பதிவர்: SS

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 72

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 1

மந்தரம் எனும் சிற்றூரில் புறங்காட்டில் அமைந்த கரிய சிறு பாறையில் இளைய யாதவர் இரு கைகளையும் தலைக்கு பின் கொடுத்து வான் நோக்கி படுத்திருந்தார். விண்மீன்கள் நிறைந்த கரிய வானம் அவர்மீது வளைந்திருந்தது. விண்மீன்கள் சில துலங்கியும் பல வான் என மயங்கியும் அவர் மேல் படர்ந்திருந்தன. சற்று அப்பால் சாலமரத்தின் வேர்ப்புடைப்பொன்றில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீகரர் தாழ்ந்த குரலில் உணர்ச்சிகள் ஏதுமில்லாத அமைதியுடன் சொன்னார்.

யாதவரே, தங்களைத் தேடி இத்தொலைவு வரை என்னால் வர இயலுமென்று நான் எண்ணியிருக்கவில்லை. இந்த அகவையில் நான் நெடுந்தூரம் பயணம் செய்ய இயலும் என்பதையும், துணை இன்றி பாதையும் அறியாமல் இங்கு வந்து சேர்வேன் என்பதையும் எண்ணுகையில் இது ஊழ் என்றே உணர்கிறேன். இச்சொற்களை இங்கு நான் வந்து சொல்ல வேண்டுமென்று வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தாங்கள் அறிவீர்கள், முன்பு கோகுலத்தில் இதுபோல் ஓர் இரவில் நாம் இருவரும் புறங்காட்டில் தனித்திருந்தோம். இவ்வண்ணமே தாங்கள் ஒரு பாறையில் படுத்து விண்மீன்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள். நான் அருகிருந்தேன். விண்மீன்களை என்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க இயலவில்லை. உங்களிடம் நான் கேட்டேன் “யாதவனே, விண்மீன்களை உன்னால் எத்தனை பொழுது விழிவிரித்து பார்க்கமுடியும்?” என்று. விழிவிலக்காமல் “விடியும்வரை, முடிவிலிவரை” என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள்.

நான் தவிப்புடன் “என்னால் சற்று நேரம் கூட பார்க்க முடியவில்லை. என் உள்ளம் பதைக்கிறது. விண்ணில் இருப்பவை முடிவிலா விழிகள் என்று தோன்றுகின்றன. அவை அலகிலாது பெருகிய கதிரவன்கள் என்று நூலோர் கூறுகிறார்கள். ஆதித்யப் பெருவெள்ளம் என்று என் ஆசிரியர் ஒருமுறை கூறியபோது என் அகம் நடுங்கியது. அதற்குப் பின் ஒருமுறைகூட என்னால் விண்ணை நேர்நோக்க இயலவில்லை. சிறுத்து இன்மை என்றாகி பொருளிழந்து செல்கிறேன்” என்றேன்.

ஒருமுறை வானை நோக்கிவிட்டு விழிதாழ்த்தி நான் தொடர்ந்தேன் “இருப்பே நம்மை கோக்கிறது. எண்ணங்கள் ஆகிறது. இன்மைபோல் அச்சுறுத்துவது பிறிதொன்றும் இல்லை. விண் நோக்கி அதை நோக்குகிறேன் எனும் இருப்புணர்வை அறுதியாக தக்க வைத்துக்கொண்டு அமைந்திருக்கலாம். நான் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்ற உணர்வு ஏதேனும் ஒரு கணத்தில் அறுபடும் எனில் விண்மட்டுமே எஞ்சும். அது சாவு. அதிலிருந்து ஓரிரு கணத்தில் விடுபட்டு வெளிவந்துவிட முடியும். அது மறு பிறப்பு. சாவு கணநேரமெனினும் சாவுக்குரிய அனைத்து அச்சங்களும் பதற்றங்களும் வெறுமையும் கொண்டதே” என்றேன்.

உங்கள் விழிகளில் வானின் ஒளியை கண்டேன். “யாதவனே, எவ்வண்ணம் விண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருகிறாய்?” என்றேன். நீங்கள் புன்னகைத்து “நான் விண்வடிவாகி குனிந்து மண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன்” என்றீர்கள். திகைப்புடன் “அதெப்படி? விண்வடிவாக எப்படி மானுடன் தன்னை உணர முடியும்?” என்று கேட்டேன். “நான் மானுடன் அல்ல” என்று சொன்னீர்கள். அக்கணம் என் நெஞ்சு நடுங்கியதை நான் உணர்ந்தேன். இன்றும் அதை மீண்டும் உணர்கிறேன். என் கைகள் குளிர்ந்து உறைந்துவிட்டன.

பின்னர் மூச்சை மீட்டுக்கொண்டு சிரித்து “ஆம், நீ மானுடன் அல்ல. தொல்லசுரர் குடியில் வந்தவன், லவணக்குருதியினன் என்று இங்கு சொல்கிறார்கள்” என்று நகையாட்டாக மாற்றிக்கொண்டேன். நீங்களும் நகைத்து “நான் அசுரன், நான் அரக்கன். நான் இங்குள்ள அனைத்துயிரும் ஆனவன். விண்சூழ் தேவர்களும் மண்வாழ் உயிர்களும் ஆழத்து இருளிருப்புகளும் நானே. நானே பிரம்மம்” என்றீர்கள். “வேதமுடிபுபோல அனைத்துக்கும் மறுமொழியாகும் ஒற்றைச் சொல் வேறேது?” என்று நான் சொன்னேன். நாம் சிரித்தோம்.

ஆனால் உங்களுடன் இருந்த நீண்டகாலத்தில் பலநூறு முறை அவ்விண்மீன்களுக்குக் கீழே பள்ளிகொண்டிருந்த உங்களை நினைவுகூர்கிறேன். அவ்விண்மீன்களை உடலெங்கும் அணிந்து விண்பேருருவெனப் படுத்து நீங்கள் கீழே நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் கனவு எனக்கு ஒருமுறை வந்திருக்கிறது. இத்தருணத்திலும் அதையே உணர்கிறேன். இது அத்தருணத்தை மீண்டும் நடிப்பது. இதன் பொருட்டே அன்று அது நிகழ்ந்தது. இன்று இவ்வண்ணம் இத்தனை தொலைவு நான் வரநேர்ந்தது.

அரசே, சூதர் சொல்லினூடாகவும் பயணியர் பேச்சினூடாகவும் நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். எனினும் மீண்டும் உங்கள் அணுக்கன், துவாரகையின் அமைச்சன் என நின்று நான் அதை சொல்லவேண்டியுள்ளது. உங்கள் குருதியில் ஒரு துளி கூட இன்று இப்புவியில் எஞ்சவில்லை. உங்கள் மைந்தர் எண்பதின்மரும் இறந்தனர். உங்கள் பெயர்மைந்தர் எண்ணூற்றுவரில் ஒருவர் கூட எஞ்சவில்லை. உங்கள் பெயர்சொல்லி கைநீர் அள்ளி விட்டு அன்னம் அளிக்க இப்புவியில் உங்கள் வழித்தோன்றல்கள் என எவருமில்லை.

நீங்கள் சமைத்த பெருநகர் துவாரகை மண்ணிலிருந்து நழுவி இறங்கி ஆழ்கடலுக்குள் சென்றுவிட்டது. இப்போது கடல் பெருகி எழுந்து தோரணவாயில்வரை வந்துள்ளது. இன்று பெரும்பாலை நிலத்தின் விளிம்பில் அலைகள் வந்து அறைந்துகொண்டிருக்கின்றன. பாதியளவு மூழ்கி கடலுக்குள் அத்தோரணவாயில் மட்டும் நின்றிருக்கிறது. அங்கு ஒரு மாநகர் இருந்தது என்றும் இரு குன்றுகள் மேல் ஒன்றில் பெருவாயில் திறந்து வானை அழைத்ததென்றும் பிறிதொன்றின்மேல் இப்புவி கண்டதில் பெருநகரொன்று அமைந்திருந்ததென்றும் எவரேனும் சொன்னால் அறிவுடையோர் நம்ப இயலாது.

அந்நகர் உப்பால் கட்டப்பட்டது என்றும் கடலில் முற்றாகக் கரைந்து மீண்டும் உப்பென்று மாறிவிட்டதென்றும் கதைகள் உருவாகியிருக்கின்றன. விதர்ப்பத்திற்கு வந்தபோது ஒரு முதியவன் துவாரகை கடல்நுரையால் உருவாக்கப்பட்டது என்றான். இன்னும் கடந்து சென்றால் ஒருவேளை அது சொல்லால் கட்டப்பட்டது என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். மேலும் தெற்கே சென்றால் அது வெறும் கனவால் கட்டப்பட்டதென்று கூறுபவரும் இருப்பார்கள்.

அங்கே பிரஃபாச க்ஷேத்ரமும் சிந்துவின் புறநீர் எழுந்து மூழ்கி மறைந்துவிட்டது. அச்சதுப்பை நீர்ப்பரப்பிலிருந்து காத்த நாணல்சுவர் அழிந்ததும் நீர் எல்லைகடந்துவிட்டது. அந்நிலமும் முற்றாகவே நீரில் மூழ்கி இருந்ததோ என்றாகிவிட்டது. அங்கே யாதவக் குடியினர் வந்து தங்கி ஒரு நகரைப் படைத்து கொண்டாடி போரிட்டு அழிந்தார்கள் என்பதற்கு விழிச்சான்றுகள் என எவருமில்லை.

இருக்கலாம், அங்கிருந்து உங்கள் மைந்தர் சாம்பனின் அரசி கிருஷ்ணை பெண்டிரும் குழந்தைகளுமாக கிளம்பிச் சென்றார்கள். அவர்களின் படகுகள் எங்கு சென்றன என்று எவருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் நாமறிந்த எந்நிலத்திலும் சென்றுசேரவில்லை. அவர்கள் கடலூடாக தென்னிலம் சென்றனர் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். மேற்கே சோனக நிலம் தேடிச் சென்றனர் என்றும் கூறுகின்றனர். எங்கோ அவர்கள் நினைவுகொண்டிருக்கலாம். அல்லது மறந்துவிட்டிருக்கலாம்.

பிறிதொரு விழிச்சான்றும் உண்டு. கணிகர் என்னும் அந்தணர். அவர் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தநாள் முதலே நோயுற்றிருந்தார். அக்களியாட்டு நாளின் காலையில் அவரால் எழவே முடியவில்லை. அவர் தன்னை பிரஃபச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கொண்டுசென்று அப்பால் கிழக்கெல்லையாக அமைந்திருந்த குன்றுகளில் ஒன்றின்மேல் பாறையின் மேல் வைக்கும்படி கோரினார். அவ்வண்ணமே கொண்டுசென்று வைத்தார்கள். விழவு தொடங்கும் வரை அவர் அங்கிருந்ததைக் கண்ட ஒற்றர்கள் உண்டு.

விழவு பூசலில் முடிந்து நகர் அழிந்து எரியுண்டு மறைந்த பின் அவரும் மறைந்துவிட்டார். அவர் எங்கேனும் இருக்கலாம். அனைத்தையும் அவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் என நினைக்கிறேன். அவர் விழிகளை நினைவுகூர்கிறேன். அந்த உச்சிப்பாறையில் தவளைபோல் அமர்ந்து அவர் நகரத்தின் அழிவை நோக்கி புன்னகை கொண்டிருப்பார். அவருடைய நோய் அனைத்தும் நீங்கியிருக்கும். முகம் பொலிவுகொண்டிருக்கும். உடலின் ஒடிவுகளும் வளைவுகளும்கூட சீராகியிருக்கும். அந்தப் பாறையில் இருந்து அவர் நடந்து அகன்றிருந்தால், புரவியூர்ந்திருந்தால் வியப்படைய மாட்டேன்.

 

ஸ்ரீகரர் சொன்னார். யாதவரே, பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் உங்கள் மைந்தர்கள் போரிட்டு மடிந்தபோது நான் அங்கில்லை. என்னை உங்கள் மைந்தர் பிரத்யும்னன் தன் மாதுலர் ருக்மியுடன் பேசி அவருக்கு சொல்லளிக்கப்பட்ட நிலத்தை பெற்றுத் தரும்படி கோரி அனுப்பியிருந்தார். நான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கிளம்பி பாலைநிலத்தைக் கடந்து அவந்திக்கு வந்து அங்கிருந்து விதர்ப்பத்திற்கு சென்று கொண்டிருக்கும்போதுதான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் பெருங்களியாட்டில் மூழ்கி உட்பூசல்களால் போருக்குச் சென்று முற்றழிந்தது என்று கேள்விப்பட்டேன்.

அது எனக்கு வியப்பளிக்கவில்லை. அவ்வண்ணம் நிகழும் என நான் எங்கோ எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதை நீங்கள் துவாரகை விட்டுச் சென்றபோதே எதிர்பார்த்தேன். துவாரகையின் அழிவால் உறுதி செய்துகொண்டேன். ஆனாலும் ஏதேனும் ஒரு நல்லது நடக்கும் என நம்பி முயன்றேன். பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து விலகிச்சென்றால் அந்நகர் பிழைக்கும் என நம்பினேன். அவர்களும் ஒவ்வொருநாளும் அதற்காக துடித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஓலைகளும் தூதுகளும் ருக்மிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தன. அவர் அனைத்தையும் வெவ்வேறு சொற்களால் தட்டிக்கழித்துக்கொண்டிருந்தார்.

திரும்பி பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்குச் செல்வதா அன்றி விதர்ப்பத்துக்கே சென்று என் தூதை தொடர்வதா என்ற குழப்பத்தை அடைந்தேன். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவந்தியிலிருந்த துவாரகையின் ஒற்றர்கள் சிலரை சந்தித்தேன். யாதவ மைந்தரில் ஒருவர்கூட அங்கு எஞ்சவில்லை என்பதை அறிந்தேன். ஒருவர் கூடவா என்று மீள மீள கேட்டுக்கொண்டேன். ஆம் ஒருவர் கூட என்று ஒற்றர்கள் சொன்னார்கள். நிலமில்லை, அரசகுடியினர் ஒருவர்கூட இல்லை. எனில் தூதுக்குப் பொருள் என்ன? ஆனால் எனக்குப் பணிக்கப்பட்ட செயல் அது. அதை உதற எனக்கு உரிமை உண்டா?

ஆவதென்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் நாணயம் ஒன்றை தூக்கி வீசி மலரா முத்திரையா என்று பார்த்தேன். சங்கு முத்திரை வந்தபோது அதை வைத்து முடிவெடுத்தேன். விதர்ப்பத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றேன். குருக்ஷேத்ரப் போரில் கௌண்டின்யபுரியை ஆண்ட பீஷ்மகரும் மைந்தர்களும் கொல்லப்பட்டனர். ருக்மி போஜகடகத்தை விட்டு கௌண்டின்யபுரிக்கே தலைநகரை மாற்றிக்கொண்டார். போஜகடகம் இரண்டாம் தலைநகராக நீடித்தது. போஜகடகத்தையும் ஒட்டியுள்ள நிலத்தையும் பிரத்யும்னனுக்கு அளிப்பதாகவே முதலில் பேசப்பட்டது. அது குறைந்து குறைந்து வந்து வரதாவின் கரையோர சதுப்புநிலமும் பதினெட்டு ஊர்களும் மட்டும் என்று ஆகியது. பின்னர் அதிலும் தடைகளை சொல்லத் தொடங்கினார் ருக்மி.

நான் வரதாவின் படித்துறையை வந்தடைந்து அங்கிருந்து நதிக்கரைப் பாதை வழியாக கௌண்டின்யபுரிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தேன். யாதவ இளவரசர்களின் உயிர்நீப்பால் விதர்ப்பம் துயர்கொண்டிருக்கும் என்றும் அங்கு குடிகள் தங்கள் குடிமைந்தர் அழிவின்பொருட்டு புலைகாப்பார்கள் என்றும் நான் எண்ணினேன். ஆனால் செல்லும் வழியெங்கும் இளவேனில் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. தெருக்களில் மலராடையும் தளிராடையும் அணிந்த மக்கள் அலைமோதினர். எங்கும் மதுக்களியாட்டமும் காமக்கொண்டாட்டமும் நிகழ்ந்தது. அச்செய்தி வந்து சேரவேயில்லையோ என நான் ஐயம் கொண்டேன்.

விதர்ப்பத்தில் இளவேனில் பருவத்தில் காமனை உயிர்த்தெழ வைத்து கொண்டாடும் வழக்கம் இருந்தது. தளிர்களால் ஆன பல்லக்கில் கரும்பாலான வில்லையும் ஐந்து மலர்களால் ஆன அம்புகளையும் வைத்து காமனை நிறுவி இளமகளிர் தூக்கிக்கொண்டு சென்று புதுப்பெருக்கெடுத்த ஆற்றின் கரைகளில் வைத்து மலர் வழிபாடு செய்த பின்னர் நீரில் ஒழுக்குவார்கள். அவ்வாறு பல்லக்கு தூக்கிச்செல்லும் பெண்டிர் ஆடையணியாது வெற்றுடலுடன் செல்லும் வழக்கம் இருந்தது. தொன்மையான அக்கொண்டாட்டம் அப்போதும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது வியப்பூட்டியது.

அது பெண்களின் விடுதலைநாள். எங்கும் ஆண்களையே காணவில்லை என்பதை நான் உணரவில்லை. ஆற்றங்கரை தோறும் ஆடையற்ற பெண்கள் சிரித்துக் கூத்தாடினார்கள். ஆடைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதை பெண்கள் எவ்வளவு விரும்புகிறார்கள் என்பதை முன்பு நான் அறிந்திருந்தேன் எனினும் அது வியப்பாகவே இருந்தது. ஆடைகளால் தாங்கள் சிறையிடப்பட்டிருப்பதாக பெண்ணுடல் எண்ணுகிறது. ஆடை களைந்ததுமே பெண்ணுடல்களின் அசைவுகளும் அவர்களின் கண்களும் மாறிவிடுகின்றன. அவர்களுள் அறியாத் தெய்வம் ஒன்று வந்து குடியேறுகிறது.

வரதா நதிக்கரையில் நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது ஆடையில்லாத பெண்கள் எழுவர் கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்து என்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்று நீரில் தூக்கி வீசினர். சேற்றில் என்னை புரட்டி எடுத்தனர். நான் அவர்களிடமிருந்து தப்பும்பொருட்டு புரண்டெழுந்து நீர்துழாவி பிறிதொரு கரையில் ஏறி நாணல் காட்டுக்குள் புகுந்து சேற்று ஓடைகளினூடாக கௌண்டின்யபுரிக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே என்னைக் கண்ட காவலர்களிடம் என் அடையாளத்தை சொன்னேன். அவர்கள் பலர் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.

விதர்ப்பத்தின் அமைச்சர்கள் என்னை வரவேற்றபோது எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டவில்லை. ஒரு நாட்டின் அமைச்சனென எனக்கு அளிக்கவேண்டிய எந்த முறைமையும் செய்யப்படவில்லை. எளிய யாதவ முதியோனுக்குரிய சொற்களும் முறைமைகளுமே இயற்றப்பட்டன. என்னை அவர்கள் கொண்டுசென்று சிறுகுடிலொன்றில் தங்க வைத்தனர். அங்கே மேலும் செய்திகளை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். விதர்ப்பத்தின் சிற்றமைச்சர்கள் அனைவருக்குமே எல்லாச் செய்திகளும் தெரிந்திருந்தன. எண்பதின்மரில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை என்று அனைவரும் மீள மீள சொன்னார்கள்.

ஆனால் எவரிடமும் சற்றும் துயர் இருக்கவில்லை. உண்மையில் அனைவரும் மகிழ்ந்து கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். உலகியலாளர்களுக்கு பிறிதொருவரின் வீழ்ச்சி எத்தனை உவகையை அளிக்கும் என்பதை அமைச்சன் என நான் நன்றாக அறிந்திருந்தேன் என்றபோதிலும்கூட அது எனக்கு வியப்பையும் கசப்பையுமே அளித்தது. மானுடர் பிறர் என்பதை எவ்வண்ணமோ தங்களுக்கான போட்டியாளர்களாகவே என்ணுகிறார்கள். ஆயினும் இறந்தவர்களில் பதின்மர் விதர்ப்பத்தின் மருகர், நூற்றுவர் விதர்ப்பத்தின் கொடிவழியினர். அவர்கள் விதர்ப்பத்திற்கு பெரும் காவலென அமையும் வாய்ப்பு கொண்ட மாவீரர். அதைக்கூட அவர்கள் எண்ணவில்லை.

நான் சென்று மூன்றாவது நாள்தான் ருக்மி என்னை அவைக்கு அழைத்தார். அவர் என்னை தன் தனியறைக்கு அழைப்பார் என்றுதான் நான் எண்ணினேன். ஆனால் அந்தணரும் அமைச்சரும் படைத்தலைவரும் குடித்தலைவரும் வணிகரும் என ஐம்பேராயம் அமர்ந்த அவைக்கு நான் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். எனக்குரிய ஆடைகள் அளிக்கப்படவில்லை. சேற்றில் விழுந்து பழுதுபட்ட என் ஆடைகளை நானே துவைத்து காயவைத்து அணிந்துகொண்டிருந்தேன். இருமுறை அமைச்சருக்குரிய ஆடைகள் எனக்கு அளிக்கப்படவேண்டும் என்று நான் கோரியும்கூட ஏவலர் எனக்கு அவற்றை கொண்டுவந்து தரவில்லை. வெறுந்தலையோடு அவைபுகக்கூடாது என்பதற்காக என் அறையிலிருந்த எளிய மரவுரி ஒன்றை எடுத்து என் தலைப்பாகையாக கட்டிக்கொண்டேன். என் உடலில் அணியேதுமில்லை. அவைநுழைந்தபோது பரிசல் வாங்க வந்த இரவலன்போல என்னை உணர்ந்தேன்.

விதர்ப்பத்தின் பேரவைக்குள் என்னை அறிவித்தபோது விருஷ்ணிகுலத்து யாதவராகிய ஸ்ரீகரர் என்று மட்டுமே குறிப்பிட்டனர். ஆகவே நான் அவைநுழைந்தபோது எவரும் முகமன் உரைக்கவில்லை. வரவேற்கும் பொருட்டு எந்த அசைவும் எழவில்லை. அரசன் முன் சென்று நின்று நானே கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினேன். “விருஷ்ணிகுலத்தவனாகிய என் பெயர் ஸ்ரீகரன். பாரதவர்ஷத்தின் பெரும்புகழ் கொண்ட நகரமாகிய துவாரகையின் அமைச்சன். இன்று துவாரகை சற்று அப்பால் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னுமிடத்தில் நிலைகொண்டுள்ளது. அங்கிருக்கும் அரசர் ஃபானுவுக்கும் அவருடைய உடன்பிறந்தார் எண்பதின்மருக்கும் அமைச்சர் என்று திகழ்கிறேன். இளையவர் பிரத்யும்னனின் செய்தியுடன் இந்த அவைக்கு வந்துள்ளேன்” என்றேன்.

ருக்மி தன் நீண்ட செந்நிறத் தாடிக்குள் கைவிரல்களை நுழைத்து நீவியபடி வஞ்சநகைப்பு ஒளிவிட்ட விழிகளால் என்னை கூர்ந்து பார்த்தார். நான் சொல்லி முடித்ததும் அவருடைய புன்னகை பெரிதாகியது. அவையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு “தாங்கள் அமைச்சர் ஆயினும் போதிய செய்திகளை அறியாமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆகவே உரைக்கிறேன். ஒன்று, துவாரகை என்னும் நகரம் இன்றில்லை, அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றுகளன்றி பிறிது ஏதும் இல்லை. இரண்டு, பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னும் ஊர் இன்றில்லை. அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றும் இல்லை. மூன்று, யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மர் இன்றில்லை. அவர்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு சான்றென மைந்தர்களோ பெயர் மைந்தர்களோகூட இல்லை” என்றார்.

நகைப்பு விரிய “ஆகவே நீங்கள் அமைச்சர் என்பதற்கான சான்றுகளை இந்த அவைக்கு நீங்கள் அறிவிக்கலாம்” என்றார். அவையிலிருந்தும் சிரிப்பொலி எழுந்து முழக்கமாகச் சூழ்ந்தது. நான் சினத்தை அடக்கி “நான் இங்கு சொல் விளையாட வரவில்லை. இங்கிருக்கும் அனைவருக்கும் உண்மையென ஒன்று தெரியும், நான் பிரத்யும்னனின் தூதனாக இங்கு வந்துள்ளேன். அவர் படைதிரட்டும் பொருட்டு முன்பு விதர்ப்பத்திற்கு அளித்த கருவூலச் செல்வத்திற்கு விதர்ப்பம் இன்னும் ஈடு சொல்லவில்லை. அதற்கிணையாக விதர்ப்பத்தின் நிலம் அவருக்கு அளிக்கப்படும் என்று அரசர் தன் வாயால் அளித்த சொல்லுறுதி உள்ளது. அதை அவருக்கு மீண்டும் நினைவுறுத்துவதே என் பொறுப்பு” என்றேன்.

“நான் அளித்தேனா இல்லையா என்பது பிறிதொன்று. ஆனால் அளித்தேன் என்று கொண்டால்கூட அதை கொள்வதற்கு இன்று யார் இருக்கிறார்கள்? பிரத்யும்னனா, அநிருத்தனா, அவன் மைந்தரா? அக்குருதியினர் எவரேனும் இன்று உளரா?” என்று ருக்மி கேட்டார். “என் உடன்பிறந்தாள் ருக்மணியின் மைந்தர் பதின்மரும் இன்றில்லை. அவர்களின் மைந்தர் நூற்றுவரும் இல்லை. அவர்களின் பெயர்மைந்தர்களும் இல்லை. எவருக்காக நீங்கள் நிலம் நாடி வந்திருக்கிறீர்கள்?”

“அரசே, அதை கொள்வது எவர் என்பது நாங்கள் முடிவு செய்யவேண்டியது. அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது. எஞ்சிய யாதவர்கள் வந்து தங்குவதற்கான நிலமாக அது அமையலாம். மதுராபுரியின் பலராமர் அதை கேட்கக்கூடும். நான் வந்த தூது அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது என்பதை உறுதி செய்வதற்காகவே” என்றேன். ருக்மி உரக்க நகைத்து “நான் யாதவர்களுக்கும் எந்தச் சொல்லுறுதியும் அளிக்கவில்லை. பேச்சு நடந்தது எனக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் நடுவேதான். பிரத்யும்னனின் கொடிவழியில் வந்த எவரேனும் கேட்கும் பொருட்டு நான் காத்திருக்கிறேன். பிறிதெவரும் இதைப்பற்றி என்னிடம் பேச வேண்டியதில்லை” என்றார்.

