிந்திருந்தன.

சுபாகு தன் படைகளினூடாக புரவியில் சென்றபோது இருபுறமும் கௌரவப் படைகள் முற்றாகவே இறந்து பிணங்களின் நிரையாகக் கிடப்பதுபோல உணர்ந்தான். எங்கும் எந்த ஓசையும் எழவில்லை. உணவு விளம்புபவர்கள் தங்கள் பணியை தொடங்கியிருக்கவில்லை. தெற்கிலிருந்து வடமேற்கு நோக்கி வீசிக்கொண்டிருந்த காற்றில் கொடிகள் துடிதுடித்துப் பறந்துகொண்டிருந்தன. வானில் எழுந்த மின்னல்களில் படைக்கலங்களும் உலோக வளைவுகளும் சுடர்ந்து அதிர்ந்து அணைந்தன. அவன் புரவி ஏனென்று தெரியாமல் தும்மலோசை எழுப்பிகொண்டே இருந்தது. காதுக்குள் ஏதோ புகுந்ததுபோல் தலையை உலுக்கி மணியோசையை எழுப்பியது. அவ்வப்போது நின்று குளம்புகளால் தரையை தட்டிக்கொண்டது.

அவன் அதன் கழுத்தை தட்டி அதை ஊக்கி முன் செலுத்தினான். ஒவ்வொரு முறையும் எங்கேனும் அது நின்று எடை கொண்ட தலை மேலும் எடை கொண்டதுபோல் மெல்ல தாழ துயிலில் ஆழ்வதுபோல் ஒற்றைக்கால் தூக்கி மூன்று காலில் நின்றது. அதற்கு என்ன ஆயிற்று என்று அவன் குனிந்து முகத்தை பார்த்தான். காதைப் பற்றி உள்ளே வண்டு ஏதேனும் சிக்கியிருக்கிறதா என்று நோக்கினான். அதன் நெற்றியிலும் கழுத்திலும் தட்டி ஆறுதல்படுத்தி மேலும் செலுத்தினான். அது உடல் எடை மிகுந்துவிட்டதுபோலத் தோன்றியது. ஒவ்வொரு காலடிக்கும் மூச்சு சீறியது. அவ்வப்போது நின்று இருமல்போல ஒலியெழுப்பியது.

புரவிகள் மானுடரின் உளநிலையை தாமும் கொண்டுவிடுவதை புரவியேற்றம் கற்ற காலத்திலிருந்து அவன் அறிந்திருந்தான். போர்க்களத்தில் திரளென எழும் வெறியையும் குருதிக்களிப்பையும் அவை மானுடரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்கின்றன. அவை மானுடரின் விழைவு விலங்குடலில் எழுந்த வடிவங்கள். அன்னை உடலுக்குள்ளிருந்து ஒரு புரவிக் குழவியை வெளியே எடுக்கையில் மானுடன் முதற்சொல் வழியாக தன் உள்ளத்தை அதற்கு அளிக்கிறான். தன் நாவிலிருந்து ஒரு பெயர். தன் நினைவிலிருந்து முந்தைய புரவிகளின் அடையாளம். தன் உடல் வழியாக, சொற்களின் வழியாக, தன் உள்ளத்தை அதில் பெய்து நிரப்புகிறான். பின்னர் அதை பயிற்றுவித்து போர்ப்புரவியாக்குகிறான். அதற்குள்ளிருந்து விலக்கப்பட்ட தெய்வம் அதன் ஆழத்திலெங்கோ இருண்ட சுனையின் கரிய நீரின் அடியில் கிடக்கும் சிறு அருமணியென சென்று மறைந்துவிடும். அங்கே ஒரு ஆழ்விழியென அதை நோக்கிக்கொண்டிருக்கும்.

புரவி பெருமூச்சுவிட்டு நின்றபோது அவன் அதிலிருந்து இறங்கி அதன் கழுத்தையும் தோளையும் தட்டியபடி மெல்லிய குரலில் “என்ன ஆயிற்று? எழுக! எழுக!” என்றான். புரவி தளர்ந்த காலடிகளை எடுத்து வைத்து நடக்கத் தொடங்கியது. அவன் அதன் உடலில் எங்கேனும் புண்கள் இருக்கின்றனவா என்று பார்த்தான். அது முற்றிலும் திறந்த உடல் கொண்டிருந்தது. போருக்குச் சென்று மீண்டபின் அனைத்துக் கவசங்களையும் கழற்றி புரவிகள் எங்கேனும் புண்பட்டுள்ளனவா என்று பார்ப்பது சூதர்களின் வழக்கம். புண்படாத புரவிகளை ஒருமுறை இலை தழையாலோ தோலாலோ உருவி கள்ளும் வெல்லமும் கலந்த நீரைப் புகட்டி உடனடியாக குறும்பயணத்திற்கு கொடுப்பார்கள். அந்திப்பயணங்கள் முடிந்து அவை கொட்டில்களுக்கு திரும்பும். மீண்டும் உணவளித்து துயிலச்செய்வார்கள்.

அந்தப் புரவி போருக்குச் சென்று மீண்டது என்பதை அதன் நடையிலிருந்து உணர முடிந்தது. அதன் கண்கள் இமை சரிந்து நிலம் நோக்குபவை போலிருந்தன. அதன் கடிவாளத்தைப் பற்றி மெல்ல இழுத்தபோது குளம்புகளை தூக்கி வைத்து அவனுடன் அது வந்தது. அதன் உடல் நன்கு நிகர்கொண்டிருந்தது. பல்லாயிரத்தில் ஒன்றே நிகருடல் கொண்ட புரவி. எஞ்சியவை கடும் பயிற்சியினால் நிகருடலை ஈட்டிக்கொண்டவை. அது போருக்குச் சென்ற முதன்மை வீரன் ஒருவனின் புரவியாகவே இருக்கக்கூடும். அவன் புரவிகளை பொதுவாக நோக்குவதில்லை. துச்சாதனன் புரவிகள் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக அறிந்தவன். தன்னுடைய புரவிகளுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பவன். புரவி அறியும் ஒன்றை தான் அறிந்துகொள்ள முயல்வதுபோல, தன்னுள்ளிருந்து சொல் திரளாத ஒன்றை புரவிக்கு புகுத்திவிட எண்ணுபவன்போல.

புரவி மீண்டும் நிற்க அவன் எதிரே வந்த ஏவலனிடம் “இப்புரவி புண்பட்டுள்ளதா?” என்றான். ஏவலன் புரவியை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்து “இல்லை அரசே, புரவி நல்ல நிலையில்தான் உள்ளது. அது நன்கு களைப்படைந்திருக்கலாம். அல்லது அச்சமோ பெருந்துயரோ கொண்டிருக்கலாம். அதன் கழுத்து நரம்புகள் புடைத்துள்ளன. மயிர்ப்பும் தெரிகிறது. ஆகவே உளக்கொதிப்பு கொண்டுள்ளது. அது எதையோ கண்டு பேரச்சம் அடைந்துள்ளது” என்றான். “போரில் அழிவுகளைக் காணாத புரவிகள் எவை? சென்ற சில நாட்களாக களத்தில் இடியோசையும் மின்னல்களுமல்லவா நிறைந்துள்ளன” என்றபின் புரவியை கழுத்தைத் தட்டி மீண்டும் முன்னிழுத்து சேணத்தை மிதித்து கால் சுழற்றி ஏறிக்கொண்டான். புரவி அவன் எடையுடன் கண்ணுக்குத் தெரியாத பேரெடை ஒன்றை ஏற்றியதுபோல நடந்தது.

துரியோதனன் குடில் முகப்பு வரை மிக மெதுவாகவே சென்றது. ஓரிரு அடிகளுக்குப் பின்னர் அவனும் அந்த விரைவிலா நடையை விரும்பலானான். துச்சாதனன் வீழ்ந்ததுமே துரியோதனன் களம்விட்டு அகன்றான். போர் முடிந்ததும் சுபாகு புரவியில் சென்று காவல்மாடங்களை ஒருமுறை நோக்கிவிட்டு துச்சாதனனுக்கான சிதை ஒருக்கத்தையும் பார்வையிட்டுவிட்டு மீண்டும் களத்திற்கு வந்தான். பாடிவீடு திரும்ப அவன் விரும்பவில்லை. அங்கே அச்சமூட்டும் எதுவோ ஒன்று காத்திருப்பதுபோல் உள்ளம் தயங்கியது. அவனைத் தேடிவந்த ஏவலன் “தாங்கள் உடனே அரசரை சென்று பார்க்கவேண்டும் என்று ஆணை” என்றான். “எவருடைய ஆணை?” என்று சுபாகு கேட்டான். “காந்தார அரசரின் ஆணை. மத்ரரும் உத்தரபாஞ்சாலரும் கிருதவர்மரும் அரசரைப் பார்க்கும்பொருட்டு சென்றிருக்கிறார்கள். தங்களை உசாவினார்கள். தெற்குக்காட்டிற்குச்சென்றுள்ளார் என்று நான் சொன்னேன்” என்றான் ஏவலன்.

சுபாகு நன்று என்று தலையசைத்தான். ஆனால் மீண்டும் ஒரு நாழிகைக்கு மேல் களத்திலேயே ஏதேனும் பணியை கண்டுபிடித்து அதை இயற்றுபவன்போல் நடித்து பொழுதோட்டினான். மீண்டும் ஒரு ஏவலன் அவனைக் கண்டு தலைவணங்கி காந்தாரரின் ஆணையை அறிவித்தபோது “மூத்தவர் என்ன செய்கிறார்?” என்று கேட்டான். “அவர் துயில்கொண்டிருக்கிறார். களத்திலிருந்து அவரை கொண்டுசென்றதும் அகிபீனா அளித்து படுக்க வைத்துவிட்டார்கள். விழிப்பே கூடவில்லை” என்று ஏவலன் சொன்னான். “விழிப்பு கொள்ளவில்லையா?” என்றான் சுபாகு. “இத்தருணம் வரை விழி திறக்கவில்லை” என்றான் காவலன். சுபாகு தலையசைத்தான். காவலன் “எங்கிருந்தாலும் தங்களைக் கண்டுபிடித்து வரச்சொல்லும்படி ஆணையிடப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றான். “செல்க, நான் வருகிறேன்!” என்று சுபாகு சொன்னான். பின்னர் புரவியின்மீது அமர்ந்தபடி கைகளை கட்டிக்கொண்டு இரு படைகளுக்கும் நடுவே வெளித்துத் திறந்திருந்த குருக்ஷேத்ரத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

உடல்களைச் சுமந்தபடி வண்டிகள் சகடங்கள் ஒலிக்க சென்றன. அத்திரிகள் செருக்கடித்து குளம்புகளின் ஓசையுடன் எடைசுமந்து நடந்தன. குருதியும் விலங்குகளின் சாணியும் கலந்த வாடையுடன் குருக்ஷேத்ரம் ஒழிந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் சற்று நேரத்தில் அது மூளியாகிவிடும். அச்சொல்லாட்சி அவனை திகைக்கச் செய்தது. போர்க்களத்திற்கு இறந்த உடல்கள் அணிகளா? ஒருநாள் முழுக்க இவள் அணி பூண்கிறாளா? அந்தியில் அவற்றைக் கழற்றி ஆமாடப்பெட்டிகளில் வைத்துவிட்டு துயில்கிறாளா? இதை ஏதேனும் சூதர் பாடி என் நினைவுக்கு எழுகிறதா? மேலும் எண்ணங்கள் எழுந்தபோது எப்போதும் இத்தகைய பொருளின்மையை தான் அடைந்ததில்லை என்று உணர்ந்தான். அங்கு நின்றுகொண்டிருப்பதில் எந்தப் பயனுமில்லை. புரவியைத் தட்டி துரியோதனன் குடில் நோக்கி செலுத்தலானான்.

துரியோதனனின் குடிலுக்கு முன்னால் காந்தாரரின் தேர் நின்றது. சற்று அப்பால் நின்றிருந்த புரவிகள் கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் வந்தவை என்று தெரிந்தது. அவன் விழிகளை ஓட்டி மிக அப்பால் சல்யரின் தேர் நிற்பதை பார்த்தான். தன் புரவியிலிருந்து இறங்கி அவன் நடக்கத்தொடங்கியபோது அவனுக்கு எதிராக ஓடிவந்த வீரனின் விழிகளில் ஒரு பதைப்பு தென்பட்டது. அவன் தன்னிடம் ஏதோ சொல்ல எண்ணுவதுபோல. சுபாகு “என்ன?” என்றான். அதற்குள் தனக்குப் பின்புறம் உடல் விழும் ஓசை கேட்டு திரும்பிப்பார்த்தான். அவன் ஊர்ந்த புரவி நிலத்தில் விழுந்து கால்களை ஓடுவதுபோல் உதைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதன் வாயிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் குருதியும் நுரையும் கலந்து வழிந்து மண்ணை நனைத்தன. அவ்வீரன் புரவியை நோக்கித்தான் ஓடினான்.

“என்ன ஆயிற்று?” என்று சுபாகு கேட்டான். மேலும் ஏவலர்கள் அதன் அருகே ஓடிச்சென்றனர். முதல் ஏவலன் குனிந்து அதன் கால்களை பற்றினான். ஒருவன் அதன் முகத்தைப் பிடித்து தூக்கிப் பார்த்தான். “நோயுற்றிருக்கிறது. ஆனால் உடலில் எங்கும் புண்ணில்லை” என்றான். இன்னொரு முதிய ஏவலன் ஓடிவந்து குனிந்து அதன் விழிகளை இமை விலக்கி நோக்கியபின் “நெஞ்சு உடைந்துவிட்டது, அரசே” என்றான். “ஏன்?” என்று சுபாகு கேட்டான். முதியவன் பார்த்துவிட்டு மறுமொழி சொல்லவில்லை. அதன் பின்னங்கால் மட்டும் உதைத்துக்கொண்டே இருந்தது. சுபாகு இடையில் கைவைத்து அதை பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். அதன் கால் இழுபட்டு எதையோ உதற முயல்வதுபோல் காற்றில் உதைத்துக்கொண்டது. பின்னர் மெல்ல அடங்கி எடை மிக்க குளம்பு தரையை தட்டியது. அதன் விழிகள் திறந்திருந்தன. இமைகளிலும் வாயின் தொங்கு தசையிலும் மட்டும் சிறிய அசைவு இருந்துகொண்டிருந்தது.

முதிய காவலன் “நெஞ்சுடைவது புரவிகளுக்கு வழக்கம்தானே?” என்றான். “ஏன்?” என்று சுபாகு கேட்டான். “எடைமிக்க புரவிகள் நெடுந்தொலைவு ஓடும்போது நெஞ்சுடையும் என்று கேட்டிருக்கிறேன்” என மேலும் சொன்னான். “இது உடல் தகைந்த போர்ப்புரவி. உளம் உடைந்திருக்கக்கூடும்” என்று குனிந்து பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த ஏவலன் சொன்னான் . “ஏன்?” என்று உரக்க கேட்டான் சுபாகு. ஏவலன் மறுமொழி சொல்லவில்லை. சுபாகு இரண்டு எட்டு எடுத்து வைத்து முன்னால் வந்து ஓங்கி அவனை உதைத்து மல்லாந்து விழச்செய்து “அறிவிலி, சொல்! ஏன்?” என்றான். அவன் விழுந்து கிடந்தபடி வெறுப்பும் கசப்பும் நிறைந்த நோக்கால் அவனைப் பார்த்து “இது இளைய அரசர் துச்சாதனனின் புரவி” என்றான்.

சுபாகு திகைப்புடன் “இன்று அவர் இதில்தான் போருக்குச் சென்றாரா?” என்றான். “இல்லை. ஆனால் இதுவும் அவர் தேருக்குப் பின்னால் சென்றது” என்று ஏவலன் சொன்னான். “போருக்குச் சென்றதா?” என்று மீண்டும் சுபாகு கேட்டான். சற்று நேரம் கழித்து எந்த மறுமொழியும் சொல்லாமல் வீரன் எழுந்து தன் ஆடையை சீர்படுத்தியபடி அகன்று சென்றான். முதிய காவலன் “புரவிகளின் உள்ளத்தின் விசை அவற்றின் உடலைவிட பன்மடங்கு மிகுதி, அரசே” என்றான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 35

பீமன் விசையுடன் நடந்து பாய்ந்து புரவியிலேறி அதை நாற்குளம்போசையுடன் விரையச்செய்தான். அவன் உளமறிந்ததுபோல் புரவி புதர்கள் மண்டிய பாதையில் தாவிச் சென்றது. சிறு ஓடைகளை தாவிக் கடந்தது. அதன் குளம்புகளில் பட்டு கூழாங்கற்கள் பறந்தன. பீமன் கடிவாளத்தை ஒரு கையால் பற்றியபடி பற்களைக் கடித்து உடற்தசைகளை இறுக்கி அமர்ந்திருந்தான். அங்கிருந்து விலகி செல்லச் செல்ல அவன் மெல்ல ஆறுதல் அடைந்தான்.

தன் அகம் அத்தனை அஞ்சியிருப்பதை அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான். எதன் பொருட்டு அஞ்சினேன் என தன்னையே கேட்டுக்கொண்டான். உடனே அவன் உடல் மெய்ப்புகொண்ட்து. அறியாது கடிவாளத்தை இழுத்தமையால் புரவி நின்று சுழன்று கனைத்தது. நெஞ்சத்துடிப்பை உணர்ந்து மெல்ல தன்னை மீட்டுக்கொண்டான். ஒவ்வொரு உடற்தசையாக தளர்த்தினான். புரவியை தட்டித்தட்டி ஆறுதலடையச் செய்தான். புரவி சீர்நடையில் செல்லத் தொடங்கியதும் அவனும் ஆறுதலடைந்தான்.

