பதிவர்: SS

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 44

துரியோதனனின் சிதையில் எரிந்த தீ தன் வெம்மையை தானே பெருக்கிக்கொண்டது. தழல்கள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றென ஏறி வான் நோக்கித் தாவின. தீயின் இதழ்களுக்குள் துரியோதனனின் உடலை நோக்க விழைபவன்போல அஸ்வத்தாமன் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். கிருதவர்மன் எழுந்து உடலை உதறியபடி வந்து அவன் அருகே அமர்ந்தான். கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டு உடல் கலைந்து “இங்கு நம் கடன் முடிந்தது” என்றார். துரியோதனனின் முகம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. தீயை காற்று அள்ளி சுழற்ற அருகே நின்ற ஒரு மரத்தின் இலைகள் சடசடவென்று சுருங்கி பொசுங்கின. அந்த மரம் அப்பாலிருந்து சரிந்து விழுந்திருந்திருந்தது என்று அஸ்வத்தாமன் கண்டான். கிருபர் “நாம் ஆற்றவேண்டிய பணிகள் நாளை காத்துக்கிடக்கின்றன. நாம் அரசருக்கு சொல்லளித்துவிட்டோம்” என்றார்.

எண்ணியிராதபடி கிருதவர்மன் சினம்கொண்டு உரக்க “ஏன் நாளைவரை? இதோ இந்த இரவு நீண்டு கிடக்கிறது நம் முன்… இப்போதே இங்கிருந்தே கிளம்புவோம். அரசரின் அனல்தொட்டுச் சூளுரைத்துவிட்டு எழுவோம்” என்றான். கிருபர் “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டார். “ஆம், உடனே. இப்போதே. அவர்கள் இந்நேரம் வெற்றித்திமிர்ப்பில் இருப்பார்கள். அவர்கள் அறியவேண்டும், நாம் எழுந்திருப்பதை. இன்றிரவே நாம் அவர்களைத் தாக்கவேண்டும். இன்றே பழிகொள்ளவேண்டும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அரசரின் சிதை அடங்குவதற்குள் நாம் பழிகொண்டுவிடவேண்டும். போர் ஒழியாது என அவர்களுக்கு அறிவித்துவிடவேண்டும்… அரசர் விண்ணேகும்போது அதை உணர்ந்து நிறைவுகொள்ளவேண்டும்.”

“ஆனால்… இரவுப்போர் எனில்?” என்று கிருபர் சோல்ல “எந்த நெறியையும் நாம் நோக்கவேண்டியதில்லை. அனைத்தையும் மீறி அவர்களே நமக்கு வழிகாட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று கிருதவர்மன் கூறினான். “அது உண்மை” என்று கிருபர் சொன்னார். “ஆனால் இந்தக் களத்தில் கௌரவர் எந்த நெறிமீறலையும் இயற்றவில்லை. அது அரசரின் பெரும்போக்கு. அவர் இறுதிக்கணம் வரை ஷத்ரிய நெறிகளின்படியே களம்நின்றார். இதுவரை அரசர் காத்த நெறிகளை நாம் மீறினால் அது அவருக்கே இழுக்கு.” கிருதவர்மன் “அவர் காத்த நெறிகளால் அவருக்குப் பெருமை. அவர் புகழ்கொள்ளட்டும். விண்ணில் தேவர்களால் எதிர்கொண்டு வரவேற்கப்படட்டும். நாம் மீறுவது அவருடைய ஆணைப்படி அல்ல. நாம் நெறிகளை மீறினால் அது நமக்கே இழிவு. அவ்விழிவை சூடிக்கொள்வோம்” என்றான்.

“அவருக்காக இழிவடைவோம். அவருக்காக கீழ்நரகுலகில் உழல்வோம். வழிவழி வரும் குடியினர் சொல்லில் பழிக்கப்படுவோம். தெய்வங்களுக்கு உகக்காதவர்களாவோம்… இன்னும் என்னென்ன? சொல்க! இன்னும் என்னென்ன?” என்று கிருதவர்மன் மூச்சடைக்க கூவினான். “இன்னும் எதையெல்லாம் நாம் நமக்காகச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளப்போகிறோம்? அரசரிடம் இது உங்களுக்கானது அல்ல என வணிகம் பேசப்போகிறோம்? சொல்க… ஆசிரியரே, உயிர்நீத்து விண்ணுலகில் நீங்கள் அடையப்போகும் பெருமைகள் என்னென்ன? சொல்லுங்கள்…” அவன் வெறிகொண்டவன்போல் எழுந்துவிட்டான். அவன் உடல் துள்ளியது. கைகள் அலைகொண்டன.

“ஒரு மானுடன் இன்னொருவருக்கு அளிப்பதில் உச்சமானது என்ன? செல்வமா? அரசா? குடியா? இல்லை, முழு வாழ்க்கையுமா? உயிரா? அனைத்தையும் அளித்துவிட்டனர் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம்பேர். நாம் நமது ஆத்மாவை அளிப்போம். மூதாதையர் நமக்கு ஈட்டித்தந்த புண்ணியங்களை அவருக்கு அளிப்போம். பாஞ்சாலரே, ஆசிரியரே, நாம் நமது மீட்பையே அவருக்காக அளிப்போம். அவர் பொருட்டு நம் மூதாதையரை எள்ளும் நீருமின்றி மேலுலகில் வாடவிடுவோம். அதைவிட எவர் எதை அளித்துவிடமுடியும்?” அவன் வெறிகொண்டு அங்குமிங்கும் அலைமோதினான். “எனக்கு இங்கே ஏதுமில்லை. எந்தத் தெய்வத்திடமும் எனக்கு ஒப்பந்தமில்லை… நான் கொள்வதற்கு விண்ணுலகிலும் ஏதுமில்லை. என் அரசனுக்கு கொடுப்பதற்கே அனைத்துமுள்ளது.”

கிருபர் கையால் அவனுடய கொந்தளிப்பை தடுத்து “இரவுப்போர் என்றாலும்கூட அவர்கள் இப்போது போர்க்களத்தில் இல்லை” என்றார். “ஆம், போர்க்களத்தில் இல்லை. இனி அவர்களை நாம் போர்க்களத்தில் சந்திக்கவே முடியாது. நாம் வெறும் மூவர். நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? மூவர் சென்று அவர்களிடம் போருக்கு நாள்குறிக்கச் சொல்லப்போகிறோமா? அன்றி நாங்கள் படைதிரட்டி வரும்வரை போருக்குக் காத்திருங்கள் என கூறவிருக்கிறோமா?” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆம், நாம் வெறும் மூவர். அவர்கள் இப்போது முடிகொண்டவர்கள். ஆணையிட்டால் படையும் கொள்வார்கள். முடிகொண்ட அரசனை எதிர்க்கும் தனியர்களுக்கு ஏது போர்நெறிகள்? அவர்களும் நம்மிடம் எந்தப் போர்நெறியையும் கடைப்பிடிக்கப் போவதில்லை. கடைப்பிடித்தாக வேண்டும் என்று நெறிநூல்கள் சொல்லவுமில்லை. நம்மை படைகொண்டு சூழ்ந்து கைப்பற்றிக் கழுவிலேற்றுவதே அவர்களின் வழி.”

“நாம் வீணாக சொல்லடுக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. இதுவே தருணம். எவரும் எஞ்சவில்லை என அவர்கள் எண்ணியிருக்கிறார்கள். காவலின்றி இருப்பார்கள். மதுவருந்தி களித்திருப்பார்கள். மயங்கித் துயின்றிருப்பார்கள். அவர்களை தாக்குவோம். நம்மால் இயன்றவரைக் கொல்வோம். எரியூட்டுவோம். நஞ்சூட்டுவோம். அவர்களின் பெண்களைக் கொல்வோம். குழந்தைகளை துண்டாடுவோம். அவர்களின் விளைநிலங்களை, ஆநிரைகளை அழிப்போம். நாம் செய்யும் எதுவும் உகந்ததே. ஐவரில் ஒருவரைக் கொன்றாலும் நாம் வென்றோம். இத்தகைய பேரழிவுக்குப் பின்னரும் அவர்கள் ஐவரும் அவ்வண்ணமே எஞ்சுகிறார்கள் என்றால் அதைப்போல நமக்கு இழிவு பிறிதில்லை” என்று கிருதவர்மன் கூச்சலிட்டான்.

கிருபர் அதற்கு எதிராக உறுதிகொண்டார். “ஒளிந்து போரிடுவதும் துயில்பவரைக் கொல்வதும் பெரும்பிழை…” என்றார். “வேங்கை ஒளிந்தே போரிடுகிறது. ஓநாய் பதுங்கிவந்து தாக்குகிறது. நாகம் இல்லத்திற்குள் இருளில் புகுகிறது. நான் ஷத்ரியன் அல்ல. நான் மானுடனே அல்ல. நான் வெறும் விலங்கு… என்னை ஆள்பவை விலங்குகளின் தெய்வங்கள் மட்டுமே” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “எக்கணம் என்னை மானுடன் அல்ல என்று உணர்ந்தேனோ அக்கணமே நான் விடுதலைகொண்டுவிட்டேன். எனக்கு நலம் செய்தவரை நான் தலைக்கொள்வேன். என்மேல் அன்பு காட்டியவருக்கு அன்பை மட்டுமே அளிப்பேன். ஊடே சொற்களில்லை. அறங்கள் இல்லை. விலங்குகள் தூய்மையானவை. அன்பை அறுத்துக்கொள்ள அவற்றால் இயலாது. மானுடக்கீழ்மை சொல்பெருக்கி அனைத்தையும் தனக்காக மாற்றிக்கொள்கிறது. மானுடர் அகல்க. நான் என் வஞ்சத்தை தனியாகவே இயற்றுகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான்.

அவன் குரல் உடைந்தது. “எவரும் என்னுடன் வரவேண்டியதில்லை. உங்கள் வழியை நீங்கள் தெரிவுசெய்க. உங்கள் வீடுபேறும் புகழும் உங்களுக்கு நன்கு அமைக. நான் அனைத்து இழிவுகளையும் சூடிக்கொள்கிறேன். அனைத்துக் கீழ்மைகளிலும் உழல்கிறேன். தெய்வங்களே, ஒழிக என்னை! மூதாதையரே, துறந்தகல்க என்னை! கொடிவழியினரே, என்னை மறந்துவிடுக…” என்று அவன் கூவியபோது அழுகை உடன் வெடித்தது. “என் அரசன்! என் தாதன்! அவர் எனக்கு தன் பெருங்கைகளால் அள்ளி வைத்த உணவின்பொருட்டு நான் அனைத்தையும் இழந்தாகவேண்டும். அவர் கைகள்… குறைவாக அள்ளத்தெரியாத அவர் விரல்கள்… அவற்றுக்காக நான் நெஞ்சுபிளந்து விழுந்தாகவேண்டும். தெய்வங்களே, அதற்கப்பாலும் அடங்காது என் நெஞ்சு… அவருக்கு அளிக்க ஒன்றுமில்லையே என்று எண்ணி ஏங்கியபடி இங்கே உயிர்விடுவேன்.” அவன் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்துகொண்டு விலங்குபோல் ஊளையிட்டு அழுதான்.

அஸ்வத்தாமன் எழுந்து சென்று சிதையிலிருந்து ஒரு எரியும் தேவதாருக் கழியை உருவிக்கொண்டான். அவர்களை திரும்பி நோக்காமல் நடந்தான். “பாஞ்சாலரே, நானும் உடன் வருகிறேன்…” என்று கூவியபடி கிருதவர்மன் உடன் செல்ல கிருபர் தானும் எழுந்து “நானும் வருகிறேன்” என்று தொடர்ந்தார்.

குருக்ஷேத்ரத்தைச் சூழ்ந்திருந்த காட்டினூடாக நடந்தபோது ஒவ்வொரு அடிக்கும் அஸ்வத்தாமன் மேலும் விசைகொண்டான். அவனுக்குப் பின்னால் கிருதவர்மன் ஓடவேண்டியிருந்தது. கிருபர் பின்தங்கி நின்று மூச்சிரைத்தும் மீண்டும் ஓடியும் அவர்களுடன் சென்றார். சற்றுநேரத்தில் அவர் நின்றுவிட்டார். குனிந்து முழங்கால்களில் கையூன்றி நின்று வாயால் மூச்சுவிட்டார். பின்னர் இருட்டில் தடுமாறியபடி நடந்தபோது சற்றுத்தொலைவில் கிருதவர்மன் நின்று மூச்சிளைப்பதைக் கண்டார். அவர் அருகே சென்று “பாஞ்சாலன் எங்கே?” என்றார். “அங்கே” என்று கிருதவர்மன் கைகாட்டினான். “அவருள் ஏதோ தெய்வம் குடிகொண்டதுபோலத் தோன்றுகிறது. அவ்விசையை நம்மால் தொடர முடியாது.”

கிருபர் தொலைவில் ஒரு செந்நிற தீப்பொறிபோல அசைந்து சுழன்று சென்றுகொண்டிருந்த எரிசுள்ளியை நோக்கினார். அவருக்கு அச்சம் எழுந்து உடலை அழுத்தியது. அஸ்வத்தாமனுக்குள் புகுந்திருப்பது எந்த தெய்வம்? இதோ அருகே நின்றிருக்கும் இவனுக்குள்ளும் ஏதோ தெய்வம் குடியேறியிருக்கிறது. எனது தெய்வம் இவ்விருளுக்குள் என்னைக் காத்து நின்றிருக்கிறதா? அவர் இருளுக்குள் இருந்து அதன் நோக்கை உடலால் உணர்ந்தவர்போல தோள்களைச் சுருக்கிக் கொண்டார். அச்சம் முழுத்து உடலை நிறைத்து நடுக்கென நிகழ்ந்தபின் மிக மெல்லிய ஒரு சொல் என உவகை எழுந்தது. தெய்வம் என்னை ஆட்கொள்க. தெய்வம் என்மேல் பொலிக. அதற்குப்பின் எனக்கு இந்த நிலைகொள்ளாமை இல்லை. என்னுள் ஓடும் இந்த பொருளிலாச் சொற்பெருக்கு ஓய்ந்துவிடும். தீட்டப்பட்ட படைக்கலம்போல் நான் கூர் கொண்டுவிடுவேன்.

அத்தனை படைக்கலங்களையும் தீட்டிக் கூராக்கிக்கொண்டு படைக்கலச்சாலையில் அமைந்திருக்கிறது கருங்கல். மென்மையான ஒளியுடன். என் தெய்வம் அங்கே இருளுக்குள் ஒளிகொண்டிருக்கிறது. எருமைவிழிகள்போல் இருளின் ஒளி அது. அவர் மெய்ப்புகொண்டார். அது அச்சமா உள்ளெழுச்சியா என பிரித்தறிய முடியவில்லை.

 

அஸ்வத்தாமன் தன்னெதிரே திரண்டு மறித்த இருட்டை கிழித்து அகற்றி ஊருடுவிச் சென்றுகொண்டிருந்தான். இருட்டின் விளிம்புகள் அவனுக்குப் பின்னால் கூடி அவனை உள்ளே அமைத்துக்கொண்டன. அந்த எரிதுளியே அவன் என்று தோன்றியது. உடல் அவ்விருளில் கரைந்துவிட்டிருந்தது. உள்ளமும் இருளென்றே ஆகிவிட்டிருந்தது. அவன் என எஞ்சியது அந்த சுள்ளியின் முனையில் சீறியும் தழைந்தும் நாவெழுந்து அலைகொண்டும் எரிந்துகொண்டிருந்த தழல்தான். அது என்னை ஏந்திக்கொண்டுசெல்லும் தெய்வமொன்றின் விழி. அதன் பசித்த நாக்கு. அவன் அதைச் சுழற்றியபோது செந்நிற வட்டங்கள் எழுந்தன. அவனுடைய நடையின் அசைவிலும் உலைவிலும் அவை குறிச்சொற்களாயின. அவன் அவற்றை அறியவில்லை. ஏதோ ஒரு கணத்தில் விழிதிரும்ப அரைக்கணம் முன் காற்றில் வரையப்பட்டு அணைந்த சொல்லை அவன் கண்டான். திடுக்கிட்டு நின்றான்.

அவனுக்கு முன்னால் இருள் உருவெனத் திரண்டது. நீள்குழல் அலையடிக்கும் பெண்வடிவம். தோள்களில், இடைவளைவில் என அதன் வடிவக்கோடு தெளிந்தது. விழிகள் ஒளிகொண்டன. நாக்கு நிறம்காட்டியது. பின்னர் அவன் அவளை அருகே தெளிந்து கண்டான். கரிய பேரழகுத் தோற்றம். துர்க்கையா? சாரதையா? அவன் கைகளைக் கூப்பி அவளை நோக்கிநின்றான். இனிய நறுமணம் எழுந்தது. தாமரை மலருக்குரிய மென்மையான மணம் காற்று சுழன்றபோது செண்பகத்தின் எரிமணம் எனக் காட்டி மீண்டது. அவள் தன் இரு கைகளையும் அவனை நோக்கி நீட்டினாள். அவளுடைய விழிகள் அருள்மிக்க நகைப்பை அணிந்தன. முகம் அப்புன்னகையில் எழில் கொண்டது. யாழின் கார்வைகொண்ட குரலில் “மைந்தா” என்று அவள் அழைத்தாள். “உன்பொருட்டே இங்கு நின்றேன்… நீ என் அருள்பெற்று முன்னெழ வேண்டும்…”

அஸ்வத்தாமன் “அன்னையே, பணிகிறேன்” என்றான். “மூத்தவளாகிய என்னை பணிபவர் விழைவதை எய்துவர்” என்று அவள் இனிய குரலில் சொன்னாள். “எந்தத் தெய்வமும் பலிகோருவது என்று அறிக.” அஸ்வத்தாமன் “நான் உன் அடிகளில் என் தலையை வைக்கிறேன். நான் அளிப்பதற்கு எது என்னிடமிருந்தாலும் உனக்கு அவை படையலாகுக” என்று சொன்னான். மூத்தவள் அவனை நோக்கி “என் தங்கையை முற்றாகத் துறந்தாகவேண்டும் நீ. அவள் உருவங்கள் என இப்புவியில் திகழ்வன எதையும் இனி நீ தொடலாகாது. அனைத்து அழகுகளும், அனைத்து இனிமைகளும், அனைத்து மங்கலங்களும், அனைத்து நலன்களும்” என்றாள். அஸ்வத்தாமன் “ஆம், தேவி. அவ்வாறே ஆகுக!” என்றான். அவளுடைய புன்னகை விரிந்தது. “பெருந்துறவியர்கூட அஞ்சும் இடம் இது. என் விழிகளை நேருக்குநேர் நோக்கியவர்களே அரிது. நீ எனக்கு இனியவன்” என்றாள். “எனினும் எண்ணி நோக்குக. மைந்தா, நீ அழிவின்மை என்னும் பேறுகொண்டோன். முடிவிலிவரை நீ என் இளையோளின் ஒரு கீற்றைக்கூட அறிய முடியாது.”

அஸ்வத்தாமன் “நான் என் அரசருக்கு என்னை அளித்துள்ளேன். எதுவரை என்று என்னைக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஒன்றும் எஞ்சாதது வரை. முடிவிலிவரை என எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன்” என்று சொன்னான். “தேவி, இந்நோன்பால் நான் எண்ணற்கரியதை இயற்றவேண்டும். எல்லைகள் அனைத்தையும் கடக்கவேண்டும். இயற்றிய எதன்பொருட்டும் துயருறாதமைய வேண்டும்.” கரிய தேவி அவனை மேலும் அணுகினாள். அப்பாலிருந்தபோது அவளிலிருந்து எழுந்த நறுமணம் கெடுமணமாக ஆகியது. அவள் முகம் சிதைந்து பரவி அருவருப்பூட்டும் தோற்றம் கொண்டது. கரிய பற்களின் நடுவே இருந்து நாக்கு நாகமென நெளிந்திறங்கியது. அவளுடைய சிரிப்பு கழுதைப்புலிகளின் சிரிப்புபோல் ஒலித்தது.

அவள் தன் இடமுலையை தொட்டு அதைத் திருகி ஒரு குவளை என எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். அது வெண்ணுரை கொண்ட பாலால் நிறைந்திருந்தது. “அருந்துக, இது என் அருள்” என்றாள். நாட்பட்ட சீழின் கெடுமணம் எழுந்தது. அவன் அதை வாங்கி ஒருகணம் குனிந்து நோக்கியபின் உடலை இறுக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டு அருந்தினான். நாவில் படர்ந்து உடலை நிறைத்த கசப்பு கொண்டிருந்தது அது. அவன் அவளிடம் அக்கோப்பையை திரும்ப அளித்து “அருள்க, தேவி” என்றான். “ஆற்றலுற்றாய்… வெல்லற்கரியவனானாய்…” என்று அவள் சொன்னாள். அவன் அவளை குனிந்து வணங்கி எழுந்தபோது மறைந்துவிட்டிருந்தாள்.

மீண்டும் நடந்தபோது அஸ்வத்தாமன் தன் களைப்பனைத்தும் மறைந்துவிட்டிருப்பதை உணர்ந்தான். உடல் காற்றிலென மிதந்து சென்றது. அவன் விழிகள் பாதை மறிக்கும் தெய்வங்களுக்காகத் துழாவிக்கொண்டே சென்றன. அவன் நாவில் எஞ்சிய கசப்பு மெல்ல மெல்ல இனிப்பாகியது. மூச்சும் விழிகளும் கூட இனித்தன. உள்ளங்கால் இனிப்பில் துழாவியது. அவன் நாவால் துழாவி சப்புகொட்டிக்கொண்டு நடந்தான். எதிரில் இருளலை திரள்வதைக் கண்டு நின்றான். அது உருக்கொள்வதற்காகக் காத்து நின்றான். காகங்கள் இருளில் அதைச் சூழ்ந்து பறப்பதைக் கண்டான். வடிவம் தெளிந்தபோது அவன் அருகே சென்று வணங்கினான். எட்டு கைகள் கொண்ட கரிய பேருரு திமிறி எழுந்த மரம்போல் அங்கே நின்றது.

“என் மைந்தனுக்கு இனியவன் நீ” என்று கலிதேவன் அவனிடம் சொன்னான். “என் மைந்தனின் வடிவாக நீ கலியுகத்தைக் கடந்துசெல்வாய்… வெல்க!” அவன் “என்னை ஆற்றல்கொண்டவன் ஆக்குக, இறைவா” என்றான். “எழுயுகத்தில் மானுடரை ஆற்றல்கொண்டவர்களாக்குவன ஏழு. செல்வம், குடிப்பிறப்பு, வீரம், சூழ்ச்சி, அச்சம், காமம், வஞ்சம். இவற்றில் ஒன்றை தெரிவுசெய்க. அதை உனக்கு முடிவிலாது பெருகச்செய்கிறேன். அது உன் படைக்கலமாகவும் ஊர்தியாகவும் காவல்தெய்வமாகவும் உடனிருக்கும்.” அஸ்வத்தாமன் “தேவா, எனக்கு தீராப் பெருவஞ்சத்தை அருள்க” என்றான். “அறிக, செல்வம் கொண்டவன் தனிமையை அடைவான். குடிப்பிறப்பு கொண்டவன் இணையான எதிரியை அடைவான். வீரம் ஆணவத்தை அளிக்கும். சூழ்ச்சி ஐயத்தையும், அச்சம் சினத்தையும், காமம் சலிப்பையும் அளிக்கும். வஞ்சம் துயிலின்மையை. அதைத் தெரிவுசெய்தபின் நீ ஒருகணமும் உளமுறங்க இயலாது” என்று கலிதேவன் சொன்னான்.

“ஆம், உறங்காத வஞ்சத்தை அளியுங்கள். அது ஒன்றே நான் விழைவது. அது என்னை பெருகச் செய்க. அதன் வழியாக நான் தெய்வமாகிறேன். இப்புவி உள்ளளவும் வாழும் அழிவிலியாகிறேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் கூவினான். கலிதேவன் புன்னகைத்து அவனருகே வந்து அவன் நெஞ்சில் கையை வைத்தான். அக்கணம் தன்னுள் அனல் ஒன்று பற்றிக்கொண்டதைப்போல் அஸ்வத்தாமன் உணர்ந்தான். உடல் கொதிக்கத் தொடங்கியது. கைவிரல்நுனிகள் சிவந்து பழுத்தன. செவிமுனைகள், மூக்குவளைவுகள் அனலாயின. “வரும் யுகத்தில் நீ எங்குமிருப்பாய். பெருவஞ்சம் கொண்ட எவரும் உன்னை அருகே என உணர்வார்கள். பழிக்கு அஞ்சாமலிருக்க, பிழையுணர்வு கொள்ளாமலிருக்க, இறுதிக்கணத் தயக்கத்தை வெல்ல, இயற்றியவற்றை அக்கணமே மறந்து மேலும் செல்ல உன்னை வழுத்துவர். இந்த ஐந்து நலன்களையும் அளிப்பதனால் நீ பஞ்சவன் என அழைக்கப்படுவாய்” என்றான் கலி. அஸ்வத்தாமன் அவனை வணங்க “ஓம்!” என்னும் ஒலியாக மாறி மறைந்தான்.

மேலும் நடந்தபோது அஸ்வத்தாமன் தன் உடல் எரிவடிவு கொண்டுவிட்டதாக உணர்ந்தான். தன்னுள் எரிந்த அனலை உள்ளோடிய ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அறிந்தான். சொற்கள் பற்றி எரிந்தன. அனல்பறக்க ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொண்டன. அவன் அங்கே நின்ற பசுமரம் ஒன்றை நோக்கினான். அது இலைபொசுங்கி பற்றி எரிந்து கொழுந்தாடியது. அப்பாலிருந்த கரும்பாறை ஒன்றை கையால் அறைந்து பொடிப்பொடியாக்கினான். அனல் அவனை மேலும் அனல்கொண்டவனாக ஆக்கியது. அவன் கால்பட்ட இடங்களில் புல்பொசுங்கி புகைந்தது. சேறு கொதித்து நீராவி எழுந்தது. அவன் தன் முன் இனி எழுவது எந்த தெய்வம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். மலைப்பாறை மேலிருந்து உதிர்வதுபோல் காலடியோசைகளைக் கேட்டான். நெஞ்சு நிமிர கைவீசி முன்னால் சென்றான். அங்கே வெற்புருவாக எழுந்து நின்றிருந்த பூதத்தைக் கண்டான்.

“விலகுக!” என்று அவன் சொன்னான். பூதம் “என்னை விலக்கிவிட்டுச் செல்… நீ முடிவிலா ஆற்றல்கொண்டவன் என தருக்குகிறாய் அல்லவா?” என்றது. அஸ்வத்தாமன் சீறியபடி குனிந்து தரையில் இருந்து புல் ஒன்றை பறித்து ஊதி வீசினான். எரியெழுந்து இடியோசையுடன் சென்று அந்த அம்பு பூதத்தை தாக்கியது. அதன் உடலில் மின்மினி என அந்த அனல் சென்று ஒட்டிக்கொண்டது. வெறிகொண்டு மேலும் மேலும் புல்லம்புகளை அந்தப் பூதத்தின்மேல் தொடுத்தான். விளக்கேற்றிய மலைக்குவை என அவன் அம்புகளைச் சூடிப் பொலிந்து நின்றது கரிய பூதம். செயலிழந்து நோக்கி நின்ற அஸ்வத்தாமன் ஒருகணத்தில் அதன் நெற்றியில் எரிந்தணைந்த எரிமீன் போன்ற செவ்விழியைக் கண்டான்.

“என் இறையே! என்னை ஆட்கொள்க!” என்று கூவியபடி அவன் அப்பூதத்தின் காலடிகளை நோக்கிச் சென்று மண்ணில் முகம் பதிய விழுந்தான். “என் ஆற்றல்களையும் இலக்குகளையும் உன் காலடியில் படைக்கிறேன். என்னை வெல்க!” என்றான். பூதத்தின் குரல் இடியோசைபோல் வானில் எழுந்தது. “நான் விழையும் படையல் உன் ஆணவம் மட்டுமே” என்றது அது. “அழிவிலாதவன் ஆற்றல்குன்றாதவன் என ஒருகணமும் உன்னை எண்ணமாட்டாய் என்னும் சொல்லை எனக்கு பலியென கொடு”. அஸ்வத்தாமன் தன் விழிநீரை சுட்டுவிரலால் தொட்டு “அளித்தேன்! அளித்தேன்! அளித்தேன்!” என்று மும்முறை சொன்னான். “நீ விழைவதைக் கோருக” என்று பூதம் சொன்னது.

“மூவிழித்தெய்வம் எழுந்து என் முன் வந்து நின்றிருக்கையில் நான் என்னைப்பற்றிய மெய்யறிதலை அன்றி பிறிது எதையும் கோரமாட்டேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “கூறுக, இறைவா. நான் இயற்றவிருப்பதை ஏன் இயற்றுகிறேன்? அச்செயலால் எவருக்கு என்ன பயன்? இக்கொடுஞ்செயலை இயற்றும் நான் எவ்வண்ணம் இங்கே நிலைகொள்ளுவேன்?” பூதம் மறைந்து உடலிலி ஒலித்தது. “நீ மானுடனில் நிகழும் தெய்வம் என்பதனால் அச்செயலைச் செய்கிறாய். மைந்தா, தெய்வங்கள் இப்புடவிப்பெருக்கெனும் முடிவிலியின் துளிகள். பிரம்மத்தின் பல்லாயிரம்கோடி வடிவங்கள் அவை. பிரம்மத்தின் நோக்கத்தையே அவை ஆற்றுகின்றன. அவற்றை அத்தெய்வங்கள் அறியவியலாது. பெருஞ்செயலைச் செய்வதனூடாக மானுடர் தெய்வமாகிறார்கள். நன்றென்றும் தீதென்றும் செயலைப் பகுப்பது மானுடச் சித்தம். பிரம்மவெளியில் எல்லாச் செயலும் ஒன்றே. செயலும் செயலின்மையும் ஒன்றே.”