அவருடைய குரல் மாறியது. “விதர்ப்பத்திற்கு நிதியளிக்கப்பட்டதென்றால் அது ஊழ். போரில் சிதறுண்டு கிடக்கும் பாரதவர்ஷத்தில் விதர்ப்பம் தனக்கென படைதிரட்டவும் பெருநகரென கௌண்டின்யபுரி மாறவும் உதவும் நிதி அது. மையநிலத்தில் பேரரசு ஒன்றை அமைக்க நமக்கு ஊழ் ஆணையிடுகிறது. யாதவர்கள் என்று இன்று எவரும் இல்லை. இளைய யாதவர் வரட்டும், அல்லது அவரது மூத்தவர் வரட்டும். அவர்களிடமும் இதையே சொல்வேன். அவர்களிடம் நான் எந்தச் சொல்லையும் அளிக்கவில்லை. பிரத்யும்னனிடம் மட்டுமே நான் பேசியிருக்கிறேன். பிரத்யும்னனின் குருதியினரிடம் மட்டுமே எனக்கு பேச்சு” என்றார்.

“இதுதான் உங்கள் அறுதியான மறுமொழியா?” என்று நான் கேட்டேன். “நான் பிறிதொன்று சொல்வதில்லை” என்று அவர் சொன்னார். நான் ஏளனத்துடன் சிரித்து “உங்கள் சொல்லுக்கு என்ன மதிப்பு? காற்றின் நிலைபேறுகூட இல்லாத உள்ளம் கொண்டவர் நீங்கள் என்பதை நன்கறிவேன்” என்றேன். சீற்றத்துடன் அவர் எழுந்து “எவரிடம் பேசுகிறீர் என்று தெரிகிறதா?” என்று கூவினார்.

“ஆம், விதர்ப்பத்தின் அரசனிடம் பேசுகிறேன். அரசனின் சொல் பாறைபோல் நின்றிருக்கவேண்டும் என்று கேட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் நீரலைப் பாவை. அதை குருக்ஷேத்ரப் போரின்போதே வெளிப்படுத்தினீர்கள். உடன்பிறந்தாரையும் தந்தையையும் குருக்ஷேத்ரத்தில் பலியிட்டு மண்பெற்றவர். எனினும் உங்களை நம்பி அப்பெரும்செல்வத்தை உங்களிடம் கொண்டுவந்த பிரத்யும்னன்தான் பழி கூறத்தக்கவர்” என்று நான் சொன்னேன். “நன்று, இதன் விளைவை நீங்கள் அடைந்தாகவேண்டும். ஊழ் உன்னுவது ஒருங்குக!” என்று சொல்லிவிட்டு நான் அவைவிட்டு வெளியே சென்றேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 71

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 15

தந்தையே, அங்கு நிகழ்ந்ததை நான் எவ்வகையிலும் விளக்கிவிட இயலாது. சற்று நேரத்திலேயே அங்கு யாதவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கொன்று கொண்டிருந்தார்கள் என்று ஒற்றை வரியில் கூறி முடிப்பதே உகந்ததாக இருக்கும். எனினும் எண்ணி எண்ணி எடுத்து, சொல் சொல்லெனக் கோத்து, அதை நிகழ்த்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. நூறு முறை ஆயிரம் முறை என் உள்ளத்தில் அக்காட்சிகளை மீண்டும் விரித்துக்கொண்டேன். இங்கு தேடிவரும் இந்நீண்ட பயணத்தில் என் உள்ளத்தில் நிகழ்ந்தது அது மட்டுமே.

ஆனால் இன்றுகூட அங்கே என்ன நடந்தது என்று என்னால் சொல்லிவிடமுடியாது. அந்த நாணல்மது எங்கள் அனைவரையும் முற்றிலும் நிலையழியச் செய்திருந்தது. காட்சிகள் உடைந்து உடைந்து இணைந்து மீண்டும் சிதறின. கடந்தகாலக் காட்சிகளும் கற்பனைகளும் நிகழ்வுகளினூடாக கலந்தன. தந்தையே, அங்கே நீங்கள் இருப்பதுபோல நான் கண்டேன். அன்னையரும் மைந்தரும் இருப்பதுபோல கண்டேன். தேவர்களும் தெய்வங்களும் ஊடே அலைவதுபோல கண்டேன். எவர் எவரை கொன்றனர் என்று என்னால் இப்போதும் நினைவுகூர முடியவில்லை. நினைவுகள் என எழுவன அந்த மாபெரும் பித்துவெளியிலிருந்தே ஊறிக்கொப்பளித்து அணைகின்றன.

சாத்யகியின் தலை துண்டாகி கீழே விழுந்ததை கண்டேன். கையில் குருதி சொட்டும் வாளுடன் நின்ற கிருதவர்மன் அதை தலைக்குமேல் தூக்கி கூச்சலிட்டார். “கொல்லுங்கள். நம்மை இழிவு செய்த ஒவ்வொருவரையும் கொன்று அழியுங்கள். அந்தகர்களின் கூட்டத்தை கொன்று அழியுங்கள்.” நான் தலைசுழல குமட்டி வாயுமிழ்ந்தேன். கையூன்றி கண்ணீர் வழிய தலைதூக்கி பார்த்தேன். கையில் வாளுடன் நின்றிருந்தவர் சாத்யகி. கீழே துண்டான தலையுடன் கிருதவர்மன் கிடந்தார். கிருதவர்மனின் கால்கள்தான் இழுபட்டு அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன.

அவரைச் சூழ்ந்து எட்டு கைகள் கொண்ட கவந்த உடலும் அதன்மேல் இளிக்கும் வாயில் வெண்பற்கள் நிறைந்த தலையும் கொண்ட சிலந்தி வடிவமான பாதாளதேவர்கள் நால்வர் சுற்றிவந்து நடனமிட்டனர். அவர்களின் நிழல்கள் தனியாக நாகங்கள்போல நெளிந்தன. வௌவால்கள்போல தலையை கீழே தாழ்த்தி கரிய சிறகுகள் கொண்ட இருட்தேவர்கள் காற்றில் சுற்றிப்பறந்தனர். தரையெல்லாம் புழுக்கள். அவற்றின்மேல் துள்ளித் துள்ளிச் சுழன்றன நெளியும் வால்கள் கொண்ட தவளைமுகமான கீழுலகத்து இருப்புகள்.

சூழ்ந்திருந்த அனைவரும் முதலில் அதுவும் ஓர் இளிவரல் நடிப்பென்பதுபோல் சிரிப்புறைந்த வாயுடன் செயலற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூத்தவர் ஃபானுவின் அருகே பெரிய வெண்புழுக்கள்போல நெளியும் எட்டு கைகளுடன் ஒரு பெண் நின்று அவரை வருடிக்கொண்டிருந்தாள். பிரத்யும்னனின் மேல் சிவந்த சீழ்போல வழியும் உடல்கொண்ட ஒரு பெண் துவண்டு கிடந்தாள். எங்கள் நடுவே கரிய ஓடை ஒன்று சுழித்தோடியது. அது உருவமில்லாமல் நெளிந்துகொண்டே சென்ற முடிவிலாத ஒரு புழு.

அங்கே விரிக்கப்பட்டிருந்த நாணல் கம்பளத்திலிருந்தே அவை எழுகின்றன என்பதை கண்டேன். நாணலில் அந்த உருவங்களை பின்னி வரைந்திருந்தார்கள். அவை புடைத்தெழுந்து உயிர்கொண்டன. எனில் எவரோ அவற்றை வேண்டுமென்றே படைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவை நீர்ப்பாவைகள்போல உருமாறிக்கொண்டும் இருந்தன. ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்தும் துண்டுகளாக பிரிந்தும் அவை வெவ்வேறு வடிவங்களாயின. உயிர்கொண்டு எழுந்து சீறின, சினந்து வால் நெளிந்தன.

மணலில் விழுந்து அந்த உடல் துடித்து கைகளும் கால்களும் இழுத்துக்கொள்வதைக் கண்டு எந்த ஓசையும் எழவில்லை. பின்னர் எவரோ வெறிகொண்டு அலறி ஓடிவந்து அவ்விசையிலேயே முன்னால் விழுந்து “ரிஷபவனத்து மூதாதையே! எந்தையே!” என்று கூவினார்கள். எனில் அது சாத்யகிதான். ஆனால் அப்பால் பலர் “அந்தகர் கொல்லப்பட்டார்! அந்தக மூதாதையை விருஷ்ணிகள் கொன்றுவிட்டார்கள்!” என்று ஓலமிட்டனர். அந்தகர்களின் குடித்தலைவர்கள் ஓடிவந்து அப்பிணத்தின் கால்களை பற்றிக்கொண்டனர். “எந்தையே! எந்தையே!” என்று கூச்சலிட்டார்கள்.

மறுகணம் அனைவருக்குள்ளும் அந்தச் செய்தி சென்றடைந்தது. ஒவ்வொருவரும் அலறிக்கூச்சலிடத் தொடங்கினர். எங்கோ எவரோ “அந்தகக் குடி மூத்தார் கிருதவர்மன் கொல்லப்பட்டார்! விருஷ்ணிகளால் அந்தகர் கொல்லப்பட்டார்!” என்று கூச்சலிட்டனர். ஃபானுமான் பாய்ந்து சுஃபானுவுக்கும் ஃபானுவுக்கும் மீதாக தாவி வந்து “கொல்லுங்கள்! விருஷ்ணிகள் அனைவரையும் கொல்லுங்கள்! எந்தை குருதி வீழ்ந்த இந்த மண்ணை அந்தக் குருதி கொண்டு கழுவுவோம்! எழுக! எழுக! எழுக! அந்தகப் படை எழுக!” என்று கூவினான்.

ஃபானு தவிப்புடன் “இளையோனே! இளையோனே!” என்று கூவுவதற்குள் சாத்யகி தன் வாளைச் சுழற்றியபடி முன்னால் பாய்ந்தார். ஃபானுமானும் ஸ்ரீபானுவும் சாத்யகியை வெட்ட முயன்றனர். சாத்யகி அவர்களை வாளால் தடுத்தார். அதற்குள் அப்பகுதியில் போர் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. விருஷ்ணிகுலத் தலைவர் ஒருவர் “எழுக! விருஷ்ணிகளின் படை எழுக!” என்று கூவினார். சாம்பன் “கொல்லுங்கள்! கொல்லுங்கள்!” என்று கூவியபடி தன் கையிலிருந்த நீண்ட நாணல்தண்டு வேலைச் சுழற்றியபடி கூட்டத்தின் நடுவே பாய்ந்தார். அவரை கிருதவர்மன் எதிர்கொண்டார். அவர்கள் நாணல்தண்டுகளை வேல்களாகச் சுழற்றி போரிட்டனர்.

தந்தையே, அந்தக் குடிக்களியாட்டு ஓய்ந்த பின் மாலையில் அங்கே வில்விளையாட்டும் வேல்விளையாட்டும் நடைபெறுவதாக இருந்தது. லோகநாசிகையின் நாணல்தண்டு எளிதில் ஒடியாததும் விசைமிக்கதுமான வில்கழி. அதன் சிறுதண்டுகள் அம்புகள். அவற்றை அங்கே குவித்து வைத்திருந்தனர். எவரோ ஓடிச்சென்று அக்குவியலில் இருந்து வில் ஒன்றை எடுத்தனர். உடனே குவிந்திருந்த விற்கள் மேல் பாய்ந்து ஒவ்வொருவரும் எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் எவருமே விழிப்புள்ளம் கொண்டிருக்கவில்லை. “கொல்லுங்கள்! அந்தகர்களை கொல்லுங்கள்!” என்று அந்தகர்களே கூவிக்கொண்டிருந்தனர். “பேயுருவங்கள்! பேய்கள் நுழைந்துவிட்டன. கொல்லுங்கள் பேய்களை!” என்று சிலர் கூவினர்.

அவர்களுக்குள் இருந்தே அனைத்தும் தோன்றின. அந்தகர்களுக்கும் போஜர்களுக்கும் ஹேகயர்களுக்கும் விருஷ்ணிகளுக்கும் இடையே நீடுநாட்களாக நொதித்த வஞ்சம் அவர்களின் எதிரிகளை உருவாக்கியது. அந்த வஞ்சம் அச்சமென்றும் ஐயமென்றும் வெறுப்பென்றும் ஆகி இறுகி உருவான தெய்வங்கள் பேருருக்கொண்டன. அவை “கொல்! கொல்! கொல்!” என அறைகூவின. எதிரி என எழுந்து வந்து கண்முன் நின்றன.

ஒவ்வொருவரும் செவிவரை இழுத்து அம்புகளை தொடுத்தனர். அம்புகளை இழுப்பதில் தெரிகிறது உள்ளத்தின் விசை. வெறிகொண்டவர்களே அப்படி அம்புகளை இழுக்கமுடியும். சினமும் வஞ்சமும் மட்டுமே அந்த வெறியை உருவாக்க முடியும். சிலர் உடைவாட்களால் நாணலை வெட்டி அங்கேயே இணைத்து வில்லென ஆக்கிகொண்டனர். அம்புகள் என நாணல்கள் பறக்கத்தொடங்கின. அவற்றின் விசையும் விரைவும் வியப்படைய வைத்தன. பெரும்பாலும் அவை குறிதவறவில்லை. அங்கு எவரும் கவசங்கள் அணிந்திருக்கவில்லை என்பதனால் அவை நெஞ்சிலும் விலாவிலும் புதைந்து மறுபக்கம் வரை பாய்ந்து நின்று வால் துடித்தன.

தந்தையே, அந்த நாணல் அம்புகளை இப்போது கூற்றென நினைவுகூர்கிறேன். அவற்றின் மேல்நுனியில் இருந்த புல்லிலைகள் சிறகென அமைந்து அவற்றுக்கு விசை கூட்டின. அவற்றின் எடை குறைவுமின்றி மிகையுமின்றி மிகச் சரியாக அமைந்திருந்தது. அவற்றின் கீழ்முனையை ஒரே வீச்சில் சரித்து வெட்டினால் கூரிய அம்பு அமைந்தது. அது உலோகம்போல் இறுகி எடைகொண்டிருந்தது. கீழே எடைமிகுந்து வால்நுனியில் எடையில்லாமலிருந்தமையால் காற்றை அலகால் கிழித்து பறக்கும் பறவை என அவை சென்றன. எந்த திசைதிரும்பலும் இன்றி காற்றில் மிதந்து சென்று இலக்கடைந்தன. உள்ளே நுழைந்து குருதி உண்டன.

ஒவ்வொருவரும் பிறிதொருவரை கொன்று கொண்டிருந்தனர். பிரத்யும்னன் பாய்ந்து சாரகுப்தனின் மேலேறி சுஃபானுவை வெட்டி வீழ்த்தினார். சாம்பனும் அவருடைய இளையவர்கள் சகஸ்ரஜித்தும் சதாஜித்தும் ஃபானுவை எதிர்த்தனர். ஃபானுவை அவர்கள் அம்புகளால் அறைந்துகொண்டே இருந்தனர். உடலெங்கும் அம்புகள் நின்றிருக்க அவர் முடிசிலிர்த்த இலைப்புழுபோல கிடந்து நெளிந்தார். கிருதவர்மனை பிரத்யும்னனும் சந்திரஃபானுவும் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவர் நிலத்தில் விழுந்து துடித்தபோது சாத்யகியாக தெரிந்தார்.

தந்தையே, அங்கு நிகழ்ந்த அருங்கொலையை எவ்வகையிலும் என்னால் விளக்க முடியாது. எல்லா கொலைகளுமே பொருளற்றவை. ஆனால் பொருளின்மையன்றி வேறேதும் இல்லாத கொலை அது. சாம்பன் தன் இளையோரை தானே கொன்றார். சித்ரகேதுவையும் வசுமானையும் கழுத்தரிந்து கொன்ற பின் அவர் வெடித்துச் சிரிப்பதை நான் கண்டேன். பிரஃபானு தன் இளையோன் ஸ்வரஃபானுவை அம்பால் கொன்றார். கொன்றபடியே இருந்தனர். இறந்து விழுந்தபடியே இருந்தனர்.

விழுந்த உடல்களை எட்டி உதைத்தனர். அவர்களின் நெஞ்சிலும் கன்ணிலும் நாணல்வேல்களால் குத்தினர். உடல்களில் மிதித்து நின்று வெறிநடனமிட்டனர். தந்தையே, சிலர் தங்கள் உடன்பிறந்தாரின் குருதியை அள்ளி முகமெங்கும் பூசி சிரித்து வெறிகொண்டாடுவதை கண்டேன். சிலர் குருதியை அள்ளி அள்ளி குடிப்பதை கண்டேன். பிரகோஷன் தன் நேர் இளையோனும் இணைபிரியாது உடனிருந்தவனுமான காத்ரவானின் தலையை தலைமுடியைப் பற்றி தூக்கியபடி சிரித்துத் தாண்டவமாடுவதை கண்டேன்.

ஒவ்வொருவரும் குருதியை விரும்பினார்கள். ஒவ்வொருவரும் சாகவும் விரும்பினர் என்று பட்டது. அங்கே எவருமே கவசங்கள் அணிந்திருக்கவில்லை. எவருமே தங்களை நோக்கி வரும் படைக்கலங்களை தடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டிருக்கவில்லை. அதற்கு முயலக்கூட அவர்களால் இயலவில்லை. எளிய பூச்சிகள்போல செத்து நிலம்பதிந்தனர். அவர்கள் மேல் கால்கள் மிதித்துச் சென்றபோது இளித்த வாயில் நிலைத்த நகைப்புடன் ஆம் ஆம் என தலையசைத்தனர்.

நான் மட்டும் வேறெங்கோ இருந்தேன். “வேண்டாம்! வேண்டாம்!” என்று கூவிக்கொண்டிருந்தேன். “பிரத்யும்னரே, வேண்டாம்! அநிருத்தா, விலகுக!” என் குரல் அங்கே எழுந்த ஓலங்களில் குமிழியென ஓசையில்லாமல் வெடித்தழிந்தது. நான் அங்கிருந்து விலகி ஓடி காவல்மாடம் ஒன்றின் மேல் ஏறி அங்கிருந்த அறிவிப்பு முரசை வெறிகொண்டவனாக அறைந்தேன். “அமைக! அமைக! அசைவழிக!” என்று முரசு ஒலி எழுப்பியது. “அடங்குக… அணிசேர்க!” என்று அது குமுறியது. நான் கண்ணீருடன் முரசை அறைந்துகொண்டிருந்தேன். ஆனால் ஒருவர் கூட அதை கேட்கவில்லை.

ஒருகணத்தில் உணர்ந்தேன், அந்தக் கொலையை அங்கு செய்துகொண்டிருந்தது அந்த நாணல்தான். அதுவே அரியணையும் பந்தலும் விரிப்பும் ஆயிற்று. அதுவே கள்ளென்று அனைவரின் உள்ளத்தையும் நிறைத்தது. அதுவே வில்லும் அம்பும் வேலும் என்றாகி அவர்களைக் கொன்று குருதி உண்டது. யாதவக் குடியே அங்கே முற்றாக அழிந்துகொண்டிருந்தது. எழுந்து பொலிந்த நுரைக்குமிழிகள் உடைந்து வற்றி மறைவதுபோல. சுருதன் ஃபானுமானை கொன்றார். அவரை வீரா கொன்றார். அவரை அநிருத்தன் கொன்றான். அநிருத்தனை அவன் தந்தையான பிரத்யும்னனே கொன்றார். பிரத்யும்னனை அவருடைய இளையோனாகிய பரதசாரு கொன்றான்.

முரசின் மேலேயே கோலை விட்டுவிட்டு நான் விழிமலைத்து நோக்கியபோது ஓர் உருமயக்கக் காட்சி எனக் கண்டேன், அந்த நாணல்கள் அனைத்துமே பாம்புகளாகிவிட்டிருந்தன. அம்புகளும் விற்களும் வேல்களும் நாகங்கள். அந்தப் பந்தல்கால்கள் எல்லாமே நாகங்கள். நாகங்கள் பின்னி உருவான பந்தல். நாகங்களால் ஆன அரியணை. நாகங்கள் கொண்டு முடைந்த தரை. அப்பால் நாகங்கள் இலைகளென படமெடுத்துச் செறிந்த காடு. நாகங்கள் சீறிப்பறந்தன. கொத்தி துளைத்தன. நின்று நெளிந்தன. துடித்துத்துடித்து உடல்புகுந்தன. துளைத்து மறுபக்கம் வந்து மண்ணை முத்தமிட்டன.

அப்போது அந்தக் களத்தில் நான் உங்களை கண்டேன், தந்தையே. அந்தப் பூசல்நிலத்தின் மறு எல்லையில் விற்போர் பார்ப்பதற்காக கட்டப்பட்டிருந்த நாணல்மேடையில் நீங்கள் அமர்ந்திருந்தீர்கள். உங்களருகே விஸ்வாமித்ரர் இருந்தார். உங்கள் இருவர் முகங்களும் நகைப்பில் என பொலிந்திருந்தன. ஒரு பெருங்களியாட்டை பார்க்கும் உவகையுடன் அந்த கொலைக்கூத்தாட்டத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்.

 

தந்தையே, தொல்புகழ்கொண்ட யாதவ நெடுங்குடியில், உங்கள் குருதியில் முளைத்து துவாரகையில் பெருகிய மைந்தர் எண்பதின்மரில் இன்று நான் ஒருவன் மட்டிலுமே உயிருடன் இருக்கிறேன். அங்குள்ள யாதவக்குடி மக்களில் பெண்டிரும் குழ்ந்தைகளும் என மிகச் சிலரே எஞ்சினார்கள். கொலைக்களியாட்டு முடிந்தபோது அங்கே நிலமெங்கும் இடைவெளி இல்லாமல் பரவிக்கிடந்தன உடல்கள். எஞ்சிய ஓரிரு வீரர் இறுதி ஆற்றலையும் தொகுத்து எழுந்து அப்போதும் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். உதிரிக் குமிழிகள் வெடிப்பதுபோல ஆங்காங்கே சிலர் எழுந்தனர். அவர்களை வேறு சிலர் வெட்டி வீழ்த்தினர்.

பின்னர் ஆழ்ந்த அமைதி. அந்த உடற்பரப்பை நான் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அங்கே உயிர் ஏதேனும் எஞ்சுமா என்று. ஒருவன் தள்ளாடி கையூன்றி எழுந்தான். திகைத்து சுற்றிலும் பார்த்தான். கோணலான உதடுகளுடன் சூழ நோக்கி பின்னர் வெடித்துச் சிரித்தான். அவ்வோசை கேட்டு அப்பால் கிடந்த ஒருவன் எழுந்தான். தன் கையிலிருந்த நாணல்வேலை அவனை நோக்கி வீசிவிட்டு விழுந்து இறந்தான். நாணல் பாய்ந்தவன் மறுபக்கமாக விழுந்தான். மீண்டும் நெடுநேரம். யுகங்களெனக் கழிந்த நேரம்.

மீண்டும் ஒருவன் எழுந்தான். அவன் உடலெங்கும் குருதி. அவன் சுற்றிச் சுற்றி நோக்கினான். தள்ளாடியபடி பிணங்கள் நடுவே நடந்தான். கால்களால் ஒவ்வொருவரையாக உதைத்து அழைத்தான். சுற்றி நோக்கி கூவினான். அலறலோசை எழுந்து அந்தப் பாழ்வெளியை நிறைத்தது. அந்த நிலமே அலறுவது போலிருந்தது. சூழ்ந்திருந்த நாணல்கள் இலையசைத்து உடல்நெளித்து அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அவன் தலையில் வெறிகொண்டு அறைந்து அறைந்து கூச்சலிட்டான். பின்னர் கீழே கிடந்த அம்பொன்றை எடுத்து தன் கழுத்தை கிழித்துக்கொண்டு அப்பிணக்குவியல்களில் விழுந்து அவற்றை அணைத்துக்கொண்டு துடித்து அடங்கினான்.

அவனே இறுதி என ஐயமின்றி தெரிந்தது. அந்தச் சடலங்கள் மாலைவெயிலில் வெறித்த சிரிப்புடன், அசைவிலா குமிழிகள் என துறித்த விழிகளுடன் கைகாலுடல்தலைக் குவியலாக அங்கே கிடந்தன. எஞ்சிய மகளிரும் குழந்தைகளும் முன்னரே அலறி ஓடி தங்கள் இல்லங்களுக்குள் புகுந்துகொண்டுவிட்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து அவர்கள் ஓசையின்றி நடுங்கிக்கொண்டிருந்தனர். முற்றாக ஓசையழிந்ததும் அவர்களில் ஒருத்தி கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். அவர் அஸ்தினபுரியின் அரசி கிருஷ்ணை என்று கண்டேன். அவிழ்ந்து திரிகளாகத் தொங்கிய குழலை அள்ளிச் சுழற்றி முடிந்து கொண்டையாக ஆக்கியபின் அவர் திரும்பி தன் குடிலுக்குள் ஒளிந்திருந்தவர்களை அழைத்தார்.

உள்ளிருந்து ஒவ்வொருவராக வெளியே வந்தனர். குழவிகள் அன்னையருடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. சிறுவரும் சிறுமியரும் அன்னையரின் ஆடைகளை பற்றிக்கொண்டு அவர்களின் உடலுக்குள் புக விழைபவர்கள்போல தங்களை ஆடைகளால் மூடிக்கொண்டு அவர்களை நடைபின்னச் செய்தனர். கிருஷ்ணை ஆணையிட அவருடன் வந்த சேடி ஒருத்தி குடிலுக்குள் இருந்து ஒரு சங்கை எடுத்துவந்து ஊதினாள். மீண்டும் மீண்டும் என அந்த ஓசை எழுந்தது. அது ஒரு அன்னைப்பறவையின் அகவல் என கேட்டது.

கதவுகளைத் திறந்து பெண்டிர் வந்துகொண்டே இருந்தனர். அவர்கள் ஓர் அணி என திரண்டனர். கிருஷ்ணை அவர்களுக்கு தலைமைகொண்டார். அவருடைய கையசைவுகளை கொம்பொலியாக மாற்றினாள் சேடி. அவர்கள் அந்த கொலைக்களத்தை நோக்கினர். எவரும் அதை நோக்கி ஓடவில்லை. தங்கள் கொழுநரையோ மைந்தரையோ தேட விழையவில்லை. அந்தத் திரளை அவர்கள் அருவருத்ததுபோல, அங்கிருந்து விலகிச்செல்ல விழைவதுபோலத் தோன்றியது. அவர்களின் நிரை அக்களத்தை முற்றாக விலக்கி அப்பால் வளைந்து சிந்துவின் புறநீர்ப் பரப்பு நோக்கி சென்றது.

