பதிவர்: SS

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 20

யுதிஷ்டிரன் அந்தப் போரை தனக்கும் தன் வில்லுக்கும் இடையேயான முரண்பாடாகவே உணர்ந்தார். தயை மிக மெல்லியதாக இருந்தாலும் உறுதியானதாக இருந்தது. அதன் நாண் இறுகக்கட்டிய யாழின் தந்திபோல் விரலுக்கு வாள்முனையென்றே தன்னை காட்டியது. அதில் ஏற்றப்பட்டதும் அம்புகள் அதிலிருந்தே ஆணையை பெற்றுக்கொண்டன. அதில் உறைந்த விசையை தங்களுக்குள் நிறைத்துக்கொண்டன. இலக்கை மட்டுமே அவர் தெரிவுசெய்ய வேண்டியிருந்தது. அம்புகள் ஒற்றைச்சொல்லை உரைத்தபடி வானிலெழுந்தன.

அது போர்க்களத்திற்கு பயனற்றது என அவர் உணர்ந்திருந்தார். அஸ்தினபுரிக்கு அவர் அந்த வில்லுடன் வந்தபோது அதன் கதையை அறிந்து அதை நோக்க படைவீரர்களும் குடிகளும் கோட்டைமுகப்புக்கே திரளாக வந்தனர். அவர் தேரில் இருந்து அவ்வில்லுடன் இறங்கியதும் அஸ்தினபுரியின் குடிகள் “அறச்செல்வர் வாழ்க! அஸ்தினபுரியைக் காக்கும் நிகரில்லா வில் வெல்க!” என வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். அந்நகரை தேவர்களும் வெல்லமுடியாததாக ஆக்கும் அந்த வில்லைப்பற்றி அதற்குள் சூதர்கள் கவிதைகள் பாடிவிட்டிருந்தனர். அவர் அந்த வில்லுடன் திறந்த தேரில் நின்றவராக நகர்வலம் வந்தார்.

துரியோதனனின் அரசவையில் துரோணர் அந்த வில்லை முதலில் கையில் வாங்கினார். அவர் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய கோணல்புன்னகை இருந்ததோ என யுதிஷ்டிரன் எண்ணினான். “எங்கே அந்த வில்? வில்லுக்கு தயை என்று பெயரா? அறிந்ததே இல்லை” என கைநீட்டினார். அதை அவர் கையில் அளிக்க யுதிஷ்டிரன் தயங்கினான். “கைபட்டு வில் கரைவதில்லை… அதற்கென்று கற்பும் இல்லை” என்று சொன்ன துரோணர் அதை வாங்கி திருப்பித்திருப்பி நோக்கி “எளிமையான மூங்கில் வில். அக்காலத்தில் இத்தகைய விற்களை சற்று முயன்று தேடி உரிய மூங்கில்களை கண்டடைந்து அமைத்தார்கள். நாமறியாத பதப்படுத்தும் முறைமையும் அன்று இருந்துள்ளது” என்றார்.

அதன் நாணை இருமுறை சுண்டி ஒலியெழுப்பி “ஆனால் இது இன்றைய அம்புகளை செலுத்துமா என்று ஐயுறுகிறேன்” என்றார். “இன்று நாம் உலோகம் மிகுதியாக உள்ள அம்புகளை பயன்படுத்துகிறோம். அவற்றின் நீளமும் மிகுதி. இது கையளவே உள்ள மூங்கில் அம்புகளை மட்டுமே செலுத்துமென எண்ணுகிறேன்.” சகுனி அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு “சில குறிப்பிட்ட பணிகளுக்கு இது பயன்படக்கூடும்” என்றார். ஒவ்வொருவராக அதை வாங்கிப் பார்த்தனர். கிருபர் “பூசைப்பொருள்போல் தோன்றுகிறது, படைக்கலமா என ஐயம் எழுகிறது” என்றார். பீஷ்மர் மட்டும் அதை கையால் தொடத் தயங்கி வெறுமனே விழிகளால் நோக்கினார்.

திருதராஷ்டிரர் “மைந்தா, அதைக்கொண்டு அம்பு தொடுத்துக் காட்டு” என்றார். யுதிஷ்டிரன் அதை அங்கு வருவதற்குள் நன்கு பழகியிருந்தான். மத்ரநாட்டின் குறுங்காட்டில் அவன் மர உச்சியிலிருந்த இலைகளைக்கூட அம்புகளால் அடித்து வீழ்த்தியிருந்தான். ஆகவே தன்னம்பிக்கையுடன் அதை எடுத்துக் குலைத்து அம்பு தொடுத்தான். “அந்தத் திரைமுடிச்சை இலக்காக்குக!” என்றார் திருதராஷ்டிரர். யுதிஷ்டிரன் அம்புதொடுக்க அது பக்கவாட்டில் துள்ளி அகன்றது. அவையில் ஒரு மெல்லிய ஓசை மட்டும் எழுந்தது. “தாழ்வில்லை, மறுமுறை முயல்க!” என்றார் திருதராஷ்டிரர். ஏழுமுறை யுதிஷ்டிரன் அம்புகளை தொடுத்தான். எவையுமே இலக்கடையவில்லை. திருதராஷ்டிரர் “இன்று பயணக்களைப்பில் இருக்கிறாய் போலும்” என்றார்.

ஆனால் அவை நகைக்கத் தொடங்கியிருந்தது. துரோணர் தாடியை கைகளால் நீவியபடி உரக்கவே சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். பீஷ்மர் மட்டும் சினம் கொண்டவர்போல விழிகள் உறுத்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அர்ஜுனன் சீற்றத்துடன் அவையை நோக்கி “அது அவைகளுக்குரிய களிப்பாவை அல்ல. அதன் ஆற்றல் என்ன என்று நான் அறிவேன்” என்றான். துரோணர் “ஆம், அது தவச்சாலைகளுக்குரியது. அங்கே முனிவர்கள் பிற எவரும் அறியாமல் அதில் அம்பு பழகுவார்கள். அந்த அம்புகள் பருவடிவு கொண்ட எந்த இலக்கையும் தொடுவதில்லை” என்றார். மேலும் நகைத்தபடி “உண்மையில் அவை எங்கு தொடுகின்றனவோ அவையே அவற்றின் இலக்குகள்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் அந்நகைப்புகளை நோக்கியபடி விழிகளில் நீருடன் நின்றான். நெஞ்சு விம்மிக்கொண்டிருந்தது. ஒருகணத்தில் தன்னை மீறி எழுந்த விசையுடன் அதை நிலத்தில் வீசிவிட்டு அவையை விட்டு வெளியே செல்ல திரும்பினான். துரியோதனன் முன்னால் வந்து தயையை கீழிருந்து எடுத்து அக்கணமே அம்பு தொடுத்து மேலிருந்த திரைமுடிச்சை அவிழ்த்தான். அச்சரடு உதிர்வதற்குள் அதை மேலும் அடித்துத் தூக்கி சேர்த்து மரச்சட்டத்தில் அறைந்து திரை சரியாமல் காத்தான். ஏழு அம்புகளால் திரைகளை அவிழ்த்து மீண்டும் அறைந்து நிறுத்தினான். அவை அமைதிகொண்டது.

“போர்க்களத்திற்கும் இது உதவும், ஆசிரியரே” என்று துரியோதனன் துரோணரிடம் சொன்னான். “இத்தகைய ஆற்றல்கொண்ட வில்லை நான் இதுவரை தொட்டதே இல்லை. ஒவ்வொன்றையும் அது முன்னரே அறிந்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது” என்றான். திருதராஷ்டிரர் “ஆம், நானும் அவ்வாறே எண்ணினேன்” என்றபடி கைநீட்டினார். துரியோதனன் அதை அவரிடம் அளிக்க அவர் அதை தன் மடியில் யாழ் என வைத்து அதன் நாணில் கையோட்டினார். பின்னர் மெல்ல சுண்டி மீட்டினார். யாழ் எனவே அது இசைக்கத் தொடங்கியது. அதிலிருந்து காயத்ரியின் சந்தம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஆழ்ந்த கார்வைகொண்ட பேரியாழிலிருந்து எழுவதுபோல்.

விழிகள் உருள பற்கள் ஒளிர புன்னகைத்தபடி “துரோணரே, உயர்ந்த வில் நல்லிசை எழுப்புவது என தனுர்வேதம் உரைக்கிறது. தெய்வத்தன்மை கொண்ட வில்லில் வேதச் சந்தம் எழும் என்கிறது. உங்கள் வில்லில் வேதம் ஒலித்ததுண்டா?” என்றார். துரோணர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “இது காயத்ரி” என்றார் திருதராஷ்டிரர். பீஷ்மர் பெருமூச்சுடன் எழுந்து அவையிலிருந்து வெளியே நடந்தார். திகைப்புடன் அமர்ந்திருந்த அவை அவரை திரும்பி நோக்கியது. அதை செவிகூர்ந்தபின் திரும்பி யுதிஷ்டிரனை நோக்கிய திருதராஷ்டிரர் “மைந்தா, இது உனக்குரிய வில். ஆசிரியர் கூற்றே உண்மை, இது தெய்வத்தன்மை கொண்டது. ஆகவே வழிபாட்டுக்குரியது. வேள்விக்கரண்டியை அடுமனைக்கு கொண்டுசெல்லலாகாது. எங்கு போரே வழிபாடென ஆகிறதோ அங்கே மட்டுமே இது நாணொலி எழுப்பும்போலும்” என்றார்.

அவர் அதை அளிக்க யுதிஷ்டிரன் பணிந்து பெற்றுக்கொண்டான். அதை தன் தோளில் இட்டபடி அவையை வணங்கினான். அதைப்பற்றிய பெருமிதம் அவனில் நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அன்று அவனை தனியறையில் சந்தித்த குந்தி “அதை ஏன் தோளில் இட்டுத் திரிகிறாய்? கொண்டுசென்று கருவூலத்தில் வை” என்றாள். அவன் “அன்னையே…” என தொடங்க “அது பயனற்றது. அவையில் உன்னை சிறுமைசெய்யவேண்டாம் என உன் பெரிய தந்தையும் அவர் மைந்தரும் நடத்திய நாடகம் அது. அதனால் உனக்கு உண்மையான பெருமை ஏதும் இல்லை” என்று குந்தி சொன்னாள். “களத்திலோ போட்டியிலோ வெல்லமுடியாத வில்லால் என்ன பயன்? அது ஒரு வெறும் அணிகலன். தேவையானபோது எடுக்கலாம். நீ அரியணை அமர்கையில் குடிகளை நம்பவைக்க பயன்படும்” என்றாள்.

அவன் உளம்சோர்ந்து அதை கீழே வைத்தான். அது கருவூலத்திற்கே சென்றது. அதன்பின் அந்த வில்லை அவன் பார்த்தது குறைவான தருணங்களிலேயே. அதை சென்று எடுத்து பயில அவன் விரும்பினான். ஆனால் அது கேலிக்குரியதாகக்கூடும் என்றும் அஞ்சினான். ஆண்டுக்கொருமுறை மணிமுடிநாளில் உடன்பிறந்தாருடன் கொலுவமர்கையில் மட்டுமே அதை வெளியே எடுத்தார்கள். அதை மலரிட்டு வணங்கி குங்குமம் தொட்டு அவனிடம் அளித்தனர். அதை தோளிலிட்டபடி அவன் அரியணை அருகே நின்றான். குடிகள் அதை பார்க்கையில் அவர்களிடமிருப்பது என்ன உணர்வு என அவனால் உய்த்துணர இயலவில்லை. பெண்கள் அதை மெய்யாகவே அஞ்சி வணங்கினர். படைவில்லவர்களின் விழிகளில் ஏளனம் தெரிந்தது.

யுதிஷ்டிரன் எப்போதும் தன் வில் என அதையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். பிற மூங்கில்விற்களை ஏந்தும்போதெல்லாம் தன் கையில் தயை இருப்பதாகவே எண்ணிக்கொண்டான். கண்களை மூடிக்கொண்டு உளம்கூர்ந்தால் மெல்லமெல்ல அந்த மூங்கில் வில் தயை என உருமாறுவதை அவனால் உணரமுடிந்தது. அது தன் கையில் எழுந்ததுமே உடல் முழுக்க அதை உணர்வான். தன்னை அது ஆள்வதற்கு ஒப்புக்கொடுப்பான். அது எப்போதும் அவனுடைய தனிமையிலேயே முழுதுருக்கொண்டது. அதிலிருந்து அம்புகள் தொடுத்து அவனால் மரக்கிளையில் கூண்டில் இருக்கும் குருவிக்குஞ்சு தவறி விழுந்து மண்ணை அடைவதற்குள் தாங்கிப்பிடித்து மெல்ல இறக்க முடிந்தது. அதன் மெல்லிறகு நலுங்காமல் மேலே கொண்டு சென்று வைக்க முடிந்தது. மலரை உதிர்த்து அது நிலம் தொடுவதற்குள் இன்னொரு அம்பால் தொட்டு எடுக்க முடிந்தது.

அதை அவன் எவரிடமும் சொன்னதில்லை. சொல்வது கேலிக்குரியதாகும் என அவன் நன்கறிந்திருந்தான். ஆனால் அர்ஜுனன் அதை அறிந்திருந்தான். ஒருமுறை அம்புகளைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தபோது “வேள்விப்புகையை பிளக்க அம்புகளால் முடியும். எந்த அம்பாலாவது பிரிந்த புகைச்சுருள்களை சேர்த்து இணைக்க முடியுமா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். “ஆம், முடியும். மூத்தவரின் வில்லில் இருந்து எழும் அம்புகளுக்கு அத்திறன் இருக்கக்கூடும்” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். பிற மாணவர்களின் விழிகளில் ஏளனம் எழுந்தது. அஸ்வத்தாமன் அர்ஜுனனின் விழிகளில் இருந்த உறுதியை கண்டபின் யுதிஷ்டிரனை திரும்பி நோக்கினான்.

குருக்ஷேத்ரத்திற்கு போருக்கு எழும்போது அந்த வில்லை அவர் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என விழைந்தார். அவர்கள் அஸ்தினபுரியில் இருந்து சென்று இந்திரப்பிரஸ்தம் அமைத்தபோது அவர் அதை அங்கே கொண்டுசென்று மூதாதையருக்கான அறையில் வழிபாட்டுக்கு வைத்திருந்தார். இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்து அதை எடுத்துவரவேண்டும் என அவர் சொன்னபோது அர்ஜுனன் “அதை அவர்கள் ஒப்பமாட்டார்கள். அதன் ஆற்றல் என்ன என்று துரியோதனனுக்குத் தெரியும்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “விதுரரிடம் கோருவோம்” என்றார். பீமன் “அவர்கள் மறுப்பார்கள். காவலும் போடுவார்கள். இன்று அது காவலின்றிக் கிடக்கிறது. உகந்த வழி ஒற்றர்கள் வழியாக திருடிக்கொண்டு வருவதே” என்றான்.  “என் உடைமை அது. நானே அதை திருடுவதா?” என்று சீற்றத்துடன் யுதிஷ்டிரன் சொன்னார்.

“அதை கேட்போம்… வேறு வழியில்லை” என்றான் அர்ஜுனன். சகதேவன் “அது இப்போது தேவைப்படாதென்று படுகிறது. போருக்குப் பின் மூத்தவர் அரசமரும்போது தேவைப்படும். அப்போது அது நம்மிடமே இருக்கும்” என்றான். இளைய யாதவர் “அது போரில் தேவையாகும்” என்றார். அர்ஜுனன் அவரை சில கணங்கள் நோக்கியபின் “நன்று, தூது செல்லலாம்” என்றான். யுயுத்ஸுவையே தூதனுப்பலாம் என முடிவுசெய்தார்கள். “அந்த வில்லுக்கு யுதிஷ்டிரருக்கே உரிமை உள்ளது என்று அஸ்தினபுரியின் அரசரிடம் சொல். அவரை வென்றபின் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையில் அந்த வில்லுடன் அவர் அமர்வார் என்று அவையில் கூறுக!” என்றார் இளைய யாதவர். அர்ஜுனன் திகைப்புடன் இளைய யாதவரை நோக்கினான், ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

யுயுத்ஸு தூதுப்படையுடன் அஸ்தினபுரிக்கு கிளம்பினான். “அவர் ஒருபோதும் வில்லை அளிக்கமாட்டார்” என்று சகதேவன் சொன்னான். அர்ஜுனனும்  “அவ்வண்ணமே நானும் எண்ணுகிறேன்” என்றான். யுதிஷ்டிரன்  “நாம் கோரவேண்டும். அவன் அளிக்காவிட்டால் அது அவனுக்கே தீது. அந்த தெய்வவில்லின் தீச்சொல் அவன்மேல் எழும்” என்றார். பீமன் மட்டும்  “அவன் அளிக்கக்கூடும்” என்று சொன்னான். “ஏன்?” என்று சகதேவன் கேட்டான். பீமன் “தெரியவில்லை. நான் அவன் என்றால் அளித்துவிடுவேன்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் புன்னகைத்து “நீ அவனேதான், மந்தா” என்றார். “அதை அவர் அஞ்சுவார்” என்றான் நகுலன். பீமன் “அந்த வில்லை அவன் அஞ்சுவான் என நான் நினைக்கவில்லை” என்றான். “ஏனென்றால் உள்ளூர அவன் அதை நன்கறிந்திருப்பான். அறிந்தவற்றை மானுடர் அஞ்சுவதில்லை.”

யுயுத்ஸு திரும்ப வந்தபோது தயை அவனுடன் இருந்தது.  “அவையில் என்ன சொன்னாய்?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். “மூத்த பாண்டவரின் வில்லாகிய தயை இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் உள்ளது, அதை அவர் கோருகிறார். போரில் அவருடைய படைக்கலம் அது என்று சொன்னேன்” என்றான் யுயுத்ஸு. “இளைய யாதவர் என்னிடம் உரைத்த சொற்களை அவையில் கூறியபோது அவை சீற்றம்கொள்வதைப்போல் உணர்ந்தேன். பலர் முரலலோசை எழுப்பினர். பீஷ்மர் கைகளை கோத்துக்கொண்டு உடலைத் திருப்பி அமர்ந்திருந்தார்.” யுதிஷ்டிரன் “அங்கே நிகழ்ந்ததை முழுமையாகச் சொல்க!” என்றார்.

யுயுத்ஸு சொன்னான். சகுனி என் கூற்றை முதன்மையாக எதிர்த்தார். “இந்திரப்பிரஸ்தம் அஸ்தினபுரியின் உடைமை. நாற்களப் போரில் தோற்று பாண்டவர் நாடிழந்தபோதே அனைத்து உடைமைகளும் அஸ்தினபுரியின் அரசருக்கு உரிமையானவை ஆகிவிட்டன. ஆகவே அதிலுள்ள எப்பொருளையும் யுதிஷ்டிரன் எவ்வகையிலும் உரிமை கோரமுடியாது” என்று சொன்னார். “அந்த வில் அவருக்கு தெய்வ உரிமையாக வந்தது. மானுடமாக வந்த உரிமைகளையே மானுடர் மறுக்க முடியும்” என்று நான் சொன்னேன்.

சகுனி ஏளனமாக நகைத்தார். “மருகனே, அது தெய்வ உரிமை என்பது ஒரு பொய். அஸ்தினபுரியின் அரசனாக ஆவதற்குரிய அறத்தகுதி யுதிஷ்டிரனுக்கே உண்டு என்பதற்காக மத்ரர் சமைத்தது. குந்தியால் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. இப்போரே அவர்கள் சமைத்த அந்தப் பொய்க்குவைக்கு எதிராகத்தான் நிகழ்கிறது” என்று அவர் சொன்னார்.  “அது மெய்யாகவே தெய்வ உரிமை என்றால் அதை மானுடர் தடுக்கவும் முடியாது என்று அவரிடம் சொல்க!”

அவையமர்ந்து அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் துரியோதனன். அவர் என்ன எண்ணுகிறார் என என்னால் உய்த்துணர இயலவில்லை. அவர் விழிகள் மங்கலடைந்தவை போலிருந்தன. அறுதி முடிவுக்காக அனைவரும் அவரை நோக்கினர். துரியோதனன் “அதை அவருக்கே அளிப்போம், மாதுலரே. அவர் உடைமை அது” என்றபின் என்னிடம் “கொடுக்கச் சொல்கிறேன், கொண்டுசெல்க!” என்றார். சகுனி திகைப்புடன் “அரசே” என்றார். “இங்கிருக்கையில் அது பொருளற்றது. வெறும் மூங்கில்” என்றார் அரசர். “அவர் கையில் அது எவ்வகையிலேனும் பொருள்கொள்ளும் என்றால் அதை மறுப்பதே நமக்கு நல்லது” என்று சகுனி சொன்னார். “வீணாக இளைய யாதவர் இவனை இத்தனை தொலைவு அனுப்பியிருக்கமாட்டார் என்று உணர்க!”