அவன் அஞ்சிய அத்தருணத்தை நினைவிலிருந்து மிகமிக மெல்ல தொட்டு எடுத்தான். திரௌபதியில் மாயை எழுந்த தருணம். அப்போது அவன் அஞ்சியதாக நினைவுக்கு வரவில்லை. அத்தருணத்தை குந்தியும் பகிர்ந்துகொண்டாள். அவன் உள்ளம் இருவரிலாக ஊசலாடியது. அப்போது தான் செய்யவேண்டியதைப் பற்றி வேறொரு பகுதி எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. அக்குருதியை இருவரும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்னும் தத்தளிப்பு இருந்துகொண்டிருந்தது. மாயையாகி அவள் அதை பெற்றுக்கொண்டதும் அத்தருணம் நிறைவுற்றது என்னும் விடுதலை உணர்வே எஞ்சியது.

ஆனால் அகத்தில் ஒரு பகுதி ஆழமான நடுக்கு கொண்டுவிட்டிருந்தது. அவளில் மாயை எழுந்ததை அஸ்தினபுரியின் அவையிலேயே அவன் உணர்ந்துவிட்டிருந்தான். பின்னர் உபப்பிலாவ்யத்தில். அதன்பின் அவளை அவன் நேர்விழிகொண்டு நோக்கி சொல்லாடுவதே அரிதென்று ஆகிவிட்டிருந்தது. அவளை நோக்கும் முதற்கணம் அவனுள் ஏற்படும் அச்சத்தை மறுகணமே அத்தருணமும் அப்போது எழும் சொற்களும் வென்று கடந்துவிடும். ஆனால் மிக ஆழத்தில் இருண்ட நீர் நலுங்கிக்கொண்டிருக்கும்.

அவளுடைய நிழல் எப்போதும் அவனை திடுக்கிடச் செய்தது. பேய்த்தேவொன்றை கண்டதுபோல. அவன் ஒருகணம் நடுங்கிச் செயலற்று நின்று உடல் நடுங்க மீண்டு வருவான். அது ஏதோ உளமயக்கு என எண்ணி மீண்டும் அந்நிழலை நோக்குவான். அப்போதும் அது அச்சுறுத்தும். கண் நட்டு, உளம் நாட்டி, அது திரௌபதிதான் என நிறுவிக்கொண்டு நோக்குகையிலும் அந்த நடுக்கம் நீடிக்கும். அது ஏன் என அவன் தனக்குத்தானே எண்ணிக்கொண்டதுண்டு. அவள் நடை மாறிவிட்டிருக்கிறது என்று தோன்றியது. ஆனால் நேராக நோக்குகையில் அவள் நடையில் எந்த மாறுதலும் இல்லை. நிழலில் என்ன வேறுபாடு தெரிகிறது என எண்ணி எண்ணி நோக்கி சலித்திருக்கிறான்.

அதை ஒருமுறை நிமித்திகர் ஒருவரிடம் கேட்டான். “நிழல் என்பது என்ன? மானுடரின் உடலால் மறைக்கப்படும் ஒளியை நிழல் என்பர். அல்ல, நிழல்நோக்கு என்று ஒரு நிமித்திக முறை உண்டு. நிழல்போல மானுட இயல்பை தெளிவாகக் காட்டும் ஒன்று பிறிதில்லை. அரசே, நீங்கள் நிழலோவியங்களை கண்டுள்ளீர்களா?” என்றார். பீமன் கலிங்கத்தில் பீதர்நாட்டு ஓவியர்கள் வரையும் நிழலோவியங்களை கண்டதுண்டு. அவர்கள் தங்கள் ஓவியநிலைகளில் வணிகர்களை பக்கவாட்டில் நிற்கவைப்பார்கள். அப்பால் ஓர் ஒளிர்விளக்கு வெண்பட்டு வளையத்தால் சூழப்பட்டு வெயில்போல் வெள்ளி ஒளி பரப்பும். வணிகனின் நிழல் வெண்பலகை ஒன்றில் படியும். அந்த நிழலின் எல்லை விளிம்பை கரிக்கோட்டால் வரைவார்கள். அதை கருமையால் நிறைக்கையில் அவருடைய நிழல் அந்த வெண்பலகையில் படிந்தது போலிருக்கும் அந்த ஓவியம்.

முதல்முறை அதைப்பற்றி கேட்டபோது அதில் என்ன நுட்பம் தெரியக்கூடும் என பீமன் வியந்தான். ஆனால் அவனை அழைத்துச்சென்ற இளம்வணிகன் “நோக்குக!” என்று சுட்டிக்காட்டியபோது அந்த ஓவியம் உயிர்கொண்டது என நின்றது. நோக்க நோக்க வரையப்பட்டவனின் முகத்தை அருகிலெனக் காட்டியது. அவன் முகத்தின் நுண்செதுக்குகள் துலங்கின. அவன் உணர்வுகள் வெளிப்பட்டன. அவன் அகம்கூட தெளிந்தெழுந்தது. “ஆம், கலிங்கத்தில் அவற்றை பீதர்நாட்டு ஓவியர் வரையக் கண்டிருக்கிறேன்” என்றான் பீமன். “வெறும் நிழலில் எவ்வண்ணம் தெரிகிறது உணர்வு?” என்றார் நிமித்திகர்.

பீமன் வெறுமனே நோக்கினான். “மானுடரில் நாம் எப்போதும் நாம் விழையும் உருவை, நாம் கண்டுபழகிய உருவை, நாம் அஞ்சும் உருவை விழிகளால் தொட்டுச்சேர்த்து உள்ளத்தால் தொகுத்து கற்பனையால் வரைந்து அடைந்துகொள்கிறோம். நமக்கு இனியோர் அழகுகொள்கிறார்கள். நமக்கு ஒவ்வாதோரின் அழகு மறைந்துவிடுகிறது. நிழல் நம் விழியும் உள்ளமும் கற்பனையும் சென்று தொடாத பிறிதொரு வடிவம்” என்றார் நிமித்திகர். மானுடரில் குடியிருக்கும் இருளும் ஒளியுமான தெய்வங்களை நம்மால் நேர்நோக்கில் அறிய முடிவதில்லை. நிழலில் அவை வெளிப்பாடு கொள்கின்றன.”

அவன் திரௌபதியை தன் உளத்திலிருந்து அழிக்க விழைந்தான். அங்கிருந்து விலகும்தோறும் அவள் அகன்றுவிடுவாள் என எதிர்பார்த்தான். எப்போதும் அவன் செய்வது அது. உள்ளம் இடருறும்போது அங்கிருந்து அகன்றுவிடுவது. முலையூட்டிய குரங்கில் இருந்து பெற்ற இயல்பு போலும் அது. அந்த நிகழ்வுகள் அனைத்திலிருந்தும் அறுத்துக்கொள்ள, முற்றிலும் பிறனாக மீண்டெழ விழைந்தான். ஆனால் அவன் அங்கிருந்து அகலும்தோறும் ஆடிப்பாவை என அந்தத் தருணம் சுருங்கி ஆடிக்குள்ளேயே சென்றது. அங்கே துளியாக அணுவாக அது இருந்துகொண்டேதான் இருக்குமென உணர்ந்தான்.

அத்தருணத்தில் தன் மைந்தர்களுடன் இருக்க விழைந்தான். அவர்களின் சொற்களால் கர்ணனிடம் அடைந்த சிறுமையிலிருந்து எப்படி மீண்டு வந்தோம் என நினைவுகூர்ந்தான். அவன் உளம் நிறைவுகொள்ளும்படி பேச அவர்கள் இருவருக்குமே தெரிந்திருக்கிறது. அவர்கள் சொலல்வல்லர்கள் அல்ல. அவ்வாறு எங்கும் அவர்கள் வெடிப்புறப் பேசி அவன் கேட்டதேயில்லை. ஆனால் அவனிடம் பேசும்போது அவர்களின் சொற்கள் அவனுக்குள்ளிருந்தே எழுவன போலிருந்தன. ஒருவேளை மெய்யாகவே அவனுள் இருந்துதான் அச்சொற்கள் எழுகின்றனவா என்ன?

அவ்வெண்ணம் அவனை மலரச் செய்தது. ஆம் ஆம் ஆம் என அவன் உள்ளம் கொப்பளித்தது. அவர்கள் வேறல்ல. அவன் உடல் பிரிந்து உருவானவர்கள். அவன் உள்ளம் ஊற்றி நிறைக்கப்பட்டவர்கள். அவனுடைய இளமைத்தோற்றம் கொண்டவர்கள். அவர்கள் அவனாக நின்று வாழ்வை நடிப்பவர்கள். அவனைவிட கூர்கொண்டவர்கள். ஆகவே அவனை அவனைவிட அறிந்தவர்கள். அவர்கள் என எழுந்து அச்சொற்களைக் கூறுவது அவனில் கூர்கொண்ட அவனேதான். பிற எவரும் அச்சொற்களை சொல்லிவிடமுடியாது.

அவன் புரவியை மேலும் மேலும் விரையச்செய்தான். ஒருகணம் பிந்தவும் விரும்பாதவன்போல. புவியில் வேறு எந்த முகத்தையும் நோக்க விழையாதவன்போல. புரவி மூச்சிரைக்க நின்றது. அவன் அதன் மேல் மலர்ந்த முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். புரவி நடந்து சென்று ஒரு சிறு ஓடையை அடைந்து நீர் அருந்தியது. அது ஓய்வெடுக்க விழைந்தது. அவன் “செல்க!” என அதை ஊக்கினான். “செல்க, செல்க!” என குதிமுள்ளால் அழுத்தினான். மீண்டும் அது விசைகொண்டபோது அவர்களை நோக்கி செல்லும் உணர்வு பெருக உளம் எழுந்தான்.

சர்வதனும் சுதசோமனும் நிலம் என விரிந்திருக்க அவர்களை நோக்கி அவன் விழுந்துகொண்டே இருந்தான். இத்தனை இனிய மைந்தர்களை எப்படி நான் பெற்றேன்? என்னில் இத்தனை இனிமை எப்போதும் நிறைந்ததில்லை. குன்றா நல்லியல்பு கொண்டவர்கள். மாசற்ற படிகமென சுடர்விடும் உள்ளம் கொண்டவர்கள். அவர்களின் சொல்லில் எழுவது அந்தத் தூய்மை. என்னில் எழுந்தவர்கள் அவர்கள் எனில் என்னிலும் எஞ்சியிருக்கிறது அந்த நன்மையும் தூய்மையும். எங்கோ ஆழத்தில். நானறியா வெளி ஒன்றில். நான் இன்னமும் தெய்வங்களுக்கு உகந்தவனே.

அவன் இயல்பாக கடோத்கஜனை நினைவுகூர்ந்தான். கடோத்கஜனை ராமனுக்கு எதிர்நின்ற கும்பகர்ணனுடன் ஒப்பிட்டு ஒரு சூதன் பாடினான். கடோத்கஜன் மறைந்ததற்கு மறுநாள். அவன் படைகளினூடாக சென்றுகொண்டிருந்தான். இருளுக்குள் படைவீரர்கள் சூழ்ந்திருக்க நடுவே அமர்ந்த சூதன் பாடுவதைக் கேட்டு இருட்டுக்குள் நின்றான். “தீதிலா அரக்கன். படிகப்பரப்பில் நீர் நிலைகொள்ளாததுபோல் தீமை நிலைகொள்ளா நெஞ்சு கொண்டவன். தென்னிலங்கை ஆண்ட ராவண மகாப்பிரபுவின் பேருருவ இளையோன்போல” என்று சூதன் பாடினான்.

ஒரு வீரன் “விபீஷணன் அல்லவா அறத்தின்பால் வந்தான்?” என்று கேட்டான். மற்ற வீரர்கள் அவ்வினாவால் எரிச்சலுற்றனர். அவன் இளம்வீரனாக இருக்கக்கூடும். சூதன் அவ்வினாவை பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் அவன் மேலும் பாடியபோது அவ்வினாவுக்கான மறுமொழி இருந்தது. “தான் கொள்ளா அறத்தின் பொருட்டு களம் நின்றவன். குருதிப்பற்றே மேலறம் என்று கொண்டவன். கொள்ளத் தெரியாதவன், கொடுப்பதொன்றையே இயற்றி விண்மீண்டவன், அரக்கர்கோன் கடோத்கஜன். ஆம், அவன் இலங்கையின் இளையகோனுக்கு நிகர்.”

ஒருகணத்தில் துயரின் அலை ஒன்று வந்து அறைய பீமன் செயலிழந்தான். நெஞ்சு அழுத்தம் கொண்டு எடை மிக, அறியாது விம்மலோசை எழ கண்ணீர் மல்கினான். புரவி பெருமூச்சுடன் நின்றது. அவன் சூழ் மறந்து அழத்தொடங்கினான். நெஞ்சை பற்றிக்கொண்டு, உள்ளே சிக்கிக்கொண்ட ஒன்றை அவ்வழுகையினூடாக வெளித்தள்ள விழைபவன்போல அங்கு இருளில் நின்று கேவல்களும் விம்மல்களும் விசும்பல்களுமாக அழுதான். அவனுடைய அழுகையோசை அவன் செவிகளில் விழ மேலும் மேலும் விடுதலைகொண்டு உரக்கக் கதறினான். நெஞ்சை ஓங்கி ஓங்கி அறைந்தான்.

பின்னர் விழிப்புகொண்டபோது அவன் புரவியின் கழுத்தின்மேல் குப்புறச் சாய்ந்திருந்தான். கையூன்றி எழுந்து கன்னங்களைத் துடைத்தபடி சூழ நோக்கினான். எவரும் நோக்கவில்லை என எண்ணி நீள்மூச்செறிந்து கடிவாளத்தை இழுத்தான். புரவி காலெடுத்து வைத்த அசைவில் அவன் உள்ளம் உலைவு கொண்டு எதிலோ சென்று முட்டி மெய்ப்புகொண்டது. கடும் அச்சம் என. மிகப் பெரும் துயர் ஒன்றை கண்டுகொண்டது என. அவன் எண்ணமுனை தவித்துத் தவித்து தேடிச்சென்று அதை தொட்டது. அத்தவிப்பு நின்றதனால் அவ்வறிதலின் தொடுகை மெல்லிய ஆறுதலையே அளித்தது. அவன் கண்முன் ஒரு கரிய பாறையை என அந்த அறிதலை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் சர்வதனும் சுதசோமனும் கொண்ட இறுதி விழியுணர்வை முன்னில் எனக் கண்டான். அவர்கள் நினைவழிந்து விழுந்தார்கள் என பின்னர் கேள்விப்பட்டபோது ஒருகணம் அந்த விழித்தோற்றம் மீண்டும் அவன் உள்ளத்தில் தோன்றி மறைந்தது. அவன் நீள்மூச்சுடன் புரவியை மெல்ல நடத்தினான். பின்னர் அதை முற்றாக மறந்தான். இருளுக்குள் மெல்லிய காற்றென சென்றுகொண்டிருந்தான். உடலே அற்றவன்போல. அவனே அறியாத வேறொரு இருப்புபோல.

புரவி உரத்த பெருமூச்சுடன் நிற்க விழித்து அது எவ்விடம் என்று பார்த்தான். குருக்ஷேத்ரத்தின் முகப்புக்காடு. அவன் நீள்மூச்சுவிட்டு தளர மேலிருந்து அன்னைக் குரங்கொன்று இறங்கி தாழ்ந்த கிளையில் அமர்ந்து அவனை துயர் மிகுந்த கண்களால் பார்த்தது. அதன் விழிகளின் மின்னை நோக்கியபடி அவன் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான். இலைத்தழைப்புகளிலிருந்து ஏராளமான குரங்குகள் அவனை பார்த்தன. இரு சிறுகுரங்குகள் கொடிகளினூடாக வந்திறங்கி அக்குரங்கின் இருபுறமும் பதுங்கி அமர்ந்து சிறிய மணிக்கண்கள் துடித்து அசைய அவனை நோக்கின. அவன் அக்கணம் வரை கொண்டிருந்த இன்மையுணர்வை முற்றாக இழந்தான். அங்கே அவற்றின் நடுவே நிறைவுணர்வுடன் நின்றான்.

அன்னைக் குரங்கு “மைந்தா, நீ செல்கையிலேயே இதை எண்ணித்தான் தடுத்தேன்” என்றது. “நீ அங்கே முற்றாக கைவிடப்படுவாய், முழுமையாக அழிவாய். அது உன் சாவு.” விழிதாழ்த்தி “ஆம், உங்கள் குரலை நான் கேட்டேன்” என்று பீமன் சொன்னான். “நீ சென்று அடையவிருக்கும் மெய்மையின் வெறுமை என்னவென்று அறிந்திருந்தேன். நீ செல்லலாகாதென்று விழைந்தேன். இப்போது நீ சென்று மீள்வதைக் காண்கையில் அது இயல்பே என்று தோன்றுகிறது” என்றது அன்னைக் குரங்கு. “ஏனென்றால் நீ சென்றுதான் ஆகவேண்டும். இப்போரில் நீ பெறும் விடுதலையில் ஒன்று இது.”