புறநீர்ப் பரப்பில் வணிகப்படகுகள் சிற்றலைகளில் ஆடி நின்றிருந்தன. கிருஷ்ணை ஆணையிட அவர்கள் சீராக அவற்றில் ஏறிக்கொண்டனர். அனைவரும் ஏறிக்கொண்டதும் படகுகள் கட்டுகளை அவிழ்த்துக்கொண்டன. நீரிலேறி துடுப்புகளால் அலைதுழாவி அகன்று சென்றன. அவை வாத்துக்கூட்டம் என சென்று மறைவதை காவல்மாடத்தில் உடல் ஓய்ந்து விழிநீரும் வற்றி நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் சென்ற பின்னர் நான் மெல்ல இறங்கி கீழே வந்தேன்.

நான் எண்ணியதுபோல அனைவரும் செத்துவிட்டிருக்கவில்லை. ஆழ்ந்த புண்பட்டவர்கள் பலர் எஞ்சிய உயிருடன் முனகிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் “யார் இருக்கிறீர்கள்? யார் எழும்நிலையில் இருக்கிறீர்கள்?” என்று கூவியபடி ஒரு கழியை ஊன்றி பிணங்கள் நடுவே உலவினேன். ஆனால் புண்பட்டவர்கள் கள்ளில் மயங்கி இருந்ததனால் தலை தூக்கி மறுமொழி உரைக்கும் நிலையில் இல்லை.

அந்த நாணல்மது ஒவ்வொருவருக்கும் குருதியை இளகச்செய்திருந்ததனால் சிறிய புண்ணே நிலைக்காத குருதிப்பெருக்கை உருவாக்கி அவர்களை உயிரிழக்கச் செய்துகொண்டிருந்தது. குருதி வழிய வழிய அவர்கள் நினைவு குழம்பினர். சித்தம் மயங்கியதும் உயிர்வாழ வேண்டுமென்ற வேட்கையையும் இழந்தனர். மேலும் குருதி வழிந்து மேலும் நினைவழிய வேண்டுமென்றே அவர்கள் விரும்புவதுபோல தெரிந்தது. அவர்களின் விழிகள் கனவிலென மயங்கியிருந்தன. பலர் முகங்கள் இனிய புன்னகையால் ததும்பிக்கொண்டிருந்தன.

ஒருவர்கூட தன்னை காப்பாற்றும்படி கோரவில்லை. ஒருவர்கூட தன் உயிரை காத்துக்கொள்ள எழுந்தோடவோ தவழ்ந்து அகலவோ முயலவில்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாத தெய்வமொன்றுக்கு தன்னை பலியென அளிப்பவர்கள்போல் அந்த நிலத்தை அடைத்தபடி கிடந்தனர். அங்கே காலமே பருவடிவென்றாகிச் சூழ்ந்ததுபோல, ஒவ்வொருவரும் தங்களை அதில் மூழ்கடித்து மறைய விரும்புவதுபோல தோன்றியது.

அங்கே எழுந்துகொண்டிருந்த விலங்குகளின் ஓசையை அதன் பின்னரே நான் கேட்டேன். வாள் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு சென்று கொட்டில்களிலும் தொழுவங்களிலும் இருந்த அனைத்து காளைகளையும் பசுக்களையும் எருமைகளையும் புரவிகளையும் அத்திரிகளையும் கட்டறுத்துவிட்டேன். யானைகளின் சங்கிலிகளை விடுவித்தேன். அவை உறுமிக்கொண்டும் கூவிக்கொண்டும் கனைத்துக் கொண்டும் அந்நிலத்திலிருந்து எரியனலிலிருந்து பறவைகள் அகல்வதுபோல் ஓடி அகன்றன.

தந்தையே, நான் மேலும் ஒருநாள் அங்கிருந்தேன். உணவின்றி நீரின்றி. அதில் ஒருவரேனும் எழுவார்களா என வீணில் எதிர்பார்த்தபடி. நாய்களும் நரிகளும் தேடி வரத்தொடங்கின. வானிலிருந்து கரிய சிற்றலைகள் என சிறகடித்து கழுகுகள் வந்தமர்ந்து எழுந்து பூசலிட்டன. நான் அப்பெருநிலத்தில் ஏழு இடங்களில் அனலிட்டேன். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் நாணல் மாளிகைகள் மிக எளிதாக பற்றி எரியத்தொடங்கின. அந்நாணல் தன்னுள் நெய் நிரப்பி வைத்திருப்பது. ஆகவே செந்தழலுடன் சீறி வெடித்து எரியத்தொடங்கியது.

வெம்மையும் அனலும் சூழ என் கண்முன் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் தழல்குளம் என்றாயிற்று. அதன் செவ்வனல்பரப்புக்கு மேல் நீலத்தழல் அலைகொண்டது. வெடித்து வெடித்துச் சீறி தழலுமிழ்ந்தது அந்த சாவுப்பரப்பு. என் உற்றார், உடன்பிறந்தார், குடியினர் அனைவரும் அங்கு எரிந்துகொண்டிருந்தனர். மாபெரும் வேள்வி ஒன்றின் எரிகுளம் என பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் விண்கீழ் நின்றிருந்தது. அத்தழலைப் பார்த்தபடி வணங்கினேன்.

நான் ஏன் உயிருடன் எஞ்சியிருக்கிறேன் என்ற திகைப்பை அதன் பிறகுதான் அடைந்தேன். நான் உயிருடனிருப்பதே ஒவ்வாததாகத் தோன்றி திடுக்கிடச் செய்தது. பின்னர் தெளிந்தேன், நான் வாழ்வது இவையனைத்தையும் உங்கள் முன் வந்து உரைப்பதற்காக மட்டுமே. நீங்கள் இவற்றை கணந்தோறும் நிகழும் காட்சி என்று காணவேண்டும் என்பதற்காக. இது நீங்களே வகுத்ததாகக் ட இருக்கலாம். அதன்பொருட்டே இத்தனை நெடுந்தொலைவைக் கடந்து இங்கு வந்தேன். இதோ உரைத்துவிட்டேன்.

காளிந்தியின் மைந்தனாகிய சோமகன் சொன்னான். “தந்தையே, உங்களிடம் பிறிதொன்று எனக்கு கூறுவதற்கில்லை. உங்கள் மைந்தன் என கேட்பதற்கும் பெறுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. பொறுத்தருளும்படி கோரவோ பிழையுணர்ந்துவிட்டேன் என்று உரைக்கவோகூட இன்று நான் தகுதி உடையவன் அல்ல. என் கடன் முடிந்தது.”

அவனுடைய சொற்களை இளைய யாதவர் விழிதழைந்திருக்க கைகள் மடியில் விரல்கோத்துப் படிய அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். கருவறைத்தெய்வம் என, கல் என அங்கிருந்தார். அவருடைய தலையில் அந்தப் பீலிவிழி அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் அவரை சற்றுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் பெருமூச்சுடன் எழுந்து வெளியே சென்றான். முற்றத்தைக் கடந்து, சிறுபாதையினூடாக ஊர்மன்றைக் கடந்து தண்டகாரண்யத்தின் நடுவே பதினெட்டு மலைமுடிகளால் சூழப்பட்ட பள்ளத்தாக்கில் நடுவே அமைந்திருந்த மந்தரம் எனும் அச்சிற்றூரை நீத்து சௌந்தர்யம், சௌம்யம் என அழைக்கப்பட்ட இரு மலைமுகடுகளுக்கு நடுவே வளைந்தெழுந்து மேலே செல்லும் பாதையினூடாக மேலேறிச் சென்று மலைமுகட்டில் நின்றான். திரும்பி அந்த ஊரை ஒருகணம் பார்த்தான். தன் இடையில் இருந்த கூரிய குறுங்கத்தி ஒன்றை எடுத்து தன் கழுத்தில் வைத்து விரைந்து இழுத்தான். குருதி இரு செஞ்சரடுகளாக பீறிட்டுப் பொழிய தலை மடிந்து மார்பில் முகம் படிய முன்னால் சரிந்து விழுந்து துடித்து மெல்ல அடங்கினான்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 70

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 14

தந்தையே, அந்த ஒரு நாள் ஊழின் தருணம். அது ஒரு எண்ணமாக எவ்வாறு தொடங்கியது, பலநூறு செயல்களினூடாக எவ்வாறு ஒருங்கிணைந்தது, பல்லாயிரம் பேரினூடாக எவ்வண்ணம் தன்னை நிகழ்த்திக்கொண்டது என்று துளித்துளியாக என்னால் நினைவுகூர இயல்கிறது. ஆனால் அதன் உச்சம் இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது என்பதை எத்தனை எண்ணியும் என்னால் இன்றும் நினைவுகூர இயலவில்லை.

எண்ணி நெஞ்சு நடுங்கும் ஓர் நாள். என் நாவினூடாக வரும் தலைமுறைகளுக்கு செல்லவேண்டிய ஒரு நாள். எனினும் என்னால் அக்கணத்தை சென்றடைய முடியவில்லை. இத்தனைக்கும் நான் அதிலிருந்தேன். அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எதையும் நிகழ்த்தவில்லை என்பதனால் நான் அனைத்தையும் எண்ணிக்கோத்து எடுக்க வாய்ப்புள்ளவன். ஒருவேளை அதன்பொருட்டே விட்டுவைக்கப்பட்டவன்.

இத்தனை முயற்சிகளுக்குப்பின் இப்போது தெளிவடைந்திருக்கிறேன் எனினும் அத்தருணத்தை என்னால் மிகச் சரியாக கூறிவிட இயலாது. ஏனெனில் அத்தகைய தருணங்களை எவராலும் சென்றடைய இயலாது. கண்ணெதிரே நிகழ்ந்தாலும் அறிய முடியாதென ஊழ் நம்முடன் மாயம் காட்டி விளையாடும் உச்சத் தருணங்களில் ஒன்று அது. தந்தையே, ஒருவகையில் அனைத்துத் தருணங்களும் அப்படித்தானோ? இங்கு நிகழும் அனைத்து கணங்களும் விதியின் திருப்புமுனைத் தருணங்கள்தானோ?

நெஞ்சம் மலைக்கிறது. சொற்கள் வெற்றொலிகளென மாறிச் சூழ்கின்றன. அனைத்தையும் உதறி மானுடர் கரைக்க இயலாத சொல்லின்மைகளுக்குச் செல்லும் அந்த ஆழ்ந்த பாதை என்ன என்று இப்போது தெரிகிறது. நான் நின்றிருப்பது இருண்ட குகை ஒன்றின் தொடக்கம். ஒற்றை அடியில் அவ்விளிம்பில் நின்றிருக்கிறேன். ஒரு சிறு நிலைகுலைவு போதும், அதற்குள் சென்றுவிடுவேன். மொழியை முற்றாக இழந்துவிடுவேன். சொல்லின்மையின் இருளுக்குள், அதன் ஆழத்திற்குள், அடியிலிக்குள் சென்று கொண்டிருப்பேன். அது யோகியரும் முனிவரும் சென்றடையும் சொல்லின்மையின் எண்புறமும் திறந்த பெருவெளி அல்ல. சொல்லின்மை தவிப்புகள் என மாறி எண்புறமும் அழுத்தும் எடைமிக்க சிறு கடலடிக்கூடு.

அன்று உண்டாட்டும் மதுக்களியாட்டும் இயல்பாக நிகழ்ந்து உச்சம் கொண்டன. நானும் உண்டேன், மகிழ்ந்தேன், களியாடினேன். பெண்டிருடன் நடனமாடினேன், பல கன்னியருடன் காமத்திலாடினேன். உடல் களைத்து உள்ளம் சோர்ந்து மீண்டு வந்து மணற்கரையில் படுத்தபோது இன்னும் இன்னும் என எழுந்தேன். மீண்டும் சலித்தேன். நிறைகையில் சலிக்கவும் சலிக்கையில் மீளவும் செய்து மானுடனை ஆட்டுவிக்கின்றன விழைவுகள். அந்தியில் அதன் எல்லை கண்டேன். மீண்டும் அரசவையை ஒட்டி நாணலால் அமைக்கப்பட்டிருந்த எண்கோண வடிவுகொண்ட கூத்தம்பலத்திற்கு மீண்டேன்.

அங்கே நான்கு இளிவரல் சூதர்கள் என் முன் நகையாட்டு நாடகம் ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு முன் கையில் மதுக் கலங்களுடன் சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் தோள் தொட்டு அமர்ந்திருந்தனர். சற்று அப்பால் ஆடை கலைந்து பரவியிருக்க, தலைமயிர் குலைந்து முகத்தில் விழ, மூக்கினூடாக கள் வழிய, கைகளை பின்னால் ஊன்றி ஃபானு பொருளின்றி சிரித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். நேர் எதிர்ப்புறம் பிரத்யும்னன் பேசிச் சிரித்து தொடையிலறைந்து கூச்சலிட்டபடி இருந்தார். சாம்பன் அங்கில்லை என்பதை கண்டேன். உடன்பிறந்தார் எவரெவர் என்று அறியக்கூடவில்லை. அத்தனைபேரும் களியாடிச் சலித்துவிட்டிருந்தார்கள். களைப்பும் சலிப்பும் நிறைவும் ஒன்றே என ஆன ஓய்ந்த நிலை.

அவையில் யாதவர்கள் வந்தும் எழுந்தும் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். இளிவரல் நாடகத்தை எவரும் அறிவதுபோல் தெரியவில்லை. இளிவரல் சூதர்களோ அவர்களுக்கே என அதை நடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பேச்சுக்குரல்கள் செவியில் விழவில்லை. ஆனால் அதிலொன்று செவியில் விழுந்ததும் மொத்தச் சொல்லடுக்குகளும் கேட்கத் தொடங்கின. அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், அவர்கள் சியமந்தக மணியைப்பற்றி நடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அதை கண்டதில்லை. அதைப்பற்றிய கதைகளை கேட்டிருந்தேன். அந்தகர் மேல் விருஷ்ணிகளின் வெற்றியாகவும் விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும் கொண்ட இணைப்பாகவும் அதை விளக்கும் பாடல்களும் கூத்துக்களும் பல உண்டு.

அங்கே அதை இகழ்ந்து களியாடி நடித்தனர். சியமந்தக மணி உண்மையில் மணியே அல்ல. அது பீதர்நாட்டு செந்நிற மதுப்புட்டி ஒன்று விழுந்து உடைந்ததன் துண்டு. ஒரு வணிகன் அதை சிறிய கழியொன்றில் பொருத்தி வைத்திருந்தான். முதுகு அரிக்கும்போது அதைக்கொண்டு சொறிந்துகொண்டான். அவன் யாதவ நிலம் வழியாகச் சென்றபோது அது கழியிலிருந்து உதிர்ந்து கிடந்தது.

கன்றோட்டும் யாதவர்கள் அப்படி ஒன்றை அதற்கு முன் கண்டதில்லை. ஆகவே அவர்கள் அதை சூழ்ந்துகொண்டனர். அதை எடுத்து கூர்ந்து பார்த்தனர். அது ஒரு மலர் என்று ஒருவன் சொன்னான். இல்லை அனல் என்றான் ஒருவன். அதை கொண்டு சென்று சருகில் வைத்து ஊதிஊதி பற்றவைக்கப் பார்த்தார்கள். அது ஒரு விழி என்று ஒருவன் கூற அதற்கு முன் நின்று வெவ்வேறு வகையில் நடித்துப் பார்த்தார்கள். இளித்தனர், சொறிந்துகொண்டனர், குதித்தனர், மிரட்டினர். அதை ஒருவன் துளி நீரென்று கூற ஒருவன் அதை விழுங்க முற்பட்டான். அது உயிரினம் என்று கூற அதை குச்சிகளால் குத்தி கிளப்ப முயன்றார்கள். ஒரு துளிக் குருதி என்று காட்ட நாய்க்கு முன் காட்டி அதை மோப்பம் பிடிக்கச் சொன்னார்கள்.

அந்த ஒவ்வொன்றையும் அவர்கள் செய்து காட்ட கூடிநின்றவர்கள் சிரித்து கூத்தாடினர். இறுதியில் அதை தங்கள் அரசரும் அந்தகக் குடித்தலைவரும் சத்யபாமையின் தந்தையுமான சத்ராஜித்துக்கு கொண்டுசென்று பரிசாகக் கொடுத்தனர். அவர் அதைக் கண்டதும் பாய்ந்து அஞ்சி அரியணை மேல் ஏறிக்கொண்டார். அவர் இளையோனாகிய பிரசேனன் அதை எடுத்து கூர்ந்து பார்த்தார். அதன்மேல் சற்று உப்பைத் தடவி வாயிலிட்டு மென்று பார்த்தபின் சுவையாக இல்லை என்று சத்ராஜித்திடம் சொன்னார். அவர் அதை தான் வாங்கி தேன் சேர்த்து வாயிலிட்டு சற்றே சுவையாக இருக்கிறது என்றார். அவையிலிருந்த ஒவ்வொருவரும் சுவைத்துப் பார்த்தனர்.

பின்னர் அவர்கள் சத்யபாமையை வரச்சொல்லி அது என்ன என்று கேட்டனர். சத்யபாமை அதைக் கண்டு திகைத்தாள். அதன்பின் அது ஓர் அருமணி என்றும், சூரியன் தன் மார்பில் அணிந்திருந்தது என்றும், வானில் உலா சென்றபோது அது உதிர்ந்து மண்ணில் கிடந்தது என்றும் சொன்னாள். அதை சத்ராஜித் தன் மார்பில் அணியலாம் என்றாள். மார்பில் எவ்வாறு அணிவது என்று எண்ணி குழம்பினார்கள். அதன்பிறகு அரசர் அதை கன்றின் நெற்றியில் கட்டும் கயிற்றில் கட்டி தன் மார்பில் அணிந்துகொண்டார்.

ஆனால் அவர் படுத்துக்கொண்டிருந்தபோது அரச மருத்துவர் அதை ஒரு குருதிப்புண்ணென்று எண்ணி அதன்மேல் மருந்து பூசினார். அரண்மனைப் பெண்டிர் அது அரசரின் கண் என்று எண்ணி ஒரு கையால் அவர் கண்களையும் மறுகையால் அதையும் மூடிய பின்னரே அவருடன் கூடினார்கள். இளிவரல் முதிர்ந்துகொண்டே இருக்க கூடியிருந்தவர்கள் சிரித்துக் குழைந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் தோளில் அறைந்துகொண்டு கூச்சலிட்டு நகைத்தனர். அதை அரசர் தன் காதல்கிழத்தி ஒருத்திக்கு அளித்தார். அது பெண்ணுறுப்பென்று எண்ணி பிரசேனன் அதை புணர முயன்றார். அதை நடித்தபோது கிருதவர்மன் சிரித்தபடி எழுந்து ஓடிவிட்டார். சாத்யகி ஓடிச்சென்று அவரைப் பிடித்து சுழற்றிக்கொண்டுவந்து மணலில்விட்டார்.

பின்னர் அந்த மணிக்கான பூசல் தொடங்கியது. அந்த மணி தனக்குத் தேவை என்று சூரசேனர் தன் பெயர்மைந்தர் பலராமனையும் கிருஷ்ணனையும் தூதனுப்பினார். தரமுடியாது, அதன்பொருட்டு அந்தகக் குடியே உயிர்விட ஒருக்கமாக இருப்பதாக சத்ராஜித் சொன்னார். அந்த அருமணியை கையில் வைத்திருப்பவரை எவராலும் கொல்லமுடியாது என்றார் சத்ராஜித். அதை நம்பிய பிரசேனன் அதை அணிந்துகொண்டு காட்டுக்குச் சென்று அங்கிருந்த சிம்மம் ஒன்றின் பிடரி மயிரை பிடித்து உலுக்கினார். அது அவரை அடித்துக் கொன்றது.

அந்த சிம்மத்தின் வாயிலிருந்து சியமந்தகத்தை ஜாம்பவான் கொண்டுசென்றார். அதை அவர் தன் மகளிடம் அளித்தார். அவள் அதை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். அவ்வழியாகச் சென்ற இளைய யாதவர் அதை பார்த்தார். அந்த அருமணியை பெறவிரும்பி விலைபேசினார். தன் மகளை மணந்தால் அதை தருகிறேன் என்றார் ஜாம்பவான். கரடிபோல மரத்தின் மேல் இருந்த பெண்ணைப் பார்த்து அஞ்சினாலும் சியமந்தகத்திற்காக இளைய யாதவர் அவளை மணந்துகொண்டார்.

இளிவரல் நாடகங்களுக்கு ஓர் இயல்புண்டு. அவை சிரித்து ஊக்கும்தோறும் அதன் நிலை கீழிறங்கும். எப்போதுமே இழிந்த நகையாடலுக்கு மிகுதியான சிரிப்பு எழும். நடிக்கும் சூதரோ அந்நாடகம் தொடங்கியதுமே அரங்கிலிருப்பவர்களுடன் ஒரு உரையாடலை தொடுத்துவிட்டிருப்பார். பிற கூத்தும் ஆட்டமும் பெரும்பாலும் மேடையில் முழு இசைவு கொண்ட உடனேயே அரங்கினரிடமிருந்து விலகி தங்களுக்கென ஓர் உலகை உருவாக்கிக்கொள்ளும். அவ்வடிவின் முழுமைக்காகவே அவை முயலும். வாழ்விலிருந்து எடுத்த ஒரு கட்டமைப்பை திருப்பித் திருப்பி சீரமைத்துக்கொண்டே செல்லும். ஆனால் இளிவரல் நாடகம் மட்டும் மேலும் மேலும் அரங்கினரை நோக்கி வரும். அரங்கினருக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்டே செல்லும்.

அன்று அரங்கிலிருந்த அனைவருமே கள்வெறி கொண்டிருந்தனர். சிரித்துக் களியாடி தங்கள் தயக்கங்களையும் விலக்கங்களையும் களைந்துவிட்டிருந்தனர். உள்ளத்தின் முதல் திரையை விலக்கியதுமே கீழ்மைதான் வெளித்தெரிகிறது. மேலும் பல திரைகளை விலக்கிய பின்னரே மேன்மை எழுகிறது. எனவே அங்கு அரங்கினர் கொண்டிருந்தது அவர்கள் தலைமுறைகளாகச் சேர்த்து பேணிக்கொண்ட கீழ்மையும் சிறுமையும்தான். ஒருவரை ஒருவர் சீண்டி இழிவுபடுத்தி அடித்து துரத்திப் பிடித்து மண்ணில் உருட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களிடமிருந்து எழுந்து ஆடியிலென நிகழ்ந்து அந்தச் சிறுமை சூதரில் பல மடங்காகப் பெருகி அவர்களிடம் திரும்பி வந்தது. அவர்கள் அன்று உளவிழிப்புள்ள உள்ளங்களுக்கு முன் சொன்னால் ஓரிரு சொற்களுக்குள்ளேயே உடைவாள் உருவி கழுத்தை வெட்டி வீசத்தக்க கீழ்சொற்களை நாணமில்லாது உரைத்தனர். அவை ஒவ்வொன்றும் அனைவராலும் மகிழ்ந்து கொண்டாடப்பட்டன. ஒவ்வொன்றுக்கும் களிப்பேறிய கூச்சலும் பாராட்டும் எழுந்தன.

சியமந்தக மணியை விரும்பி சிசுபாலன் அங்கு வந்ததை அவர்கள் நடித்தனர். வெண்குடையும் சாமரமுமாக அணிப்படகில் வந்திறங்கிய சிசுபாலன் சத்ராஜித்தாலும் கூட்டத்தினராலும் அழைக்கப்பட்டு கொண்டுசெல்லப்பட்டான். “எங்கள் அரண்மனைக்கு நல்வரவு” என்றார் சத்ராஜித். அரசனின் அரண்மனை ஒருவர் உள்ளே சென்றால் ஒருவர் வெளியே வரவேண்டிய புற்குடிலாக இருந்தது. அதன் திண்ணையில் பசுவை கட்டியிருந்தார்கள். “சற்று பொறுங்கள், அரசே” என்று சொல்லிவிட்டு பசுவை வெளியே கொண்டுவந்து சிசுபாலனை உள்ளே அமர வைத்தார்கள்.

பெருங்குவளையில் அவருக்கு கறந்த பாலை கொண்டுவந்தனர். “வருபவர்களுக்கு பால் அருந்தக் கொடுப்பதில் நாங்கள் எந்தக் கணக்கும் பார்ப்பதில்லை. ஏனெனில் ஒருநாள் புளித்த பாலை எப்படியும் வெளியேதானே வீசப்போகிறோம்” என்று சத்ராஜித் சொன்னார். பெண்ணை பார்க்க விரும்புவதாக சிசுபாலனின் அமைச்சர் சொன்னார். “இளவரசியை அழைத்து வாருங்கள்!” என்று சத்ராஜித் ஆணையிட்டார். ஆனால் இளவரசி மாட்டுத் தொழுவத்தில் சாணி வழித்துக்கொண்டிருந்தாள். முழங்கை வரை சாணியுடன் வந்து கைகூப்பி நின்றாள். சிசுபாலன் வாயுமிழ்ந்து கண்கலங்கினான். மயங்கி விழுந்த அவன் முகத்தில் பசுவின் சிறுநீர் தெளித்து எழுப்பினார்கள். அந்தக் கெடுமணத்தில் மீண்டும் வாயுமிழ்ந்து அவன் மயக்கமடைந்தான்.

பின்னர் சததன்வா அங்கு வந்து அந்த மணி தனக்கு வேண்டும் என்று கேட்டான். அதை அளிப்பதாக இருந்தால் சத்யபாமையை மணம்புரிய ஒருக்கம் என்றான். அது தன்னிடம் இல்லை என்றார் சத்ராஜித். அதை அறியாமல் கிருதவர்மனும் சததன்வாவும் அந்த மணிக்காக பூசலிட்டனர். நடுவே இளைய யாதவர் வந்து சத்யபாமையையும் மணந்துகொண்டார். சியமந்தகத்தை தலையில் சூடி அவையில் கொலுவீற்றிருந்தார். அந்த அவைக்கு வந்த பீதர்நாட்டு வணிகர்கள் சியமந்தகத்தைக் கண்டு திகைத்தனர். ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். ஒருவன் சிரிக்கத் தொடங்க இன்னொருவன் மேலும் வெடித்துச் சிரித்தான்.

சததன்வா துவாரகையில் இருந்து அந்த மணியை திருடிக்கொண்டு ஓடினான். அவனைத் துரத்தி இளைய யாதவர் சென்றார். கிருதவர்மனும் சததன்வாவும் இளைய யாதவரும் அந்த மணிக்காக பூசலிட்டனர். சததன்வா தோற்று அந்த மணியை திருப்பி இளைய யாதவரிடம் கொடுத்துவிடுவதாக சொன்னான். கொடு என்று சொல்லி இளைய யாதவர் கைநீட்டினார். கிருதவர்மன் கண்ணீர்விட்டு கதறி அழுது தன் குடியின் அருமணியை அளிப்பதை எண்ணி புலம்பினான். இந்திரனும் வருணனும் எமனும் குபேரனும் அதன்பொருட்டு ஏழு முறை அந்தகக் குடியுடன் போருக்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்றான். அதை அளித்த பின்னர் முத்தை இழந்த சிப்பி போலாகும் யாதவர் குடி என்றான்.