“நான் அதை எப்போதும் ஆர்வத்துடன் நோக்கி வந்திருக்கிறேன்” என்று அரசர் சொன்னார்.  “பலமுறை கருவூலத்திலிருந்து அதை எடுத்துப் பயின்றிருக்கிறேன். முன்பு அது என் கையில் பழகிய பறவை என அமர்ந்திருந்தது. பின்னர் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் கருவூலத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டபோது என் ஆவல் மேலும் கூடியது. என் கையை அது மறுக்கும் என எண்ணினேன்.” அவருடைய புன்னகையை அவை வியப்புடன் நோக்கியது. “அது இப்போதும் என் கைக்கு உகந்ததாகவே உள்ளது. என் இலக்குகள் பிழைப்பதில்லை. ஆனால் அது எனக்கு உதவாது என தெளிந்தேன். ஆகவே அதை நான் கையில் எடுக்கவில்லை” என்று அவர் சொன்னார்.

சகுனி “ஆனால் அதை அவருக்கு அளிப்பதென்பது…” எனத் தொடங்க “பார்ப்போம், அது செய்யப்போவது என்ன என்று. அது அவர் கையில் எப்படி உருமாறுகிறது என்று” என்று அரசர் புன்னகைத்தார். “அவருக்கு அது தன்னைக் கண்டடைதலாக அமையும். எனக்கும் அவ்வண்ணமே ஒரு கண்டடைதலை அளிக்கும்.” சகுனி “அரசே, ஓர் அரசர் இன்னொருவருக்கு படைக்கலத்தை அளிப்பதென்பது வெற்றியை அளிப்பதாகவே பொருள்படும். அதிலும் வில்லையும் உடைவாளையும் அளிப்பது முடியளிப்பதற்கு நிகர்” என்றார். “ஆம், அறிவேன். முடி அவ்வில்லைத் தொடர்ந்து செல்கிறதா என்று பார்க்கிறேன்” என்று அரசர் சொன்னார். சகுனி பின்னர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்து அந்த வில் ஏற்கெனவே அஸ்தினபுரிக்கு கொண்டுவரப்பட்டிருந்தது. அது அங்கிருக்கும் என நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. போருக்குக் கிளம்புவதற்கு முன் கொற்றவை அன்னைக்கு பலிபூசனை செய்கையில் அந்த வில்லும் அன்னை முன் படைக்கப்படவேண்டும் என அன்னை காந்தாரி ஆணையிட்டதாக சொன்னார்கள். அந்த வில் பூசனைக்கு வைக்கப்பட்ட பின்னர் அரசரின் தெய்வமாகிய கலிதேவனின் ஆலயத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு அங்கே வைக்கப்பட்டு பூசனை செய்யப்பட்டது.

அதை அவைக்குக் கொண்டுவர அரசர் ஆணையிட்டபோது அவையில் எழுந்த உணர்வுகளையே நான் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். பலர் அந்த வில்லை முற்றாக மறந்துவிட்டிருந்தார்கள் என்பதை அது ஏவலரால் செம்பட்டில் பொதியப்பட்டு அவைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபோது எழுந்த ஒலிகளிலிருந்து உணர்ந்தேன். அது அவைக்கு வந்து அறுபதாண்டுகள் கடந்துவிட்டிருந்தன. சொல்லிச் சொல்லி பெருக்கியமையால் அது பேருருக் கொண்டுவிட்டிருந்தது. பேராலயங்களின் கருவறைத்தெய்வங்கள் நமக்கு மிகச் சிறிதாகவே தோன்றுகின்றன. அதன் ஆற்றல்களும் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. பட்டை விலக்கியதும் மிக எளிய மூங்கில் வில் தோன்றியபோது அவையில் நகைப்பொலியே எழுந்தது.

அது அத்தனை சிறியதாக இருக்கும் என அவர்கள் எண்ணியிருக்கவில்லை. துரோணர் வெளிப்படையாகவே “இதுதானா? மிகச் சிறிதாக இருக்கிறதே?” என்றார். அரசர் சிரித்தபடி “விற்களில் இது முனிவர். முனிவர் சிற்றுடலர் ஆவதே நெறி” என்றார். அவையினர் அதற்கு சிரித்தபோது பீஷ்மர் மட்டும் கசப்புடன் முகம்சுளித்தார். அந்த வில் அத்தனை எளியதாக இருப்பதைக் கண்டபோது அவையினர் நிறைவடைந்தனர். அதை அரசர் என்னிடம் அளிக்க முடிவெடுத்ததை ஒட்டி அவர்களில் எழுந்த அச்சம் மறைந்தது.

ஆனால் அந்த வில்லைக் கண்டதுமே நான் மெய்ப்படைந்தேன். அரசே, நான் அதை முன்னர் கண்டதே இல்லை. எப்போதும் கொலுபீடத்தில் மலர்களால் மறைக்கப்பட்டே அது தோன்றியிருக்கிறது. அதனுடன் வைக்கப்படும் மாபெரும் விற்களின் நடுவே சிறுத்து பொருளிழந்து ஓரமாக அமைந்திருக்கும். அங்கே அது தவத்தின் உறுதியென தெரிந்தது. அரசர் கூறியதை விட சிறந்த சொல் ஒன்றுமில்லை, அது விற்களில் முனிவர். வீரர்களில் மாவீரர்கள் முனிவர்களே என நாம் அறிந்திருக்கிறோம்.

அரசர் அதை தொடவில்லை. விதுரரிடம் “அமைச்சரே, அதை எடுத்து இளையோனிடம் அளியுங்கள்” என்றார். விதுரர் அவையில் ஒரு சொல் உரைக்காமல் அமர்ந்திருந்தார். அரசரின் ஆணை எழுந்ததும் வந்து அதை எடுத்து என்னிடம் அளித்தார். அவர் அதை என்னிடம் அளித்தபோது சற்றுநேரம் கைநீட்டி வாங்கமுடியாமல் தவித்து நின்றிருந்தேன். விதுரர் புன்னகைத்து “பெற்றுக்கொள்க!” என்றார். நான் அதை வாங்கிக்கொண்டேன். என் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அரசர் என்னிடம் “அவரிடமிருந்து அதை பெறும் தகுதியும் உனக்குண்டு, இளையோனே. இது உனக்கும் சேர்த்தே நான் அளிப்பது” என்றார். நான் தலைவணங்கினேன்.

“நான் இவ்வில்லுடன் அஸ்தினபுரியிலிருந்து கிளம்பியபோது அந்நகரத்தின் மக்கள் என்னுடன் வாயில் வரை வந்தனர். பலர் வாழ்த்தொலி கூவினர். ஒரு முதுசூதன் அதோ செல்கிறது அஸ்தினபுரியின் வெற்றி. ஆன்றோர் அருளிய அறம் என்று கூச்சலிட்டார். அச்சொற்கள் என்னை மெய்சிலிர்க்கச் செய்தன” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் தயையை எடுத்து கையில் வைத்துக்கொண்டு “நெடுநாட்களாகின்றன இதைத் தொட்டு. ஆனால் எப்போதும் இதனுடன் இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். நான் ஏந்திய பலநூறு விற்கள் அனைத்தும் இந்த வில்லின் நிழலுருக்களே” என்றார். அம்பை எடுத்து அதில் தொடுத்தபின் சற்று தயங்கி “ஆனால் அந்த நூறுநூறு அம்புகள் வழியாக நெடுந்தொலைவுக்கு விலகி வந்துவிட்டிருக்கிறேன்…” என்றார்.

குருக்ஷேத்ரத்திற்கு அவர் தயையுடன் வந்தார். முதல்நாள் களமெழுவதுவரை அதில் அம்பு தொடுத்துப் பயிலவில்லை. பலமுறை கையில் எடுத்தும் தவிர்க்கவே தோன்றியது. முதல்நாள் போர் தொடங்கிய பின்னரும்கூட அவர் தன் வில்லில் இருந்து ஓர் அம்பைக்கூட செலுத்தவில்லை. ஆனால் சகதேவனை நோக்கி ஓர் அம்பு எழக் கண்டதும் அவரை அறியாமலேயே அந்த வில் எழுந்து அம்பு தொடுத்து அதை முறித்தது. இருமுறை அதைக்கொண்டு எதிர்ப்படையினரை கொல்ல முயன்றார். அவருடைய போர்முயற்சிகள் எல்லாமே அவருக்கே அவரை கேலிப்பொருளாக்கின.

அந்த வில்லுடன் அவர் களத்தில் தனித்து நின்றிருந்தார். அவர் குறிநோக்கி செலுத்திய அம்புகள் எவையும் இலக்கடையவில்லை. அவரால் அதை ஆளமுடியவில்லை. அந்த வில் அப்போரை மறுத்து பிறிதொரு போருக்காகக் காத்திருப்பதுபோலத் தோன்றியது. பின்னர் அதை தேர்த்தூணில் பொருத்திவிட்டு இன்னொரு வில்லை எடுத்துக்கொண்டார். அதுவும் தயையே என்று தோன்றியது. ஆனால் அல்ல என்று அந்த வில் அறிந்திருந்தது.

சல்யரை எதிர்கொள்ள அவர் எழுந்ததும் கைகளால் துழாவி இயல்பாகவே அவர் தயையை எடுத்துக்கொண்டார். அவரிடம் இருந்த வில் சேறு தெறித்து வழுக்கிக்கொண்டிருந்ததனால் அவ்வாறு செய்தார். ஆனால் அது களமெழுந்து போரிடத் தொடங்கியபோதுதான் அதுவே அவ்வாறு ஆணையிட்டதுபோலும் என எண்ணிக்கொண்டார். அது அக்களத்தில் ஆற்றவிருப்பதை அது அறிந்திருக்கிறது. அவர் அந்த வில்லின் எளிய கருவிமட்டுமே.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 19

யுதிஷ்டிரன் சல்யரை நோக்கியபடி வில்லுடன் தேரில் முன்சென்றார். சல்யரின் சீற்றம் அவருக்கு உயிரச்சத்தை உருவாக்கவில்லை. ஆனால் ஓரிரு அம்புகள் வந்தறைந்த விசையைக் கண்டதும் அவர் நகுலனுக்காகவும் சகதேவனுக்காகவும் அஞ்சினார். “இளையோரே விலகுக… அவர் வெறிகொண்டிருக்கிறார்” என்றார். அப்போதுதான் அவர் அம்புபட்டு உயிரிழந்துகிடந்தவர்களின் முகங்களின்  வெறிப்பை அடையாளம் கண்டார். “இளையோனே, இது மத்ரநாட்டுப் பாறை நஞ்சு… இதை நான் அறிவேன். நரம்புகளைத் தொடுவது… விலகுக!” என்று கூவினார்.

நகுலன் “நாங்கள் போரிடுகிறோம் மூத்தவரே, நீங்கள் அம்பு எல்லைக்கு அப்பால் நில்லுங்கள்” என்றான். சகதேவன் “ஆம் மூத்தவரே, அவர் உங்களுக்கு உகந்தவர் அல்ல…” என்றான். “எனக்கு இளைய யாதவரின் ஆணை உள்ளது. ஆயிரம் கவசங்களால் காக்கப்பட்டிருப்பதற்கு நிகர் அது… நீங்கள் அகலுங்கள். இது உங்களுக்கான போர் அல்ல” என்றார் யுதிஷ்டிரன். வில்லுடன் முன்னால் எழுந்து நாணொலி எழுப்பி “மத்ரரே, இது நமது போர்! என்னுடன் பொருதுக!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். சல்யர்  சீற்றத்துடன் கூவியபடி நகுலனுக்கு எதிராக எடுத்த அம்பு ஒருகணம் அசைவிலாது நிற்க “அறச்செல்வனே, உன்னுடன் நான் பொருத இயலாது. செல்க!” என்றார்.

“இக்களத்தில் இது எனது போர்! உங்கள் வில் எனக்கு எதிராக எழுக!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். ”உன் அன்னையின் பொருட்டு நான் உன்னை கொல்லக்கூடாது. இவர்கள் இருவரையும் கொல்வதற்கு மட்டுமே எனக்கு உரிமை உள்ளது. செல்க!” என்றார் சல்யர். யுதிஷ்டிரன் ”களத்தில் உறவுகளென ஏதுமில்லை, கடன்களும் ஏதுமில்லை. அறமிருந்தது, அதுவும் இன்றில்லை… எழுக!” என்றபடி அம்புகளால் சல்யரை அறைந்தார். அக்களத்தில் எழுந்தபின்னர் ஒருநாளும் அவர் அத்தனை உளவிசையுடன் போரிட்டதில்லை. அவருடைய கையில் வில் அவரை புதிதாக கண்டடைந்துகொண்டது. அவரே அறியாத அவருக்குள் இருந்து ஆணைகளை பெற்றுக்கொண்டது.

அவருடைய அம்புகள் முழுஆற்றலுடன் நாணிழுக்கப்பட்டன. கூர்நோக்கி இலக்கு அமைக்கப்பட்டன. குன்றாத் தோள்வல்லமையுடன் செலுத்தவும் பட்டன. ஆனால் யுதிஷ்டிரனுக்கு போரில் உளவிலக்கம் இருந்தது. அம்புடன் அவர் உள்ளம் எழவில்லை. ஒவ்வொரு அம்புக்கும் உரிய சொல் ஒரு கணம் பிந்தியே எழுந்தது. அந்த ஒற்றைக்கணம் ஐயத்தால் ஆனதாக இருந்தது. ஆகவே வெற்று உலோகத்துண்டுகளே அந்த வில்லில் இருந்து எழுந்தன. அவை வஞ்சினத்துடன் முனகவில்லை. காற்றை வீசிக்கிழிக்கவில்லை. இலக்கடைந்தபோது சினத்துடன் அதிரவில்லை. இலக்கு பிழைத்தபோது ஆற்றாமையுடன் துள்ளவில்லை. ஆயினும் அவை சல்யரை வியப்படையச் செய்தன. அத்தகைய போரூக்கத்தை அவர் யுதிஷ்டிரனிடம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

சல்யர் அந்த அம்புகளை  தொடர்ந்து தடுத்தபடியே பின்னடைந்தார். திகைத்த விழிகளுடன் அவர் யுதிஷ்டிரனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். யுதிஷ்டிரனின் கையிலிருந்த அந்த வில் அவரால் தொட்டு எடுத்து அளிக்கப்பட்டது. இளமையில் மத்ரநாட்டில் கானாடலுக்காக அவர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்கள் அர்ஜுனனின் வில்திறன் குறித்தே பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மத்ரநாட்டு இளைஞர்கள் அனைவரும் அர்ஜுனனைச் சுற்றி நெருக்கியடித்து அமர்ந்தனர். அவன் சொற்களை அவர்கள் விழிகளாலும், முழு உடலாலும் கேட்டனர். ருக்மாங்கதனும் ருக்மரதனும்  அர்ஜுனனின் உடலை தொட்டபடி நிற்பதற்காக முட்டி மோதினர்.

அங்கு வருவதற்கு முந்தையநாள் அர்ஜுனன் அஸ்தினபுரிக்கு வந்து அறைகூவி அங்குள்ள விற்கலையை சிறுமை செய்த கலிங்கநாட்டு வில்லவனாகிய கலிகனை துரோணரின் ஆணைப்படி எதிர்கொண்டு வென்றான். ஏழு அம்புகளால் அறைந்து இடைக்கச்சையை அறுத்து வீழ்த்தினான். நாணம் கொண்ட கலிகன் சீற்றத்துடன் கொலைப்போர் புரிய அவன் அம்புகள் ஒவ்வொன்றையும் அவன் நிகர் அம்பால் வீழ்த்தி இறுதி அம்பால் அவன் மீசையை சீவி எறிந்தான். திகைத்து நின்ற கலிகனை அணுகி அவன் கால்களைத் தொட்டு வணங்கி “வாழ்த்துக வில்லவரே, வில்லை எனக்கு முன்னரே தொடும் வாய்ப்பு பெற்றவர் நீங்கள். என்னை மாணவனாகக் கொள்க! நான் அறியாத விற்கலை ஏதும் உண்டென்றால் எனக்கு சொல்க!” என்றான்.

கலிகன் உளநெகிழ்வுற்று குனிந்து அர்ஜுனனின் தலையைத் தொட்டு “நல்லூழ் பெருகுக! வெற்றியும் புகழும் சூழ்க! நான் அறிந்து நீ அறியாத கலை ஒன்று உண்டு. அதை உனக்கு இங்கு தங்கி கற்பிப்பேன்” என்றான். துரோணரை அர்ஜுனன் தாள்பணிந்தபோது அவர் அவனை அள்ளி நெஞ்சோடணைத்துக்கொண்டு விழிநீர் உகுத்தார். திருதராஷ்டிரர் கலிகனுக்கு ஆயிரம்பொன்னும் அர்ஜுனனுக்கு அருமணி பதித்த நெஞ்சாரமும் பரிசளித்தார். அப்பரிசை கலிகனுக்கு ஆசிரியக்கொடையாக அளித்து பணிந்தான் அர்ஜுனன். கலிகன் அந்த ஆயிரம் பொன்னை துரோணருக்கு ஆசிரியக்கொடையாக அளித்து அவரிடம் மாணவனாக சேர்ந்தான்.

ஒவ்வொருவரும் உவகையில் குரல் எழ ஓசையிட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் யுதிஷ்டிரன் மட்டும் விழிசுருங்கி சோர்வுற்றிருந்தான். குடிலுக்குத் திரும்பும்போது துரோணரிடம் “ஆசிரியரே, இது திறன்காட்டும் களிப்போர். இதில் ஏன் அவன் அக்கலிங்கரின் ஆடையை அறுக்கவேண்டும்?” என்றான். துரோணர் “களிப்போரில் கொல்லலாகாது என்று மட்டுமே நெறி உள்ளது” என்றார். “ஆனால் அவரை கொல்லும் எல்லை வரை தள்ளினான். அவர் கொன்றிருந்தால் அவரை கொன்றிருப்போம்” என்றான் யுதிஷ்டிரன். “ஆம், களிப்போரில் கொலை அடிக்கடி நிகழ்வதே” என்றார் துரோணர். ”ஏன் நிகழ்கிறது என்று இன்று புரிந்தது. எதன்பொருட்டு அவன் அவர் கச்சையை வெட்டினான்? அவனுக்கு களவெற்றி போதவில்லை. ஆணவ வெற்றி தேவையாக இருந்தது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்.

“ஆணவமில்லாமல் போரிட இயலுமா என்ன?” என்று துரோணர் சொன்னார். “போரிடுபவர்கள் முனிவர்கள் அல்ல. ஷத்ரியர்கள். ஆணவமே அவர்களின் இயல்பு. ஆணவமில்லாதவர் எவர்? கல்வியால் ஆணவம் கொள்பவர் அந்தணர். வீரத்தால் ஷத்ரியர். செல்வத்தால் வைசியர். சூத்திரர் நிலத்தால் ஆணவம் கொள்கின்றனர்.” யுதிஷ்டிரன் எரிச்சலுடன் “நான் அதை சொல்லவில்லை. அந்த ஆணவத்தை அடக்கமுடியவில்லை என்றால் அவன் வீரனா என்ன?” என்றான். துரோணர் நகைத்து “ஆணவம் சற்றே மடங்கியிருந்தாலும் அவன் களத்தில் கலிகனால் வீழ்த்தப்பட்டிருப்பான். ஒவ்வொரு அம்பையும் விண்ணில் செலுத்தியது வில் மட்டும் அல்ல, ஆணவமும்கூடத்தான்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் நிறைவின்மையுடன் முனகினான். “கச்சையை ஏன் அறுத்தான் என்று கேட்டாய் அல்லவா? அவன் இங்கு வந்து அறைகூவியபோது என்ன சொன்னான்? அஸ்தினபுரியில் வில்லறிந்த ஆண்கள் எவரேனும் உள்ளனரா என்றான். அந்த ஆணவமே அவன் கையில் வில்லென அமைந்திருந்தது. கச்சையை வெட்டியபோது அர்ஜுனன் அறுத்தது அதைத்தான். ஆணவம் சிதைந்தமையால்தான் அவன் சினமுற்றான். சினத்தால் கூரிழந்தான். அவனை கொன்று வெல்லலாம். அன்றி ஆணவம் அழித்து வெல்லலாம். வேறு வழியே இல்லை” என்றார் துரோணர். யுதிஷ்டிரனின் தோளைத் தொட்டு புன்னகைத்து “எல்லாப் போரும் கல்வியே. எல்லா கல்வியிலும் சற்றேனும் போர் இருந்தாகவேண்டும்” என்று துரோணர் சொன்னார்.