“ஆம்” என்று பீமன் சொன்னான். குட்டிக் குரங்கு அன்னைக் குரங்கின் விலாவை பற்றிக்கொண்டபடி ஒண்டிக்கொண்டு கைகளால் அன்னையின் விலாமுடியை பற்றி உலுக்கி “இவர்தான் அனுமனா?” என்றது. “பேசாமலிரு” என்று அதன் தலையில் தட்டியது இன்னொரு குரங்கு. இன்னொரு குட்டிக் குரங்கு அதன் வாலைப் பிடித்து இழுத்து “எனக்குத் தெரியும், இவர்தான் வால்மீகி” என்றது. “சத்தம் போடாதீர்கள்” என்றது அன்னை. “சத்தம் போடவில்லை” என்று குட்டிக் குரங்கு சொல்லி “அனுமன் ஏன் குதிரையில் செல்கிறார்?” என்றது.

இரு குரங்குகளையும் மாறி மாறி நோக்கியபோது பீமனின் முகம் மலர்ந்தது. “நன்று, கதைகள் கேட்டு வளர்கின்றனர்” என்றான். “ஆம், சற்று முன்னர் முதற்கவிஞனின் கதையை அவர்களுக்கு சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்” என்றது அன்னை. “நீண்ட கதை!” என்று குட்டிக் குரங்கு இரு கைகளையும் மேலே தூக்கி செவிதுளைக்கும் குரலில் சொன்னது. “எனக்குத் தெரியும்… முழுக் கதையும் எனக்குத் தெரியும். நான் வேண்டுமானால் அதை சொல்கிறேன்.” “எனக்கும் தெரியும்” என்றது இன்னொரு குட்டிக் குரங்கு. “போடா போடா போடா” என அக்குரங்கை கடிக்கப்போனது குட்டி.

பீமன் காலை அசைத்து புரவியை நகர்த்தி அவர்கள் அருகே சென்றான். “சொல்க!” என்றான். குட்டிக் குரங்கு “வால்மீகி! வால்மீகி! வால்மீகி!” என்று சொல்லி விழிதிறந்து கைகளை அசைத்து உள்ளத்தின் விசை தாளமுடியாமல் ஒருமுறை தலைகீழாகக் குதித்து வால்நுனி நெளிய “அவர் மிகப் பெரிய புற்றுக்குள் அமர்ந்திருந்தபோது… அமர்ந்திருந்தபோது… அமர்ந்திருந்தபோது…” என்று திக்கியது. “நான் சொல்கிறேன்! நான் சொல்கிறேன்” என்று இன்னொரு குரங்கு அதை மடக்கியபடி முண்டியடித்தது. “நான் சொல்வேன்! போடா” என்று முதற்குட்டி அதன் வாலைப் பிடித்து இழுத்தது. அவை இரண்டும் பற்களைக் காட்டி சீறின.

“என்ன கதை சொன்னீர்கள்?” என்றான் பீமன். இரு குட்டிக் குரங்குகள் ஒன்றையொன்று துரத்திக்கொண்டு மரத்திலேறிச் செல்ல அன்னைக் குரங்கு “நமது மூதாதையான கபீந்திரர் முதற்கவிஞரை கண்ட தருணம். அவர் கபீந்திரருக்கு சொன்ன தன்னுடைய கதை” என்றது. “ஆம், நானும் கேட்டிருக்கிறேன்” என்று பீமன் சொன்னான். “தொல்கதைகள் நினைவுக்கு வரும் தருணங்கள் எப்போதும் அரியவை. அவை தங்கள் எடையால் மேலும் மேலும் ஆழத்திற்கு சென்றுவிடுகின்றன. அவற்றில் உள்ளுறைந்திருக்கும் விசையால் எண்ணியிராக் கணத்தில் வெளித்தோன்றுகின்றன” என்று அன்னைக் குரங்கு சொன்னது.

“அன்னையே, நான் துயருற்றிருக்கிறேன். இனி என்னால் ஒரு தசையைக்கூட அசைக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை” என்று பீமன் சொன்னான். குரங்கு கை நீட்ட அவன் அருகே சென்றான். அவன் கையைப்பற்றி இழுத்து தோளை தடவியபடி “நீ துயருறுவாய் என்று தெரியும். எதன்பொருட்டும் என் குடியின் மைந்தனாகிய நீ துயருறலாகாது” என்றது. “நீ காற்றின் மைந்தன். அனுமனின் இளையோன். நீ துயருறுவதற்குரியது என எதுவும் இங்கில்லை.” பீமன் பெருமூச்சுவிட்டான். “உனக்காக வான்மீகியின் கதையின் இறுதியை எச்சம் வைத்திருந்தேன்” என்றது அன்னைக் குரங்கு.

“கூறுக, அன்னையே!” என்று பீமன் சொன்னான். அன்னைக் குரங்கு சொன்னது. “கங்கைக்கரையில் தன் இலைக்குடிலில் மாணவர்களுடன் முனிவரான வால்மீகி தங்கியிருந்தார். ஒருநாள் நீராடும்பொருட்டு சரயுவுக்கு சென்றார். சான்றோரின் உள்ளம்போல் தெளிந்திருந்த அந்நதியில் தன் உரு நோக்க குனிந்தபோது பின்னால் மரக்கிளையொன்றில் இரு அன்றில் பறவைகள் ஒன்றையொன்று தழுவி அலகுரசி காதலின் உவகையில் உலகு மறந்திருப்பதை பார்த்தார். எத்தனை இனியது காதல், மானுடர் பெறும் அளவுக்கே திரும்ப அளிப்பதற்கு வாய்ப்புள்ள ஒன்று காதல் மட்டுமே என எண்ணினார். அளிக்க அளிக்க பெருகுவதும் கொள்ளுந்தோறும் விழைவு மிகச் செய்வதுமான பெருஞ்செல்வம் பிறிதொன்றுண்டா என்று புன்னகைத்தார். ஆகவேதான் உலகின் உயிர்களெல்லாம் காமத்தை விழைகின்றன. காமமோகிதம் என்னும் சொல் அவர் நாவிலெழுந்தது. காமமோகிதம், காமமோகிதம் என்று நெஞ்சும் வாயும் சுவையுறச் சொன்னபடி நீர் அள்ளி முகம் கழுவிக்கொண்டார்.”

அப்போது ஒரு நீளம்பு வந்து அந்த ஆண் அன்றிலின் உடலை அறைந்து அதை வீழ்த்தியது. திகைப்புடன் திரும்பிப் பார்த்தபோது பெண் அன்றிலை நோக்கி அம்புவிடும் வேடனொருவனைக் கண்டார். “கூடாது, நிஷாதனே!” என்று கூவினார். தன் கொழுநனின் உடலுக்கு அருகே இறங்கி அமர்ந்து சிறகு சரித்து துயர் மிகுந்து கூவிக்கொண்டிருந்த பறவையைக் கண்டு உளமுடைந்து அங்கே அமர்ந்து விழிநீர்விட்டு அழுதார். அழுந்தோறும் துயர் பெருகியது. அவருடைய மாணவர்களால் அவரை தேற்ற இயலவில்லை. நூற்றெட்டு நாள் அப்பெருந்துயரில் அவர் மூழ்கிக் கிடந்தார். பின்னர் தான் அத்தருணத்தில் அறியாது சொன்ன முதற்சொல்லை மின்படையும் தாமரையும் அருளும் அடைக்கலமும் கொண்ட கைகளுடன் தோன்றிய சொல்மகள் என கண்முன் கண்டார். தன் மாணவனிடம் எழுதிக்கொள்க என்று சொல்லி முதல் காவியத்தின் முதல் வரியை உரைக்கலானார்.

“மைந்தா, துறந்து துறந்து சென்றவர், உறவின் பொருளின்மையை உணர்ந்தவர் மட்டுமே பெண் துயரைக் கண்டார். என்றென்றுமென மானுட குலத்திற்கென அதை சொல்லி வைத்துச் சென்றார். முதல் கவிதையின் முதற்செய்யுளே தீது கண்டு வெகுண்டு உரைத்த பழிச்சொல் என்று அறிக! நீ பழி கொள்ளப்போவதில்லை. எழும் தலைமுறைகள் உன்னை பெண்துயர் கண்ட முதற்கவிஞனுக்கு இணையானவன் என்றே எண்ணுவார்கள். இவ்வுலகையே முற்றழித்தாலும் நிகராகாத பெரும்பழி பெண்ணின் விழிநீரால் அமைவது, அவளே ஒழிந்தாலும் தெய்வங்கள் அதை ஒழியாது என்பதைக் காட்டுவதாகவே உன் செயல் நின்றிருக்கும்.”

“அன்னையே, ஆயினும் நான் குருதி உண்டது பழிசேர்ப்பதல்லவா?” என்றான் பீமன். “மானுடருக்கு அது பழிசேர்ப்பதே. மானுடர் அதை அஞ்சுவதும் இயல்பே. ஆனால் நீ எங்களில் ஒருவன். எதிரியைக் கொன்றபின் குருதியுண்டு குரலெழுப்புவது குரங்குகளின் வழக்கம். அதனால்தான் அச்சொல் உன் நாவில் எழுந்தது. நீ செய்தது உன் குருதிக்குரியதே” என்றது அன்னைக் குரங்கு. “அன்னையே, மண்மறைந்த மூதாதையர் நம் செயலை ஏற்கிறார்களா என்று அறிய ஒரே வழி மைந்தர் நம் செயலை ஏற்கிறார்களா என்று நோக்குவதே என்பார்கள் நிமித்திகர். என் மூதாதையர் என் செயலை ஏற்கிறார்கள் என்பதை நான் எப்படி அறிவேன்?” என்றான் பீமன்.

மேலிருந்து ஒரு குட்டிக் குரங்கு “மூதாதை கீழே விழுந்துவிட்டார்” என்று கூவியது. குரங்குகள் கிளைகளினூடாக தாவிச் செல்ல துயின்ற மரத்திலிருந்து நழுவி தரையில் விழுந்து ஒருக்களித்துக் கிடந்த முதிய குரங்கை கண்டன. பாய்ந்து அதன் அருகே அமர்ந்த அன்னைக் குரங்கு அதைப் புரட்டி தலையையும் காலையும் பற்றி நோக்கிய பின் “இறந்துகொண்டிருக்கிறார்” என்றது. முதுகுரங்கு வாயைத் திறந்து மூட பீமன் அப்பால் சென்று இலைகோட்டி ஓடையிலிருந்து தண்ணீர் அள்ளிக்கொண்டு வந்தான். குனிந்து முதுகுரங்கின் வாயை சற்றே திறந்து அந்த நீரை அதற்கு ஊட்டினான். மும்முறை விழுங்கியபின் விழிகளைத் திறந்து பீமனைப் பார்த்த முதிய குரங்கு கை நீட்டியது. பீமன் தலைகுனிக்க அவன் தலையில் கை வைத்தது.

அந்த மெல்லிய கை நடுக்கம் கொண்டிருந்தது. சருகுபோல அது தோளிலிருந்து சரிய மீண்டும் விழிகளை மூடியது. அதன் கழுத்துத் தசைகள் இழுப்பட்டன. உதடு சுருங்கி அதிர்ந்தது. இறுதி உலுக்கலொன்று நிகழ பின்னர் ஒவ்வொரு தசையாக தளரத் தொடங்கியது. அன்னைக் குரங்கு பீமனின் தோளைத் தொட்டு “நீ மூதாதையரால் வாழ்த்தப்பட்டாய்” என்றது.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 34

பீமன் வருவதை தொலைவிலேயே மிருண்மயத்தின் மாளிகையின் காவல்மாடத்திலிருந்த வீரர்கள் பார்த்தனர். அவர்களிலொருவர் கொம்போசை எழுப்ப கீழ்த்தளத்திலிருந்து காவலர்கள் வெளியே வந்து நோக்கினர். புரவி அணுகி விரைவழிந்து நின்றதும் பீமன் அதிலிருந்து கால்சுழற்றி இறங்கி தன் இடக்கையிலிருந்த குருதிக்கலத்துடன் எடை மிக்க காலடிகள் மண்ணில் பதிந்தொலிக்க எவரையும் நோக்காமல் சென்று மாளிகையின் சிறு முற்றத்தில் நின்று உரத்த குரலில் “அரசியர் எங்கே?” என்று கேட்டான். கொம்பொலி கேட்டு உள்ளிலிருந்து வந்த ஏவலன் தலைவணங்கி “அரசியர் ஓய்வறையில் இருக்கிறார்கள், அரசே” என்றான்.

“சேடியரை அழைத்து சொல், உடனே அவர்கள் இங்கு வந்தாகவேண்டும் என்று சொல். உடனே சொல்” என்று உரத்த குரலில் பீமன் ஆணையிட்டான். அதற்குள் அறைக்குள்ளிருந்து எட்டிப்பார்த்த சேடியர் அச்செய்தியை சொல்வதற்காக உள்ளே ஓடினர். பீமன் குருதியும் சேறும் உலர்ந்து அரக்குபோல் பற்றியிருந்த இரும்புக்குறடுகளை கழற்றாமல் மரப்படிகளில் மிதித்து மேலேறி உட்கூடத்திற்கு சென்றான். உள்ளிருந்து சேடியொருத்தி வெளிவந்து “பாஞ்சால அரசி எழுந்தருள்கிறார்கள்” என்றாள். அவள் குரல் அடைத்திருந்தது. “வரச்சொல்! உடனே வரச்சொல்!” என்று மதுவெறியில் இருப்பவன்போல் பீமன் குரல் கொடுத்தான்.

சிற்றறையின் வாயிலுக்குள் இருந்து நன்கு குனிந்து திரௌபதி வெளிவந்தாள். அவனைக் கண்டதும் விழிகள் சற்று விரிந்தன. சொல்லுக்கென இதழ்கள் மெல்ல பிரிந்தன. இரு கைகளும் தளர்ந்து விழ வளையல்கள் ஒலியெழுப்பின. மூச்சில் அவள் முலைகள் எழுந்தமைந்தன. நோயுற்றவள்போல் அவள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். பீமன் அவளை நோக்கி “இதோ நீ காத்திருந்தது. உன் ஆடை தொட்டு இழுக்கத்துணிந்தவனின் நெஞ்சக்குருதி… அள்ளிப் பூசி குழல் முடிந்துகொள்” என்றான். அச்சொற்களை நெடுநாட்களாக அவன் உளம்பயின்றிருந்தமையால் அது பொருளில்லா பூசனைமொழி என ஒலித்தது.

அவள் உடலில் ஓர் அதிர்வு கடந்து சென்றது. “இதோ!” என்று பீமன் அந்தத் தலைக்கவசக் கலத்தை நீட்டினான். அவள் ஓரடி எடுத்து பின்னால் வைத்தாள். “திரும்பு. உன் குழலில் நானே பூசிவிடுகிறேன் இக்குருதியை” என்றான். வேண்டாம் என்பதுபோல் அவள் தலையை அசைத்தாள். பீமன் “என் வஞ்சினத்தை அங்கு களத்தில் முடித்துவிட்டேன். இக்கீழ்மகனின் குருதியை உண்டு என் உடலுக்குள் தேக்கியிருக்கிறேன். இவ்வெறுங்கைகளால் அவன் நெஞ்சக்கூட்டை உடைத்துப் பிளந்தேன். அங்கிருந்த குலையை பிழுதெடுத்து பிழிந்து இச்சாறை உனக்கென கொண்டுவந்தேன்” என்றான்.

திரௌபதி மேலுமிரு அடிகள் பின்வைத்து மூச்சு இளைத்தாள். அவள் கழுத்து ஏறி இறங்கியது. முகத்தில் தெரிந்த பதைப்பு பீமனை மேலும் சினம்கொள்ள வைத்தது. “அஞ்சுகிறாயா? நீ அஞ்சவேண்டியது உன் சொல்லை. நாவிலெழுந்தவை பூதமென பேருருக்கொண்டு சூழ்ந்துகொள்ளுமென அறிந்திருப்பாய், இன்று தெரிந்துகொள் உன் நாவிலெழுந்தது கௌரவக் குலம் முடித்து குருதி குடிக்கும் கொற்றவையின் சிம்மம்” என்று தன் தொடையில் வலக்கையால் ஓங்கி அறைந்து வெடிப்பொலி எழுப்பி பீமன் சொன்னான். “இதோ அத்தருணம்” என அக்கலத்தை நீட்டினான்.

அறைக்கு அப்பால் நின்று நோக்கிய ஏவலர்களுக்கு அது விந்தையானதோர் நாடகக்காட்சி போலிருந்தது. இப்புவியில் பிறிதொரு முறை நிகழாதவை, முன்பு இலாதவை, அவ்வண்ணம் பொருந்தா நடிப்பென வெளிப்படுகின்றன. அவை மானுடரின் தருணங்களல்ல. மானுடரை ஆளும் மேல், கீழ், ஒளி, இருள் தெய்வங்களுக்குரியவை. வெறியாட்டு எழுந்தவர்களின் உடலில் கூடும் பொருந்தாமை அதிலுள்ள அனைவரிலும் வெளிப்படுகிறது. அந்தக் கலம் ஏவலரை அச்சுறுத்தியது. சிலர் குமட்டியபடி வாய் பொத்தி உடல்நடுங்கி மடிந்து அமர்ந்தனர். குந்தி வரும் ஒலி கேட்க அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிக்கொண்டு சுவரோடு ஒண்டிக்கொண்டனர்.

சிற்றறையிலிருந்து வெளிவந்து பீமனை நோக்கிய குந்தி “என்ன செய்கிறாய், மந்தா?” என்றாள். அவன் தோற்றம் அவளை திகைக்கச் செய்தது. அவள் செய்தியை அறிந்திருக்கவில்லை. பீமன் அவளை நோக்கி திரும்பி கலத்தை நீட்டி “இவள் குழல் முடிக்க கொண்டுவந்தேன். எஞ்சியதை நீ உன் முகத்தில் பூசிக்கொள். வேண்டுமென்றால் சற்று அருந்து, உன் மைந்தன் அருந்திய குருதியின் மிச்சில் இது. உன்னுள் எரியும் அந்த அனல் இதனால் முற்றவியக்கூடும்” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று மொந்தையைப் பார்த்த பின் முகம் சுளித்து பற்களைக் கடித்து “பழிகொண்டவனே… என்ன செய்தாய்?” என்று மூச்சொலியின் குரலில் கூவினாள் குந்தி.