அஸ்வத்தாமன் தன் விழி ஒருகணம் திரும்பிய அசைவில் இருளில் அத்தோற்றம் மறைந்து தான் கையில் எரிசுள்ளியுடன் நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் கிருதவர்மன் “பாஞ்சாலரே, நில்லுங்கள்… நாங்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறோம்” என்று கூவினான். கிருபரும் கிருதவர்மனும் மூச்சிரைக்க ஓடி அவனை நோக்கி வந்தனர்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 43

குருக்ஷேத்திரத்தின் தெற்குக்காட்டைச்  சென்றடைந்தபோது அவர்கள் முற்றாகவே சொல்லடங்கி வெறும் காலடியோசைத் தொடராக இருளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். தெற்குக்காடு சீவிடுகளின் ஒலிகூட இன்றி அமைதியாக இருட்குவைகளின் பரப்பாக சூழ்ந்திருந்தது. கிருபர் தொண்டையைச் செருமி, குரல்கொண்டு “அங்கே எந்த ஓசையுமில்லை” என்றார். அஸ்வத்தாமன் அதைக்கேட்டும் மறுமொழி உரைக்கவில்லை.  கிருபர் தானாக தொடர்ந்தார் “நாய்நரிகளின் ஊளையால் களம் இப்போது நிறைந்திருக்கும் என எண்ணினேன். அங்கே வெறும் இருள்வெளியே எஞ்சியிருக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் மறுமொழி சொல்லவில்லை எனக் கண்டு “ஆம், களம் முழுமையாகவே சேறால் மூடப்பட்டிருக்கிறது, ஆயினும் நாய்கள் நான்கடி ஆழம்வரை தோண்டி எடுக்கக்கூடியவை அல்லவா?” அவருடைய அச்சொற்கள் அவருக்கே ஒவ்வாமையை உருவாக்க “அறநிலம் என்கிறார்கள் அதை” என்றார்.

அவருடைய பேச்சு இருளில் ஒலித்து அமைந்தது. சேற்றுப்பாதையிலிருந்து நடைவழியினூடாகக் குறுங்காட்டுக்குள் சென்றனர். மழையில் அங்கே சிதைகள் அனைத்தும் முற்றாகவே அணைந்து, சாம்பலும் கரைந்தோடியிருக்க, வெற்றுக்குழிகளாக எஞ்சியிருந்தன. புரவி இருட்டுக்குள் aநோக்கி மடுக்களை ஒழிந்து சேற்றுக்குழிகள் அருகே நின்று சினைப்பொலி எழுப்பி அவர்களை எச்சரித்து அப்பால் சென்றது. அஸ்வத்தாமன் கர்ணனின் சிதை இருந்த இடத்தை நோக்கி அதைச் செலுத்தினான்.  கிருபர் அப்போதுதான் அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டார். “இது அங்கன் எரிந்த சிதை” என்றார். “ஆம், அச்சிதையிலேயே அரசரையும் ஏற்றுவோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.  கிருபர் பெருமூச்சுடன் “அது உகந்ததே” என்றார். பின்னர் சிரித்து “விந்தையான உறவு அவர்களுக்குள். அனைத்தும் அளிக்கப்பட்டவர் அனைத்தும் மறுக்கப்பட்டவரிடம் கொண்ட நட்பு” என்றார். அதை ஏன் சொன்னோம் என உடனே உள்ளம் சலித்தது. ஏன் பேசிக்கொண்டே இருக்க விரும்புகிறோம்? பேசாமலிருக்கையில் இவ்விருளில் இல்லாமலே இருக்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது.

அஸ்வத்தாமன் பேசவிரும்பவில்லை என தெரிந்தது. குதிரையிலிருந்து துரியோதனனின் உடலை க் கட்டியிருந்த முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத்தொடங்கினான். அது களைப்புடன் நீள்மூச்செறிந்தது. துரியோதனன் துயிலில் இருந்து எழப்போகிறவன் போல உடல் அசைந்தது. கிருபர் “நான் பிடிக்கிறேன்” என்று ஓடிவந்தார். “இல்லை, அவருடைய எடை மிகவும் கூடியிருக்கிறது. நாமிருவரும் கூட அவரை பிடிக்கவோ தூக்கவோ முடியாது… நான் முடிச்சுகளை தொட்டு அவை இருக்குமிடத்தை மட்டும் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அவற்றை எளிதில் அவிழ்க்கவேண்டும். ஆகவே நெகிழ்த்தி வைக்கிறேன்” என்றான். “என்ன செய்வது?” என்று  கிருபர் கேட்டார். “சிதைகூட்டுவோம். சிதைக்குமேல் இப்புரவியையே கொண்டுசென்று அதிலிருந்து அவர் உடலை அங்கே நேரடியாக இறக்கி அமைப்போம்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

“இங்கே எரியும் விறகென ஏதுமில்லை… மழையில் ஊறியிருக்கின்றன அனைத்தும்” என்றார்  கிருபர். “தேவதாருப் பசுமரம் அனலுறைவது.  நேற்று சுழல்காற்று அடித்திருக்கிறது. மரங்கள் கடைபுழங்கி விழுந்துள்ளன. விழுந்துகிடக்கும் தேவதாருக்களை கண்டுபிடிப்போம். அவற்றிலிருந்து உருகிச்சொட்டிய அரக்கு அடியில் மண்ணில் சிறு குவைகளாக அமைந்திருக்கும். அவை நெய்க்குமேலாகவே நின்று எரிபவை. நறுமணம் கொண்டவையும்கூட” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவர்கள் தங்கள் உடைவாட்களை கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்றனர். இலைகளிலிருந்து ஈரம் சொட்டிக்கொண்டிருந்த ஓசை மட்டும் காட்டில் நிறைந்திருந்தது. நீரில் ஊறிய சருகுகள் சேறு என, செத்த விலங்கின் உடல் என மிதிபட்டன. ஆனால் காடு உயிரற்றிருந்தது. “சீவிடுகளின் ஒலிகள் கூட இல்லை” என்றார் கிருபர். அஸ்வத்தாமன் மறுமொழி கூறாமையை உணர்ந்து “பதினெட்டுநாள் எரிந்த அனலில் உயிர்கள் அனைத்தும் அகன்றிருக்கும்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்.

அஸ்வத்தாமன் முதலில் ஒரு தேவதாருவைக் கண்டான். அதன் முறிவுப்பகுதிக்கு கீழே குனிந்து நோக்கி “இங்குள்ளது அரக்கு” என்றான்.. அதற்குள்  கிருபரும் முறிந்த தேவதாரு ஒன்றைக் கண்டுவிட்டார். ‘இங்குமுள்ளது…’ என்று அவர் சொன்னார். அந்த அரக்குக் கூம்புகளை எடுத்து அகன்ற வாழையிலையை வெட்டிப்பரப்பி அதில் சேர்த்தனர். “கிளைமட்டும் முறிந்த தேவதாருக்களும் அரக்கு சூடியிருக்கும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், நான் மணத்தாலேயே அவற்றை கண்டடைகிறேன்” என்றார்  கிருபர். அரக்குக்கூம்புகளை இலைகளில் அடுக்கியபின் தேவதாருவின் சிறுகிளைகளை தறித்து விலக்கினான். மலையிலிருந்து உருண்டு வந்து இலைகள் நடுவே புதைந்தன போலக்கிடந்த உருளைப்பாறைகளை உந்திப்புரட்டிக்கொண்டுவந்து அடிமரத்துக்கு அடியில் வைத்து அவற்றின்மேல் அதை ஏற்றி உருட்டி உந்தி கொண்டுசென்றான் அஸ்வத்தாமன்.

அடிமரத்தின் முகப்பு உருளைப்பாறைகளில் இருந்து வெளிவந்தபோது பின்னாலிருந்து உருளைப்பாறைகளைத்  தூக்கி அடியிலிட்டு மீண்டும் உந்தினான். பன்னிரு முறை அவ்வாறு உந்தியபோது அடிமரம் சிதையருகே வந்தது. அதை கொண்டுசென்று சிதைமேடைமேல் அமைத்தான். கிருபரிடம் “நான் உதவிக்கு வரவா?” என்றான். “நீங்கள் செய்வதை நோக்கினேன்… நானும் கற்றுக்கொண்டேன்” என்று  கிருபர் சொன்னார். அவரும் ஒரு அடிமரத்தை அங்கே உந்தியும் இழுத்தும் கொண்டுவந்தார். “ஓடையில் சில மரங்கள் விழுந்துள்ளன. அவற்றை சேற்றினூடாகவே எளிதில் இழுத்துக் கொண்டுவரமுடியும்” என்றார். மேலும் இரு மரங்களை கொண்டுவந்து மேல் மேலாக இழுத்து அடுக்கி சிதைகூட்டினார்கள். அடிமரங்கள் மேடைபோல அமைய இருபுறமும் பசுங்கிளைகள் நீட்டி நின்றிருக்க அச்சிதை இருளில் வடிவின்மைகொண்டு தெரிந்தது.

“பசுஞ்சிதை…” என்று  கிருபர் பெருமூச்சுடன் சொன்னார். “எரியாச்சிதை மண்ணில் விழைவு அடங்காதவர்களுக்குரியது என்பார்கள்”. அஸ்வத்தாமன் “இவை நன்றாகவே எரியும்…சற்று பிந்தும், ஆனால் எரிந்தபின் எதையும் எஞ்சவிடாமல் நீறு பெருகிக் கிடக்கும்” என்றான்  கிருபர் மேற்கொண்டு அதைப்பேச விழையாமல் இருளை நோக்கினார். ‘கிருதவர்மன் சென்று சேர்ந்திருப்பானா?” என்றார். “அவனால் முறையாக இச்செய்தியை அரசருக்கு அறிவிக்க முடியுமா? அவன் சொல்வலன் அல்ல. நேரடியாகச் சொன்னால் அரசர் கொந்தளித்து எழக்கூடும். அவருடைய கைவட்டத்திற்குள் நின்றிருந்தால் அள்ளிப்பற்றி நொறுக்கிக் கொல்லவும்கூடும்”. அஸ்வத்தாமன் ”அவருடன் சஞ்சயன் இருக்கிறான். அவன் அறிவான்” என்றான். கிருபர் “ஆம், அவன் சொல்லறிந்தவன்” என்றார். ”சொல்லறிந்தவன் மானுட உள்ளத்தையும் அறிவான் என்பார்கள்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்.

அஸ்வத்தாமன் குதிரையைத் தட்டி செலுத்தி சிதையடுகே கொண்டுசென்று நிறுத்தினான். அதை சரிந்திருந்த தேவதாருவின் மரநுனியில் ஏறச்செய்தான். அது பலமுறை காலெடுத்துவைத்துத் தயங்கியது. குதிரையின் மொழியில் கனைத்துப்பேசி அதை மேலேறச் செய்தான். இழுத்துக்கட்டப்பட்ட கம்பிமேல் நடப்பதுபோல அது நான்கு குளம்புகளையும் நீள்கோட்டு வரிசை என மெல்ல எடுத்துவைத்து நடந்தது. சிதைக்குமேல் சென்று நின்றதும் தலை சிலுப்பி செருக்கடித்தது. மரத்தில் தொற்றி ஏறிய அஸ்வத்தாமன் குதிரையின் தோளிலும் புட்டத்திலும் இருந்த கட்டுகளை அவிழ்த்தபோது துரியோதனன் உடல்  நழுவியதுபோல பக்கவாட்டில் சரிந்து மெல்ல இறங்கி சிதைமேல் அமைந்தது. மரங்கள் மெல்ல முனகியபடி அதைப் பெற்றுக்கொண்டன.

“கற்சிலைபோல் எடைகொண்டிருக்கிறார்” என்று  கிருபர் சொன்னார். உடல் தடிகளின் இடைவெளியில் பொருந்தியது. அஸ்வத்தாமன் அரக்குக் குவைகளைக் கொண்டுவந்து உடலைச் சுற்றியும் உடல்மேலும் அமைத்தான். சிறுசுள்ளிகளையும் மரத்துண்டுகளையும் கொண்டுவந்து ஊடே செருகினான். “இவையே எரியுமா என்ன?” என்று  கிருபர் ஐயத்துடன் கேட்டார். அஸ்வத்தாமன் “ஆம்” என்று மட்டும் மறுமொழி சொன்னான். சிதையை நன்கு ஒருக்கியபின் அஸ்வத்தாமன் இறங்கி கைகளை தட்டிக்கொண்டு “மூதரசர் வந்ததும் எரியேற்றிவிடவேண்டியதுதான்” என்றான். “நம் கடன்” என்று  கிருபர் சொன்னார். அவர்கள் விலகிச்சென்று நின்றிருந்த சாலமரம் ஒன்றின் அடிவேரில் அமர்ந்தனர்.  கிருபர் “இதைப்போன்ற களைப்பை நான் உணர்ந்ததே இல்லை” என்றார். அஸ்வத்தாமன் அதற்கும் மறுமொழி சொல்லவில்லை. தன் கைகளை மார்புடன் கட்டிக்கொண்டான். அவர்கள் இருளை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தனர்.

சிதைக்கு அப்பால் ஓர் அசைவை அஸ்வத்தாமன் கண்டான். எவரோ நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். ‘கிருதவர்மரே, நீங்களா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். அவ்வுருவம் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அஸ்வத்தாமன் எழுந்து நின்று கூர்ந்து நோக்கியபோது அவன் உடல் மெய்ப்புகொண்டது. சீரான அடிகளுடன் துரியோதனன் அணுகி வந்தான். அவர் முன் வந்து நின்று புன்னகைசெய்தான். அவனுடைய உடலின் உயரத்தால் அப்புன்னகை வானிலிருந்து எனத் தோன்றியது. “அரசே!” என்று அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான்.  கிருபர் திடுக்கிட்டு எழுந்து “யார்?” என்றார். அவரும் துரியோதனனைக் கண்டுவிட்டார். ‘அரசர்!” என்றபடி அவர் பின்னடைந்தார். அவருடைய கை நீண்டு வந்து அஸ்வத்தாமன் தோளைப் பற்றிக்கொண்டபோது அவன் திடுக்கிட்டான். கிருபரின் கை அவன் உடல்மேல் அமர்ந்து  நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

துரியோதனன் “உத்தரபாஞ்சாலரே, இப்போர் முடியவில்லை” என்று சொன்னான். மயக்குற்றவனைப்போல அவனை நோக்கியபடி “ஆம்”என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். ‘இதில் நாம் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை மெய் என்றால் இது தொடர்ந்தாகவேண்டும். இறுதிக்கணம் வரை, இறுதிவீரன் எஞ்சுவது வரை நிகழவேண்டும்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “நமது படைகள் எழுக! நாளைப்புலரியில் நம்முடைய போர்ச்சங்கம் முழங்கியாக வேண்டும்” அஸ்வத்தாமன் உணர்வெழுச்சியுடன் “முழங்கும் அரசே. நான் களம்செல்கிரேன். நான் உள்ளவரை இப்போர் முடிவடையாது….” என்றான். “உங்களுடன் ஆசிரியர் இருக்கிறார். அந்தணர் உடனிருக்கும் ஷத்ரியன் முழு அரசுக்கும் நிகரானவன் என்கின்றன மரபுகள்… கௌரவ அரசு இனி நீங்களே. பொருதுக, வெல்க” என்று துரியோதனன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன்  ‘நான் என் கடமையைச் செய்து வெல்வேன்.. அரசே என் குருதியால் இச்சொல்லை அளிக்கிறேன்” என்றான்.

துரியோதனன் கிருபரிடம் “ஆசிரியரே, என் இளவலும் வணக்கத்திற்குரிய ஆசிரியரின் மைந்தருமான அஸ்வத்தாமரை கௌரவகுடியின் முதன்மைப் படைத்தலைவராக நான் அறிவிக்கிறேன். என் சார்பில் நீர்முழுக்காட்டி அவரை அவ்வண்ணம் நிலைநிறுத்துக” என்றான். அஸ்வத்தாமன் நடுக்கத்துடன் நிற்க துரியோதனன்  உரத்தகுரலில் “இவரே என் படைத்தலைவர், என் கொடியை ஏந்தவேண்டியவர்.  தெய்வங்கள் அறிக. மூதாதையர் அறிக. பாரதவர்ஷம் அறிக!” என்றான்.  கிருபர் கைகூப்பினார். பின்னர் அங்குமிங்கும் நோக்கி தடுமாறியபின் நேராகச் சென்று அங்கே மண்ணில் திறந்துகிடந்த குவளை ஒன்றை எடுத்தார். அது ஒரு மண்டை ஓடு என எடுத்தபின்னரே அறிந்தார். ஓடிச்சென்று அப்பால் சரிந்தோடிய ஓடையில் இருந்து அதில் நீரை அள்ளிக் கொண்டுவந்தார். வரும் வழியிலேயே இரண்டு தளிரிலைகளைக் கிள்ளிக்கொண்டார்.

இலைகளை அவர் துரியோதனன் கைகளில் அளித்தார். நீர்மண்டையை தன் கையில் வைத்துக்கொண்டார். அஸ்வத்தாமன் கைகூப்பி மண்டியிட்டு அமர கிருபர் வேதச் சொல் ஓதி நீரை அஸ்வத்தாமன் தலைமேல் ஊற்றினார். துரியோதனன் அவ்விலைகளை அஸ்வத்தாமனின் தலையில் சூடினான். “இதோ பரத்வாஜகுலத்தவரும் துரோணரின் மைந்தரும் உத்தரபாஞ்சாலத்தின் அரசருமாகிய அஸ்வத்தாமரை என் படைத்தலைவராக நிறுத்துகிறேன். வான்கீழ் இது நிகழ்க. மண்மேல் இது நிகழ்க. விண்ணவரும் மண்ணவரும் இதை அறிக. அஸ்தினபுரியின் சார்பில் அஸ்வத்தாமரின் வாளும் சொல்லும் செயல்படுக. யயாதியின் குருதிமரபில் ஹஸ்தியின் அரசமரபில் குருவின் மணிமுடி அளிக்கும் அனைத்து தொல்லுரிமைகளும் அவரிடம் அமைக. ஆம் அவ்வாறே ஆகுக!” என்று துரியோதனன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன் மும்முறை தலைவணங்கினான்.

இருவரையும் நோக்கி புன்னகையுடன் கைகூப்பியபி துரியோதனன் திரும்பிச் சென்றான். அவனுக்குரிய சீரான யானைநடை. எடைமிக்க அடிகள் ஓசையின்றி விழுந்தன. இருளுக்குள் கரைந்ததுபோல் அவன் மறைவதை அவர்கள் கூப்பிய கைகளுடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவன் உருவம் மறைந்தபின்னர் அஸ்வத்தாமன் திரும்பி கிருபரிடம்  “அவர் அரசர் என்றால்…” என்றபின் திடுக்கிட்டு எழுந்துகொண்டான். அருகே  கிருபரும் எழுந்துகொண்டார். “ஒரு கனவு!” என்று அவர் சொன்னார். பின்னர் அச்சத்துடன் ”உங்கள் தலையில்… அது தளிரிலை அல்லவா?” என்றார். அஸ்வத்தாமன் தொட்டு நோக்கி “ஆம்’ என்றான். “என் கனவில் அதை நான் உங்களுக்குச் சூட்டினேன். அரசரின் ஆணைப்படி அஸ்தினபுரியின் முதன்மைப் படைத்தலைவராக ,உங்களை அமைத்தேன்” என்றார்  கிருபர்.

திகைப்புடன் மீண்டும் தன் தலையிலிருந்த தளிரிலைகளைத் தொட்டுநோக்கிவிட்டு “அதே கனவை நானும் கண்டேன்…” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆனால் இதோ என் அருகே நின்றிருக்கும் செடியில் இலைகள்தான் இவை. நானே எடுத்துச் சூட்டிக்கொண்டேனா என்ன?” இருளை நோக்கியபின் “அது கனவென்றால்…” என்று  கிருபர் தொடங்க “அது எவ்வண்ணமேனும் அமைக…நாம் அதை சொல்லால் சிதைக்கவேண்டியதில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் தடுத்தான். “ஆம், அரசரின் ஆணை. பாஞ்சாலரே, நீங்கள் இனி கௌரவப்படைத்தலைவர். இப்போரை நாம் முன்னெடுத்தாகவேண்டும். ஒருவர் எஞ்சினாலும்கூட போர் நிகழவேண்டும்..” என்றார் கிருபர். “ஆம், அது அவருடைய ஆணை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

 

அவர்கள் இருளை நோக்கிக்கொண்டு மீண்டும் அமர்ந்தனர். சிலகணங்களில் கிருபரின் குரட்டையோசையை அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். தானும் மெல்ல துயிலில் ஆழ்ந்தான். ஓர் அசைவுகூட இல்லாமல் வெட்டவெளியாக அரையிருள் பரவி விரிந்த குருக்ஷேத்திர நிலத்தை கண்டான். அதில் நிலையழிந்து அலைந்துகொண்டிருந்த ஓர் உருவம் சேய்மையிலேயே துரியோதனன் எனத்தெரிந்தது.  “அரசே” என்று கூவியபடி அவன் அருகே ஓடிச்சென்றான். துரியோதனன் களத்தில் தன்னந்தனியாக நின்றிருந்தான். கைகளால் தலையில் அறைந்தபடியும் விண்ணோக்கி விரித்தபடியும் அவன் ஓசையில்லாமல் அழுதுகொண்டிருந்தான். ”அரசே, அரசே!” என்று அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான். “அரசே என்னைப்பாருங்கள். அரசே, நான் உங்கள் ஆணையை கொண்டவன். உங்கள் படைத்தலைவன்! உங்கள் பொருட்டு களம்நின்று வெல்லவிருப்பவன்!”

ஆனால் துரியோதனன் அவனை அறியவில்லை. அந்தக்களத்தில் தன்னந்தனியாக நின்று அவன் நெஞ்சிலும் தோள்களிலும் மாறி மாறி அறைந்துகொண்டான். அந்தப் பெருந்துயரை கையசைவுகள் வழியாகவே அறியமுடிவதை எண்ணி அஸ்வத்தாமன் வியந்தான். அப்போதுதான் தான் அக்களத்தில் இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். களத்தில் எஞ்சியிருந்தது துரியோதனன் மட்டுமே. அவன் இன்னொருவருக்காக தேடித்தவித்துக்கொண்டிருந்தான். தன் குரலை எவரேனும் கேட்கவேண்டும் என்று தவிப்பு கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் அலைக்கழிவது அதனால்தான். சொல்லின்றி அந்த அலைபாயும் கைகளையும் தள்ளாடும் நடையையும் அஸ்வத்தாமன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

கிருபர் எழுந்து ஏதோ சொல்வதைக் கேட்டு அஸ்வத்தாமன் கண்விழித்தான். அக்கனவின் உணர்வலைகள் நீடிக்க அவன் நெஞ்சு விம்மிக்கொண்டிருந்தது. கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்து காதுகளை அடைந்திருந்தது. “என்ன?” என்றான். ‘கிருதவர்மன் வந்துகொண்டிருக்கிறான்” என்று  கிருபர் சொன்னார். “எங்கே?” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் எழுந்து நின்றான். பின்னர் சித்தம் தெளிவடைந்து “மூதரசரும் வருகிறாரா? தேரின் ஒலி கேட்கவில்லையே” என்றான். ”அவன் மட்டும்தான் வருகிறான்” என்றார்  கிருபர். அதற்குள் அஸ்வத்தாமன் கிருதவர்மனின் காலடிகளைக் கேட்கத்தொடங்கினான். ”என்ன நடந்தது?” என்றான். அக்கேள்வியின் பொருளின்மையை உணர்ந்தும்கூட ‘அவர் ஏன் வரவில்லை?” என்றான்.

கிருதவர்மன் புதர்களுக்குள் இருந்து தோன்றினான். வலக்கையில் ஒரு கலத்தை ஏந்தியிருந்தான். அது மூடப்பட்டிருந்தது. இடைவெளியினூடாக புகை எழுந்தது. அருகணைந்து “பாஞ்சாலரே, ஆசிரியரே, கௌரவ மூதரசர் வரவில்லை. அவர் தொட்டு அளித்த அனலைக் கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றான். மூச்சிரைக்க நின்று “நான் மலையேறிச் சென்று அரசரின் குடிலை அடைந்தேன். அங்கே எவருமில்லை என்று கண்டேன். மென்மழை பொழிந்துகொண்டிருந்தது. வேறெந்த ஓசையுமில்லை. என்ன நிகழ்ந்தது என்று புரியாமல் நின்றேன். அரசரும் சஞ்சயனும் அரண்மனைக்கு மீண்டிருப்பார்கள் என தோன்றியதுமே அரசர் உயிர்நீத்திருக்கக்கூடுமோ என்றும் தோன்றியது. நெஞ்சு அதிர இருளில் நின்று விம்மினேன். பின்னர் அவ்வண்ணம் நிகழாது என உறுதிகொண்டேன். சஞ்சயன் உடனிருக்கிறான். அவன் சொல்லின் மானுட வடிவம். சொல்லைப்போல் துணை வேறில்லை. வழிகாட்டியும் ஆற்றுப்படுத்தியும் மாயம்காட்டியும் சொல் மானுடரை ஆட்கொள்கிறது… ஆனால் அவர்கள் எங்கே? எவரிடம் உசாவுவது என்று தெரியவில்லை” என்று கிருதவர்மன் தொடர்ந்தான்.

அங்கிருந்து திரும்புவதற்கு முன் காட்சிமாடத்திற்குச் சென்று நோக்கலாம் என்று முடிவுசெய்தேன்.  அங்கே அரசரும் சஞ்சயனும் இருந்தார்கள். நான் தொலைவிலேயே அங்கே ஒளியிருப்பதைக் கண்டேன். அருகே அணுகியபோது சஞ்சயனின் பேச்சுக்குரலைக் கேட்டேன். மேலும் அருகணைந்தபோது அவன் பேசுவதென்ன என்று புரிந்துகொண்டேன். அவன் அப்போதும் போர்நிகழ்வுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். நான் அருகே சென்று நின்றபோதுதான் என்னைக் கண்டான். திகைத்து என்னை நோக்கினான். நான் அவனிடம் பேசவிழைவதாகக் கைகாட்டினேன். அவன் அரசரிடம் சற்றுப் பொறுக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டு என்னிடம் கையசைவால் உரையாடினான்.

அவனிடம்  “குருக்ஷேத்திரத்தில் போர்முடிந்துவிட்டது, அரசர் வீழ்ந்துவிட்டார்” என விரல்மொழியால் சொன்னேன். சஞ்சயன் திகைப்புடன்  “இல்லையே, அரசர் களம்நின்று பொருதிக்கொண்டிருக்கிறார், அதைத்தான் பேரரசரிடம் இதுவரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்!” என்றான். அவன் சித்தம் பிறழ்ந்துவிட்டது என்று நினைத்தேன்.  ‘நோக்குக” என அவன் ஆடியைச் சுட்டிக்காட்டினான். நான் அந்த விந்தையான பீதநிலத்து ஆடிவழியாக நோக்கினேன். ஆடிகளை பொருந்திக் காட்சியைக் குவித்து நோக்கியபோது இருண்ட களத்தை நோக்கமுடிந்தது. வானின் மெல்லொளியில் அது அசைவிலாத அலைகளாக விரிந்துகிடந்தது. அதில் சிறு நிழலுருவாக அரசர் அலைந்துகொண்டிருந்தார் அந்தச் சிற்றுருவிலேயே அவருடைய வெறியையும் துடிப்பையும் கண்டு நான் மெய்ப்பு கொண்டு உறைந்து நின்றுவிட்டேன்.

செத்து மீள்வதுபோல மெல்லமெல்லச் சித்தம் கொண்டேன். என் கண்களுக்கு முன் குருக்ஷேத்திரம் தெரிந்தது. உறைந்த சேற்றுக்கடல். அவ்வப்போது எழுந்த மின்னல்துடிப்புகளின் ஒளியில் தெளிவாகவே கண்டேன், அது அரசரின் உருவம்தான். கைகளை விரித்து எவரிடமோ அறைகூவுவதுபோல சுழன்றது…. அதன்பின் தெளிந்தேன், அது அரசரின் பாவை என. அதை சஞ்சயனிடம் சொன்னேன். அவனால் நம்ப இயலவில்லை.மீளமீள நோக்கிக்கொண்டே இருந்தான். அரசரின் உடலை நாங்கள் கொண்டுவந்திருப்பதை சொன்னேன். பேரரசர் வந்து சிதையேற்றவேண்டும் என்று கோரினேன். அவன் குழம்பினான். அரசரிடம் அதை அப்போது கூற இயலாது என்றான். அவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள் என சுட்டினான்.

பேரரசர் கைகளை அசைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார். “சஞ்சயா என்ன செய்கிறாய்? சொல். என்ன செய்கிறாய்? விரிவாகச்சொல். என் மைந்தனை எதிர்க்க எவரேனும் வந்தனரா? அவனை வெல்லும் ஆற்றல் எவருக்காவது இருப்பதாகத் தோன்றுகிறதா?” என்றார். அவருடைய குரல் அடைத்திருந்தது. சஞ்சயனிடம் பேசிப்பேசி அவர் குரல் தனக்குள் பேசுவதாகவே மாறிவிட்டிருந்தது. “அவனை வெல்ல தெய்வங்களாலும் இயலாது. இளைய யாதவனாலோ பீமனாலோ இயலாது…” என்று நகைத்தார். கைகளை தூக்கி ஆட்டி “அவன் வென்று நின்றிருக்கிறான். அக்களத்தில் அவன் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறான். பிறர் அனைவரும் வீழ்ந்துவிட்டனர். வீழாதோர் ஓடிவிட்டனர். அக்களம் என் மைந்தனுக்குரியது! ஆம் அவனே வென்றான்!” என்றார். இருளில் அவர் பற்களின் வெண்மையை கண்டேன்.