யுதிஷ்டிரன் மறுமொழி சொல்லவில்லை. ஆனால் அவனுடைய நிறைவின்மை அவ்வண்ணமே இருந்தது. அரண்மனையில் இளைஞர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் கலிகனின் கச்சையை வெட்டி மீசையைச் சீவிய கதையை நகுலன் சொன்னபோது இளவரசர்கள் உரக்க நகைத்து கூச்சலிட்டனர். ஒவ்வாமையுடன் முகம் சுளித்து “என்ன சிரிப்பு? வீரன் ஒருவனின் ஆடையை அறுத்திடுவதில் அத்தனை மகிழ்வதற்கு என்ன உள்ளது?” என்றான். இளவரசர்கள் அமைதியடைந்தனர். அர்ஜுனன் சினத்துடன் “மூத்தவரே, இது போர். உங்கள் சொல்விளையாட்டு அல்ல” என்றான். யுதிஷ்டிரன் உளச்சிறுமை கொண்டு “ஆம், நான் போரை அறியாதவனே. ஆனால் அறமும் நெறியும் அறிந்தவன்” என்றான். “அந்த அறமும் நெறியும் வில்லால் வேலியிடப்படுபவை” என்றான் அர்ஜுனன்.

யுதிஷ்டிரன் முகம்சிவக்க எழுந்துகொண்டு “கீழ்மையால் தாங்கிநிறுத்தப்படுவது ஒருநாளும் அறமாவதில்லை” என்றான். அர்ஜுனன் “உங்கள் நூல்களை உசாவ நான் ஒருநாளும் வந்ததில்லை. அவை அரண்மனையில் காக்கப்பட்ட அந்தணர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை. அச்சொற்களைக் கொண்டு நீங்கள் அடையும் ஆணவத்தின் ஒரு துளியைக்கூட வில்லவர் அடைவதில்லை” என்றான். “எங்கள் சொற்களால் எவரையும் ஆடை களைந்ததில்லை” என்றான் யுதிஷ்டிரன். “சொற்களில் சலிக்கையில் நீங்கள் அவற்றை கருவாக்கி நாற்களம் பரப்புகிறீர்கள். அவற்றில் உங்கள் சொற்களே சூதாகின்றன. அவை ஆடைபறிக்கும். உயிரும் குடிக்கும். வீரர் எண்ணவும் அஞ்சும் சிறுமைகளை உங்கள் சொற்கள் இயற்றும்” என்றான் அர்ஜுனன்.

அறைக்குள் குளிர்ந்த காற்று நுழைந்ததுபோல் ஓர் அமைதி உருவாகியது. யுதிஷ்டிரன் மேலாடையைச் சுழற்றி அணிந்தபடி அறையைவிட்டு வெளியே சென்றான். ஒவ்வொருவராக எழுந்து அகன்றனர். அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது என வியந்தபடி சல்யரும் அகன்றார். அன்று இரவு எப்போதோ விழித்துக்கொண்டபோது அந்தத் தருணம் மீண்டும் நினைவில் எழுந்தது. என்ன நிகழ்ந்தது என அவர் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். விழியறியாத தீயதெய்வம் ஒன்று அவ்வறைக்குள் புகுந்து அவர்கள் நடுவே அமர்ந்துகொண்டது போலும். அத்தனிமையில் இருளில் அவர் அச்சம் கொண்டு உடல்சிலிர்த்தார்.

மறுநாள் படைக்கலப் பயிற்சிநிலைக்கு வந்தபோது அர்ஜுனன், யுதிஷ்டிரன் இருவர் முகங்களும் சற்றே இமை வீங்கி துயில் அகலாதவை போலிருந்தன. இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிக்கொள்ளவில்லை. அவர்களும் இரவில் விழித்துக்கொண்டு அந்நிகழ்வை எண்ணிக்கொண்டு இருந்திருப்பார்களா என்ன என சல்யர் வியந்தார். பீமனும் நகுலனும் சகதேவனும் அவர்களை நோக்காமல் உளம்கூர்ந்துகொண்டிருந்தனர். ருக்மரதனும் ருக்மாங்கதனும் அடிக்கடி அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அந்த மெல்லிய படலம் கிழிபடப்போகிறது, ஒவ்வாதன நிகழப்போகிறது, நிகழாமல் இருக்காது, இல்லையென்றால் இது இவ்வண்ணம் ஒருங்கமையாது.

அது நிகழ்ந்தமை அத்தனை கூர்மையுடன் இருந்தது. வில்லால் ஓர் இலக்கை அடித்தபின் அர்ஜுனன் “’நான் ஆணவத்தால் இதை அடித்தேன். இனி ஆணவமின்மையால் இதை மூத்தவர் இயற்றுவார்” என்றான். வில்லை கையில் எடுத்த யுதிஷ்டிரன் திகைத்து நின்றான். வில் கையில் இருந்து நடுங்கியது. அவன் ஏதோ மறுமொழி சொல்ல விழைந்தான். அதை தவிர்த்து இலக்கை நோக்கி அம்பை செலுத்தினான். அது பிழைத்தபோது மீண்டும் அம்பு செலுத்தினான். அம்புகள் தொடர்ந்து இலக்குபிழைக்க அர்ஜுனன் “சற்று இடைவெளி விடுங்கள், மூத்தவரே. அவர்கள் உதிர்ந்தவற்றை பொறுக்கிக்கொள்ளட்டும்” என்றான். கண்ணீருடன் வில்லை கீழே போட்டுவிட்டான் யுதிஷ்டிரன்.

ருக்மாங்கதன் “நீங்கள் வில்லை உறுதியாக பற்றுகிறீர்கள், மூத்தவரே. ஆகவே உங்கள் கையின் அதிர்வனைத்தையும் வில் பெற்றுக்கொள்கிறது” என்றான். யுதிஷ்டிரன் சினத்துடன் அவனிடம் “செல்க!” என்றான். ருக்மரதன் அதை புரிந்துகொள்ளாமல் “விற்கலையில் முதல்பாடம் அது என்பார்கள். வில்லை மிக மெல்லவே பற்றவேண்டும்” என்றான். குரல்தாழ்த்தி “போதும்” என்றான் யுதிஷ்டிரன். அர்ஜுனன் “இளையோனே, உள்ளத்தில் நடுக்கம் இருந்தால் நாம் அருகே சென்றாலே வில்லும் அந்நடுக்கத்தை அடையும். வில் என்பது உள்ளத்தின் பருவடிவு. வில்பயில்தல் என்பது அச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் கடந்து நம்மை நாம் கூர்ப்படுத்திக்கொள்ளல் மட்டுமே” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் களத்திலிருந்து அகலும்பொருட்டு திரும்ப அர்ஜுனன் “மூத்தவரே, மெய்யாகவே சொல்கிறேன், நீங்கள் சற்று ஆணவத்தை கைக்கொள்ளலாம். உங்கள் வில் நிலைகொள்ளும். அம்புகள் இலக்கடையும்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் சீற்றத்துடன் திரும்பி “உன் அம்பு பிழைக்கும் ஓர் இடம் இருக்கும். அங்கே என் அம்பு வெல்லும்” என்றான். “எனில் ஒரே ஒருமுறை என் அம்பு வெல்லாத இலக்கை நீங்கள் வென்று காட்டுங்கள். நான் பணிகிறேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “அவ்வண்ணம் ஓர் இலக்கு இருக்கும்… எங்கோ இருக்கும். ஆணவமின்மையால் சென்றடையவேண்டிய இலக்கு” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினான். “கண்டடையுங்கள்… எனக்கு காட்டுங்கள்” என்றான் அர்ஜுனன். யுதிஷ்டிரன் திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தான்.

அன்று மாலை சோலையில் தனித்திருந்த யுதிஷ்டிரர்னை சல்யர் தன் அரண்மனையின் உப்பரிகையில் இருந்து பார்த்தார். அத்தனை தொலைவிலேயே அவன் அழுதுகொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. இறங்கி ஓசையின்றி அணுகினார். அருகணைந்தபின்னர் தயங்கி நின்றார். விழிநீரை துடைத்தபடி திரும்பிய யுதிஷ்டிரன் “நான் தனித்திருக்க விழைகிறேன்” என்றான். “இத்தருணத்தில் நீங்கள் தனித்திருக்கலாகாது, இளவரசே” என்றார் சல்யர். யுதிஷ்டிரன் “நான் சொல்வதற்கொன்றும் இல்லை” என்றான். “சொல்லுங்கள்” என்றபடி அருகே அமர்ந்தார் சல்யர். தலைகுனிந்து சற்று அமர்ந்திருந்தபின் யுதிஷ்டிரன் “நான் வெல்லுமிடம் ஒன்றேனும் இருக்குமா மாதுலரே” என்றான்.

“ஆம், இருக்கும். இன்று மாலைக்குள் அதை சொல்கிறேன். நாளையே அவனை நீங்கள் வெல்லலாம்” என்று சல்யர் சொன்னார். அன்று பகல் முழுக்க மலைச்சரிவில் தன் புரவியில் உலவிக்கொண்டிருந்தார். அவர் உள்ளம் ஒவ்வொன்றாகத் தொட்டுத் தொட்டு அவ்வினாவை உசாவிக்கொண்டிருந்தது. பின்னர் அதை அவர் மறந்தார். விழிகள் மட்டும் தேடிக்கொண்டிருந்தன. அன்று காலை பிறந்த கன்று ஒன்றை நோக்கியபடி நின்றிருந்தபோது அதை ஏன் அத்தனை நேரம் நோக்குகிறோம் என்று புரிந்தது. புரவியை விரையச்செய்து திரும்பி வந்தார். நேராக இளவரசர்கள் தங்கியிருந்த அரண்மனையை அடைந்து யுதிஷ்டிரரை அழைத்து “நாளை நீங்கள் போட்டியை அறிவிக்கலாம், இளவரசே” என்றார்.

மறுநாள் காலையில் சல்யர் அர்ஜுனனையும் யுதிஷ்டிரனையும் பிறமைந்தரையும் கானுலாவுக்கு அழைத்துச் சென்றார். யுதிஷ்டிரன் என்ன நிகழவிருக்கிறது என்னும் உணர்வில்லாமல் அவனுடைய இயல்பின்படி சல்யரை முழுமையாக நம்பி உடன்சென்றான். காட்டில் சதுப்பு ஒன்றை கடந்து சென்றபோது அங்கே அன்றுபிறந்த கன்று ஒன்று சேற்றின் நடுவே கொடி ஒன்றில் கால்சிக்கி நின்று கொண்டிருந்தது. காலை இழுத்தபடி அது அஞ்சி கூச்சலிட அதன் அன்னையர் திரள் அப்பால் கரையில் நின்று ஓலமிட்டது. காலை இழுக்கும்தோறும் அது சேற்றில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தது. சல்யர் “அர்ஜுனா அந்தக் கொடியை அறுத்து கன்றை விடுவி” என ஆணையிட்டார்.

சகதேவன் “அது உகந்தது அல்ல. கன்றின்மேல் அம்பு பட்டுவிடக்கூடும். சேற்றில் இறங்கிச்சென்று அதை விடுவிப்பதே நன்று” என புரவியில் இருந்து இறங்கினான். “நம்மைக் கண்டால் கன்று மேலும் அஞ்சும். நாம் அருகணைந்தால் துள்ளும். சேற்றில் மேலும் அது மூழ்கக்கூடும்… சேற்றைக்கடந்து கன்றை அணுகுவதும் நெடும்பொழுது எடுக்கும்” என்றார் சல்யர். அர்ஜுனன் வில்லை எடுத்து அம்பு பூட்டி கூர் நோக்கினான். இருமுறை கூர் நோக்கியபின் வில்லை தணித்து தன் முகத்தை கையால் வருடியபின் மீண்டும் கூர்நோக்கி அம்பை செலுத்தினான். அம்பு மிக விலகிச்சென்று சேற்றில் விழுந்து மறைந்தது. கன்று திடுக்கிட்டு துள்ளி விழுந்து எழ அதன் உடல் விதிர்ப்பு கொண்டது.

யுதிஷ்டிரன் “அறிவிலி, நீயே அதை கொன்றுவிடுவாய் போலுள்ளது” என்று சீறியபடி அவன் கையிலிருந்து வில்லைப்பிடுங்கி அம்பை எடுத்து தொடுத்தான். கொடி அவிழ கன்று துள்ளிப் பாய்ந்து சேற்றில் நீந்தி மறுகரையை அடைந்தது. அதன் அன்னை ஓடிவந்து அதை தலையால் தழுவிக்கொள்ள மற்ற அன்னையர் சூழ்ந்து நின்று உவகைக் கூச்சலிட்டன. சல்யர் அர்ஜுனனிடம் “போட்டி முடிந்துவிட்டது, இளைய பாண்டவனே” என்றார். அர்ஜுனன் திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கி பின் தணிந்து “ஆம்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் அதை அறியாமல் “தப்பிவிட்டது. இனி சேற்றில் எச்சரிக்கையாக இருக்கும்” என்றான். சகதேவனும் நகுலனும் புன்னகைத்தனர்.

அர்ஜுனன் பெருமூச்சுடன் “எல்லாம் உங்கள் திட்டம் அல்லவா?” என்றான். “ஆம், நேற்று மாலை ஒரு கன்றை பார்த்ததும் இவ்வெண்ணம் வந்தது. என் ஏவலரை அனுப்பி இக்காட்சியை அமைத்தேன்” என்றார் சல்யர். யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நோக்கி “எதை?” என்றான். சகதேவன் “மூத்தவரே, இளையவர் விடுத்த அறைகூவலை கடந்துவிட்டீர்கள். அவர் தோற்ற இடத்தில் வென்றுவிட்டீர்கள்” என்றான். அப்போதுதான் அதை உணர்ந்த யுதிஷ்டிரன் “ஆம்!” என்று திகைப்புடன சொன்னான். “எவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது இது?” வியப்புடன் நோக்கி ”அத்தனை சிறிய இலக்கு. அக்கன்று துள்ளிக்கொண்டும் இருந்தது… அதை நான் எவ்வண்ணம் அறுத்தேன்!” என்றாரன்.

“நீங்கள் அதை காக்கவேண்டும் என்று மட்டுமே எண்ணினீர்கள். உங்கள் திறனை எண்ணவில்லை.” என்றார் சல்யர். “அந்த ஆணவமின்மையால் நீங்கள் வென்றீர்கள். ஆனால் அம்பு தொடுத்தகணமே அர்ஜுனன் தன் திறனை கணக்கிடத் தொடங்கினான். ஒரு சிறு பிழை நிகழ்ந்தாலும் அக்கன்று உயிர்துறக்கக்கூடும் என அஞ்சினான். அவன் இலக்கு பிழைத்தது. நீங்கள் அக்கன்றின் புன்மயிர்த் தலையை வருடுவதுபோல் உளம்குழைந்து அம்பு தொடுத்தீர்கள். ஆகவே எதையும் எண்ணாமல் இயற்றி வென்றீர்கள்.”

யுதிஷ்டிரன் சற்றே குன்றி “அது என்னால் இயற்றப்பட்டது அல்ல… எனக்கு விற்தொழிலே தெரியாது. அக்கன்றைக் காக்க நினைத்த ஏதோ தெய்வம் இயற்றியது அதை” என்றான். “ஆகவே எவ்வகையிலும் அவ்வெற்றியை என்னுடையது எனக் கொள்ள இயலாது. நான் எந்நிலையிலும் இளையோனை வெல்லவுமில்லை. அவனை வெல்ல மானுடர் எவராலும் இயலாது” என்றான். அர்ஜுனன் “ஆம், மூத்தவரே. வென்றது அறம்” என்றான்.

அவன் முகம் கலங்கியிருப்பதைக் கண்டு தோள் வளைத்து அவனைத் தழுவி “என்ன இது? இது வெறும் தற்செயல்… தற்செயல்கள் தெய்வங்களின் ஆடல்கள். அதன்பொருட்டு உளம்குன்றலாமா நீ?” என்றான் யுதிஷ்டிரன். “உளம் குன்றவில்லை, மூத்தவரே. உரிய மெய்மை ஒன்றை கற்று உளம் விரிந்துள்ளேன்” என்றான் அர்ஜுனன். குனிந்து யுதிஷ்டிரனின் கால்களைத் தொட்டு “இனி ஒருநாளும் என் தன்னிலை உங்களுக்குமேல் எழாது என உறுதிகொள்கிறேன். என் வில்லும் உள்ளமும் உங்களை வணங்கும்பொருட்டே” என்றான்.

அன்று மாலை யுதிஷ்டிரனை தனியாக அழைத்த சல்யர் ”இளவரசே, உங்களுக்கு ஒரு பரிசை அளிக்கவிருக்கிறேன். வருக!” என அழைத்துச் சென்றார். தன் அரண்மனையின் கருவூலம் நோக்கி செல்கையில் அவர் சொன்னார் “இந்நிலத்தைத் திருத்தி  மத்ரநாட்டை அமைத்தவர் எங்கள் முதல்மூதாதையான மத்ரர். அவர் யயாதியின் கொடிவழியில் எழுந்த அனுவின் குலத்தில் பிறந்த மாமன்னர் சிபியின் குருதியில் வந்தவர். சிபியின் மைந்தரான அனு அறச்செல்வர். மூதாதையரின் பெயரைத் தாங்கும் மைந்தர் இளமையிலேயே உளமுதுமையை அடைந்துவிடுகிறார்கள். மைந்தனாக உணராமலேயே தந்தையென ஆகிறார்கள். முழுக்குலத்திற்கும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அன்று ஷத்ரியர்கள் போர்த்திறனாலேயே அடையாளம் காணப்பட்டார்கள். ஆனால் இளமையியிலேயே போர்க்கலைகளில் ஆர்வமற்றவராக இருந்தார் அனு. அவருடைய அம்புகள் ஒன்றுகூட இலக்கடையவில்லை என்கிறார்கள். நூல்நவில்வதிலும் அறமுணர்வதிலுமே நாட்டம் கொண்டிருந்தார். ஆகவே பிற ஷத்ரிய இளையோரால் பேடி என்றும் வலியிலி என்றும் ஏளனம் செய்யப்பட்டார். ஆனால் அவர்களை தன் மைந்தர்களென்றே நோக்கும் விரிவுளமும் அளியியல்பும் கொண்டிருந்தார் அனு.

ஒருமுறை இளவரசர்களுக்கான போர்ப்பயிற்சியில் மைந்தரின் கைத்திறன் நோக்க மாமன்னர் சிபி வந்தமர்ந்தார். இளையோரான சினியும் மதுவும் மனுவும் எல்லா அம்புகளையும் இலக்கடையச்செய்தனர். ஆனால் அனு நூற்றெட்டு அம்புகள் தொடுத்து அனைத்துமே இலக்கழிந்து விழுந்ததை தந்தை சிபி கண்டார். அவை இலக்கழிந்தமைகூட அவரை நிலையழியச் செய்யவில்லை. அதனால் எந்த வகையிலும் அனு உளம்குன்றவில்லை என்பதை, அவர் முகம் மலர்ந்தே இருந்தது என்பதைக் கண்டு அவர் சீற்றம்கொண்டார். கைநீட்டி கூவியபடி எழுந்து ஆணையிட்டார் “இனி இவன் இங்கிருக்கலாகாது. இவ்வண்ணம் ஒருவன் நம் குலத்தில் பிறந்தான் என்னும் செய்தியே எதிரிகளிடம் ஏளனத்திற்குரியதாக ஆகும். இவன் இன்றே என் மண்ணிலிருந்து அகலவேண்டும்.”

மன்னரின் ஆணையை மீற அமைச்சரும் உடன்படவில்லை. தான் இட்ட சொல்லை பின்னெடுக்க அரசரும் துணியவில்லை. ஆனால் அனு அவ்வாணையை முகம் மலர்ந்து தலைக்கொண்டார். “உங்கள் குருதியைச் சொல்லும் உரிமையும், உங்களுக்கு நீர்க்கடன் இயற்றும் உரிமையும் மட்டும் போதும், தந்தையே” என்று சொல்லி வணங்கி நகர்நீங்கினார். அவர்மேல் நம்பிக்கைகொண்ட நூற்றெட்டு வீரர்களும் பதினெட்டு குடியினரும் துணைசெல்ல அனு நாடுகடந்தார். அரசகுடியினர் ஆகையால் பிற மன்னர்கள் எவருடைய மண்ணிலும் அவர் மூன்றுநாட்களுக்குமேல் தங்க ஒப்புதல் அளிக்கப்படவில்லை. ஆகவே மேலும் மேலும் வடக்கே வந்து அன்று மானுடரே இல்லாது ஒழிந்துகிடந்த இமையமலைச்சாரலை அடைந்தார்.