“நம் குலமகளை சிறுமை செய்த வீணனின் நெஞ்சக்குருதி. இவன் வீழ்ந்தபின் இனி துரியோதனன் உயிர்வாழமாட்டான். இன்றல்லது நாளை அவன் குருதியையும் இங்கு கொண்டுவருகிறேன். உன்னை ஒரு மணையிட்டு அமரவைத்து தலையில் ஊற்றி முழுக்காட்டுகிறேன். அஸ்தினபுரியின் வாயில் கடந்து நீ உள் நுழைந்தபோது தெய்வங்கள் இத்தருணத்தை கருதியிருக்கின்றன. ஆம், இதோ உன் வருகை நிறைவுறுகிறது” என்றான் பீமன். “சீ அறிவிலி! பெண்சொல் தலைக்கொண்டு இக்கீழ்மையை நிகழ்த்தினாயா நீ? போரில் வெல்வது ஆணுக்குரிய செயல். குருதியள்ளிக் குடிப்பதும் நெஞ்சைப்பிழிந்து மொந்தையில் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதும் அரக்கனின் குணங்கள். நீ என் மைந்தனே அல்ல. உன் பொருட்டு எண்ணி உளம் கூசுகிறேன். விலகு! இக்கணமே விலகிச்செல்!” என்று குந்தி கூவினாள்.

பீமன் விந்தையான இளிப்புடன் அவளை நோக்கி சென்று “இதை நீ விழையவில்லை என்று சொல். உன் மறுமகள் இவ்வஞ்சினத்தை உரைத்தபின் இத்தனை ஆண்டுகளில் நீ ஒருமுறையேனும் இதை மறுத்துச் சொல்லியிருக்கிறாயா? இப்போர் தொடங்கிய பின்னரேனும் இதை ஒழியும்படி அறிவுறுத்தியிருக்கிறாயா? இந்தக் குருதியின் பழி உன்னைத் தேடி வருகையில் பின்னடி வைத்து ஒளிகிறாய் அல்லவா? சொல், பன்னிரண்டு ஆண்டுகாலம் ஆற்றியிருந்த போதெல்லாம் எத்தனை ஆயிரம் முறை இவ்வஞ்சினத்தை நீ உரைத்திருப்பாய்?” என்றான்.

குந்தி முகம் குருதியெனச் சிவக்க “வீணன்! இன்று பெண்ணை அவைச்சிறுமை செய்பவன் நீ! பிழுதெடுக்க வேண்டியது உன் நாக்கை!” என்றாள். “ஆம், இப்பழியை நான் கொள்ளமாட்டேன். உடன்பிறந்தானின் நெஞ்சு பிளந்தெடுத்த குருதியுடன் வந்திருக்கும் நீ என் மைந்தனல்ல. இனி ஒருபோதும் உன் கை என் மேல் படுவதற்கு நான் ஒப்பமாட்டேன். நான் மண் மறைந்தபின் உன் கைகளால் அளிக்கப்படும் நீரும் அன்னமும் எனக்கு வரக்கூடாது. இன்றிலிருந்து நீ பாண்டவனல்ல, கௌந்தேயனுமல்ல. அகல்க… என் விழிமுன்னிருந்து செல்க…” என்றாள்.

உறுமலோசை கேட்டு பீமன் திரும்பிப் பார்த்தான். திரௌபதியின் விழிகள் வெறித்துத் திறந்திருக்க வாய் பின்னுக்கு விரிந்து பற்கள் அனைத்தும் வெளியில் தெரிந்தன. பிறிதொரு பெரிய உறுமல் அவளிடமிருந்து வெளிவந்தது. கூந்தலை தலையுலைத்து முன்னால் கொண்டு இட்டு கைகளை நீட்டி “ம்” என்றாள். அவளில் பிறிதொரு தெய்வம் எழுந்ததை பீமன் உணர்ந்தான். குந்தி “என்ன செய்கிறாய் பாஞ்சாலி? தீராப் பழி கொள்ளவிருக்கிறாய்… இதை சூதர்கள் ஒருபோதும் மறவார். உனது கொடிவழியினரை ஷத்ரியர்கள் எந்நிலையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். தலைமுறை தலைமுறையென இப்பழி தொடர்ந்து வந்து அவர்களை கருவறுக்கும். வேண்டாம்” என்றாள்.

“ம்ம்…” என்று உறுமியபோது திரௌபதியின் விழிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொள்பவைபோல் கோணலாயின. “ம்ம்… கொண்டு வா!” என்று சொன்னபோது அவள் குரல் பிறிதொன்றாக ஒலித்தது. பீமன் அவளை கூர்ந்து பார்த்தபடி மெல்லிய அடிவைத்து அவளை அணுகினான். “பூசுக!” என்று அவள் சொன்னாள். “ம்ம்ம்… பூசுக!” என்று மீண்டும் சொன்னாள். பீமன் அவளிடம் “நீ யார்?” என்றான். “நான் மாயை. நான் விண்ணில் இத்தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தவள். நான் மாயை! விடாய்கொண்டவள். குருதிக்காக நோற்றிருந்தவள்!” என்று அவள் உரக்கக் கூவினாள்.

பீமன் உடல் தளர்ந்து “ஆம், காத்திருந்தவள் நீதான்” என்றபின் அக்குருதியை அள்ளி கரிய மெழுக்கை அவள் கூந்தலில் நீவினான். அவள் வெறித்த விழிகளுடன் குனிந்து தன் இரு கைகளாலும் அக்கலத்திலிருந்த குருதி விழுதை அள்ளி தலையிலும் கூந்தலிலும் பூசிக்கொண்டாள். இரு கைகளையும் முகத்திலும் நெஞ்சிலும் அறைந்தாள். இளிப்பு மேலும் பெரிதாக “கொழுங்குருதி! ஆம், கொழுங்குருதி!” என்றாள். பீமன் அவளை தொடும்போது கைகள் நடுங்கினான். “ம்ம் ம்ம்ம்” என உறுமியபடி திரௌபதி குருதியை அள்ளி உடலிலும் குழலிலும் பூசிக்கொண்டாள்.

“விலகிச்செல்! அறிவிலி, விலகிச்செல்! அவளில் எழுந்திருப்பது நம் குலம்முடிக்க வந்த கொடுந்தெய்வம். உன் நெஞ்சம் பிளந்து குருதி அருந்தக்கூடும் அது. விலகு!” என்று குந்தி கூவினாள். அஞ்சி சுவரோடு சேர்ந்து நின்று கைநீட்டி பதறினாள். கலத்தை இரு கைகளாலும் வாங்கி தன் தலைமேல் கவிழ்த்த பின் தூக்கி அப்பால் வீசினாள் திரௌபதி. இரு கைகளையும் விரித்து, கழுத்து நரம்புகள் சொடுக்கி இழுக்க, உடல் அதிர்ந்து துள்ள, வான் நோக்கி தலைதூக்கி ஓலமிட்டாள். பின்னர் உந்தித் தள்ளப்பட்டவள்போல் பின்னால் சரிந்து உடல் நிலமறைய விழுந்தாள். கைகளும் கால்களும் இழுத்துக்கொள்ள மெல்ல துடித்து அடங்கினாள்.

பீமன் அவளை நோக்கியபடி கைகள் இனி என்ன என்பதுபோல் விரிந்திருக்க நின்றான். குந்தி “ஏன் நோக்கி நின்றிருக்கிறீர்கள்? அறிவிலிகளே, அரசியைத் தூக்கி மஞ்சத்திற்கு கொண்டுசெல்லுங்கள். உடனே” என்றாள். ஆனால் ஏவல்பெண்டுகள் அருகே வரத் தயங்கினர். பீமன் அவளை தூக்கச் செல்ல “விலகு! இனி அவள் சொல் பெறாது அவள் உடலை நீ தொடலாகாது. அந்தக் கைகளால் இனி நீ என் குலத்துக் குழவியர் எவரையும் தொடலாகாது. விலகு!” என்றாள் குந்தி. பின்னர் குனிந்து திரௌபதியைத் தூக்கி தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு “இக்கணமே இங்கு வந்து இவளைத் தூக்காத ஏவற்பெண்டிரின் தலை கொய்து வீசப்படும். ஆணை” என்றாள்.

துடிப்பு கொண்டு ஏவற்பெண்டுகள் ஓடிவந்து திரௌபதியை பற்றினர். நான்கு பெண்டிர் அவள் கையையும் காலையும் பிடிக்க அவளைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசென்றனர். அவள் உடல் அவர்கள் அனைவரையும்விட அரைமடங்கு உயரமும் பருமனும் கொண்டிருந்தது. கருவண்டொன்றை தூக்கிச்செல்லும் எறும்புகள்போல் அவர்கள் தோன்றினார்கள். சிறுவாயிலினூடாக அவர்கள் சென்று மறைய பீமன் அதை நோக்கியபடி அங்கேயே நின்றான்.

சற்று நேரம் கழித்து வெளியே வந்த ஏவற்பெண்டிடம் “அரசி விழித்துக்கொண்டாரா?” என்று பீமன் கேட்டான். அவள் அவன் அங்கே நின்றிருப்பதை எதிர்பார்க்கவில்லை. திகைத்து பின்னடைந்து “ஆம்” என்றாள். “ஆனால்…” என்று மீண்டும் தயங்கி “நான் கேட்டுவிட்டு வருகிறேன்” என்று சிறுவாயிலினூடாக உள்ளே சென்றாள். நெடுநேரம் கழித்து வெளியே வந்த இன்னொரு சேடி பீமனைக் கண்டதும் பதறி உள்ளே செல்ல முயல “இங்கு வா! வா, என் ஆணை!” என்று பீமன் உரக்கக் கூவினான். அவள் நடுங்கும் உடலுடன் வந்து கைகூப்பி நின்றாள். “உள்ளே அரசி விழித்துக்கொண்டாயிற்றா?” என்றான். “ஆம் அரசே, விழித்துக்கொண்டுவிட்டார்” என்றாள்.

“நான் அவளை பார்க்க வேண்டும்” என்று பீமன் சொன்னான். “சென்று சொல், நான் காத்திருப்பதாக. அவளைப் பார்த்து ஒருசொல் உரைக்கவேண்டும் என.” அவள் “நான் போய் உசாவி வருகிறேன்” என்றாள் . “உடனே உசாவி வரவேண்டும். இல்லையேல் வாயில் கடந்து நான் உள்ளே வருவேன் என்று அவளிடம் சொல்” என்றான். நெடுநேரம் கழித்து ஏவற்பெண்டு மீண்டும் வந்து “அரசே, பாஞ்சால அரசி தங்களை பார்க்க விழையவில்லை என்றார்கள்” என்றாள். பீமன் சீற்றத்துடன் கைகளை விரித்து அவளை தாக்கவருவதுபோல் முன்னால் வந்து “நான் பார்த்தாக வேண்டுமென்று சொன்னேன் என்று அவளிடம் சொல். பார்க்காமல் செல்லமாட்டேன் என்று சொல்” என்றான்.

“நான் கூறிவருகிறேன்” என்று அவள் உள்ளே செல்ல பீமன் வெளியே நின்றபடி “நான் பார்த்தாகவேண்டும். அன்னையிடம் சொல், நான் பார்த்தாக வேண்டும். அன்னையின் ஆணை இது என அறிவேன்” என்று கூவினான். மீண்டும் நெடுநேரம் வாயிலில் எவரும் தோன்றவில்லை. பீமன் தன் இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்து ஓசையெழுப்பி “யார் அங்கே? சேடியர் எவராயினும் வெளியே வருக! நான் உள்ளே வந்து அரசியை பார்த்தாக வேண்டும். என்னை எவரும் தடுக்க இயலாது” என்று கூவினான். ஓங்கி கதவை மிதிக்க அது பேரோசையுடன் சுவரில் அறைந்தது. “எவராயினும் வெளியே வருக! நான் அவளை பார்த்தாகவேண்டும். பார்க்காமல் செல்லமாட்டேன்!”

உள்ளிருந்து குந்தி சினத்தால் சுருங்கிய விழிகளுடன் வெளியே வந்தாள். அவள் முகம் வெளிறி தசைகள் நீரற்றவைபோல் சுருங்கியிருந்தன. உதடுகள் வளைந்து வெண்பற்கள் சற்றே தெரிய, கழுத்தில் நீலநரம்புகள் புடைத்திருக்க, வஞ்சம் உருக்கொண்டவள்போல் தோன்றினாள். “ஏன் கூச்சலிடுகிறாய்? முற்றிலும் விலங்கென்றே ஆகிவிட்டயா?” என்று அவள் பற்களைக் கடித்தபடி நாகச்சீறல் என ஒலியெழுப்பி கேட்டாள். “நான் அவளை பார்க்கவேண்டும். அவளிடம் ஒரு சொல்லேனும் பேசவேண்டும்” என்றான் பீமன். “அவள் களைத்திருக்கிறாள். நினைவு மீண்டபின் அவளால் நிகழ்ந்தவற்றை தாள இயலவில்லை” என்றாள் குந்தி.

அருவருப்புடன் முகம் சுளித்து “உன்னைப்போல் இழிவிலங்கல்ல அவள். உயர் ஷத்ரியக் குடியில் பிறந்தவள். குருதி அள்ளி குழல் முடிந்து நின்றிருப்பாள் என்று எண்ணினாயா? செல், சற்றேனும் நெறியறிந்தவன் என்றால் இனி இங்கே நில்லாதே!” என்றாள். பீமன் குந்தியைக் கடந்து நடந்து வாயில்கதவை காலால் உதைத்துத் திறந்து உள்ளே புக முயல அவள் விலகித்தெறித்து “என்ன செய்கிறாய்? பெண்டிர் தளத்திற்குள் எல்லை மீறி நுழைகிறாயா? எங்குள்ள பழக்கம் இது?” என்றாள். “நில், நான் வீரர்களுக்கு ஆணையிடுவேன். உன்னை கொல்லும்படி சொல்வேன்” என பிச்சிபோல கூச்சலிட்டாள். “இழிமகனே, காட்டாளனே, நில்!” என்று அலறினாள்.

திரும்பி அவளை நோக்கி ஏளனத்தால் இளித்த முகத்துடன் “நான் காட்டு மனிதன் ஆகிவிட்டேன். இனி நெறிகளுக்கு அஞ்சவேண்டியதில்லை” என்றபின் பீமன் உள்ளே சென்றான். சிறிய வாயிலினூடாக தலைகுனிந்து உடலைத் திருப்பி நுழைய வேண்டியிருந்தது. உள்ளே நின்றிருந்த சேடியர் அவனைப் பார்த்ததும் எலிகள்போல் கீச் ஒலி எழுப்பிச் சிதறி கிடைத்த இடுக்குகளிலெல்லாம் புகுந்துகொண்டனர். அவன் தன்முன் திகைத்து நின்ற முதிய சேடியிடம் “எங்கே அரசி?” என்றான். அவள் நடுங்கும் விரலால் சுட்டி “அங்கே” என்றாள். பீமன் அங்கு வாயில்காப்பு நின்றிருந்த பிறிதொரு சேடியைப் பிடித்து அப்பால் தள்ளிவிட்டு குனிந்து சிறிய மஞ்சத்தறைகுள் நுழைந்தான்.

மிகச் சிறிய மர அறைக்குள் தாழ்வான மஞ்சத்தில் திரௌபதி மல்லாந்து படுத்திருந்தாள். அவள் கால்கள் மஞ்சத்திலிருந்து வெளிநீண்டிருந்தன. உடல் மஞ்சத்தை நிறைத்திருந்தது. அவள் கன்னங்களிலிருந்து நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. உதடுகளை இறுகக் கடித்திருந்தாள். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவளுடைய வெறித்த விழிகள் அவனை நோக்கின. அஞ்சியவள்போல படுக்கையிலேயே சற்று நெளிந்தாள். பீமன் அவளருகே நின்று “உன் சொல் என்னவென்று அறிந்து போக வந்தேன். உன் பொருட்டு இன்று அவனை களத்தில் கொன்று அக்குருதியுடன் வந்திருக்கிறேன். சொல், உன் நெஞ்சம் நிறைவுற்றதா?” என்றான்.

அவள் அவனை நடுங்கும் முகத்துடன் வெறுமனே பார்த்தாள். “வீண்மருட்சி காட்டாதே. உன்னுள் அவ்வஞ்சம் குளிர்ந்ததா? இனி ஏதேனும் எஞ்சுகிறதா உன்னுள்?” என்றான் பீமன். அவளால் மறுமொழி கூற இயலவில்லை. சொல் உடலுக்குள் சிக்கிக்கொண்டதுபோல வாயும் நெஞ்சும் தவித்தன. பீமன் தன் இரு கைகளையும் அவள் மஞ்சத்தின் மீது ஊன்றினான். “உன் அச்சம் என்னை விலக்குகிறது. இத்தனை ஆண்டுகள் நீ விடுத்த சொல்லை உளம் கொண்டிருந்தவன் நான் மட்டுமே. அதன் பொருட்டு நான் அடைந்த அனைத்தையும் விலக்கிக்கொண்டேன். அடையக்கூடுமென என் முன் எழுந்த மெய்மையையும் விலக்கினேன். இன்று உன் துயரால் என் கொடையை நீ பொருளற்றதாக்குகிறாய். கூறுக!”