நான் சஞ்சயனிடம் “அவரிடம் சொல்லியே ஆகவேண்டும்” என்றேன். “அவரை அக்கனவிலிருந்து நாம் எழுப்ப இயலாது. அதை தெய்வங்கள்தான் செய்யவேண்டும்” என்றான் சஞ்சயன். “ஆனால் எரிகடன் இயற்றுவது அவருடைய பொறுப்பு… அவருடைய உரிமை அது?” என்று நான் சொன்னேன். “ஆம், ஆனால் அவர் சொற்கள் உருவாக்கும் கனவில் இருக்கிறார். அதிலிருந்து எளிதில் மீள இயலாது. அவராகவே மீளட்டும்…” என்று சஞ்சயன் சொன்னான். ”அவர் அனலிடவேண்டும், அவ்வளவுதானே? அவர் கையால் அனல்தொட்டு அளிக்கச் சொல்கிறேன்” என்றான்.. அரசரின் வலப்பக்கம் இருந்த விளக்கை ஊதி அணைத்துவிட்டு மூதரசரிடம் “அரசே இருகைகளாலும் ஆடியைப் பற்றியிருக்கிறேன். வலப்பக்க விளக்கு அணைந்துவிட்டது. எரியூட்டுக” என்றான்

அரசர் “விரைந்து நோக்கு…என் மைந்தனை நோக்கிக் கூறு!” என்றபடி இடப்பக்க விளக்கிலிருந்து ஒரு திரியை கொளுத்தி வலப்பக்கம் இருந்த விளக்கை கொளுத்தினார்.அதை எடுத்துக்கொள்க என சஞ்சயன் என்னிடம் கைகளால் சொன்னான். நான் அதை எடுத்துக்கொண்டேன். “இங்கே எவர் வந்தது?” என்று அவர் கேட்டார். “இங்கே எவருமில்லை. ஆனால் போர்க்கதைகளைச் சொல்லுமிடத்தில் கந்தர்வர்கள் நடமாடுவதுண்டு” என்று சொன்ன சஞ்சயன் “அரசர் தன் கைகளால் அறைகூவியபடி களத்தைச் சுற்றி வருகிறார். மின்னலின் ஒளியில் அவருடைய முகத்தை காண்கிறேன். அதில் இவ்வுலகை இன்னும் நூறுமுறை அழிக்கும் வஞ்சினம் நிறைந்துள்ளது” என்று சொல்லத் தொடங்கினான். நான் பின்னடி எடுத்து வைத்து இருளுக்குள் நகர்ந்தேன்

கிருதவர்மன் கையில் காட்டுக்கொடியில் கட்டி தொங்கவிடப்பட்டிருந்த கலத்திற்குள் எரிந்த சிற்றகலை எடுத்தான். அதன் சுடர் செம்மணி என ஒளிர்ந்து அப்பகுதியெங்கும் நிழல்களை எழுப்பியது. அவன் கையசைவுக்கு ஏற்ப நிழல்கள் சுழன்றன. “ஆம், சஞ்சயன் சொல்வதும் சரிதான். அவருடைய உள்ளத்தில் நிகழும் போரை நாம் ஒருசொல்லால் மாற்றிவிடமுடியாது” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அரசரின் கைதொட்ட எரி. இதுவே சடங்குக்குப் போதும்” என்றபின் “வருக” என்றான். சிதைநோக்கிச் செல்லும்போது “ஒரு விழிபோலத் தோன்றுகிறது அச்சுடர்” என்றார்  கிருபர். சிதையை அணுகியதும்  கிருபர் “எவர் நெருப்பிடவேண்டும் என்று அரசரே வந்து கூறிவிட்டார். பாஞ்சாலரே உங்கள் பணி அது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் பெருமூச்சுடன் “ஆம்” என்றான்.

”தன்னந்தனிமையில் எரிகிறான் அரசன்…” என்று கிருபர் சொன்னார். “நூறு உடன்பிறந்தாரும் ஆயிரம் மைந்தரும் பல்லாயிரம் உற்றவரும் கொண்டவன்” கிருதவர்மன் “ஆம், ஆனால் எதிரிகளால் அவர் எரியூட்டப்படவில்லை” என்ரான். சுடரை சிதையின் காலடியில் கொண்டு வைத்த அஸ்வத்தாமன் சிதையின் கால்தொட்டு வணங்கினான். கிருபர் செடிகளிலிருந்து பறித்துவந்து இலைகளில் பரப்பி தன்முன் வைத்த இலைத்தளிர்களை எடுத்து துரியோதனனின் காலடியில் இட்டு விழிமூடி வழிபட்டான். காடு ஓசையின்றி கன்னங்கரிய பாறைபோல் சூழ்ந்திருந்தது. சென்று அதில் முட்டிக்கொள்ளமுடியும் என்பதுபோல. “ஓர் உயிரசைவுகூட இல்லை” என்றார் கிருபர். “தெய்வங்களே ஒரு சிறு உயிரோசையேனும் கேட்டால் நன்று”

கிருதவர்மன் நெஞ்சில் கைவைத்து விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தான். கிருபர் அமைதியில்லாமல் உடலை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார். விழிதிறந்த அஸ்வத்தாமன் அகல்விளக்குடன் மும்முறை சுற்றிவந்து சிதைமேல் ஏறி அரக்குக்குவையில் நெருப்பைப் பொருத்தினான். இளநீலமாக அரக்கு பற்றிக்கொண்டது. உருகும் வாடையுடன் அனல் பரவி சுள்ளிகளை கவ்வியது. “எந்தையே! எந்தையே!” என்று கிருதவர்மன் நெஞ்சிலறைந்து வீரிட்டலறினான். “என் அரசே! என் இறையே!” கிருபர் அங்கு நிற்க முடியாமல் திரும்பி மரத்தடிக்குச் சென்றார். கிருதவர்மன் கால்மடித்து அமர்ந்து கைகளை விரித்து “விண்புகுக தேவா! பெருந்தந்தையர் சென்றமையும் உலகில் வாழ்க! பிரஜாபதிகளுடன் அமர்க!” என்று கூவினான்.

எரி ஏறத்தொடங்கியதும் அஸ்வத்தாமன் சிதையிலிருந்து இறங்கி வணங்கிவிட்டு விலகினான். கிருபர் மீண்டும் சிதையருகே வந்து நின்றார். இருவரும் சென்று மீண்டும் மரத்தடியில் அமர்ந்தனர். எரி பெருகி எழுந்து கொழுந்தாடியது. அடிமரம் பற்றிக்கொண்டபோது அரக்கு உருகும் பச்சைவாடை எழுந்தது. மரம் உறுமியபடி வெடித்தது. அதன் பச்சைப்பட்டையில் நீலநிறமாக எழுந்த சுடர் கரி உமிழ்ந்தபடி தன்னை வானில் உதறிக்கொண்டது. அவர்களின் முகங்கள் எரியாலானவை போலத் தெரிந்தன. கிருதவர்மன் கூவி அழுதபடி சிதையை நோக்கி நின்றான். பின்னர் தளர்ந்து ஒருக்களித்து சேற்றுப்பரப்பில் படுத்தான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 42

காலகத்தை அணுகுந்தோறும் கிருபர் நடைதளர்ந்தார். அஸ்வத்தாமன் வேறெங்கோ உளம் அமைய நடந்துகொண்டிருக்க கிருதவர்மன் நின்று திரும்பி நோக்கி மூச்சிரைக்க “விசைகொள்க, ஆசிரியரே. இருட்டி வருகிறது. அங்கே ஒளியில்லையென்றால் சென்றும் பயனில்லை” என்றான். “இந்த இரவு இருண்டது. மழையும் பெய்யக்கூடும். அரசரின் உடல் அங்கே தனித்துக்கிடக்கிறது…” கிருபர் “இத்தனை களைப்பை நான் உணர்ந்ததே இல்லை” என்று முனகிக்கொண்டு மேலும் நடந்தார். காட்டுக்குள் புகுந்து ஓடையினூடாக மேலேறத் தொடங்கியபோது அவ்வப்போது நின்று நீர் அள்ளிக்குடித்தார். பாறைகளில் இருமுறை தளர்ந்து அமர்ந்தார். கிருதவர்மன் விரைந்து மேலேறி பின்னர் இறங்கி வந்து அவர் ஏறிவருவதற்காக நின்றான்.

அவர்கள் நெடும்பொழுதாகப் பேசவில்லை. கிருபரின் சொற்கள் கிருதவர்மனை பேச வைத்தன. அவன் “நான் விரைந்து அகன்றிருப்பேன். ஆனால் செல்லும்போது இதைப்போல பெருங்களைப்பை உணர்ந்தேன். வழியிலேயே இரண்டுமுறை அமர்ந்து துயின்றுவிட்டேன்” என்றான். கிருபர் “நான் துயிலவில்லை. சரத்வானின் குருநிலைக்கு செல்லலாம் என்று எண்ணி நடந்து அதை ஒழிந்து பாஞ்சாலம் செல்லலாம் என திரும்பினேன். பின்னர் அஸ்தினபுரிக்கே செல்லலாம் என சற்று நடந்தேன். இந்தப் பகல் முழுக்க நான் அலைந்துகொண்டுதான் இருந்தேன்” என்றார். கிருதவர்மன் “நானும் குழம்பியிருந்தேன். எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை. துயிலில் என் உள்ளத்திற்குள் அலைந்துகொண்டிருந்தேன் போலும்” என்றான்.

அஸ்வத்தாமன் அவர்கள் உடன் வருவதையே அறியாதவனாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான். அவன் முன்னால் சென்றுவிட்டதை கண்டு கிருதவர்மன் செல்வோம் என்று கைகாட்டிவிட்டு மேலே சென்றான். காலகம் இருள்கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. வானில் முகில்கள் திரண்டு மூடியிருந்தன. மிகத் தொலைவில் இடியோசை கேட்டது. கிருபர் “இந்த இடியோசை வழக்கமாகக் கேட்பது போலில்லை. இது மாபெரும் சிம்மம் ஒன்றின் உறுமல் போலிருக்கிறது” என்றார். “அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் மீண்டும் மழை தொடங்கியிருக்கக் கூடும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். கிருபர் “அங்கே பிதாமகர் பீஷ்மர் எஞ்சியிருக்கிறார்… ஊழின் வேடிக்கைதான் என்ன? இத்தனை பெரிய தண்டனையை அவருக்கு அளித்துள்ளது” என்றார்.

கிருதவர்மன் “அவ்வேடன் அவர்கள் சென்ற வழியைப்பற்றிச் சொன்னதைக் கொண்டு நோக்கினால் அவர்கள் பிதாமகர் பீஷ்மரிடம் வாழ்த்து பெறவே சென்றிருக்கிறார்கள்” என்றான். கிருபர் திகைத்து நின்று “அவரிடமா? அவர்களா?” என்றார். “அவர்கள் சென்றாகவேண்டும். குடிமூத்தார் என எஞ்சியிருப்பவர் அவரே. அவர் வாழ்த்தாவிட்டால் அவர்களால் முடிசூட முடியாது…” என்றான் கிருதவர்மன். கிருபர் “அவர் வாழ்த்துவாரா என்ன?” என்றார். “வாழ்த்துவார்… ஆசிரியரே, பிதாமகர் பீஷ்மர் இதுவரை பேணியதும் இயற்றியதும் என்ன? குடிநெறியை மட்டும்தானே? குடிநெறிப்படி மூத்த கௌரவரே அரசர் என்று அவர் எண்ணினார். ஆகவே அவரை அரசராக்கும் பொருட்டு களம்நின்றார். அதே குடிநெறி சொல்வதென்ன? வென்று எழுபவனே அரசன் என்று அல்லவா? அனைத்துக் குடிநெறிகளுக்கும் அடியிலிருப்பது கான்நெறி மட்டும்தானே?” என்றான் கிருதவர்மன்.

“கான்நெறி என்பது குருதிவழியாலானது. இப்புவியில் அனைத்தும் மாறுபடும். மாறாதது குருதி ஒன்றே. ஆகவேதான் நிலைக்கோளை முதன்மையெனக் கருதிய முன்னோர் குருதியை நெறியெனக் கொண்டனர்” என்று கிருதவர்மன் தொடர்ந்தான். “யுதிஷ்டிரனை அவர் வாழ்த்தாவிட்டால் என்ன ஆகும்? வேறெவரோ அஸ்தினபுரியை ஆட்சி செய்வார்கள். அவருடைய குருதி அங்கே முடிசூடாமலாகும். அதை அவர் விழைவாரா என்ன? இத்தனை நீண்ட வாழ்நாளில் அவர் செய்த தவம் என்ன? தன் குருதியின்பொருட்டு நிலைகொள்வது… பிதாமகர், ஆம் பிதாமகர். ஆனால் பிதாமகர் அன்றி வேறெவரும் அல்ல” என்று கிருதவர்மன் இகழ்ச்சியுடன் சொன்னான். “என்றேனும் அவரிடம் கேட்கவேண்டுமென எண்ணினேன். அஸ்தினபுரியின் மக்களுக்கு சந்தனுவின் குருதியை விட பிறிதொரு குருதிவழியின் அரசன் நல்லாட்சி கொடுப்பான் என்றால் அவர் ஏற்பாரா என்று… அக்கணமே என்னை கொன்றிடுவார் என்பதில் ஐயமில்லை.” கிருபர் அதை அவரே உணர்ந்திருந்தார் என்பதை அச்சொற்களைச் செவிகொண்டதும் உணர்ந்தார். களைப்பு தாளாமல் மரக்கிளை ஒன்றைப் பற்றியபடி நின்றார். அவர் உடல் எடைதாளாததுபோல் தள்ளாடியது. கிருதவர்மன் “அணுகிவிட்டோம்” என்றான்.

அவர்கள் புதர்களுக்குள் இருந்து வெளிவந்தபோது சுனையின் ஒளி முதலில் கண்களுக்குப்பட்டது. கரை அங்கே மானுடர் எவருமில்லாததுபோலக் காட்டியது. அங்கே தலைக்குமேல் குரங்குகள் நிறைந்திருந்தன. அவை தாவியும் சுழன்றும் கூச்சலிட்டன. “இத்தனை குரங்குகள் எப்படி வந்தன? அவை நீர் அருந்தும் சுனையா இது?” என்று கிருபர் கேட்டார். “அங்கே காட்டுக்குள் ஏராளமான நீர்ச்சுனைகள் உள்ளன” என்றான் கிருதவர்மன். “இவை இங்கே என்ன செய்கின்றன?” என்று கிருபர் வியந்தார். அவர்கள் சுனை நோக்கிச் சென்றபோது கிருதவர்மன் “எங்கே அரசர்?” என்றான். “வேடன் பிழையாக ஏதேனும் கூறியிருக்கக்கூடும்… என்ன இருந்தாலும் அவன் காட்டாளன்” என்று கிருபர் சொன்னார். அஸ்வத்தாமன் சுட்டிக்காட்ட அங்கே துரியோதனன் உடலை கண்டு அவர் சொல்லடங்கினார்.

துரியோதனன் உடல் புல் நடுவே புல்லால் பாதி மூடப்பட்டதுபோல கிடந்தது. “அதற்குள் இத்தனை புல் ஏறிவிட்டிருக்கிறது” என்று கிருபர் சொன்னார். “இங்கே புல் இருப்பதை சென்றமுறை நோக்கவே இல்லை.” கிருதவர்மன் பற்களால் உதட்டை மடித்துக் கடித்தபடி இடையில் கையூன்றி துரியோதனனை நோக்கி நின்றான். கிருபர் விழிசுருக்கி கூர்ந்து நோக்க கிருதவர்மன் செருமலோசை எழுப்பி “அவர்தான்” என்றான். அவர்களைக் கண்டதும் மேலே குரங்குகள் கூச்சலிட்டன. ஓசையுடன் ஒரு பெரிய குரங்கு மண்ணில் குதித்து நான்கு கால்களில் வந்து அவர்களை மறித்தது. மேலும் மேலும் குரங்குகள் வந்து அவர்களை மறித்தன. குரங்குகள் பெருகிக்கொண்டே இருந்தன. “அவை காவலிருக்கின்றன” என்று கிருபர் சொன்னார். “அவை அரசருக்கு பணிவிடை செய்கின்றன.” குரங்குகளின் வால்கள் செங்குத்தாக எழுந்து நாணல்முனைகள் என அசைந்தன. அவற்றின் சிறுமணிக்கண்கள் அவர்களை சிமிட்டல்களால் நோக்கின.

அஸ்வத்தாமன் தன் தோளிலிருந்த சிறிய மூங்கில் வில்லை எடுத்து நிலத்தில் வைத்துவிட்டு முழங்காலிட்டு வணங்கினான். கையசைவால் அக்குரங்குகளுடன் பேசினான். தாட்டான் குரங்கு கண்களைச் சிமிட்டியபடியும் தலைசரித்தும் அவன் சொல்வதை உற்றறிந்தது. கைகளால் தானும் பேசியது. வாலசைவாலும் காதசைவாலும் தன் குடியுடன் பேசிக்கொண்டது. அவர்களுக்குள் நிகழ்ந்த உரையாடல் விசைகொண்டு மெல்ல அமைந்தது. பின்னர் மெல்லிய உறுமலுடன் தாட்டான் திரும்பிச்செல்ல மற்ற குரங்குகள் அதைத் தொடர்ந்துசென்றன. கிருதவர்மன் எழுந்து துரியோதனனின் உடலை அணுகினான். அருகணையும்தோறும் அரசவைக்குள் நுழைபவனின் சீர்நடைகொண்டான். துரியோதனன் உடல் மண்ணை கைவிரித்து அள்ளி அணைத்துப் புதைந்து கிடந்தது. அஸ்வத்தாமன் அதன் அருகே சென்று அதன் கால்களைத் தொட்டுச் சென்னி சூடினான். கிருதவர்மன் அருகணைந்து தானும் வணங்கினான். கிருபர் கைகளை கோத்து அருகே நின்றார்.

துரியோதனனின் உடல் அருகே மண்டியிட்டமர்ந்து அவ்வுடலை அஸ்வத்தாமன் மெல்லப் புரட்டினான். அவனால் அந்த பேருடலின் எடையை புரட்ட முடியவில்லை. கிருதவர்மன் அமர்ந்து அவனுக்கு உதவினான். துரியோதனனின் உடல் குளிர்ந்துவிட்டிருந்தது. உடல் மல்லாந்து படுத்தபோது மண்ணை தழுவியதுபோல் விரிந்திருந்த கைகள் அனைத்தையும் விட்டவைபோல் மல்லாந்தன. விண்ணோக்கிய முகத்தில் உதடுகள் ஒரு சொல்லில் என நிலைத்திருந்தன. விழிகள் மூடியிருந்தபோதிலும் முகத்தில் புன்னகை இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. விரிந்த நெஞ்சும் திரண்ட பெருந்தோள்களுமாக அவன் உடல் கல்லில் வடித்த சிலை போன்றிருந்தது. கிருபர் அவன் முகத்தையும் நெஞ்சையும் மாறிமாறி நோக்கினார். “எவரெவரையோ அழகன் என்கிறார்களே என என்றும் நான் எண்ணியதுண்டு. மூத்த கௌரவர் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கும்போது விண்ணமைந்த இந்திரனும் வந்து பணியும் பேரழகு கொண்டிருப்பார்” என்றார்.

அவர் முகம் மலர்ந்தது. பற்கள் அந்திக்கருக்கில் வெளித்தெரிந்தன. சிறுவர்களுக்குரிய பரபரக்கும் குரலில் “அவர் தலையில் அமைந்ததுபோல் மணிமுடி வேறெங்கும் சுடர்ந்ததில்லை. சற்றேனும் நிகராக மணிமுடி ஒளிகொண்ட தலை என்று நான் கண்டது இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசி அரியணை அமர்ந்தபோது மட்டுமே. அரசருக்குரிய அணிகளும் செங்கோலும் அவரிடம் திகழ்ந்ததுபோல் எங்கும் சிறந்ததில்லை. ஒவ்வொன்றும் அவர் உடலுக்கென்றே வடிக்கப்பட்டவைபோல் தோன்றும். ஆகவே அவர் மணிமுடியும் செங்கோலுமின்றி தோன்றுகையில் அவை குறைந்ததுபோலவே என் உள்ளம் எண்ணிக்கொள்ளும்” என்றார். சுற்றி வந்து துரியோதனன் உடலை நோக்கி “இப்போது மணிமுடி இல்லை. செங்கோல் இல்லை. அரசணிகள் ஏதுமில்லை. ஆனால் மும்முடிசூடி வெண்குடைக்குக் கீழே அமர்ந்திருப்பதுபோலவே தோன்றுகிறார்” என்றார்.

கிருதவர்மன் “நீங்கள் கண்ட அரசர் பிறிதொருவர், ஆசிரியரே” என்றான். “நான் கண்ட அரசர் அரியணை அமர்ந்தவர் அல்ல. அரியணையில் அமர்ந்திருக்கையில் அவர் என்னிடமிருந்து அகன்று ஆலயக் கருவறையில் அமர்ந்த தெய்வமெனத் தோன்றுவார். அவர் குரு, அவரே ஹஸ்தி, அவர் யயாதியின் உருவம். நான் எளிய குடியினன். தொழுது அவை நின்றாக வேண்டியவன். நான் அணுக்கமெனக் கண்ட அரசர் நான் அவரை சந்தித்த நாளில் அனைத்தும் பேசி முடித்தபின் எழுந்து கூட்டமாக விருந்தறைக்குச் செல்லும்போது அங்கரிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இயல்பாக என் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவர். அத்தருணத்தில் அரசர்கள் அமைந்த அந்த அவையில் நாடற்ற யாதவனாகிய என் இடம் என்ன, விருந்தமர்வில் என்னை எங்கே அமரச்செய்வார்கள் என்று நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்… ஒரு தொடுகை. நான் அவருடைய இளையோன் என அக்கணம் உறுதி அடைந்தேன். உணவறைக்குள் புகுந்தபோது அதை கௌரவர் நூற்றுவரும் அறிந்திருந்தனர். கிருபரே, அன்று அந்த ஊட்டறையில் நான் விருந்தளிப்போனாக அனைவரையும் உபசரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

கிளர்ச்சியுற்ற குரலில் கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவருடைய அன்பு அவரால் வெளிப்படுத்தப்படுவது அல்ல. அவராகவே திகழ்வது அது. அவர் அரசர் அல்ல, அவர் பெருந்தந்தை. கௌரவ நூற்றுவருக்கும் அவர் மைந்தருக்கும் எனக்கும் என்னைப்போல் பல்லாயிரவருக்கும் அவர் தந்தை மட்டுமே. பாண்டவ மைந்தருக்கும் அவரே முதற்தந்தை. விருந்தமர்வில் பேசிச்சிரித்து உண்டுகொண்டிருக்கையில் மிக இயல்பாக பெரிய ஊன்துண்டு ஒன்றை எடுத்து என் தாலத்தில் வைப்பார். அவ்வாறு அவருடைய கை செய்வதை அவரே அறிந்திருக்க மாட்டார். ஓரவிழியால் அவர் முகத்தை நோக்குவேன். அப்போது…” கிருதவர்மன் குரல் உடைந்து உதடுகளை இறுக்கிக்கொண்டான். மூச்சுத்திணற “அவர் முகத்தின் அழகு!” என்றான். பின் இரு கைகளையும் விரித்து வெடித்தெழும் குரலில் “என் அரசே! என் தெய்வமே, எத்தனை வீண்சொற்களால் இத்துயரை நான் அப்பால் விலக்கினேன். என் தந்தையே, இப்புவியில் இனியொருவரை என்னவர் என்று சொல்வேனா?” என்று கூவி கதறி அழுதான். தலையில் அறைந்தபடி கால் தளர்ந்து அமர்ந்து “இப்பழிக்கு இப்புவியை ஏழுமுறை எரித்தாலும் கலி தீர்வேனா? இதன்பொருட்டு மூன்று தெய்வங்கள் மீது காறி உமிழ்ந்தாலும் அடங்குவேனா?” என்று கூவினான்.

கிருபர் கண்ணீருடன் சென்று சரிந்த மரத்தின்மேல் அமர்ந்தார். அவர் உடல் உலுக்கி உலுக்கி அதிர்ந்தது. அஸ்வத்தாமன் வறண்ட விழிகளுடன் இறுகிய முகத்துடன் துரியோதனனின் உடலை நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். அவர்களின் அழுகையோசை அவனைச் சூழ்ந்து ஒலித்தது. குரங்குகள் மரக்கிளைகளில் செறிந்து அமர்ந்து அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. விசும்பல்களும் விம்மல்களுமாக கிருதவர்மன் மீண்டான். கிருபர் கண்களை அழுந்தத் துடைத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். காற்று அவர்களின் ஆடைகளை அலையச்செய்தபடி சுழன்று வீசியது. சுனைநீரில் ஒளி அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. கிருதவர்மன் நீளொலியில் மூச்சிழுத்து எழுந்து நின்றான். பற்களைக் கடித்து சிரிப்பு போன்ற முகநடிப்புடன் “ஒரு கணக்கில் நன்று. இங்கே அனைத்தும் முடிந்தது. இனி அவரை விண்ணில் சந்திப்போம்” என்றான்.

“இங்கே இவ்வண்ணம் அரசரின் உடல் மண்ணுறலாகாது…” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நம் கடன் அரசனுக்குரிய முறையில் ஈமச்சடங்குகள் செய்வதே… அரசர் குருக்ஷேத்ரத்தில் அவருடைய உடன்பிறந்தார் எரிந்த இடுகாட்டிலேயே விண்ணுக்கு எழவேண்டும்…” அச்சொற்களால் அவர்கள் உணர்வெழுச்சிகளிலிருந்து மீண்டனர். கிருதவர்மன் துரியோதனனின் உடலை நோக்கிவிட்டு “ஆனால்” என்று தயங்க “கீழே சென்றால் ஏதேனும் வழிதவறிய புரவிகளைக் கண்டடைய முடியும்… அதுவரை அரசரின் உடலை நாம் காவடிகட்டிச் சுமந்துகொண்டு செல்வோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நாம் அத்தனை தொலைவு…” என்று கிருதவர்மன் தயங்க கிருபர் “செல்ல முடியும்… வழி இறக்கம்தான். செல்வோம்” என்றார்.

அஸ்வத்தாமன் “காட்டிலிருந்து கொடிகளை திரட்டி வருக, யாதவரே” என்றான். கிருபரும் கிருதவர்மனும் காட்டுக்குள் சென்று வலுவான கொடிகளை இடையிலிருந்த கத்தியால் வெட்டிக் கொண்டுவந்தார்கள். அச்செயலால் அவர்கள் முற்றிலும் இயல்புநிலை அடைந்தனர். அஸ்வத்தாமன் மரக்கிளைகளை வெட்டி இடைக்கிளை தறித்து நீண்ட இணைக்கழிகளாக ஆக்கினான். கொடிகளை கொண்டுவந்ததும் அவற்றை சேர்த்துக்கட்டி தூளிபோல செய்தான். தூளியின் இரு முனைகளையும் இரு கழிகளில் கட்டியபின் அதை நிலத்தில் விரித்து “அரசரை தூக்குங்கள், ஆசிரியரே” என்றான். கிருபர் ஒருகணம் தயங்கியபின் வந்து துரியோதனனின் கால்களைப் பற்றினார். கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனும் அவன் இரு தோள்களையும் பிடித்தனர். மெல்லத் தூக்கி அவ்வுடலை கொடிப்பின்னல் பரப்பின்மேல் படுக்கச் செய்தனர். அதற்குள் அவர்கள் மூச்சிரைக்கத் தொடங்கிவிட்டிருந்தனர்.

“அரசர் எடைகொண்டவர், மேலும் எடை மிகுந்திருக்கிறார்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “பாரதவர்ஷத்திலேயே உயரமானவர் அங்கர் என்றும் எடைமிக்கவர் அரசர் என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவருடைய எடை ஊன்கொழுப்பால் அல்ல, எலும்புகளால் ஆனது என்பார்கள். மானுட உடலில் இருநூற்றாறு எலும்புகள் உள்ளன என்பது மருத்துவநூலின் கூற்று. அரசரின் உடலில் ஒன்பது எலும்புகள் கூடுதலாக உள்ளன என்பார்கள். அவருடைய எலும்புகள் இரும்புபோல் எடைமிக்கவையும்கூட.” கிருபர் “அவர் பிறந்தபோதே வாய்நிறைய பற்கள் கொண்டிருந்தார். அது அசுர இலக்கணம் என்று சூதர்கள் அன்று பாடிப்பரப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றார். கிருதவர்மன் “நான் மெய்யாகவே ஐயுறுகிறேன் ஆசிரியரே, அசுரக்குருதி இல்லாத பேரரசர்கள் உண்டா?” என்றான். கிருபர் “இல்லை என்றே நம் குலக்கதைகள் சொல்கின்றன” என்றார். அஸ்வத்தாமன் இணைக்கிளைகளின் முன்பக்கம் சென்று நின்று “தூக்குங்கள்” என்றான். கிருபர் பின்பக்கம் இரு கிளைகளையும் பற்றிக்கொண்டு “உம்” என்றார். இருவரும் ஒரே மூச்சொலியுடன் கிளைமுனைகளை தூக்கி தோளில் வைத்துக்கொண்டார்கள்.

காட்டினூடாக அவர்கள் பேசாமல் நடந்தனர். மலையிறங்கிச் செல்லும்போது அவர்கள் களைத்து வியர்வை வழிய நடைதளர்ந்திருந்தனர். “சாலையில் ஏதேனும் புரவியை கண்டடைந்தே தீரவேண்டும். இல்லையேல் நம்மால் குருக்ஷேத்ரம் வரை செல்லமுடியாமலாகும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “வழியில் அவர்களின் ஒற்றர்கள் இருப்பார்கள். எந்தப் போரிலும் களம்விட்டு ஓடிப்போன கோழைகள் அப்பகுதியில் மறைந்திருப்பார்கள். அரசரிடம் நகையோ செல்வமோ இருக்குமென எண்ணி அவர்கள் நம்மைத் தாக்கவும்கூடும்.” அஸ்வத்தாமன் “நான் வரும்போதே சில உதிரிக்குதிரைகளை பார்த்தேன். அவை களத்திலிருந்து புண்பட்டு தப்பிவந்தவை. காட்டில் மேய்ந்தும் துயின்றும் உடல்நிலை மீண்டவை. அவற்றை நம்மால் பிடிக்கமுடியும்” என்றான்.