அங்கே அன்று வேளாண்நிலம் இருக்கவில்லை. நீர் நில்லா பெருஞ்சரிவு. ஆண்டுக்கு மும்மாதம் வெண்பனி சூடும் நிலம் என்பதனால் விளைமரங்களும் இல்லை. விலங்கென இருந்தவை மலையணில்களும் மான்களும் மட்டுமே. அங்கே மலைக்குகைகளில் அவர்கள் தங்கினர். மரப்பட்டைகளைக்கொண்டு பின்னர் கூடாரங்கள் அமைத்துக்கொண்டனர். மண்ணில் புதைந்து ஆழத்திற்குச் சென்றுவிட்டவர்கள் போல் உணர்ந்தனர். அனு அங்கும் தன் அகநிறைவுடனேயே இருந்தார். அவர் குடிகளும் வீரரும் அவருடைய அறச்சான்றின்மேல் தெய்வத்தின்மேல் என நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர்.

ஒருநாள் காட்டில் சென்றுகொண்டிருக்கையில் படைவீரர்களில் ஒருவன் காட்டில் மேய்ந்து நின்ற மான் ஒன்றைநோக்கி அம்புகூர்க்க அவனை கைகாட்டித் தடுத்தார் அனு. அவர்கள் உணவுண்டு பலநாட்களாகியிருந்தன. ஆகவே அவன் அச்செயலை புரிந்துகொள்ளாமல் திகைப்புடன் நோக்கினான். “அந்தப் பெண் மான் புல்லை உண்ணவில்லை. மெல்ல சப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே அது இனிய நினைவொன்றில் ஆழ்ந்திருக்கிறது எனத் தெரிகிறது” என்றார் அனு. “அதன் உடலுக்குள் கரு குடியேறியிருக்கிறது. அன்னையின் உள்ளத்தில் அத்தகைய கனவை நிறைக்க கருக்குழவியால் மட்டுமே இயலும்.” வீரன் வில்தாழ்த்த அவர்கள் அங்கிருந்து அகன்றனர்.

அதை அங்கே நுண்வடிவில் தவம்செய்துகொண்டிருந்த அத்ரி முனிவர் கேட்டார்.  அவர்கள் கடந்துசென்ற இடத்தில் நின்றிருந்த விரிந்த வெண்மலர் அத்ரிமுனிவர் என அவர்கள் அறியவில்லை. மலரிலிருந்து உடல்கொண்டு எழுந்த அத்ரி முனிவர் அவர்களை அணுகி தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டார் “நான் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது உன் சொல்லை கேட்டேன். அந்த மான் இன்னமும் ஆணுடன் கூடவில்லை. அதன் உடலில் கரு குடியேறவுமில்லை. பருவடிவமாக கரு அன்னை உடலில் குடியேறுவதற்கு முன் எண்ணவடிவமாக மலர்கிறது. அதன் கனவு அவ்வாறு எழுந்ததே. எழவிருக்கும் கருவுக்கும் அருளிய நீ யார்?” என்றார்.

அனு தன்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்துகொண்டார். “நான் ஊழ்கத்தின் கீழ்அலைவளைவின் சோர்விலிருந்தபோது உன் சொல்லை கேட்டேன். நீ எனக்கு நம்பிக்கையையும் ஊக்கத்தையும் அருளினாய். உன் குடி பெருகுக!” என்று அத்ரி வாழ்த்தினார். “என் மகள்களில் ஒருத்தியை உனக்கு அளிக்கிறேன்” என்றபின் அருகே நின்ற புல்லின் மணிகள்செறிந்த கதிர் ஒன்றைத் தொட்டு “மத்ரை எழுக!” என்றார். அங்கே அழகிய இளநங்கை கைகூப்பி நின்றாள். “இவள் என் மகள் மத்ரை. இவளை கொள்க! இவள் வயிற்றில் நீ கொண்ட பேரறம் பொலிந்து எழுக… உன் குடி பெருகுக!” என அத்ரி முனிவர் வாழ்த்தினார். மகள்கொடையாக அனுவுக்கு ஒரு வில்லை அளித்தார். மகளுக்கு குறையா நிறைவுகொண்ட ஒரு பொற்கலத்தை.

மத்ரையை மணந்து தன் குடிலுக்கு கொண்டுசென்றார் அனு. அவர்களை மலைமாடுகளும் ஆடுகளும் தேடிவந்து பெருகி மந்தை ஆயின. அவள் கால்பட்ட இடமெல்லாம் கழனி ஆகியது. செல்வம் பெருகி அந்நிலம் ஓர் ஊராகியது. நகராகியது. அவள் குருதியில் பிறந்த மைந்தர் அவள் மைந்தர் என்னும் அடையாளத்துடன் மத்ரர் என்றே அழைக்கப்பட்டார். விற்தொழில் தேர்ந்தவர், போர்த்திறன் மிகுந்தவர், அரியணை ஆளப்பிறந்தவர் மத்ரர். அவர்தான் அனைத்து நலன்களும் கொண்ட அந்த நகரை கோட்டை கட்டி பெருக்கி சகலபுரி என பெயர்சூட்டியவர். அவருடைய கொடிவழியினர் என்பதனால் நாங்கள் மத்ரர்கள் என்றும் எங்கள் நாடு மத்ரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்நிலம் அன்னை மத்ரையின் தூய உடல் என்றே எங்கள் பூசகர்களால் வழிபடப்படுகிறது.

”அனு தன் வாழ்நாளெல்லாம் படைக்கலமேந்தி போரிட்டதில்லை என்கிறார்கள். ஆனால் அரசருக்குரிய முறையில் வில் ஒன்றை அவர் கொண்டிருந்தார். அத்ரி முனிவர் மகள்கொடையாக அவருக்கு அளித்த அந்த வில் தயை என அழைக்கப்பட்டது. பொன்னாலான அந்த வில் எங்கள் கருவூலத்தில் உள்ளது. அனுவுக்குப்பின் அவர் மைந்தர் மத்ரர் தனக்கென சுகீர்த்தி என்னும் வில்லை சமைத்துக்கொண்டார். அதன்பின் மத்ரநாட்டரசர்கள் அந்த வில்லாலேயே போரிட்டனர். என் வில்லும் அதுவே. மூதாதையருக்கான ஆண்டுக்கொடையின்போது மட்டும் தயை கருவூலத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டு மக்களின் காட்சிக்கு வைக்கப்படும். அதற்கு மலரிட்டு வணங்கி மீண்டும் கருவூலத்திற்கே கொண்டுசெல்வோம்” என்று சல்யர் சொன்னார்.

அவர்கள் கருவூலத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். அங்கே சல்யரின் ஆணைப்படி தயை எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. எடையற்ற சிறிய மூங்கில் வில் அது. இரு முனைகளிலும் கைப்பிடிகளிலும் பொன்பணி செய்யப்பட்டிருந்தது. “மிகச்சிறிது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னான். “ஆம், நம்மை ஆளாமல் நம்மால் ஆளப்படுவது” என்ற சல்யர் அதை சுட்டிக்காட்டி “இது உங்கள் வில்லென ஆகுக, இளவரசே! நானறிந்தவரை இவ்வில்லை சூடும் தகைமைகொண்ட வேறெவரும் இன்றில்லை. தீப்பட்ட என் தங்கைக்கு நான் அளிக்கும் இறுதி மகள்கொடையாக இது அமைக!” என்றார்

யுதிஷ்டிரன் அந்த வில்லை குனிந்து தொட்டான். முகம் மலர்ந்து “அது என்னை முன்னரே அறிந்திருக்கிறது” என்றான். கையில் எடுத்து எளிதாக நாணேற்றி “என் கை அதற்கு மிகவும் பழகியிருக்கிறது” என்றான். சல்யர் “அது உங்களுக்காக நூற்றெட்டு தலைமுறைக்காலம் காத்திருந்திருக்கிறது” என்றார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 18

சல்யரை அத்தனை வீச்சுடன் களத்தில் ஒருபோதும் அர்ஜுனன் பார்த்ததில்லை. குருக்ஷேத்ரத்தில் பத்து முறைக்கு மேல் அவன் சல்யரை அம்புகளுடன் எதிர்கொண்டிருக்கிறான். எத்தகைய வில்லவர் அவர் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். மலைவில்லவர்களுக்கு உரியமுறையில் நெடுந்தொலைவை நோக்கவும் அம்புகளால் தாக்கவும் அவரால் இயலும். அவர்களின் அம்புகளை மலைப்பறவைகள் என்றனர். அவை தொலைவுகளை விழிகளால் கடப்பவை.

மத்ரர்களின் வில் ஒப்புநோக்க சிறியது. அம்புகளும் சிறியவை. ஆனால் பயிறு இலையில் என தண்டு செருகும் இடம் உள்வாங்க ஆனால் கூரின் இருபுறமும் சற்றே பின்னால் நீண்டு கழுகின் உகிர் என வளைந்தவை. தசைக்குள் கூர் நேர்த்திசையிலும் கீழுகிர்கள் எதிர்த்திசையிலும் புதைவதனால் தைத்த இடங்களிலிருந்து அவற்றைப் பிடுங்குவது அரிது. அவற்றில் மலையின் உப்புகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட நஞ்சு பூசப்பட்டிருக்கும். அவற்றைப் பிடுங்குவதற்குள் நஞ்சு உடலில் ஊறிவிடும். குருக்ஷேத்ரத்தின் நெறிகளின்படி நஞ்சுள்ள அம்புகளுக்கு முதற்சில நாட்கள் ஒப்புதல் இருக்கவில்லை. அதன்பின் மத்ரர்கள் பறக்கும் நாகப்பற்களாலேயே போரிடலாயினர்.

தடித்த இமைகள் கொண்ட அவர்களின் விழிகள் மிகையொளிக்கு பழகியவை. குறைவான ஒளிக்கு பாதிமூடிக்கொண்டு கூர்கொள்பவை. பறக்கும் பருந்தின் கண்களை நோக்கி அம்புசெலுத்துபவர்கள் அவர்கள் என சொல்லப்படுவதுண்டு. நெடுந்தொலைவிலிருந்தே நரம்புமுடிச்சுகளை நோக்கி அங்கேயே அம்புகளால் அறைந்தனர். அம்புபட்டதுமே உடலில் ஒரு துடிப்பு உருவாகும். வீரர்கள் உதடுகள் கோணலாகி இழுத்துக்கொள்ள எச்சில்நுரை ஒழுக கைகால்கள் தளர்ந்து சரிவார்கள். மத்ரர்கள் எதிரிகளின் விழிகளையே பெரும்பாலும் இலக்காக்கினர். மலையில் பனிப்புகை சூழ்ந்த வெள்ளை இருளில் அவர்களின் வேட்டைவிலங்குகள் கண்களாக மட்டுமே அப்பால் தெரிபவை.

சல்யர் போரிடுகையில் தேரில் நின்று அண்ணாந்து வானைப்பார்ப்பது போலிருக்கும். அம்புகள் மேல்நோக்கி எழுந்து காற்றில் சிறகு விரிக்கும். வேறுதிசை நோக்கி திரும்பி காற்றில் நீந்தி நீள்வளைவாக வந்து எண்ணியிராக் கணத்தில் சரிந்திறங்கி சரியான இலக்கை தாக்கும். அவை மேல் நோக்கி எழுவதனாலேயே காற்றை தங்களைத் தாங்கும் விசையென மாற்றிகொள்கின்றன் என்பதை அர்ஜுனன் கண்டான். அவற்றை திசைமாற்றுவதும் காற்றே. ஓர் அம்பின்மேல் உரசிக்கொள்ளும்படி இன்னொரு அம்பை அனுப்பி இரண்டையும் திசை மாற்றிச் செலுத்த அவரால் இயன்றது.

சல்யருடன் முதல் நாள் போரிட்டபோது அவனது கவசங்களும் காப்புகளும் உடைந்து, தேர் நிலையழிய உயிர்தப்பும்பொருட்டு  பின்னடைய வேண்டியிருந்தது. மத்ரநாட்டு வீரர்கள் உரக்க வாழ்த்துக் குரலெழுப்பி வெற்றி கொண்டாடினர். மீண்டும் அவரை களத்தில் சந்திக்கும்போது அவருடைய அம்புகள் வரும் திசையை ஓரளவுக்கு உய்த்து அவற்றை தவிர்க்க முயன்றாலும்கூட பல அம்புகள் இலக்கடைந்து அவனை அறைந்தன. அவன் கவசங்களை உடைத்து ஓர் அம்பு தோளில் தைத்தது. உடலில் நீர்மைகள் கலங்க விழிகளுக்குள் அலையலையென வண்ணங்கள் எழுந்தன. அவன் தள்ளாடி தேர்த்தூணைப்பற்றியபடி நின்றான். இளைய யாதவர் தேரை பின்னிழுத்துக்கொண்டுசென்று அவனை காத்தார்.

அவன் பின்னடைந்ததும் மருத்துவ ஏவலர்கள் பாய்ந்து அணுகி அவனை படுக்கவைத்து அந்த அம்பு தைத்த இடத்தை தசையுடன் கிழித்தெடுத்து கந்தகநீரால் கழுவினார்கள். அவன் வாய் கிட்டித்து தாடை இறுகி கழுத்து நரம்புகள் எடைதூக்குபவன் போலிருந்தன. மருத்துவ ஏவலர் குறுவாளால் அவன் பற்களை நெம்பித்திறந்து முறிமருந்தை தொண்டைக்குள் செலுத்தி குழாயால் ஊதி உள்ளே செலுத்தினர். அவன் மூக்கிலும் உடற்பின்வழியிலும் மருந்து உள்ளே செலுத்தப்பட்டது. மெல்ல அவன் மீண்டான். காட்சி நெளிந்து நெளிந்து அமைய முகங்கள் தெளிந்தபோதுதான் என்ன நிகழ்கிறது என உணர்ந்தான்.  அதன்பின்னரும் அந்தப்புண் ஆற மூன்றுநாட்களாகியது.

“அவருடைய நச்சு அம்புகளைத் தவிர்க்க ஒரே வழிதான் உள்ளது, விழிகளை தூக்காதே. நிழல்நோக்கிப் போரிடு” என்றார் இளைய யாதவர். சல்யர் போரிட்டுச்சென்ற வழியெங்கும் வெவ்வேறு வகையில் இளித்தும் வலித்தும் கிடந்த படைவீரர்களின் உடல்களை அவன் கண்டான். பெரும்பாலானவர்களின் கண்களுக்குள் அம்புகள் நுழைந்துவிட்டிருந்தன. அவன் அவரை அதன்பின் நேர் நோக்கவேயில்லை. நிழல்நோக்கிப் போரிடுவது மேலும் எளிதென்றும் கண்டுகொண்டான். வானின் காற்று அடுக்குகளில் நிகழ்வனவற்றை நிழல் தரையில் எளிய வரைபடம் என நிகழ்த்திக் காட்டியது.

மூன்றாம் முறை போரிடுகையில்தான் அவன் ஒன்றை கண்டான். சல்யர் முதலில் எடையிலாத சிறு அம்பொன்றை வில்லில் எய்கிறார். அந்த அம்பை விழிகளால் தொடர்ந்து அதை காற்று எவ்வண்ணம் தாங்கிச் செல்கிறது என்பதை கணித்து அதைத்தொடர்ந்து கொல்லும் அம்புகளை எய்கிறார். சிட்டுக்குருவியால் உளவறிந்து வழிநடத்தப்படும் வல்லூறுகள். அதன் பின் அந்த முதல் அம்பு எழுந்ததுமே அவன் அதை தன் அம்பால் அடித்துச் சிதறடித்தான். மீண்டும் மீண்டும் சிற்றம்புகளை எய்து காற்றை கணிக்க சல்யர் முயல அதற்கான தருணத்தை அவருக்கு அளிக்காமல் தொடர்ந்து அவரைத் தாக்கி பின்னடையச் செய்தான்.

சல்யரிடம் போர்வீரர்களுக்குரிய தற்குவியம் இருக்கவில்லை. உணர்ச்சிகளை அவர் நான்குபக்கமும் கட்டவிழ்த்து சிதறவிட்டிருந்தார். ஒவ்வொரு முறை அம்புகள் இலக்கு தவறுகையிலும் சீற்றம் கொண்டார். அர்ஜுனன் அவருடைய சிட்டுகளை வீழ்த்தியபோது வசைபாடியபடி காலால் ஓங்கி தேர்த்தூண்களை உதைத்தார். வில்லால் தேர்த்தட்டை அறைந்தபடியும் தேரோட்டும் பாகனின் தலையில் உதைத்தபடியும் கூச்சலிட்டார். வெறியுடன் நெஞ்சில் அறைந்துகொண்டார். வாளை உருவிக்கொண்டு நுகம் வழியாக பாய்ந்து களத்தில் இறங்கி அனைத்து பாதுகாப்பு எல்லைகளையும் மீறி அவனை நோக்கி ஓடிவந்தார். பலமுறை அவரை கொக்கிகளை வீசி பற்றி இழுத்து மீட்டுக்கொண்டனர் கௌரவர். கொக்கிகள் இழுக்க பின்னடைகையில் மலைப்பள்ளத்தில் மல்லாந்து விழுபவர்போல கைவிரித்து வெறிக்கூச்சலிட்டபடி செல்லும் அவர் முகம் அவரை எண்ணுகையில் எல்லாம் அவனுக்கு நினைவு வந்தது.

அந்த நிலைகொள்ளாமையும் சீற்றமுமே ஒவ்வொரு முறையும் அவரை போரில் தோற்கடித்தது. அதை உணர்ந்து அவர் படையெழுகையில் தன்னை முற்றாக தொகுத்துக்கொண்டு வந்தார். ஆனால் ஒரு நாழிகைகூட அந்த தற்பிடித்தம் நீடிப்பதில்லை. ஆனால் அன்று களத்தில் எழுந்தபோது அவர் சிலைபோலிருந்தார். இருகால்களையும் பரப்பிவைத்து நீண்ட வில்லை  ஊன்றி நிறுத்தி அசைவில்லாது நின்று போரிட்டார். போர் நீள நீள மேலும் மேலும் அசைவின்மை கொண்டார். அவரில் பீஷ்மர் எழுந்ததுபோல் தோன்றியது. அவருடைய  அம்புகள் ஒவ்வொன்றும் உறுமியபடி வந்து அர்ஜுனனின் தேரை தாக்கின. அவன் தேர்மகுடம் உடைந்தது. அவன் கவசங்கள் இருமுறை உடைய அவன் நிலத்தில் படிந்து புதுக்கவசத்தை அணிந்தபடி எழுந்தான். அவனுடைய புரவிகளில் ஒன்று கழுத்து அறுந்து விழுந்தது. இருமுறை வலிப்படைந்து நாக்கு வெளியே தொங்க உடனே உயிர்விட்டது.

மேலும் வந்தறைந்த அம்புகளில் இருந்து காத்து இளைய யாதவர் அவனை பின்னெடுத்துச் சென்றார். புரவிகளை மாற்றுவதற்கு பொழுது அளிக்காமல் சல்யர் அவனை விடாது தொடர்ந்து வந்தார். வஞ்சினம் கூறவில்லை, அறைகூவி அழைக்கவுமில்லை. கூரிய விழிகளுடன் தேரில் நின்று போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய அம்புகள் வந்து அறைந்தபடியே இருந்தன. இறந்த புரவியை நுகத்திலிருந்து அறுத்து விடுவித்துக்கொண்டு எஞ்சிய புரவிகளுடன் தேரைத் திருப்பி மீண்டும் சல்யர்முன் அர்ஜுனனை கொண்டுவந்தார் இளைய யாதவர். அர்ஜுனன் இளைய யாதவர் இயற்றிய எதையுமே அறியாமல் சல்யரின் அம்புகளை தன் அம்புகளால் தடுத்தபடி போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஒற்றை அம்புகூட அவனை வீழ்த்திவிடும். ஓர் அம்பின் நுனித்தொடுகை போதும்.

அம்புகளின் ஊடாக சுழன்று வந்த தேரில் அமர்ந்திருந்த சல்யரின் முகம் கற்சிலை என சமைந்திருந்தது. ஒருமுறை மிக அண்மையிலென சல்யரின் விழிகளை பார்த்தபோது அவன் அஞ்சி வில் தாழ்த்திவிட்டான். நிழலில் அதைக்கண்டு இளைய யாதவர் ”அஞ்சாதே. அவர் அகச்சீற்றம் கொண்டிருக்கிறார். ஆகவே அவர் களத்தில் தோற்பது உறுதி” என்றார். “அகத்தில் அவர் கொண்ட அச்சீற்றம் அவர் உதடுகளில் தெரிகிறது. அவை இயல்பாக ஒட்டியிருக்கவில்லை. இறுக அழுந்தியிருக்கின்றன. அகச்சீற்றத்தை எவரும் நெடும்பொழுது கட்டுப்படுத்த முடியாது. அகமும் குலையாமல் போரிடுகையிலேயே நிறைநிலை அமைகிறது.வெல்லற்கரிய நிலை அதுவே. இது வெறும் தன்நடிப்பு” இளைய யாதவர் தொடர்ந்தார். “தளும்பாது என ஐயுற்றால் கலம் தளும்பியே தீரும். மறக்கப்பட்ட கலமோ நுனிவட்டம் வரை நிறைந்தும் துளிதளும்பாது நீர்நடனமிடும்.”