“அதை அளிக்காவிடில் இக்கணமே உன் தலையை வெட்டுவேன்!” என்று ஆழியை எடுத்தார் இளைய யாதவர். தன் இடையிலிருந்து ஒரு பட்டுத் துணியை எடுத்து அதை விரித்து இளைய யாதவர் முன் வைத்து கைநடுங்கி நின்றான் சததன்வா. குனிந்து அந்தக் கல்லைப் பார்த்த இளைய யாதவர் திகைத்து சாத்யகியிடம் “இது என்ன?” என்றார். சாத்யகி அதை கையில் எடுத்துப் பார்த்து “நானும் இதை இப்போதுதான் கூர்ந்து பார்க்கிறேன். இது ஏதோ பீதர்நாட்டுப் பொருள்” என்றான். இளைய யாதவர் தன் படையில் இருந்த ஒரு பீதனிடம் இது என்ன என்றார். “இது மதுப்புட்டி உடைந்த துண்டு” என்று அவன் சொன்னான்.

இளைய யாதவர் சீற்றத்துடன் “இதையா சியமந்தகம் என்றீர்கள்?” என்றார். “ஆம் இளைய யாதவனே, இதுதான் சியமந்தகம் என எங்கள் தலைமுறைகளை ஆட்டிவைக்கும் அருமணி” என்றான் சததன்வா. “அறிவிலி, இதன் பொருட்டா என்னை துவாரகையிலிருந்து இத்தனை தொலைவுக்கு படைகொண்டுவரச் சொன்னாய்?” என்று கூவி ஆழியை எடுத்து சததன்வாவின் தலையை சீவினார் இளைய யாதவர். சததன்வா கீழே விழுந்ததுமே கிருதவர்மன் கைகூப்பி “நான் ஒரு சொல்லளிக்கிறேன்! நான் ஒரு சொல்லளிக்கிறேன்!” என்றான்.

“இது ஏதோ வணிகனின் கோலிலிருந்து விழுந்தது என்று நான் எங்கும் சொல்லமாட்டேன். இதை அருமணி என்றே சொல்வேன். எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க இதை கவர்வதற்காக வஞ்சினம் கொண்டு காத்திருப்பேன். இதன்பொருட்டு பகை நோற்பேன்” என்று கிருதவர்மன் கதறினான். சாத்யகி “எனில் நீ எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க இந்த மணியை உன்னிடம் இருந்து கவர்ந்ததன் பொருட்டு போர்புரிய வேண்டும். எவர் கேட்டாலும் எங்கள் குலத்து அருமணிக்காகவே இப்போர் நிகழ்கிறது என்று சொல்லவேண்டும்” என்றான். “சொல்கிறேன்! சொல்கிறேன்!” என்று கிருதவர்மன் கூறினான். “பகை நோற்கிறேன்! வஞ்சினம் கொள்கிறேன்!”

“நன்று, எனில் நீ பிழைப்பாய்” என்று சாத்யகி கூறினான். இளைய யாதவர் “இந்த அருமணியை இக்கணமே தூக்கி எங்காவது போட்டுவிடுங்கள். இதைப்பற்றி கவிஞர்களைக்கொண்டு பாடல் புனைய வைப்போம். அப்பாடல்களில் எல்லாம் மணியை இழந்த வஞ்சத்துடன் எரிந்துகொண்டிருக்கும் மாவீரனாக இவனை காட்டுவோம். நாம் பெரும்படைகொண்டு இத்தனை தொலைவுக்கு இதை துரத்தி வந்த சிறுமையை அவ்வாறன்றி மறைக்க இயலாது” என்றார்.

“அன்றி இம்மணி எவர் கையிலேனும் சிக்கினால், இங்கு நிகழ்ந்ததென்ன என்று எவரேனும் அறிந்தால் பாரதவர்ஷத்தில் அரசர்கள் நம்மை எள்ளி நகையாடுவார்கள். அவர்கள் தங்களிடம் வைத்திருக்கும் கூழாங்கற்களுக்கெல்லாம் யாதவ மணி என்று பெயரிடுவார்கள்” என்றார் அக்ரூரர். ”ஆம், நான் எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் இனி இம்மணியை இழந்தமைக்காக வஞ்சம் கொண்டாடுவேன், இது உறுதி!” என்றான் கிருதவர்மன். “அவ்வாறே ஆகுக!” என்றபின் “ஓடு” என்று கைகாட்டினார் இளைய யாதவர்.

கிருதவர்மன் அங்கிருந்து கிளம்பி அப்பால் சென்று “யாதவனே, இந்திரனும் விரும்பும் விண்ணளந்தோன் நெஞ்சில் அமைந்திருப்பதற்கு தகுதி கொண்ட அருமணியை எங்கள் குலத்திலிருந்து பறித்தாய். இதன்பொருட்டு உன்னை பழி கொள்வோம். இது உறுதி! இது உறுதி!” என்று வஞ்சினம் உரைத்துவிட்டு தப்பி ஓடினான். அருமணியை எடுத்து தன் மடியில் வைத்தபின் இளைய யாதவரும் சாத்யகியும் நடனமாடிக்கொண்டு துவாரகை திரும்பினார்கள்.

சூழ்ந்திருந்த ஒவ்வொருவரும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். களிவெறியில் தன்னை மறந்திருந்த ஃபானுவுக்கு அவர்கள் ஏன் சிரிக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்? என்ன ஆயிற்று? ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?” என்று மாறி மாறி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். பிரத்யும்னன் “நல்ல நாடகம். இவனுக்கு நான் இன்னொரு மொந்தை கள் அளிப்பேன்” என்றார். “எங்கே? இன்னொரு மொந்தை கள் கொண்டு வருக!” என்று கூவினார். கிருதவர்மன் சலிப்பும் எரிச்சலும்கொண்ட முகத்துடன் இருப்பதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் சாத்யகி இரு கைகளையும் பின்னால் ஊன்றி உரக்க நகைத்துக்கொண்டிருந்தார். கிருதவர்மனும் சற்றே தயக்கத்துடன் அவருடன் இணைந்து நகைத்தார். சாத்யகி கண்களில் வழிந்த நீரை துடைத்த பின் “ஆனால் அது இளிவரல் அல்ல, உண்மை” என்றார். “அது உண்மை… ஆமாம், அது உண்மை… இப்போது சொல்கிறேன் அது உண்மை…” கிருதவர்மன் விழிகளைச் சுருக்கியபடி “உண்மையில் அந்த அந்த மணி எங்கே?” என்றார். “அது போயிற்று… அதை இனி எவரும் பார்க்கமுடியாது. அது என்ன என்று எவருக்குமே தெரியாது!” என்று சாத்யகி மீண்டும் சிரித்தார்.

கிருதவர்மன் “அது உங்கள் கருவூலத்தில் அல்லவா இருக்கிறது?” என்றார். “இல்லை! இல்லை! அஹ்ஹஹா!” என்று சாத்யகி வெடித்துச் சிரித்தார். “அதை அப்போதே கடலில் தூக்கி வீசிவிட்டார்கள். அது கடலுக்கடியில் இருக்கிறது.” கிருதவர்மன் “மெய்யாகவா?” என்றார். “தெய்வங்கள்மேல் ஆணை, மூதாதையர் மேல் ஆணை, அதுதான் உண்மை” என்றார் சாத்யகி. “பொய் கூறவேண்டாம். நான் மெய்யை கேட்கிறேன். அது எங்கே?” என்றார் கிருதவர்மன். அவர் முகம் சிவந்திருந்தது.

அதை சாத்யகி உணரவில்லை. “கேள், இங்குள்ள எவரிடம் வேண்டுமென்றாலும் கேள். அப்போதே அதை கடலுக்குள் வீசிவிட்டார்கள். ஏனெனில் இந்த இளிவரல் கதையில் வருவது போலவே அது வெறும் கல், வெறும் கூழாங்கல்” என்றார். உரக்க நகைத்து தன் நெஞ்சில் அறைந்து “அது அந்தகர்களின் கூழாங்கல். அந்தகர்களின் கூழாங்கல் அது!” என்றார். “அந்தகர்களை நம்பி அதை அருமணியென விருஷ்ணிகள் எண்ணினார்கள். அதன் பின் படைகொண்டு சென்றார்கள். வென்று வந்து நோக்கினால் அது கூழாங்கல்.”

“எங்கிருக்கிறது அது?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டார். அவர் விம்மிக்கொண்டிருந்தார். “அதை அரசியர் அருவருத்து ஒதுக்கினர். அறியாமைகொண்ட காளிந்தி அது கூழாங்கல் என்றே சொல்லிவிட்டார். சுபத்திரை அதைத் தூக்கி சாளரம் வழியாக துவாரகையின் கடலுக்குள் வீசினார்” என்றார் சாத்யகி. கிருதவர்மன் திரும்பி ஸ்ரீகரரிடம் “மெய்யாகவே அது இல்லையா? அது எங்கே? சொல்க, எங்கிருக்கிறது அது?” என்றார். “கடலுக்குள், கடலுக்குள் ஆயிரம்கோடி கூழாங்கற்களுக்குள் இன்னொன்று…” என்று சாத்யகி நகைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

“மெய்யாகவே அந்த மணி எவரிடமும் இல்லையா?” என்றார் கிருதவர்மன். பிரஃபானு “ஆம், அதை கடலுக்குள் வீசிவிட்டார்கள். காளிந்தி அன்னை வீசியதாகச் சொன்னார்கள்” என்றார். பிரத்யும்னன் “காளிந்தி அன்னை வீசவில்லை. எனது அன்னை வீசப்போனபோது எந்தை அதை வீசவேண்டாம் என்றார். பின்னர் இளைய அரசி சுபத்திரை எடுத்து அதை கடலுக்குள் வீசினார்” என்றார். ஒவ்வொருவரையாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த கிருதவர்மன் உரத்த குரலில் “மெய்யாகவே சியமந்தகம் கடலுக்குள் வீசப்பட்டதா?” என்றார்.

சாத்யகி சீற்றம்கொண்டார். “பிறகென்ன சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம்? கேட்டுப்பார் இங்கிருக்கும் யாதவ மைந்தரிடம். மெய்யாகவே கடலுக்குள் வீசப்பட்டது. என் குல தெய்வங்கள் மேல் ஆணையாக கடலுக்குள் வீசப்பட்டது” என்றார் சாத்யகி. கிருதவர்மன் “மெய்யாகவா? ஸ்ரீகரரே, மெய்யாகவா?” என்றார். ஸ்ரீகரர் “யாதவரே, அதை சுபத்ரை கடலுள் வீசியது உண்மை” என்றார். கிருதவர்மன் “கடலுக்குள் ஏன் வீசினார்கள்?” என்றார்.

சாத்யகி “இத்தனை பொழுதும் இளிவரல் நாடகமாக நடித்துக்காட்டினார்களே இன்னமும் உனக்கு புரியவில்லையா? அது அருமணி அல்ல, முதுகு சொறிவதற்கான கல். அந்தகர்களின் நாட்டிலிருந்து யாதவ அரசி கொண்டுவந்த பெண்செல்வம் அக்கூழாங்கல். அக்கூழாங்கல்லுக்கு நிகராக விருஷ்ணிகள் கொடுத்ததோ அதோ அங்கே ஆயிரம் வீரர்களால் காவல் காக்கப்படும் கருவூலம். நல்ல வணிகம்! இதைப்போல் ஒரு வணிகம் வேறில்லை! கல் கொடுத்து பொன் பெறும் வணிகம்! ஆஹஹ்ஹஹா! கூழாங்கல் கொடுத்து மணிமுடி பெறும் வணிகம்! நன்று! நன்று!” என்றார்.

“வாயை மூடு!” என்று கிருதவர்மன் கூவினார். சாத்யகி “மூடாவிட்டால் என்ன செய்வாய்? நான் தூங்கும்போது தீ வைப்பாயா? தூங்குபவர்களை எரிக்கும் மாவீரன்! எவரும் தூங்கவேண்டாம், இவர் எரித்துவிடுவார்! அஹஹஹஹா!” என்று கூவிச் சிரித்தார். அக்கணத்தில் பின்னிருந்து பெரிய கால் ஒன்றால் உதைக்கப்பட்ட பந்துபோல சாத்யகியை நோக்கி ஓடிவந்த கிருதவர்மன் எட்டி அவர் நெஞ்சில் உதைத்தார். சாத்யகி மல்லாந்து விழுந்த அதே கணத்தில் இடையிலிருந்து வாளை உருவி அவர் தலையை வெட்டித் துணித்தார்.

சாத்யகியின் தலை நிலத்தில் விழுந்தது. கிருதவர்மன் குருதி சுழல வாளை தூக்கி வீசி “கீழ்மக்களே! கீழ்மக்களே! அந்தகர்கள் மேல் இழிவை சுமத்துகிறீர்களா? அந்தகன் என்று இங்கிருந்தால் எழுக! கொன்றழியுங்கள் இந்த விருஷ்ணிகளை! கொன்றழியுங்கள் இக்கீழ்மக்களை!” என்று கூவினார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 69

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 13

எல்லாக் கொண்டாட்டங்களையும்போல ஆர்வத்துடனும் தயக்கத்துடனும் மெல்ல தொடங்கியது இளவேனில் விழா. ஆர்வம் எப்போதும் இருப்பது. உவகையை நோக்கிச் செல்லும் உயிரின் விழைவு அது. தன்னை மறந்தாடவும், தக்கவைத்துக்கொண்ட அனைத்தையும் கைவிடவும், அனைத்திலிருந்தும் விடுபடவும், வேறொரு வெளிக்குச் சென்று திளைக்கவும் உள்ளம் கொள்ளும் துடிப்பு. ஆனால் அறியாத ஒன்றைப் பற்றிய அச்சம் எப்போதும் இருக்கிறது. ஈட்டி, சேர்த்து, தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பவற்றின் மேலான பற்று தடுக்கிறது. தன்முனைப்பும் தன்னுணர்வும் தன் இடம் குறித்த பதற்றமும் நிலைகொள்ள வைக்கிறது.

எல்லாக் கேளிக்கைகளுக்கும் எவர் முந்தி எழுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து ஒருவர் அகத்தின் எடையென்ன என்பதை உணர முடியும். அகத்தில் எடையே அற்ற குழந்தைகள் முதலில் எழுகின்றன. மென்காற்றில் பறக்கும் பட்டுக்கொடிகள்போல. இலையசையாதபோதே சுழன்றலையும் பஞ்சுப்பிசிறுகள்போல. விழா என்ற சொல் எழுவதற்கு முன்னரே அவை கிளம்பிவிடுகின்றன. பின்னர் பெண்கள், பின்னர் இளையோர், அதன் பின்னர்தான் முதிர்ந்த ஆண்கள். இறுதியில்தான் முதியோர். அரசகுடியினரோ அதற்கும் பின் எழ வேண்டியவர்கள். அதுவரை கற்பாறையென தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியவர்கள்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் தெருக்களிலெல்லாம் நுரைத்துத் ததும்பி ஆடி மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த மக்களை தெருக்களில் புரவியில் ஓடியும் காவல்மாடங்களில் ஏறி நின்றும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முதலில் இளையோரும் பின்னர் பெண்டிரும் பின்னர் ஆடவரும் என அவர்கள் வரும்தோறும் அப்பெருந்திரளின் வண்ணமே மாறிக்கொண்டிருந்தது. அசைவுகள் மாறின, ஓசைகள் மாறுபட்டன. கிளிக்குரல்கள் குயில்குரல்களாகி, அகவல்களாகி, முழவோசை என்றாகி, முழக்கமாக மாறின. விந்தை என்னவென்றால் சில முதியோர் இளமைந்தருக்கு நிகராக எழுந்தனர். சில குழந்தைகள் முதியோருடன் ஒட்டிக்கொண்டு இறுதியாகவே வந்தன. மானுடரின் வண்ணங்களை வரைந்து தெய்வம் சலிப்படைவதே இல்லை.

அனைத்து தெரு முனம்புகளிலும் பெருங்கலங்களில் மது கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டது. மதுவை விலைக்கு விற்கலாகாது என்று அரசனின் ஆணை இருந்தமையால் குடிகளுக்கு கணக்கின்றி அளிக்கப்பட்டது. மது அருந்துவதில் நிரை நேர் தலைகீழாக இருந்தது. முதலில் முதியோர் அருந்தினர். பின்னர் ஆடவர். அதன் பின்னர் இளையோர். தயங்கியபடி முதிய பெண்கள். சிரித்து நாணி கூச்சலிட்டபடி கூட்டமாக வந்து கன்னியர். கன்னியர் ஊட்ட சிறுவர்களும் சிறுமியரும் அருந்தத் தொடங்கிய பின்னர் அனைத்துத் தளைகளும் கடந்தன. மக்கள் விலங்குகள் என, சிறு பூச்சிகள் என, ஒற்றை உடல் திரளென மாறினர்.

விழவுகளில் மானுடர் ஒருவரை ஒருவர் புதிதெனக் கண்டுகொள்கிறார்கள். வெல்லவும் வெல்லப்படவும் ஏதுமில்லாத உறவு. பதியவும் நிலைக்கவும் தேவையில்லாத உலவுதல். பஞ்சுத்துகள்கள்போல வானில் ஒட்டிக்கொண்டு மெல்ல பறந்திறங்குகின்றனர். ஆணும் பெண்ணும் விழவுகளில் மிக இயல்பாக உளம்தொட்டுக் கொள்கிறார்கள். உடலிணைந்துவிடுகிறார்கள். கள் எல்லா எல்லைகளையும் கடக்கச் செய்கிறது. தொன்மையான மரபுகள் அனைத்துக் கட்டுகளையும் தளர வைக்கின்றன. நாணல் புதர்கள்தோறும் இளையோர் தழுவி நின்றிருப்பதை உடல்பிணைத்துக் கிடப்பதை கண்டேன். ஒவ்வொரு பொருளிலும் காமம் நிறைந்திருந்தது. கள் என்பது என்ன? மரம் கொண்ட காமம். இனிமையை காய்ச்சி குறுக்கி எடுக்கும் மது என்னும் பித்து இப்புவி கொண்ட காமத்தின் உச்சம் அன்றி வேறென்ன?

நாணல்வெளிக்கு அப்பால் கடலோர மணற்பரப்பில் வேனில்விழாவுக்கான இடம் ஒருக்கப்பட்டிருந்தது. வண்ணம் பூசப்பட்ட நாணல்தட்டிகளை இழுத்து கட்டப்பட்ட நிழல்கூடாரங்களில் மூத்தவர் ஃபானுவும் உடன்பிறந்தோரும் கொலுவமரவேண்டும் என்று வகுக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே மணல்வெளி தூய்மை செய்யப்பட்டது. நாணலை உரித்து நாராக்கி பின்னப்பட்ட வண்ணக் கம்பளங்கள் விரிக்கப்பட்டன. நாணலைக் கொண்டே வளைவுகளும் தொங்குபட்டங்களும் அணித்தூண்களும் ஒருக்கப்பட்டன.

சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் ஃபானுவுடன் ஒற்றை இடத்தில் அமையவேண்டுமென்பது எனது எண்ணமாக இருந்தது. அதை நான் முன்னரே ஃபானுவின் அவையில் உரைத்தேன். “இப்போது இந்நகருக்குள் நான்கு பகுதிகளாக அமைந்திருக்கின்றன நமது தலைமைகள் என்பதே நமக்கு நலம் பயப்பது அல்ல. இவ்விழவில் தாங்கள் தலைமை கொள்ளவேண்டும். தங்கள் தலைமையை அவர்கள் ஏற்கிறார்கள் என்பது விழிக்கூடென தெரியவும் வேண்டும். அதற்கு அனைவரும் ஓரிடத்தில் கூட வேண்டும்” என்று நான் சொன்னேன்.

“அதிலென்ன? நான் ஆணையிடுகிறேன்” என்றார் ஃபானு. பிரஃபானு “நமது ஆணைகளை அவர்கள் தலைக்கொள்ளாமல் இருக்கக்கூடும்” என்று சொன்னார். சுருதன் “நான் அவர்களிடம் சென்று பேசுகிறேன்” என்றார். “அதில் பயனில்லை” என்று வீரா சொன்னார். “அவர்கள் இத்தருணத்தில் அவ்வண்ணம் வந்தமர்ந்தால் அதன் பின் இந்நிலத்தில் அவர்கள் தலைமை கொண்டு எழவே இயலாது போகும். அவர்கள் வரக்கூடும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை” என்றார். “நாம் முயல்வோம்” என்று நான் கூறினேன்.

இளவேனில் கொண்டாட்டத்தின்போது கடற்கரையில் ஃபானு அரசு வீற்றிருக்கையில் உடன் வந்து அமர்ந்திருக்கவேண்டும் என்று கோரி உடன்பிறந்தாரை பிரத்யும்னனிடமும் சாம்பனிடமும் தூதனுப்ப எண்ணினோம். ஆனால் அவர்கள் இளையோர் என்பதனால் அவர்களின் சொற்கள் செவிகொள்ளப்படுமா என்ற ஐயம் எழுந்தது. ஆகவே சாத்யகியை சாம்பனிடமும் கிருதவர்மனை பிரத்யும்னனிடமும் அனுப்பினோம். அவர்கள் அப்பொறுப்பை உவந்து ஏற்றுக்கொண்டார்கள். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்த பின்னர் அவர்கள் பெரும்பாலான பொழுதை இணைந்து வேட்டையாடிக் கழித்தனர். அரசப்பணிகளை செய்ய விழைந்தனர்.

இளவரசி கிருஷ்ணையிடமிருந்து மறுமொழி வந்தது. சாத்யகி வந்து அவருடைய மறுமொழியை ஃபானுவின் அவையில் சொன்னார். சாம்பன் வந்து ஃபானுவின் அருகமர்வதில் தடையேதுமில்லை, ஆனால் அவருடைய பீடம் ஃபானுவுக்கு ஒரு படி கூட கீழே அமையமுடியாது, முற்றிலும் இணையாக அமையவேண்டும். ஆனால் விழவு தொடங்குகையில் தன்னை மூத்தவரின் இளையோன் என்று முன்வைப்பதில் சாம்பனுக்கு தடையேதுமில்லை.

அதைக் கேட்டு ஃபானு சீற்றத்துடன் எழுந்து “அரசருக்கு இணையாக அரசமர விழைகிறானா அவன்?” என்றார். பிரஃபானு “மூத்தவரே, மூத்தவரே” என்று சென்று அவர் கையை பற்றினார். “உளம் அமையுங்கள். இத்தருணத்தில் இவ்வளவேனும் அவர்கள் இறங்கி வந்தது நமக்கு நல்லூழ் என்றே கொள்ளுங்கள். அவர்கள் வரட்டும்” என்றார். சாத்யகி “நான் கிருஷ்ணையிடம் ஆம் அவ்வாறே ஆகுமென்று சொல்லளித்துவிட்டு வந்தேன்” என்றார். “நீங்கள் எவ்வண்ணம் சொல்லளிக்கலாம்? அரசருக்கு நிகராக தான் அமரவேண்டும் என்று ஒருவர் கேட்கும்போது ஆணை அளிக்க உங்களுக்கு என்ன உரிமை?” என்றார் வீரா.

சாத்யகி அச்சொற்களால் உளம் புண்பட்டார். “நான் என் கடமையை செய்தேன். இக்குடிக்கு அரசமுடியென ஒன்று இருந்தது. இளைய யாதவர் அதை சாம்பனுக்குத்தான் அளித்துச் சென்றார். யாதவக் குடியின் நெறியின்படி மூத்தவர் ஆளவேண்டுமென்று நானும் கிருதவர்மனும் இணைந்து ஃபானுவை அரசமையச் செய்தோம்” என்றார். ஃபானு சீற்றத்துடன் “ஆனால் அது துவாரகையில். அங்கு தந்தையின் சொல் ஒருவேளை நின்று ஆளலாம், அவருடைய நகரம் அது. இது நான் உருவாக்கிய நகரம்” என்றார். சாத்யகி சினத்தை அடக்கி “இதன் கருவூலம் இன்னும் உங்கள் தந்தையுடையதே” என்றார்.

“அதை என்ன செய்யவேண்டுமென்கிறீர்கள்? அவ்வீணர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என்கிறீர்களா?” என்று ஃபானு கேட்டார். “நான் அவ்வண்ணம் சொல்லவில்லை. நீங்கள் உங்களை இயல்பாகவே அரசர் என எண்ணவேண்டாம் என்றேன். முடியுரிமையில் அவர்களுக்கும் முறையான பங்கு உண்டு. அவர்களிடம் அதை நாம் கோரியே பெறவேண்டும். நிகராக அவர்கள் என்ன கோருகிறார்களோ அதை நாம் கொடுக்கவும் வேண்டும்” என்று சாத்யகி சொன்னார்.

வீரா “ஒருபோதும் இதற்கு ஒப்பலாகாது. மக்கள் சொற்களால் அல்ல, விழிகளால்தான் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அரசருக்கு இணையாக சாம்பன் அமர்ந்தார் என்றால் இங்கு அரசருக்கு இணையானவர் அவர் என்பது நிறுவப்பட்டுவிடும். பின்னர் அதை எளிதில் மாற்ற முடியாது” என்றார். சாத்யகி “அவர்கள் தனியாக கடற்கரையின் வடமுனைக்குச் சென்று அமர்வதாகவே திட்டமிட்டிருந்தார்கள். அதற்காக அங்கே தங்களுக்கு வேனிற்பந்தல் அமைக்கவும் ஆணையிட்டிருந்தார். உங்கள் அருகே வந்தமரும்படி சொல்லி அவர்களை அழைத்து வந்தவன் நான். என் கடமை முடிந்தது. அவர்கள் உங்கள் அரியணைக்கு கீழே அமரவேண்டுமா என்பதை நீங்களும் அவர்களும் இணைந்து முடிவு கொள்ளலாம்” என்றார்.

அவர் சென்றதும் பிரஃபானு “ஆயிரம் பேசினாலும் அவர் விருஷ்ணி குலத்தவர். அந்தகர்கள் முழுமுற்றான முடியுரிமை கொள்வதை அவரால் ஏற்க இயலாது. முடி அசுரர்களுக்கோ ஷத்ரியர்களுக்கோ செல்வதை அவர் விரும்பவில்லை. ஆனால் அது நம்மிடம் உறுதிகொள்வதையும் அஞ்சுகிறார். இரு பக்கமும் இரு எதிரிக்காய்களை நிறுத்தி நாற்களத்தில் அரசனை கட்டுப்படுத்துவதுபோல ஆடவிழைகிறார்” என்றார். “நானும் அவ்வண்ணமே எண்ணினேன்” என்றார் சுருதன்.