அவர்கள் இரண்டு இடங்களில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்து ஆள்மாற்றி மீண்டும் கிளம்பிச் சென்றனர். காட்டுக்குள் செல்லும்போதே இருட்டாகிவிட்டது. இருண்ட காட்டில் சீவிடுகளின் ஓசை நிறைந்திருந்தது. காட்டின் ஆழத்திலிருந்து நீராவி வெம்மை எழுந்தது. “ஊன்விலங்கின் வாயில் இருந்து எழுவதுபோன்ற வெக்கையும் நாற்றமும்” என்று கிருபர் சொன்னார். “இன்று மழை எழக்கூடும்… வானம் பொருமிக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றான் கிருதவர்மன். துரியோதனனின் உடல் எடை மிகுந்தபடியே வருவதுபோலிருந்தது. “மெய்யாகவே எடை கூடிவருகிறதா?” என்றான் கிருதவர்மன். “அவர் உடல்மேல் உடன்பிறந்தார் வந்தமையக்கூடும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மன் அதைக் கேட்டு திடுக்கிட்டான். இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. துரியோதனன் வெறும் எடையாகவே இருப்புணர்த்தினான்.

“நிறைவேறாத விழைவுகளுடன் இறந்தவர்களின் உடல் எடையேறிக்கொண்டே செல்லும் என்பார்கள்” என்று கிருதவர்மன் எவரிடம் என்றில்லாமல் சொன்னான். “அவர்கள் இறந்ததுமே அந்த விழைவு பருப்பொருளாக மாறத்தொடங்குகிறது. அதன் எடையும் அவர்களின் உடலில் கூடுகிறது. அவ்விழைவு எத்தனை ஆழமானதோ அந்த அளவுக்கு அது எடைகொள்கிறது என்று என் மூதன்னை சொல்வதுண்டு.” அவன் மேலும் பேசவிழைந்தான். “யாதவனால் கொல்லப்பட்ட என் தோழன் சததன்வாவின் உடல் இவ்வண்ணம் எடை ஏறிக்கொண்டே சென்றது. ஒரு கட்டத்தில் அதை நால்வரால் சுமக்க முடியாமலாயிற்று. அதை எண்மர் சுமந்தனர். சிதையேற்றியபோது இருமடங்கு அரக்கும் விறகும் தேவை என்றனர் சுடலையர். ஆயினும் மறுநாள் சென்று நோக்கியபோது நெஞ்சு எரியாமல் எஞ்சியிருந்தது. அச்சிதையின் அருகே நின்று எழுவர் அவன் உள்ளத்தின் விழைவுக்குப் பொறுப்பேற்போம் என வஞ்சினம் உரைத்த பின்னர் மீண்டும் தனியாகச் சிதைகூட்டி அந்நெஞ்சை எரியூட்டியபோதே அவன் சாம்பலானான்.”

அவர்கள் இருவரும் அதைக் கேட்டதாக தெரியவில்லை. இருளுக்குள் அவர்கள் செல்லும் காலடியோசைகள் மட்டும் கேட்டன. புதர்களுக்குள் மின்மினிகள் ஒளிவிட்டன. நோக்காதபோது நீலமென்றும் நோக்கியபோது செந்நிறம் என்றும் அவ்வப்போது இளம்பச்சை என்றும் அவை ஒளிமாறின. கிருதவர்மன் பேசவிரும்பினான். “சததன்வா இறந்த அன்றும் காடு மின்மினிகளால் நிறைந்திருந்தது… அவை உடலில் இருந்து எஞ்சும் உயிர் என்பார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். “அவை இங்கே மேலும் வாழ விழைகின்றன. இறந்தவர்கள் இருப்பவர்களின் விழிகளுக்குள் ஒளியாகக் குடியேறினார்கள் என்றால் அவை அணைந்துவிடுகின்றன.” கிருபர் சலிப்புடன் “போதும்” என்றார். “நாம் ஏன் அவர் நிறைவுறாது மாண்டார் என எண்ணிக்கொள்ளவேண்டும்? அவர் இங்கே அரசர் என வாழ்ந்தார். அரசருக்குரியவற்றைச் செய்தார். அவ்வகையில் நிறைவுற்றார்” என்றார்.

“அவர் அரசருக்குரியமுறையில் கொல்லப்படவில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அதுவரை அவன் பேசாமல் வந்தமையால் அவன் குரல் அவர்களை திடுக்கிடச்செய்தது. அங்கே மூன்றாவதாக ஒருவர் எழுந்து ஏதோ சொன்னதைப்போல. “அவர் தொடையில் அறையப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். நெறிமீறல் மட்டுமல்ல, அது கீழ்மக்களுக்குரிய இறப்பு.” கிருபர் “ஆம்” என்றார். “தலை உடைந்து இறப்பது உத்தமம். நெஞ்சும் தோளும் உடைந்து இறப்பது மத்திமம். இடைக்குக் கீழே உடைந்து இறப்பது அதமம் என்று கொள்ளப்படும்.” அஸ்வத்தாமன் “அங்கே நிகழ்ந்தது என்ன என்று வேடனின் சொற்களிலிருந்தே என்னால் உய்த்தறிய முடிகிறது. அவர்கள் அரசரை அறைகூவினார்கள். அவர்களில் எவரையேனும் அவர் வென்றால் முழு நாட்டையும் திருப்பி அளிப்பதாக யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். ஆனால் அரசர் பீமனையே தெரிவுசெய்தார். பீமன் அவரை எந்நிலையிலும் வெல்லமுடியாது. இளைய யாதவர் கைகாட்ட அவன் நெறிகளை மீறி அவரைக் கொன்றான்” என்றான்.

“குருக்ஷேத்ரத்தில் அவர்களின் வெற்றிகள் அனைத்துமே நெறிமீறி அடைந்தவையே” என்று உரத்த குரலில் கிருதவர்மன் சொன்னான். “பீஷ்மரை, துரோணரை, கர்ணனை… அனைவரையும் அவர்கள் அவ்வண்ணமே வீழ்த்தினர். ஆகவே அரசரை அவர்கள் அவ்வாறு வீழ்த்தியதில் வியப்பில்லை.” அஸ்வத்தாமன் “அவர்கள் தங்களை மேன்மக்கள் என எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். கீழ்மக்கள் என தங்களை கருதுவோர் சற்றேனும் மேம்படுத்திக்கொள்ள முயல்கையில் மேன்மக்கள் என ஆணவம் கொண்டவர்கள் இவ்வண்ணம் கீழிறங்குகிறார்கள்” என்றான். காறி உமிழ்ந்து “வீணர்கள்” என்றான். கிருதவர்மன் “அரசரின் இறுதி எண்ணம் எதுவாக இருக்கும்? நெறிமீறி தொடையில் அறைந்து அவரை வீழ்த்தியபோது ஒரு சிறு ஒலிகூட இல்லாமல் அவர் வீழ்ந்து மறைந்தார் என்று வேடன் சொன்னான். அவர் எண்ணியது என்னவாக இருந்திருக்கும்?” என்றான். கிருபர் “அவர் அஸ்தினபுரி என்னும் சொல்லாக தன் அகம் நிலைக்க உயிர் துறந்திருப்பார். அவரைப் புரட்டிப்போட்டபோது உதடுகளை நோக்கினேன். அவை அஸ்தினபுரி என்று சொல்வதுபோலத் தோன்றியது” என்றார்.

அச்சொற்கள் அவர்களை மீண்டும் சொல்லழியச் செய்தன. அவர்கள் மலையிறங்கும்தோறும் காடெங்கும் மின்மினிகளைக் கண்டார்கள். இருள் செறிவடையுந்தோறும் அவை பெருகிப்பெருகி வந்தன. மலையிலிருந்து நோக்கியபோது கீழே காட்டுக்குள் செந்நிறத்தில் எரி எழுந்ததுபோலவே தோன்றியது. சற்றே நிறம்மாறி அது இளநீலமும் மென்பச்சையும் ஆகியது. “மின்மினிகளா?” என்று கிருபர் கேட்டார். கிருதவர்மன் “ஆம், அவை கோடிக்கணக்கில் இருக்குமென தோன்றுகிறது” என்று சொன்னான். “யுகங்கள் தோறும் குருக்ஷேத்ரத்தில் போர் நிகழ்ந்துகொண்டே இருந்திருக்கிறது.” அவர்கள் மின்மினிகளின் படலத்திற்குள் நுழைந்தனர். அனைத்து இலைகளும் அகலில் சுடர் என மின்மினிகளை ஏந்தியிருந்தன. அவை இருளில் கோடுகளாக வளையங்களாகச் சுழிகளாக பறந்தன.

“அவை ஏதோ சொல்கின்றன” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவை காட்டும் ஒளிச்செய்கை என்ன என்று நாம் அறிந்திருக்கவில்லை.” கிருபர் “சில சுழற்சிகள் நம் செய்கைமொழியில் பொருள்கொள்வனபோலத் தெரிகின்றன” என்றார். “இதோ, திரள்க என்னும் சொல்.” அவர் மேலும் அச்செய்கைகளை படித்தார். “நிலைகொள்க. ஒன்றுகூடுக. வடக்கே செல்க!” கிருதவர்மன் “இவை நாம் அளிக்கும் பொருள்கள், ஆசிரியரே. இவற்றுக்கு அவற்றின் மொழியில் என்ன பொருள்…” என்றான். ஆனால் கிருபர் அக்காட்சியால் சற்றே பித்தெழுந்தவர் போலிருந்தார். “இங்கிருக்கிறோம்… இங்கே திரண்டிருக்கிறோம்” என்று அவர் அச்செய்கைகளை நோக்கியபடிக் கூவினார். பின்னர் “அது கார்த்தவீரியனின் அடையாளம்! மெய்யாகவே அதுதான்… கார்த்தவீரியனின் அடையாளம்” என்றார். “அப்பால் ராவணமகாப்பிரபு… அவருடன் கும்பகர்ணனும் இந்திரஜித்தும்… அதோ கிழக்கே கிழக்கே நோக்குக, அது ஹிரணியகசிபு… அருகே ஹிரண்யாக்ஷர், தெற்கே விருத்திரர், சூரபதுமர்… அனைவரும் இங்குதான் இருக்கிறார்கள். நரகாசுரர், மகிஷாசுரர்…”

“எங்கே?” என்று பதற்றத்துடன் கிருதவர்மன் கேட்டான். “இங்கே இதோ இந்த ஒளிச்சுழலல்களை சொற்களாக படித்தறியுங்கள். அதோ தாரகர், ரக்தபீஜர்…” என்று கிருபர் கூவினார். அஸ்வத்தாமன் “எடை மிகுந்துவிட்டது. என் எலும்புகள் உடைவது போலுள்ளன…” என்றான். கிருபர் “நான் தூக்கிக்கொள்கிறேன்” என்று காவடியை வாங்கிக்கொண்டார். அஸ்வத்தாமன் சென்று அருகில் ஓடிய ஓடையில் நீர் அள்ளிக் குடித்தான். அப்பால் இரு மின்மினிகள் ஒளிகொண்டன. கனைப்பொலி எழுந்தது. அஸ்வத்தாமன் தானும் கனைப்பொலி எழுப்பினான். அந்தப் புரவி ஓடையை கடந்து அவன் அருகே வந்து செருக்கடித்தது. “சற்று புண்பட்டிருக்கிறது. ஆயினும் எடைதூக்க அதனால் இயலும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

அதன் மேல் துரியோதனன் உடலை நீட்டுவாக்கில் வைத்து கொடிகளால் கட்டினார்கள். அஸ்வத்தாமன் புரவியைத் தட்டியதும் அது பெருநடையில் செல்லத் தொடங்கியது. கிருபர் “காடெங்கும் மூதாதையர்… தெய்வங்களே” என்றார். திரும்பி நின்று “நான் வரவில்லை. நீங்கள் செல்லலாம்… நான் இக்காடுவிட்டு எங்கும் வரப்போவதில்லை” என்றார். “ஆசிரியரே, இது நம் கடமை. நாம் அரசரை உரியமுறையில் எரியூட்ட வேண்டியவர்கள்” என்றான் கிருதவர்மன். “இங்கிருக்கிறார்கள் அனைவரும். துரோணர் இங்கிருக்கிறார். ஐயமே இல்லை, இங்குதான் இருப்பார். நான் அவரை பார்த்தாகவேண்டும்… அங்கனும் அரசரும் தம்பியரும்கூட இங்குதான் இருப்பார்கள்… நான் இங்கிருந்து எங்கும் வரப்போவதில்லை” என்றார் கிருபர். “ஆசிரியரே, உளமயக்கு தேவையில்லை. வருக” என்று உரத்த குரலில் அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

கிருபர் திகைத்து அவனைப் பார்த்தார். “இங்கே அசுரர்கள் இருக்கிறார்கள் எனில் அரசரும் இளையோரும் அங்கே சிதையேறுமிடத்தில்தான் இருப்பார்கள்… நாம் இவ்வுடலை அங்கே கொண்டுசெல்வோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், அரசர் அங்கே வருவார்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். கிருபர் விழிகள் திகைக்க இருவரையும் மாறிமாறி நோக்கியபின் “ஆம்” என்றார். அவர்கள் நடக்கத் தொடங்கினர். காட்டின் எல்லைவரை இருந்த நீர்வெக்கை அகன்று சாலையில் குளிர்காற்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சேற்றுவாடை நிறைந்திருந்த காற்று புதுப்புனல் ஓடும் ஆற்றில் மூழ்கி நீந்தி செல்லும் உணர்வை அளித்தது. எடையேற்றிய குதிரையின் காலடிகள் மட்டும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன.

“நாம் சென்று திருதராஷ்டிர மாமன்னரை அழைத்துவரவேண்டும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அவர்தான் அரசருக்கு அனலிட வேண்டும்.” கிருபர் “அவர் அங்கே மலைமேல் காட்சிமாடத்தில் இருக்கக் கூடும். ஒருவேளை அவரை மீண்டும் அஸ்தினபுரிக்கே கொண்டு சென்றிருக்கலுமாகும்” என்றார். “சிதையொருங்கும் இடத்திலிருந்து அருகேதான் காட்சிமாடம்… அங்கிருந்து அவரை அழைத்துவர குறுக்குவழி உண்டு… கிருதவர்மன் அதை அறிவார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், நான் சென்று அழைத்து வருகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அவர் வந்தாகவேண்டுமா? அவரிடம் மைந்தனின் இறப்பை எவர் சொல்வது?” என்று கிருபர் சொன்னார்.

“ஆசிரியரே, குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் போர் முடிந்தபின்னர் அரசரிடமிருந்து சுடலைக்காப்பாளர் அனல் வாங்கிச்செல்வார்கள். அந்த அனலில் இருந்து பெருகிப்பெருகி பல்லாயிரம் பேர் அனல்கொள்வார்கள். அவர் அனலேற்றியவர்களே இக்காடெங்கும் காற்றாகச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர் உரிய முறையில் அனல்கொள்ளாமல் விண்ணேகலாகாது” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “நான் அழைத்துவருகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “இப்போது அவருக்கே நிகழ்வதென்ன என்று புரிந்திருக்கும். அவர் அரசர், அரசருக்குரிய வகையிலேயே நடந்துகொள்வார்.” கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார். கிருதவர்மன் அவர்களிடமிருந்து விலகி காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தான். அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் புரவியின் ஓசையை கேட்டுக்கொண்டு இருளில் நடந்தனர்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 41

நேர் எதிரில் வேடன் நின்றிருந்தான். அஸ்வத்தாமன் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டு ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் அங்கே எங்கிருந்து வந்தான் என்று அஸ்வத்தாமன் வியந்தான். காற்றில் இருந்து பனித்துளியென முழுத்து எழுந்து வந்தவன் போலிருந்தான். அல்லது அங்கிருந்த நிழல் ஒரு விழிமாயத்தால் பருவடிவு கொண்டதா? கன்னங்கரிய ஓங்கிய உடலில் நரம்புகளின் ஓட்டம் தெரிந்தது. விரிந்த பலகைகளாக நெஞ்சு. அடுக்கப்பட்டதுபோன்ற இறுகிய வயிறு. ஒடுங்கிய சிற்றிடை. அவன் நாணேற்றித் தெறித்து நிற்கும் வில் போலிருந்தான். களமெழுந்த ஆட்டர்களே அவ்வண்ணம் இருப்பார்கள். உடலின் எடையிலிருந்து எக்கணமும் எழுந்து தூவல் என, புகைச்சுருள் என காற்றில் நெளியத் தொடங்குவார்கள்.

அனல்கொண்டு சிவந்த விழிகள் அவனை நோக்கின. முறுக்கிய கூர்மீசை. தேன்கூடு என சுருண்ட அடர்தாடி. நீண்ட வடிகாதுகளில் காட்டுக்கொடியாலான நாகபடக் குழைகள். சுருட்டிக்கட்டிய சடைக்கொண்டையில் பன்றித்தேற்றையாலான பிறை. இரு தோள்களிலும் வேட்டையாடப்பட்ட இரு மான்களை தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டிருந்தான். இடையில் ஆடையேதுமில்லை. வலத்தோளில் மழுவும் இடத்தோளில் முப்புரிவேலும் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. இடையில் தோல்வாரில் நீர்க்குடுவை. அதுவன்றி ஆடையேதுமில்லை. உடலெங்கும் படிந்த புழுதியும் சாம்பலுமே ஆடை எனத் தோன்றியது. தோல்செருப்புகள் மண்ணில் ஊன்றியிருந்தன. அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு கன்னங்கரிய நாய் மின்னும் நீர்த்துளிபோன்ற கண்களுடன் நின்றது.

அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை தோன்றியதும் அஸ்வத்தாமன் உளம் மலர்ந்தான். அத்தகைய பேரழகு கொண்ட புன்னகை ஒரு கிராதனின் முகத்தில் தோன்றலாகுமா? பாற்பல் எழுந்த பைதல்களிடம் மட்டுமே எழும் புன்னகை அது. அவன் ஓர் அடி முன்னால் வந்து சற்றே குனிந்தபோது நெற்றியில் ஒரு சிவந்த புண்ணை அஸ்வத்தாமன் கண்டான். சற்றுமுன் அம்புமுனை பட்டதுபோல் நீளநின்ற விழிஎன அது குருதித்தீற்றலாகத் தெரிந்தது. அந்தப் புண்விழி இமைதிறந்து அவனை நோக்கியது. அஸ்வத்தாமன் தன் தலையில் ஒரு விழி திறப்பதை உணர்ந்தான். அவ்விழியால் அந்தக் கிராதனை நோக்கினான். ஊன்விழிகள் மூடியிருக்க தலையிலிருந்த அந்த விழி மேலும் மேலும் கூர்கொண்டது. தண்ணென்ற ஒளியை அது கண்டது. அதன் நோக்கில் வேடனின் நுதல்விழி சிறுவர்களுக்குரிய நகைக்கும் தெளிந்த விழியென மாறியது.

வேடன் அவனுடைய தலைவிழியை நோக்கி தன் கையை நீட்டினான். அஸ்வத்தாமனின் தலையில் அந்த விழி துடித்தது. அவன் அதைத் தொட்டால் அது ஓர் அருமணி என்றாகக்கூடும். அவன் உடலெங்கும் இனிமை பரவியது. விரல்நுனிகளில் இனிமை தவித்தது. அவன் உடலே இனிமையில் துழாவியது. வேடனின் விரல் அவன் முன்நெற்றி விழியைத் தொடும் கணத்தில் நாய் வெருண்டு உறுமியது. பின்னர் குரைத்தபடி வலப்பக்கமாக பாய்ந்தோடியது. வேடன் திரும்பிப்பார்த்தான். அக்கணத்திலேயே உருவழிந்து மறைந்தான். திகைப்புடன் தேடியபடி அஸ்வத்தாமன் எழுந்தான். காடு ஒழிந்து கிடந்தது. சீவிடுகளின் ஓசை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அவன் தன்னருகே வந்து தைத்து நின்ற அம்பின் நடுக்கத்தைக் கண்டான். அது வந்த கோணத்தில் விழிதிருப்பி அங்கே மரங்களுக்கு அப்பாலிருந்து எழுந்த வேடனை நோக்கினான். வேடன் மீண்டும் வில்லில் அம்புதொடுப்பதற்குள் குனிந்து அந்த அம்பை எடுத்து வீசி அவனை வீழ்த்தினான். தோளில் பட்ட அம்புடன் அவன் நிலத்தில் விழுந்து கையூன்றி எழ முயன்று உடல்நரம்பின் முடிச்சு ஒன்று அறுபட்டிருந்தமையால் நிகர்நிலையிழந்து தளர்ந்து விழுந்து மீண்டும் எழுந்து விழுந்தான். அவனருகே ஒரே தாவலில் அணுகி அவன் உடலை மிதித்து வீழ்த்தி அவன் நெஞ்சில் உதைத்து மண்ணோடு அழுத்தியபடி “கீழ்மகனே!” என்றான் அஸ்வத்தாமன். வேடனின் வெண்ணிற விழிகள் உருண்டன. வாய் இளித்து வெண்பல்நிரை மின்னியது. “கொல்லாதீர் அந்தணரே, நான் உங்கள்மேல் அம்பு தொடுக்கவில்லை. உங்கள் முன் பிறிதொரு வேடன் நின்றிருந்தான். அவனருகே நின்ற நாயையே அம்பால் அறைந்தேன்” என்றான்.

காலை எடுத்து திரும்பி நோக்கிய அஸ்வத்தாமன் “வேறு வேடனா? எங்கே?” என்றான். “நான் மெய்யாகவே பார்த்தேன். ஒரு கரிய நெடிய வேடன். சடைமுடிக்கற்றையில் பன்றிப்பிறை அணிந்தவன். தோளில் இரு மான்களை தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டிருந்தான். அவன் உங்களை நோக்கி கைநீட்டினான். நீங்கள் விழிமூடி ஊழ்கத்தில் அமர்ந்திருந்தீர்கள். உங்கள் தலையிலிருக்கும் இந்த அருமணியை எடுக்க அவன் முயல்கிறான் என நான் கருதினேன். அவனை அச்சுறுத்தி துரத்த நினைத்தேன்.” அவன் இளித்து “அந்த அருமணியை நானே கவரலாமே என்று திட்டமிட்டேன்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் மீண்டும் காட்டை சூழ நோக்கிவிட்டு “அவர்கள் எங்கே?” என்றான்.

வேடன் எழுந்துகொண்டு “அதுதான் விந்தை… அவன் அப்படியே மறைந்துவிட்டான். அவனைப் பார்த்ததே விழிமயக்கு என தோன்றும்படி அங்கில்லாமலாகிவிட்டான். அந்த நாயும் மறைந்துவிட்டது. வேடர்களில் சிலர் மாயக்கலை கற்றவர்கள். ஆனால் நாயும் அவ்வண்ணம் மறையும் கலை உண்டு என நான் இப்போதுதான் அறிந்தேன். அவன் மறைந்துவிட்டான்…” என்றான். “நான் எத்தனை சொன்னாலும் தாங்கள் நம்பப்போவதில்லை. ஆனால் கருதுக, நான் தேர்ந்த வேடன். அமர்ந்து விழிமூடியிருக்கும் ஒருவரை அம்பாலறைந்தேன் என்றால் இப்போது அவர் உடல் இங்கே கிடக்கும். என் அம்புகள் குறிதவறுவதில்லை. ஐயமிருந்தால் நோக்குக. அந்த கனியை வீழ்த்தி அது கீழே வருமுன் அடுத்த அம்பால் மேலே கொண்டுசென்று அதன் கிளையிலேயே தைத்துநிறுத்திக் காட்டுகிறேன்.”

“வேண்டாம்… அந்த வேடனை நான் அறிவேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அவன் என்னை தொட பலமுறை அணுகியதுண்டு… எப்போதும் இறுதிக்கணத்தில்தான் அவன் மறைகிறான்.” வேடன் “இறுதிக்கணத்தில்தான் நான் செல்கிறேன் என்று என்னிடம் முன்னரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நான் அவ்வண்ணம் எதையும் செய்வதில்லை. அக்கணம் என்ன தோன்றுகிறதோ அதைச் செய்வேன்” என்றபின் இளித்து “அந்த அருமணி உங்களுக்கு எதற்கு? நீங்கள் அந்தணர்போல் தெரிகிறீர்கள். தவம் செய்ய கானகம் வந்துள்ளீர்கள்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நான் அரசன்” என்றான். வேடன் அவன் கையிலிருந்த வடுக்களை பார்த்தபின் “ஆம், விற்கலையும் வாட்கலையும் தெரிந்தவர்… அரசராக ஆகிவிட்டீர்களா? அந்தணர் அரசர்களானால் அரசர்கள் என்ன செய்வார்கள்? வேளாண்மை செய்வார்களா? இல்லை வேட்டுவம் செய்ய கானேகுவார்களா?” என்றான்.

அவனுடைய இளிப்பால் எரிச்சல் கொண்ட அஸ்வத்தாமன் “செல்க!” என்று கைகாட்டினான். அவன் “நான் தாங்கள் செய்த ஊழ்கத்தை இறுதிக்கணத்தில் கலைத்துவிட்டேன் போலும்… பொறுத்தருள்க, நான் அவ்வண்ணம் எண்ணவில்லை. நான் அந்த அருமணியை மட்டுமே இலக்காக்கினேன். அதை நீங்கள் எனக்கு அளிப்பீர்கள் என்றால் நான் இங்கே நின்றிருக்கவேண்டிய தேவையே இல்லை” என்றான். அவன் விழிகளில் சூழ்ச்சி குடியேறியது. “ஊழ்கம் செய்பவர்கள் ஒருவகையில் ஒளிந்துகொள்பவர்களும் கூட. ஊழ்கம் என்றாலே தப்பிவருதல்தானே? துரத்தி வருபவர்களும் இருப்பார்கள் அல்லவா?” என்றான். “செல்க” என்று மேலும் எரிச்சலுடன் அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவனிடமிருந்து விலகிச்செல்லும் விழைவுடன் அப்பால் நடக்க அவன் தொடர்ந்து வந்து பொய்யான பணிவை தோள்களில் காட்டி, விரிந்த இளிப்புடன் எச்சில் தெறிக்க தொடர்ந்து பேசினான்.

“என் பேச்சு உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என தெரிகிறது. பெரும்பாலானவர்களுக்கு என் பேச்சு பிடிப்பதில்லை. என் குலத்திலேயேகூட பலருக்கு என்னை பிடிப்பதில்லை. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது என் பேச்சைக் கேட்டு ஒரு முனிவர் எனக்கு ஜல்பன் என்று பெயரிட்டார். என்னை அனைவரும் அவ்வண்ணமே அழைக்கின்றனர். என் அன்னை இட்ட பெயர் வாரண்யன். அதை நானே மறந்துவிட்டேன்…” சினத்துடன் அஸ்வத்தாமன் திரும்பி நோக்க உடல் வளைத்து வணங்கி ஜல்பன் சொன்னான் “அந்தணரே, அல்ல அரசே, நான் சொல்வதைச் சற்றுக் கேளுங்கள். தவம் செய்ய கானகம் உகந்த இடம் என்று எவர் சொன்னார்கள் என்றே தெரியவில்லை. ஊர்களிலிருந்து கிளம்பி வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்தக் காடுகளில் அரைநாழிகைப் பொழுதுக்குள் ஒரு முனிவரை நீங்கள் பார்த்துவிடலாம். அவர்களைப் பார்த்தால் வெறுங்காற்றில் எடைதூக்குபவர்கள் என்றே எனக்குத் தோன்றும்.”

“ஊர்களில் அவர்களுக்கு ஆயிரம் அல்லல்கள் உண்டு, நான் அறிவேன். அங்கே பொன்னே அரசாள்கிறது. வாள்கள் துணைநிற்கின்றன. பொன்னுடன் வாள் சேரும் இடத்தில் அமைதி என்பது இருக்க முடியாது. ஆகவே இவர்கள் அவற்றை துறந்து இங்கே வருகிறார்கள். இங்கே ஆழ்ந்த அமைதி. அங்கே அனைத்தும் ஒலியெழுப்புபவை. மானுடரும் விலங்குகளும் கூச்சலிட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றனர். சகடங்கள் ஓலமிடுகின்றன. கோட்டைகளும் மாளிகைகளும் உறுமுகின்றன. சந்தைகள் முழக்கமிடுகின்றன. படைகள் கொந்தளிக்கின்றன. இங்கே மரங்கள் அமைதியாக நின்றிருக்கின்றன. மலைகள் அமைதியே வடிவானவை. புழுக்கள் ஓசையிடுவதில்லை. பூச்சிகளின் ரீங்காரமும் அமைதியே. பறவையொலியும் யானைகளின் பிளிறலும்கூட அமைதியே. ஆகவே இங்கே தவம் செய்யலாமென கருதுகிறார்கள்” என்று அவன் சொன்னான்.