அவள் ஓசையின்றி நடுங்கிக்கொண்டிருக்க இரு கைகளாலும் ஓங்கி அவள் மஞ்சத்தை அறைந்து “கூறுக!” என்று பீமன் கூவினான். மஞ்சத்தின் கால்கள் நொறுங்க அது ஒரு புறமாக சரிந்தது. அவளால் ஒரு சொல்லும் உரைக்க இயலவில்லை. உதடுகள் நீருக்குத் தவிப்பவைபோல் அசைந்தன. பின்னால் அறைவாயிலில் வந்து நின்ற குந்தி “வெளியேறுக, கீழ்மகனே! அவள் உன்னிடம் ஒரு சொல்லும் உரைக்க விரும்பவில்லை. அதற்கு அப்பால் நீ தெரிந்துகொள்வதற்கு என்ன உள்ளது இங்கே?” என்றாள்.

“ஏன் என்று நான் அறிந்தாகவேண்டும்” என்று பீமன் சொன்னான். “நான் அறிந்தே ஆகவேண்டும். அவள் அகம் நிறைவுற்றதா? அவள் சொல் நிலைகொண்டது என உணர்கிறாளா? அவளில் எழுந்த பெருந்தோழி அவளேதான் அல்லவா? அவள் சொல்லட்டும்…” குந்தி “நீ அறிய வேண்டியது ஒன்றே. இக்கீழ்மையில் அவளுக்கு பங்கில்லை. இப்பழி அவளால் சூடப்படப் போவதில்லை” என்றாள். “இப்பழியை எவரும் ஏற்கப்போவதில்லை. இதைச் செய்தவன் நீ. தெய்வங்கள் முன்பும் மூத்தோர் முன்பும் பொறுப்பேற்கவேண்டியவனும் நீயே… இது உன் பிறவிச்சுமை. ஏழு பிறவிக்கும் நீ மட்டுமே தீர்க்கவேண்டிய கடன்.”

“நன்று” என்றபடி பீமன் திரும்பிப் பார்த்தான். “இது அத்தனை எளிதாக அகலும் பழியா என்ன? இதை சூதர்கள் பாடப்போவதில்லையா?” என ஏளனச் சிரிப்புடன் குந்தியை நோக்கி கேட்டான். “சூதர்கள் பாடட்டும். எவர் பாடினால் என்ன? அவள் அதை தான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உன் குருதிக்கலத்தை நான் உள்ளத்தாலும் தொடவில்லை. உயிர் வாழும் காலம் வரைக்கும், நீத்த பின்னரும் அது அவளையும் என்னையும் விடுதலை செய்யும். நீ உடனே வெளியேறு. இப்போதே வெளியேறு” என்று உரக்கக் கூவினாள் குந்தி.

முனகலோசை கேட்டு பீமன் திரும்பிப்பார்க்க அவன் மஞ்சத்து வெண்பட்டுவிரிப்பில் கையூன்றிய தடத்தில் இருந்த குருதியைக் கண்டு திரௌபதி அஞ்சி எழுந்து மறுசுவர் நோக்கி சென்று ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாள். இரு கைகளையும் நெஞ்சோடு சேர்த்து பதறி அலையும் கண்களால் அதை பார்த்தாள். அவள் பார்ப்பதென்ன என்பதை தான் பார்த்த பீமன் தோள் தளர்ந்து புன்னகைத்தான். “நன்று, இப்பழியை முற்றிலும் ஏற்கும் தோள்கள் எனக்குண்டு. இதில் பங்குகொள்ளும்படி எவரிடமும் சென்று மன்றாடி நிற்கப்போவதில்லை. எஞ்சும் நூற்றுவரையும் நானே கொல்வேன். குலமழித்தவன் என்னும் பழி சூடி நிமிர்ந்து தெய்வங்களை நோக்கி நின்றிருப்பேன்” என்றான்.

தன் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்து “ஆம், பிதாமகரைக் கொன்றவன், தந்தையரைக் கொன்றவன். தெய்வங்கள் என்னை நோக்கி கேட்கும் இப்பழியைச் சூடுகிறாயா என. ஏழு யுகங்கள் இருள் நரகில் உழல்கிறயா என்று. ஆம் என்று சொல்வேன். என் குலக்கொடியின்மேல் கைவைத்தவனைக் கொன்று குருதி குடிப்பேன் என்னும் வஞ்சம் என்னுடையது. அது எவரும் சொல்லி நான் ஏற்றது அல்ல. அன்று செயலற்று அந்த அவையில் நின்றமையின் கீழ்மையை வெல்லும் பொருட்டு அவ்வாறு எழுந்தேன். தெய்வங்களை அழைத்தே ஆணையிட்டேன். இன்று இவள் சொல் பொருட்டு குருதியுடன் வந்த பழியையும் நானே சுமக்கிறேன்” என்றபின் குனிந்து வெளியேறினான்.

கூடத்திற்கு வந்து பிறிதொருமுறை திரும்பி நோக்கியபின் முற்றத்தை அடைந்து தன் புரவியை நோக்கி சென்றான் ஏவல்வீரர்கள் அவனுக்குப் பின்னால் விழிநட்டு வெறித்து நோக்கி நின்றனர்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 33

தூமவர்ணி அரைத்துயிலில் என விழிசொக்கி அமர்ந்திருந்த குட்டிக்குரங்குகளிடம் சொன்னது “சிதல்புற்றின் முன் அமர்ந்திருந்த கபீந்திரரிடம் வால்மீகி தன் கதையை சொன்னார். கபீந்திரர் அச்சொற்களை தன் விழிகளாலும் வாங்கி உள்ளமென ஆக்கிக்கொண்டார். ஆகவே இக்கதை இந்நாள் வரை இங்கே திகழ்கிறது. என்றும் திகழும்.”

உண்மையில் ஒவ்வொரு அடிக்கும் நான் நம்பிக்கை இழந்துகொண்டிருந்தேன். அவ்வாறுதான் அது முடியுமென்றும் தோன்றியது. ஆனால் என் குடியின் எல்லை கடந்து நான் சென்றதும் என்னை நோக்கி களிக்கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்த மைந்தரைக் கண்டதும் நானே நூறு துண்டுகளாகச் சிதறி அங்கு நிற்பதை உணர்ந்தேன். எனது குருதி, எனது முகம், எனது விழிகள். எனது பழியும் கூடத்தான் என்று அப்போது உறுதியாக நம்பினேன். புற்றுகளிலிருந்து என் குடிமைந்தர்கள் ஈசல்போல எழுந்து வந்து என்னைச் சுற்றி கூச்சலிட்டனர். “தந்தையே! தந்தையே!” என்று கை நீட்டி எழுந்தனர். என் துணைவி மலர்ந்த முகத்துடன் எழுந்து வந்து “என்ன கொண்டு வந்தீர்கள்? நெடும்பொழுதாக காத்திருக்கிறோம்” என்றாள்.

“இம்முறை நான் கொண்டுவந்தது ஒரு வினாவை. உன் செயலின் விளைவென்ன என்று அறிவாயா என ஓர் இளம் முனிவர் என்னிடம் கேட்டார். அது மூதாதையரும் தெய்வங்களும் பொறுக்காத பழி என நிறுவினார். காலத்தில் ஒரு மலையளவுக்கு அது பெருகி நின்றிருக்கிறது என காட்டினார்” என்றேன். அவள் விழி சுருக்கி “என்ன செய்தீர்கள் அத்தகைய பெரும்பழியைக் கொள்ள?” என்றாள். “நான் உன் பொருட்டும் நம் குடியின் பொருட்டும் வழிப்போக்கர்களைக் கொன்று செல்வம் கொணர்ந்தேன்” என்றேன். அவள் “வழிப்போக்கர்களையா? நாம் அவர்களை கொல்லலாகாது அல்லவா?” என்றாள். “ஆம்” என்றேன்.

“நம் முன்னோர் உப்புதொட்டு ஆணையிட்ட பின்னரே இந்த வழியை வணிகர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். “ஆம்” என்று நான் அவளை நோக்கியபடி சொன்னேன். அப்போது அவள் சொல்லப்போவதென்ன என்று மட்டுமே என் உள்ளம் எண்ணியது. “அவர்கள் அளித்த செல்வத்தால்தான் நாம் பெருகினோம். அவர்கள் நமக்கு அன்னமிட்டவர்கள்.” நான் “ஆம், ஆகவேதான் நான் செய்தது பெரும்பழியெனக் கொள்ளப்பட்ட்து” என்றேன். “நம் குழந்தைகளுக்காக நான் இப்பிழையை செய்தேன். அவர்கள் என்னால் பெருகவேண்டும் என எண்ணினேன்.”

அவள் விழிகளில் நீர்மை பரவ என்னை நோக்கி “விலகு, வீணனே! நீ மூதாதையர் சொல் திறம்பி, தெய்வங்களின் நெறி பிறழ்ந்து இப்பெரும் பழியை இயற்றினாய்! இப்போது அது எங்கள் பொருட்டென்று சொல்கிறாய்!” என்றாள். என் உடல் துடிக்கத் தொடங்கியது. நிலத்தில் கால் நிற்கவில்லை. “என்ன சொல்கிறாய் நீ? உன் நெஞ்சுதொட்டுச் சொல், உங்கள் பொருட்டே இதை இயற்றினேன் என்று உனக்கு மெய்யாகவே தெரியாதா?” என்றேன். அவளை நோக்கியபடி அருகணைந்து “நீ விழைவு கொள்ளவில்லையா? உன் விழைவல்லவா என்னை செலுத்தியது?” என்றேன்.

“ஆம், நான் விழைந்தேன். விழைவில்லாத பெண் இல்லை” என்றாள். அவள் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கி “என்னை நோக்கி சொல், மெய்யாகவே இது பழிச்செல்வமென்று அறியாதவளா நீ? வேட்டை விலங்குகள் விண்ணிலிருந்து மழையென உதிர்ந்தால்கூட எவராவது இத்தனை செல்வத்தை ஈட்டிக்கொண்டு வந்திருக்க முடியுமா?” என்றேன். அவள் விழி விலக்கி “எனக்கென்ன தெரியும்?” என்றாள். “தெரியாதென்று சொல். என் விழிகளை நோக்கி சொல், தெரியாதென்று” என்று கூவினேன். “எந்த இல்லறத்தாளுக்கும் தெரியாமலிருக்காது.”

“ஆம், அறிவேன்” என அவள் கூவினாள். “நீ திருடியிருக்கக்கூடும் என எண்ணினேன். அல்லது ஏதோ புதையல் கிடைத்திருக்கும் என்று கருதினேன். படைக்கலம் ஏந்தாதவர்களைக் கொல்லும் கீழ்மகன் நீ என நான் அறியவில்லை. பெரும்பழியையா எங்களுக்கு இதுவரை அன்னமென்றும் அமுதென்றும் ஊட்டினாய்?” நான் மேலும் மேலும் கூர்கொண்டேன். “முதல் நாள் இதை கொண்டுவரும்போது உன் உள்ளம் துடித்திருக்கும். விலக்க எண்ணியிருப்பாய். விழைவு தடுத்திருக்கும். அதை கடந்துவந்து இதை நீ ஏற்றுக்கொண்டாய். இவ்வின்பத்தில் திளைத்து இதில் உழன்று இதுவென்றான பிறகு இதுவன்றி இருக்கவொண்ணாதவளானாய்.”

வஞ்சத்துடன் முகம் இளிப்புபோல ஆகி பற்கள் தெரிய அடிக்குரலில் “ஆம், அவ்வாறே. எனில் என்னை அவ்வண்ணம் ஆக்கியது நீ. நீ அளித்த பொருளால் நான் என் குலநெறியை கடந்தேன். பழிகொண்டவளானேன்” என்றாள். நான் அவளை மேலும் அணுகி அவள் மேல் பாய்வதுபோல் நின்று “இக்குருதிப்பழியில் இணைப்பங்கு உனக்குண்டு. கணவனின் அறத்தில் இணைப்பங்கு துணைவிக்கு உண்டு என்றால் பழியிலும் இணைப்பங்கு இருக்கவேண்டும்” என்றேன். “எந்த நெறி? எந்த நெறி சொல்கிறது அவ்வண்ணம்?” என்று அவள் கூவினாள். “தொல்நெறி… ஆம், தொல்நெறி சொல்கிறது” என்றேன்.

அவள் என் விழிகளை நோக்கி “இல்லை, இதை நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். அறத்தையோ பழியையோ மறுப்பதற்கு துணைவிக்கு ஒரு வழியுண்டு, அக்கணவனை மறுத்துவிடுவது” என்றாள். அந்த அடியால் துடித்து நான் பின்னடைந்தேன். தழைந்த குரலில் “நீ இப்படி சொல்வாய் என்று எண்ணவே இல்லை. உன்பொருட்டே இவையனைத்தையும் செய்தேன். உன் மைந்தரின் பொருட்டு” என்றேன். “என் மைந்தர் உங்கள் கொடையால் வளர்ந்தனர், ஈகையால் அல்ல. தந்தையின் கடன் நீங்கள் இயற்றியது. அதன் பொருட்டு அவர்கள் மூதாதையர் பழி கொள்ள இயலாது” என்று அவள் சொன்னாள்.

“அவர்களிடமே கேட்கிறேன். உன்னிடம் என்ன பேசுவது, அவர்களிடமே கேட்கிறேன்” என்று கூவியபடி என் மைந்தரை நோக்கி திரும்பினேன். குடிலை விட்டு வெளியே வந்து அவர்களை நோக்கினேன். நாங்கள் பூசலிடுவதைக் கண்டு திகைத்து நின்ற மைந்தர்கள் பின்னடைந்தனர். என் முதல் மைந்தனை நோக்கி “சொல், உன் பொருட்டும் உன் இளையோர் பொருட்டும் நான் பெரும்பழியொன்றை தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அவையனைத்தையும் உங்கள் பொருட்டே செய்தேன் என்பதனால் நீங்கள் பகிர்ந்துகொள்வதே முறையென்றாகும். என் பழியை நீ கொள்வாயா?” என்றேன்.

“தந்தையின் பழியை மைந்தர் கொள்ள வேண்டுமென்பதில்லை. என் பிறப்பில் நான் ஈட்டும் பழியை நீக்கவே என் பிறப்பு போதாதென்றிருக்க நீங்கள் திரட்டியதை நான் எவ்வாறு கொள்ள முடியும்?” என்று அவன் சொன்னான். “உங்கள் பொருட்டே, உங்களை ஊட்டி வளர்க்கும் பொருட்டே நான் அனைத்தையும் செய்தேன்” என்று குரல் உடைய கூவினேன். “எளிய ஊனுணவால், கிழங்குகளால் நாங்கள் வளர்ந்திருப்போம். சுவை மிக்க அன்னமும் அமுதும் நாங்கள் கோரி நீங்கள் அளித்ததல்ல” என்று அவன் சொன்னான்.

அவனை அடிப்பதுபோல அணுகியபடி குரல் உயர “நீ அவற்றை விழையவில்லையா? உண்கையில் உளம் களிக்கவில்லையா? உன் அகம் தொட்டு சொல், எங்கோ ஒரு துளிக்குருதி இதில் இருக்கிறதென்று உண்மையில் உனக்குத் தெரியாதா?” என்றேன். அவன் முகமும் அன்னை போலவே மாறுவதைக் கண்டேன். விழிகளைச் சரித்து “உணர்ந்திருக்கலாம், ஆனால் தந்தையை நெறியுசாவும் பொறுப்பு மைந்தனுக்கில்லை என்பதனால் நான் மேலும் எண்ணவில்லை” என்றான். “வளர்ந்த மகன் நீ. வில்லேந்தி கானேகவும், மலை கடந்து மீளவும் கையும் காலும் கொண்டிருக்கிறாய். இத்தனை நாள் இல்லத்திலிருந்து நீ உண்டது நான் சேர்த்துக்கொண்டு வந்திருந்த பழியை” என்றேன்.

“அல்ல, உங்கள் ஆணவத்தை” என அவன் கூவினான். என்னை தாக்கவருவதுபோல முன்னெழுந்து வந்தான். “உங்கள் கீழ்மை அது. குலம் புரக்கும் பெருந்தந்தை என்று நடிப்பதற்காக நீங்கள் இப்பழியை செய்தீர்கள். அந்த ஆணவத்தில் ஒரு துளியை நான் உண்டு வளர்ந்தேன். அவ்வளவுக்கு மட்டுமே நான் பழிகொள்ள முடியும். அதை ஈடுசெய்கிறேன்” என்று அவன் கூறினான். “மூதாதையரிடம் அதன்பொருட்டு பொறுத்தருள்கை கோருகிறேன். நோன்பிருக்கிறேன். என் குருதி வற்றும்வரை தவம் செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் ஆணவத்தின் விளைவை நீங்கள்தான் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.”

என்னால் அவன் முகத்தை நோக்க முடியவில்லை. முற்றாகத் தளர்ந்தவனாக மைந்தர்களை நோக்கினேன். “மைந்தர்களே, நீங்கள் எவரும் இப்பழியை கொள்ளப்போவதில்லையா? ஒருவரேனும் என் உடன் வந்து நிற்கப்போவதில்லையா?” என்றேன். இளைய மைந்தன் “நீங்கள் கொண்ட குருதிப்பழி உங்களாலேயே நிகர் செய்யப்படவேண்டியது. அதற்கு எவ்வகையிலும் நாங்கள் பொறுப்பல்ல” என்றான். பிற மைந்தரும் “ஆம்! ஆம்!” என்று கூவினர். நான் “மைந்தர்களே, நான் கெடுநரகுக்குச் செல்வேன். காலகாலமாக இழிவுறுவேன்” என்று கூவினேன். என் கண்ணிலிருந்து நீர் வழிந்தது. இரு கைகளையும் நீட்டி “உங்களை தூக்கி வளர்த்த கைகள் இவை” என்றேன். அவர்கள் என்னை அகற்றும் நோக்குடன் விலகினர். அகல்வு பகைமை என்றாவதைக் கண்டேன். பகைமை வெறுப்பென்று கூர்வதை உணர்ந்தேன்.