அம்புகளைத் தொடுத்தபடி  மூச்சிரைக்க ”அவரில் எழுந்துள்ளது வெறும் போர்ச்சீற்றமல்ல” என்று  அர்ஜுனன் சொன்னான். ”’ஆம்,  அது பிறிதொன்று” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். நகைத்தபடி “தந்தை மைந்தனுக்கும் மைந்தர் தந்தைக்கும் கொடுக்கும் மிகப்பெரிய பரிசென்பது குற்றவுணர்வுதான் போலும்” என்றார். “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றான் அர்ஜுனன். “நீ அவரை அஞ்சுகிறாய்” என்றார் இளைய யாதவர். “யார் நானா? இந்த மலைமகனையா?” என்றான் அர்ஜுனன். அவனை ஆடியில் நோக்காமல் ”அவரை நீ எதிர்கொள்ள இயலாது. அவர் தோற்பார் ஆனால் உன்னிடம் அல்ல” என்றார் இளைய யாதவர். ”ஏன்?” என்று அர்ஜுனன் சீற்றத்துடன் கேட்டான். “நான் வென்றவர்களுக்கு முன்னால் இவர் மிகமிக எளியவர்”.

இளைய யாதவர் “ஆம், அன்று உன் தோள்களில் மட்டுமே களைப்பு இருந்தது. அங்கனைக் கொன்றபின் உன் உள்ளமும் களைத்துவிட்டது. உன்னால் இனி பெருவில்வலர் எவரையும் கொல்ல இயலாது” என்றார். அர்ஜுனன் மேலும் சீற்றம் கொண்டு “இதோ கொல்கிறேன்… இப்போதே இவரை வீழ்த்துகிறேன்” என்றான். “எனில் இத்தருணத்தில் இம்மலைமகனை கொன்று வீழ்த்துக! இல்லையேல் எப்போதும் அவரை நீ வெல்ல இயலாது. ஏனென்றால் நீ அவரிடம் போரிடும்போது அவர் ஆற்றல் மிகுந்தபடியே செல்வார். நீ இழக்கும் அனைத்தையும் அவர் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்” என்றார் இளைய யாதவர். “பார்த்தா, இப்போரில் அவர் உன்னை மட்டுமே கொல்லவேண்டும் என உளம்கொண்டிருக்கிறார். அவரில் எழுந்த நஞ்சு அந்த அம்புகள் அனைத்திலும் ஒளிக்கூர் கொண்டிருக்கிறது.”

அர்ஜுனன் உரத்தகுரலில் “வென்று காட்டுகிறேன். இதோ இக்களத்தில் அவரை வீழ்த்திக் காட்டுகிறேன்”என்று கூவினான்.  “உன் சீற்றம் அவரை மேலும் சீற்றம் அடையச்செய்யும். உன் ஆற்றலிலிருந்து அவர் தன் ஆற்றலை பெறுவார். ஏனெனில் அவர் தன் மைந்தன் பொருட்டு வந்திருக்கிறார்” என்றார் இளைய யாதவர். அச்சொல் உள்ளத்தை தாக்க அர்ஜுனன் வில் தாழ்ந்தது.  சல்யரின் அம்புகளால் கவசங்கள் அறைபட தள்ளாடி நின்ற அர்ஜுனன் “ஆம், என்னால் இயலவில்லை” என்றான். அக்கணத்தில் சல்யரின் அம்பு வந்து அவன் கழுத்துக்கும் தோளுக்கும் நடுவே தாக்க அவன் உடலின் எல்லா நரம்புகளும் அதிர்ந்தன. அவன் ஒற்றைச்செவி அடைத்துக்கொண்டது.  அப்பக்கம் உடல் இரும்பாலானதுபோல் எடைகொள்ள அவன் தேரிலேயே கவசங்கள் ஓசையிட விழுந்தான்.

அக்கணத்தை முன்னரே உணர்ந்திருந்தவர்போல இளையயாதவர் தேரைத் திருப்பி படைகளுக்கு பின்புறமாக கொண்டு சென்றார். அவர் புதையப்புதைய கரியசேறென மானுட உடல்கள் எழுந்து வந்து அவர்களிடையே நிறைய சல்யரின் தேர் அதில் சிக்கி நிலையழிந்தது. சல்யர் அவர்களை அம்புகளால் அறைந்து அறைந்து வீழ்த்தினார். ஆனால் அவர்கள் எவரும் அஞ்சி விலகவில்லை. அவர்கள் அம்புகளையே அறியவில்லை. கொந்தளித்தபடி வந்து செத்து ஒருவர் மேல் ஒருவர் உதிர்ந்து சுவரென்றாகி வழியை முற்றாகவே மறித்தனர். சல்யர் பொறுமையை இழந்து “விலகுக! விலகுக!’ என்று கூவினார். வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டார்.

அர்ஜுனனின் தேரின் குரங்குக்கொடி மட்டும் அப்பால் தெரிந்தது. சல்யர்  “நில்! இழிமகனே நில்!” என்று கூவியபடி வில்லைத் தூக்கி அர்ஜுனனை நோக்கி அம்புகளை வானில் எழுப்பி சரிந்து விழச்செய்தார். இளைய யாதவர் கைகளை அசைக்க சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் இருபுறத்தில் எழுந்து வந்து செறுத்து நின்று சல்யரை எதிர்கொண்டார்கள். சல்யர் அவர்கள் இருவரையும் தன் வில்லால் தாக்கியபடி “விலகிச்செல்க… என் வஞ்சம் அவனிடம் மட்டுமே. நெறிநீங்கி அருங்கொலை செய்தவனின் குருதிக்காக களமெழுந்தவன் நான்… விலகுக!” என்று கூவினார். ”விலகுக! என் வஞ்சம் கொள்ளாதொழிக! என் நஞ்சுக்குமுன் நில்லாமல் அகல்க!”

மருத்துவ ஏவலர்கள் அர்ஜுனனின் உடலில் நரம்புமுடிச்சுகளில் கீறி அங்கே மருந்து நனைத்த துணிகளை வைத்து அழுத்தினர். அவன் வாய் கோணலாகி முகம் இழுபட்டிருந்தது. ஒரு விழி துடித்தபடியே இருந்தது. இளைய யாதவர் சல்யரை நோக்கி புன்னகைத்து “கூச்சலிடுகிறார். நிலையழியத் தொடங்கிவிட்டார் என்று பொருள் அதற்கு” என்றார். ”அவர் தன் சீற்றத்தை வில்லிலும் அம்பிலும் மட்டுமே காட்டும் வரை மட்டுமே அவரை வெல்ல இயலாது… அவர் உடையட்டும். கூச்சலிடும் மலைமகன் உள்ளம் சிதறியவன்.” சுருதகீர்த்தியின் அம்புகளால் சல்யரின் கவசம் உடைய “இழிபிறப்பே, நீ அவன் குருதியினன்” என்று பற்களை நெரித்தபடி அவர் அவனை தாக்கினார்.

அர்ஜுனன் இடக்கையை ஊன்றி எழமுயல “வேண்டாம்” என்றார் இளைய யாதவர். “அவர் அவர்களை நச்சம்புகளால் தாக்க மாட்டார்… அது அவருக்குப் பீடு அன்று.” அர்ஜுனன் எழுந்து சற்று தள்ளாடிவிட்டு தேரில் மீண்டும் ஏறிக்கொண்டான். இளைய யாதவர் தேர்த்தட்டில் ஏறி அதை தெளித்தபோது அது பின்னடைந்து படைக்கொப்பளிப்புக்கு அப்பால் சென்றது. அர்ஜுனன் “முகப்புக்கு… முகப்புக்கு” என்று கூவினான். “இல்லை, இது உன் போர் அல்ல…” என்றார் இளைய யாதவர். “இளையோரிடம் நச்சம்பை தொடுக்கிறாரா என்று பார்த்தேன்… இல்லை. ஆகவே அவர்கள் அவரை எதிர்கொள்ளட்டும்.” அர்ஜுனன் “நான் தோற்று ஓட விரும்பவில்லை” என்றான். “சுருதகீர்த்தி நீயேதான்” என்றார் இளைய யாதவர்.

நகுலனும் சகதேவனும் அவர்களை நோக்கி தேரில் விரைந்து வந்தனர். இளைய யாதவர் ”நீங்கள் சென்று சல்யரை எதிர்கொள்ளுங்கள். சல்யர் உங்களால் கொல்லப்படவேண்டும்” என்றார். ”எங்களாலா?” என்றான் நகுலன். ”ஆம், உங்களால் மட்டுமே அவரை எதிர்கொள்ள இயலும். உங்களை எதிர்நின்று போரிடுகையில் அவருடைய கைகள் தளர்கின்றன. நீங்கள் அவருடைய குலம். அவரோ தன் குலக்குருதியால் கட்டப்பட்ட முதற்தாதை” என்றார் இளைய யாதவர். நகுலன் “அவர் அவ்வெல்லையை மீறி அப்பக்கம் சென்றவர்” என்றான். “ஆம், அதற்கான அடிப்படை இப்போது மறைந்துவிட்டது. செல்க! மைந்தர் கைதளர்வதற்குள் அவர்களுக்கு துணைநில்லுங்கள்”

சகதேவனும் நகுலனும் விரைந்து சென்று சல்யரை எதிர்கொண்டனர். சல்யரின் அம்புகள் நெஞ்சிலும் விலாவிலும் தைக்க தேர்த்தட்டிலிருந்து சுருதசேனன் விழுந்துவிட்டிருந்தான்.  பாய்ந்துசென்று அவனை பற்றித்தூக்கிய சகதேவன் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டான். சுருதகீர்த்தி கவசங்கள் உடைந்து தோளிலும் இடையிலும் அம்புகள் தைத்திருக்க குருதிவழிய தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருக்க பாகன் அவன் தேரை பின்னடையச் செய்தான். சல்யர் விலங்குபோல் உறுமியபடி நகுலனையும் சகதேவனையும் எதிர்த்தார். அவருடய அம்புகள் பட்டு சகதேவனின் தேர்ப்பாகன் வீழ்ந்தான். நகுலனின் இரு புரவிகள் இறந்தன. அவர்களுக்கு நடுவே நீர்ச்சுழியில் மீன்கள் என அம்புகளின் வெள்ளித்திளைப்பு நிறைந்திருந்தது.

அப்போரை நோக்கிக்கொண்டிருந்த இளைய யாதவர் “இல்லை, அவர் மெல்ல மெல்ல நகுலனையும் சகதேவனையும் எதிர்க்கும் உளநிலையை உருவாக்கிக்கொள்கிறார்” என்றார். “மேலும் மேலும் பெரிய அம்புகளை எடுக்கிறார். எக்கணமும் நச்சம்புகளை அவர் கை நாடக்கூடும்.” அர்ஜுனன் “நான் செல்கிறேன்” என்றான். இளைய யாதவர் “அவரால் எதிர்கொள்ள இயலாதவர் யுதிஷ்டிரன் மட்டுமே. யுதிஷ்டிரன் முன்னெழட்டும்” என்றார். திகைப்புடன் ”யாதவரே, உரிய போர்ப்பயிற்சி உடையவரல்ல மூத்தவர். அவரால் சல்யர் போன்ற மாவீரரை எதிர்கொள்ள இயலாது” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். “வேண்டாம்… நான் செல்கிறேன். இத்தனை பொழுது மூத்தவரை காத்தோம்…”

“அவரே சல்யரை எதிர்கொள்ள முடியும். உன் முன் வில்லுடன் பேருருக்கொள்ளும் சல்யர் யுதிஷ்டிரன் முன் சிறுத்து நிலம்படிவதை காண்பாய்” என்றார் இளைய யாதவர். “வஞ்சமே அவருடைய விசை. நஞ்சுதான் படைக்கலம். அவற்றை அவர் யுதிஷ்டிரன் முன் இழப்பார்.” அர்ஜுனன் “அவர் தன் எல்லையை கடந்தார் என்றால் மூத்தவரை நாம் இழப்போம்” என்றான். “மலைமக்கள் கடக்கமுடியாதது குருதி. அதை கடந்தாலும் கடக்கமுடியாதது நெறி” என்றார் இளைய யாதவர். “நெறியிலாத இக்களத்தில்கூட மலைமகனாகவே எஞ்சுபவர் மத்ரர். அவருடைய வில் தழையும். ஐயமே இல்லை.” அர்ஜுனன் “வீண்முயற்சி வேண்டாம்… அவரை நான் எதிர்கொள்கிறேன்” என்று கூவ இளைய யாதவர் அதை பொருட்படுத்தாமல் தேரை அப்பால் மைந்தரால் துணைக்கப்பட்டு நின்றிருந்த யுதிஷ்டிரரை நோக்கிச் செலுத்தினார்.

இளைய யாதவர் “அரசே, முன்செல்க! சல்யரை எதிர்கொள்க! இது உங்கள் போர்” என்று யுதிஷ்டிரரிடம் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் “ஆம், அவரை நான் வென்றாக வேண்டும்” என்றார். அவர் ஏன் அதை சொன்னார் என அர்ஜுனன் வியந்தான். “நான் மூத்தவருக்கு துணைசெல்கிறேன்” என்றான். இளைய யாதவர் “அவர் தனியாகவே செல்லட்டும். இப்போர் அவருடையது மட்டுமே” என்றார். “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். “போர்கள் பல!” என்று இளைய யாதவர் புன்னகைத்தார். “சில போர்களில் உரியவர்கள் வென்றாலொழிய பொருளில்லை.” அர்ஜுனன் திகைத்து நோக்கினான். யுதிஷ்டிரன் “செல்க!” என பாகனுக்கு ஆணையிட்டார்.

நகுலனும் சகதேவனும் பின்னடைந்தபடியே சல்யரை எதிர்த்துக்கொண்டிருக்க அவர்களுக்கு நடுவே யுதிஷ்டிரரின் தேர் சென்றது. பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் யுதிஷ்டிரரின் இருபுறமும் காத்து சென்றனர். அவர்கள் சூழ்ந்துகொண்டு  சல்யரை எதிர்கொண்டார்கள்.  போரிட்டுக்கொண்டே வந்த சல்யர் அவருடைய தேரை யுதிஷ்டிரரின் அம்புகள் சென்று அறைய திரும்பி நோக்கி ஒருகணம் தயங்கி நின்றார். அக்கணத்தில் இருபுறத்திலிருந்தும் நகுலனும் சகதேவனும் சல்யரை தாக்கினார்கள். சல்யர் இகழ்ச்சியுடன் திரும்பி நகுலனை நோக்கி “அறிவிலி, திரும்பிச்செல்!” என்றார். நகுலன் “உங்களை வென்றே தீர்வோம், மாதுலரே” என்று கூவினான். “அறிவிலி! அறிவிலி!” என்று சல்யர் கூச்சலிட்டார்.

இளைய யாதவர் கையைத்தூக்கி அசைத்து ஆணையிட அதைக் கண்டு உணர்ந்த நகுலன் சகதேவனை நோக்கி ”அவருடைய குடிமைந்தர்களை முதலில் கொல்லும்படி ஆணை. அவர் உளம் தளரவேண்டும்” என்றான். நகுலன் சல்யரை நோக்கி அம்புகளை தொடுத்தபடி முன்சென்று எண்ணியிராக் கணத்தில் தேரை வளைந்து கடந்து பக்கவாட்டில் சென்று அம்புகளைத் தொடுத்து சல்யருக்கு இருபுறமும் படைத்துணையாக வந்துகொண்டிருந்த சல்யரின் குடிமைந்தர்கள் ரிஷபனையும் மகரனையும் கொன்று வீழ்த்தினான். மறுபக்கம் சகதேவன் அஜனையும் அஸ்வனையும் கொன்றான்.

மைந்தர்கள் அலறிச் சரிவதைக்கண்டு சல்யர் இருபுறமும் நோக்கி கூச்சலிட்டார். அதுவரை அவரில் எஞ்சிய நிலைக்கோளும் இல்லாமல் ஆயிற்று. ஓங்கி  நெஞ்சில் அறைந்துகொண்டு வீறிட்டார். ”கீழ்மகன்களே! வில்லுக்குப் புறம்சென்று தாக்கும் நெறியிலிகளே!” என்று கூவியபடி அம்புகளால் நகுலனையும் சகதேவனையும் தாக்கினார். “மேலும் மேலும் நெறிபிறழுங்கள்… அவருடைய சினம் எல்லை மீறட்டும்” என்று இளைய யாதவரின் ஆணை வந்தது. நகுலன் அவருடைய தேருக்குப் பின்பக்கம் சென்று ஆவக்காவலனை கொன்றான். அம்புகளால் அவருடைய குடிமைந்தன் ஒருவனைக் கொன்று அவன் தலையைத் தூக்கி அவர் தேர்மேல் இட்டான். சல்யர் நிலைமறந்து பித்தன்போல் கூவிக்கொண்டிருந்தார்.

”யுதிஷ்டிரன் முன்னெழுக! யுதிஷ்டிரன் முன்னெழுக!” என இளைய யாதவர் ஆணையிட்டார். யுதிஷ்டிரரின் தேர் முன்னாலெழுந்து சல்யரை எதிர்கொள்ளச் செல்ல, இளைய யாதவர் அர்ஜுனனின் தேரை பின்னெடுத்துச் சென்று சல்யரை துணை செய்யும்பொருட்டு தன் தேரில் நாணொலி எழுப்பியபடி வந்த சகுனியை எதிர்கொண்டார். சகுனிக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையே போர் மூண்டது. சகுனி  “மத்ரரை துணை செய்க! மத்ரர் சூழ்ந்துகொள்ளப்பட்டார்!”  என்று ஆணையிட்டார். ஆனால் அவர் ஆணை அப்பால் சிகண்டியுடன் பொருதிக்கொண்டிருந்த கிருதவர்மனை சென்றடையவில்லை.

மறுஎல்லையில் துரியோதனனை திருஷ்டத்யும்னன் தடுத்து நிறுத்தியிருந்தான். கிருபர் போர்க்களத்தில் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. களம் முழுக்க நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த போர் விசையழிந்து அந்தியின் நிழலாட்டம்போல மிக மெல்ல நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. சல்யர் தன் தேரில் நின்று கூச்சலிட்டு கண்ணீருடன் வெறியாடிக்கொண்டிருந்தார். “கீழ்மகன்களே, நெறியிலிகளே, வீணர்களே” என்று கூவினார். இளைய யாதவரின் எண்ணம் அர்ஜுனனுக்குப் புரிந்தது. சல்யர் தன் எல்லையைக் கடந்து நகுலனையும் சகதேவனையும் நோக்கி கொலைவிழைவுகொண்டு எழவேண்டும். அப்போதுதான் யுதிஷ்டிரன் மெய்யாகவே போருக்கு எழுவார்.

அவன் உள்ளம் பதைத்தது. யுதிஷ்டிரரிடம் சல்யர் தன் எல்லையை மீறிவிட்டாரென்றால்… அவன் அவ்வண்ணம் எண்ணியதுமே இளைய யாதவர் “அவரால் இயலாது… வேறுவழியே இல்லை” என்றார். அர்ஜுனன் சகுனியை செறுத்துக்கொண்டே அவர் துணைக்கு வந்த கிருதவர்மனையும் தடுத்தான். யுதிஷ்டிரன் நகுலனுக்கும் சகதேவனுக்கும் நடுவே தன் தேரைச் செலுத்தி சல்யருக்கு முன்னால் சென்றதை அவன் கண்டான். நகுலனும் சகதேவனும் இருபுறமும் விசையுடன் போரிட அவர்களால் காக்கப்பட்டவர் போலிருந்தார் யுதிஷ்டிரன். ஆனால் எக்கணமும் அவர்கள் இருவரும் சரியக்கூடும்.

ஒருகணம் அவன் உடல் வெம்மையலை பட்டதுபோல் நடுங்கி பின் வியர்வைகொண்டது. அவர்கள் தனக்கு அத்தனை அணுக்கமானவர்களா என்ன? தன் அகம் அவர்களை அத்தனை பொருட்படுத்துகிறதா? அவர்களை எண்ணுவதே இல்லை. அவர்கள் என் உளம் அல்ல, என் உடல். ஐவரால் ஆனது என் ஊன்.  உடலை மீறியே எழுகிறது உள்ளம். உடலை மறக்கவும் கடக்கவும் விழைகிறது. உடலில்லாமல் தன்னை நிறுத்திக்கொள்கிறது. ஆனால் அது உடலின் ஒரு பகுதியே. மலரின் மணம் என. அவன் உள்ளம் தளர்ந்தபடியே வந்தது. பழக்கத்தால் கைகள் போரிட்டன. எப்பொருளும் இல்லாமல் அகம் உருகி உருகி கண்ணீர்கொண்டது.