“ஆனால் எதை மறந்துவிடுகிறார்கள் என்றால் இங்கும் ஓசைகள் உண்டு என்றுதான். காடு தனக்குள்ளாகவே பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. காடு ஊழ்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தவமூதாட்டி என்று தோன்றும். அது உண்மை அல்ல. அது தனித்து அமர்ந்திருக்கும் பிச்சிதான். அவள் பேசுவதெல்லாம் தனக்குள்ளேயேதான். இங்கு எவர் வந்து அமர்ந்தாலும் அவள் நேரடியாக அவர்களை நோக்குவதோ அறிவதோ இல்லை. ஆனால் அவள் நோக்குகிறாள், அறிகிறாள். நீங்கள் அமைந்த சற்றுநேரத்திலேயே அவளுடைய நோக்கு வந்து தொடும். அவளுடைய கை நீண்டு வரும். ஐயமிருந்தால் முயல்க. நீங்கள் எங்கே அமர்ந்திருந்தாலும் விழிமூடி இருந்தால் சற்றுநேரத்திலேயே ஒரு விலங்கோ பறவையோ உங்கள் முன் வந்து நின்றிருக்கும்.” அவன் பறவையோசையுடன் நகைத்து “சில தருணங்களில் அது மலைப்பாம்பாக இருக்கும். பிச்சி உங்களை அள்ளி ஆரத்தழுவிக்கொள்வதுதான் அது” என்றான்.

சினம் எல்லை மீற கையை ஓங்கியபடி திரும்பிய அஸ்வத்தாமன் “செல்… இனி ஒரு சொல் பேசினால் உன் தலை மண்ணில் கிடக்கும்” என்றான். அவன் விழிகளில் அச்சம் எழவில்லை. ஆனால் உடலை அஞ்சுபவன்போல் ஒடுக்கி “நான் என்ன பிழை செய்தேன்? நான் ஊடுருவுவது என்னுடைய பிழை அல்ல என்று சொல்லவந்தேன். அவ்வண்ணம் நிகழ்கிறது. ஊழ்கங்களைக் கலைப்பவள் இந்தப் பிச்சிதான். நான் வரவில்லை என்றால் ஒரு கீரியோ காகமோ வரக்கூடும்… நான் அவள் விழைவால் அவளிடமிருந்து எழுபவன் மட்டும்தான். காட்டிலிருந்து எவரால் தப்ப முடியும்?” என்றான். அவன் நகைத்து “நான் அங்கே உங்கள் ஊர்களுக்கெல்லாம்கூட வந்திருக்கிறேன். அங்கும் காடு இருக்கிறது. நகர்களுக்குள் காடு இருக்கிறது. அரசே, அல்ல அந்தணரே, அங்கே மாளிகைகளுக்குள்கூட சிறு காடு இருக்கிறது…” என்றான்.

“காடு இல்லாத இடமே இல்லை… ஒரு கைப்பிடி மண்ணில் ஒரு சிமிழ்நீரை ஊற்றி மூன்று நாள் வைத்திருங்கள், அங்கே காட்டின் துளி எழுந்துவிட்டிருக்கும். நகர்களை தவிர்க்கலாம், எந்த முனிவரும் காட்டைத் தவிர்க்க இயலாது” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “உச்சிமலைப் பாறைகளின் மேல் பசும்பூச்சென பாசி படிந்திருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அதுவும் கூட காடுதான்.” தன் சொற்களில் அவன் மகிழ்வது தெரிந்தது. “காடு மென்மையானது, இனியது என்கிறார்கள். அங்குள்ள நகரங்களைவிட உயிர்மிக்கது அது. ஒரு எருதின் சாணியை மூன்றாவது நாள் அள்ளிப்பாருங்கள் ஆயிரம் வெண்ணிற வேர்கள் வந்து அதை உறிஞ்சி உண்டுகொண்டிருப்பதைக் காண்பீர்கள். ஒரு கல்லை இங்கே வைத்துவிட்டு சென்று ஒரு மாதம் கழித்து வந்து பாருங்கள், வேர்கள் அதைப் பொதிந்து இறுக்கியிருக்கும். இங்கே எவரும் அமர முடியாது, எதுவும் அமையவும் இயலாது. காடு தேடிவரும்… ஆகவே நீங்கள் என்னை முனியவேண்டியதில்லை.”

“காடு வெறிமிக்க பசிகொண்டவள்… காட்டின் பசிதான் இங்குள்ள அத்தனை விலங்குகளின் வயிற்றிலும் எரிகிறது. அத்தனை வேர்முனைகளிலும் கொடிநுனிகளிலும் தவிப்புகொண்டிருக்கிறது. காடு எவரையும் தனித்திருக்க விடுவதில்லை. வேரும் கொடியும் நீட்டி வந்து அணைத்துக்கொள்கிறது. காட்டுக்குள் வருபவர்கள் காடென்று ஆகிவிடவேண்டும். பிச்சி உங்களையும் பிச்சியாக்கிவிடுவாள். நீங்கள் காடென்று ஆன பின்னர் உங்கள் உறவினர் இங்கே தேடிவந்தால் இங்கே எவரைப் பார்ப்பார்கள்? ஒரு காட்டாளனை. ஆம், என்னைப்போன்ற ஒருவனை. நான் எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் இங்கே ஊழ்கம் என ஒன்றை பயிலமுடியாது. இக்காட்டில் மலைப்பாறைகளும் மரங்களும் பயிலும் ஓர் ஊழ்கம் உண்டு, அதை மட்டுமே எவரும் இங்கே இயற்றமுடியும்…”

அஸ்வத்தாமன் அவனை திகைப்புடன் நோக்கினான். ஜல்பன் பற்கள் தெரிய இளித்தான். அருகே பறந்த ஒரு ஈயை கை வீசிப் பிடித்து நசுக்கி அப்பால் வீசி “ஈ” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நீ யார்?” என்றான். “நான் ஜல்பன்… சற்று மிகுதியாகப் பேசுபவன்தான்… ஏனென்றால் நான் பேசும் சொற்களில் பொருள் இருப்பதில்லை. ஆகவே பேசிப்பேசி பொருளை உருவாக்கிக்கொள்கிறேன். ஒரு கட்டத்தில் அந்தப் பொருளை முழுமைசெய்யும்பொருட்டு மேலும் பேசுகிறேன். எங்காவது பொருள் முழுமையடைந்தால் பேச்சை முடிக்கலாம் என்று நினைப்பேன். ஆனால்…” என்று அவன் தொடங்க அஸ்வத்தாமன் உரத்த குரலில் “நீ இப்படிப் பேச எங்கிருந்து கற்றுக்கொண்டாய்? நீ வேடன்தான், கற்றவன் அல்ல”என்றான்.

“ஆம், நான் வேடன். காட்டில் வாழ்பவன். அந்தணரே, இல்லை நீங்கள் அரசர். இருந்தாலும் கேளுங்கள், நான் எவரிடமும் பேசுவதில்லை. ஏனென்றால் எவரும் என்னிடம் பேசுவதில்லை. ஆகவே நான் என்னிடமே பேசத்தொடங்கினேன். பேசிப்பேசி என் பேச்சு எனக்கே புரியாமல் ஆனபோது பிறரிடம் பேசத் தொடங்கினேன். நான் கற்றவன்போல் பேசுவதாக அவர்கள் சொன்னார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன் அவனையே கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். ஜல்பன் “நீங்கள் என்னைக் கற்றவன் என்று சொன்னீர்கள் என்றால் நான் இனிமேல் உங்களிடம் கற்றவன் என்று சொல்லிக்கொள்வேன்” என்றான் ஜல்பன். “நான் இன்னமும்கூட ஏராளமாகப் பேசவிரும்புகிறேன். ஆனால் இந்தக் காட்டில் என் குடியினர் எனக்குச் செவிகொடுப்பதில்லை. பிறர் என்னை அஞ்சுகிறார்கள்.”

அஸ்வத்தாமன் சலிப்புடன் முகம் சுளித்தபின் காட்டுக்குள் நடந்தான். “நான் தங்களை இடர்ப்படுத்த எண்ணவில்லை. உண்மையில் உங்கள் ஊழ்கத்தைக் கலைக்க நினைக்கவே இல்லை. நான் எவருடைய ஊழ்கத்தையும் கலைப்பதில்லை. அதாவது கலைக்க எண்ணுவதில்லை. ஆனால் அவ்வாறு ஆகிவிடுகிறது… ஊழ்கமும் காமமும் ஒன்று. அல்லது காமம் ஓர் ஊழ்கம். அல்லது ஊழ்கம் ஒரு புணர்தல் என்று சொல்கிறீர்களா? இருக்கலாம். நான் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்ததில்லை. ஆனால் வேட்டைவிலங்குக்காகக் காத்திருத்தல் என்பது ஓர் ஊழ்கமே. அது ஒருவன் தன்னைத்தானே கைகளால் தழுவிக்கொண்டு காமம் நுகர்வதுபோல…” என்றபடி அவன் உடன் வந்தான்.

“நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம் இக்கதையை. என் முன்னோன் ஒருவன் இப்படித்தான் வேட்டையாடச் சென்றபோது காட்டில் காமத்தில் புணர்ந்திருந்த இணையன்னங்களில் ஒன்றை அம்பெய்து வீழ்த்தினான். வீழ்ந்த அன்னத்தைக் கண்டு அழுத அன்னத்தின் குரல் கேட்டு அங்கே தவம்செய்துகொண்டிருந்த முனிவர் ஒருவர் விழித்தெழுந்தார். அவனை நோக்கி அவர் தீச்சொல்லிட்டார்.” அவன் கைகளை தூக்கி “அந்தச் சொற்களை அப்படியே என்னால் சொல்லமுடியும்… நில் காட்டாளனே, காதல்கொண்ட இணைகளில் ஒன்றை வீழ்த்திய நீ முடிவிலாக் காலம் நிலைகொள்ளாமல் அலைவாய். அமைதியடையாமல் தவிப்பாய்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் தன்னையறியாமலேயே நின்று அவனை நோக்கினான்.

“ஆம், அவர் என் நேரடி முன்னோர் அல்ல. ஆனால் எங்கள் குடி முழுக்கவே அவருடைய தீச்சொல்லை பெற்றுவிட்டது. ஆகவேதான் நாங்கள் காடுகள் தோறும் அலைகிறோம் என்று என் அன்னையர் கதைகளில் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.” அவன் சிரித்து “ஆனால் என்ன வேடிக்கை என்றால் அந்த தீச்சொல்லை அளித்தவனும் எங்கள் மூதாதையே. அவனும் என்னைப்போல காட்டில் வேட்டையாடி வாழ்ந்தவன்தான்” என்றான். “வேடர்களிலேயே ஆற்றல்மிக்கவர்கள் இருக்கிறார்கள். சற்றுமுன் உங்கள் தலையின் அருமணியைக் கவர வந்த அந்த காட்டாளனைக்கூட நான் முன்னர் எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன். அவனுடன் அவனைப்போலவே காட்டாளத்தி ஒருத்தி இருந்தாள்…”

அஸ்வத்தாமன் “நீ செல்லலாம்… உன்னிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றான். “ஆனால் நான் ஒன்று சொல்வதற்கு கொண்டுள்ளேன். ஏனென்றால் ஊழ்கம் கலைப்பது எங்கள் மூதாதையரிடமிருந்து வரும் இயல்பு என்பதுடன் இதையும் சொல்லியாகவேண்டும். நேற்றுக்கூட தற்செயலாக ஒருவரின் ஊழ்கத்தைக் கலைத்தேன். அவர் உங்களைப்போல அல்ல, மெய்யாகவே அரசர். அவரைப் பார்த்தால் அரசக்கோலத்தில் அனைத்தணிகளுடன் இருப்பதாகவே தோன்றும். ஆனால் அவர் ஓரிரு அணிகளே அணிந்திருந்தார். நீருக்குள் அவர் இருந்தார். மேலிருந்து நோக்கியபோது அவர் ஒரு பெண்ணுடன் உறவுகொண்டு இருப்பதாகத் தோன்றி நான் அவரை அம்பால் அறைந்தேன். அதை ஏன் செய்தேன் என்று தெரியாது. ஆனால் என் கை அம்பு தொடுத்தது. என்னுடலில் அந்த தொல்மூதாதை குடியேறியிருக்கலாம்.”

அஸ்வத்தாமன் நின்றுவிட்டான். “எங்கே?” என்றான். “அங்கே மலைக்குச் சற்றுமேலே. காலகம் என்பது அந்தக் காட்டின் பெயர். அதற்குள் செங்குத்தான ஒரு பாறையடுக்குக்குக் கீழே சுனை ஒன்று உள்ளது. அதனுள்…” அஸ்வத்தாமன் அவன் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு “நீ அவர் மேல் அம்பு தொடுத்தாயா?” என்றான். “அம்பு அவர்மேல் படவில்லை. அவருடன் இருந்த அந்தப் பெண்மேல்தான் பட்டது. ஆனால் அப்படி ஒரு பெண்ணே இல்லை” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “நான் திகைத்து நின்றேன். அவர் நீருள் இருந்து எழுந்தார். என்னை வசைபாடுவார் என நினைத்தேன். ஆனால் இனிய புன்னகையுடன் என்னிடம் பேசினார். தன் ஊழ்கம் கலைந்ததைப்பற்றி அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் முகத்தில் கனிவுதான் இருந்தது… ஊழ்கம் கலைந்ததைப் பற்றி அந்தப் பெண்தான் சீற்றம்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அப்படியொரு பெண்ணே இல்லை.”

அஸ்வத்தாமன் சினத்துடன் பற்களைக் கடித்து “அறிவிலி” என்றான். ஜல்பன் அதை செவிகொள்ளாமல் “ஆனால் அவர் அருகே தெரிந்த அவருடைய நீர்ப்பாவை கொடுந்தோற்றம் கொண்ட தெய்வமாக எனக்குத் தெரிந்தது. என் அச்சமே அப்படிக் காட்டியதென்று இப்போது தெளிந்துள்ளேன். ஆனால் அப்போது அஞ்சிவிட்டேன்… ஓடித் தப்பும்போதுதான் அறுவரைப் பார்த்தேன். அவர்களில் ஒருவர் உங்களைப்போல் இருந்தார். தோளில் வில்லுடன்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் பதற்றத்துடன் “எங்கே சென்றார்கள் அவர்கள்?” என்றான். “அவர்களில் ஒருவர் அங்கே சுனைக்குள் கிடந்த அரசனைப்போலவே தெரிந்தார். அதை அவர்களிடம் சொன்னேன். அவர்கள் அவரைத் தேடிச்சென்றார்கள்…” அஸ்வத்தாமன் “அவர்கள் இப்போது எங்கிருக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டான்.

“நான் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் அறியாமல் மரங்களினூடாகச் சென்றேன்… என்னுடன் குரங்குகளும் வந்தன” என்றான் ஜல்பன். “கிராதர்களாகிய நாங்கள் மரங்களில் காற்றுசெல்லும் ஒலிகூட எழுப்பாமல் செல்லும் கலை அறிந்தவர்கள்…” அஸ்வத்தாமன் “சொல், என்ன நிகழ்ந்தது அங்கே?” என்று கூச்சலிட்டான். “அவர்கள் அவரை நீருக்குள் இருந்து எழுப்பினார்கள். நீரைக் கலக்கி அவரை நிலையழியச் செய்து வெளியே கொண்டுவந்தனர். அதன்பின் அந்த பேருருவர் அவருடன் போர்புரிந்தார். விசைகொண்ட போர். சிலதருணங்களில் மதயானைகள் துதிசுற்றிப்பற்றிப் போரிடுவதுபோல, சில தருணங்களில் புலிகள் அறைந்துகொள்வதுபோல, சில தருணங்களில் எருதுகள் கொம்புகூட்டுவதுபோல. மிகமிக வெறிகொண்ட போர். வரையாடுகளின் முட்டல், கரடிகளின் தழுவல், குரங்குகளின் பாய்ச்சல் அனைத்துமே அங்கே நிகழ்ந்தன.”

அஸ்வத்தாமன் தலை நடுங்கிக்கொண்டிருக்க வெறித்து நோக்கி நின்றான். “பேருருவர் எழுந்து தொடையில் அறைந்தார். ஒரே அடிதான்… நீருள் இருந்த அரசர் மண்ணில் பதிந்துவிழுந்தார்” என்று ஜல்பன் சொன்னான். “ஒரு முனகலோசை கூட இல்லை… நெருப்பு நீர்பட்டு அணைவதுபோல.” அஸ்வத்தாமன் மூச்சொலியில் “தொடையிலா?” என்றான். “ஆம், தொடையில்தான். தொடையில் அடிக்கும்படி சொன்னவர் மயிற்பீலியைச் சூடியவர். அவர் ஏதோ கைகாட்ட பேருருவர் அதைக் கண்டதை நான் கண்டேன். அரசர் வீழ்ந்ததும் பேருருவரின் மூத்தவர் ஒருவர் கூச்சலிட்டு அழுதார். இளையவர் ஒருவர் மயங்கிச் சரிய இன்னொருவர் அவரைப் பற்றிக்கொண்டார். அது முறையல்ல என்று அவர்கள் பூசலிட்டுக்கொண்டார்கள்…”

“அவர் உயிர்பிரிந்துவிட்டதா? உறுதியாக அறிவாயா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். “நான் அருகே சென்று கண்டேன். அவர்கள் அவரை அப்படியே விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். நான் அருகே சென்று குனிந்து நோக்கினேன். உயிரற்ற உடலை நம்முள் உள்ள பிறிதொருவன் உடனே அடையாளம் காண்கிறான்… அப்போது ஓசை கேட்டது. அந்தப் பேருருவர் வருவதைக் கண்டு நான் நீருள் பாய்ந்து மூழ்கி ஒளிந்துகொண்டேன். அவர் வந்து அரசரின் குருதிபடிந்த மேலாடையை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பச் சென்றார். நான் கரையேறி சுனைவிளிம்பில் அமர்ந்தேன். நீருக்குள் ஒரு பெண்ணுருவம் அசைவதைப்போல் தெரிந்தது. அந்த தெய்வவடிவம் நினைவிலெழுந்ததும் நான் அஞ்சி எழுந்து ஓடிவிட்டேன்… காலகத்திலேயே இருக்கவேண்டாம் என முடிவுசெய்தேன்.”

அஸ்வத்தாமன் திரும்பி காட்டுக்குள் ஓடத்தொடங்கினான். அவனுக்குப் பின்னால் ஓடிவந்தபடி ஜல்பன் கூவினான். “அவர்கள் அகன்று சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் அரசர்கள். காட்டில் ஒருவர் இவ்வண்ணம் அருமணி சூடியிருப்பதை அவர்கள் விரும்பமாட்டார்கள்… அதை நீங்கள் எனக்கே கொடையளித்தீர்கள் என்றால் அனைத்து வகையிலும் நன்று.” அஸ்வத்தாமன் அவனிடமிருந்து விரைந்து அகன்றான். அவன் குரல் இலைத்தழைப்புக்கு அப்பால் அப்போதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. “அரசரின் உடல் அங்கே தனியாகக் கிடக்கிறது… அவர் மண்ணைப் புணர்வதுபோலத் தோன்றும்… நான் வேண்டுமென்றால் வழிகாட்டுகிறேன். அந்த அருமணியை எனக்கு பரிசாக அளிப்பதாக இருந்தால்…”

அஸ்வத்தாமன் அருகிருந்த உயர்ந்த மரத்தின்மேல் ஏறி கிளைக்கவரில் அமர்ந்தபின் இரு கைகளையும் வாயருகே குவித்து நாவால் கொம்பொலி எழுப்பினான். “கிருபர் அறிக! கிருதவர்மன் அறிக! இது உத்தரபாஞ்சாலனின் அறைகூவல். அரசர் களம்பட்டார்! கௌரவ மூத்தவர் களம்பட்டார்!” மீண்டும் கீழிறங்கி கிழக்கே சென்று இன்னொரு மரத்தின்மேல் ஏறி நின்று அவ்வோசையை எழுப்பினான். இன்னொரு மரத்தின்மேல் ஏறியபோது தொலைவில் உயரமான பாறை ஒன்று தெரிந்தது. அதன்மேல் தொற்றி ஏறி மீண்டும் கொம்போசையால் அறிவித்தான். நான்கு திசை நோக்கி அறிவிப்போசையை எழுப்பிக்கொண்டே இருந்தான். மானுடக்குரலை விடக் கூரிய சில்லோசை என எழுந்த அது காட்டின் பச்சைப்பரப்பின்மேல் பரவிச்சென்றது.

காட்டுக்குள் இருந்து எதிர்க்கொம்பொலி கேட்டது. “நான் கிருதவர்மன்… இங்கே சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்…” மேலும் சிறுபொழுதுக்கு அப்பால் கிருபரின் எதிர்குரல் வந்தது. அஸ்வத்தாமன் பாறைமுகடிலேயே அமர்ந்திருந்தான். சற்றுநேரத்தில் பசுந்தழைப்புக்குள் இருந்து கிருபர் தோன்றினார். பின்னர் கிருதவர்மனும் தெரிந்தான். அவர்கள் இரு திசைகளிலிருந்து அவனை அணுகினர். அஸ்வத்தாமன் அவர்களை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அருகணைந்த கிருபர் “அரசர் எங்கே?” என்றார். அஸ்வத்தாமன் ஒன்றும் சொல்லாமல் காலகம் இருந்த வடமேற்குத்திசை நோக்கி கைகாட்டினான். கிருதவர்மன் ஓடி அருகணைந்து மூச்சிரைக்க நின்று “அரசர் எப்படி வீழ்ந்தார்? எவரால்?” என்றான். “பீமனால் தொடையறைந்து கொல்லப்பட்டார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மனின் விழிகளில் எந்த உணர்வும் எழவில்லை. கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார்.

 

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 40

பீஷ்மரின் படுகள வளைப்புக்குள் நுழைந்தபோது இயல்பாகவே யுதிஷ்டிரன் நடைதளர்ந்து பின்னடைந்தார். இளைய யாதவர் நின்று அவரை நோக்க அவர் அருகே அர்ஜுனனும் நின்றான். பீமன் மட்டும் தலைநிமிர்ந்து முதலில் உள்ளே சென்றான். “மந்தா” என மெல்லிய குரலில் யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். “பொறு, எவ்வண்ணம் என்ன பேசுவதென்பதை முடிவுசெய்வோம்… இளைய யாதவன் சொல்லட்டும்” என்றார். “எனக்கு சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவர் கேட்டால் சொல்லக் கூடாதது என்றும் ஏதுமில்லை” என்று பீமன் சொன்னான். “மந்தா” என மீண்டும் யுதிஷ்டிரன் அழைக்க “அவர் செல்லட்டும்… அதுவே முறை… நீங்கள் தொடர்ந்து செல்க!” என்றார் இளைய யாதவர்.

பீமன் படுகளத்தின் வளைப்புக்குள் நுழைந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து யுதிஷ்டிரன் சென்றார். நகுலனும் சகதேவனும் உடன்செல்ல இறுதியாக இளைய யாதவர் சென்றார். அவருக்கு இணையாக அர்ஜுனன் நடந்தான். பீமன் அம்புகள் நாட்டப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட அந்த வளைப்புக்குள் நுழைந்து அம்புப்படுக்கைமேல் மிதந்து கிடந்த பீஷ்மரைக் கண்டு ஒருகணம் நின்றான். அவர் அவன் காலடிகளைக் கேட்டு விழிப்புகொண்டிருந்தார். இமைகள் சுருங்கி அதிர வாய் இறுகப்பொருந்தி நெளிந்தது. இரு கைகளும் அம்புக்கூர்கள் மேல் கிடந்து தவித்தன. அவரிடமிருந்து மெல்லிய முனகலோசை எழுந்தது. பீமன் அவர் அருகே சென்று “வணங்குகிறேன், பிதாமகரே. நான் பாண்டவனாகிய பீமன்” என்றான். “ஆம், உன் காலடிகளை கேட்டேன்” என்று பீஷ்மர் சொன்னார். “விடாய் கொண்டிருக்கிறேன். நீர் கொடு” என முனகினார்.

பீமன் திரும்பி சகதேவனிடமிருந்து நீர்க்குடுவையை வாங்கி அதை அவர் அருகே கொண்டுசென்று முழந்தாளிட்டு அமர்ந்து அவருடைய உதடருகே சரித்தான். அவருடைய உதடுகள் உலர்ந்து ஒட்டியிருந்தமையால் வாய் திறக்க இயலவில்லை. பீமன் தன் விரலால் அவர் உதடுகளை மலரிதழ்களை எனப் பிரித்து வாய்க்குள் நீரை ஊற்றினான். அவர் தொண்டைமுழை அசைய அருந்தினார். அவர் உடலே நெய் விழையும் அனல் என எழுவதை காணமுடிந்தது. மேலும் மேலும் நீர் கோரியது அவருடைய அனல். பின்னர் மெல்ல நிறைந்து முனகலோசையுடன் விழிகளை மூடினார். “நலம் கொள்க!” என்றார். பெருமூச்சுடன் “துயர்கொள்ளாதொழிக!” என்றார்.

பீமன் “நான் தங்கள் வாழ்த்துக்களை பெறும்பொருட்டு வந்திருக்கிறேன். களப்போரில் நான் கௌரவர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்திவிட்டேன்” என்றான். பீஷ்மர் அவன் சொன்னதை புரிந்துகொண்டார். ஆனால் முகம் எந்த உணர்வும் இன்றி இருந்தது. பின்னர் “எப்போது?” என்றார். “இன்று காலையில்” என்று பீமன் சொன்னான். “எங்கு?” என அவர் கேட்டார். “வடமேற்கே காலகம் என்னும் காட்டில் ஸ்தூனகர்ணனின் சுனைக்கரையில்” என்றான் பீமன். அவர் மீண்டும் எதுவும் கேட்கவில்லை. இமைகள் மூடியிருந்தன. அவர் துயில்கொண்டுவிட்டார் என்று தோன்றியது. பின்னர் விழிகளை திறக்காமலேயே “வெற்றி ஷத்ரியனுக்கு நன்று… எவ்வெற்றியாயினும்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் முகம் மலர்ந்து பீமனின் அருகே வந்து நின்றார். “வெற்றிபெறுவதில் பிழைகள் இயற்ற நேர்ந்திருந்தால் வெற்றிக்குப் பின் ஆட்சியைத் தவமென ஆற்றி அதை ஈடுசெய்க! உரிய பொழுதில் அரசைத் துறந்து கான்தவம் இயற்றி வீடுபேறு கொள்க!” யுதிஷ்டிரன் “அவ்வண்ணமே, பிதாமகரே” என்றார். பீஷ்மர் விழி திறந்து யுதிஷ்டிரனை நோக்கியபின் பீமனிடம் “அரசியல் முறைமைகளின்படி அரசனையும் அவன் குடியினரையும் வென்றவன் நீ. அஸ்தினபுரியின் மணிமுடி இயல்பாகவே உனக்குரியது. அதை நீ கொள்ளலாம். எவ்வகையிலும் அது பிழையல்ல. எந்தப் புகழ்க்குறையும் உருவாகாது. உன் குடி செழிக்கட்டும்” என்றார். “பிதாமகரே, நான் எதை நாடியும் இப்போரை செய்யவில்லை. எனக்கு மணிமுடி பொருட்டெனத் தோன்றவுமில்லை” என்றான் பீமன்.

பீஷ்மர் “நீ ஈட்டியது அது” என்றார். “ஆகவே அதை அளிக்கும் உரிமை உனக்குண்டு.” பீமன் “எனில் அதை என் தமையனுக்கு அடிகாணிக்கை என அளிக்கிறேன்” என்றான். “மண்ணையும் பெண்ணையும் அளிப்பதென்றால் எச்சமின்றி அளிக்கவேண்டும். உன்னில் ஒரு துளி விழைவோ ஏக்கமோ எஞ்சலாகாது. அளித்தேன் என்னும் எண்ணமும் மிஞ்சியிருக்கலாகாது. எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அது உருவாகவும்கூடாது. அது எளிதல்ல. ஷத்ரியர்களுக்கு இயல்வதே அல்ல என்றுதான் கூறுவேன்” என்றார் பீஷ்மர். “முழுமையாக துறக்கப்படாத உலகியல் நொதித்து நஞ்செனச் சேர்ந்து துயரமாகிறது. இத்தருணத்தில் நின்று நீ இம்முடிவை எடுக்கவேண்டியதில்லை. நூறாண்டுகள் நின்றுவாழ்வாய் என உன்னை எண்ணி முடிவு எடு… எடுத்த முடிவு தெய்வங்களிடம் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று உணர்க!”

பீமன் “ஒரு துளியும் எஞ்சாது, ஐயமே இல்லை” என்றான். “ஏனென்றால் நான் ஷத்ரியன் அல்ல. என் இடம் காடு மட்டுமே.” பீஷ்மர் “என் இடமும் காடுதான் என்று எண்ணினேன். ஆனால் காடு என்னை திரும்பத்திரும்ப வெளியே தள்ளிக்கொண்டிருந்தது. அஸ்தினபுரியின்மேல் பெரும்பற்று கொண்டவன் முதன்மையாக நானே, அடுத்தே துரியோதனன்” என்றார். மீண்டும் அவர் விழிகள் மூடின. மூச்சு சீராக ஒலிக்க அவர் துயில்கொண்டதுபோல் தோன்றியது. ஏதோ பேசப்போகிறவர்போல யுதிஷ்டிரன் அசைவுகொண்டார். ஆனால் குரல் எழவில்லை. பீஷ்மர் கண்களைத் திறந்து “அஸ்தினபுரி செழிக்கவேண்டும். அம்மக்களின் இழப்பு இன்று மிகப் பெரியது. அவர்களின் விழிநீர் மறையவேண்டும். இன்று அழுவதற்கு ஈடாக அவர்கள் ஏழு தலைமுறைக்காலம் மகிழவேண்டும்… அது ஒன்றே நான் விழைவது” என்றார்.