பிரத்யும்னனிடம் பேசச் சென்ற கிருதவர்மன் திரும்பி வந்து “பிரத்யும்னன் வருவான். அரசனுக்குரிய முறைமைகளை உனக்கு செய்வான். ஆனால் எந்நிலையிலும் தலைவணங்கவோ தாழவோ மாட்டான். இதை அவன் என்னிடம் முறையாக அறிவித்திருக்கிறான்” என்றார். “அவர்கள் இருவரும் பேசி முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்! பேசி முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்!” என்று ஃபானு கூவினார். “பொறுங்கள். அவர்கள் இயல்பாகவே அதை முடிவு செய்திருக்கவும் கூடும்” என்று நான் சொன்னேன். “அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரே நோக்கங்கள் இருக்கின்றன. ஒரே முடிவுக்கு வருவதும் இயல்பே.” சுருதன் என்னை நோக்கி “ஆம், இளையோன் சொல்வதும் மெய்யே” என்றார்.

“பிரத்யும்னன் இங்கிருந்து கிளம்பும் எண்ணத்தில் இருக்கிறார். அவருடைய தூதர்கள் ருக்மியிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ருக்மி அவர்களுக்கு அளந்து அளிக்கவிருந்த நிலம் எது என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை. அங்குள்ள குடிகள் பிரத்யும்னனை அரசராக ஏற்க மறுக்கிறார்கள். அப்பேச்சுகள் முடிந்து நிலம் முடிவு செய்யப்பட்டதும் அவர் இங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்வார். அப்போது நாம் அவருக்கு முறையாகவே விடைகொடுத்து அனுப்புவோம். அவரை நம் நட்பு நாடாகவே பின்னர் கருதுவோம். இந்நிலையில் இப்போது பூசல் எழவேண்டியதில்லை. அவர்களை நாம் அரசருக்கு இணையாகவே இப்போது வைப்பதே முறை” என்றேன்.

கிருதவர்மன் “இது ஒன்றே இயல்வது. இதை நிகழ்த்துவதே நன்று” என்றார். “இன்னும் ஒரு நாள் இருக்கிறது இளவேனில் விழாவுக்கு. அதற்கு முன் இந்நிலைமையை மாற்ற எவராலும் முடிந்தால் அதை செய்யலாம்” என்றார் பிரஃபானு. “கணிகர் உடல்நலமின்றி இருக்கிறார். அவர் இருந்தால் இங்கிருந்து சொற்களாலேயே இதை நிகழ்த்தித் தருவார்” என்று ஃபானு கூறினார். கிருதவர்மன் அந்தச் சொற்களை கேட்டதாகக் காட்டாமல் விழிகளை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டார். அன்று முழுக்க ஃபானுவின் உடன்பிறந்தார் ஒருவருக்கொருவர் பேசிப் பேசி பொழுது கழித்தனர். அதன் பின்னர் வேறு எதுவும் செய்வதற்கில்லை என்பதனால் அவ்வண்ணமே ஆகுக என்று முடிவெடுத்தனர்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கடலோரத்தில் செழித்த நாணல்தொகையிலிருந்து சில நாணல்கள் முற்றும்போது பொன்னிறம் கொண்டன. அவற்றை ஹிரண்யகுசம் என்றனர். அந்நாணல் தண்டுகளை வெட்டிக்கொண்டு வந்து நீரில் ஊற வைத்து வளைத்து முடைந்த அரியணை ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. கைஎட்டும் தொலைவுக்கு அப்பால் நின்று பார்த்தால் அது பொன்னென்றே விழிமயக்கு காட்டியது. மூன்றடுக்குக் கூரை கொண்ட வண்ணப் பந்தலில் அரசமேடையில் அதை அமைத்தனர். அதைச் சூழ்ந்து மணலில் நாணல் நாரால் செய்யப்பட்ட வண்ன விரிப்புகளைப் போட்டு குடிகளும் பிறரும் அமர்வதற்கு இடம் ஒருக்கினர்.

ஃபானுவின் அரியணைக்கு இருபுறமும் அதே உயரத்தில், ஆனால் சற்றே சிறிதாக, இரு பீடங்கள் சாம்பனுக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் அமைக்கப்பட்டன. அவையின் முகப்பில் அநிருத்தனுக்கென பீடம் ஒன்று போடப்பட்டது. இளையோர் அமர்வதற்கான தனிப் பீடங்கள் இருபுறமும் நின்றன. பந்தலுக்கு வெளியே இணைப்பாக அமைந்த சிறுபந்தலில் அரசகுடியினரும் மகளிரும் அமரும் இடங்கள் ஒருக்கப்பட்டன. அங்கே அரசி கிருஷ்ணைக்கான தனிப் பீடம் ஒன்று போடப்பட்டது.

அப்பீடங்கள் போடப்படுவதை நானே சென்று பார்வையிட்டேன். அப்பீடங்கள் அமைப்பதில் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஐயங்களும் குழப்பங்களும் எழுந்துகொண்டே இருந்தன. ஒருகணத்தில் இதேதான் துவாரகையிலும் நிகழ்ந்தது என்று நினைவுகூர்ந்தேன். அங்கு ஒவ்வொரு வெளிநாட்டு அரசர் நகர்புகுகையிலும் அவர்களின் அரசமுறைமைகள் என்ன, படிநிலைகள் என்ன என்பதை விரிவாக உசாவி அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும். அவர்களின் ஒவ்வொரு அமைச்சரும் சற்றே மாறுபட்ட படிநிலைகளையே கூறுவார்கள். அப்படிநிலைகளை வெளிப்படையாகக் கூறவும் தயங்குவார்கள்.

ஏனெனில் அப்படிநிலைகளை அவர்களே மாற்றினார்கள் என்றோ அமைத்தார்கள் என்றோ தோன்றுவது அவர்கள்மேல் வஞ்சங்களை உருவாக்கும். அவர்களிடமிருந்து அச்செய்திகளைப் பெற்று முடிவெடுத்து நம் பொறுப்பில் அதைச் செய்து பழிகொள்ளமால் முடிப்பதென்பது ஒரு நுண்ணிய அரசாடல். பல தருணங்களில் நம்மிடம் அந்தப் படிநிலைகளைச் சொன்னவர்களே அரசர் முன்போ அவையிலோ முற்றிலும் மாற்றிச் சொல்லி நம்மை குற்றம்சாட்டவும் கூடும்.

துவாரகையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் படிநிலையில் மிகச் சிறிய மாற்றம் ஒன்று நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கும். “இளைய யாதவர் இங்கிருக்கையில் இருக்கும் படிநிலை அவர் சென்ற பின்னர் வருவதில்லை. சாம்பன் அவரில்லாதபோது மேலெழுந்து இருக்கையில் கீழே செல்கிறார். அவர் உளம் மகிழ்ந்திருக்கையில் ருக்மிணி மேலெழுகிறார். சலிப்புற்றிருக்கையில் சத்யபாமை முதன்மை கொள்கிறார்” என்று ஒருமுறை விளையாட்டாக ஸ்ரீகரர் சொன்னார். ஆனால் அது உண்மை. துவாரகையில் ஒருநாள்கூட படிநிலைகளுக்கான போர் முடிந்ததில்லை. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அரண்மனைகளோ கோட்டைகளோ படைகளோ இல்லை. அரசர்கள் எவரும் வருவதில்லை. இன்னமும்கூட குடிகள் வேர் கொள்ளவில்லை. ஆயினும் படிநிலைகளுக்கான பூசல் அதே உணர்வுகளுடனும் விசையுடனும் இருந்தது.

மூத்தவர் ஃபானு அரண்மனையிலிருந்து அணி ஊர்வலமாக கடற்கரைக்கு வந்தார். அவருக்குப் பின்னால் இளையோர் நிரைவகுத்தனர். மங்கலச்சேடியரும் இசைச்சூதரும் முன்னே வர அகம்படியினர் தொடர ஃபானு கைகூப்பியபடி நுழைந்தார். முன்னரே அங்கு சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் வந்து தங்களுக்குரிய பீடங்களில் அமர்ந்திருந்தனர். ஃபானு அவை நுழைந்ததும் அனைவரும் எழுந்து வணங்கி நின்றனர். சாம்பன் மூன்றடி வைத்து முன் சென்று உடைவாளை உருவி கால்நோக்கித் தாழ்த்தி ஃபானுவை வணங்கி அழைத்து வந்து பீடத்தில் அமர்த்தினார். பிரத்யும்னன் வாள் தாழ்த்தி அவரை அரியணையில் அமரும்படி வழிகாட்டினார். ஃபானு அரசப்பந்தலில் நடுவே அமைந்த மூங்கில் அரியணையில் அமர்ந்தார்.

ஃபானு அங்கு கிளம்புவது வரை இருந்த பதற்றங்களையும் பூசல்களையும் மறந்து அத்திரளையும் உடன்பிறந்தாரையும் கண்டு உளம் மகிழ்வு கொண்டவராகத் தோன்றினார். அரியணையில் அமர்ந்ததும் குடிகளின் வாழ்த்துகளும் மங்கல இசையும் முழங்கின. மகளிர் வந்து அவையமர்ந்தனர். கிருஷ்ணை முகப்பில் அமர்ந்தார்.

துவாரகையில் அரசர் அவை அமர்கையில் என்னென்ன முறைமைகளும் சடங்குகளும் நிகழுமோ அவையனைத்தும் அங்கு நிகழ்ந்தன. முதுமூத்தோர் எழுவர் சென்று செங்கோலையும் மணிமுடியையும் கொண்டு வந்தனர். மூவர் சேர்ந்து மணிமுடியை ஃபானுவின் தலையில் சூட்டினர். நால்வர் சேர்ந்து செங்கோலை அவரிடம் அளித்தனர். செங்கோல் ஏந்தி மணிமுடி சூடி ஃபானு அரியணை அமர்ந்து அவைமங்கலம் கொண்டார்.

குடிகள் எழுந்து அரிமலர் தூவி அவரை வாழ்த்தினார்கள். முரசுகள் அதிர்ந்தன. குடிகள் கைதூக்கி “வெல்க யாதவ குலம்! வெல்க முடிமன்னர் ஃபானு! ஓங்குக யதுவின் கொடிவழி! ஓங்குக அறக் குலம்!” என்று வாழ்த்தொலி எழுப்பினர்.

சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் அருகருகே அமர்ந்து தங்களுக்குள் மெல்லிய குரலில் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் உள்ளம் இணைந்திருப்பதை அவர்கள் சற்றே தொட்டுக்கொண்டிருப்பது காட்டியது. அவர்கள் அவ்வப்போது கைகளாலும் தோள்களாலும் ஒருவரை ஒருவர் உரசிக்கொண்டனர். அவர்கள் மைந்தரின் விளையாட்டைக் கண்டு மகிழ்ந்திருக்கும் தந்தையரின் முகம் கொண்டிருந்தனர். அங்கு நிகழும் ஒவ்வொன்றையும் கிருதவர்மன் களியாடுகிறார் என்றும் சாத்யகி மகிழ்ந்து நகைக்கிறார் என்றும் தோன்றியது. சில சமயங்களில் சாத்யகி போதும் என்று பொய்யான சீற்றத்துடன் சொல்லி கிருதவர்மனின் கையில் அடித்தார்.

குடிகள் அனைவரும் ஏற்கெனவே மது அருந்தி மயக்கத்திலிருந்தனர். முதிய குடியினன் ஒருவன் எழுந்து “இங்கு நாம் பேரரசை அமைப்போம்! இங்கு எவரும் நம்மை அணுக முடியாது. எவர் வந்தாலும் நமது சேற்று வெளிக்கு வளமாக மாறுவார்கள்!” என்றான். இன்னொருவன் “ஆம், குருதி தேவை! இங்கு நாம் மண்ணுக்கு வளம் இடுகிறோம்! தழையும் சுண்ணமும் சாம்பலும் போடுகிறோம். ஆனால் பேரரசு நிலைகொள்ளும் நிலங்களில் குருதி சிந்தப்படவேண்டும். குருதி உயிர் கொண்டது, அனல் கொண்டது, பல்லாயிரம் விதைகள் கொண்டது. இந்நிலத்தில் குருதி சிந்தாதவரை நாம் வென்றவர்கள் அல்ல, ஓங்குபவர்கள் அல்ல!” என்றான்.

சிரித்தபடி “முதலில் இவன் கழுத்தை வெட்டி குருதி சிந்துங்கள் இங்கே!” என்று ஃபானு கைநீட்டி கூவினார். அனைவரும் சிரித்தனர். அவன் அச்சிரிப்பை தனக்கெதிரான நகையாட்டாக எடுத்துக்கொண்டு சீற்றம்கொண்டு “ஆம், நான் சிந்துகிறேன்! இங்கு குருதி சிந்துகிறேன்! எனக்கொரு வாளை கொடுங்கள். இங்கேயே இக்கணத்திலேயே சங்கறுத்து விழுகிறேன். என் குருதி இந்நிலத்தில் ஊறி இதை உயிர்கொள்ளச் செய்யுமெனில் நன்று. இன்று இந்நிலம் செத்த பாம்பென கிடக்கிறது, மிதிபடுகிறது, நெளிந்து குழைகிறது. இது படமெடுத்து சீறி எழும் காலம் வரவேண்டும். அதற்கு என் முதற்குருதி இங்கே விழுந்தால் நன்று எனில் அது நிகழ்க!” என்றான்.

“முதலில் அவனுக்கு ஒரு மொந்தை கள் கொடுங்கள்” என்று பிரஃபானு சொன்னார். “விழவுகள் தொடங்கட்டும்” என்று ஃபானு ஆணையிட்டார். முரசுகள் முழங்கி விழவு தொடங்கியதை அறிவித்தன. “அரசே, விழவு காலையிலேயே தொடங்கிவிட்டது” என்றான் ஒருவன். “ஆம், இனி கலைநிகழ்ச்சிகள் மட்டும்தான்” என்றார் சுருதன். “அதற்கு முன் ஒரு சிறு அறிவிப்பு” என்றபடி அடுமனையாளராகிய பத்ரர் எழுந்தார். “இங்கு நமது குடியினர் மிகச் சிறந்த மது ஒன்றை ஒருக்கியிருக்கிறார்கள். இதோ இங்கிருக்கும் இந்நாணற்புல்லின் நுரை போன்ற வெண்மலரின் மகரந்தத்தையும் தேனையும் பிழிந்தெடுத்துச் செய்த மது.”

அனைவரும் உரக்க கூச்சலிட்டனர். “கந்தர்வர்களுக்கும் பித்தெழச் செய்வது இது என்று சொல்கிறார்கள். இந்நாணல்மதுவை அருந்திய முயல்கள் சிறகுகொண்டு பறக்கத் துடித்தன. நாம் அனைவரும் பறப்போம். முதல் குவளை மதுவை அருந்தி அரசர் இந்நிகழ்வை தொடங்கிவைக்கவேண்டும்” என்றார். குடிகள் அனைவரும் கூச்சலிட்டனர். தொலைவில் ஒரு பொற்குவளையில் அம்மதுவை ஏந்தியபடி ஒருவன் வந்தான். அவன் கையிலிருந்து ஒருவன் பறித்து இன்னொருவனிடம் அளித்தான். அவன் சிரித்தபடி தள்ளாட இன்னொருவன் அதை பறித்தான். அலைகளின்மேல் சிறு நெற்றென அந்தக் குவளை யாதவக் குடிகளின் தலைக்குமேல் வட்டமிட்டது. எழுந்து அமைந்து சுழன்று மூத்தவர் ஃபானுவை நோக்கி சென்றது.

இறுதியாக ஒருவன் தன் தலைக்குமேல் வந்த அதை பிடித்துச் சுழற்றி அவரை நோக்கி எறிய அவர் வலக்கையால் அதை பிடித்துக்கொண்டார். தலைக்கு மேல் அதை தூக்கியபின் “வெல்க யாதவக் குடி!” என்று கூவி அதை குடித்தார். “சுவையானது!” என்று முகம் மலரக் கூறினார். “அனைவருக்கும் வழங்கப்படட்டும்” என்றார். பிரத்யும்னனுக்கும் சாம்பனுக்கும் குவளைகளில் அந்த மது வழங்கப்பட்டது. சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் அதை வாங்கி அருந்தினர். பின்னர் குடிமூத்தோருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதன் பின் ஒவ்வொருவரும் முட்டி மோதி அதை வாங்கி அருந்தினர்.

அருந்தியவர்கள் மீண்டும் அருந்தினார்கள். சற்று நேரத்திலேயே ஒவ்வொருவரும் வியர்த்து விழிமயங்கி நாக்குழைந்து உடல் தள்ளாடத் தொடங்கினார்கள். நீர் நிறைந்த கலங்கள்போல் தங்களுக்குள் முட்டி மோதினார்கள். குழைந்த சுழன்ற சொற்களில் பேசிக்கொண்டார்கள். ஒன்றையே திரும்பத் திரும்ப சொன்னார்கள். அழுதார்கள், சிரித்தார்கள். கைகளை விரித்து எழுந்து எழுந்து பறக்கத் துடித்தார்கள். பெருங்காற்றொன்று அவர்களை அள்ளி மண்ணிலிருந்து மேலே தூக்குவதுபோல் அவர்கள் உடல்கள் ததும்பின.

சூதர்கள் எழுந்து பாடத் தொடங்கினார்கள். துவாரகை பிறந்த கதையை ஒருவன் பாடத் தொடங்க இளைஞன் ஒருவன் எழுந்து “நிறுத்து! எதற்கு அந்த இடிந்த பழைய நகரத்தை பாடுகிறாய்? அது பழைய கதை. புதிய கதை இங்கு தொடங்கியிருக்கிறது. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை பாடுக!” என்றான். “ஆம், பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை! பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை பாடு!” என்று பல குரல்கள் எழுந்தன. “பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கதையை நான் பாடுகிறேன்!” என்று இன்னொரு சூதன் எழுந்தான். “இந்நகர் இப்பாரதவர்ஷம் எனும் நாணலில் ஊறி வந்த ஒரு சொட்டு மது. இது களிமயக்கின் நகர். மதுவின் நகர்.”

“ஆம்! ஆம்!” என்று அனைவரும் கூவினர். “விண்ணிலிருந்து தெய்வங்கள் இதை நமக்கு அளித்தன. ஒன்பது ஊர்களை அவை படங்களாக வரைந்து நமக்கு காட்டின. வைர ஒளிகொண்ட நகரம் ஒன்று. பொன்னொளிர் நகரம் ஒன்று. வெள்ளி நகரம் ஒன்று. வெண்கலத்தால் விளங்கிய நகரம் ஒன்று. இரும்பால் கோட்டை கட்டப்பட்ட நகர் பிறிதொன்று. கல்லால் ஆனது ஒன்று. மண்நகர் மற்றொன்று. மரத்தாலானது மற்றொரு நகர். இந்நகரா இந்நகரா என்று அவை நம்மை கேட்டன. இறுதியில் நாம் இந்நகரை தெரிவு செய்தோம், இந்த நாணல் நகரை.”

“ஏனெனில் இங்கு இனிய மது நிறைந்திருக்கிறது. வைரம் அல்ல, பொன் அல்ல, வெள்ளி அல்ல, வெண்கலமோ இரும்போ அல்ல, கள்ளே நம் ஆற்றல். கல்லல்ல, மண்ணல்ல, மரமல்ல, கள்ளூறும் மூங்கிலே நமது நகர்.” அவன் பாடி முடிப்பதற்குள்ளாகவே “ஆம்! ஆம்! என்று அனைவரும் கூவினர். ஒருவரை ஒருவர் பிடித்து தள்ளிக்கொண்டும் அறைந்துகொண்டும் தலைப்பாகைகளையும் மேலாடைகளையும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் எறிந்தும் கூச்சலிட்டனர்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 68

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 12

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இளவேனிற்காலக் கொண்டாட்டங்கள் இயல்பாக தொடங்கின. ஒவ்வொருவரும் ஆற்றவேண்டியதென்ன என்பதை முன்னரே அறிந்திருப்பதுபோல, மகிழ வேண்டியது எங்ஙனம் என்று பயின்றிருப்பதைபோல. அரசஆணை எழுந்ததுமே மக்கள் ஒருங்கிவிட்டனர். அரசஆணைக்காக அவர்கள் முன்னரே காத்திருந்தனர் என்று தோன்றியது. இளவேனிலில் அதற்கான ஆணை இருந்தது. “கொண்டாடுக, எழுக!”

இளவேனிற் கொண்டாட்டத்திற்கான மது முன்னரே வடிக்கப்பட்டு பெரிய நிலைக்கலங்களில் நுரைத்து ஒருங்கியிருந்தது. அங்கு வந்த பின்னர் பலவகையான புதிய மதுவகைகளை வடிக்க மக்கள் பழகியிருந்தனர். வெல்லத்தை நீரில் ஊறவைத்து புளிக்கவிட்டு நொதித்த கலவையை மெல்லிய வெம்மை அளித்து ஆவியாக்கி அதை குளிரவைத்து எடுக்கும் மரபான மது அங்கு வந்த சில நாட்களிலேயே விற்பனைக்கு வந்துவிட்டது. பின்னர் ஒவ்வொருநாளும் அதில் புதிய பொருட்கள் சேர்க்கப்பட்டன. சதுப்பில் மலரும் பெருங்குவளை மலரின் தேனும் பொடியும் சேர்த்த மது பலராலும் விரும்பப்பட்டது. ஒருவகை கொடியின் தண்டு மதுவில் நுரையை நிறைத்தது.

பின்னர் கிழங்குகளிலிருந்தும் அரிசியிலிருந்தும் எரியும் அனற்துளி போன்ற கடும்மது வாற்றி எடுக்கப்பட்டது. ஊன் புளிக்க வைத்த குமட்டும் கெடுமணம் கொண்டதும் பித்தெடுக்கவைப்பதுமான மது ஒன்று அரிதாக சிலரால் அருந்தப்பட்டது. பின்னர்தான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் கடலோர எல்லையில் செறிந்திருக்கும் பெருநாணலின் இளந்தளிரைப் பிழிந்து சாறெடுத்து அதை மதுவுடன் கலக்கலாம் என்று கண்டுபிடித்தனர். அது மதுவின் மயக்கை மேம்படுத்தியது. அதை அருந்தினால் எண்ணங்களும் கனவுகளும் மட்டுமன்றி கண்முன் தெரியும் காட்சிகளும்கூட நொறுங்கி ஆயிரம் பல்லாயிரம் சிதறல்களாக மாறிவிடும் என்று கூறினார்கள்.

இளவேனில் தொடங்கியதும் அந்த நாணல் பூக்கத் தொடங்கியது. ஓயாது தளிர்விட்டுக்கொண்டே இருக்கும் நாணல் அது. சில நாட்களாகவே அவற்றில் தளிர் எழாமை கண்டு இளையோர் முதியோரிடம் உசாவினர். தளிர் எழவில்லை எனில் மலர் எழப்போகிறது என்றனர் மூத்தோர். சதுப்பின் உள்ளிருந்து சிறிய கூரிய துளைகள் உருவாகி வந்து வாய் திறந்தன. அவை என்ன என்று நோக்கிய இளையோர் சிறு நாணல்களை உள்ளே விட்டு வெளியே எடுத்தனர். அவை சிறுவண்டுகள். முட்டையிலிருந்து வெளிவந்து சிறகுகொண்டு மெல்ல எழுந்து கொண்டிருந்தன. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலர்வது அந்த நாணல் என்று பின்னர் மூத்தவர் வகுத்தனர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை முட்டை பொரித்து வெளிவருபவை அந்த வண்டுகள்.

அந்நாணலை அவர்கள் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டே இருந்தனர். அவர்களின் இல்லங்கள் அந்த நாணலால் அமைந்தவை. அந்த நிலமே அந்நாணலால் மூடப்பட்டு அமைந்தது. அவர்களின் இல்லங்களின் பெட்டிகள், கலங்கள், பீடங்கள் நாணலே. நாணல் நாரால் சிறந்த மரவுரி ஆடைகளை நெய்து அணிந்தனர். அந்நாணலில் நிகழும் ஒவ்வொரு சிறு மாற்றத்தையும் அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். நாணல் இலைகளின் பல்லாயிரம் பச்சை உடைவாட்களுக்கு நடுவிலிருந்து உயரமான கொடித்தூண்போல தண்டு எழுந்தது. அதில் வெள்ளியாலான மாபெரும் செண்டுபோல் மலர்கள் தோன்றின. தூய வெண்ணிற மலர்கள்.

அவற்றில் தேன் குடிப்பதற்கென்று அதுவரை அந்நிலத்தில் தோன்றியிராத பலநூறாயிரம் வண்டுகள் வந்தன. மின்னும் மணியுடல் கொண்டவை. குருதித்துளி போன்றவை. விழிகளென சிறகுகள் விரிந்த பட்டாம்பூச்சிகள். சில பட்டாம்பூச்சிகள் உள்ளங்கையளவு பெரிய சிறகுகள் கொண்டிருந்தன. அந்த மலர்களுக்காகவே பிறந்து அதன்பொருட்டே தவம் செய்து அங்கு வந்தவை அவை. தொலைவிலிருந்து நோக்கியபோது அப்பால் அலைகொண்ட கடல் அருகணைந்து நுரை எழுப்பி நின்றிருப்பதாகவே தோன்றச்செய்தது. அதற்கு மேலெழுந்த சிற்றுயிர்கள் அலைமேல் துமிகளென, துளிகளென சுழன்றன. காற்று நாணல் இலைகளை கொப்பளிக்கச் செய்து கடலலைபோல் ஓசையெழுப்பியது.

மது செய்து விற்கும் அடுமனையாளன் ஒருவன் அந்த மலரின் சாறு மேலும் கள்மயக்கு கொண்டதென்பதை கண்டுபிடித்தான். யானைகள் அந்த மலரை உண்பதற்காகவே நெடுந்தொலைவிலிருந்து தேடிவந்தன. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் சதுப்புநிலம் முழுக்க யாதவர்களின் குடிகள் அமைந்துவிட்டிருந்தமையால் அவை நெடுந்தொலைவிலேயே கடலோரமாக இறங்கி மணல்விளிம்பினூடாகவே நாணல்குவையை அடைந்து அம்மலரை உண்டன. நாணல் புதருக்குள் கால்விரித்து நீந்திச் சென்று துதிக்கையால் அம்மலர்களைப் பற்றி கீழே தாழ்த்தி அவை உண்டன. அவை உண்டு சென்ற மிச்சங்களை உண்ண எருமைகளும் பன்றிகளும் முட்டி மோதின.