எதுவும் நிகழப்போவதில்லை. இவர் அறியாத ஒன்றில்லை. இவரை நம்புவதன்றி இங்கு நான் இயற்றுவதும் ஒன்றில்லை. அதை அறிந்திருந்தும் நான் நெஞ்சு கலுழ்கிறேன். அவன் தன் விழிகளிலிருந்து நீர் வழிந்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். என் உள்ளம் இப்போது பிறிதொன்றென ஆகிவிட்டிருக்கிறது.  அது தொட்டதுமே உருமாறும் நீர்மை கொண்டுவிட்டிருக்கிறது. முதுமையில் உடல்நலிகையில் உள்ளம் அவ்வாறு நைந்துவிடுவதை அவன் கண்டிருக்கிறான். எளிய நினைவுகளில் முதியோர் அழுவார்கள். நான் அவ்வண்ணம் ஆகிவிட்டேனா என்ன? எதன்பொருட்டு இங்கு நின்று நெகிழ்கிறேன்?

அது கர்ணனின் நினைவால் என ஓர் எண்ணம் அவன் மேல் எவரோ சாட்டையால் ஓங்கி அறைந்ததுபோல் எழுந்தது. கர்ணனைக் கொன்றபின்னர் என் காண்டீபம் முழுநாண் கொள்ளவே இல்லை. நான் உள்ளே உருகிக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஏன்? என் குலமகளை சிறுமைசெய்தவன். என் குடியழித்தவனின் தோழன். ஆணவமே உருவானவன். தன் தோற்றத்தால் என்னை சிறியவனாக்கியவன். என் இனிய மைந்தனின் இறப்பை வகுத்தவன். அவன் தன்னையே சவுக்கால் அறைந்துகொண்டான். இன்னும் இன்னும் என உள்ளம் எழுந்தது. என் துணைவியின் அகத்தில் வாழ்பவன். ஐவராகி அவளை புணர்பவன். ஆனால் அதன்பின்னரும் உள்ளம் தொய்ந்தே கிடந்தது.

முயன்று வெறிக்கூச்சலிட்டுக்கொண்டு அர்ஜுனன் கிருதவர்மனை அம்புகளால் அறைந்தான். கிருதவர்மனின் விழிகளில் வந்துசென்ற அச்சத்தைக் கண்டதும் அவன் உள்ளம் கிளர்ச்சி அடைந்தது. மேலும் மேலும் கூச்சலிட்டபடி சகுனியையும் கிருதவர்மனையும் தாக்கினான். அரைக்கணம் சகுனியின் விழிகளை அவன் விழிகள் தொட்டன. அவை இளைய யாதவரிலேயே ஊன்றியிருந்தன. அவருடைய் எதிரி இவர் மட்டுமா? பிற எவருமே அவருக்கொரு பொருட்டு அல்லவா? இங்குள்ள அனைவருமே இவருக்கு எதிரிகள். அங்குள்ளோர் மட்டுமல்ல, இங்குள்ளோரும்கூட. இந்த யுகமே இவருக்கு எதிரி. இப்பேரழிவை விளையாட்டென நிகழ்த்தி அமர்ந்திருக்கும் இவர்…

அவனுள் காட்டெரி என சினம் பற்றிக்கொண்டது. காண்டீபம் நாணிறுகி துள்ளி எழுந்தது. அம்புகள் விம்மிக்கொண்டு எழுந்து சென்றன.  அவை சென்று தொட்ட இடங்கள் சிதறித்தெறித்தன. வசைச்சொற்கள் என. வெடித்தெழும் விம்மல்கள் என. தனிமையின் பெருமூச்சுகள் என.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 17

துரியோதனனின் கால்கள் சேற்றிலிருந்து அடிமரங்கள்போல் எழுந்து நின்றதை பீமன் கண்டான். அவை சேற்றுக்குள் புதையப் புதைய நடந்தன. சேறு உண்ணும் உதடுகள்போல் ஒலியெழுப்பியது. கால்கள் எழுந்து அகன்றபோது புண் என திறந்து கிடந்தது. அதில் ஊறிய கரிய நீரின்மேல் மீண்டும் விழுந்தன வேறு கால்கள். அக்கால்கள் தன்னருகே வந்தபோது பீமன் மெல்ல புரண்டு அகன்றான். அவன் தன் உடலை தொட்டான் என்றால் அறிந்துகொள்வான். வேறெந்த உடலையும் அவனால் அறியமுடியாது. மீண்டும் கால்களை உந்தி பின்னகர்ந்து சேற்றுக்குள் அரையுடல் புதைந்துகொண்டான்.

அவன் கிடந்த சேற்றுநிலம் இழுபடும் தரைவிரிப்பென அசைந்தது. அது ஒரு விழிமயக்கு என அவனுக்கு முதலில் தோன்றியது. ஆனால் மிக மெல்ல தரை இழுபடுபவதை அவன் தெளிவாக உணர்ந்தான். எழுந்து விலகவேண்டுமென முதலில் தோன்றியது. எந்த அசைவும் துரியோதனனின் விழிகளிலேயே முதலில் படும் என்பதனால் அவன் கண்களை மூடி அந்த அசைவுக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தான். அவன் உடல் வழுக்கிச் சென்றுகொண்டே இருந்தது. விழிகள் மூடியிருந்தபோது அதன் விசையும் விரைவும் மிகையாகத் தெரிந்தது. கங்கைப்பரப்பில் மிதந்துசெல்வதுபோலவே இருந்தது.

பீமன் மெல்ல உடல் தளர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான். இப்போது அவன் தன்னை அறியமுடியாது. இக்கரிய சேறு அனைவரையும் ஒன்றென்று ஆக்கிவிடுகிறது. அதற்கு மாண்ட உடல்களில் வேறுபாடில்லை. அது எந்த முகத்தையும் பிரித்தறிவதில்லை. பெருமைசிறுமை அறிவதில்லை. அவன் விழிதிறந்தபோது தான் மிதந்து கிடந்த மண் சரிந்து பிலம் ஒன்றுக்குள் சென்றுகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். எழுந்து அகல நினைப்பதற்குள் சரிவின் விசை கூடிவந்தது. நாற்புறமிருந்தும் மானுட உடல்கள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றென விழுந்து அந்தப் பிலம் நோக்கி அழுந்திச் செலுத்திக்கொண்டன. அவன்மேல் மேலும் மேலும் உடல்கள் வந்து விழுந்தன. அவன் எழுந்துசெல்வதைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டுதான் இருந்தான். எழவில்லை.

அவன் உடல் எழமுடியாதபடி பிற உடல்களுடன் களிச்சேற்றால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. மிக மென்மையான சேறு. ஆனால் பட்டுவடங்கள் என ஆற்றல்கொண்டது. சாம்பல் கலந்த மண்தானே இது? இதற்கு இத்தனை பசை எப்படி வந்தது? இது குருதிப்பசை. பசுங்குருதி. பதினெட்டு நாட்களாக இங்கே விழுந்து மண்ணுக்குள் ஊறிக்கலந்து நொதித்த பழங்குருதி. அச்சேறு நிணம்போலிருந்தது. சில இடங்களில் மெல்லிய தசையென்றே தோன்றியது. திறந்திருப்பது வாய். உள்ளே நாவென அசையும் நாகங்கள். ஆழ்ந்த இருள். பசி தீ என அங்கே எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. எழுந்து ஓடு… உயிர் காத்துக்கொள். அதனுள் விழுந்தவர் மீள இயலாது. அங்கே பாதாளதெய்வங்கள் வாய்திறந்து கண்கள் துறித்து காத்திருக்கக் கூடும்.

அவன் பிலத்தின் விளிம்பைப் பற்ற முயன்றான். ஆனால் உள்மடிந்த உதடுகள்போல அது வழவழப்பாக இருந்தது. அதற்குள் அவன் விழுந்தபோது மேலே விழுந்த உடல்கள் அவனை அழுத்தி மேலும் செலுத்தின. கீழே உளைச்சேறு உடலை தாங்கியது. ஆனால் அது விலகி விலகி அவனை உள்ளே கொண்டுசென்றது. மென்மையான தசைகளில் அவன் புதைந்து புதைந்து சென்றான். கரிய சேறு மேலும் மேலும் மென்மையாகி இருளென்றே ஆகியது. அவன் விழத்தொடங்கினான். ஆழத்தைச் சென்றறைந்து சிலகணங்கள் அவ்வதிர்வில் உடலுக்குள் திரவங்கள் கொப்பளிக்க கண்களுக்குள் வண்ணங்களை நோக்கியபடி அசைவில்லாது கிடந்தான்.

நினைவு மீண்டபோது அந்த இடத்தின் கெடுமணத்தையே முதலில் உணர்ந்தான். அது அழுகும் குருதியும் மட்கும் செடிகளும் அனலுடன் கலந்தது போன்ற வாடை. எழுந்து அமர்ந்து சுற்றிலும் நோக்கினான். குவியல் குவியலாக மானுட உடல்கள் கிடந்தன. அவற்றின் மேல் மேலிருந்து உடல்கள் உதிர்ந்துகொண்டே இருந்தன. உடல்கள் உடல்களை தாங்கியமையால்தான் தான் அத்தனை உயரத்திலிருந்து உயிர்மீளமுடிந்தது. பலர் அப்போதும் இறந்திருக்கவில்லை. சிலர் கையூன்றி எழவும் முயன்றனர். அவன் மேல் ஒருவன் வந்து விழுந்தான். சிரித்தபடி “பன்றிகள்… இனிய பன்றிகள்!” என்றான்.

அந்த உடற்குவியலின் விளிம்பு நோக்கி செல்லவேண்டும் என பீமன் முடிவெடுத்தான். எழுந்து நின்றபோது உடல்களின் குவியலின் அசைவால் நிலையழிந்து விழுந்தான். ஆகவே கைகளை ஊன்றியபடி தவழ்ந்து இருள்சூழ்ந்த விளிம்பு நோக்கி சென்றான். மேலிருந்து உடல்கள் உதிரும் ஓசை அவனுக்குப் பின்னால் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. முனகல்களுக்குள் சிரிப்பொலிகளும் சொற்களும்கூட ஒலித்தன. அவன் இருளுக்குள் சென்று சென்று பின் சரிவில் உருளத் தொடங்கினான். விழுந்து சென்று முட்டி எழுந்து நின்றபோது அது அவ்வுடற்குவையின் ஓரம் என உணர்ந்தான்.

அங்கே சீறலோசைகள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. அவன் விழிமணிகளின் மின்களை அருகிலெனக் கண்டான். அவை மீன்செதில்கள் எனச் செறிந்திருந்தன. அருகணையுந்தோறும் தெளிந்தபடியே வந்தன. மேலும் மேலும் அருகே சென்றபோது சீறல்காற்றுகளை தன் உடலெங்கும் உணர்ந்தான். அரவுகளின் பெரும்பத்திகளின் அசைவை, உடல்களின் சுழல்நெளிவை, நா பறக்கும் சிதறலை கண்டான். மேலும் அருகே சென்றபோது அவற்றை தெளிவுறக் கண்டான். கீழே விழுந்தவர்களை அவை கவ்வி இழுத்து விழுங்கிக்கொண்டிருந்தன. உடல்கள் விழைவுகொண்டு செல்வன போன்று அவற்றின் வாய்க்குள் தலைபுகுத்தி உந்தி நுழைந்துகொண்டிருந்தன. விழுங்கும் நாகங்களின் கண்கள் களிமயக்கில் என வெறித்திருந்தன.

அவன் அருகணைந்து “நான் பீமன்… இன்னமும் உயிரிழக்கவில்லை” என்றான். நாகங்களின் ஓசைகளில் இருந்து ஒரு குரல் சொல்கொண்டது. “இங்கே உயிருடன் இருப்பதும் இறந்ததும் வேறல்ல.” அவன் அந்த நாகத்தை நோக்கினான். கரிய பனைமரம் போன்ற உடல் முறுக்குகொண்டு நெளிய அவனருகே தலைநீட்டி அணுகியது. “ஒன்று உணர்க, இது வேறொரு உலகு! அங்குள்ள ஆற்றலும் அறிவும் தவமும் இங்கு பொருள்கொள்வதில்லை.” பீமன் எரிச்சலுடன் “விலகு… நான் இங்குள்ளவன் அல்ல. இங்கு மடியப்போவதுமில்லை” என்றான். இன்னொரு நாகம் அருகே படமெடுத்தது. “நீ அறியாதவன்!” என்று அது சொன்னது. “நீ ஒன்றுமறியாதவன். அறியாமையையே ஆற்றலெனக் கொண்டவன்.”

பீமன் கசப்புடன் நகைத்து “ஆம், மானுடர் அறிவதெல்லாமே அகச்சான்றையும் அறத்தையும் அறிவைக்கொண்டு எவ்வண்ணம் மீற முடியும் என்பதற்காகவே. நான் அறியாமையால் என் அகத்துறையும் தெய்வங்களுக்கு அடிபணிபவன்” என்றான். நாகம் சினம் கொண்டது. “நீ ஏன் அங்கிருக்கவேண்டும்? உன் இடம் அது அல்ல. அங்கே அனைத்தும் முரண்கொள்கின்றன. சொல்லும் செயலும். நேற்றும் இன்றும். நெறிகளும் நடைமுறைகளும். அங்கே அறம் தனக்குத்தானே முரண்கொள்கிறது. தன் வாலை தானே அஞ்சி சீறித் தாக்கி விழுங்க முயல்கிறது.” பீமன் “என் கடன் அங்குதான் உள்ளது… நான் என் வஞ்சத்தை இன்னும் முடிக்கவில்லை” என்றான்.

“இது வேள்வி. அங்கே மேலே நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பது அறுதி வேள்வி என்று உணர்க! நேற்று அந்தியில் அவர்கள் தேவர்களுக்கு அவியூட்டினர். இன்று எங்களுக்கு அவியூட்டும் வேள்வியை இயற்றுகிறார்கள்.” இன்னொரு நாகம் அதன்மேல் விழுந்து உடல்பிணைந்து படமெடுத்துச் சீறியது. “அனற்தழல்களால் அவ்வேள்வி. இருட்கொழுந்துகளால் இவ்வேள்வி.” இன்னொரு நாகம் “எங்கள் பசியாறும் நாள் இது. இனி ஆயிரமாண்டுகள் இப்புவியை தாங்குவோம்” என்றது. பிறிதொரு நாகம் “உண்டு உண்டு நிறைகிறோம். இதுவரை இவ்வண்ணம் நிறைந்ததில்லை. அங்கே மண்ணுலகில் மரங்கள் என எழுவோம். கொடிகள் என செறிவோம். விலங்குகள் என பெருகுவோம். பறவைகள் என நிறைவோம்… வளமெழும் காலம் விடியவிருக்கிறது மண்ணில்” என்றது.

பீமன் அதன் வெறித்த கண்களை நோக்கி “விலகு” என்றான். “மண்ணில் வாழும் உயிர்களுக்கு உரிய உயர்ந்த இலக்கு என்பது வேள்வியில் அவியாவது என நீ அறிந்ததில்லையா?” என்றது ஒரு நாகம். “பெருவேள்விகளால் வாழ்கின்றது உயிர்க்குலம். உயிர்களில் உயர்ந்தவர்கள் மானுடர். ஆகவே அவிகளிலும் பெரியது மானுடமே.” பீமனின் விழிகள் நாகவிழிகளால் அசைவிலாது கட்டுண்டன. “விலகு” என அவன் மீண்டும் சொன்னான். “விலகு! விலகு!” என சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான். அவன் மேல் விழிகள் ஊன்றியிருந்தன. கூரிய ஊசியால் அவன் உடலைத் தைத்து கவ்விப் பற்றி அசையாமல் நிறுத்தியிருந்தன.

“நீ அஞ்சுகிறாய்… நீ அஞ்சவேண்டியதே இல்லை. உண்மையில் மண்ணில் புகுவன விதையாகின்றன. விண்ணேறுபவை மழையாகின்றன. அழிவென்பது தொடர்ச்சியறுதலே. அவியாகின்றவை அழிவின்மையை அடைகின்றன.” பீமன் மிக மெல்ல அவன் செவிகளுக்கும் கேட்காதபடி “விலகு… விலகிச்செல்!” என்றான். “அங்கே வாழும் கோடிகோடி மானுடரை எண்ணிப் பார். அவர்களின் வாழ்க்கை எத்தனை இனியதாக இருந்தாலும், அதை அவர்கள் எவ்வண்ணம் பொருள்கொண்டாலும் எஞ்சுவதென்ன? அவர்களின் சாவு மிகமிக எளிமையானது. நோயுற்று நொந்து மட்கி அழிவது. அறிக, எந்தக் கதையும் அதன் முடிவால்தான் பொருள்கொள்கிறது. பொருளில்லாத முடிவுகொண்ட வாழ்க்கைக்கு மட்டும் என்ன பொருள் இருக்கமுடியும்?”

“உரசி அழியும் சந்தனமும் எரிந்தழியும் அகிலும் அவியாகும் பலாசமும் மட்டுமே பொருள்கொள்கின்றன. விறகுகளாகின்றன சில. காட்டில் மட்கி மண்ணாகின்றன பல” என்றபடி அருகே சுருள் விரித்தது இன்னொரு நாகம். “உன் நிறைவு இங்கே என உணர்க! நீ கொடுக்காமல் எடுக்க எவராலும் இயலாது… இதோ இங்கே வந்துவிழும் ஒவ்வொருவரிடமும் கோருகிறோம். அவர்கள் உவந்து தங்களை அளிக்கிறார்கள். நோக்குக, நாகம் எதையும் பற்றி விழுங்குவதில்லை! இரை அதனுள் செல்லும்போது வாயை அசைப்பதுமில்லை. உணவாவது அந்த இரையின் கொடை.”

அக்கணம் பீமன் மேல் எடையுடன் ஒரு பெரிய நாகம் விழுந்தது. அந்த விசையில் அவன் தள்ளாடி விழ அவனை அது கவ்வி சுருட்டிக்கொண்டது. அவன் அதன் பிடிக்குள் இறுக அதன் அணைப்பு எடைமிகுந்தபடியே வந்தது. அவன் அறிந்த எந்தப் பெருமல்லனைவிடவும் ஆற்றல் கொண்ட பிடி. அவனுள் எலும்புகள் நொறுங்குவதுபோல் நெரிபட்டன. உள்ளே சிக்கிக்கொண்ட மூச்சுக்காற்று இரும்பென ஆகி எடைகொண்டது. அவனுள் ஒரு சிறு உடைவு நிகழ்ந்தது. மறுகணம் தன் கைகள் இரு நாகங்களென ஆவதை அவன் கண்டான். அவை சீறி ஒலியெழுப்பி நெளிந்தெழுந்தன. அந்த நாகத்தை பற்றிச் சுருட்டி அப்பால் வீசின.

தன் தோள்களில் சுழன்று நெளிந்து சீறிப் போரிட்ட இரண்டு கரிய மாநாகங்களை அவனே திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவை ஒன்றோடொன்று உடலறைந்துகொண்டன. ஒன்றை ஒன்று தழுவி முறுக்கிக்கொண்டு உடல்பெருகி எழுந்து அறைந்தன. அங்கிருந்த நாகங்களை தூக்கி முறுக்கி அப்பால் வீசினான். அறைந்து சுருளச்செய்தான். அவை விலகி அலைகொண்டு எழுந்து சூழ்ந்து அவனை மிரண்டு நோக்கின. “நீ யார்? யார் நீ?” என்று ஒரு நாகம் கூவியது. “உன் உடலில் எவ்வண்ணம் எழுந்தன நாகங்கள்? சொல், நீ யார்?”

“நான் பாண்டவனாகிய பீமன்… இந்நாக உலகம் எனக்குப் புதியதல்ல” என்றான் பீமன். “உன்னுள் நஞ்சு உள்ளது. அதிலிருந்தே இந்த நாகங்கள் உன் உடலில் எழுகின்றன. எங்கிருந்து பெற்றாய் அதை? எப்படி அந்நஞ்சு உன் உடலில் வாழ்கிறது?” என்றது ஒரு நாகம். “நான் இங்கு வந்துள்ளேன். கங்கையின் பிலத்தினூடாக நுழைந்தேன். உங்கள் அரசனை பார்த்தேன். அவனை அழையுங்கள். பாண்டவனாகிய பீமன் வந்துள்ளான் என்று சொல்லுங்கள். நான் வெளியேற வேண்டும். அங்கே மேலே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் போரில் நான் ஆற்றவேண்டியது எஞ்சியிருக்கிறது” என்றான் பீமன்.