பீமன் “என் தமையனின் கோல்கீழ் அது நிகழும்” என்றான். “ஆம், இனி அஸ்தினபுரியை எவரும் எதிர்க்கப்போவதில்லை” என்றார். “போர் என்பது நிலத்தை உழுவதுபோல என்கின்றது பராசர ஸ்மிருதி. சிற்றுயிர்கள் மாயலாம். செடிகள் மண்ணில் புதையலாம். அனைத்தும் புரட்டப்படலாம். அது வன்செயல் என்பதில் ஐயமில்லை. இறுதி விளைச்சல்தான் அவ்வன்செயலை உகந்ததாக்குகிறது. அவ்வண்ணம் ஆகுக!” பீமன் “தங்கள் ஆணை” என்றான். பீஷ்மர் “ம்” என ஓர் ஓசை எழுப்ப பீமன் சென்று அவர் கால்களைத் தொட்டு சென்னி சூடினான். பீஷ்மர் “நீ விடுதலை பெறுவாய். நிறைவுறுவாய்” என்றார். பீமன் “உங்கள் நற்சொல் உடன் அமைக!” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் தயங்கி நிற்க இளைய யாதவர் கண்களை காட்டினார். யுதிஷ்டிரன் முன்னால் சென்று வணங்கி “பிதாமகரே, நான் யுதிஷ்டிரன். தங்கள் வாழ்த்து பெறும்பொருட்டு வந்துள்ளேன்” என்றார். பீஷ்மர் ஒன்றும் சொல்லாமல் விழிகளை மூடிக்கொண்டார். யுதிஷ்டிரன் சுற்றிச்சென்று அவர் கால்களைத் தொட்டு வணங்க “அஸ்தினபுரியை பேணுக!” என்றார். “அவ்வண்ணமே. அது என் கடன்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். பீஷ்மர் மேலும் ஏதேனும் சொல்வார் என எதிர்பார்த்தவராக அப்படியே நின்றார். பீஷ்மர் விழிமூடி அசைவிழந்திருந்தார். மீண்டும் ஒருமுறை வணங்கிவிட்டு யுதிஷ்டிரன் அகன்றார். அவர் முகம் சுருங்கியிருந்தது. அர்ஜுனனும் நகுலனும் சகதேவனும் வணங்கியபோது பீஷ்மர் வெறுமனே முனகலோசையில் “வாழ்க!” என்று மட்டும் சொன்னார்.

இளைய யாதவர் திரும்புவோம் என கைகாட்டினார். யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் ஒருமுறை பீஷ்மரை வணங்கிவிட்டு திரும்பிச்செல்ல பீமனும் அர்ஜுனனும் நகுலனும் சகதேவனும் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள். இளைய யாதவர் திரும்பும்போது பீஷ்மர் “யாதவனே” என்றார். இளைய யாதவர் நின்று நோக்க “அவர்கள் செல்லட்டும். நீ இங்கே நில்” என்றார் பீஷ்மர். யுதிஷ்டிரன் ஐயத்துடன் இளைய யாதவரை நோக்கிவிட்டு பிறரிடம் செல்வோம் என்று கை காட்டிவிட்டு வெளியே சென்றார். பீமன் வெளியே வந்து பெருமூச்சுவிட்டு கைகளை நெஞ்சில் கட்டியபடி அசைவில்லாமல் நின்றான். தொடுவான் அந்தியொளி கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது. வானம் மங்கலாகவே இருந்தது. மீண்டும் மழை எழும் எனத் தோன்றியது. யுதிஷ்டிரன் “மழை விழலாம்… பிதாமகர் வெட்டவெளியில் கிடக்கிறார்” என்றார். “அவர் அதையே விரும்புவார். மழை அவருக்கு பொருட்டல்ல. அது அவருக்கு உகந்ததாகவும் இருக்கக்கூடும்” என்றான் சகதேவன். அடிக்கடி படுகளத்தின் வாயிலையே யுதிஷ்டிரன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். உள்ளே நிகழ்வது வெளியே தெரியவில்லை.

இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் வெளியே வந்தார். செல்வோம் என கைகாட்ட அவர்கள் நடந்தனர். யுதிஷ்டிரன் இளைய யாதவர் ஏதேனும் சொல்வார் என எதிர்பார்த்தார். ஓரவிழியால் இளைய யாதவரை மீளமீள நோக்கினார். இளைய யாதவர் ஒரு சொல்லும் கூறவில்லை எனக் கண்டு சற்றே அமைதியிழந்து “பிதாமகர் நம்மை வாழ்த்துவார் என்று நான் எண்ணவில்லை… அவர் துரியோதனன் மீது அன்புள்ளவர் என்று எண்ணியிருந்தேன்” என்றார். இளைய யாதவர் “அவர் அஸ்தினபுரியின்மேல் அன்புள்ளவர். அரசர்கள் அவ்வாறுதான். மண்மேல்கொண்ட பெரும்பற்றால் அவர்கள் இயக்கப்படுகிறார்கள்” என்றார். “அவர் அரசாளவில்லையே?” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. யுதிஷ்டிரன் “அவர் என்னை வாழ்த்தியதும் நிறைவடைந்தேன். எங்கள் வெற்றியை அவர் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார். இனி எவரும் அதை மறுக்கவியலாது” என்றார்.

“பிழைகள் செய்திருக்கிறோம். அதை எவ்வண்ணம் நிகர்செய்வதென்றும் அவரே சொன்னார். பிதாமகரான அவரே அப்பிழைகளைப்பற்றி கசப்படைய வேண்டும். அவரே அது போரில் இயல்வதே என்று கூறிவிட்டார்” என்று யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்து பேசினார். நகுலன் யுதிஷ்டிரனின் அப்பேச்சை விரும்பாமல் முகம்சுளித்து பின்னடைய சகதேவனும் விரைவழிந்தான். அவர்கள் பின்னடைவதை திரும்பி நோக்கியபின் யுதிஷ்டிரன் “அவர் உன்னிடம் எங்களைப் பற்றி ஏதும் கூறினாரா, யாதவனே?” என்றார். “இல்லை” என்று மட்டும் இளைய யாதவர் சொன்னார். மேலும் ஏதேனும் அவர் சொல்வார் என எதிர்பார்த்துக் காத்தபின் யுதிஷ்டிரன் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தார். அவர்கள் சேற்றில் கால்கள் அளையும் ஒலியுடன் நடந்தனர்.

யுதிஷ்டிரன் “அனைவரும் அவரவருக்கு ஆணையிடப்பட்டதைச் செய்க!” என்றார். பீமன் “நான் சென்று அரசியைப் பார்க்கவேண்டும். கிளம்புகிறேன்” என்றான். “மந்தா, அவர்களை அழைத்துச்செல்ல யுயுத்ஸுவை அனுப்பலாமென்று எண்ணினேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “நான் அவளை பார்க்கவேண்டும்” என்றான் பீமன். “ஏன்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். பீமன் இயல்பான குரலில் “அவள் கூந்தலில் இன்னொரு குருதியும் பூசப்படவேண்டும்” என்றான். எரிச்சலுடன் யுதிஷ்டிரன் “மந்தா, அதை உள்ளத்திலிருந்து விலக்கு. அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது. பிதாமகரின் வாழ்த்து பெற்றதுடன் நாம் பிறிதொரு கட்டத்தை அடைந்துவிட்டோம்” என்றார். “நான் முடிக்கவில்லை. எடுத்தது நிறைவடைந்தாலொழிய என்னால் அமையமுடியாது” என்று பீமன் சொன்னான்.

“அவள் இதை விரும்புவாள் என நினைக்கிறாயா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவளுள் உறையும் இன்னொருத்தி இது இன்றி நிறைவுகொள்ளப்போவதில்லை” என்றபின் பீமன் திரும்பி நடந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவனை நோக்கியபின் இளைய யாதவரிடம் “இவன் இனிமேலாவது வஞ்சம் அடங்கவேண்டும், யாதவனே” என்றார். “இல்லாவிடில் இவனுக்கு அமைதி இல்லை… நான் அவனுடைய முந்தைய முகத்தை நினைவுறுகிறேன். அதை ஒருநாளாவது அவன் மீளப் பெற்றாகவேண்டும்.” இளைய யாதவர் பேசாமல் நடக்க யுதிஷ்டிரன் அமைதியற்றவராக அப்பால் நடந்தகலும் பீமனை திரும்பித்திரும்பி நோக்கியபடி நடந்தார்.

 

பீமன் சேற்றுப்பரப்பில் கால்களை தூக்கி வைத்து நிமிர்ந்த தலையுடன் சென்றுகொண்டிருந்தான். சில காலடிகளுக்குள்ளாகவே அவன் நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தான். எல்லாப் பக்கமும் ஒன்றே என சேறுபடிந்து விரிந்துகிடந்த அந்நிலம் அவனுக்கு முற்றிலும் தெரியாத ஒன்றாக இருந்தது. விலங்கு நிகர்த்த உள்ளுணர்வால்தான் அவன் தன் திசையை தேர்ந்தான். களமெங்கும் விழுந்துபரவி சேற்றுப்படலத்தால் மூடப்பட்டு கருவறைச் சவ்வுக்குள் குழவிகள் என ஆழுறக்கத்திலிருந்தனர் மானுடரும் விலங்குகளும். அங்கே நிகழ்ந்த போரின் கொந்தளிப்பும் அலைச்சுழிப்பும் ஒரு மாயச்சொல்லால் அப்படியே மண்ணாகச் சமைந்துவிட்டதுபோல.

சேற்றில் ஒரு சிறிய மலர் விழுந்து கிடந்தது. அவன் அதை நின்று கூர்ந்து நோக்கினான். அது ஒரு கணையாழி. அதன்மேல் மண்படிந்தபோது அருமணிகளும் செதுக்குகளும் மலர் வடிவுக்கு மீண்டுவிட்டிருந்தன. அவன் அதை நோக்கியபடி நின்றான். அருகே ஒரு சிரிப்பு நிறைந்த முகம். அதற்கப்பால் ஒரு முகத்தில் ஒரு சொல். அவன் திடுக்கிட்டு பின் மீண்டும் கூர்ந்து நோக்கி அமர்ந்திருந்த துரியோதனனின் மண்ணுருவை கண்டான். அருகே சென்று அதன்முன் இடையில் கைவைத்தபடி நின்றான். அது துரியோதனன் உருவாக்கிப் போரிட்டுப் பயின்ற அந்த இரும்புப்பாவை. அது விழுந்த இடத்தில் விழுந்து ஒருக்களித்து மண்மூடி தென்பட்டது. மண்ணிலிருந்து எழுந்த சிறுமேடுபோலத் தோன்றியது. ஒரு சேற்றுத்திட்டு விழிமயக்கால் முகமெனக் காட்டுவதுபோல.

அச்சிலையைப்பற்றி அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான். அதை போர்க்களத்திற்கே துரியோதனன் கொண்டுவந்திருப்பான் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. களத்தில் அச்சிலையால் சகுனி இயற்றிய பல்வேறு சூழ்ச்சிகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டான். சகுனி அச்சிலையையும் துரியோதனன் என தேரிலேற்றி களத்திற்குக் கொண்டுவந்தார். அதைச் சூழ்ந்திருந்த வீரர்கள்கூட அது துரியோதனன் அல்ல என்று அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் அதைச் சூழ்ந்து மெய்யாகவே போர்க்குரல் எழுப்பி கூடினர். அதைக் காக்க குறுக்கே விழுந்து அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டனர். அவன் அதை துரியோதனன் என எண்ணி போர்க்குரலுடன் சென்று எதிர்கொண்ட பின்னரும்கூட சற்றுப்பொழுது கடந்துதான் அதை சிலை என அடையாளம் கண்டான். அப்போது பிறிதொரு இடத்தில் துரியோதனன் தோன்றி போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். துரியோதனனிடம் போரிட்டு விலகி மீண்டும் அவனை எதிர்கொண்டபோது சிலை என எண்ணி அவன் ஒழிய அது மெய்யான துரியோதனன் என அடிவாங்கி விழுந்த பின்னரே உணர்ந்தான்.

அந்தப் போரே சிலையும் துரியோதனனும் இணைந்து நிகழ்த்தியதாக இருந்தது. துரியோதனன் சிலையாகவும் சிலை துரியோதனனாகவும் மாறிமாறித் தோன்றினர். சிலை துரியோதனனின் இயல்புகளை கொள்ளத் தொடங்கியது. துரியோதனன் சிலையின் இயல்புகளை அடைந்தான். இரு சிலைகளுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் உணர்வு எழுந்தது. இரு துரியோதனன்களுடன் போரிடும் உளமயக்கு அமைந்தது. அச்சிலை அவ்வாறு களத்திலிருந்ததை இறுதிவரை திருஷ்டத்யும்னன் அறியவில்லை. துரியோதனன் பீமனுடன் போரிட்டபடியே களத்திலிருந்து விலகி காட்டுக்குள் சென்றதும் துரியோதனன் களம்பட்டான் என்னும் செய்தியை முரசறைவிக்க திருஷ்டத்யும்னன் ஆணையிட்டான். அந்த ஆணை ஒலித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே களத்தில் துரியோதனனின் சிலை அவன் வடிவில் தேரிலெழ அந்த முரசொலி அக்கணமே அணைந்தது.

தேரிலமர்ந்து போரிட்ட துரியோதனனின் சிலையைக் கண்டதும் பீமனை கொன்றுவிட்டு துரியோதனன் களம் மீண்டுவிட்டான் என்று திருஷ்டத்யும்னன் எண்ணினான். பீமனின் களவீழ்ச்சியை அறிவிக்க முரசுகள் எழவேண்டுமா என்று அவன் ஐயுற்றுக்கொண்டிருக்கையிலேயே அச்செய்தியை அறிவித்து கௌரவர்களின் முரசுகள் இயம்பலாயின. பீமன் திரும்பி வரும்போது அவன் மறைந்துவிட்டான் என்னும் செய்தியுடன் தனி முரசு அப்போதும் விம்மிக்கொண்டிருந்தது. அவனைக் கண்டதும்தான் முரசொலி அவிந்தது. ஆனால் அக்களத்தில் எந்த முரசொலியும் பெரிய விளைவுகள் எதையும் உருவாக்கவில்லை. துரியோதனனின் சிலை சிகண்டியின் அம்புபட்டு தேருடன் சரிந்தது. அது விழுந்ததுமே துரியோதனன் களம்பட்டான் என்னும் செய்தி எழுந்து எஞ்சிய கௌரவப் படைவீரர்கள் உளம்தளர்ந்தனர். எஞ்சியோர் வெட்டுண்டு விழ போர் முற்றவிந்தது.

களம் வந்ததுமே பீமன் விழிகளால் தேடி சரிந்த தேரிலிருந்து விழுந்து களத்தில் கிடந்த துரியோதனனின் சிலையைத்தான் பார்த்தான். அது கரிய சேற்றில் பாதியுடல் மூழ்கி ஒருக்களித்துக் கிடந்தது. தொலைவிலேயே அது துரியோதனனின் சாயலைக் காட்டியது. பீமன் அதன் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கினான். சிலைகள் நோக்கில் உயிர்கொள்பவை. நோக்கினூடாக நோக்குபவனின் உயிரை அவை பெற்றுக்கொள்கின்றன. அவனை சிலையும் கூர்ந்து நோக்கியது. மண்ணுக்குள் அது உயிர்கொள்வதுபோல. நோக்கு தெளிந்தபடியே வந்தது. அதன் உதடுகளில் ஒரு புன்னகை இருப்பதுபோலத் தோன்ற அவன் மெல்ல கைநீட்டி அதன் முகத்தை தொடப்போனான். அது தலையை பின்னிழுத்துக்கொண்டது.

அவ்வசைவு பீமனை துணுக்குற்று கைவிலக்கச் செய்தது. சற்றுநேரம் அவன் அதை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். மண்ணுக்குள் அது விம்மிக்கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்ற அவன் விரல் முறுக்கி முட்டியாக்கி முழு விசையையும் அதில் தேக்கினான். அதன் கண்களை நோக்கியபடி மெல்ல கையை பின்னிழுத்து ஓங்கி அதன் முகத்தில் குத்தினான். அடிபட்டதும் அது பின்னடைந்து அதே அசைவின் மறுநிகர் என மண்ணுக்குள் இருந்து பாய்ந்து எழுந்தது. அதன் உடலில் இருந்து செந்நிறச் சேறு வழிந்து உதிர்ந்தது. இரு கைகளையும் விரித்து தலையை தாழ்த்தி அது அவனை அறைகூவியது. பீமனும் தன் கைகளை விரித்தபடி அதை எதிர்கொண்டான். கால்களை மெல்லமெல்ல எடுத்துவைத்து சுற்றிவந்தான்.

அவன் பாய்ந்த அதே கணத்தில் அதுவும் பாய்ந்தது. இருவரும் ஓசையுடன் மோதிக்கொண்டு அடியின் விசையில் பின்னடைந்தனர். மீண்டும் அறைந்தனர். பீமனின் அனைத்து மற்போர் முறைகளையும் அது அறிந்திருந்தது. அவன் அதையும் நன்கறிந்திருந்தான். அதன் நிலைத்த விழிகள் அவனை குழப்பின. மல்லன் எதிர்மல்லனின் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கியாகவேண்டும். அதிலிருக்கும் அவன் உள்ளத்துடன்தான் அவன் போரிடவேண்டும். எதிரிலிருக்கும் அப்பொறியின் விழிகள் வெறும் பளிங்குருண்டைகள். ஆனால் அவற்றில் உள்ளம் இருந்தது. எவருடைய உள்ளம்? அதன் அடிகள் பழகியறிந்தவை போலிருந்தன. அதை அவன் அள்ளி உடலுடன் சேர்த்து இறுக்கியபோது உடலின் மென்மையையும் உயிர்வெம்மையையும் கொண்டிருந்தது எனத் தோன்றியது.

அடிக்கு மறு அடி என நிகர்நிலைகொண்டு அவர்கள் போரிட்டனர். சூழ்ந்திருந்த குருக்ஷேத்ரப் பெருநிலத்தின் வெற்றுவிரிவில் ஒரு விழியால்கூட நோக்கப்படாமல் அனைத்தையும் மறந்து அவர்கள் போரிட்டனர். அவன் முன் அந்த சிலையின் விசைகொண்ட கைகளும் கால்களும் மட்டுமே இருந்தன. அறைந்தும், பாய்ந்துப் பின்னடைந்து மீண்டும் பாய்ந்து அறைந்தும், தடுத்தும், பிடித்துச் சுழற்றியும், கவ்விச்சுழன்றும், பிரிந்து மீண்டும் பாய்ந்தும், அறைபட்டுத் தள்ளாடி வெறிதிரட்டி மீண்டும் எழுந்தும் அவன் போரிட்டான். அவர்களைச் சூழ்ந்து அந்தியின் குளிர்ந்த காற்று சுழன்றோடிக்கொண்டிருந்தது. மெல்லிய மின்னல்களும் உறுமல்களுமாக வானம் இருட்டிக்கொண்டிருந்தது. தொடுவான் கோடு வாள்கூர் என மின்ன சேற்றுப்பரப்பின் வளைவுகளில் மட்டும் ஒளி எஞ்சியது. நெடுநேரமாக அவ்வாறு போரிட்டுக்கொண்டிருப்பதாக அவன் உணர்ந்தான். அது கனவா என அகம் வியந்தான். இல்லை எனத் தெளிந்தான்.

பீமன் மூச்சுவாங்கினான். கைகால்களில் களைப்பை எடை என உணர்ந்தான். ஆனால் அது போரிடப்போரிட ஆற்றல் மிகுந்தபடியே சென்றது. அப்போரினூடாகவே மேலும் மேலும் அவனை கற்றுக்கொண்டது. அவனை கடந்துசென்று அவன்மேல் எழுந்ததுபோல் நின்றிருந்தது. அதன் அடிகளை உடலெங்கும் வாங்கி அவன் கால்கள் தளர விழிகள் மங்கலடைய தள்ளாடியபடி நின்றான். அவன் முன் இரு பெருங்கைகளையும் விரித்து அது நின்றிருந்தது. அதன் விழிகள் ஒளியணைந்துவிட்டிருந்தன. நோக்கு மறைந்ததும் அந்த முகம் துரியோதனனுடையதல்லாமல் ஆகியது. தலையை சற்றே பக்கவாட்டில் சரித்து கைகளை ஒன்றோடொன்று சேர்த்து அறைந்து வெடிப்பொலி எழுப்பியபடி அது அவனை கொல்ல வந்தது.

பீமன் பின்னடைவதற்குள் அது அவனை அள்ளிப்பற்றியது. அவன் அதன் நெஞ்சில் உதைத்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு அவ்விசையில் பின்னால் தெறித்து விழுந்தான். அது கைகளால் தன் உடலையே ஓங்கி அறைந்தபடி அவனை தேடியது. நோக்கின்மையால் தன்னை அதனால் காணமுடியவில்லை என அவன் உணர்ந்தான். மெல்லமெல்ல கைகளால் பின்னடைந்து அப்பால் எழுந்து கால்களை தூக்கி வைத்து விலகிக்கொண்டான். இரு கைகளையும் விரித்து தலையைச் சுழற்றியபடி அது சுழன்று சுழன்று அவனை தேடியது. அவன் மேலும் பின்னடைந்து அதிலிருந்து விலகினான்.

குருக்ஷேத்ரத்தின் எல்லைக்கு வந்ததும் அவன் திரும்பி அதை பார்த்தான். அதன் கைகள் விரிந்து அசைந்தன. அசைவற்று இருளத் தொடங்கியிருந்த குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் அச்சிலை கரிய நிழலுருவாக தன்னந்தனியாக நின்றிருந்தது. வெறிகொண்டதுபோல கைகளை அசைத்தது. அறைகூவுவதுபோல கைகளை வானோக்கி தூக்கியது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 39

பீமன் காட்டுக்குள் இருக்கையில் மூச்சுத்திணறியவன் போலிருந்தான். பலமுறை கைகளை முட்டிசுருட்டி பற்களை இறுகக் கடித்து கண்களை மூடி நின்று பின்னர் மீண்டான். அவன் காட்டில் எப்போதுமே இயல்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதை அறிந்திருந்த நகுலன் அவனை ஓரக்கண்ணால் நோக்கிவிட்டு யுதிஷ்டிரனை பார்த்தான். அவர் தலைகுனிந்து தோள்களைக் குறுக்கியபடி உடன் எவரும் இல்லாதவர்போல் நடந்துவந்தார். இளைய யாதவரின் நிழல் என அர்ஜுனன். இளைய யாதவரின் முகத்தில் மட்டுமே புன்னகை இருந்தது. சிறுவன்போல மலர்ந்த விழிகளால் காட்டை சூழ நோக்கிக்கொண்டு நடந்தார். இலைத்தளிர்களை கிள்ளி முகர்ந்து பார்த்தார். மலர்களை கைகளால் வருடினார். பூமுள் கையில் குத்தியபோது வாயில் வைத்துக்கொண்டார்.

சகதேவன் தள்ளாடியபடி நடப்பதை நகுலன் கண்டான். பலமுறை அவனிடம் பேச எண்ணினாலும் குரலெழவில்லை. அவன் வெளிறிவிட்டிருந்தான். உதடுகள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. கழுத்திலும் தோளிலும் நீல நரம்புகள் புடைத்திருந்தன. அவன் நோயுற்றிருக்கக் கூடுமோ என நகுலன் ஐயுற்றான். அவன் அவ்வப்போது பெருமூச்சுவிட்டு மெல்ல முனகியபோது அவ்வொலி கேட்டு அவன் உளமுலைந்தான். அவனுடைய துயரம் எப்போதுமே தன்னுடைய துயரமாகியிருக்கிறது. ஆனால் அத்துயர் அவனை வந்தடையவில்லை. உடல்வலிகள் மட்டுமே அப்படி பரிமாறப்படுமா என்ன? அவன் அடைவது துயர் அல்லவா? பிறிது உணர்வா? துயரைவிடக் கொல்லும் துன்பம் என பிறிதொன்று உண்டா என்ன?

காட்டின் விளிம்பை அடைந்ததும் முதலில் பீமன் பாய்ந்து வெளியே சென்றான். மூச்சிரைக்க ஓடி அப்பால் சென்று அங்கே ஓடிக்கொண்டிருந்த ஓடையின் கரையில் நின்று நீரை அள்ளி அள்ளிக் குடித்தான். மூச்சுத்திணறுபவன்போல ஓசையெழுப்பினான். அவனை நோக்கியபடி யுதிஷ்டிரன் நடந்தார். காட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும் யுதிஷ்டிரன் “நாம் எங்கு செல்கிறோம்? அஸ்தினபுரிக்கா? இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கா?” என்று இளைய யாதவரிடம் கேட்டார். “நாம் இப்போது செல்லவேண்டிய இடம் குருக்ஷேத்ரம்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அங்கே அரசரின் சாவு முறைப்படி முரசறைவிக்கப்படவேண்டும். முழு வெற்றியை குறிக்கும் கொடி ஏற்றப்படவேண்டும். வெற்றியை பீஷ்ம பிதாமகரிடம் அறிவித்து வாழ்த்து பெறவேண்டும்.”

“யாதவனே!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “என்ன சொல்கிறாய்? அவரிடமா? நம்மால் அவர் முன் சென்று நின்றிருக்க முடியுமா? அவர் நம்மை தீச்சொல்லிட்டு அழிப்பார்… இல்லை, என்னால் இயலாது. நான் வரப்போவதில்லை. ஒருபோதும் என்னால் அதை செய்ய முடியாது.” பீமன் “நான் செல்கிறேன். நான் அவரிடம் சென்று சொல்கிறேன் நான் அரசனைக் கொன்றேன் என்று. எவ்வண்ணம் கொன்றேன் என்று சொல்லவேண்டுமென்றாலும் எனக்கு ஒப்புதலே” என்றான். சீற்றத்துடன் கைகளை விரித்தபடி திரும்பி அடிவைத்து வந்து “செய்தவற்றை எண்ணி பின்னர் துயருறுதல்போல் ஆண்மையின்மை பிறிதில்லை. செய்தவற்றுக்கு பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள எனக்கு எந்நிலையிலும் தயக்கமில்லை” என்றான். ஓங்கி நெஞ்சில் அறைந்தபடி முழங்கும் குரலில் “ஆம், நானேதான் அனைவரையும் கொன்றேன். குலாந்தகனாகிய பீமன் நான்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் மெல்ல நடுங்கினார். “நாம் பிதாமகரின் வாழ்த்தை பெற்றாகவேண்டும். இன்று எஞ்சும் குடிமூத்தார் அவரே. அவருடைய வாழ்த்து இன்றி போர்வெற்றி நிறைவுறுவதில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “போர்வெற்றியா? எவருக்கு?” என்று யுதிஷ்டிரன் கசப்புடன் சொன்னார். “நமக்கு, நமக்கு போர்வெற்றி. வேறெவருக்கு? போரில் நாம் வெற்றிபெறவில்லை என்கிறீர்களா? சொல்லுங்கள். இத்தனைபேர் உயிர்கொடுத்ததும் இவ்வளவு நிகழ்வுகளும் முற்றிலும் வீண் என கருதுகிறீர்களா? அவ்வண்ணமாயின் இதோ இதுவே தருணம். உங்கள் ஆடையை களைந்து வீசிவிட்டு திரும்பி காட்டுக்குள் செல்லுங்கள். துறவுபூண்டு காட்டில் தவம்செய்து உய்வடையுங்கள்” என்று பீமன் கூவினான். “நெஞ்சுதொட்டுச் சொல்க! இதோ இந்நிலத்தில் கால் வைக்கையில் இது என் நிலம் என நீங்கள் எண்ணவில்லையா? கூறுக!”

யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே” என்று துயரம் நிறைந்த குரலில் அழைத்தார். “உங்களுக்கு வெற்றியின் சுவை தேவை, அதன் கசப்புகள் தேவையில்லை, அவ்வளவுதானே? அவ்வண்ணமே ஆகுக! நீங்கள் எப்பிழையும் இயற்றவில்லை. பிழைகள் இயற்றியவர் நாங்கள். அத்தனை பழியும் என் தலைமேல் நிலைகொள்க!” என்று பீமன் சொன்னான். இளைய யாதவர் “இங்கே பூசலிடுவதில் பொருளில்லை. நாம் இயற்றவேண்டிய பணிகள் பல உள்ளன. களமேகி அங்கே வெற்றியை முழுமை செய்வோம். உரிய அரசத்தூதர் வழியாக மூதரசி குந்திக்கும் அரசி திரௌபதிக்கும் முறைப்படி செய்தியை அறிவிப்போம்” என்றார். “யுயுத்ஸுவை அதற்கு அனுப்புவோம். உரிய முறையில் சொல்லெடுக்க அவனால்தான் இயலும்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “இணையாகவே அஸ்தினபுரியின் மூதரசிக்கும் அரசியருக்கும் முறைப்படி அரசரின் களம்படல் செய்தி தெரிவிக்கப்படவேண்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அதற்கு நகுலன் செல்லட்டும்.”

“அவன் நம்முடன்…” என்று யுதிஷ்டிரன் சொல்ல “அரசகுடியினர் செல்லவேண்டும் என்பது மரபு. உங்கள் ஆணைக்கணையாழி அவனிடம் அளிக்கப்படவேண்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “சென்று அஸ்தினபுரியின் அவையமர்ந்து அரசாணைகளை இடவேண்டும். அஸ்தினபுரியின் அமைச்சர்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் குடிமூத்தாருக்கும் அவைமுதல்வர்களுக்கும் அரசரின் விண்புகுதல் அரசமுறைப்படி தெரிவிக்கப்படவேண்டும். மக்களுக்கும் முரசறைந்து செய்தி அறிவிக்கப்படவேண்டும். அதற்கு முன் எஞ்சிய காவலர்களைக் கொண்டு நகர்க்காவலை உறுதிசெய்யவேண்டும். அரசருடன் எரிபுகும் வீரர்கள் சிலர் அங்கே இருக்கக்கூடும். அவர்கள் உரிய முறைமைப்படி அதற்கு அனுப்பப்படவேண்டும். அரசரில்லாத நாட்டில் வாழோம் என உறுதிபூண்டவர்கள் இருந்தால் அவர்களின் அரசப்பதவிகள் களையப்பட்டு நாடுநீங்கச் செய்யப்படவேண்டும்.”

“பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து நாடுகளுக்கும் வெற்றிச்செய்தி அனுப்பப்படவேண்டும். எவரேனும் மாற்றுச்சொல் எடுத்தால் அவர்கள் மேல் போர்க்குறி விடுக்கப்படவேண்டும். அவை அனைத்தும் முடிந்த பின்னரே அஸ்தினபுரியில் உங்கள் நகர்நுழைவு நிகழமுடியும்” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் “நகுலன் அவற்றை செய்யமுடியும்” என்றார். “சகதேவன் களைத்திருக்கிறான். அவன் என்னுடன் இருக்கட்டும்.” இளைய யாதவர் “ஆம்” என்றார். “இன்னொன்று எஞ்சியிருக்கிறது யாதவனே, அஸ்தினபுரியின் அரசனின் சிதையேற்றம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “ஆம், அரசன் அரசமுறைப்படி சிதையேற்றம் செய்யப்படவேண்டும். அச்சிதை குருக்ஷேத்ரத்திலேயே அமையலாம். அதற்கான நாளும் பொழுதும் அறிவிக்கப்படவேண்டும். மூதரசர் திருதராஷ்டிரர் அனலளிக்கவேண்டும்… அவரை அழைத்து அனைத்தையும் செய்விக்கும்படி சஞ்சயனுக்கு ஆணையிடுக!”

யுதிஷ்டிரன் சலிப்புடன் “முற்றிலும் புதிய போர் எனத் தோன்றுகிறது. திரளாத ஏதோ ஒன்றுடன் முட்டிமோதுவதுபோல” என்றார். “திருதராஷ்டிரரிடம் சென்று நீங்களோ பீமனோ நின்றிருக்க முடியாது. சகதேவன் செல்லட்டும்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “இல்லை, அவனால் இந்நிலையில்…” என்று சொல்லத் தொடங்க “நான் செல்கிறேன், யாதவரே” என்று சகதேவன் சொன்னான். “இளையோனே…” என்று யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். “அவருடைய கைகள்முன் சென்று நிற்பேன். அவர் என்னைக் கொன்றால் அதை மகிழ்வுடன் ஏற்பேன். இந்நிலையில் நான் செய்யக்கூடுவது அது ஒன்றே” என்று சகதேவன் சொன்னான். யுதிஷ்டிரன் சில கணங்கள் அவனை நோக்கிவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார். “அவரை குருக்ஷேத்ரத்திற்கு அழைத்து வருக!” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “அவர் வருவார். அவர் இவ்வுலகில் ஆற்றும் இறுதிச்செயல் அது என அறிவார்.”

“அஸ்தினபுரியின் பெண்களை என்ன செய்வது?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவர்கள் சிதை ஏற விரும்பக்கூடும்… அவர்களை அதிலிருந்து ஒழியும்படி செய்தாகவேண்டும்… அது என் குடிமீதான இழிசொல்லாகவே நீடிக்கும்.” இளைய யாதவர் “அவர்களில் உடன்சிதை ஏற விழைபவர்கள் எவருமில்லை. இருந்திருந்தால் முன்னரே வந்திருப்பார்கள். பானுமதி சிதையேற விழையலாம். அவளிடம் சொல்லுங்கள். அரசருக்கு நீர்க்கடன் செலுத்த எஞ்சியிருப்பது அவளே என. அவள் காசிநாட்டுக்கே திரும்பிச்செல்லட்டும். அங்கே தன் குடிமைந்தன் ஒருவனை தன் மைந்தன் என வேதச்சொல் துணைக்க எடுத்தமைக்கட்டும். துரியோதனனுக்கு நீர்க்கடன்கள் அவர்களால் அறுதிவரை அங்கே செய்யப்படும்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் “என் குடிமைந்தர் அஸ்தினபுரியில் செய்வார்கள். அவனுக்கு நான் அளித்த சொல் அது” என்றார். “ஆம், ஆனால் அவள் மைந்தர் செய்வதை மறைந்த அரசர் மேலும் விழையக்கூடும்” என்றார் இளைய யாதவர். “அதை சொல்லலாம். அவள் சிதையேறாமல் தடுக்க அது உகந்த வழியே” என்றார் யுதிஷ்டிரன். பின்னர் அச்சத்துடன் “என் குடி நெடுநாள் வாழாது என்கிறாயா, யாதவனே?” என்றார். “இல்லை, அவ்வண்ணம் நான் சொல்லவில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “அவ்வண்ணம் எண்ணுகிறாயா?” என்று யுதிஷ்டிரன் மேலும் அச்சத்துடன் கேட்டார். “நான் அதை எப்படி சொல்லமுடியும்?” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “இப்பழியால் என் குலம் அழியுமா? என் குருதிவழி அறுபட்டுவிடுமா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அவ்வண்ணம் அஞ்சி அஞ்சி வாழ்வதில் என்ன பொருள்?” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

“இது பழி… இது குடியைத் தொடரும் பழி… ஐயமே இல்லை. ஆனால் அப்பழி என்னை சார்க! நான் கெடுநரகு செல்கிறேன். இருளுலகங்களில் அலைகிறேன். என் குடிமேல் நான் இப்பழியை ஈட்டிவைத்துவிட்டுச் செல்லமாட்டேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அரசே, அரசன் நல்லாட்சியை தன் குடிக்கு அளிப்பான் என்றால் அவன் செய்த களப்பழிகள் கரைந்து மறையும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “நான் நல்லாட்சியை அளிப்பேன். அறம்நின்று கோலேந்துவேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “இது மூதாதையர் மேல் ஆணை. ஒருகணமும் என் தன்னலத்தை கருதமாட்டேன். என் பெருமை என் புகழுக்கென எதையும் இயற்றமாட்டேன். குடிநலமே கொள்வேன்.” பீமன் “அவ்வண்ணம்தான் துரியோதனன் ஆட்சி செய்தான்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் திடுக்கிட்டு அவனை நோக்கியபின் தலைகுனிந்தார்.

அவர்கள் தங்கள் தேர்களை அடைந்தனர். பீமன் மீண்டும் ஓடையில் நீர் அள்ளிக் குடித்தான். தேர்களில் ஏறிக்கொண்டபோது ஒவ்வொருவரும் களைத்து உடல்தளர்ந்து விழுவதுபோல் ஆயினர். நகுலன் தன் உடலை துயில் வந்து மூடுவதை உணர்ந்தான். காற்று எடைகொண்டு பாறையாகி அவனை தேர்த்தட்டுடன் அழுத்தியது. இளைய யாதவர் ஒரு தேரை தெளித்தார். இன்னொன்றை பீமன். தேர் சகதி நிறைந்த மண்ணில் சகடங்கள் புதைய உருண்டு செல்லத் தொடங்கியது. நகுலன் துயிலலாகாது என எண்ணினான். அவ்வெண்ணமே கரைந்து மறைய ஆழ்ந்து துயிலத் தொடங்கினான்.

 

அவர்கள் குருக்ஷேத்ரத்தை அணுகுவதற்குள்ளாகவே அவர்களின் தேர்களை காட்டில் அலைந்த ஒற்றர்கள் கண்டுவிட்டிருந்தனர். குறிச்சொற்களைக் கூவியபடி அவர்கள் வந்து பணிந்தனர். சகதேவன் அவர்களின் குரல்கள் கேட்டு விழித்துக்கொண்டான். அப்போது அவன் அஸ்தினபுரியில் இருந்தான். கௌரவர்களுடன் இணைந்து புரவிகள் மேலேறி ஈட்டிகளை வீசி கீழிருந்து தலைப்பாகை ஒன்றை எடுக்கும் விளையாட்டு. கூச்சலிட்டபடி அவர்கள் சுற்றிச்சுற்றிவர களம் புழுதிபறந்து முகில்திரள் என்று ஆகியது. புரவிகளின் வியர்வையும் புழுதிமணமும் அந்தியின் மென்குளிரும் செந்நிற ஒளியும். துர்மதனும் துச்சலனும் அவனை புரவியிலிருந்து வீழ்த்த முயன்றனர். அதில் துர்மதன் கீழே விழ சுபாகு பாய்ந்துவந்து அவனைப் பற்றி சுழற்றித் தூக்கி தன் புரவிமேல் ஏற்றிக்கொண்டான்.

விழித்தபோது யுதிஷ்டிரன் தேரில் அமர்ந்தபடியே ஆணைகளை இட்டு அவர்களை வெவ்வேறு பணிகளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்ததை கேட்டான். அக்கனவில் அனைவருமே இளமையுடன் இருப்பதை எண்ணிக்கொண்டான். குளிர்போல் ஒன்று நெஞ்சை அடைத்தது. துயர் அல்ல. ஏக்கம் அல்ல. அச்சமோ தனிமையோ அல்ல. வெறும் அடைப்பு. அவன் பெருமூச்சுவிட்டு உடலை நீட்டிக்கொண்டான். ஆனால் அந்தக் கனவினூடாக அத்தருணத்தின் இறுக்கத்தை எதிர்த்திசைக்குச் சுழற்றித் திருப்பிக்கொண்டுவிட்டதை உணர்ந்தான். முகம் புன்னகையில் விரிந்திருப்பதை வாயைச் சூழ்ந்திருந்த தசைகளின் விரிவிலிருந்து அறிந்துகொண்டான். இதுவரை என் முகம் எப்படி இருந்திருக்கும்? எடை ஒன்றை தூக்குபவன்போல. கசப்பை உண்டவன்போல. அவன் வேண்டுமென்றே இதழ்களை நீட்டி புன்னகைத்துக்கொண்டான். கைகளை மேலே தூக்கி உடலை நிமிர்த்தி “தெய்வங்களே!” என்று முனகினான்.

யுதிஷ்டிரனின் ஆணையை ஏற்று சில ஒற்றர்கள் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு குதிரைகளில் விரைந்தனர். அரசனின் உடல் கிடந்த சுனைக்கரைக்கு இருவர் சென்றார்கள். “மூதரசர் என்ன செய்கிறார்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அங்கே மலையிலேயே குடிலில் இருந்துகொண்டிருக்கிறார். போரை இன்னமும் சஞ்சயன் சொல்லிமுடிக்கவில்லை” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “அரசரின் சாவுச்செய்தி வரும்வரை அவன் சொல்லிமுடிக்கப்போவதில்லை.” யுதிஷ்டிரன் “அவன் முரசொலி கேட்டதும் அச்செய்தியை சொல்லியாகவேண்டும். அச்செய்தி அவரை கொந்தளிக்கச் செய்யும். அந்த உணர்வலைகள் ஓய்ந்த பின்னர் சகதேவன் இங்கிருந்து அவரைச் சென்று பார்க்கட்டும்” என்றார். உடனே உள்ளத்தில் எண்ணம் திரள “அவன் இங்கே பிதாமகரிடம் வாழ்த்துபெற்றுவிட்டே அங்கே செல்கிறான் என்பது அவன் அவரை சந்திக்கையில் அவருக்கு அறிவிக்கப்படவேண்டும்” என்றார். ஒற்றன் தலைவணங்கினான்.

குருக்ஷேத்ரம் அணுகுந்தோறும் யுதிஷ்டிரன் நிலையிழந்து “அங்கே எவ்வண்ணம் இருக்கும் அந்நிலம்? உடல்கள் மண்ணில் புதைந்துவிட்டன என்கிறார்கள். பறவைகளும் விலங்குகளும் அணுகியிருக்கக் கூடுமா? மீண்டும் அங்கே செல்வதைப்பற்றி எண்ணவே இயலவில்லை” என்றார். “அங்கே இனி செல்லவே போவதில்லை என்று எண்ணினேன். அதை அப்படியே மறந்துவிடலாமென்று கற்பனை செய்தேன்” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் “எல்லா களங்களும் மண்மூடும்… இன்னும் பதினாறு நாட்களில் நினைவு என ஆகும். நாற்பத்தொரு நாட்களில் கடந்தகாலம் என உருக்கொள்ளும். ஓராண்டில் வெறும் சடங்கென்று நின்றிருக்கும்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “அனைத்தையும் மூடும் மண்… ஆம்” என்றார்.

சகடங்களின் ஓசையுடன் அவர்கள் காத்திருந்தனர். மரங்கள் வந்துவந்து பின்னால் சென்றன. இரு பாறைக்குவைகள் ஒழுகிச்சென்று மறைந்தன. சேற்றுப்பாதை சுருளவிழ்ந்துகொண்டே இருந்தது. “எத்தனை தொலைவு!” என்று யுதிஷ்டிரன் வியந்தார். குருக்ஷேத்ரம் அணுகுவதை அச்சாலையின் சேற்றிலிருந்து உணரமுடிந்தது. அது குருதிவாடை கொண்டிருந்தது. வழிந்தோடிய நீரில் அலையலையாகப் படிந்த மென்சேறு செந்நிணமென்றே விழிதோன்றச் செய்தது. காடுகளுக்குள் சிற்றருவிகளின் ஓசை கேட்டது.

“குருக்ஷேத்ரம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “ஆனால் அங்கே அத்தனை பெரிய நிலம் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. ஓசையே இல்லை.” இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “அது அமைதிகொண்டுவிட்டது. அதன் இலக்கை சென்றடைந்துவிட்டதுபோல” என்று யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் சொன்னார். “இங்கு வந்த நாளில் அது எழுப்பிய முழக்கத்தை நினைவுகூர்கிறேன். அனைவரும் களிவெறி கொண்டனர். நான் உள்ளூர அஞ்சினேன். இது குருதிவெறிகொண்ட நிலம் என்று தோன்றியது.” அவரே பேசிக்கொண்டிருந்தார். நகுலன் அவருடைய குரலை அப்போது வெறுத்தான். ஆனால் அவருடைய அச்சொற்கள் அவன் சொற்களாகவும் தெரிந்தன. “இங்கே அறம்விளையும் என்கிறார்கள். இனிமேல்தான் அறம் விளையவேண்டும்… உழுதிட்ட நிலம் இது.”

அப்பால் வந்த தேரில் பீமன் சிலையென அமர்ந்து புரவிதெளிக்க உள்ளே சகதேவனும் அர்ஜுனனும் துயிலில் இருந்தனர். அவர்களின் கனவுகளிலும் இளமைக்காலம்தான் திகழும் போலும். அவற்றில் சிரிப்பொலிகளும் கூச்சல்களும் ஆர்ப்பரிப்புமாக கௌரவர் எழக்கூடும். அவன் அவர்களின் முகங்களை அசைவுகளினூடாக கூர்ந்து நோக்கினான். அர்ஜுனனின் முகத்தில் கைவிடப்பட்ட குழவிகளுக்குரிய துயரும் தனிமையும் இருந்தது. சகதேவன் சிறுவன்போல் முகம் மலர்ந்திருந்தான். ஆம், அது அதே புரவிவிளையாட்டுதான். அதில் அவனும் இருந்தான் என நகுலன் எண்ணிக்கொண்டான்.

மரங்களுக்கு அப்பால் ஒளி தெரிந்தது. அங்கே ஒரு நீர்நிலை இருப்பதைப்போல. யுதிஷ்டிரன் “வந்துவிட்டோம்” என்றார். தேர்கள் அணுகிக்கொண்டிருக்கையில் அங்கே முரசொலிகள் எழுந்தன. “தார்த்தராஷ்டிரன் துரியோதனன் களம்பட்டார். அஸ்தினபுரியின் அரசர் களம்பட்டார். குருகுல வேந்தர் வீழ்ந்தார். திகழ்க துரியோதனனின் புகழ்! விண்புகுக குருகுலத்து மைந்தன்! புகழ் நிலைகொள்க! தேவர்கள் வாழ்த்துக! மூதாதையர் அருள்க! சொல்திகழ்க! என்றும் திகழ்க அவன் பெயர்! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” நகுலன் என்னவென்றறியாத கணத்தில் உளம்நெகிழ்ந்து விழிநீர் வழிய விம்மினான். அவ்வோசை கேட்டு யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நோக்கினார். நகுலன் தலையை கைகளால் தாங்கி மடிந்து அமர்ந்து தோள்கள் குலுங்க அழுதான். யுதிஷ்டிரன் அவனை தொடுவதற்காக கைநீட்டியபின் தவிர்த்தார்.

அவர்களின் தேர்கள் குருக்ஷேத்ரத்திற்குள் நுழைந்ததை நகுலன் உணரவில்லை. ஓசையின்மையை செவி உணர்ந்தபோதுதான் விழிப்புகொண்டு எழுந்து நோக்கினான். அலையலையாக செம்மண்சேறு பரந்து கிடந்தது. நீர் வற்றிய மாபெரும் ஏரியொன்றின் அடித்தட்டுபோல. அந்த ஈரத்திலிருந்து எழுந்த ஆவியின் மணம் அங்கே நிறைந்திருந்தது. அதில் பீதர்மதுவின் எரிவாடையும் கந்தகவாடையும் கலந்திருந்தன. அவர்களின் தேர்கள் நுழைந்தபோது எந்த ஓசையும் எழவில்லை. அசைவில்லாத நீரில் விழுந்து மூழ்குவதுபோல அந்தக் காற்றில் தேர்கள் புதைந்துசென்றன. ஒரு பறவைகூடவா இல்லை? நகுலன் சூழ நோக்கினான். ஒரு சிறகசைவுகூட இல்லை. ஒரு காலடித்தடம்கூட இல்லை. சேற்றில் குமிழிகள் உடைந்த துளைகள். சிறுகுமிழிகள் வெடித்து எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் அசைவுகள் தெரிந்தன. சிறிய மீன்விழிகள் போன்ற குமிழிகள். காளான்குமிழ்கள் போன்று பெரியவை. ஆனால் சிற்றுயிர்கள்கூட இல்லை. கூர்ந்து நோக்க நோக்க அதன் வெறுமையே தெளிந்து வந்தது. முற்றிலும் உயிரிழந்து கிடந்தது குருக்ஷேத்ரம்.

தேர்கள் சென்ற தடம் நீண்ட சாட்டைவடுபோல குருக்ஷேத்ரம் மீது படிந்தது. குருக்ஷேத்ரத்தில் எங்கும் முரசுமேடைகள் இருக்கவில்லை. எங்கிருந்து எழுந்தது முரசொலி என்று நகுலன் நோக்கினான். அருகிருந்த காட்டில் மரங்களுக்கு மேலிருந்து அதை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். முரசொலி அல்ல அது. நெற்றுகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து அறைந்து எழுப்பிய ஒலி. குருக்ஷேத்ரத்தில் படைகள் நிறைந்திருந்தபோது பெருமுரசுகளின் ஓசையே கரைந்து மெல்லொலியாக கேட்கும். அந்த அமைதியில்தான் நெற்றுகள் மோதும் ஒலி முழக்கமிடுகிறது. அது குருக்ஷேத்ரத்தின் அறிவிப்பு அல்ல. குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து இனி எந்த ஓசையும் எழாது. செந்நாவேங்கை உணவுண்டு வயிறு நிறைந்துவிட்டது.

முரசொலி ஓய்ந்ததும் குருக்ஷேத்ரம் மேலும் துலங்குவது போலிருந்தது. நகுலன் மெல்ல அப்பரப்பில் தேர்களின் உடைவுகளை, யானைகளின் உட்ல்குவைகளை, புரவிகளை அடையாளம் காணத்தொடங்கினான். பின்னர் மனித உடல்கள் தெளிந்தன. முகங்கள் எழுந்து வந்தன. மண்படலத்தை கிழித்தபடி சொல்லுடன், நோக்குடன் அவை எழுந்துவிடும் என்று தோன்றியது. ஒவ்வொரு முகத்தையாக அவன் நோக்கிக்கொண்டு சென்றான். அவர்கள் இறந்த கணத்தை அப்படியே மண்ணில் சிலையாக வடித்தது போலிருந்தது. மண்ணிலேயே அத்தனை உணர்ச்சிகளும் இருந்தன. விழிகளின் ஒளியேகூட மண்ணில் எழுந்துவிடும் என்று தோன்றியது. அவன் மூச்சுத்திணறுவதுபோல் உணர்ந்தான். அங்கிருந்து சென்றுவிடவேண்டும். விரைந்து. முடிந்தவரை விரைந்து.

தேரை நிறுத்திவிட்டு இளைய யாதவர் “இனிமேல் தேர்கள் செல்லாது என நினைக்கிறேன். பிதாமகரின் படுகளம் அதோ தெரிகிறது” என்றார். “இச்சேற்றில் நடப்பதா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “இறங்குக! வேறுவழியில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் தயங்கி தேரிலேயே அமர்ந்து தத்தளித்தார். பின்னர் மெல்ல வலக்காலைத் தூக்கி சேற்றில் வைத்தார். உடல்கூசி மெய்ப்புகொள்வது தெரிந்தது. கைகளை மார்புடன் சேர்த்து “உயிருள்ள குழந்தையின் உடல்மேல் நிற்பது போலிருக்கிறது” என்றார். அந்த ஒப்புமை நகுலனை சிலிர்க்கச் செய்தது. அவன் அச்சேற்றுப்பரப்பை பார்த்தான். பின்னர் பற்களை கிட்டித்துக்கொண்டு அதில் கால்வைத்து இறங்கினான். சேறு தண்மையாக இருந்தது. அதில் மெல்லிய உயிர்விதிர்ப்பு இருக்கிறதென்றே தோன்றியது.

அவர்கள் தேரிலிருந்து இறங்கி குருக்ஷேத்ரத்தில் நடந்தனர். அவர்களின் காலடியோசை வேங்கை வேட்டைஊனை மென்று உண்ணும் ஓசைபோல் ஒலித்தது. கால்கள் சேற்றில் துழாவி செம்மண்ணால் ஆனவைபோல் மாறின. கால்களிலிருந்து சேறு மேலெழுந்து மூடுகிறது. கரையான்புற்றுபோல கவ்வித் தழுவி உள்ளிழுத்துக்கொள்கிறது. இன்னும் சிறுபொழுது. அதற்குள் நானும் இச்சேற்றுக்குள் சென்றுவிடுவேன். சேற்றுக்குள் வாள் ஒன்று கிடந்தது. சேறாலான வாள். அவன் அதன் கூர்மையை நோக்கிக் கொண்டு நடந்தான். பின்னர் அறிந்தான் அச்சேறு அசைவற்றிருக்கவில்லை. அது வீசிக்கொண்டிருந்த காற்றில் வடமேற்காக மெல்ல அசைந்து ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. யானைகளின் உடல்கள்மேல் அலையலையென படர்ந்து ஏறியது.

பீஷ்மரின் படுகளம் சேறால் மூடப்பட்ட சுற்றுவளைப்புடன் சேற்றில் மிதக்கும் மரக்கலம்போலத் தெரிந்தது. அவர்கள் அணுகியபோது அங்கிருந்து மெல்லிய முனகலோசை கேட்டது. பிதாமகர் விடாய்கொண்டிருக்கக் கூடும் என்று நகுலன் எண்ணிக்கொண்டான். காலடிகளுக்காக செவிகூர்ந்திருக்கிறாரா? அவன் அவரை எண்ணியபோது அக்கணமே அவராக ஆகி அங்கே கிடந்தான். இப்போது அவருக்குத் தேவை விடாய்நீர் மட்டுமே. மானுடரைக் காண மட்டுமே அவர் விழைவார். அவர்களைக் கண்டதும் அவருடைய முகம் மலரும். போரும் அழிவும் அவருக்கு இப்போது ஒரு பொருட்டே அல்ல. மானுடர் அத்தனை எளியவர்கள். வெறும் உடலுயிர்கள்.

யுதிஷ்டிரன் “பிதாமகரிடம் என்ன சொல்வது?” என்றார். “நாம் எதையும் விளக்கவேண்டியதில்லை. அவருக்கு அதில் ஆர்வமிருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “போர் முற்றிலும் முடிந்துவிட்டது பிதாமகரே என்றும் மட்டும் சொல்வோம்.” பீமன் “நாம் எவர் முன்னிலும் அஞ்சவேண்டியதில்லை. எந்தப் பொய்யையும் நான் சொல்லமாட்டேன்” என்றான். “பொய் சொல்லவேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர் கோராத உண்மைகளையும் கூறவேண்டியதில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “ஆம், அதுவே உகந்தது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “நாம் வாழ்த்துபெற வந்துள்ளோம் என்னும் சொல்லிலேயே அனைத்தும் அடங்கிவிடும்.”

அவர்கள் பீஷ்மரின் படுகளத்தை அடைந்தபோது நகுலன் திரும்பி நோக்கினான். நெடுந்தொலைவு வரை எதுவுமே தெரியவில்லை. அவர்கள் இறங்கி வந்த தேரை அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர்களின் காலடித்தடங்கள் முற்றாக அழிந்துவிட்டிருந்தன. அவன் அச்சத்துடன் விழிதிருப்பிக்கொண்டான்

வெண்முரசு விவாதங்கள் 

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 38

சகதேவன் தன் கைகளிலேயே உயிர்விடக்கூடும் என்னும் எண்ணத்தை நகுலன் அடைந்தான். பட்டாம்பூச்சிச் சிறகுபோல் அவன் உடல் நகுலனின் கையிலிருந்து துடித்தது. பின்னர் ஒரே கணத்தில் அனைத்து நரம்புகளும் அறுபட்டுத் தளர்ந்ததுபோல, எங்கோ சென்று அறைந்து விழுந்ததுபோல சகதேவன் மண்ணோடு அமைந்தான். அவன் இறந்துவிட்டானா என்னும் அச்சம் எழ நகுலன் அவன் முகத்தை நோக்கினான். விழிகள் மேலெழுந்து செருகியிருக்க வாயிலிருந்து நுரை வழிந்தது. மூச்சு விம்மல்கள்போல சிறு குமிழிகளாக அதில் வெடித்தது. அவன் மூச்சை அக்கோழை அடைத்துவிடக்கூடாது என்று எண்ணி அவனை சற்றே புரட்டி ஒருக்களித்துப் படுக்கச் செய்தான். சகதேவனின் மூச்சு சீரடைந்தது. அவன் வலக்கால் மட்டும் இழுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

அர்ஜுனன் சகதேவனை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பீமன் அருகே வந்தபின் அவனுக்கு ஒன்றுமில்லை என உணர்ந்து நின்றான். யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே” என்றபடி வந்து குனிந்தார். “அவன் நலமாக இருக்கிறான்… நினைவு தானாகவே மீளட்டும்” என்றான் நகுலன். இளைய யாதவர் “ஆம், அது உள்ளம் செய்யும் மாயம். அது தன்னால் சுமக்கமுடியாதவற்றை இவ்வண்ணம் உதறிக்கொள்கிறது. மீள்கையில் அனைத்தையும் கடந்திருப்பான்… ஓர் உச்ச எதிர்வினையுடன் திரும்பிச் செல்வான்” என்று புன்னகையுடன் சொன்னார். அப்புன்னகை நகுலன் உடலை எரியச்செய்ய அவன் நோக்கை தாழ்த்திக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரன் “உன்னைப்போல் மானுடர் மேல் இரக்கமில்லாத ஒருவரை எண்ணியும் நோக்கியதில்லை, யாதவனே” என்றார்.

இளைய யாதவர் புன்னகை செய்து “அவன் உரிய சொற்களை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. உள்ளத்தின் மேற்பரப்பிலிருந்து அவன் அவற்றை உருவாக்கிக்கொள்ள இயலாது. ஆகவே மூழ்கிச்செல்கிறான். அங்கிருந்து அரும்பொருட்கள் என அவற்றை எடுத்துவருவான். அவற்றை சொல்லிச் சொல்லி பெருக்கிக்கொள்வான். அதில் ஏறிக் கடந்துசெல்வான். மானுடர் ஏற்கமுடியாதவை என்றும் கடக்கமுடியாதவை என்றும் ஏதுமில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “நீ மானுடரை வெறுப்பவன். மானுடர் ஆத்மாவில் ஒளியில்லாத சிற்றுயிர்களன்றி வேறல்ல என எண்ணுபவன். யாதவனே, அனைத்தையும் ஒளிரச்செய்யும் சாந்தீபனியின் முதலாசிரியன் நீ. அனைத்தையும் இருளென்று கண்டு இருளைச் சமைத்து இருளே என இங்கே நின்றிருக்கிறாய்” என்றார். இளைய யாதவர் வாய்விட்டு நகைத்தார். பீமன் நிலத்தில் உமிழ்ந்துவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தான்.

உறுமலோசையுடன் சகதேவன் விழித்துக்கொண்டான். சூழலை உணர்ந்ததும் அவன் எழ முயன்றான். நகுலன் அவனை அழுத்திப் பற்றிக்கொள்ள நிலத்தில் கைகளை அறைந்தபடி விலங்குபோல் ஊளையிட்டான். நகுலனை தன் கால்களாலும் கைகளாலும் உந்திப் புரட்டிவிட்டு எழ முயன்றான். நகுலன் அவனை மேலும் மேலும் அழுத்தி மண்ணோடு பற்றிக்கொண்டான். மெல்ல அடங்கி சகதேவன் விசும்பத் தொடங்கினான். நகுலன் எழுந்து அவனருகே அமர்ந்து “உடன்பிறந்தானே, உளம் அமைக! நாம் இளைய யாதவரின் சொற்களை கேட்போம். நமக்கு வேறுவழியே இல்லை” என்றான். “இனி அவர் சொற்களை கேட்கவேண்டியதில்லை. இனியும் அவர் சொற்களை கேட்டால் இப்புவியிலேயே நாம் இழிந்தவர்கள் என்று பொருள். இனி செல்ல வேண்டிய கீழ்மை என எதுவும் இன்று இல்லை. போதும்! இதற்கு அப்பால் ஒன்றில்லை என்று எண்ணுவோம்” என்று சகதேவன் கூவினான்.