என் சுற்றத்தாரும் குருதியினரும் என்னை விலக்கி அகன்றனர். “ஆம், உங்கள் பழி அது. அதை நிகர்செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுடையதே” என்றனர். “மானுடர் முற்றிலும் தனியாகவே தங்கள் சுமையை சுமந்தாகவேண்டும்” என்றார் குலமூத்தார் ஒருவர். உளமுடைந்து விழி நீர் பெருக நான் அங்கிருந்த கல்லில் அமர்ந்தேன். தலையை கைகளால் தாங்கிக்கொண்டு விம்மி அழுதேன். ஒருகணத்தில் குலமிலியாக, மண்ணில் எவருமில்லா தனியனாக ஆனேன். பழி நிறைந்தவன், மீளா இருளொன்றில் நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டவன். என்னை நானே தன்னிரக்கத்தில் தள்ளிக்கொண்டேன். என்னை கரைத்து கரைத்து அழுதேன்.

மெல்ல ஓய்ந்து நீள்மூச்சும் விம்மலுமாக மீண்டேன். பின்னர் ஒரு சொல்லும் உரைக்காமல் திரும்பி நடந்தேன். அவர்கள் எவரேனும் என்னை பின்னால் அழைக்கக் கூடும் என்று எண்ணினேன். ஒரு சொல்லையேனும் அவர்கள் எனக்கென அளித்து முற்றும் நம்பிக்கை இழப்பதிலிருந்து என்னை காக்கக் கூடும். என் செவிகளிலிருந்து ஊரின் ஓசை முற்றொழிவது வரை அப்படி ஒரு குரல் எழவே இல்லை. நெடுந்தொலைவு வந்தபின் திரும்பிப்பார்த்தேன். சிதல்புற்றுகளின் ஊர் செம்மண் அலையென அசைவிலாது நின்றது. பின்னர் நீள் காலெடுத்துவைத்து மீண்டும் சாலைக்கு வந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியிலும் என் உள்ளம் விடுதலை கொண்டபடியே இருந்தது. முற்றிலும் உளம் எடையிழந்து முகம் மலர்ந்த பின்னர்தான் அதை எண்ணமாக மாற்றிக்கொண்டேன். குருதியை, குடியை, சுற்றத்தை விட்டு எழுவதென்பது எவ்வளவு பெரிய பேறு. என் நினைவறிந்த நாள் முதல் நான் எண்ணி ஏங்கியது அதுதான். இதோ என் குடி, என் குருதி ஆயிரம் கரங்களால் என்னைத் தூக்கி அகற்றியிருக்கிறது. இத்தனை எளிதாகத் துறக்க பிறிதொரு வழியில்லை. தனிமைப்படுத்தப்படுவோர் பேறு பெற்றோர். பழி கொள்வோர் தெய்வங்களால் வாழ்த்தப்பட்டோர். துயருற்றோர் ஊழின் நற்சொல் அடைந்தவர். அவர்கள் துறப்பது எளிது. விடுதலை அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

மீண்டும் அவர் முன் வந்து நின்றபோது என் முகம் தெளிந்திருந்தது. அவரை நோக்கி வணங்கி “இளமுனிவரே, உங்களால் தெளிவுற்றேன். கடமையைக் காட்டி எவரும் தீது செய்த பழியிலிருந்து தப்ப இயலாது. மைந்தருக்கோ தந்தைக்கோ நீத்தாருக்கோ குடிக்கோ இயற்றும் செயல்கள் ஆயினும் அவை எந்நிலையிலும் நெறி நின்றவையாகவே அமையவேண்டும்” என்றேன். அவர் முன் கால்மடித்து அமர்ந்து “இப்புவியில் இன்பத்தை பகிர முடியும், துயரத்தை எவராலும் பகிர இயலாது. நற்பேறுகளை பகிர இயலும், பழிகளை பகிர இயலாது. செல்வத்தை பகிர இயலும், தவத்தை பகிர இயலாது. இதை இன்று உணர்ந்தேன். இதை எனக்கு உரைக்கும்பொருட்டே இங்கு நீங்கள் வந்தீர்கள் போலும்” என்றேன்.

அவர் புன்னகைத்து “நீங்கள் இத்தெளிவை வந்தடைந்தது உங்களுக்கும் எனக்குமாகவே. நீங்கள் இங்கிருந்து கடந்து செல்வது வரை உங்கள் மேல் வஞ்சமும் கசப்பும் கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் உறுதியாக திரும்பி வருவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். வந்ததும் வன்சொற்களால் உங்களை உடைத்து உயிருள்ளவரை ஆறாத புண்ணை அளித்து மீள வேண்டுமென்றே கருதியிருந்தேன். ஆனால் நீங்கள் தொலைவில் செல்வதை நோக்கி நின்றபோது ஒன்று தோன்றியது, நீங்கள் மானுடரில் அரிதிலும் அரியவர். ஆகவே அரிதரிதான மெய்மையை சென்று அடையக்கூடியவர்” என்றார்.

“வேடரே, உயிர்களில் இயற்கையும் சூழலும் அமைக்கும் எல்லைகளைக் கடப்பவை மிகச் சிலவே. அது உயிராற்றலால் இயல்வது அல்ல. அறியவொண்ணா ஊழின் ஆற்றலால், ஊழை ஆளும் பிரம்மத்தின் ஆணையால் இயல்வது. முனிவர்களில் அனைவருமே மானுட எல்லையை கடந்துசென்றவர்கள்தான். கடத்தலால் மெய்ஞானத்தை அடைந்தவர்கள். எல்லை கடத்தலென்பது எத்திசையிலும் ஆகலாம். விழைவால், காமத்தால், வஞ்சத்தால் கீழெல்லையைக் கடந்தோர் ஆயினும் எல்லை கடப்பவர் மெய்மையை சென்றடையும் வாய்ப்புகொண்டவர். ஏனென்றால் அவர்களில் சிலரே தெய்வங்கள் வகுத்த மேல் எல்லையையும் கடக்க இயலும்.”

“உங்களில் எழுந்த உயிர்கடந்த பேராற்றலே கொடிய வேடனாக சாலை ஓரத்தில் உங்களை நிறுத்தியது. அவ்வாற்றலை உங்களில் நிறுவிய தெய்வங்களின் விழைவு இவ்வாறு அமைந்தது. அந்த ஆற்றல் இன்னும் நெடுந்தொலைவு உங்களை கொண்டு செல்லக்கூடும்” என்றார் இளமுனிவர். “இல்லை, எனது வழி முடிந்துவிட்டது என்று உணர்கிறேன். உங்கள் சொல் பெற்றபின் இங்கிருந்து கிளம்பி காட்டின் ஆழத்திற்கு செல்வேன். உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவேன். என் பழி இருண்ட வெளியென சூழ்ந்திருக்கும் ஆழத்திற்குச் சென்று யுகங்களைக் கழிப்பேன். அதுவே நான் செய்யக்கூடுவது” என்றேன்.

“அல்ல. உங்கள் இலக்கு பிறிதொன்றென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இங்கு நீங்கள் சொன்ன சொற்கள் எவையும் எளிய வேடனுக்குரியவை அல்ல. வேடர்கள் ஒருபோதும் விழிக்கோ செவிக்கோ சிக்காதவற்றை சொல்ல இயலாது. ஐம்புலன்களையும் வில்லெனக்கொண்டு அறிவை விண்தொலைவுக்குத் தொடுக்கும் ஆற்றல் பலகோடியினரில் ஒரு சிலருக்கே அமைகிறது. நீங்கள் செல்லும் தொலைவென்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. அதை தெய்வங்களே கூற இயலும். ஆயினும் இவ்வண்ணம் இவை நிகழ்ந்தது ஊழின் பெருந்திட்டத்தின்படியே என்று எண்ணுகிறேன். எழுக! இங்கிருந்து செல்லும் தொலைவு உங்களுக்கு தெளிவடையட்டும்” என்றார்.

“நான் செய்யக்கூடுவதென்ன?” என்று நான் கேட்டேன். “எங்கு ஒருவர் தன் வாழ்வின் வழிகளனைத்தும் மூடிவிட்டன என்று உணர்கிறாரோ அப்போது செய்யக்கூடுவது ஒன்றே. தவம் செய்க! தவம் என்பது அதுவரை ஒருவன் கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் முற்றாக துறத்தல். ஒன்றும் எஞ்சாமல் வெட்ட வெளியில் நிற்றல். அதன் பின்னர் உருவாகி வருவனவற்றில் வாழ்தல். அடைந்து சென்றடையும் மெய்மையை அறிவென்பர். துறந்து சென்றடையும் மெய்மை ஞானமெனப்படும். அறிவைக் கடந்த ஒன்று உங்களில் நிகழ்வதாக!” என்று அவர் சொன்னார்.

“எனக்கு தவம் எதுவும் தெரியாது. தவத்தோர் எவரையும் நான் பார்த்ததில்லை” என்றேன். “தவம் என்பது ஒன்றே. இனியில்லை இனியில்லை என்று சென்று கொண்டே இருத்தல். அச்சொல் எங்கு முடிவடைகிறதோ அங்கிருக்கும் சொல்லை உங்கள் ஊழ்க நுண்சொல்லெனக் கொள்ளுங்கள். அதை உளம் சூடுங்கள். அதை வழிகாட்டியென அமையுங்கள். அது உங்களை இட்டுச்செல்லும். அறிக, எச்சொல்லும் ஊழ்க நுண்சொல்லே! ஏனென்றால் பிரம்மத்தின் துளியாக அன்றி ஒருபொருளும் இங்கில்லை. பிரம்மத்தின் பேராக அன்றி ஒரு சொல்லும் இங்கு எழவில்லை.”

நான் கைகூப்பினேன். “ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று அவர் சொன்னார். “நான் உங்களை எனது முதல் ஆசிரியனாகக் கொள்ளலாமா?” என்று கேட்டேன். “ஆம், நான் கற்றவை அனைத்தும் இங்கு இவ்வண்ணம் தொகுத்துக் கூறும்பொருட்டே என்று உணர்கிறேன். இதுநாள் வரை கற்றவை வெறும் சொற்களென என்னில் இருந்தன. இத்தருணத்தில் அவை என்னில் ஞானமெனத் திரண்டுள்ளன. வணங்குக, என் வாழ்த்தை கொள்க!” என்றார். எட்டுறுப்பும் நிலம்தொட அவர் முன் விழுந்து அவர் கால்களில் என் தலை வைத்து “வாழ்த்துக, ஆசிரியரே!” என்றேன். குனிந்து என் தலை தொட்டு “நலம் சூழ்க! இறையருள் கூடுக! முழுத்தது பழுத்து மடியில் உதிர்க!” என்று சொல்லி அவர் வாழ்த்தினார்.

நான் எழுந்து என் ஆடையைக் களைந்து இடப்பக்கமாக வீசிவிட்டு வலப்பக்கம் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒவ்வொரு அடிக்கும் இனி இல்லை இனி இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். பல்லாயிரம் காலடிகள் அவ்வாறு சென்றேன். எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் இனி இல்லை எனும் சொல்லால் அறைந்து அப்பால் செலுத்தினேன். பின்னர் நெடுநேரம் சொல்லின்மையில் சென்று கொண்டிருந்தேன். விலக்க ஏதுமில்லாது அமைந்த வெறுமையில் எதிரில் ஒரு மரம் நின்றது. “அம்மரம்” எனும் சொல் உளத்திலெழுந்தது.

அருகணைந்து அதைப் பார்த்து அச்சொல் என்னுள்ளத்தில் ஏன் எழுகிறதென்று வியந்தேன். “அம்மரம்” என்று சொன்னபடியே நடந்தேன். இத்தனை தொலைவு இங்கணைந்து இந்த சிதல்புற்றைக் கண்டபோது தோன்றியது இதுவே என் இடம் என்று. இது எனக்காக ஒருங்கி இங்கே காத்திருக்கிறது என்று. அருகே கிடந்த இந்த பழைய அம்பும் எனக்கான கருவியென்று அறிந்தேன். இவ்விடத்தை தெரிவு செய்தேன். இங்கே அமர்ந்து சொன்னபோது அச்சொல் “இம்மரம்” என உருமாறிவிட்டிருந்தது. அம்மரம் இம்மரம் என்று என் நுண்சொல்லை நாவில் நிறுத்தினேன்.

“இங்கிருந்து தான் நான் செல்ல வேண்டியுள்ளது. இச்சொல்லில் இருந்தே என் வழிகள் நீளும்” என்றார் வால்மீகி. அதன் பின் அவர் கபீந்திரரிடம் எதுவும் பேசவில்லை. கபீந்திரர் ஒவ்வொரு நாளும் தனக்குகந்த காய்களையும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் கொண்டு அவர் முன் வைத்து வணங்கி மீண்டார். ஒவ்வொரு நாளும் விழித்தெழுந்து அக்கனிகளை உண்டு அருகிருக்கும் சரயுவில் நீராடி தன் புற்றுக்குள் புகுந்துகொண்டார் வால்மீகி. பல்லாண்டுகள் அங்ஙனம் சென்றன. கபீந்திரர் முதுமை எய்தி மண் புகுந்தார். அவர் மைந்தர்கள் அக்கடனை தொடர்ந்தனர்.

புற்றிலிருந்த வால்மீகி சடைமுடி நீண்டு விழுதாகி, தாடி சுருண்டு கொத்தாகி, உடல் மெலிந்து, கைநகங்கள் நீண்டு சுருண்டு முனிவர் என தோற்றம் கொண்டார். அவர் பெயர் எவருக்கும் தெரியவில்லை. அவ்வழி சென்ற வேடர்கள் அவரை வால்மீகி என்றனர். அங்கு வந்து வணங்கிச்செல்லும் வணிகர்கள் அவரை வால்மீகமுனிவர் என்றனர். அவர் எவரிடமும் ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை. அவரை அவர் நாவில் திகழ்ந்த சொல் உள்ளங்கையில் ஏந்தியிருந்தது.

ஒருமுறை நீண்ட தாடியும் தோள்களில் தொங்கும் புரிசடையுமாக முனிவர் ஒருவர் வந்தார். அவர் புற்றை அணுகி வெளியே வணங்கி நின்றார். விழி திறந்து அவரைப் பார்த்த வால்மீகி அவரை அடையாளம் காணவில்லை. “நான் புரந்தரன். என்னை வாழ்த்துக, ஆசிரியரே!” என்றபடி புரந்தரர் அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினார். “உங்களை வாழ்த்தியபின் நானும் நெடுந்தொலைவு சென்றேன். அவ்வாறல்ல அவ்வாறல்ல என்று பல்லாயிரம் முறை கடந்து சென்ற பின்னரும் ஆம் எனும் ஒன்று எஞ்சியது. அதை கடப்பதெப்படி என்று தென்திசையில் நான் சென்ற காட்டில் அமர்ந்த துர்வாச முனிவரிடம் கேட்டேன். ஒன்றை ஒருவனுக்கு அளித்தாய். அவனிடமிருந்து நீ பெற்றுக்கொண்டதென்ன என்றார்.”

“அன்று தெரிந்துகொண்டேன், நீங்கள் என் காலடியை வணங்கியபோது நான் கொண்ட ஆணவத்தை. என்னை இங்கே கட்டியிட்ட அதை இங்கு வைத்து மீள வந்தேன்” என்றார் புரந்தரர். வால்மீகி “ராம! ராம!” எனும் சொல்லையன்றி பிறிதொன்றையும் உரைக்காதவராக மாறியிருந்தார். எட்டுறுப்பும் நிலம்தொட அவர் முன் விழுந்து புரந்தரர் வணங்கினார். அவர் கால்பொடி தன் தலையில் பட்டபோது அந்த இறுதிச் சொல்லும் நீங்கி உளம் தெளியலானார். வணங்கிய கைகளுடன் புறம் காட்டாது அங்கிருந்து அகன்றார்.

குருக்ஷேத்ரத்தின் காட்டின் விளிம்பில் கிளைகளில் சூழ்ந்தமர்ந்திருந்த குரங்குகளின் நடுவே அமர்ந்திருந்த தூமவர்ணி தன் மடிமீது அரைத்துயிலில் கிடந்த குரங்குக் குழவிகளின் மென்மயிர் தலையை வருடியபடி அக்கதையை சொல்லி முடித்தது. “அவரை வால்மீகி என்கின்றனர். அவர் சொல்லிலேயே மானுட குலத்தின் முதல் கதை பிறந்தது. பின்னர் நெடுங்காலம் கழித்து அவ்வழி சென்ற ராகவராமன் வந்து அவர் அடிகளை பணிந்தான். தன் அடிகளைப் பணிந்தது தான் வணங்க வேண்டிய தெய்வம் என்று அவர் கண்டுகொண்டார். தெய்வத்தால் வணங்கப்படுபவனே கவிஞன் என்று உணர்ந்தார். தெய்வத்தை தீச்சொல்லிடவும் உரிமை கொண்டவன் கவிஞன் என்று அறிந்தபோது அவர் பெருங்காவியம் ஒன்றை இயற்றலானார்.”