“யார் அது? பாண்டவன் பெயரைச் சொன்னது யார்?” என்று ஒரு குரல் கேட்டது. நாக உடல்களை விலக்கியபடி ஒரு இளநிற நாகம் தலைதூக்கியது. “பீமசேனனா… உன் பெயரை எவரோ சொன்னார்களே என்று பார்த்தேன். இங்கே எவ்வண்ணம் வந்தாய்?” என்றது. பீமன் ஆரியகரை அடையாளம் கண்டுகொண்டான். “மூதாதையே, நான் போர்க்களத்தில் திறந்த பிலத்தினூடாக உள்ளே விழுந்தேன்… நான் உடனே திரும்பியாகவேண்டும்” என்றான். ஆரியகர் “நீ விழுந்தாய் எனில் அதற்கு ஏதேனும் அறியாப் பொருள் இருக்கும்… வருக!” என்று அவன் தோளை தொட்டார். “வருக, மைந்தா. உன் இலக்கென்ன என்பதை பார்ப்போம்.”

அவர் அவனை நாகங்களை விலக்கி உள்ளே அழைத்துச்சென்றார். இருளே ஒளியென்றாக கண்கள் துலங்கி அவன் அந்தப் பிலத்தின் வளைந்து பின்னிய பாதைவிரிவை கண்டான். அவர் ஒரு சிறு அறைக்குள் அவனை அழைத்துச்சென்றார். “மேலே நிகழ்ந்ததை சொல்” என்றார். அவன் சொல்லி முடித்ததும் “நீ அணுவிடையில் உயிர் தப்பினாய். எவருடைய வேண்டுதலாலோ அது நிகழ்ந்தது” என்றார். “என் அன்னையின் வேண்டுதலும் உடன்பிறந்தாரின் வாழ்த்தும் என்னுடன் எப்போதும் உள்ளது” என்றான் பீமன். ஆரியகர் புன்னகைத்து “அதுவல்ல. அவர்களின் வேண்டுதலும் வாழ்த்துக்களும் தன்னலம் கலந்தவை. அவை பயனளிப்பதில்லை. இது தூய வேண்டுதல். எவராலும் மறுக்கப்பட இயலாதது” என்றார்.

ஆரியகர் மானுட உடல்கொண்டார். இடைக்குக் கீழே அவர் உடலின் நாகச்சுருள் நெளிந்தது. “உனக்குத் துணையென நின்ற வேண்டுதல் பிறிதொன்று” என்றார் ஆரியகர். “அதை நீ வேண்டுமென்றால் காணலாம்.” பீமன் “வேண்டாம்” என்றான். “நீ கனிந்துவிடுவாய் என அஞ்சுகிறாயா?” என்று ஆரியகர் சிரித்தார். “ஆம், நீ கனிவாய். அதன்பின் உன் கதை எழாது.” பீமன் “நான் கனியவில்லை, கனிய விரும்பவுமில்லை” என்றான். “நீ கலங்கவில்லையா? நூற்றுவர் மைந்தரைக் கொல்லும்போது? நூற்றுவரை ஒவ்வொருவராகக் கொல்லும்போது?” என்றார் ஆரியகர். பீமன் பேசாமல் நின்றான்.

“சொல்க…” என்று ஆரியகர் கேட்டார். “அவர்களை கொல்லும்போதல்ல. என் மைந்தர்களுக்கு முன் நான் உளம்சிறுத்தேன். அவர்களிடமிருந்து தனியனானேன்.” ஆரியகர் நகைத்து “ஆம், அது அவ்வாறே. முறையிலாக் காமம் கொண்டவன் மகள்களிடம் அயன்மைப்படுகிறான். அறமிலாச் செயலாற்றியவன் மைந்தரிடமிருந்து விலக்கம் கொள்கிறான்” என்றார். பீமன் “நான் முறையிலாதன செய்யவில்லை… எந்த முறையின்மையைச் செய்தாலும் என் நோக்கில் அவை முறையே” என்றான். “என் செயல்களுக்காக நான் ஒருகணமும் குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளவில்லை…” ஆரியகர் “நீ உன் வஞ்சினத்தில் பெரும்பகுதியை இயற்றிவிட்டாய்” என்றார். “முழுமைகொள்ளாச் செயல் இயற்றப்படாத செயலே” என்றான் பீமன்.

“மைந்தா, முன்பு இந்த ஆழத்திற்கு நீ வந்ததை நினைவுறுவாய் அல்லவா?” என்று ஆரியகர் சொன்னார். “அன்று நீ அருந்திய நஞ்சே இன்றுவரை உன்னில் வஞ்சமென்றும் ஆற்றலென்றும் நின்றது. இன்று அதன் வீச்சை உன்னிலிருந்து இழந்துவிட்டிருக்கிறாய். முதல்முறையாக உன் மைந்தரின் விழிகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்கி திரும்பிக்கொண்டபோதே நீ சுருங்கலானாய்.” அவர் அவன் அருகே வந்து “நாகத்தின் பத்தி சுருங்குமென்றால் அதனால் கொத்த இயலாது என்று அறிக!” என்றார். பீமன் “ஆம்” என்றான். “இன்று நீ இருக்கும் நிலையில் அவனை உன்னால் கொல்ல இயலாது” என்றார் ஆரியகர்.

“நான் அவனை கொன்றாகவேண்டும்… எந்நிலையிலும் எவ்வண்ணமும் அவனை கொன்றே ஆகவேண்டும். அது என் வஞ்சம்… அதுவே நான்” என்றான் பீமன். “எனில் நீ முன்பு அருந்தியதைவிட இருமடங்கு வீச்சுகொண்ட நஞ்சை அருந்தவேண்டும்” என்றார் ஆரியகர். பீமன் “அருந்துகிறேன். அதன்பொருட்டே இங்கே வந்தேன் போலும். அருந்துகிறேன்” என்றான். ஆரியகர் “நில், இது ஒருபோதும் அருந்தியவனை விட்டு அகலாதது. உன் எதிரியை வென்ற பின்னரும் அவ்வண்ணமே எஞ்சுவது” என்றார். “எவ்வண்ணமாயினும், எதுவரை செல்வதாயினும்” என்றான் பீமன்.

“எதற்கும் நிகர்த்தரப்பு ஒன்றுண்டு. அரியவை அனைத்தையும் இழந்தே நீ இதை அடைவாய்” என்றார் ஆரியகர். “ஆம், அறிவேன். அனைத்தையும் இழக்கிறேன். ஏழு பிறவிக்கும் வீடுபேற்றை இழக்கிறேன்… அந்நஞ்சை எனக்கு அளியுங்கள்” என்றான் பீமன். ஆரியகர் “நீ விரும்பிய வண்ணமே” என்றார். பீமன் அவரை தொழுத கையுடன் நோக்கி நின்றான். அவர் சென்று ஒரு சிறுகலத்தை எடுத்துவந்தார். “இதோ இதை அருந்துக!” என்று நீட்டினார். பீமன் அதை வாங்கினான். அதிலிருந்து எழுந்த எரிமணம் உடலை குமட்டல்கொண்டு அதிரச் செய்தது.

அவன் அதை குடிக்கும் பொருட்டு மேலே தூக்கி வாயை அண்ணாந்தான். அதன் கசப்பு குறித்த நினைவு அவன் உள்ளுறுப்புகளை கொந்தளிக்கச் செய்தது. இருமுறை அதை விளிம்புசொட்டும்படி கவிழ்க்கப் போய் மீண்டான். பின் ஒரே கவிழ்ப்பில் வாய்க்குள் விட்டுக்கொண்டான். முதலில் அது தண்ணென்றிருந்தது. பின்னர் இனிக்கத் தொடங்கியது. நாவும் குடல்களும் இனித்தன. உடலே இனிக்கத் தொடங்கியது. விரல்நுனிகள்கூட நாக்குகளாக இனிப்பில் திளைக்க அவன் விழிமயங்கினான். “உன் உடல் நஞ்சென்றாகிவிட்டது. இனி நீ வெல்லற்கரியவன்” என்றார் ஆரியகர்.

“இது முன்னர் கசந்தது” என்று பீமன் சொன்னான். “இப்போதும் கசப்பதுதான். ஆனால் இக்கசப்பு முன்னரே உன்னுள் இருந்தது. உன் உடல் அதற்கு பழகிவிட்டிருந்தது. அது அகன்றமையால் விடாய் கொண்டிருந்தது. இனிய சுவை என்பது வேண்டியதை பெறுதல்தான்” என்று ஆரியகர் சொன்னார். பீமன் அக்கலத்தில் எஞ்சியதை தன் நாக்கில் விட்டுக்கொண்டான். அதில் சற்றே கசப்பு எஞ்சியிருந்தது. “எச்சுவையும் செறிவானால் கசப்பே” என்றார் ஆரியகர். “செல்க, இது நீ விழைந்து பெற்றது என்பதை மறவாதிரு!” பீமன் அவரை வணங்கினான். அவர் அருகே நின்ற நாகத்திடம் “இவனை மேலே செல்ல விடு” என்றார்.

அந்த நாகம் பீமனை அழைத்துச்சென்றது. சிறிய இடுக்குப்பாதைகளினூடாக. பொந்துகளினூடாக. பின்னர் தன் உடலை நீள்சுருளாக்கி நின்று “என் மேல் ஏறிச்செல்க!” என்றது. அவன் ஏணிப்படிகளில் என அதன் வளைவுகளில் மிதித்து ஏறினான். மேலே போர்க்களத்தின் ஓசைகள் கேட்கத் தொடங்கின. அவன் நாகத்தின் விழிகளை நோக்கியபோது வேறுபட்ட உணர்வை அடைந்தான். மீண்டும் நோக்கிய பின் “என்ன?” என்றான். “என்ன கேட்கிறாய்?” என்றது நாகம். “நீ என்னைப் பற்றி எண்ணுகிறாய்… என்னையே நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறாய்.” நாகம் “ஆம்” என்றது. “என்ன நினைக்கிறாய் என்னைப்பற்றி? சொல்” என்றான் பீமன். “அதிலென்ன உள்ளது?” என்றது நாகம். “சொல், என்ன நினைத்தாய்?”

“இளையோனே, உங்கள் வாழ்க்கைக்காலம் மிகச் சிறியது. நீங்கள் இழைக்கும் பெரும்பாலான பிழைகள் அதனால் உருவாகின்றவை” என்று நாகம் சொன்னது. “அங்கு பிறந்ததுமே நான் அழிவுகொண்டவன் என உயிர் அறிகிறது. ஆகவே எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க அழிவின்மைக்காகவே அது ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அனைத்தையும் அதன்பொருட்டே செய்கிறது. ஆணவம் என மண்ணுயிர்கள் எண்ணுவது அழிவின்மைக்கான விழைவையே.” பீமன் “என்னைப்பற்றி என்ன எண்ணினாய்? சொல்” என்றான். “நீங்கள் எதிர்காலம் பற்றியே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். வருந்தலைமுறைகளைப் பற்றி. வரலாற்றைப் பற்றி. வாழும் சொல் பற்றி. இன்றுகளை நாளைக்கென்றே நிகழ்த்திக்கொள்கிறீர்கள்.”

“சொல், நீ என்னைப்பற்றி எண்ணியது என்ன?” என்று பீமன் உரக்கக் கூவினான். “நான் அழிந்தாலும் என் பெயர் வாழவேண்டும் என எண்ணும் பேதைமையால்தான் அனைத்தையும் இழக்கிறீர்கள். என்றுமிருக்கவேண்டும் என எண்ணி இன்றில்லாதாகிறீர்கள்.” பீமன் அதன் கழுத்தைப் பிடித்தான். “சொல்… என்ன நினைக்கிறாய்? சொல்!” என்றான். “நீ எங்கு வாழ விழைகிறாய் என்ற வினாவையே ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் நீங்கள் கேட்கவேண்டும். ஆனால் நீங்கள் அதை கேட்கமாட்டீர்கள். நாளைக்கென வாழும்பொருட்டே மைந்தரை வளர்ப்பீர்கள். கொல்லவும் சாகவும் பயிற்றுவிப்பீர்கள்.”

“சொல்! சொல்!” என பீமன் அதை உலுக்கினான். “உன்னை என்னவென்று எண்ணவேண்டும் எதிர்காலத்தவர்? பெண் மானம் காக்க பிறழாது நின்றவன் என்றா? சொல் நின்று வாழ்ந்தவன் என்றா? எண்ணிய முடித்த வீரன் என்றா? அவர்கள் எவ்வண்ணம் எண்ணுவார்கள் என நீ எங்ஙனம் அறிவாய்?” பீமன் “என்னுடலிலும் நஞ்சு உள்ளது. உன்னை கொத்திக் கொல்ல என்னால் இயலும்” என்றான். நாகம் சிரித்துக்கொண்டு “நாகருலகில் வந்து நஞ்சருந்திச் சென்றாலும் நீ நாகம் அல்ல, மூடா” என்றது. “உன்னை எண்ணி இரங்கினேன். உன்னை எண்ணி பின்னர் சிரித்துக்கொண்டேன்.”

பீமன் “ஏன்?” என்றான். அது அவனை மேலே தூக்கியது. “ஏன்? ஏன்?” என்று பீமன் கூவினான். நாகம் அவனை உந்தி மேலே தள்ளியது. கரிய தோற்படலத்தைக் கிழித்தபடி அவன் தலைகீழாகச் சென்று எங்கோ விழுந்தான். உடலெங்கும் பரவியிருந்த பிசினை கைகளை விரித்தும் விரல்களை அகற்றியும் நோக்கி எங்கிருந்தோம் என திகைத்தான். பின்னர் இடமுணர்ந்து கையூன்றி புரண்டு எழுந்து நின்றான். அவனைச் சூழ்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த குருக்ஷேத்ரக் களத்தை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 16

பீமன் துரியோதனனுடன் கதைப்போர் தொடங்கியதும் முதல்அடியிலேயே மறுபக்கம் பிறிதொருவனை உணர்ந்தான். ஒவ்வொரு முறை துரியோதனனை எதிர்கொள்வதற்கு முன்னரும் அவன் உள்ளம் ஒரு விசையை அடைவதை அவன் உணர்வதுண்டு. உயரத்திலிருந்து பெருகியிருக்கும் நீர்ப்பரப்பை நோக்கி பாய்வதுபோல தன் உருவை நோக்கி தானே சென்று அறைந்துகொள்வது அது. அக்கணம் அந்தப் பாவை சிதறுவதுபோல் தன் உடலும் சிதற நெடுநேரம் வெறும் கொந்தளிப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். பின் நூறு நூறாயிரம் சிதறல்களிலிருந்து துளித்துளியாக தன்னை எடுத்து தொகுத்து தான் என்றாக்கிக் கொள்வான்.

அந்த மீள்கணமே அவனை வடிவமைக்கிறது. நான் நான் நான் என தருக்கித் தருக்கி தன்னை பெருக்கிக்கொள்ள வேண்டும். நான் என்றே நின்றிருக்கவேண்டும். அத்தனை அடிகளும் விழுவது அந்தத் தன்னிலை மீதுதான். தள்ளாடுவதும் வலியறிவதும் சீற்றம் கொள்வதும் வெறிகொண்டு எழுவதும் அதுதான். அது ஒருகணம் துவண்டால் அவன் கதை கீழிறங்கியது. அவன் உடலை ஊர்தியாகக் கொண்டு அங்கே நின்றிருந்தது. கருவியாகக் கொண்டு போரிட்டது.

எதிரில் நின்றிருப்பவனுடன் போரிடுகையில் அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவும் தனக்கு முன்னரே தெரிந்திருப்பதை, தன்னுடைய ஒவ்வொரு அசைவும் முன்னரே அவனுக்கு தெரிந்திருப்பதை அவன் ஒவ்வொருமுறையும் உணர்ந்தான். துரியோதனனுடனான போர் என்பது மீளமீள ஓர் அணுவிடை வேறுபாட்டில் தோற்று பின்னடைவதே. இருவரும் நிகர்நிலையில் நின்று பொருதி இடையீட்டால் விலகிக்கொள்ளும்போது அவனைச் சூழ்ந்து பாண்டவப் படையினர் வெற்றிக்குரல் எழுப்புவதைக் கேட்டபடி அவன் தன்னுள் தோல்வியை அறிந்துகொண்டிருப்பான்.

ஒருமுறைகூட துரியோதனனை முழுமையாக வென்று மேலெழ அவனால் இயன்றதில்லை. ஓர் இறுதி அடியை அளித்துவிட்டு பின்னடைய வேண்டுமென்று எப்பொழுதும் அவன் விரும்பி வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறை தோற்று பின்னடையும்போதும் ஒருவகையான நிறைவும் மீண்டும் எழவேண்டும் என்ற விசையும் மட்டுமே தன்னுள் எஞ்சுவதை, தோல்வி அளிக்கும் எரிச்சலும் சீற்றமும் ஆழத்தில் சற்றும் இல்லாதிருப்பதை அவன் எண்ணி நோக்கியதுண்டு. ஓர் உடற்புணர்ச்சிக்குப் பிந்தைய களைப்பும் தனிமையும் செயலின்மையும்போல அது தோன்றும்.

தனிமையில் அமர்ந்து அப்போரை தன்னுள் மீள நிகழ்த்திப் பார்க்கையில் ஒவ்வொரு முறையும் தன்னை புதிதாக கண்டுகொண்டமையால்தான் அந்த நிறைவு ஏற்படுகிறது என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவனது கதை அவ்வண்ணம் சுழல முடியுமென்பதை, சுழன்று வரும் கதையை அவ்வண்ணம் தன்னால் தடுக்க முடியுமென்பதை, அவ்வாறு தரை தொட தழைந்து வளைந்தெழ முடியும் என்பதை, பறந்தெழும் காகம்போல் கால் பரப்பி நேராக விண்ணிலெழுந்து அமைய முடியுமென்பதை, மீன்கொத்தி என பாய்ந்து அறைந்து மீளமுடியும் என்பதை அவன் அப்போர்களில் கண்டடைந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறை போரின் போதும் அவன் தன் எல்லைகளை கடந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் சந்தித்த துரியோதனன் அந்த எல்லைக்கு வெளியே, ஒரு காலடிக்கு அப்பால் நின்றிருந்தான்.

எனில் தன்னிலிருந்து அவனும் கற்றுக்கொள்கிறான். தன்னிடமிருந்து அவன் கற்பதென்ன? என் மீறல்களின்மேல் கால்வைத்து மேலே செல்கிறான். என் மீறல்களை அவன் அக்கணமே தன்னுள் நிகழ்த்திக்கொள்கிறான். அங்கிருந்து சென்ற பின்னர் அவற்றைப் பற்றியே எண்ணி எண்ணி அவற்றிலேயே மீளமீள வாழ்ந்து அவற்றை தன் உடல் அறியச் செய்கிறான். உடல் அறிந்ததை உள்ளம் உடனே கடந்துவிடுகிறது. நானும் அவனையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். விழித்திருக்கும் பொழுதெல்லாம். அவன் உடலை என் அகக்கண்ணில் எப்போதும் அருகெனக் காண்கிறேன். போரில் அவன் மேலிருந்து விழிவிலக்காமலிருக்கிறேன்.

ஆனால் நான் அவனாக நடிக்கவில்லை. அவனுள் புகுந்தும் நானாகவே எஞ்சுகிறேன். கழுத்தில் கட்டப்பட்ட தடைக்கோல் என என் வஞ்சம் அவனுள் புகவொண்ணாது தடுக்கிறது என்னை. நான் அவனென்றாகி என்னை கொல்ல எழமுடியாது. என்மேல் எனக்கு வஞ்சமில்லை. எனில் அவன் நானென்றாகி தன்னை கொல்கிறான். எத்தனை ஆயிரம் முறை அவன் தன்னைத் தான் கொன்றிருப்பான் அவ்வாறு! இனி அவனை நான் கொன்றால் அதில் ஒரு நிகழ்வென்றே அது ஆகும்.

ஒவ்வொருநாளும் கதைப்பயிற்சியின்போது அவன் துரியோதனனையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். கான்வாழ்வில் ஒருமுறை பாறைகளை தூக்கி வீசி எறிந்து பற்றி பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டிருக்கையில் யுதிஷ்டிரன் “இளையோனே, நீ எவருடனோ போர்புரிபவன் போலிருக்கிறாய். பயில்பவன் போலில்லை” என்றார். மேலிருந்து வந்த பாறையை இரு கைகளாலும் பற்றித் தூக்கி அப்பாலிட்டுவிட்டு மெல்லிய மூச்சிரைப்புடன் திரும்பி முகத்தில் வழிந்த வியர்வையை துடைத்தபடி புன்னகைத்து பீமன் தலையசைத்தான். கண்கள் கூர்மை கொள்ள அருகே வந்த யுதிஷ்டிரன் “அவனிடமா?” என்றார். “ஆம்” என்று சொல்லி அவன் விழிவிலக்கிக்கொண்டான்.