“நாம் மேலும் மேலும் இறங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். இத்தருணத்தில் இங்கு உயிர்விட்டால் எழும் தலைமுறைகளின் நினைவிலேனும் சற்று நற்சொல் நம்மைப்பற்றி எஞ்சும்” என்று சகதேவன் கண்ணீருடன் சொன்னான். “எழுக, இங்கிருந்து இவ்வண்ணமே கிளம்பி கானேகுவோம்! இனி மானுடர் முகங்களையே நோக்காதொழிவோம். அரசென்றும் குடியென்றும் புகழென்றும் எதையும் அடையாதிருப்போம்…” உறுதியான தணிந்த குரலில் நகுலன் “நாம் வென்றிருக்கிறோம்” என்றான். சீறி எழுந்தமர்ந்து சகதேவன் “கீழ்மகனே, அச்சொல்லை உரைக்க உனக்கு நாணமில்லையா? எதை வென்றோம்? வென்று எதை அடைந்தோம்?” என்றான். நகுலன் இமைக்காமல் நோக்கி “அஸ்தினபுரியை, இந்திரப்பிரஸ்தத்தை, பாரதவர்ஷத்தை அடைந்திருக்கிறோம்” என்றான். “எதன் பொருட்டு காடுகளில் அலைந்தோமோ, எதன் பொருட்டு மனைவியையும் மைந்தரையும் காணாமல் வாழ்க்கையை அழித்துக்கொண்டோமோ அதை வென்று அடைந்திருக்கிறோம். நம் குடிமேல் இவர்கள் சுமத்திய பழியை நீக்கியிருக்கிறோம். நம் வஞ்சத்தை ஈடேற்றியிருக்கிறோம். நம் சொல்லை இங்கு நிலைநாட்டியிருக்கிறோம்” என்றான்.

“நாம் வெல்லவில்லை! நாம் தோற்றிருக்கிறோம்! பழி சுமந்து மண்ணை அடைந்தோம்! அக்குலமகளாலேயே வெறுக்கப்படும் கீழ்மக்களானோம். வென்றது அவர். அவர் மட்டுமே வென்றிருக்கிறார்! உடன்பிறந்தோனே, பாரதவர்ஷத்தில் இன்று வென்றது அவர் மட்டுமே! இங்கு வாழ்பவரும் வீழ்ந்தவரும் முற்றாகத் தோற்றுவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று சகதேவன் கூறினான். நகுலன் “உளம் அடங்குக… இவை நாம் நம் வெற்றிக்கு அளிக்கும் விலை. உயிர் இழந்து பெறுவதைவிட நூறுமடங்கு மதிப்புக்குரியது அகமிழந்து வெல்வது என்று நாம் அறிந்துகொண்டிருக்கிறோம். வென்றவற்றை துறந்தால் நாம் அதற்கு ஈடாக இழந்தவற்றையும் பொருளில்லாமலாக்குகிறோம். நம் பொருட்டு களம்பட்டவர்களுக்கு நாம் காட்டும் நன்றி ஒன்று உண்டு. இவ்வெற்றியை நாம் சூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்கள் குருதி சிந்தினர்” என்றான். சகதேவன் இல்லை இல்லை என்பதுபோல் தலையை அசைத்தான். பற்களைக் கடித்து இறுக்கியபடி விழிமூடினான். கண்ணீர் அவன் இமைப்பொருத்து மீறி கசிந்து வழிந்தது.

அவர்களின் கொந்தளிப்பைப் பார்த்தபடி கைகள் தளர்ந்திருக்க யுதிஷ்டிரன் நின்றார். பின்னர் விழப்போகின்றவர்போல் தள்ளாடினார். இரண்டடிகள் பின்னால் சென்று விழுந்து கிடந்த அந்த அடிமரத்திலேயே மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டார். இளைய யாதவர் எவரிடமென்றில்லாமல் “ஆம், நான் வென்றிருக்கிறேன். வெற்றி என்றால் அது எச்சமில்லாது அமையவேண்டும். ஒரு துளியேனும் வெல்லற்குரியது எஞ்சுமெனில் அது வெற்றியல்ல. இதோ என் சொல் இங்கு நிலைநாட்டப்பட்டது. அறிக! மறுவினா எழாத சொல்லே உலகை வகுக்கிறது” என்றார். யுதிஷ்டிரன் பற்களைக் கடித்தபடி விழி தூக்கி “யாதவனே, இவ்வழிவுக்கு நீ ஆயிரம் விடைகளை கூறிவிட்டாய். இன்னும் ஆயிரம் சொல்ல உன்னால் இயலும். கூறுக! இதோ என் உடன்பிறந்தான் இங்கு கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான். இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்ததற்கு நீ ஏதேனும் கூற இயலுமா?” என்றார்.

இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “இனி ஒன்றையும் கூற வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் இதுவரை கூறியது அனைத்துமே எச்சமில்லாது வெல்லும் பொருட்டு தொகுக்கப்பட்ட சொற்கள். இறுதிக்கட்டத்தில் தயங்கி நின்றிருக்கலாகாது என்பதன் பொருட்டு உருவாக்கப்பட்ட விசைகள்” என்றார். அர்ஜுனன் அருகே வந்து அங்கு எழுந்த எச்சொல்லையுமே கேளாதவன்போல் தளர்ந்த குரலில் “நாம் கிளம்புவோம், யாதவரே” என்றான். “ஆம், கிளம்பவேண்டியதுதான்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “யாதவனே, இதோ விழுந்து கிடப்பவன் அஸ்தினபுரியின் அரசன். இவனை இங்கு விட்டுவிட்டா கிளம்புகிறோம்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவருக்குரிய கடன்களை நாம் இயற்றுவோம். ஆனால் இங்கிருந்து அவர் உடலை நாம் சுமந்து செல்ல இயலாது. அரசர்கள் சிதைசுமக்கும் முறைமையும் இல்லை. திரும்பிச் சென்று அதற்குரிய வீரர்களை அனுப்புவோம். இங்கு விலங்குகள் ஏதுமில்லை. ஆகவே அவர் உடல் சிதைவுற வாய்ப்பில்லை. மேலும் அவரைக் காக்க இங்கு தெய்வங்களும் உடனுள்ளன” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

அர்ஜுனன் மறுசொல்லின்றி நடந்து பீமன் சென்ற வழியே காட்டிற்குள் புகுந்தான். நகுலன் சகதேவனிடம் “நாம் இனி இங்கு இருக்க வேண்டியதில்லை. எழுக, நாமும் செல்வோம்” என்றான். சகதேவன் “யாதவரே, ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் அவர்கள் கொண்டிருந்த இறுதித் துளியையும் பறித்துவிட்டீர்கள். இனி மூத்தவர் கதை தொட்டெடுப்பாரென்றோ அடுத்தவர் வில்தொட்டு போரிடுவாரென்றோ தோன்றவில்லை. இனி எந்தப் புரவியும் இவனை பிறிதொரு புரவியென்று எண்ணாது. இனி எந்த அரசரும் தங்கள் நாவால் மூத்தவரை அறத்தோன் என்றுரைக்கமாட்டார்கள். இதோ இத்தருணத்தில் என்னிடம் எஞ்சியிருந்ததை நானும் இழந்திருக்கிறேன். இனி எந்த அவையிலும் நடுவன் என்று நான் அமரப்போவதில்லை. இனி ஒருபோதும் எவருக்கும் பொழுது குறித்துக் கொடுக்கப்போவதில்லை. இனி நிமித்த நூல் தொட்டு ஒரு சொல்லும் உரைக்க மாட்டேன் என்று சூளுரைக்கிறேன்” என்றான்.

இளைய யாதவர் “இந்த பலிபீடம் அத்தகையது. இதில் உங்கள் இறுதி உடைமை வரை வைத்தாகவேண்டும். இந்த வேள்வித் தீ தூநீறை அன்றி பிறிதொன்றை எஞ்சவைக்காது” என்றார். சகதேவன் உடைந்த குரலில் “ஏன் இதை செய்கிறீர்கள், யாதவரே? இப்பெரும் பழியை எங்கள் மேல் சுமத்தும் அளவுக்கு நாங்கள் என்ன பிழை செய்தோம்?” என்றான். “இதை நான் உங்கள் மீது சுமத்தவில்லை. இதில் இறங்கியவர்கள் நீங்கள். இதன் அறுதி வரை செல்லாமல் நீங்கள் அமைந்திருக்கமாட்டீர்கள். இல்லை எனில் இப்போதேனும் மறுத்துக் கூறுங்கள் பார்ப்போம். நீயோ உன் உடன்பிறந்தாரோ இவ்வழியே எழுந்துவிட்டீர்கள். எங்கேனும் நின்றிருந்தால் அங்கு நிறைவுற்றிருப்பீர்களா?” என்றார் இளைய யாதவர். “இன்று இழந்துவிட்டதைப்பற்றி எண்ணுகிறாய். எய்தியது இத்தருணத்தில் சிறிதென்றிருக்கிறது. இன்னும் ஓரிரு கணங்கள்தான், சகடம் மறுதிசை நோக்கி சுழலத்தொடங்கும். எய்தியதை கணக்கிடத் தொடங்குவாய். எண்ணி எண்ணிப் பெருக்குவாய். இழந்தவை சுருங்கி எங்கோ சென்று மறையும். எய்தியவற்றின் மேல் மகிழ்ந்து அமர்ந்திருக்கும் உன்னை பார்க்கத்தான் போகிறேன். அன்று இத்தருணத்தை உனக்கு நான் நினைவூட்டுவேன்.”

சகதேவன் திகைப்புடன் அவரை நோக்கிவிட்டு மெல்ல விழிதழைத்து நீள்மூச்செறிந்தான். “நான் ஒன்றும் சொல்லப்போவதில்லை. மானுடரைப் பற்றி அறுதியாக எதுவும் சொல்ல இயலாது என்பதையே நிமித்த நூலில் இருந்து நான் கற்றிருக்கிறேன்” என்றபின் எழுந்து “செல்வோம்” என்று நகுலனிடம் கைகாட்டிவிட்டு அர்ஜுனனை தொடர்ந்து சென்றான். “தங்கள் இறுதிக் கூற்றையும் உரைக்கலாம் யுதிஷ்டிரரே, இது அரிய தருணம். இனி களம்பட எவருமில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “இத்தகைய தருணங்களில் அனைத்துப் பழிகளையும் உன் மேல் போடுவதற்கே எங்கள் உளம் எழுகிறதென்பதை இப்போதுதான் உணர்ந்தேன். அது ஓர் எளிய தப்பும் வழி. உன் மேல் பழிசுமத்த எத்தகுதியும் எங்கள் ஐவருக்குமில்லை. விழைவும் வஞ்சமும் சீற்றமும் கொண்டிருந்தோம். இத்தருணத்திலுமகூட அவை முற்றடங்கின என்று கூற இயலாது” என்றபின் கசப்புடன் புன்னகைத்து “மானுடர் இயல்பு போலும் அது, தாங்கள் எய்துவதெல்லாம் தங்களால்தான் என்பவர்கள் தாங்கள் இழந்தவற்றுக்கு தெய்வங்களை பொறுப்பாக்குவார்கள்” என்றார்.

“எல்லாப் பழியையும் தெய்வங்கள் மீது போடுவதும் ஒரு உளவிரிவே. இப்புவியில் நிகழும் ஒவ்வொன்றுக்கும் தெய்வங்கள் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அறத்திற்கும் மறத்திற்கும், அழிவிற்கும் ஆக்கத்திற்கும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் “அவன் இறுதிக்கணம் வரை கொண்டதை துறக்கவில்லை. எதுவாக இருந்தானோ அதுவாகவே மறைந்தான். அந்த உறுதிப்பாடு இக்களத்தில் வேறு எவருக்கும் இருக்கவில்லை” என்றார். இளைய யாதவர் திரும்பி துரியோதனனை நோக்கினார். “உறுதிப்பாடு தன்னளவிலேயே ஒரு மெய்மை போலும். நாங்கள் ஐவரும் அதை அடையவேயில்லை. ஐந்து விரல்கள் கொண்ட கை என இங்கே நெளிந்து தவிக்கிறோம். எதையோ பற்ற முயன்று நழுவ விடுகிறோம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். இளைய யாதவர் துரியோதனனை அணுகி அவனை நோக்கியபடி நின்றார். அவர் முகம் கனிந்தது. குனிந்து அவன் தலைமேல் கைவைத்து “இப்பழியும் என்னை சேர்க! இதுவும் எனக்கு மலர்த்தார் என்றே ஆகுக! என் பெயர் இதன்பொருட்டும் விளங்குக!” என்றார்.

ஏனென்று அறியாமல் யுதிஷ்டிரன் மெய்ப்பு கொண்டார். இளைய யாதவர் குனிந்து அந்த கதையை எடுத்தார். அதை சுனைக்கு அருகே கொண்டு சென்று மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு நீருள் வீசினார். அலை எழுப்பி நீருள் அது அமிழ்ந்து செல்ல இளைய யாதவரின் உருவமே அலைகளில் நெளிந்தாடுவதை யுதிஷ்டிரன் கண்டார். ஒருகணம் அதில் பிறிதொரு உருவம் தெரிவதுபோல் தோன்ற உளம் திடுக்கிட்டு கூர்ந்து பார்த்தார். அதில் எட்டு கரங்களுடன் தோன்றிய கரிய தெய்வத்தைப்ப் பார்த்து அஞ்சி பின்னடி எடுத்து வைத்தார். அந்த தெய்வமும் இளைய யாதவரும் உரையாடிக்கொள்வதுபோல் தோன்றியது. பின்னர் புன்னகையுடன் திரும்பிய இளைய யாதவர் புற்களத்திற்கு மீண்டு அங்கே கிடந்த பீமனின் கதைத்தண்டை எடுத்து கொண்டுசென்று சுனைக்குள் இட்டார். நீர்ப்பரப்பையே கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த இளைய யாதவர் அதில் முதிய அரச உருவம் ஒன்று தோன்றி அலைபாய்வதைக் கண்டார். இளைய யாதவர் அவ்வுருவை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அலையடங்கி மீண்டும் சுனை வெறும் நீர்ப்பரப்பென்றானதும் இளைய யாதவர் திரும்பி “செல்வோம்” என்று யுதிஷ்டிரனிடம் சொன்னபடி நடந்து காட்டுக்குள் மறைந்தார்.

யுதிஷ்டிரன் தன் நெஞ்சின் ஓசையைக் கேட்டபடி அங்கு நின்றார். சுனைக்கரையின் புற்பரப்பில் மண்ணை ஆரத்தழுவியவன்போல் துரியோதனன் குப்புறக் கிடந்தான். தொடை உடைந்து குருதி வழிந்து புல்லில் அரக்கெனப் படர்ந்திருந்தது. ஒரு கணத்தில் துரியோதனனுக்கும் பீமனுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்தப் போர் விழிகளில் தோன்றி மறைந்தது. ஆடையணிகளுடன் ஓர் அரசனுக்கும், ஆடையேதுமின்றி காட்டிலிருந்து எழுந்துவந்த விலங்கு போன்றிருந்த ஒருவனுக்குமான போர். அவர் அக்காட்சியை விழிகளிலிருந்து விலக்கிக்கொண்டார்.

தாங்கள் இருவரும் அவ்வண்ணம் ஒருபோதும் தன்னந்தனியாக இருந்ததில்லை என்பதை யுதிஷ்டிரன் உணர்ந்தார். அவ்வாழ்நாள் தொடரில் ஒருமுறையேனும் எங்கேனும் அவ்வண்ணம் தனித்திருந்திருக்கலாகுமா? எண்ண எண்ண வியப்பும் பதைப்பும் கொண்டு அவர் கால்மாற்றி நின்றார். ஒருமுறை கூட தனித்திருக்கும்படி ஏன் நிகழவில்லை? அதை எண்ணாமலேயே தவிர்த்து வந்தோமா? ஒருவேளை அவன் விரும்பி நான்தான் தவிர்த்தேனா? தனித்திருந்திருந்தால், விழிநோக்கி உரையாடியிருந்தால் இவையனைத்தும் நிகழ்ந்திருக்காதா? தெய்வங்கள் அவ்வாறு நிகழலாகாதென்று எண்ணினவா?

யுதிஷ்டிரனுக்குள் இருந்து அவரை உடலதிர வைக்கும் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. அப்போது அவனிடம் உரையாட முடியும். ஒரு சொல்லேனும் உரைத்துவிட இயலும். அவர் மேலும் அவனருகே சென்றார். ஆனால் அவர் உடல் அங்கேயே அசைவற்று நின்றிருந்தது. உடலிலிருந்து எழுந்த அது உடலின் எடையை இழுக்க முடியாமல் சோர்ந்து மீண்டும் உடலிலேயே வந்தமர்ந்தது. துரியோதனனின் கால்களிலிருந்து தலைவரை யுதிஷ்டிரன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பழுதற்ற நிகர்நிலை கொண்ட உடல். அப்போது முற்றாக மண்ணில் படிந்திருந்தது. நெடுங்காலம் முன்னர் மண்ணில் விழுந்து பாதி புதைந்ததுபோல. அது மண்ணில் வடிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. மண்ணிலிருந்து தானாகவே உந்திப்புடைத்து எழுந்ததுபோல். அது ஒருபோதும் மானுடனாக உலவியதில்லை. அது மண் அன்றி வேறல்ல.

யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நடந்து புதர்வாயிலுக்குள் நுழைவதற்குள் மீண்டும் திரும்பிப்பார்த்தார். அவன் மண்ணாலான சிலையென அப்பரப்பில் முற்றிலும் இயைந்துவிட்டிருந்தான். யுதிஷ்டிரன் முன்னால் செல்பவர்களின் காலடி ஓசையைக் கேட்டபடி தளர்ந்த நடையுடன் தொடர்ந்து சென்றார். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் காலடியும் ஒவ்வொரு இடத்திலென ஒலித்தது. அவர் நடந்து செல்லச் செல்ல அவ்வோசைகள் குவிந்து ஒன்றாக இணைந்து முன்னால் ஒலித்தன. அவர்களின் உடல்களைக் கண்டதும் அவர் நடைதளர்ந்தார். பெருமூச்சுடன் அதுவரை இறுக்கமாக வீசிக்கொண்டிருந்த கைகளை எளிதாக்கினார். அதுவரை உள்ளத்தால் ஒரு சொல்லை இடுக்கிக்கொண்டிருந்தார். அச்சொல்லை திகைப்புடன் நோக்கினார். “புல்.” அதன் பொருள் என்ன? ஏன் அது அவ்வண்ணம் தன்னுள் தங்கியது? உடனே அவர் ஒன்றை உணர்ந்தார், அவருள்ளத்தில் புல் என்னும் சொல்லுடன் இருந்தது மண்ணின் காட்சி.

அவர் அந்தப் பொருளின்மையை தன்னுள் இருந்து ஒதுக்கி சீராக கால்களை எடுத்துவைத்தார். ஒழுங்குள்ள எண்ணங்கள் அகமெனக் கூடியபோது அவர் கொண்ட உணர்ச்சி ஓர் ஏக்கம் மட்டுமே என உணர்ந்தார். எதன் பொருட்டு அந்த ஏக்கம்? அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது என்பதனால் விளைவதா? இதுவரை நூறுநூறு திசைகளில் சென்று முடிவில்லாத வடிவங்களில் அவர் அகத்தே நிகழ்த்திய ஒன்று. நிகழவிருப்பது அறியாத வெளி. ஆனால் நிகழவிருப்பதன்மீது மட்டுமே மானுடனுக்கு ஏதேனும் ஆளுகை உள்ளது. பிற அனைத்தும் அவனிடமிருந்து முற்றாக விலகிச்சென்றுவிடுகின்றன. அவன் இல்லாமலேயே தங்களை வகுத்துக்கொண்டுவிடுகின்றன. அவனை மறுவரையறை செய்யத் தொடங்கிவிடுகின்றன. நிகழ்ந்துவிட்டவற்றை எண்ணி எப்போதும் மானுட உள்ளம் பதைக்கிறது. எண்ணி எண்ணி மலைத்து ஏங்கி உருகி பின் நினைவில் உருமாற்றிக்கொள்கிறது.

இனி ஒருபோதும் அவனை சந்திக்க முடியாது. அவ்வெண்ணம் எவரோ காதருகே சொன்னதுபோல் அத்தனை கூர்மையாக எழ அவர் திடுக்கிட்டார். அது ஒன்றே அழுத்தமான உண்மை. நேற்றுவரை அவனைச் சந்திக்க, விழிதொட்டுப் பேச, வாய்ப்பிருந்தது. இனி அந்த வழி இல்லை. அவன் என்னைப்பற்றி என்னதான் நினைத்திருந்தான்? அவனிடம் மட்டும் சொல்ல சில ஆழுள்ளச் சொற்கள் என்னிடமிருந்தன. அவனிடமும் அத்தகைய சில சொற்கள் இருந்தனவா என்ன? இருந்திருக்கும், ஏனென்றால் நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வாழ்நாளெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டிருந்திருக்கிறோம். கேளாக் குரல்களால் உரையாடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறோம். அவனிடமிருந்த அச்சொற்கள் இனி எங்கிருக்கும்? அவற்றுக்குரிய தெய்வங்களிடம் மீண்டிருக்கும் போலும். சொற்கள் அழிவதில்லை. என்றோ எங்கோ அவை என்னிடம் சொல்லப்படும். அன்று இவையனைத்தும் முற்றிலும் பிறிதொன்றாக மாறிவிடும்.

யுதிஷ்டிரன் தொலைவில் பீமன் இடையில் கைவைத்து தலைகுனிந்து நின்றிருப்பதைக் கண்டார். அவனைக் கடந்து அவன் நிற்பதை அறியாதவன்போல் அர்ஜுனன் புதர்களுக்குள் சென்று மறைந்தான். அவனருகே நெருங்கிய நகுலனும் சகதேவனும் அவனை நோக்கியபின் மரங்களுக்கு மேல் பார்த்தபடி நின்றனர். யுதிஷ்டிரன் அவர்களருகே வந்து “என்ன?” என்றார். நகுலன் விழிகளால் மேலே காட்டினான். மரங்களுக்கு மேல் குரங்குகள் கீழே நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தன. “அவன் குலத்தார்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சகதேவன் “அவர்கள் அவரை பொருட்படுத்தவில்லை” என்றான். “எந்தக் காட்டிலும் அவர் அவர்களுடன் உரையாடுவதுண்டு… இன்று அவர்கள் அவரை எதிர் என நோக்குகிறார்கள்.” யுதிஷ்டிரன் “இக்காட்டு குரங்குகள் வேறுவகையினவா?” என்றபடி நிமிர்ந்து பார்த்தார். “இங்கே வரும்போது அவருடன் பேசிக்கொண்டு தலைக்குமேல்தான் வந்தன அவை” என்று சகதேவன் சொல்ல யுதிஷ்டிரன் புரிந்துகொண்டு வெறும் விழிகளுடன் பீமனையும் குரங்குகளையும் மாறி மாறி பார்த்தார்.

பீமனின் அருகே அணைந்து “இளையோனே, அவை நம் மூதாதையர்போல. எந்நிலையிலும் நமது பிழைகளை அவை பொறுத்துக்கொள்ளும். உரிய பிழையீடு செய்வோம், நம் விழிநீரால் பொறுத்துக்கொள்ளும்படி கோருவோம். இவையனைத்தையும் நாம் கடந்துசெல்வோம்” என்றார். பீமனின் உடலில் ஓர் அசைவு எழுந்தது. அதைக் கண்டு அறியாமல் அவன் தோளைத் தொட கைநீட்டிய யுதிஷ்டிரனிடமிருந்து அவன் தோளை விலக்கிக்கொண்டு அப்பால் சென்றான். சகதேவன் “அவர் ஆடையில் குருதி படிந்திருக்கிறது” என்றான். பீமன் ஏதும் கூறாமல் நடந்து அகன்றான். யுதிஷ்டிரன் மேலே அமர்ந்திருந்த குரங்குகளைப் பார்த்தபடி அங்கேயே நின்றார். பீமன் திரும்பி மீண்டும் சுனைக்கரை நோக்கிச் சென்றான். “இளையோனே” என யுதிஷ்டிரன் அழைத்தார். அவன் அதைச் செவிகொள்ளவில்லை. அவனைத் தொடர்ந்து செல்ல அவர் உள்ளம் கூடவில்லை. அங்கிருந்து விலகவும் இயலவில்லை.

அவன் காலடிகள் முழக்கமிட திரும்பி வந்து அவரைக் கடந்துசென்றான். “எங்கு சென்றான்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “அரசரின் ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறார்” என்றான் நகுலன். “அவர் குருதியை நம் அரசிக்கு கொண்டுசெல்வேன் எனச் சூளுரைத்திருக்கிறார்.” யுதிஷ்டிரன் “அவனும் இன்னமும் அதிலேயே இருக்கிறான்… அவர்கள் இருவரும் ஒன்றுபோல” என்றார். பின்னர் தனியாகத் திரும்பி நடந்தார். நகுலன் “அவர் முன்னால் சென்றுவிட்டார். காலடியோசை மறைந்துவிட்டது” என்றான். “அவன் முற்றிலும் தனிமைகொண்டிருக்கிறான். இவ்வண்ணம் அவன் என் விழிநோக்காமலிருந்ததே இல்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். நகுலன் “அவர் தன் காற்றுக்குலத்தாரிடம் இருந்தே அகன்றுவிட்டிருக்கிறார்” என்றான். அவர் அருகே வந்த இளைய யாதவர் “அது இயல்பானதே. இங்கு ஒவ்வொருவரும் முற்றிலும் பிறரிடமிருந்து தனித்திருக்கிறார்கள். இப்போருக்குப் பின் அத்தனிமை இயல்பானது. நன்றும் கூட” என்றார்.

சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல முகம் தூக்கிய யுதிஷ்டிரன் பின்னர் சலிப்புடன் தலையசைத்தார். “நாம் இதைப்பற்றி பேசிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை” என்றார். “ஆம், இப்போது பேசுவதில் பொருளில்லை. ஆனால் பேசாமல் இருப்பதனாலும் பெரிய வேறுபாடு எதுவும் இல்லை. எல்லாக் கோணத்திலிருந்தும் அனைவரும் பேசிக்கொண்டே இருப்பீர்கள். அகத்தோ புறத்தோ. அனைத்தையும் பேசி முடித்த பின்னர் அனைத்தையும் பேசிவிட்ட நிறைவை அடைந்து மீள்வீர்கள்” என்ற பின்னர் புன்னகைத்தார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் பெருஞ்சினத்துடன் “யாதவனே, எங்கள் மேல் கருணை காட்டு. அடியவர்கள் என்று எண்ணி இதை அருள்க. அளிகூர்ந்து இப்புன்னகையை மட்டும் இனி எங்கள் முன் காட்டாதே. இது நெருப்பென எரிக்கிறது. இது கனவில் எழுமெனில் அக்கணமே அருகிருக்கும் படைக்கலத்தை எடுத்து நாங்கள் நெஞ்சில் பாய்ச்சிக்கொள்ளக்கூடும்” என்றார். இளைய யாதவர் உரக்க நகைத்தபடி நடக்க யுதிஷ்டிரன் அவருக்குப் பின்னால் சென்றார்.

மீண்டும் நீண்ட தொலைவுக்குப் பின்னர் யுதிஷ்டிரன் இளைய யாதவரைக் கண்டார். காடு செறிந்து அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. இலைகளின் தொடுகை அவரை இருப்புணர்த்தி ஆறுதல்கொள்ளச் செய்திருந்தது. இளைய யாதவரைக் கண்டபோது பல்லாயிரம் சொற்களினூடாக வந்திருந்தமையால் அவர் நெடுந்தொலைவை அடைந்து பிறிதொருவராக மாறிவிட்டிருந்தார். நினைவுகூர்ந்தவராக “யாதவனே, அந்த இரு படைக்கலங்களையும் நீரிலிட்டாய். அவையிரண்டும் இரண்டு தெய்வங்களாக எழுந்து உன்னிடம் பேசுவதை கண்டேன். கூறுக, அங்கு என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகையுடன் நின்றார். “முதலில் எழுந்தவள் வஜ்ரயோகினி. அவள் உருவை நான் கண்டேன்” என்றார். “ஆம், அவள்தான்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “கூறுக அவள் உரைத்ததென்ன?” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

இளைய யாதவர் “யோகம் கனிகையில் யோகியை விலக்கிய பெரும்பழி என்னைச் சேரும் என்றாள்” என்றார். “என் இறுதி யோகம் முழுமைகொள்ளாது என்று தீச்சொல் உரைத்தாள்.” யுதிஷ்டிரன் “இறுதி யோகம் என்றால்…” என்று கூறிய பின் “யாதவனே!” என்று துயருடன் அழைத்தார். அதே புன்னகையுடன் இளைய யாதவர் “அது அவ்வாறே என்று நானும் அறிந்திருக்கிறேன்” என்றார். அவர் நடக்க மீண்டும் அவருடன் நடந்து மூச்சிரைக்க அணுகிய யுதிஷ்டிரன் “இரண்டாவதாக எழுந்தவர் யார்? அவர் முதிய தோற்றத்திலிருந்தார்… தொலைவிலிருந்து நோக்குகையில் பீஷ்மப் பிதாமகர் போலிருந்தார்” என்றார். “அவர் காற்றுத்தெய்வத்தின் வழிபாட்டாளரும் மாமல்லருமான ஹஸ்தி. உங்கள் குடியின் முதற்பிதாமகர்” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் “அவரா?” என்றார். “ஆம்” என்றபின் “அந்த கதையில் உறைபவர் அவர்தான்” என்றார் இளைய யாதவர்.

யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்த குரலில் “அவர் உரைத்ததென்ன?” என்றார். “என் குடியில் ஒரு துளிக் குருதியும் எஞ்சபோவதில்லை என்றார்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் உளம் நடுங்க அங்கேயே நின்றுவிட்டார். அவரை நோக்கி புன்னகைத்த இளைய யாதவர் நடந்து புதர்களுக்குள் மறைந்தார். தன் உடலை அங்கிருந்து எழுப்பவே யுதிஷ்டிரனால் இயலவில்லை. பின்னர் அறுந்து விழும் பொருளென அவர்கள் சென்ற திசை நோக்கி தானும் சென்றார். 

வெண்முரசு விவாதங்கள்