மிக அப்பால் முதிய குரங்கான கும்போதரன் மரத்தில் சாய்ந்தமர்ந்து குறட்டை விட்டு தூங்கிகொண்டிருந்தது. அதன் மெல்லிய மூச்சொலியைக் கேட்டு கதையின் அமைதியில் நிலைத்திருந்த குரங்குகள் திரும்பிப்பார்த்தன. துயின்று கொண்டிருந்த புஷ்பகர்ணி எழுந்தமர்ந்து “அதன் பின் அனுமன் என்ன செய்தார்?” என்றது. “அனுமன் மண்ணில் கிளைவிரித்த மரத்தின் உச்சியிலிருந்து விண் நோக்கி பாய்ந்தார். விண்ணில் காய்த்து கனிந்து சிவந்து ஒளிகொண்டிருந்த அழகிய கனியொன்றை தன் வாயால் கவ்வினார்” என்றது தூமவர்ணி.

“அது சூரியன்! அது சூரியன்! எனக்குத் தெரியும்” என்று மூர்த்தன் துள்ளி எழுந்தது. “சூரியனை கவ்வியது அனுமன்!” என்றது. “ஆம், நம் குலத்தில் ஒருவன் சூரியனை கவ்வினான்” என்று முதுகுரங்கு சொன்னது. “அதை எழுதியவர் தொல்கவிஞரான வால்மீகி.”

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 32

“இறுதி வெறுமை என்பது சாவு. ஆனால் அது வாழ்வில் ஒருமுறைதான் நிகழவேண்டும் என்பதில்லை. அது நிகழ்ந்து மீள்பிறப்பெடுத்தோர் முன்னிலும் ஆற்றல்கொண்டவர்கள் ஆகிறார்கள். தெய்வங்களுக்கு நிகரானவர்களாக நிலைகொள்கிறார்கள். ஆழுலகத்து தெய்வம் அல்லது விண்ணொளிகொண்ட தேவன். நான் கொடுந்தெய்வமென அத்தருணத்தில் பிறந்தெழுந்தேன்” என்று வால்மீகி சொன்னார். அருகே கபீந்திரர் அதைக் கேட்டு அமர்ந்திருந்தார்.

“இனிய குழந்தைகளே, கேளுங்கள். இது வால்மீகியின் கதை. என் குலமூத்தவரான கும்போதரர் நான் சிறுமியாக இருக்கையில் எனக்குச் சொன்னது. அவர்களுக்கு அவர்களின் மூத்தவர்கள் சொன்னார்கள். முதல் மூதாதையான கபீந்திரர் இதை தன் மைந்தருக்குச் சொன்னார். என்னிடமிருந்து நீங்கள் இதை உங்கள் கொடிவழியினருக்கு சொல்க! என்றும் இக்கதை இங்கே திகழ்க!” என்று தூமவர்ணி தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த குழந்தைக் குரங்குகளுக்கு சொன்னது. அவை விழிகள் கனவுநிறைந்து நோக்கு மங்கலடைந்திருக்க உடல் குறுக்கி வால் நிலைக்க அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

வால்மீகி சொன்னார்: நான் என் கையிலிருந்த அம்பை எடுத்து கழுத்து நரம்பை வெட்டிக்கொள்ளவேண்டுமென்று எண்ணினேன். எண்ணம் எழுந்தபோதே கையும் உடனெழுந்தது. நெடுநாட்களாக அதற்காகக் காத்திருந்ததுபோல. அப்போது பெருத்த உடலும், நெடுங்கால மதுப்பழக்கத்தால் களைத்து சரிந்த இமைகளும் கொண்ட வணிகனொருவன் அத்திரிமேல் ஊர்ந்து அவ்வழி வந்தான். என்னை நோக்கி “அடேய் நிஷாதா, இழிபிறப்பே, கீழ்மகனே, அங்கு என்ன செய்கிறாய்? தொலைவிலேயே உன் உடலின் கெடுநாற்றம் வீசுகிறதே” என்று கூவி “அறிவிலி என்பது உன் நோக்கில் தெரிகிறது. கீழ்விலங்கே, உண்பதற்கு ஊனேதும் வைத்திருக்கிறாயா?” என்றான்.

நான் “இல்லை” என்று தலையசைவால் சொன்னேன். “பிறகென்ன இரப்பதற்கா இங்கு நிற்கிறாய்? கைகால் உள்ளவன் இரக்கலாமா? சென்று காட்டுக்குள் ஏதேனும் திரட்டிக்கொண்டு வா. என் வயிறு நிறைந்தால் உனக்கு ஒரு செப்புக்காசு தருவேன். அதைக்கொண்டு பின்னால் வரும் வணிகர்களிடமிருந்து நீ எதையாவது வாங்கிக்கொள்ளலாம்” என்றான். நான் அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவன் என் அருகே நெருங்கி வந்து “நீ கொண்டுவரும் வேட்டைஊன் உன்னைப்போல் நாற்றமடிக்கும் உடல் கொண்டிருக்கலாகாது. மானோ முயலோ போல தூய விலங்காக இருக்கவேண்டும். இழிமகனே, இன்று உன்னை கண்களால் பார்க்கும் தீயூழ் பெற்றேன். செல்லும் தொழில் வெல்லுமா என்று ஐயமேற்படுகிறது” என்றான்.

அவன் உடலிலிருந்து வியர்வை வழிந்துகொண்டிருக்கிறது. தொங்கிய வாய்க்குள்ளிருந்து கறை படிந்த பெரிய பற்கள் நீண்டிருந்தன. இடையில் தோலாலான கச்சையை கட்டியிருந்தான். அவன் எடையால் ஏறி வந்த அத்திரி நீராவி உமிழ மூச்சிரைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் வண்டுமேல் ஏறி அமர்ந்த பெரிய மஞ்சள்நிறப் புழுபோல தோன்றினான். நான் அவன் என்னைச் சொன்ன வசைச்சொற்கள் அனைத்தையும் என் அகத்தால் முழுதாக உள்வாங்கி அதுவாக ஆகிக்கொண்டிருந்தேன். வணிகர்கள் நிஷாதர்களை வசைகூவி அழைப்பதே வழக்கம். அது அவர்களின் அச்சத்தால்தான். அந்த அழைப்பு நிஷாதர்களை உடனே உளம்சுருங்கி ஆணவம் அழிந்து விலங்கென்றே ஆக்கும். அவ்வாறு மாறாத உளத்தளர்ச்சியில் அவர்களை வைத்திருக்கவேண்டியது அவ்வழியே அவர்கள் செல்வதற்கான தேவை.

எங்ஙனம் அது நிகழ்ந்ததென்று எனக்குத் தெரியவில்லை, தவளை நாக்கு என என் கை மின்னி நீண்டது. கூரம்பால் அவன் கழுத்தை அறுத்தேன். அதை எதிர்பாராமல் திகைத்த விழிகளுடன், வாய் திறந்து மூச்சுக்குத் தவித்து, உடல் துடிக்க அவன் அத்திரியிலிருந்து கீழே விழுந்தான். நீர்நிறைந்த தோல்பை மண்ணை அறையும் ஓசை எழுந்தது. அத்திரி எடை அகன்றதும் முன் கால் எடுத்துவைத்து அப்பால் சென்று நின்று பிடரி குலைத்து சினைப்பொலி எழுப்பியது. கால்களைத் தூக்கி நிலத்தை குளம்புகளால் தட்டியது. அவன் கீழே கிடந்து உடல் உலுக்கினான். குருதி கொப்பளித்து பூழியில் ஊறி நனைந்து பரவியது. கைகால்கள் இழுத்து அதிர்ந்தன. பசுங்குருதியின் மணம் எழுந்தது.

அம்பை மீண்டும் வீசி அவன் கச்சையை அறுத்து உள்ளிருந்து மூன்று வெள்ளி நாணயங்களை என் கையில் கவிழ்த்தேன். அவனை இழுத்து புதருக்குள் போட்டுவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்தேன். ஆலமரத்தடி ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டபோது என் உள்ளம் மிகத் தெளிந்திருந்தது. என் கையிலிருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் என்னை சிலநாட்களுக்கு நலமாக வாழவைக்கும் என்று நான் அறிந்தேன். மூன்று வெள்ளி நாணயங்கள் நான்கு புலித்தோலுக்கு நிகரானவை. அந்த வணிகனைக் கொன்றது குறித்து கழிவிரக்கம் தோன்றவில்லை. பழியுணர்வும் உருவாகவில்லை. அவனைக் கொன்ற பிறகும் கூட அவன் தோற்றமளித்த அருவருப்பே என்னில் எஞ்சியிருந்தது. ஆகவே இருபுறமும் மாறி மாறி துப்பிக்கொண்டிருந்தேன். துப்ப வாய்க்குள் எச்சில் கோழை வற்றாமல் திரண்டுகொண்டிருந்தது.

அங்கேயே படுத்து இரவு துயின்றேன். மறுநாள் காலை எழுந்து அந்த நாணயங்களை ஆலமரத்துக்கடியில் புதைத்து வைத்தேன். அதிலிருந்து ஒரு நாணயத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்று வழிப்போக்கனாகிய வணிகனிடமிருந்து அரிசியும் இனிப்பும் ஆடைகளும் வாங்கிக்கொண்டேன். அவற்றை என் மைந்தருக்கு கொண்டுசென்று கொடுத்தேன். வேட்டை உணவின் மீது பாயும் ஓநாய்க்குட்டிகள்போல அவர்கள் அதன் மேல் பாய்ந்து பூசலிட்டு ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென எடுத்துக்கொண்டதைக் கண்டபோது உளம் மகிழ்ந்தேன். நெடுநாட்களுக்குப் பின் அத்தகைய மகிழ்ச்சியை உணர்கிறேன் என்று தோன்றியது. அதனூடாக நான் மீண்டும் என் குலத்துடன் இணைந்துகொள்வேன் என்று எண்ணினேன்.

அகன்றிருப்பதன் சலிப்பும் கசப்பும் இனி இல்லை. ஒன்பது இனிய மைந்தரின் தந்தை. அவர்களால் வணங்கப்படுபவன். குடியினர் பதின்மராலும் வாழ்த்தி பணிவிடைகள் செய்யப்படுபவன். அவர்களின் நினைவில் என்றும் நின்றிருப்பவன். மண்நீங்கிச் சென்றபின் அவர்களால் நீரும் அன்னமும் அளிக்கப்பட்டு புரக்கப்படுபவன், அவர்களின் கொடிவழியினர் நினைவில் வாழ்பவன். அவ்வெண்ணம் எனக்கு நிறைவளித்தது. நான் அணிந்துகொள்ள ஒரு முகம் அமைந்தது. நெடுநாட்களுக்குப் பிறகு அன்று என் இல்லத்திலேயே ஊன்கறியும் வெதுப்புச்சோறும் இன்கனிக்கூழும் உண்டேன். வயிறு நிறைய கள்ளுண்டவன்போல் மயங்கி துயின்றேன்.

பின்னர் நான் வேட்டைக்குச் சென்றதில்லை. சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை சாலையோரம் பதுங்கி நின்று தனியாக வரும் வணிகன் ஒருவனை அம்பால் கொன்று வீழ்த்துவேன். அவன் இடையிலிருக்கும் நாணயங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்றுவிடுவேன். அவன் உடலை இழுத்து காட்டுக்குள் போடுவேன். அதை நாய்நரிகள் ஒருநாளுக்குள் வெள்ளெலும்புக்குவையாக ஆக்கிவிடும். ஒரு வாரத்தில் அதனை மண் எழுந்து மூடும். அவனைத் தேடுபவர்கள் கண்டடையவே இயலாது. அவன் ஓட்டிவரும் அத்திரியின் வாலில் ஒரு நெற்றுக்கொப்பரையை கட்டிவிடுவேன். அது எழுப்பும் ஒலி அதை துரத்த கொலை நடந்த இடத்தில் இருந்து பல காதம் அது சென்றுவிட்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு இடங்களில் சாலையோரமாக நின்று அவ்வழி செல்லும் வணிகர்களை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அவர்களில் என்னிடம் எதுவும் பேசாமல் செல்பவர்களை தாக்குவதில்லை. வெறுப்பு நிறைந்த விழிகளால் அவர்களை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அவர்களும் சாலையோரம் நின்றிருக்கும் காட்டு விலங்கொன்றை பார்க்கும் அகல்வும் விந்தையும் கொண்ட கண்களால் என்னை பார்த்துச் செல்வார்கள். ஒருவருக்கு மேலிருந்தால் என்னைப்பற்றி இளிவரலாக ஏதேனும் சொல்வார்கள். தன்னந்தனியாக வரும் வணிகர்களில் பசியும் விடாயும் கொண்டவர்கள் மட்டுமே என்னை பொருட்படுத்துவார்கள். என்னிடம் பேசுகையில் அவர்களின் விழிகளையே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன்.

நிஷாதரிடம் இனிது பேசினால் இழிகுலத்தோருடன் பேசிய பழியை சூடவேண்டியிருக்கும். அவர்களை வசைபாடுவதும் பழிப்பதும் உரையாடல் என்று கொள்ளப்படாது. ஆகவே இனிய இயல்புள்ள நல்லவர்கள்கூட அவ்வாறுதான் பேசுவார்கள். அந்த வசைச்சொற்கள் சொல்லிச்சொல்லி தேய்ந்து பொருளிழந்தவையாகையால் இருவருக்குமே அவை பொருட்டல்ல. எனக்கும் அவை நேர்ப்பொருள் அளிப்பதில்லை. ஆனால் நான் அவர்கள் விழிகளையே நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அதில் மெய்யான சீற்றமோ அருவருப்போ ஒவ்வாமையோ உருவாகிறதா என்று பார்ப்பேன்.

அது சிறு மின் எனத் தோன்றிய அக்கணமே எவ்வுருக் கொண்டவனாயினும் அவ்வணிகன் நான் முதலில் கொன்ற அந்த பெரும்புழுவுக்கு நிகரானவன் ஆகிவிடுவதை கண்டேன். மெலிந்தவனோ கரியவனோ சிற்றுடல் கொண்டவனோ அவனில் அந்த புழு தோன்றியதும் அக்கணமே கால் வைத்து முன்னால் பாய்ந்து அம்பை வீசி அவனை கொல்வேன். கழுத்தறுபட்ட கணம் அம்முகத்திலெழும் திகைப்பும், மூச்சுக்குத் திறந்த வாயும், பிதுங்கிய விழிகளும் எப்போதும் ஒன்றே. ஒருவனே வெவ்வேறு உடல்களில் மீளமீள எழுவதுபோல். ஒரு தருணமே வெவ்வேறு வடிவில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதுபோல்.

உடல் நிலத்திலறைய, கைகால்கள் துடித்து இழுத்துக்கொண்டிருக்க அவன் கைகால்கள் வெட்டி அதிர்கையிலேயே இடைவாரை அறுத்து நாணயங்களை எடுத்துக்கொள்வேன். அவர்களில் சிலர் அருமணிகள் அணிந்திருப்பார்கள். பொன் மாலைகள் போட்டவர்களுண்டு. சிலருடைய அத்திரிகளின் இருபுறமும் அரிய பொருட்கள் கொண்ட பைகள் தொங்கிக்கிடப்பதுண்டு. நான் இடையிலிருக்கும் வெள்ளி நாணயங்களன்றி வேறெதையும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. என்னால் அச்செயலை மாறாமல் ஒன்றுபோலவே நிகழ்த்த முடிந்தது. திட்டங்களும் செயல்களும் மட்டும் அல்ல அசைவுகளும் எண்ணங்களும்கூட ஒன்றேதான்.

ஒரு நூறு கொலைகளைக் கடந்தபோது நான் உணர்ந்தேன், வேறெவ்வகையில் அதை நிகழ்த்தினாலும் என்னால் முழுமை செய்ய இயலாதென்று. அது எனக்கு ஒற்றைக்கணம் மட்டுமே. நான் அறிந்த ஒன்றையே திரும்பச்செய்கையில் அதில் தேர்ச்சிகொண்டவனானேன். வணிகனைக் கொல்வதும் இழுத்து அருகிருக்கும் புதரில் போடுவதும் ஊர்விலங்கை ஓட்டுவதும் வெள்ளி நாணயங்களுடன் காட்டுப்புதர்களுக்குள் மறைவதும் மிகச் சில கணங்களுக்குள் நிகழும் ஒன்றாயிற்று. சிறுத்தை வந்து இரை கவ்விச்செல்லும் விரைவு. குளம்படி கேட்கும் தொலைவில் அவ்வணிகனுக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருப்பவர்கள்கூட என்னை பார்க்க இயலாது.

ஒவ்வொரு முறையும் கைநிறைய பொருட்களுடன் இல்லம் திரும்பும் என்னை என் மைந்தர்கள் தொலைவிலேயே ஓடிவந்து வரவேற்றார்கள். என் தோளிலும் கைகளிலும் தொற்றி ஏறினார்கள். “தந்தையே! தந்தையே!” என்று என்னை கொஞ்சினார்கள். நாய்க்குட்டிகள்போல என் கைகளிலும் கால்களிலும் முத்தமிட்டு கூச்சலிட்டார்கள். நான் என் சுற்றத்திற்கும் உணவளிப்பவனாக ஆனேன். என் தங்கையரும் அவர்கள் மைந்தர்களும் அயலவரும்கூட என் கைப்பொருளை நம்பி வாழலாயினர். கிளை புரப்பவன் ஆனபோது மேலும் ஆணவ நிறைவு கொண்டேன். காட்டில் பலநூறு கிளைகளை விரித்து நின்றிருக்கும் ஆலமரம்போல் என்னை உணர்ந்தேன்.