அவன் ஒரு சிறு காவல்மேடையில் நின்று பார்த்தபோது யானை முதல் கண்ணுக்குத் தெரியா சிற்றுயிர் வரை அனைத்துமே அந்த நாணல் மலரை உண்பதற்கு முட்டித் ததும்பிக்கொண்டிருப்பதை கண்டான். அதன் பின்னரே அது ஓர் அரிய பொருளென்று அவன் கண்டுகொண்டான். அந்த மலரை பறித்துக் கொண்டுவந்து அரைத்து சாறெடுத்து வடிகட்டி முதலில் தான் வளர்க்கும் முயல்களுக்கு கொடுத்தான். அக்கணமே அவை உயிர் துறந்தன. அது கொடுநஞ்சென்று அறிந்த பின்னர் மேலும் நீர்க்கவைத்து அவற்றுக்கு அளித்தான். ஏழுமுறை நீர்க்கவைத்தபோது அது முயல்களை பித்தாக்கியது.

அவை நிலத்திலிருந்து சுருள்வில்லால் இயக்கப்பட்டவைபோல் எழுந்து குதித்தன. ஓடிச்சென்று சுவர்களில் முட்டி சுருண்டு விழுந்தன. ஒன்றையொன்று கடித்துக் குதறின. உடல்கவ்விக்கொண்டு புரண்டன. அவன் அச்சாறை நூறு முயல்களுக்கு அளித்தான். தன் தோட்டத்திற்கு வந்து பார்த்தபோது தோட்டமெங்கும் பந்துகள்போல் எழுந்து எழுந்து துள்ளிக்கொண்டிருந்த முயல்களைக் கண்டு திகைதான். அவை சிறகு கொண்டவைபோல வானில் எழ முயன்றன. அவற்றின் விழிகள் விரிந்து முத்துக்கள்போல் தெரிந்தன.

ஓடிச்சென்று தன்னுடன் பணியாற்றுபவனிடம் இரு கைகளையும் விரித்து “கண்டுகொண்டேன்! பெருங்களிப்பை அளிக்கும் அருமருந்தொன்றை கண்டுகொண்டேன்! மதுக்களில் இது அரசன். இந்திரனுக்கு நிகரானவன்!” என்றான். அவர்கள் திகைப்புடன் “என்ன?” என்றனர். அந்த நஞ்சில் ஒரு துளியை தொட்டு ஒருவனின் நாக்குக்கு அடியில் வைத்தான். சற்று நேரத்திலேயே அவன் விழிகள் பெரிதாக நாக்குழற வாய்கோணலாகி சிரித்து கைநீட்டி பொருளில்லாத சொற்கள் பேசி சுழன்று ஆடத்தொடங்கினான். மற்றவர்கள் திகைப்புடன் அவனை பார்த்தனர்.

“இது போதும்! இனி வேறெந்த மதுவும் இங்கு வடிக்க வேண்டியதில்லை!” என்றான் முதிய அடுமனையாளன். “ஆம், இது ஒன்றே போதும்!” என்றனர் பிறர். “இப்போது இதை நாம் வெளியே கொண்டுவரவேண்டியதில்லை. இன்னும் நாணல் முழுமையாக பூக்கத் தொடங்கவில்லை. பல இடங்களில் தண்டுகள் மேலெழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன. முழுநிலவு எழும் நாளில் இங்கு இளவேனில் விழவு எழும். கொண்டாடப்படாவிட்டாலும் இளவேனிலில் இங்குள்ள அனைவருக்கும் இதன் சாறு வடித்த இனிய மது வழங்கப்படும். இளவேனிலை அவர்கள் கொண்டாடுவார்கள்” என்றான் முதியோன்.

“அவர்கள் இப்புவியுடன் தங்களைக் கட்டியிருக்கும் எடையென்பதை இழப்பார்கள். இங்கு தங்கள் வாழ்வை பிணைத்திருக்கும் உறவென்பதை மறப்பார்கள். அனைத்து நினைவுகளுக்கும் தடையாக இருக்கும் நெறியென்பதை துறப்பார்கள். தேவர்களுக்குரிய களியாட்டு மட்டுமே இங்கு எஞ்சியிருக்கும்” என்று அவன் சொன்னான். “ஆம், தேவமது! தேவமது!” என்று பிறர் கூவினார்கள். அவர்கள் ஒரு சிறு குழுவென ஆனார்கள். எவருமறியாமல் அந்த மதுவைக் காய்ச்சி வாற்றி சேர்த்து வைப்பது என்று முடிவு செய்த்னர்.

அதன்பின் நாணல்பூக்களை தின்பதற்கு வரும் யானைகளையும் பன்றிகளையும் விரட்டும் பொருட்டு முழவுகளுடன் கடல்நீர் எல்லையிலும் வீரர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர். இரவும் பகலும் முழவுகள் முழங்கி அவ்விலங்குகளை துரத்திக்கொண்டே இருந்தன. காற்றிலேயே சுழன்று முழவை அடிக்கும் காற்றாடியுடன் இணைக்கப்பட்ட சுழற்கோல்களை ஒருவன் கண்டுபிடித்தான். அதன்பின் நாணல்வெளி உறுமிக்கொண்டே இருந்தது. நாணல் மலர்கொண்டு எழுந்ததும் தெப்பங்களில் சென்று அவற்றை வெட்டிச் சேர்த்து கொண்டுவந்தனர். மர உரலில் இட்டு இடித்து பிழிந்து சாறெடுத்தனர். ஏழு முறை நீர்க்கவைத்து மலர்த்தேனும் கரும்புச்சாறும் கலந்து இனிமையாக்கினர். அரித்து தூய்மை செய்தனர். மரத்தாலான பெருங்குடுவைகளில் ஊற்றி நொதிக்க வைத்தனர்.

இளவேனிலுக்கு முன்னரே பெண்டிர் ஒவ்வொருவரும் அதற்காக அரிய உணவுகளை ஒருக்கி வைத்திருந்தனர். இன்கனிகளை உலரச்செய்து தேனிலிட்டு ஊறவைத்தனர். உலரவைக்கப்பட்ட ஊனும் பருப்புகளும் மூங்கில்குழாய்களுக்குள் இட்டு இறுக மூடப்பட்டன. இன்கிழங்குகள், வெல்லப்பொடியிட்டு நெய்யுடன் உருட்டப்பட்ட இன்னுருளைகள் என பல நாட்கள் இடைவெளியே இல்லாமல் உண்டு தீர்ப்பதற்கான உணவு ஒருங்கியிருந்தது.

இசைக்கலைஞர்கள் தங்கள் முழவுகளையும் யாழ்களையும் ஒருக்கினர். அங்கு வந்து சில நாட்களிலேயே சூதர்கள் அந்த மூங்கிலின் தண்டைப்போல் சிறந்த புல்லாங்குழல் இல்லை என்பதை கண்டுகொண்டனர். இயல்பிலேயே அது புல்லாங்குழலாக மாறும் தன்மை கொண்டிருந்தது. அதை துளைத்த வண்டுகளால் அதற்குள் சென்ற காற்று இசையாக மாறியது. மறுபுறம் கடல் இருந்தமையால் ஓயாத காற்றில் அந்நாணல் குவையிலிருந்து எப்பொழுதும் பல ஆயிரம் புல்லாங்குழல்கள் எழுப்பும் இசை ஒன்றெனத் திரண்டும் பல நூறெனப் பிரிந்தும் ஆடிச்சுழன்று ஒன்றிணைந்தும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

அதை வெட்டி துளையிட்டு மீட்டிய முதல் சூதன் புல்லாங்குழலில் ஒருபோதும் கேட்டிருக்காத ஆழ் முழக்கம் கொண்ட இசையொன்றை எழுப்பினான். அதன்பின் எளிய புற்குழல்களை ஊத எவருமே விரும்பவில்லை. அக்குழலுக்குள் நிறைப்பதற்குத் தேவையான மூச்சுக்கான பயிற்சியில் ஈடுபட்டனர். மூச்சை தொகுத்து உள்ளே வழங்குவதற்கான சிறு குழாய்களை கண்டுபிடித்தனர். ஊதுவாயில் மெழுகால் வாய்ப்பொருத்து செய்து ஊதினால் மூச்சு சிதறாமல் நிற்குமென்று கண்டுபிடித்தனர். பலநூறு புல்லாங்குழல்கள் அந்த இளவேனில் விழாவுக்காக ஒருங்கின.

நாணல்களை வெவ்வேறு தடிமனில் நீளமாக வெட்டி அடுக்கி உருவாக்கப்பட்ட இசைக்கலன்கள் அவர்களுக்கு செவிக்கினியவையாக இருந்தன. சிட்டுக்குருவிச் சிலைப்புமுதல் கூகைக் குழறல்வரை அதில் ஒலியாக எழுந்தது. உலோக ஒலியும் முழவொலியும் உருவாகியது. அவற்றை வேறொரு நாணல் தலையால் விரைந்து தட்டி உருவாக்கப்பட்ட இசை கொஞ்சியது, துள்ளி ஓடியது, சிரித்தது.

வணிகர்கள் புறநீர் பெருக்கினூடாகச் சென்ற மென்மரக்குடைவுப் படகுகளில் சிந்துவை அடைந்து அதனூடாக தேவபாலபுரம் சென்று அங்கிருந்த அயல் வணிகரிடம் புதிய ஆடைகளையும் அருமணிகளையும் வாங்கி வந்தனர். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் சந்தைகள் அமையவில்லை. “நம்மிடம் இருக்கும் கருவூலத்திற்குக் காப்பு என்பது இந்நிலத்திற்குள் வேறெவரும் வராமலிருப்பதே” என்று ஃபானு அறிவுறுத்தினார். “விற்கவேண்டியற்றை நாம் கொண்டுசென்று விற்போம். வாங்குவன நமக்கு கைமாறப்படட்டும். இது அயலவர் கால்படாமல் நிலைகொள்ளும் கன்னி நிலமே ஆகுக!”

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அகிடுபெருத்த மோட்டெருமைகளின் பாலில் இருந்து திரண்டுவரும் மஞ்சள் பொற்துகள்போல் ஒளி விடும் தூய நெய்க்கு அதற்குள்ளாகவே தேவபாலபுரத்தில் பெருவிருப்பம் இருந்தது. விளிம்புபொருத்தி உருக்கி ஒட்டப்பட்ட நூறு நெய்க்கலங்களை இருபுறமும் நிகரெடையில் கட்டி நீருக்குள் போட்டு முட்டைகளை உடலெங்கும் ஏந்தி வரும் மீன்போல தேவபாலபுரத்தை நோக்கி செல்லும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் படகுகளைக் காத்து அங்கே வணிகர்கள் நின்றிருந்தனர். தொலைவிலேயே திரண்டு வரும் படகு நிரைகளைக் கண்டு அவர்கள் கொடிகளை வீசியும் கொம்புகளை ஊதியும் “எங்களிடம் வருக! எங்களிடம் வருக!” என்று கூவினர். பொற்காசுகளை கையில் அள்ளி மேலே தூக்கிப்போட்டு பிடித்து “இங்கே! இங்கே!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர்.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலிருந்து கொண்டு வரப்படும் புற்சாறு கொண்ட மதுவுக்கும் அங்கே பெருமதிப்பு இருந்தது. பீதர்களும் யவனர்களும் அவற்றை விரும்பி வாங்கினார்கள். பெரிய கொப்பரைக் காய்களுக்குள் அடைக்கப்பட்டு களிமண் மூடியிட்டு இறுக்கி அவை கொண்டுவரப்பட்டன. யவன வணிகர்கள் அவற்றை வாங்கி தூய்மைப்படுத்தி படிகப்புட்டிகளில் மீண்டும் அடைத்து தங்கள் நாட்டுக்கு கொண்டுசென்றனர். செல்லும் வழியிலெல்லாம் சிற்றூர்களில் அவை மும்மடங்கு நான்மடங்கு ஏழுமடங்கு பன்னிரு மடங்கு விலைவைத்து வாங்கப்பட்டன.

தேவபாலபுரத்திலிருந்து சென்ற செல்வம் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் புதிய இல்லங்களாகியது. ஆழ ஊன்றிய மரக்கால்களின் மேல் ஏழு அடுக்கு மாளிகைகள் எழுந்தன. அவை மென்மரத்தட்டிகளால் சுவரிடப்பட்டவை. நாணல் தாள்களால் கூரையிடப்பட்டவை. உள்ளே பீதர்நாட்டுப் பட்டு திரைச்சீலைகளும் பட்டு விரிக்கப்பட்ட மெத்தை பதிந்த பீடங்களும் மஞ்சங்களும் கொண்டிருந்தன. அனைத்து அறைகளிலும் இடைவிடாது தூபம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அங்கேயே தூபத்திற்கான பொருளை உருவாக்கினர். பிரஃபாச தரு என்றும் லோகநாசிகை என்றும் அழைக்கப்பட்ட அப்புல்லின் இலைகளை நிழலில் காயவைத்து தூபமிடுவதே நறுமணமாகியது.

அது மூக்குச் சவ்வை சற்றே எரிக்கும் மணம் கொண்டிருந்தது. புதியவர்கள் அதை முகர்ந்தால் தும்மல்கொண்டு விழிநீர் வார்ப்பார்கள். யாதவர்களுக்கு அது இயல்பான மணமாக மாறியிருந்தது. அவர்களின் கன்றுகளுக்கு மேல் அத்தைலத்தை பூசி காட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். தொழுவங்களில் புகையெழுப்பினார்கள். யாதவர்களின் மணம் என்று அது வெளியே கருதப்பட்டது.

 

இளவேனில் ஐந்தாம் நிலவன்று விழவு என்று மூத்தவர் ஃபானுவின் அறிவிப்பு எழுந்ததும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் வாழ்த்தொலிகளால் கொந்தளித்தது. களிவெறிகொண்ட மக்கள் தெருக்களில் கைவிரித்தபடி ஓடினார்கள். கூச்சலிட்டு ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டார்கள். பிறர் கூடி ஒருவரை காற்றில் மேலே எறிந்து பிடித்தார்கள். தரையிலிட்டு புரட்டினார்கள். ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு ஓடவைத்தனர். பின்னர் அது பூசலாகியது. கைக்குக் கிடைத்த பொருட்களைக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக்கொண்டனர். கட்டிப்புரண்டு புழுதியில் விழுந்தெழுந்து சண்டையிட்டனர். மீண்டும் சிரித்து அதை களியாட்டென மாற்றிக்கொண்டனர்.

அறிவிப்பின்போது தொடங்கிய அந்தக் களிவெறி எழுந்தெழுந்து சென்று அன்றிரவு குடி கொண்டாட்டத்தில் முடிந்தது. பின்னர் விழவுநாள் வரை குடியும் களிப்பும் துயிலும் விழிப்புமென நாட்கள் சென்றன. முந்தையநாள் முன்னிரவிலேயே அனைவரும் இல்லங்களுக்குள் விழுந்து தூங்கினர். நள்ளிரவில் நான் எழுந்து மாளிகை முகப்பில் நின்று பார்த்தபோது பந்தங்கள் எரியும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் யாதவக் குடியிருப்பு முழுக்க விலங்குகளின் செருக்கடிப்போசை மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குடிகளில் ஒருவர் கூட விழித்திருக்கவில்லை.

என்னருகே நின்றிருந்த மூத்தவர் சுருதன் “துயின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். நாளை முற்புலரி எழுகையில் இளவேனில் விழா தொடங்கும். அத்தனை யாதவரும் முழுதணிகோலத்தில் தெருவிலிறங்கி கொண்டாடுவார்கள்” என்றார். “அது எவ்வண்ணம் என்று எனக்கு புரியவில்லை. அவர்கள் எப்போது எழுவார்கள்? எப்போது அணி செய்துகொள்வார்கள்?” என்றேன். “இந்நிலத்தில் வண்டுகள் துயின்றுகொண்டிருப்பதைப்போல. அவற்றுக்குச் சிறகு முளைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றார் சுருதன். “ஐந்தாம் நிலவு என்பது மானுடர் வகுப்பது அல்ல. அதை வகுப்பது நிலவு. நாம் மட்டுமல்ல இங்குள்ள அனைத்து உயிர்களும் அதை அறியும்.”

என் உளம் எழுந்தெழுந்து அமைந்துகொண்டிருந்தமையால் நான் அன்றிரவு தூங்கவில்லை. மஞ்சத்தில் வெறுமனே விழித்து படுத்திருந்தேன். தொலைவில் முரசொலி எழுந்தது. நான் எழுந்து வெளிவந்து பார்த்தபோது விடிவெள்ளியை கண்டேன். முரசொலி எழுவதற்குள்ளாகவே கடலலை ஒன்று பொங்கி எழுந்ததுபோல் யாதவக் குடிகளில் இருந்து மக்கள் விழித்தெழுந்த ஓசை முழங்கியது. அனைத்து இல்லங்களிலும் புது விளக்குகள் முளைத்தன. விளக்குகள் இருளில் அங்குமிங்கும் மிதந்தலையத் தொடங்கின. பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் எங்கும் எரிபற்றி படர்வதுபோல் விளக்கொளி பெருகியது. அங்கு மட்டும் ஒரு புலரி எழுந்ததுபோல. விளக்கொளியில் எழுந்த நிழல்கள் பல்லாயிரம் பூதங்கள் அங்கு இறங்கிவிட்டதுபோல தோன்றச் செய்தன.

வானம் ஒளிகொண்டு முகில்கள் நிறம்மாறி புலரிவெளிச்சம் நகர் மேல் பரவியபோது மிதக்கும் கற்பலகைப் பாதைகள் அனைத்திலும் பட்டிலும் பொன்னணி செய்த பருத்தியிலும் அணியாடைகள், மென்துகில்கள், முகிலாடைகள் அணிந்த யாதவர்கள் நிறைந்திருப்பதை கண்டேன். விந்தையென ஒன்று நிகழ்ந்தது. சதுப்பில் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் சிறிய விழிகள் என துளைகள் திறந்தன. ஒளிரும் சிறகுகள் கொண்ட பட்டாம்பூச்சிகள் மேலெழுந்தன. பொன்னிறச் சிறகு கொண்டவை. குருதிச்செந்நிறச் சிறகு கொண்டவை. விழிகள் மலர்ந்த சிறகுகள் கொண்டவை. அவை பெருகிப்பெருகி இளவெயில் ஊறிப் பெருகியிருந்த வானை முற்றாகவே நிறைத்தன. வண்ணங்களால் கண்குருடாக முடியும் என்று அன்று கண்டேன்.

வண்ணத்துப்பூச்சிச் சிறகுகள் நடுவே பெரிய வண்ணத்துப்பூச்சிகள் என சிறுவர்களும் சிறுமியரும் களித்தனர். அவர்கள் மூங்கில் கூடைகளில் உணவைக் கொண்டுசென்று ஒருவருக்கொருவர் அளித்து வாழ்த்து தெரிவித்தனர். பெண்கள் முப்பிரி, ஐம்பிரி குழல்களை தோளுக்கு மேல் விரித்திட்டு அவற்றில் மலர்சூடி, முலைகள் மேல் தொய்யில் எழுதி பறவைகள்போல் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் கால்கள் மண்ணில் படவில்லை என தோன்றியது. காற்றில் புகையென, வண்டுகளென, வண்ண இறகுகளென அவர்கள் தாவிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒவ்வொரு இல்லத்திலிருந்தும் கொம்புகளும் மணி ஓசைகளும் எழுந்தன. அவர்கள் கதிரவனையும் இந்திரனையும் வழிபடுகிறார்கள் என்று தெரிந்தது. மூதாதையருக்குரிய உணவுப்படையல்கள் அங்கு நிகழ்ந்தன. இல்லங்களுக்குப் பின்னால் தென்மேற்கு மூலையில் சிறுகற்களாக நிறுவப்பட்டிருந்த மூதாதையருக்கு முன்னால் ஏழு இலைகள் பரப்பி ஊனுணவும் இன்னுணவும் படைத்து வழிபட்டனர்.

நான் புரவியிலேறி பாதையினூடாகச் சென்றபோது எனக்கு முன் வந்த அத்தனை முகங்களும் சிரித்து மலர்ந்திருந்தன. விழிகளில் உவகை ஒளியென ததும்பிக்கொண்டிருந்தது. ஓராண்டுக்கு முன்னர் அவர்கள் வாழ்ந்த நிலம் கடல்கொண்டது என்பதையோ அவர்களில் மூன்றில் ஒருவர் அங்கு இறந்தார்கள் என்பதையோ வரும் வழியில் மீண்டும் மூன்றிலொருவர் மறைந்தார்கள் என்பதையோ அவர்கள் எவருமே எண்ணியிருப்பதுபோல் தெரியவில்லை. ஊழை மனிதன் வெல்வது இக்களியாட்டுகளினூடாகத்தான். தெய்வங்களுக்கு முன் ஓர் அறைகூவல். என்னை நீங்கள் என்ன செய்யமுடியும் என்று மானுடன் ஊழிடமும் தெய்வத்திடமும் கேட்கிறான்.

அவ்வண்ணம் அகன்றிருந்து அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே பிழை என்று தோன்றியது. நானும் அவர்களுடன் கலந்திருக்கவேண்டும். நான் மது அருந்த விரும்பினேன். மது ஒன்றே என்னை மறக்கச்செய்து என் எண்ணங்களை அவர்களுடன் முற்றாக கலக்கும் என்று தோன்றியது. புரவியை நிறுத்திவிட்டு அங்கே மது விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒருவனிடம் மது கோரினேன். “விற்பனைக்கு அல்ல இளவரசே, இன்று அத்தனை மதுவும் விலையற்றது. விலையை கருவூலத்திலிருந்து முன்னரே அளித்துவிட்டனர்” என்றான். நான் உடல்நிறைய மது அருந்திவிட்டு நகரினூடாகச் சென்றேன். என் புரவியின் கால்கள் நிலம்விட்டு மேலெழத் தொடங்கின.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 67

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 11

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் மிக விரைவாக குடில்கள் அமைந்தன. அத்தகைய ஒரு நிலத்தில் யாதவர்கள் எவரும் அதற்கு முன் குடியேறியதில்லை. பெரும்பாலும் அவர்கள் அனைவருமே துவாரகையில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள். முதியவர்களோ வடக்கே செழித்த புல்வெளிகளிலும், மதுவனம், மதுராபுரி போன்ற அரசு நிலைத்த நகர்களிலும் பிறந்தவர்கள். ஒரு கடலோரச் சதுப்பு நிலத்தில் குடில் கட்டி நகர் அமைக்கும் பயிற்சியை அவர்கள் எங்கிருந்தும் பெற்றிருக்கவில்லை. ஆனால் ஆணையிடாமலேயே ஒவ்வொருவருக்கும் அனைத்தும் தெரிந்திருந்தது. நூற்றுக்கணக்கான குலக்கதை அடுக்குகளினூடாக அவர்கள் வெவ்வேறு நிலங்களில் யாதவர்கள் எவ்வண்ணம் குடியேறினார்கள் என்பதை அறிந்திருந்தார்கள். தேவையில்லை என்பதனால் மறந்திருந்தார்கள். தேவையென்பதனால் தெய்வம் எழுந்ததுபோல் அந்த அறிதல் எழுந்தது.

சதுப்பு நிலத்தில் இறங்கியதுமே அங்கே பெரும்பாலான இடங்களில் இடையளவு சேறு புதைந்து உடல் உள்ளே செல்லும் என்பதை அறிந்துகொண்டார்கள். ஆகவே எடைமிக்க பொருட்களை அங்கே இறக்கலாகாது என்று சொல்வழியாகவே ஆணைகள் பரவிச்சென்றன. காளைகளையும் பசுக்களையும் அச்சதுப்பில் இறக்குவதென்பது இடர் அளிப்பது என்று உணர்ந்து முதியவர்கள் “பசுக்களையும் காளைகளையும் பின்னுக்கு கொண்டு செல்லுங்கள். புரவிகளும் அத்திரிகளும்கூட பின்னால் இருக்கட்டும். நம்மிடம் இருக்கும் எருமைகள் மட்டும் முன்னால் வரட்டும்” என்றனர்.

அவர்களிடம் எருமைகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. அவை பாலையின் அந்த வறுபரப்பில் நீரிலாது வாழக்கூடியவை அல்ல. எனினும் வரும்பெருக்கில் முற்றிலும் எருமை இல்லாமல் ஆகிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே எருமைகளை கொண்டுவந்திருந்தனர். வியத்தகு முறையில் அவை பாலைநிலத்தின் வெம்மையை ஏற்றுக்கொண்டன. குறைவான நீரில் உயிர்வாழ்ந்தன. திரளின் உணர்வுகளை புரிந்துகொண்டு ஒத்துழைத்தன. இயல்பாக அந்த நெடுந்தொலைவை கடந்து வந்தன.

நாற்பது எருமைகள் முன்னால் அழைத்துவரப்பட்டன. அவை புல் செறிந்த சேற்று நிலத்தைக் கண்டதுமே மகிழ்ந்து முக்காரையிட்டுக்கொண்டு செவி குவித்து முன்னால் செல்ல விரும்பின. குட்டிகளிடம் நிறைய புல், நிறைய நீர் என அறிவித்தன. ஆணையிடப்பட்டதும் சதுப்பில் இறங்கி வயிற்றை உப்பி தெப்பங்கள்போல மாறி உழன்றும் மிதந்தும் சென்றன.

அவற்றின் உடலில் கட்டப்பட்டிருந்த கயிறுகளைக் கொண்டு பலகைகளை இழுத்து சேற்றுப் பரப்பின்மீது நீண்ட பாதை ஒன்றை அமைத்தனர். பலகைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து கட்டப்பட்டன. அவை எடையால் சேற்றில் மூழ்காமல் இருக்க அவற்றுக்கு அடியில் பெரிய மூங்கில்கள் குறுக்காக அமைக்கப்பட்டன. அம்மூங்கில்களுடன் மேலும் மரச்சிம்புகள் இணைக்கப்பட்டன. மேலிருந்து பார்த்தபோது ஒரு பெரிய முதுகெலும்பு அச்சேற்று நிலத்தில் பதிந்ததுபோல் தோன்றியது.

“நிலம் முதுகெலும்பு கொண்டுவிட்டது. இனி இது எழுந்து நின்றிருக்கும். பேருருக்கொண்டு போர்புரியும். நிலம் வெல்லும். புகழ்கூடும்!” என்று ஒரு சூதன் சொன்னான். யாதவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து கூச்சலெழுப்பி நகைத்தனர். கால்கள் விரிந்த அந்தப் பாதையை பூரான் என்று அழைத்தனர். அதில் ஏறியபோது படகில் செல்லும் உணர்வு ஏற்பட்டது. ஆனால் எளிதில் அதற்கு அவர்கள் உடல்பழகினர். மானுடரும் விலங்குகளும்.