ஆணவம் உடலில் கொழுப்பென சேர்கிறது. அசைவுகளை குறைக்கிறது. பயணங்களை இல்லாமலாக்குகிறது. அமைந்த இடத்தில் மேலும் ஆழப் பதிக்கிறது. அதுவே மெய்யென்றும் பிறிதொன்றில்லை என்றும் எண்ணச்செய்கிறது. புதுச் செல்வம் அளிக்கும் ஆணவம் நாளை என ஒன்றில்லை என மிதப்படைய வைக்கிறது. நேற்றின் வெற்றிகளை மட்டும் நினைவுகளாக சேர்க்கிறது. நான் அன்று எண்ணினேன், இறுதியாக என் வழியை கண்டடைந்துவிட்டேன் என. என் நிறைவை அடைந்துவிட்டேன் என.

இளமையில் நான் இங்கிருந்து வானிலெழும் புள்ளென்று எண்ணிக்கொண்டேன். அனைவரிலிருந்தும் முன்னால் ஓடும் விலங்கென்று ஆக முயன்றேன். பின்னர் இவையனைத்தும் அல்ல நான், பிறிதொருவன் என்னுள் உறைகிறான் என்று எண்ணினேன். பிறிதெங்கோ என் இலக்குகள் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டேன். செல்ல வழியறியாது சலித்து, அச்சலிப்பை வெல்ல செலவொழிந்து, அங்கேயே கைவிரித்து பற்றிக்கொண்டு தங்க விழைந்தேன். அங்கே வேர் ஊன்றி விரிந்து நின்றுவிட்டேன். குலம் சமைக்கும் பெருந்தந்தையரைப்போல. அவர்கள் மரமென முளைத்து வேர்பரப்பி கிளைவிரித்து மெல்லமெல்ல பாறையாக, மலையாக ஆகிவிடுபவர்கள்.

பெருந்தந்தை ஆவதே ஆண் அடையும் முழு நிறைவு. பெருந்தந்தை எனும் கனவில்லாத ஆண் இல்லை. பெருந்தந்தையாக சிலகணங்களேனும் நடிக்காதவர்கள் எவருமில்லை. தெய்வங்கள் அதற்கென்றே அவனை படைத்துள்ளன. பெருந்தந்தையருக்குரிய மண் கீழ் அடுக்குகள் நூறு கொண்டது. அங்கே நம் குலத்து மூதாதையர் வாழ்கிறார்கள். நான் மண் திறந்து அவர்களைச் சென்றடையும்போது இரு கைகளையும் நீட்டி என்னை அணுகி அள்ளி நெஞ்சோடணைத்துக் கொள்வார்கள். “வருக, மைந்தா!” என்பார்கள். அவ்வெண்ணம் இனித்தது. அந்த நிறைவில் சில காலம் வாழ்ந்தேன்.

ஒருநாள் காட்டில் ஒரு பாறையின் மறைவில் வழக்கம்போல் நின்றிருந்தேன். என்னை வணிக நிரையினர் கடந்து சென்றார்கள். சிலர் என்னை பார்த்தனர். சிலர் இளிவரல் உரைத்தனர். ஒருவர் என் மண் படிந்த கரிய உடலைப் பார்த்து அருவருப்பு கொண்டு என்மேல் துப்பிவிட்டுச் சென்றார். நான் அந்தப் புழு தோன்றும் வணிகனுக்காக காத்திருந்தேன். அவ்வாறு காத்திருக்கத் தொடங்கி பதினாறு நாட்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அந்தப் புழு எங்கோ ஒளிந்து எனக்காகக் காத்திருந்தது. அவ்வழியே அது வரக்கூடும். வந்தாகவேண்டும்.

அப்போது ஓர் எண்ணம் வந்தது. இனி அந்தப் புழு வரவில்லையெனில் நான் என்ன செய்வேன்? அது எச்சரிக்கை கொண்டிருக்கலாம். வேறு பாதை தேடியிருக்கலாம். எங்கோ ஒதுங்கி என்னை நோக்கிக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். நூறுமுறை அது தோன்றி கொல்லப்பட்டுவிட்டது. இந்த வேட்டை வடிவை நான் மாற்றியாகவேண்டும். இவ்வண்ணம் இது முடிவிலாது நீள இயலாது. இன்று என்னை நம்பி நூறு வயிறுகள் காத்திருக்கின்றன. என் கையிலிருக்கும் வெள்ளி நாணயங்கள் மழைக்காலம் வரை போதுமானவை அல்ல. மானுட வேட்டையாடியே ஆகவேண்டும். எனக்கென நானிட்ட எல்லையை கடக்கவேண்டும். காட்டுவிலங்குகள் தெய்வங்களிட்ட எல்லையை ஒருபோதும் கடப்பதில்லை. எல்லை கடப்பவன் மானுடன். ஆகவேதான் அனைத்து விலங்குகளுக்கும் மேல் அவன் ஆற்றல் எழுந்துள்ளது என்று மூதாதை சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன்.

எனது எல்லையை கடக்கவேண்டும். எனக்கு நானே ஆணையிட்டுக் கொண்டேன், தன்னந்தனியன் எவனாயினும் அவனை நான் தாக்கவேண்டும் என. என் பழகிய பாதையை மீறிச் செல்வேன். என்னுள் எழும் எச்சரிக்கைக் குரலை ஒழிவேன். ஒருமுறை ஒன்றை நிகழ்த்திவிட்டால் போதும், அந்த வழி எனக்கென திறந்து கொள்ளும். அது முடிவிலாதது. அதன் பின் தனித்து வரும் எந்த வணிகனையும் என்னால் கொல்ல முடியும். ஆகவே கண்ணை மூடி என் கையிலிருந்த அம்பை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு அடுத்து வரும் வணிகன் எவனாயினும் அவனை கொல்வேன் என்று எனக்குள் வஞ்சம் உரைத்துக்கொண்டேன்.

தொலைவில் வருவது ஒற்றை அத்திரியின் குளம்படி ஓசையென்று அறிந்தேன். அதன் மேல் இருப்பவன் எனது இன்றைய இலக்கு. இவ்வுறுதியை எடுத்த உடனேயே ஒற்றைக்குளம்படி ஓசையை கேட்கச்செய்து தெய்வங்கள் எனக்கு ஆம் அவ்வாறே என்று ஒப்புதல் அளிக்கின்றன. வருபவனும் நானும் ஊழால் அவ்வாறு கோக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதில் பிழையென ஏதுமில்லை. வேட்டைவிலங்கும் ஊன்விலங்கும் ஒரே ஊழ்நெறியின் இருபுறங்கள் என்று என் மூதாதையர் சொல்வதுண்டு. வருபவன் தன் ஊழை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறான். என்னை இங்கு நிறுத்தியிருப்பது அதே ஊழ்தான்.

பாறைக்கப்பால் அவன் தோன்றியதும் நான் அம்பை வீசிக்கொண்டு முன்னால் பாய்ந்தேன். ஆனால் அதற்குள் அவன் தன் காலைத் தூக்கி என் நெஞ்சை உதைத்து பின்னால் தள்ளினான். பாய்ந்திறங்கி தன் இடையிலிருந்த வாளை உருவியபடி நின்றான். நான் அக்கணமே பின்னால் பாய்ந்து ஓடியிருக்கவேண்டும். திருடர்களின் வழி அதுவே. ஆனால் என்னுள் ஆழத்தில் இருந்தவன் நான் வீசியெறிந்துவிட்டேன் என நம்பிய அந்த வில்லவன். சீற்றமும் சினமும் எழ நான் ஓங்கி நிலத்தில் துப்பியபடி என் அம்புடன் அவனை நோக்கி எழுந்தேன்.

அவன் அஞ்சவில்லை. விழிகூர்ந்து நோக்கி “ உனக்கென்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டான். அவன் கைகளை நோக்கிய விழிகளைத் தூக்கி அவன் கண்களை பார்த்தேன். அவற்றில் அருவருப்பையோ கசப்பையோ சினத்தையோ காணவில்லை. இனிய நகைப்பொன்று இருப்பதுபோல் தோன்றியது. மறுகணமே அந்நகைப்பு ஓர் ஏளனமென்று என் ஆணவம் திரித்துக்காட்ட, நான் “உன் உயிர்! உன் உயிர் வேண்டும் எனக்கு” என்றேன். “என் உயிர்கொள்ளும் அளவுக்கு உனக்கு என் மேல் என்ன வஞ்சம்?” என்று அவன் கேட்டான். “ஏனெனில் உன் மடியில் வெள்ளி நாணயங்கள் உள்ளன. என் மைந்தரும் சுற்றமும் பசித்திருக்கிறார்கள்” என்று நான் சொன்னேன்.

அவன் மேலும் கனிந்து நகைத்து “நன்கு எண்ணிப் பார். மெய்யாகவே உன் குழவியருக்காகவா இக்கொலையை செய்கிறாய்? உன் ஆணவத்திற்காக அல்லவா?” என்றான். “இல்லை! இல்லை!” என்று நான் கூவினேன். “நான் பெருந்தந்தை. நூறு வாய்களுக்கு உணவூட்ட வேண்டியவன். அதன் பொருட்டு நான் செய்யும் அனைத்தையும் தெய்வங்கள் ஒப்புக்கொள்ளும்” என்று சொன்னேன். “நூறு வாய்களை ஒருவனிடம் ஒப்படைக்கும் அளவுக்கு தெய்வங்கள் அறிவில்லாதவை அல்ல. இக்காட்டில் அப்படி ஒரு விலங்கு உண்டா என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். என்னால் மறுமொழி சொல்லக்கூடவில்லை.

அவன் என்னை நோக்கி மேலும் கூர்விழிகொண்டு “உனது குழந்தைகள் வேட்டையாடும் அகவை அடைந்துவிட்டனரா?” என்றான். “ஆம்” என்று நான் சொன்னேன். “எனில் ஏன் அவர்கள் உன்னை நம்பி இருக்கிறார்கள்? எந்த வேட்டைவிலங்கும் அவ்வாறு பல்லும் நகமும் எழுந்த மைந்தருக்கு உணவூட்டுவதில்லையே” என்றான். மறுமொழி சொல்ல இயலவில்லை என்பதனால் நான் சீற்றம்கொண்டு உறுமினேன். அவன் கைநீட்டி என்னை ஆறுதல்படுத்தி “எண்ணி நோக்கு, நீ இதை இயற்றுவது உன் ஆணவத்துக்காக மட்டும்தான் அல்லவா? சற்று முன் சொன்னாய், நீ பெருந்தந்தை என்று. அது உன் ஆணவ வெளிப்பாடல்லவா?” என்றான்.

“நீ யார்?” என்று நான் கேட்டேன். “என் தந்தை இவ்வழியில் நெடுநாட்களுக்கு முன் கொல்லப்பட்டார். நான் அவர் பன்னிரு மைந்தர்களில் இளையவன். பதினொருவரும் வணிகர்களானார்கள். நான் பொருள் துறந்து கானேகி நூல் பயின்றேன். துறவு பூணும் பொருட்டு தந்தையிடமும் அன்னையிடமும் வாழ்த்துச் சொல் பெற்று மீளும் எண்ணத்துடன் திரும்பி வந்தேன். எந்தை வணிக வழியில் கொல்லப்பட்டார் எனும் செய்தியை அறிந்தேன். என் உடன்பிறந்தார் அக்கொலையை உரிய சடங்குகளுக்குப் பின் மறந்துவிட்டனர். வணிகர்கள் வழியில் இறப்பது அன்றாட நிகழ்வு.”

“ஆனால் நான் அவர் சாவை மேலும் அறிய விழைந்தேன். ஏனென்றால் அதில் நான் கற்க ஏதோ உள்ளது என்று எனக்குப் பட்டது. இல்லையேல் நான் அவ்வண்ணம் திரும்பி வந்திருக்க மாட்டேன். உலகியலில் இருந்து பெறும் ஒரு மெய்யறிதலின் துளியே முழுமெய்மை நோக்கி மானுடரை செலுத்துகிறது. உலகியலை ஒறுக்க ஆணையிடுகிறது. அது இந்நிகழ்வில் உள்ளது என எண்ணினேன். ஏனென்றால் என் தந்தையின் மடியில் மூன்று வெள்ளிக் காசுகள் மட்டுமே இருந்தன. மூன்று வெள்ளிக் காசுகளுக்காக கொன்றவன் எவ்வண்ணம் வாழ்கிறான், அவன் இழந்ததும் பெற்றதும் என்ன என அறிய விழைந்தேன்.”

“ஆகவே இவ்வழியில் நான் பலமுறை சென்றேன். பல வடிவங்களில் பல வகைகளில். இன்றுதான் உன்னை கண்டுகொண்டேன்” என்றான். நான் அவனை நோக்கி புன்னகைத்து “வேட்டைவிலங்குக்காக வேடன் இரக்கம் கொள்வதில்லை. பழியுணர்வு அடைவதுமில்லை. ஏனென்றால் அவனை தெய்வங்கள் பிழை சாற்றுவதில்லை” என்றேன். “வேடனே ஆயினும் கொலைப்பழிக்கு நீ தப்ப முடியாதென்று அறிவாயா? நெறியிலாக் கொலையை ஒப்பும் மானுடக்குலங்கள் ஏதும் மண்ணில் இல்லை” என்று அவன் சொன்னான். என் உடல் நடுக்கு கொண்டது.

“அறிக, கொலைக்கு நெறி கொள்ளாத உயிர்க்குலங்களே இப்புவியில் இல்லை! பசிக்காது வேட்டையாடும் சிம்மத்தை கண்டுள்ளாயா? சிறிய எதிரியை யானை கொல்வதுண்டா? தன் மேல் மிதித்தவரை கடிக்கையில்கூட அந்த மிதியால் உருவாகும் வலிக்கு நிகராகவே நஞ்சு செலுத்தவேண்டுமென்று வகுக்கப்பட்டுள்ளது நாகங்களுக்கு. நூற்றில் ஒன்றே மெய்க்கடி, எஞ்சியவை பொய்க்கடி என கொடுநச்சுக் கருநாகம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சொல், நீ அதன் எல்லையைக் கடக்காது உன் எல்லையைக் கடந்து வந்து தாக்கிய விலங்கை கண்டுள்ளாயா? கேட்டுள்ளாயா?” என்றான். நான் “உண்மை” என சொல்நின்ற விழிகளுடன் நோக்கினேன்.

“வேடனே, எண்ணம் சூழ்வாயெனில் கடந்து நோக்கு, நீ இயற்றிய பெரும்பழி என்னவென்று உனக்குத் தெரியும். இவ்வழி சென்றவர் உன்னை நம்பி மலையேறியவர். உன் குடியினர் வழிப்போக்கர்களை தாக்குவதில்லை என்று ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதனால்தான் இந்த வழியில் வணிகர்கள் வருகிறார்கள். அது உன் குடியினர் எம் மூதாதையருக்கு அளித்த சொல். உங்களுக்கு உங்கள் மூதாதையர் அளித்த ஆணை. அவர்களை நீ மீறியிருக்கிறாய். உன் முன் வந்த வணிகன் கையில் எப்படைக்கலமும் இல்லாதவன். வேட்டையனாகிய நீயே கூறுக! கொம்போ குளம்போ உகிரோ எயிரோ சிறகோ இல்லாத உயிர்களைக் கொல்ல உனது நெறி ஒப்புக்கொள்கிறதா?” என்றான் அவ்வணிகன்.

நான் மெய் தளர்ந்து குரல் தாழ்த்தி “கொன்று ஈட்டிய எதையும் நான் நுகர்ந்ததில்லை. என் குடியினருக்கு உணவாகவே அனைத்தையும் கொண்டு செல்கிறேன். கொலைப்பழி வேட்டைவிலங்கை அணுகுவதில்லை. ஏனெனில் தன் குருதியை அது மைந்தருக்கு அளிக்கிறது என்று எங்கள் குலத்திலொரு சொல் உண்டு” என்றேன். “ஆம் எனில் சென்று உன் குலத்தவரிடம் கேட்டு வா. நீ கூட்டி வைத்த இப்பழியை அவர்கள் பகிர்ந்துகொள்வார்களா என்று” என்றான். “அவர்களிடமா?” என அறிவிலிபோல் கேட்டேன். “ஆம், உன் கையின் செல்வத்தை அவர்கள் உண்டவர்களல்லவா?”

நான் ஆமென்று தலையசைத்தேன். “உன் பழியில் அவர்களுக்கும் பங்குள்ளது என அவர்கள் சொன்னால், அவர்களில் ஒருவரேனும் உன் பழியில் ஒருதுளியையேனும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று முன்வந்தால், மீண்டு வா. என்னை நீ கொல்லலாம். இந்த வாள் உன் முன் தாழும். நீ வரும்வரை இங்கு காத்திருப்பேன். என் தந்தைமேல் ஆணை” என்று அவன் சொன்னான். புன்னகைத்து “இது நானும் கற்றுக்கொள்ளும் தருணம். இதைத்தான் தேடி வந்தேன்” என்றான்.

நான் அவன் விழிகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய ஒருவனை அதற்கு முன் நான் பார்த்ததில்லை. “நன்று, வணிகரே. சென்று என் குலத்தை அழைத்து வருகிறேன். நான் செய்தது பழி எனில் அப்பொறுப்பைப் பகிர அவர்கள் ஒருபோதும் தவறப்போவதில்லை. எனக்கு அதில் ஐயமே இல்லை. ஏனென்றால் நிஷாதர்களாகிய நாங்கள் ஒரே குருதியின் ஆயிரம் முகங்கள். கிளைபிரிந்து வான் பரவினாலும் வேர்பின்னி ஒன்றென்று நிலைகொள்பவர்கள்” என்றபின் திரும்பி நடந்தேன்.