வண்டிகளும் பசுக்களும் காளைகளும் சுமை விலங்குகளும் பெருந்திரளான மக்களும் அதன்மேல் ஏறிய போதும்கூட அது சேற்றிலேயே மிதந்து சற்றே அசைவு அளித்தாலும் கவிழாமல் நின்றது. அதனூடாக மக்கள் சென்று பரவினர். குடில்கள் அமைக்கும் பணியை உடனே தொடங்கினர். ”சேற்றில் மூங்கில்களை ஓங்கிக் குத்தி அடிநிலம் எங்குள்ளது என்று பாருங்கள். எங்கு அவை உறுதியாக நிலைகொள்கின்றனவோ அங்கு நாட்டுங்கள். அவற்றை வேர் என்றாக்கி குடில் அமைக்கலாம்” என்றார் முதியவர்.

அதுவரை நான் நான்கு மூங்கில்கள் குத்த இடம் இருந்தால் மட்டுமே ஒரு இல்லத்தை அமைக்கமுடியும் என்று எண்ணியிருந்தேன். அப்போதுதான் ஒற்றைப் பெருமூங்கிலை அழுத்தமாக நட்டு அதை மேலிருந்து மரத்தடிகளால் அறைந்து அறைந்து உள்ளே செலுத்தி நாட்டிய பின் அதிலிருந்து நாற்புறமும் இணைப்பு கொடுத்து சதுப்புக் குடில்களை கட்ட முடியும் என்று கண்டேன்.

பெரும்பாலான குடில்கள் ஆணிவேர் மட்டுமே கொண்டவை. அவற்றின் எடை சதுப்பில் பரவும் பொருட்டு ஒவ்வொன்றுக்கு அடியிலும் பெரிய கிடைமூங்கில்கள் அமைக்கப்பட்டன. குடில்கள் கட்டப்பட்டு அவை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட்டன. அவை வலைபோலப் பரவியபோது சேறு அவற்றை தாங்கிக்கொண்டது. அந்தக் குடில்பரப்பே ஒரு மாபெரும் பாசிப்படர்வு என்று தோன்றியது.

முதல் நாளிலேயே அங்கு கரையோரம் பெருகி நின்றிருந்த உயரமான நாணல்புதர்கள் பயன்படக்கூடியவை என்று ஆயர்கள் கண்டனர். அந்த நாணல் மூங்கில் போலவே உள்ளே துளைகொண்டது. மிகமிக உறுதியானது. சிறிய மூங்கிலென பயன்படக்கூடியதென்பதை யாதவர்கள் கண்டுகொண்டதும் மட்கிய மரத்தடிகளை தெப்பங்களாக்கி உள்ளே சென்று அந்த நாணல்களை வெட்டிக் குவித்து கயிற்றால் இழுத்துக் கொண்டுவந்து முடைந்து தட்டிகளும் பாய்களும் ஆக்கினர். அவற்றைக் கொண்டே இல்லங்களுக்கு சுவர் அமைக்கலாம் என்றும் கூரை அமைத்து அதன்மேல் மூங்கில் தாள்களையே பரப்பி நீரொழுகாது ஆக்கலாம் என்றும் கண்டுகொண்டார்கள்.

பின்னர் அந்தப் புல் தண்டுகளை அடுக்கடுக்காக சேர்த்துக் கட்டி ஒன்றுடன் ஒன்று இணைத்து பெரிய பரப்பென்றாக்கி சதுப்பின்மேல் போட்டால் அது மிதந்து கிடக்கும் நிலப்பரப்பென ஆவதை கண்டுபிடித்தனர். மூங்கில்வேர்கள் இல்லாமலேயே அந்த மிதக்கும் நிலத்தின்மேல் இல்லங்களை அமைக்க முடியும். அந்த நாணல் சதுப்பின் ஈரத்தில் மட்குவதில்லை. அழுந்தும்போது சதுப்பிலிருந்து நீரை மேலே ஊறிஎழச் செய்வதுமில்லை.

ஒவ்வொருநாளும் புதியன கண்டறியப்பட்டன. புதியவை உருவாகி வந்தன. ஐந்து நாட்களுக்குள் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் முழுக்க பரவி எழுந்த ஒரு நகரத்தை கண்டேன். நாணற் கூரைகளும் நாணல் சுவர்களும் கொண்டது. சீரான தெருக்களுக்கு இருபுறமும் மூங்கில்கால்களின் மேல் எழுந்து நின்ற இரண்டு அடுக்கு மாளிகைகளின் நிரை. அங்காடி ஒன்று. அதனருகே கேளிக்கை களம். குடிமூத்தோருக்கும் குலதெய்வங்களுக்குமான ஆலயங்கள். அனைத்துமே நாணல்களால் ஆனவை.

பன்னிரண்டு மூங்கில்களை நாட்டும் இடமிருந்த ஒரு இடத்தில் மூன்றடுக்கு மாளிகை எழுந்தது. சாம்பனுக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் அநிருத்தனுக்கும் தனித்தனி மாளிகைகள் கட்டப்பட்டன. அவை தனி மையங்களாக மாறின. அவற்றைச் சுற்றி அவர்களின் ஆதரவாளர்களின் குடில்கள் அமைய அவை நகரத்திற்குள் தனிநகரங்களாக மாறின.

நகரத்தைச் சுற்றி இருபது காவல்மாடங்கள் அமைந்தன. அவற்றில் இரவுபகலாக வில்லேந்திய காவலர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் பெருகிக்கிடந்த லோகநாசிகை என்னும் அந்தப் புல் அம்புக்கு மிக உகந்தது என்று கண்டடையப்பட்டது. அதைக் கொண்டு நெடுந்தொலைவுக்கு அம்பு செலுத்த முடிந்தது. சிறகு கொண்ட பறவைபோல அவை எழுந்து விண்ணில் நீந்திச்சென்று இலக்கை அடைந்தன.

அந்த அம்புகள் யாதவர்களை நம்பிக்கையும் மிதப்பும் கொண்டவர்கள் ஆக்கின. எவரும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை அணுகிவிட முடியாது என்ற நம்பிக்கை எழுந்தது. அந்நகருக்கு ஒரு கோட்டைகூட தேவையில்லை என்றார் பிரத்யும்னன். ”இந்த அம்புகளைக் கடந்து கொசுக்களும் ஈக்களும்கூட இங்கே வந்துசேர முடியாது” என்றார்.

தெப்பங்கள்போல் மிதந்து கிடந்த பாதைகளினூடாக புரவிகள் நனைந்த முரசுத்தோலில் கோல் ஒலிப்பதுபோல் குளம்புகள் முழங்க விரைந்தோடின. அங்கே விலங்குகளுக்கான புல்லுக்கு குறைவே இல்லை. ஆகவே பசுக்களும் எருமைகளும் தின்றுகொண்டே இருந்தன. ஓரிரு நாட்களிலேயே அவை வாட்டம் அகன்று மின்னும் விழிகள் கொண்டவையாக ஆயின. பசுக்களும் எருமைகளும் குடமென அகிடு கனத்தன. கலங்கள் நிறைந்து நுரைக்க பால் அளித்தன.

புல்வெளியில் விலங்குகளை வேட்டையாடி கொண்டுவருவது எளிதாக இருந்தது. அங்கே விலங்குகள் பெருகிக்கிடந்தன. அவை மானுடர் வேட்டையாடுவதை அறிந்திருக்கவில்லை என்பதனால் மிகச் சிறிய பொறிகளிலேயே சதுப்பில் மேயும் மறிமான்களும் முயல்களும் சிக்கிக்கொண்டன. பன்றிகள் இரவில் படையென கிளம்பி வந்தன. ஓரிரு நாட்களுக்குள்ளேயே மூன்று வேளையும் பன்றி இறைச்சியை உண்ணலாயினர். பாலையில் நடந்த மெலிவும் கருகலும் உடல்களிலிருந்து மறைந்தன. முகங்களில் மகிழ்ச்சியும் கண்களில் ஒளியும் ஏற்பட்டது.

யாதவர்கள் புல்வெளிகளில் மட்டுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று அப்போது கண்டேன். புது நிலம் ஒன்றை வென்று கையகப்படுத்துவதே அவர்கள் அடையும் முதன்மை மகிழ்ச்சி என்பதையும் அப்போது உணர்ந்தேன். கலைகள், கேளிக்கைகள், வெற்றிகள், புகழ் எதுவுமே அவர்களுக்கு மெய்யாகவே பொருட்டு அல்ல.

ஒவ்வொரு நாளும் புதிய முறைகள் உருவாகி வந்தன. எருமைகளைக் கொண்டு பிற எருமைகளை வெல்லும் உத்தி ஒன்றை முதியவரான சக்ரர் வகுத்தார். புணர்வுக்கு மணம் எழுப்பிய இளம் எருமை ஒன்றின் பின்பக்கத்திலிருந்து எடுத்த மதநீரை நீரில் கரைத்து அனைத்து எருமைகள் மேலும் தெளித்து அவற்றை பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் எல்லைகளில் கட்டி வைத்தார்கள். ஒவ்வொரு எருமையைச் சுற்றியும் புலரியில் பல ஆண் எருமைகள் நிற்பதைக் கண்டனர். அவற்றை கயிறு எறிந்து கொம்புகளில் சுருக்கிட்டு துள்ள வைத்து கால்களில் சுருக்கிட்டு வீழ்த்தி பிடித்துவந்தனர்.

பின்னர் அவற்றை கட்டி வைத்து பட்டினி இட்டு, நீரும் உணவும் இட்டு, உணவுடன் ஆணைகளை இணைத்து சில நாட்களிலேயே பழக்கினர். அந்த மதம் எழுந்த ஆண் எருமைகளை கொண்டுசென்று சதுப்பில் எடை இழுக்கவும் உழவும் பழக்கினர். அவற்றின் விந்து நீரை வெளியே எடுத்து நீரில் கலக்கி பிற எருமைகளின் உடலில் தெளித்து காட்டில் இரவில் கட்டிவைத்து மறுநாள் அழைத்து வந்தபோது கன்னி எருமைகள் பெருந்திரளாக பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தன.

ஒரு மாதத்திற்குள் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் எருமைகளின் முக்காரைகளால் நிறைந்தது. எங்கும் எருமைகளின் செவியாட்டல், வால் சுழற்றல். அவை அச்சேற்றில் திளைத்தன. உண்டு கழித்து அந்த நிலத்தை வளம் கொண்டதாக்கின. சேற்றில் செழித்து விளையும் செடிகளை கண்டடைந்தனர். சேம்பு முதலிய பல்வேறு கிழங்குகள் சேற்றில் மிகச் சிறப்பாக விளையுமென்பதை கண்டனர்.

பின்னர் சேற்றுநிலத்தை விளைநிலமாக்கத் தொடங்கினர். சேற்றுக்குள் காற்று நுழையாததனாலேயே அங்கு செடிகள் வளர்வதில்லை. நாணல் குழாய்த் துண்டுகளை நறுக்கி அச்சேற்றில் விட்டு அவை புதைந்தபோது உள்ளே காற்று புகுந்து நுரைக்குமிழிகள் எழுந்தன. உள்ளிருந்து அழுகலை உண்ணும் சிறு வெண்புழுக்கள் பெருகி வந்தன. பின்னர் கிழங்குகளை நட்டால் அவை பெருகும் என்று தெரிந்தது.

சேற்றுக்கு நடுவே இடையளவு ஆழத்தில் நீண்ட ஓடைகளை வெட்டி ஆங்காங்கே வெட்டப்பட்ட பெரிய குளத்தில் சேர்த்தனர். நீர் வடிந்ததும் சேற்றுப்பரப்பு வறண்டு வெடித்தது. அதன் பின்பு அங்கு நடப்பட்ட வாழைகள் தளிரெழுப்பி, குளிர்ந்த உடல் எழுப்பி தலைக்குமேல் வளர்ந்தன. எருமைகளின் சாணி அவற்றுக்கு சிறந்த வளமென ஆயிற்று. பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் எட்டு மாதங்களுக்குள் மாபெரும் வாழைத்தோட்டமென மாறியது.

சதுப்பு நிலம் வேளாண்மைக்கு உரியதல்ல என்று நான் அறிந்திருந்தேன். அதை வேளாண்மை நிலமாக ஆக்குவது எப்படி என்பது யாதவ முதியவர் ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது என்பதை வியப்புடன் உணர்ந்தேன். முதியவராகிய சம்பூதர் பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பு யாதவர்களுக்கு நிலம் தேடிச்சென்று யமுனை நதிக்கரையிலிருந்த சதுப்பு ஒன்றை அடைந்து அதைத் திருத்தி நிலமென்று ஆக்கியதைப்பற்றி சொன்னார். அது பின்னர் மதுராபுரி என்று ஆகி கோல் கொண்டு முடிசிறந்தது.

அந்நிலத்தில் இருந்து அவர்கள் உயிரை மீட்டெடுத்ததைப் பற்றி கூறும் யமுனாவிலாசம் எனும் காவியம் நீண்ட மேய்ச்சல் பாடலாகவே அவர் நினைவில் இருந்தது. அதிலிருந்த ஒவ்வொன்றையாக பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் செய்தனர். மண்ணில் சுண்ணமும் சாம்பலும் சேர்த்தனர். மணலையும் கூழாங்கற்களையும் கொண்டுவந்து கலந்தனர். மூங்கிலை ஆழமாகப் பதித்து எடுத்து கூரிய சிறு குழிகளை உருவாக்கினர்.

சதுப்பு நிலத்துக்குள் நூறு தெய்வங்கள் ஆவி வடிவில் குடிகொள்கின்றன. அவை மழை பெய்து நீர் பெருகும்போது குமிழிகளாக வெளிக்கிளம்புகின்றன. வெயில் மூத்து நிலம் வெடிக்கும்போது அனலாக எழுந்து பற்றிக்கொள்வதும் உண்டு. அந்த தெய்வங்களை அந்நிலத்திலிருந்து உரிய முறையில் வெளியேற்றுவதே மானுடன் அங்கே செய்யவேண்டியது.

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் எங்கெல்லாம் மாடுகள் மேயாமல் ஒழிகின்றனவோ அங்கே அடியில் தீய தெய்வங்கள் வாழ்கின்றன என்று பொருள். அங்கே மூங்கில்களை அறைந்து ஆழ்ந்த துளைகள் இடப்பட்டன. பக்கவாட்டில் பலநூறு துளைகள் கொண்ட சல்லடைமூங்கில்கள் அவை. அந்த மூங்கில்களுக்குள் வந்த ஆவி மேலெழுந்து தலைக்கு மேல் சென்று மறைந்தது. எப்போதாவது அதில் அனல்துளி பட்டால் நீலநிறமாக பற்றிக்கொண்டு சிறிய ஒற்றைக்குமிழி என கொப்பளித்து வானில் எழுந்தது.

அதன் பிறகு வழிபடும் தெய்வங்களை மண்ணுக்குள் அனுப்பினார்கள். துளையிடப்பட்ட பலநூறு மூங்கில்கள் மண்ணில் அழுத்தப்பட்டன. நெற்றுகளும் ஓடுகளும் அம்மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டன. அவை போதாமலானபோது நெற்றுகள்போல் குழாய்கள்போல் மண்ணில் செய்து உலர வைத்து சுட்டு அம்மண்ணில் புதைத்தனர்.

“நூற்றெட்டு மாருத மைந்தர்கள் மண்ணுக்குள் குடியேற வேண்டும். அவர்கள் உள்ளே வாழும் புழுக்களை, வேர்களை புரக்கவேண்டும். அதன் பின்னரே இங்கே உயிர்க்குலம் எழும்” என்றார் சக்ரர். மாருதர்கள் மண்ணுக்குள் வாழத் தொடங்கினர். அவர்கள் அங்கே உயிர் பெருக்கினர். மண்ணின் மணம் மாறத்தொடங்கியது. அதில் எப்போதுமிருந்த புளித்த வாடை அகன்றது. எரியும் சாம்பல்சுவை தோன்றியது. மண்ணின் நிறம் ஆழ்ந்த நீலச் சாம்பல் நிறத்தில் இருந்து வெளிறி சிவப்பு கொண்டது.

அங்கு வந்தபோது அச்சதுப்பு நிலமெங்கும் ஒற்றைப் புல்லே நிரம்பியிருந்தது. கூரிய அரம் கொண்ட குறுவாட்கள் போன்ற இலைகளும் நீர்நிறைந்த தண்டும் கொண்டது. பிறிதொரு நிலையுயிர் அங்கே எழமுடியாமல் இருந்தது. அந்தப் புல் தன் வேர்களை வளர்த்து மேலே கொண்டுவந்து செந்நிறமான புழுக்கூட்டங்களைப்போல மிதக்கவிட்டு வெளிக்காற்றில் மூச்சுவிட்டது. வேர் அழுந்தும் செடிகள் அங்கே எழமுடியவில்லை. அவற்றின் விதைகள் சேற்றுள் வாழ்ந்த நீலநிற அனலால் எரித்து அழிக்கப்பட்டன.

மண்ணுக்குள் மாருதர்கள் சென்றதும் மண்புழுக்கள் எழுந்தன. உள்ளிருந்து மண்ணை கொண்டுவந்து மேலே குவித்தன. ஒவ்வொரு நாளும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் காலை எழுந்து மண்ணை நோக்கினால் பல்லாயிரம் மண்குவைகளை காணமுடிந்தது. உள்ளே மண்புழுக்கள் வேர்கள் என நெளிந்து இறங்கின. அவை மாருதர்களின் மைந்தர்கள். மாருதர்கள் நிலத்திற்குள் செல்வதற்கான வழி அமைப்பவை என்றார்கள் மூத்தவர்கள்.

உள்ளே சென்ற மாருதர்கள் அங்குள்ள அனைத்து உயிர்களையும் தொட்டெழுப்பினார்கள். ஒவ்வொருநாளும் புதிய செடிகள் மேலெந்து வந்தன. அங்கே கோடை காலம் வந்தபோது முதல் முறையாக மிதக்கும் நகரம் முழுக்க பலவண்ண மலர்கள் மலர்ந்தன. ”முதல் முறையாக இம்மண்ணில் இளவேனில் எழுந்திருக்கிறது” என்று மூத்தவர் ஃபானு கூறினார். “இத்தனை வண்ண மலர்கள் இங்கு மலரக்கூடுமென எவரும் எண்ணியிருக்கமாட்டார்கள்.”

சூதர் ஒருவர் “மலர்கள் கந்தர்வர்களையும் தேவர்களையும் அழைப்பவை. வண்டுகளாகவும் தேனீக்களாகவும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளாகவும் அவர்கள் இங்கு வருவர்கள். தேவர்கள் குடிகொள்ளும் நிலம் மானுடர் வாழ்வை பெருக்குவது” என்றார். “தேவர் வருக! மூத்தார் வருக! இந்நிலத்தில் எங்கள் குலம் எழுக!” என்றார் ஃபானு.

எங்கிருந்தென்று தெரியாமல் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் வந்து பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தை நிரப்பின. மலர்களும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் நிறைந்து அந்நிலம் முதல் முறையாக வண்ணம் பொலிந்தது. அதன் நடுவே சிறுவர்கள் ஓடி விளையாடினார்கள். வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப் பற்றிய தொன்மையான யாதவப் பாடல்கள் அனைத்தும் நினைவிலிருந்து மீண்டு வந்தன. யாதவர் வண்ணத்துபூச்சிகளை அந்த அளவுக்கு கொண்டாடியிருக்கிறார்கள் என்று அப்போது அறிந்தேன்.

அங்கே வந்த சில நாட்களிலேயே ஒவ்வொருவரும் சதுப்புக்குள் வாழும் கலையை கற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். வாழைத்தண்டுகளை இணைத்து பாதையாக்கி சதுப்புகளுக்குள் செல்லவும் மிதக்கும் மரங்களை படகுகளாக்கி கழிகளை ஊன்றி உளைச்சதுப்புக்கு மேலே நீந்தவும் அவர்கள் பழகியிருந்தார்கள். “முதன்முறையாக இந்நிலம் புன்னகைக்கிறது. வருக என்கிறது. இங்கு வாழ்வு செழிக்கும்” என்றார் ஃபானு.

“எங்கும் மனித வாழ்வு செழிக்க முடியும். பாலை நிலத்தில் துவாரகை எழமுடியும் எனில் இந்நிலத்தில் மும்மடங்கு செழிப்பும் செல்வமும் கொண்ட பெருநகரொன்று எழமுடியும்” என்றார் பிரஃபானு. தன் மாளிகையின் மூங்கில் முகப்பில் நின்றபடி சுற்றிலும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த இளவேனிற்கால பணிகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பணிகளையே விளையாட்டென, களியாட்டென மாற்றிக்கொண்டிருந்தனர். கைகொட்டி பாடியபடி, நடனமிட்டபடி வேலை செய்தனர்.

இளவேனிற்காலத்தில்தான் யாதவர்கள் தேன் எடுக்கும் கலையை கற்றனர். பலநூறு தேன் கூடுகள் அங்கே அமைக்கப்பட்டன. தேன்கூடுகளிலிருந்து தேன் எடுப்பதற்கான வழிமுறைகள் அனைத்தையுமே அவர்கள் தங்கள் தொன்மையான குலப்பாடல்களில் இருந்தே கற்றுக்கொண்டனர். தேன் கலந்த மதுவை தயாரிப்பதும் அங்கு அறிந்ததுதான். “தொன்மையான நூல்கள் விதைத்தொகுதிகள். நம் முன்னோர் வாழ்ந்த முழு வாழ்வையும் அவற்றிலிருந்து நாம் மீட்டுக்கொள்ள முடியும் போலும்” என்றார் சுருதன்.

மூத்தவர் ஃபானுவும் உடன்பிறந்தவர்களும் அவருடைய மூங்கில் மாளிகையின் உப்பரிகையில் நின்றிருந்தோம். அங்கே வந்தபின் துவாரகையில் இருந்த பூசல்களும் காழ்ப்புகளும் மறைந்துவிட்டிருந்தன. நான்கு மையங்களாகவே அங்கும் இருந்தனர் என்றாலும் பகைமை இல்லாமலாகிவிட்டிருந்தது. பகைமைகொள்ள எவருக்கும் பொழுது இருக்கவில்லை. கண்டடைதலின், வென்றுசெல்லலின் கொண்டாட்டம் வாழ்கையை நிறைத்திருந்தது.

யாதவ மைந்தர் மூவர் கொல்லப்பட்டிருப்பதையே கூட அனைவரும் மறந்துவிட்டனர். அங்கு வருவதற்கு முன்புவரை இருந்த வாழ்க்கையை பாம்பு சட்டையை உரிப்பதுபோல கழற்றி அப்பால் விட்டுவிட்டிருந்தனர். அதுவும் நன்றே என்று தோன்றியது.

அங்கு வந்தபின் அனைவருமே உடல்நிலை மேம்பட்டிருந்தனர். அங்கிருந்த வெம்மைமிக்க காற்றும் அந்திச்சாரலும் முதல் சில நாட்களுக்குப் பின் பழகிவிட்டிருந்தன. கணிகர் ஒருவருக்கு மட்டுமே உடல்நிலை சீர்கெட்டிருக்கிறது என்றார்கள். அவருக்கு மூச்சிளைப்பும் வெப்பும் இருந்தது. ஆனால் அதை எவரும் பொருட்டெனக் கருதவில்லை. அவர் தேவையற்றவராக ஆகிவிட்டிருந்தார். அவர் இறந்தாலும் நன்றே என்று பொதுவாக அனைவரும் எண்ணினர்.

அங்கே அரசு உருவாகவில்லை. மூத்தவர் ஃபானு முடிசூட்டிக்கொள்ளவில்லை. அரசவை கூடவோ அமைச்சரும் படைத்தலைவரும் வகுக்கப்படவோ இல்லை. சுருதன் வந்த நாள் முதல் அதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். “அரசு என ஒன்று உருவாகவேண்டும். அதன் பின்னரே நாம் இங்கே வேரூன்றிவிட்டோம் என்று பொருள். முடிகொண்ட அரசனின் ஆணைகளின்படி இங்கே ஒவ்வொன்றும் நிகழவேண்டும்…”

“இன்று என்ன குறைகிறது?” என்று நான் கேட்டேன். “ஒவ்வொருவரும் நலமாகத்தானே இருக்கிறார்கள்?” சுருதன் “ஆம், ஆனால் எக்கணமும் பூசல் தொடங்கும். குற்றங்கள் நிகழும். இங்கே இன்னமும் நிலம் பகுக்கப்படவில்லை. அனைவருக்கும் உரியதாகவே நிலம் உள்ளது. மக்கள் பெருகும்போது நிலம் பெருகுவதில்லை. அதை இன்றே பகுத்தாகவேண்டும்… பூசலுக்குப் பின் பகுக்க இயலாது” என்றார்.

“அத்துடன் இங்கே இன்னும் குலம் பகுக்கப்படவில்லை. அனைவரும் ஆ புரக்கின்றனர். அனைவரும் மண் உழுகின்றனர். அனைவரும் வேட்டையாடவும் மீன்கொள்ளவும் செல்கிறார்கள். இவ்வண்ணம் அது நீடிக்க முடியாது. அதை வகுக்க முனையும்போது ஏற்றதாழ்வு உருவாகும். அங்கும் பூசல்கள் எழும்.”

“இதையெல்லாம் ஏன் செய்யவேண்டும்?” என்று நான் கேட்டேன். “இன்னும் நாம் மக்களிடமிருந்து வரிகொள்ளத் தொடங்கவில்லை. நம் கருவூலத்தையே செலவிட்டு வருகிறோம். இங்கே இப்போதே வணிகம் தொடங்கிவிட்டது. அதற்கு நாம் காப்பு அளிக்கவேண்டும். அதற்கு நமக்கு படை வேண்டும். படைபுரக்க செல்வம் வேண்டும். செல்வத்தின்பொருட்டு நாம் குடிகளைப் பகுத்து நிலத்தை பங்கிட்டாகவேண்டும்.”

“அவ்வண்ணமென்றால் பூசல்களை போக்குவதல்ல அரசின் பணி, உருவாக்குவதுதான் என்கிறீர்கள்” என்றேன். “ஒருவகையில் அது மெய். அரசு தன் குடிகளை ஆளவேண்டும் என்றால் பிரித்தாக வேண்டும். அரசு என்பது களிற்றின் கொம்புபோல” என்றார் சுருதன்.

மூத்தவர் ஃபானு மகிழ்ந்ந்திருந்தார். உரக்க நகைத்தார். எண்ணியிராக் கணத்தில் கையைத் தூக்கி “இளவேனிற்காலக் கொண்டாட்டம் ஒன்று இங்கு நிகழட்டும். நாம் இங்கு நிலைகொண்டுவிட்டோம் என்று தெய்வங்கள் உணரட்டும். தெய்வங்களுக்கான கொடையும் பலியும் களியாட்டும் எழுக!” என்று ஆணையிட்டார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 66

பகுதி ஆறு : படைப்புல் – 10

பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் தென்கிழக்கு எல்லையென அமைந்த மண்மேட்டை அடைந்து மேலேறத் தொடங்கியதும் அனைவரும் தயங்கினர். அதுவரை உள்ளம் எழுந்து எழுந்து முன்செலுத்திக்கொண்டிருந்தது. மேடேறுவதன் சுமையால் மூச்சு இறுகி உடல் களைத்தபோது உள்ளமும் தளர்ந்தது. முன்னால் சென்றவர்கள் தயங்க பின்னால் சென்றவர்கள் வந்துகொண்டிருக்க அந்தத் திரள் தன்னைத்தானே முட்டிச் சுழித்து பக்கவாட்டில் விரித்துக்கொண்டது.

இருளுக்குள் நீர் வந்து நிறைவதுபோல அம்மேட்டை கீழிருந்து நிரப்பி முடி வரை சென்றோம். அதன் மேற்குச்சரிவு முழுக்க மக்கள் இடைவெளியில்லாமல் நிறைந்திருந்தனர். அதன் உச்சியில் நின்றிருந்த உருளைப்பாறை ஒன்றின்மேல் கால் மடித்தமர்ந்து ஃபானு மேற்கே தெரிந்த இருண்ட வெளியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அது அப்போது மென்மையான நீராவியாக, பசுந்தழை வாசனையாக மட்டுமே தெரிந்துகொண்டிருந்தது. வானின் ஒளியில் ஆங்காங்கே இருந்த நீர்ப்படலங்கள் மின்னின.

இளையோர் ஃபானுவைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்தார்கள். எவரும் எதுவும் பேசவில்லை. விழிகளால் அங்கே தங்களை நிரப்பிக்கொள்ள முயன்றவர்கள் போலிருந்தனர். ஃபானு பெருமூச்சுகளாக விட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் உள்ளம் எங்கிருக்கிறது என்று எனக்கு புரிந்தது. பிரஃபானு ஃபானுவிடம் “இங்கே நாம் நிலைகொண்டது நன்று, மூத்தவரே. இது நாம் வளரவிருக்கும் நிலம். ஆனால் இங்கு இப்போது நமக்கு என்ன காத்திருக்கிறதென்பதை அறியோம். விடிந்தபின் நன்கு நோக்கி உள்ளே நுழைவதே உகந்தது” என்றார்.

அந்தச் சொற்களால் ஃபானு கலைந்து திரும்பிப் பார்த்தார். அவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை என்று தோன்றியது. ஃபானுமான் பிரஃபானு சொன்னதை மீண்டும் சொன்னான். ஃபானு “ஆம், அது நன்று. அவ்வாறே செய்வோம்” என்றார். அப்போதும் அவருக்கு ஒன்றும் புரிந்திருக்கவில்லை. பிரஃபானு “நிமித்திகர்கள் பொழுது கணித்து சொல்லட்டும். முதல் நற்காலை நூல்முறைப்படி வைத்து நாம் உள்ளே நுழைவோம். நாம் அரசர் என்று இந்நிலத்திற்குள் நுழையவேண்டும். இதற்குரிய தெய்வங்கள் நம்மை அவ்வண்ணமே அறியவேண்டும்” என்றார்.

“ஆம், தெய்வங்கள் அறியவேண்டும்” என்றார் ஃபானு. “எனில் நிமித்திகர்களை அழைத்து வரச்சொல்கிறேன்” என்றார் பிரஃபானு. “ஆம், அழைத்து வாருங்கள்” என்று ஃபானு சொன்னார். ஏவலர்கள் அவ்வாணையை ஏற்று தலைவணங்கினர். நான் “இத்திரளில் ஒவ்வொருவரும் அடையாளம் அழிந்து கலந்துவிட்டிருக்கின்றனர். நிமித்திகர்களை எப்படி தேடுவது?” என்றேன். “அனைவரும் சொல்லிழந்து அமைதியாக நின்றிருக்கிறார்கள். கூவி அழைத்தால் நிமித்திகர்கள் மறுமொழி சொல்வார்கள்” என்றார் பிரஃபானு. ஏவலர் தலைவணங்கி அப்பால் சென்றனர்.

பொழுது மெல்ல விடிந்து வந்தது. வானில் முகில்கள் தெளியத் தொடங்கின. கீழ்ச்சரிவில் சிவப்பு திரண்டது. கடலோரங்களில் மட்டுமே தெரியும் ஆழ்சிவப்பு அது. சில மலர்களில் மட்டுமே அவ்வண்ணம் தெரியும். கண்கள் துலங்கி வந்தன. காட்சி தெளிந்தபோது எங்களைச் சுற்றி மானுடத்தலைகளாலான ஏழு குன்றுகள் இருப்பதை நாங்கள் கண்டோம். மரங்களோ புல்லோ பாறைகளோ தெரியாத மானுட அலைகள். ஓசையற்று செறிந்து எழுந்து வான்கீழ் நின்றிருந்தன.

ஃபானு திரும்பிப்பார்த்து “நமது குடி! நம் மக்கள்!” என்றார். அவர் முகம் மலர்ந்திருந்தது. கைகளை விரித்து “வெல்லும் குடி! அழியாக் குடி!” என்று சொன்னபோது அவர் நெஞ்சு விம்முவதை என்னால் உணரமுடிந்தது. ஏனோ அந்த உணர்வை அப்போது என்னால் பகிர்ந்துகொள்ள இயலவில்லை. அவர்கள் ஒற்றை உடல் என ஒருவருக்கொருவர் அழுத்திக்கொண்டு அங்கு செறிந்திருந்தார்கள். ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் முந்தவும் வெல்லவுமே உள்ளங்கள் முயன்றுகொண்டிருந்தன. உடல்கள் பருப்பொருளால் ஆனவை என்பதனால்தான் அவர்கள் அங்கு தேங்கியிருந்தார்கள். அவர்களுக்குள் இருக்கும் உணர்வு அவர்களை ஒன்றாக்கவில்லை. ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக பிரிக்கிறதென்றே எனக்கு தோன்றிக் கொண்டிருந்தது.

எங்களுக்கு முன்னால் எழுந்த நிலத்தின் மீது காலை வெண்முகில் பரவியிருந்தது. நிலத்தில் இருக்கும் முகில்களுக்கே உரிய பாற்படலம் போன்ற வெண்மை. புல்வெளியிலிருந்து பகல் முழுக்க எழுந்த நீராவி குளிர்ந்து நீராக மாறி அதன் மேலேயே படிந்து உருவான முகில் அது. அப்பாலிருந்து கடலும் அங்கே நீராவியை பொழியக்கூடும். பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் முன்னிரவுகளில் மூச்சுத்திணற வைக்கும் அளவுக்கு நீராவிப் புழுக்கம் கொண்டிருக்கும் என்றும் பின்மாலையிலேயே உடலில் வியர்வை ஊறி எரிச்சல் எழும் என்றும் சிற்றுண்ணிகள் கடிக்கத் தொடங்கும் என்றும் ஒவ்வொரு நாளும் மழைக் கருக்கல்போல வானம் ஒரு பாவனை காட்டி, சிறுதுளிச் சாரலை காட்டி மீண்டும் வெளிக்கும் என்றும் நான் எண்ணிக்கொண்டேன். அது யமுனைக்கரை புல்வெளிகளின் இயல்பு.

அப்பால் இருக்கும் கடலிலிருந்து நீராவி எழுந்து வானில் பறந்துகொண்டே இருக்கும். ஆனால் மழையாகாமல் கீழிருந்து காற்று அதை தள்ளி அகற்றும். முதல் மழைக்காலத்தில் பெருங்காற்று கடலில் இருந்து நிலத்தின்மேல் பரவும். அலைஓசை காதில் விழும். கோடையிடியும் மின்னலும் வானை நிறைக்கும். அங்கே மழை வஞ்சம் கொண்டதுபோல் மண்ணை அறையும். புதர்கள் குமுறிக்கொந்தளிக்கும். புல்லை நிறைத்து நீர் பெருகி ஒழுகும். நீர் வடியும்போது கோதப்பட்ட புற்களின் மேல் சருகுகள் படிந்திருக்கும். அங்கே விசிறிகள் இன்றி வாழமுடியாது. சிற்றுயிர்கள் பெருகி வாழும். ஆகவே தூபப் புகை சூழாமல் இருக்கமுடியாது.

நுரையென புல் பெருகுவதால் ஆநிரைகள் செழிக்கும். ஆனால் மானுடர் வெவ்வேறு தோல்நோய்களால் துன்புறுவார்கள். சற்றே எச்சரிக்கையுடன் இல்லையென்றால் மூச்சு நோயும் குடல் நோயும் பெருகும். கொசுக்களும் ஈக்களும் வண்டுகளும் என சிற்றுயிர்களால் எப்போதும் சூழப்பட்டிருப்பார்கள். உணவுப்பொருட்களை எப்போதும் மூடியே வைக்கவேண்டும். ஆறிப்போனவற்றை உண்ணக்கூடாது. நான் புன்னகைத்தேன். அங்கே நான் முழு வாழ்க்கையையும் முடித்துவிட்டிருந்தேன். தனியாக, எனக்குள். திரும்பி சூழ்ந்திருந்த திரளைப் பார்த்தபோது ஒரு நாணத்தை அடைந்து விழி திருப்பிக்கொண்டேன்.

வெயில் வெம்மைகொண்டபோது வெண்முகில் திரை நிலத்தில் இருந்து மேலெழுந்தது. கடற்காற்றால் மெல்ல மெல்ல அகற்றப்பட்டது. வெயில் எழுந்து நிலம் சூடாகும் தோறும் மேலே தூக்கப்பட்டது. அந்தப் பெருவிரிவில் திரைவிலகி ஒழுகிச் சுருண்டு அகல நிலம் தெளியத் தொடங்கிய காட்சி உளம்விரியச் செய்வதாக இருந்தது. செழித்து நீலமோ என இலைப்பசுமை கொண்ட புல் நிறைந்த வெளி சிற்றலைகளாக விழி தொடும் எல்லை வரை நிறைந்திருந்தது. அதற்கப்பால் பச்சை வரம்பென மிகப் பெரிய கோட்டை ஒன்று இருந்தது.

“அது என்ன?” என்று ஃபானு என்னிடம் கேட்டார். “தென்னையா? ஈச்சையா?” நான் கூர்ந்து பார்த்தபோது அது உயரமற்ற குறுங்காட்டுச் செறிவென்றே தோன்றியது. “மூங்கில்களா?” என்றார் ஃபானு. என்னால் சொல்லக்கூடவில்லை. “ஒற்றர்களை வரச்சொல்” என்றார் ஃபானு. சற்று நேரத்தில் வந்து தலைவணங்கிய முதிய ஒற்றனிடம் “அது என்ன, அங்கே மறு எல்லையில் வேலியிட்டிருப்பது?” என்றார். அவன் “அரசே, அது ஒருவகை நாணல். நம் கைகளின் கட்டைவிரலைவிட தடிமனான உறுதியான தண்டுகள் கொண்ட நாணல்கள் அவை. அக்கரையில் அவைதான் இடைவெளியில்லாமல் செறிந்திருக்கின்றன” என்றான்.

“நாணலா?” என்று ஃபானு கேட்டார். “ஆம், அது சற்றே உப்பு கலந்த சதுப்பில் மட்டுமே வளர்கிறது. இந்தப் புல்வெளிச் சதுப்பிற்கு அப்பால் கடல்நீர் வந்து கலக்கும் உப்புச் சதுப்பு உள்ளது. அதற்கு அப்பால் மணலும் அதற்கப்பால் கடல் விளிம்பும் உள்ளன. அந்த உப்புச் சதுப்பு மிக ஆழமானது. அதில் இறங்கினால் மனிதர்கள் முற்றாகவே புதைந்துவிடக்கூடும். நெடுந்தொலைவிற்கு கடலையும் இப்புல்வெளியையும் பிரிப்பது அது. கடலிலிருந்து வரும் உப்புநீர்த் துளிகளை அச்சதுப்பும் நாணலும் தடுத்து விடுவதனால்தான் இப்புல்வெளி இத்தனை பசுமைகொண்டு செழித்திருக்கிறது. வேறெங்கும் கடலோரமாக இத்தனை பெரிய புல்வெளியை நாம் பார்க்க முடியாது” என்றான்.

“ஆம், இந்த நாணல்களைப்பற்றி எவரோ எப்போதோ சொன்னார்கள்” என்றார் ஃபானு. “அங்கே மணலில் ஆமைகள் வந்து முட்டையிடுகின்றன. பாறைகளில் சிப்பிகள் செறிந்துள்ளன. ஆழமற்ற புற நீரில் மீன்கள் நிறைந்துள்ளன” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “சதுப்பில் செல்லும் திறன் கொண்ட பன்றிகள் சில சென்று அந்த நாணலின் இனிய தண்டுகளை உண்பதுண்டு. யானைகளும் அரிதாக அத்தனை தொலைவு சென்றுவிடுகின்றன.”

நான் அக்கணம் என் தலைக்குள் ஒரு குளிர்ந்த ஊசி நுழைவதுபோல் உணர்ந்தேன். அந்த நாணல்களைப் பற்றித்தான் சூதர்கள் பாடினார்கள், விஸ்வாமித்ரரின் தீச்சொல்லால் பிறந்த இரும்புத் தடியின் துகள்கள் அலைகளில் மிதந்துசென்று படிந்து முளைத்தவை அந்நாணல்கள். கூரிய படைக்கலங்களாகி யாதவக் குடியை அழிக்கவிருப்பவை. நான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஒற்றன் சொன்னான் “அந்நாணல்கள் மிகமிக உறுதியானவை. ஆனால் எடையற்றவை. கூர்முனையாக செதுக்கினால் ஆற்றல்மிக்க அம்புகளாக ஆக்கலாம். இவ்விடத்தை நாங்கள் முதலில் பார்க்கவந்தபோதே அதை செய்து பார்த்தோம். மிகமிகச் சிறப்பானவை.”

ஆனால் ஃபானு அவ்வுணர்வுகளை அறியவில்லை. “நிமித்திகர்கள் வரட்டும். இந்நிலத்திற்குள் நாம் எழுவதற்கான பொழுதென்ன என்று பார்க்கவேண்டும்” என்றார். பிரஃபானு “நிமித்திகர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், மூத்தவரே” என்றார். நிமித்திகர்கள் ஏவலரால் அழைத்துவரப்பட்டனர். அவர்கள் அங்கேயே புற்பரப்பை ஒதுக்கி அமர்ந்து தோலாடையை விரித்து அதன்மேல் கோடு கிழித்து களம் வரைந்து கூழாங்கற்களை பரப்பி குறிநோக்கத் தொடங்கினார்கள். இடையில் கை வைத்தபடி அவர்கள் கணிப்பதை ஃபானு நோக்கி நின்றார். பிற இளையோர் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

வெயில் ஏறிக்கொண்டே வந்தது. வெண்முகில்திரை மேலெழ மேலெழ அந்நிலம் மேலும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒவ்வொரு புல்லிதழும் தனித்தனியாகத் தெரியும்படி அது அருகே எழுந்து திரையெனத் தொங்கியது. நிலத்திற்குள் நுழையும் தவிப்புடன் அரசரின் ஆணைக்காக காத்து நின்றிருந்த யாதவப் பெருந்திரள் எழுப்பிய ஓசை வலுத்தபடியே வந்தது. அத்திரளே காற்றில் அலைவுறுவதுபோல் அந்த ஓசை எழுந்தமைந்தது.

“இந்த நிலம் மெய்யாகவே உகந்ததுதானா?” என்று சுருதன் கேட்டார். எரிச்சலுடன் திரும்பி “இல்லையென்றால் என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்? திரும்பிச்செல்லலாமா?” என்று ஃபானு கேட்டார். “அல்ல, இது புதையும் சதுப்பென்று தோன்றுகிறது. இதில் இப்போது நாம் சிறிய குடில்களை அமைக்க முடியும். ஆநிரைகள் இதில் பெருகவும் கூடும். ஆனால் ஒரு பெருநகரை இதில் அமைக்க முடியாது” என்றார் சுருதன்.

“எனில் அது மிதக்கும் பெருநகராக அமையட்டும். கல்லால் அமைக்கவேண்டியதில்லை, மரத்தால் அமைப்போம். அங்கே மரத்தெப்பங்களை அடுக்கி அவற்றின்மேல் ஒரு நகரத்தை அமைப்போம். இது நம் நிலம். இங்கு எதைக்கொண்டு நகரமைப்பது என்பதை பின்னர் முடிவு செய்வோம்” என்றார் ஃபானு. பிரஃபானு “மூத்தவரே, இது உகந்தது அல்ல என்றால் பிறிதொரு இடத்தை தெரிவுசெய்யும் வரை, ஆநிரைகள் பெருகி வலுவான யாதவக் குடிகளாக நாம் ஆகும் வரை, இங்கிருப்போம். பின்னர் இங்கிருந்து அகன்று சென்று பிறிதொரு நகரத்தை வென்றெடுப்போம்” என்றார்.

நிமித்திகர் எழுந்து “அரசே, நற்பொழுது இன்னும் ஒரு நாழிகை கழிந்து எழுகிறது. அப்போது கதிர் சற்று மேலெழுந்திருக்கும். இப்புல்வெளியில் ஈரம் உலர்ந்திருக்கும். இதில் பாம்புகள் இருந்திருந்தால் அவை தங்கள் வளைகளுக்குள் நுழைந்திருக்கும். நாம் புல்வெளிக்குள் நுழையும் தருணம் அதுவே” என்றார். ஃபானு “அதற்கு முன் நமது வண்டிகள் இந்நிலத்திற்குள் நுழைவதற்கு பாதை அமைக்கப்படவேண்டும்” என்றார்.

பிரஃபானு “ஆம், ஆனால் அதற்கு முன் நற்பொழுதில் முறையாக ஐம்மங்கலங்களுடன் தாங்கள் இந்நிலத்தில் காலடி வைத்து முன் நுழையுங்கள். மங்கலச்சேடியரும் இசைச்சூதரும் எழுக! அனைவருக்கும் முன்னால் வேதம் ஓதி அந்தணர் செல்க! கங்கை நீர் முதலில் அதன்மேல் விழவேண்டும். நாம் இதனுள் நுழைகையில் வேதச்சொல்லே முதற்சொல்லென எழவேண்டும். அதுவே நம் குடிக்கு உகந்த வழக்கம், நாம் செழிக்கும் வழி” என்றார்.

“ஆணை, அந்தணரும் சேடியரும் இசைச்சூதரும் ஒருங்கட்டும்” என்றார் ஃபானு. “அரசே, தங்கள் மணிமுடியும் செங்கோலும் இங்கே கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. அவற்றை நீங்கள் அணிந்துகொள்ளலாம்” என்றார் பிரஃபானு. ஃபானு “இப்பொழுதில் அரச உடை என்பது…” என்று தயங்கினர். “அரசருக்குரிய அணிப்பொன் மேலாடை ஒன்றையேனும் அணிந்துகொள்ளுங்கள். மணிமுடியை சூடி செங்கோலை கையிலேந்திக் கொள்ளுங்கள். தங்களை பல்லாயிரம் விழிகள் பார்க்கின்றன என்பதை மறக்க வேண்டியதில்லை. அவர்கள் தங்கள் நிலமென்றும், இதை தாங்கள் ஆளவேண்டும் என்றும் எண்ணவேண்டும். அவர்களில் நம் தெய்வங்கள் எழ வேண்டும்” என்றார் பிரஃபானு.

மூத்தவர் ஃபானு அங்கே ஒரு பாறையில் அமர்ந்தார். இரு ஏவலர் வந்து அவருக்கு பொன்னூல் பட்டாடைகளை அணிவித்தனர். மூங்கில் பெட்டிகளிலிருந்து அரச அணிக்கோலத்திற்கான நகைகளை அவருக்கு சூட்டினர். மணிமுடியும் துவாரகை செங்கோலும் வந்து அருகே பிறிதொரு பாறையில் காத்திருந்தன. முதலில் சற்று தயங்கினாலும் அணிகொள்கையில் மூத்தவர் ஃபானு மகிழ்வதை பார்க்க முடிந்தது. அவர் முகம் மலர்ந்தபடியே வந்தது. தோள்கள் எழுந்தன. ஒவ்வொரு அணியாகச் சுட்டி அதை அணிவிக்கும்படி ஆணையிட்டார். அவர்கள் தவறவிட்டார்கள் எனில் அதை சற்று சுட்டிக்காட்டினார். ஒவ்வொன்றையும் அணிந்து அணிசெய்த ஏவலன் காட்டிய ஆடியில் தன்னை பார்த்துக்கொண்டார்.

மணிமுடிக்கு காவலாக நானும் சுருதனும் நின்றிருந்தோம். அந்தணர்கள் கங்கை நீர் நிறைத்த சிறு குடங்களுடன் முன்னால் அணிவகுத்தனர். அணிச்சேடியர் மங்கலத்தாலங்களை ஏந்தி நின்றனர். இசைச்சூதர்கள் தங்கள் இசைக்கலன்களை இறுக்கி சுதி சேர்த்துக்கொண்டனர். ஒவ்வொன்றும் ஒருங்கிக்கொண்டிருந்தது. மெல்ல மெல்ல எனக்கும் ஒரு நிறைவு எழுந்தது. முறையாக ஒரு புது நிலத்திற்குள் செல்லவிருக்கிறோம். ஐயங்களும் தயக்கங்களும் விலகவேண்டும். தெய்வங்கள் உடன் நிற்கவேண்டும். இங்கு யாதவ அரசு எழவிருக்கிறது.

நான் வேண்டிக்கொண்டேன். மீண்டும் மீண்டும் அறிந்த தெய்வங்களையெல்லாம் அகத்தால் தொழுதேன். மூதாதையரை வழுத்தினேன். தந்தையே, அப்போது ஒருமுறைகூட தங்களை நினைத்துக்கொள்ளவில்லை. மறந்தும் எவர் நாவிலும் தங்கள் பெயர் எழவில்லை. தங்களை எண்ணிக்கொள்வதாக ஃபானு கூறவில்லை. நிமித்திகரோ அந்தணரோ அமைச்சரோ கூட உங்களைப் பற்றி சொல்லவில்லை. எவரும் உண்மையிலேயே நினைவுகூரவில்லை.

முதிய அந்தணர் இருவர் வந்து செங்கோலையும் மணிமுடியையும் எடுத்து ஃபானுவுக்கு அணிவித்தனர். மணிமுடி சூட்டப்பட்டபோது ஃபானு மூதாதையர் பெயர்களை சொல்லும் நீண்ட பாடல் ஒன்றை சொன்னார். அதில் உங்கள் பெயர் வருகிறது. ஆனால் ஃபானு ஒரு சொல்லென அதை கடந்து சென்றார். செங்கோல் அவருக்கு அளிக்கப்பட்டபோது “மூதாதையரே! தெய்வங்களே! காத்தருள்க தேவர்களே!” என்றார். அப்போதும் தங்கள் பெயர் வரவில்லை.

இப்போது இங்கே நின்று எவ்வளவு இயல்பாக உள்ளம் உங்கள் பெயரை வெளியே தள்ளிவிட்டது என்று எண்ணி எண்ணி வியக்கிறேன். வேண்டும் என்றே அல்ல. நாவில் எழவில்லை. தேவையில்லை என்று ஆனதனால் அவ்வண்ணம் சுருங்கி உதிர்ந்துவிட்டிருந்தது.

ஃபானு மணிமுடி சூடி அந்தப் பாறைமேல் அமர்ந்தார். செங்கோலை தோளில் வைத்துக்கொண்டார். ஓர் அந்தணர் “ஒரு கன்றும் பசுவும் பின்தொடரட்டும்” என்றார். “கன்றும் பசுவும்!” என்று குரல்கள் எழுந்தன. ஒருவர் அப்பால் சென்று “ஒரு கன்றும் பசுவும் வரட்டும். வெண் பசு, கரிய மூக்கும் கரிய காம்புகளும் கொண்டது” என்றார். பசுவுக்காக பல குரல்கள் சென்றன. பசுக்களை குன்றுக்குக் கீழே நிரைவகுத்து நிறுத்தியிருந்தோம். அங்கிருந்து பசுக்களை மேலே கொண்டு வர வழியெங்கும் செறிந்து இருந்த மக்களைப் பிளந்து வழியமைக்க வேண்டியிருந்தது.

அப்போது அந்த ஓசையை கேட்டேன். முதலில் அது என்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் சூழப் பார்த்தபின் அதை அறியமுடியாமல் அருகிலிருந்த சிறுபாறைமேல் ஏறிப் பார்த்தேன். தேங்கி நின்றிருந்த துவாரகையின் குடிகளில் ஒரு பகுதி முன்விளிம்பு உடைந்து ஒரு கையென நீண்டு பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் புல்வெளிக்குள் ஊடுருவிச் சென்றுகொண்டிருப்பதை பார்த்தேன். அதன் முகப்பில் சாம்பனும் அவர் இளையோரும் குவிந்த அம்புபோல சென்றுகொண்டிருந்த்னர்.

“என்ன ஆயிற்று? என்ன ஆயிற்று?” என்று நான் கூவினேன். ஃபானு “என்ன அது ஓசை?” என்று கூவினார். ஓடிவந்த சிற்றமைச்சர் “அரசே, அந்தப் புல்வெளியில் யானை ஒன்றை சாம்பன் பார்த்தார். அது சேற்றில் இடைவரை புதைந்து வெளியே வராமல் தவிக்கிறது. தன்னை மறந்து அதை வேட்டையாடிக் கொல்லும்பொருட்டு அவர் வேலுடன் பாய்ந்துவிட்டார். அவர் உடன்பிறந்தாரும் குடிகளும் தொடர்ந்து சென்றார்கள்” என்றார். ஃபானு “அறிவிலி!” என்று கூவியபடி எழுந்தார். பிரஃபானு “மூத்தவரே, அமர்க! நாம் இப்போது ஒன்றும் செய்யமுடியாது” என்றார்.

நான் நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோதே அந்த உடைவினூடாக அதுவரை தேங்கித் ததும்பி நின்றிருந்த துவாரகையின் குடிகள் அனைவரும் பெருகி பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் விரிந்த புல்வெளிக்குள் நுழைந்தனர். மொத்தத் திரளும் நீண்டு நீண்டு பெருக்கென ஆகிச் சரிந்து ஒழுகி புல்வெளியில் இறங்கி சிதறிப் பரவி நிறைந்துகொண்டிருந்தது.