“நானும் அதையே எண்ணினேன். நீ அவனை ஒருகணமும் மறக்க இயலாதென்று. நீ உரைத்த வஞ்சினம் உன்னுடன் எப்போதும் இருக்கும்” என்றார். “வஞ்சினங்களை உரைப்பது சென்றகாலத்தை அந்தணக்கொலைப்பழி போலாக்கி நமக்குப் பின்னால் வரவைப்பது. சென்றகாலம்போல் சுமை வேறில்லை. அச்சுமை நம் மீது இருக்கையில் நிகழ்காலம் என்பதில்லை. எதிர்காலமோ சென்றகாலத்தை மீள நிகழ்த்துவதென்றே தெரிகிறது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “அவையில் நீங்கள் சூளுரைத்தபோது நான் திகைத்துவிட்டேன். முன்னரே உணர்ந்திருந்தால் ஒப்பியிருக்க மாட்டேன்.”

ஆனால் அவ்வஞ்சினத்திற்கும் முன்பு, வாரணவதம் எரிவதற்கும் முன்பு, எப்போதுமே துரியோதனனுடன் அவன் போரில்தான் இருந்தான். காற்றில் வீசும் ஒவ்வொரு கதையின் அடியும் அவனுக்கானதே. பின்பொருநாள் கனவில் துரியோதனனின் மஞ்சத்தறைக்குள் ஒரு பீடத்தில் தான் அமர்ந்திருப்பதுபோல் கண்டான். துயின்று கொண்டிருந்த துரியோதனனை கைகளை மடியில் அமைத்தபடி சற்றே உடல் வளைத்து அமர்ந்து அவன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் நோக்கை உணர்ந்தவன்போல் துரியோதனன் இமை அதிர்ந்து உடல் விதிர்க்க விழித்துக்கொண்டான். மஞ்சத்தில் எழுந்து அமர்ந்து அவனையே பார்த்தான். பின்னர் எழுந்து அவனருகே வந்து மற்போருக்கென இரு கைகளையும் விரித்து நின்றான்.

பீமன் தான் அமர்ந்திருந்த அப்பீடத்திலேயே கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்திருந்தான். துரியோதனனின் கண்களில் நட்பு தெரிந்தது. பின்னர் அது கதவுக்குமிழில் அசைவென மாறி வஞ்சம் ஆகியது. அதற்குமேல் கணங்கள்தான். அதை அறிந்தும் அவன் காத்திருந்தான். எதிர்பாராதபடி துரியோதனனின் கை அவனை அறைய வந்தபோது தன் கையை நீட்டி அதை தடுத்து துரியோதனனை ஓங்கிக் குத்தி பின்னால் வீழ்த்தினான். பாய்ந்தெழுந்த துரியோதனன் மீண்டும் தாக்க இருவரும் அறைக்குள் போரிட்டுக்கொண்டனர். தசைகளில் அடிவிழும் ஓசையும் துரியோதனனின் மூச்சிரைப்பும் அறைக்குள் நிறைந்திருந்தது. தன் உடலில் அடிவிழும்போது வலிக்கவில்லை என்பதை பீமன் வியப்புடன் உணர்ந்தான். கனவில் வலியில்லைபோலும் என எண்ணிக்கொண்டான்.

துரியோதனனிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு அதை மேலும் விரிவாக்கி அவன் துரியோதனனை விட மேலே எழுந்தான். அவனிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு துரியோதனன் மேலெழுந்தான். கணம் புரள்வதுபோல் திகழ்ந்த அந்த போரில் இருவரும் களைத்து, தளர்ந்து விலகினார்கள். கால்கள் குழைய துரியோதனன் பின்னடைந்து மஞ்சத்திலமர்ந்து கைகளைக் கோத்தபடி மூச்சில் நெஞ்சு ஏறியிறங்க அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வஞ்சம் மெல்ல வடிந்து மீண்டும் நட்பு துளித்தது. உதடுகளில் புன்னகையோ என்னும் அசைவு உருவாகியது.

பீமன் உடலை எளிதாக்கி நின்றிருந்தான். மெல்லமெல்ல சிலையென்றானான். உள்ளே தன்னிலை மட்டும் விழித்திருந்தது. இரும்புக்கைகள் தொடைகளை உரசி விழுந்துகிடந்தன. அறையின் கதவு மெல்ல திறக்க உள்ளே வந்த ஏவலர் தலைவணங்கினர். பீமனை நோக்கி கை காட்டிவிட்டு துரியோதனன் வெளியே சென்றான். இரு ஏவலர்கள் வந்து பீமனை கைகளைப் பற்றி மீண்டும் அந்தப் பீடத்தில் அமரச்செய்தனர். அவன் உடலை அவர்கள் கையாள்வதை அவன் திகைப்புடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு வீரன் “நல்ல அடி இன்று” என்றான். “அவர் உடலில் அது தெரியவில்லை” என்றான் இன்னொருவன். “அவரில் ஒரு நிறைவு தெரிந்தால் அன்று நல்ல அடி என்று பொருள்” என்றான் முதல் ஏவலன்.

இரண்டாமவன் பீமனின் தோள்களை தட்டி நோக்கி “அவருடைய அதே தோள்கள்” என்றான். “தன்னை தானன்றி பிறர் அறையலாகாதென்று எண்ணுகிறார். தன் ஆணவத்தை உருவம் அளித்து இங்கே நிறுத்தியிருக்கிறார்” என்றான் முதல் ஏவலன். இரண்டாம் ஏவலன் பீமனின் கணுக்கால்களை சீராக வைத்தபடி “இவரை எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. ஏனென்றே தெரியவில்லை. இவரை தொடும்போது அணுக்கத்தை உணர்கிறேன்” என்றான். முதலாமவன் “ஏனென்றால் உன் அரசரை இது அறைகிறது” என்றான். இரண்டாமவன் நகைத்து “அதனாலும் இருக்கலாம். ஆனால் இது அரசரும்கூட” என்றான்.

சிரிப்பு மேலெழ “எனில் தன்னை அறைந்துகொள்ளும் அரசரை நீ விழைகிறாயா என்ன?” என்றான் முதலாமவன். “எண்ணிப்பார்த்தால் இந்நகரில் அனைவரும் விழைவது அவ்வாறு ஓர் அரசரைத்தானே?” என்றான் இரண்டாமவன். அவர்கள் சொல்லற்றனர். முதலாமவன் “மெய்தான்” என்றான். அவர்கள் அவன் உடலை தூய்மைசெய்தனர். “இவ்வண்ணம் ஒன்று இங்குள்ளது என்று அறிந்தால் நம் மக்கள் இதை விரும்புவார்கள். இதனிடம் அடிவாங்குவதனால் அரசரையும் மேலும் விரும்புவார்கள்” என்றான் இரண்டாமவன்.

“இது இங்கிருப்பதை அறியாத சிலரே அரண்மனையில் இருக்கின்றனர்” என்று முதல் ஏவலன் சொன்னான். “அறிந்தவர்களுக்கு எந்த வியப்பும் இல்லை. ஒருமுறை முதுசூதர் கங்காளரிடம் பேசுகையில் அவர் அசுர மாமன்னர் ஹிரண்யன் தன் இளையோன் ஹிரண்யாக்ஷனைக் கொண்டு தன்னை அறையச்செய்வார் என்றார். கார்த்தவீரியன் தன் ஆயிரம் கைகளாலேயே தன்னை அறைந்துகொள்வான். பின்னர் நகைத்தபடி தன் நிழலுருவை இரும்பால் அமைத்து அடிக்கச்செய்வார்கள் சிலர் என்றபின் என்னை நோக்கி புன்னகைத்தார். நான் கண்விலக்கி அங்கிருந்து அகன்று விட்டேன்.”

இரண்டாமவன் “இது இளைய பாண்டவர் பீமசேனன் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதை விரும்பினால் நீ அவரை விரும்புகிறாய் என்று பொருள்” என்றான். முதல் ஏவலன் “இதைப்போன்ற ஒன்று அங்கும் இருக்குமா என்ன?” என்றான். இரண்டாம் ஏவலன் “இருக்கும், மிகமிக மந்தணமாக” என்றான். அவன் பீமனின் விழிகளை நோக்கியபடி “இது நம் சொற்களை கேட்டுக்கொண்டிருப்பதாக ஒரு உளமயக்கு” என்றான். “கேட்பது யார்? இளைய பாண்டவரா அரசரா?” என்றான் முதலாமவன். இருவரும் நகைத்தனர்.

அக்கனவை அவன் பிறிதொரு முறை கண்டதில்லை. தன் உடல் துரியோதனனின் உடல் போலவே இருப்பதை அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான். தன் முகமும் துரியோதனன் முகம் போலிருந்தது. களத்தில் முதல் முறையாக துரியோதனனை கதையால் சந்தித்தபோது ஒருகணமென அக்கனவு வந்து சென்றது. அக்கணம் கனவுக்குள் சென்று அவனிடம் பொருதிக்கொண்டிருந்தான். அது உபப்பிலாவ்யத்தில் அவனுடைய படுக்கையறை. துரியோதனன் இரும்பாலான உடல்கொண்டிருந்தான். விழிகள் கல்மணிகள்போல் ஒளிகொண்டிருந்தன.

துரியோதனன் கதையைச் சுழற்றி அறைந்து, அந்த அறைவிசையின் நிலைமாறுதலை மறுசுழற்றலால் ஈடு செய்து மீண்டும் சுழற்றி மேலெடுக்கும் கலையை கற்றிருந்தான். கதையின் எடையையே விசையென ஆக்கும் அக்கலை பலராமருக்கு மட்டுமே உரியது. எடைமிகுந்தோறும் நிகர்நிலை கூடியது. ஆகவே துரியோதனனின் கதை பீமனின் கதையைவிட இருமடங்கு எடைமிக்கதாக இருந்தது. பீமன் அதன் அறையை தன் கதையின் முழையில் மட்டுமே எப்போதும் வாங்கினான். அன்றி முதுகிலோ தோளிலோ ஏற்கவில்லை. விலாவையும் நெஞ்சையும் எப்போதும் காத்துக்கொண்டான். அவன் தலையை நாடி அது வந்துகொண்டே இருந்தது. சுழன்று சுழன்று பறக்கும் வண்டுபோல. ஒருமுறை தன் தலையை அது தொடுமெனில் உள்ளே நுரைத்துக்கொதிக்கும் வெண்குழம்பு சீறி வெளிச்சிதறும். அக்கணமே எடையிலாதாகி மண்ணில் படிவேன்.

பீமன் துரியோதனனின் முகத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அதில் ஆழ்ந்த அமைதி இருப்பதுபோல் தோன்றியது. தன் உள்ளம்தான் கொந்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அனைத்தையும் இழந்துவிட்டவனுக்கு அதன்பின் எண்ணவோ எதிர்நோக்கவோ ஏதுமில்லை போலும். அக்கணத்தில் மட்டுமே அமைகையில் வரும் முழுமையையும் விடுதலையையும் அவன் அடைகிறான். நான் இப்போரை எத்தனை காலமாக நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன்! என் உள்ளத்தில் இது நிகழாத ஒருகணம் கூட இருந்ததில்லை. பகையை ஈட்டியவன் ஒரு எதிரியை அடைகிறான். வஞ்சினம் உரைத்தவன் ஊழையே எதிரியென அடைகிறான்.

பீமன் கதையை பற்றியிருந்த துரியோதனனின் கைகளையே இலக்காக்கி அறைந்துகொண்டிருந்தான். அந்தப் பெரும்கதையை அறைந்து சிதறடிப்பது இயலாது. அந்தக் கைகளை அறையலாம். இப்போது அவற்றில் எடைமிக்க கவசங்கள் இல்லை. உரிய முறையில் ஓர் அறைவிழுந்தால்கூட எலும்புகள் உடைந்துவிடக்கூடும். எலும்பு உடைந்த கையால் தன் கதைக்கு இத்தனை விசையை இவன் அளிக்க இயலாது. இன்றேனும் இவனை வெல்ல வேண்டும். இன்று வெல்லவில்லையெனில் என்றும் வெல்லப்போவதில்லை. இன்று என என் முன் நின்றிருக்கிறான். நாளையிலாது நின்றிருக்கிறான். தெய்வங்களிலாது நின்றிருக்கிறான். இத்தருணத்திலும் இவனை வெல்ல இயலவில்லையெனில் நான் ஏதும் பயிலவில்லை என்றே பொருள்.

இக்களத்தில் நான் என் பிதாமகனை கொன்றிருக்கிறேன். இவன் தோழர்களை கொன்றிருக்கிறேன். இவன் உடன்பிறந்தாரை, மைந்தரை கொன்றிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு கொலையும் ஒரு படி. அதனூடாக ஏறி ஏறி இவனை அணுகி இவ்வுச்சத்தில் நின்றிருக்கிறேன். இதன்பொருட்டு நான் என்னைத் தாங்கியிருந்த அனைத்தையும் அழித்திருக்கிறேன். திரும்பிச்செல்ல முடியாதபடி வந்துவிட்டிருக்கிறேன். இதோ என் கால் கீழ் சிதைந்து அழிந்து கொண்டிருப்பது பாண்டவப் படையோ கௌரவப் படையோ அல்ல, மானுடப் படைகூட அல்ல, வெற்றுடல்திரள். நேற்றெரிந்த சிதை இன்று புழுத்துவிட்டிருக்கிறது. தசைக் கருந்தழல்கள் அசையும் பிறிதொரு சிதை இது.

எண்ணங்களை நிறுத்து. அவன் விழிகளிலிருந்து உன் விழிகளை விலக்கு. அவன் உட்புக முடியாதபடி அனைத்து வாயில்களையும் அடைத்துவிட்டிருக்கிறான். இன்று உன் இலக்கு அவன் கைகள் மட்டுமே. கதை பற்றியிருக்கும் அவன் கைகளை அறைந்து சிதறடி. வேறொன்றும் எண்ணாதே. பிற அனைத்தையும் உன் உடல்கொண்ட கண்களுக்கு விட்டுவிடு. உன் தசைகள் தங்களை காத்துகொள்ளட்டும். உன் இலக்கு அவன் கைகள் மட்டுமே. அவன் கதை ஒருமுறை தாழ்ந்தால் போதும் உனக்கான வாயில் திறந்துகொள்ளும். அதனூடாக நீ பாய்ந்து உட்புகுவாய். மீளமுடியவில்லை என்றாலும் செல்க! மீள்வது என ஏதுமில்லை. இருவரும் உடல்தழுவி விழும் ஆழம் ஒன்றுண்டு. அடியிலி அது. நீங்கள் பிறந்து பிறந்து போர்புரிந்து மடிந்தபடி சென்றுகொண்டிருக்கும் காலக்கோடு.

பீமன் யானைகள் மேல் பாய்ந்து கதைவீசித் தாக்க மத்தகங்களிலிருந்து மத்தகங்களுக்கென பாய்ந்து துரியோதனன் அவனை எதிர்கொண்டான். பீமன் அறைபட்டு துரியோதனன் நின்றிருந்த யானை மத்தகம் உடைந்து பக்கவாட்டில் சரிந்தது. துரியோதனன் அதிலிருந்து தாவி கீழே அலையிலென உடற்திரள்மேல் உலைந்துகொண்டிருந்த சரிந்த தேர் முகடொன்றில் சென்று நின்றான். பீமன் தான் நின்றிருந்த யானையிலிருந்து பாய்ந்து பிறிதொரு தேர்மகுடம் மேல் ஏறி கதையால் அறைந்தான். அறைவிசையில் இருவரும் கரிய சேற்றில் விழுந்து எழுந்தனர். மீண்டும் மீண்டும் அறைந்து பின் சிதறி விழுந்து எழுந்தபோது கரிய சேற்றுருக்கள் என இருவரும் மாறினர். அவர்களின் கதைகள் ஒன்றையொன்று அறைந்துகொண்டபோது சேறு சேறை அறைந்து அனலெழுந்த விந்தை நிகழ்ந்தது.

துரியோதனனிடம் இருக்கும் வேறுபாடென்ன என்பதை பீமன் புரிந்துகொண்டான். துரியோதனன் அவனை கொல்ல முயலவில்லை, வெல்லவும் முயலவில்லை. சீரான கதை சுழற்றல்களுடன் வெறுமனே போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான். வெல்லவும் கொல்லவும் முயன்றபோது இருந்த விசையின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் இல்லாமல் சீரான சுழற்சிகளுடன் வந்து அறைந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் மாற்றமில்லாத ஒற்றைப்பெருக்கென பேராற்றல் இருந்தது. தெய்வங்கள் இவ்வண்ணம்தான் போரிடும் போலும். தெய்வங்கள் வெல்வது அவை வெல்லும் தகைமைகொண்டவை என்பதனால் மட்டுமே. வெல்லும் எண்ணத்தாலோ முயற்சியாலோ அல்ல.

பீமன் ஒவ்வொரு அடிக்கும் தன் விசை குறைந்து வருவதை பார்த்தான். முதலில் அச்சமென்றும் பின்னர் சீற்றமென்றும் தன்னில் எழுந்த உணர்வுகளே தன்னை ஆற்றல் குறையச் செய்கின்றன. முன்பு துரியோதனனின் ஒவ்வொரு கதைவீச்சிலும் ஒவ்வொரு எண்ணம் வெளிப்பட்டது. ஒவ்வொரு அறையும் ஒரு சொல்லென ஒலித்தது. ஒவ்வொரு சொல்லும் பொருள் கொண்டிருந்தது. அதை அவன் புரிந்துகொண்டு மறுசொல்லெடுத்தான். அப்போது துரியோதனனின் கதை முற்றிலும் சொல்லற்றதாக, ஒரு மீட்டல்போல அறுபடாது ஒலிப்பதாக இருந்தது. காட்டின் மூளல்போல. காற்றின் ஓவொலிபோல.

யாழொலியும் குழலொலியுமே தேவர்களின் மொழி என்று இளமையில் அவன் கேட்டிருந்தான். அவற்றை சொற்களாக ஆக்காமல் எவ்வண்ணம் தொடர்புறுத்த இயலும் என்று அன்றே வியந்திருந்தான். யாழொலியும் குழலொலியும் கொண்டு பேசும் தெய்வங்களுடன் சொற்களால் மானுடர் எவ்வாறு உரையாட இயலும்? வாயில் இல்லாக் கோட்டை என அந்த அறுபடாத இசை நின்றிருக்க அதன்மேல் சென்று சென்று முட்டி உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன அவன் சொற்கள். தற்கொலைப் பறவைகள்போல. இவனுடன் போரிட இயலாது. சொற்பொருளுக்கு மேலும் சற்று தொலைவு செல்ல இயலும். அது சொல்லின் பொருள்நினைவு எஞ்சும் தொலைவு மட்டுமே. அதற்கப்பால் சொல்லில்லா வெளி. அங்கு என் ஆற்றல்கள் மறையும். அவ்வெல்லையை அடைந்த பின்னர் இவன் கதைமுன் நான் அடிபணியவேண்டியிருக்கும்.

அவன் மீண்டும் அக்கனவை அடைந்தான். அறைக்குள் அவன் பீடத்தில் கைகளைக் கோத்தபடி அமர்ந்து மஞ்சத்தில் துயின்றுகொண்டிருந்த திருதராஷ்டிரரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவர் இமைகள் அசைய முனகியபடி விழித்து எழுந்தமர்ந்து உடனே உள்ளுணர்வுகொண்டு திடுக்கிட்டு “யார்?” என்றார். அவன் மறுமொழி கூறவில்லை. “கூறுக, யார் அது?” என்று அவர் கேட்டார். “சொல், யார்?” என்றபடி எழுந்து இரு கைகளையும் ஓங்கி அறைந்து வெடிப்போசை எழுப்பியபடி “யாரது? அருகே வா” என்றார். பீமன் தன் உடலின் இரும்புப் பகுதிகள் உரசிக்கொள்ளும் ஒலியுடன் எழுந்து நின்றான். கவசங்கள் அணிந்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. கவசங்களே உடலாக ஆனதுபோல. அவ்வொலி திருதராஷ்டிரரை திகைக்க வைக்க அவர் இரு கைகளையும் விரித்து கால்களை நிலைமண்டிலமாக்கி மற்போருக்கென ஒருங்கி நின்றார்.

அவன் மெல்ல அசைந்தபோது உலோக முனகல்கள் எழுந்தன. அந்த ஓசை அவருக்குப் புதிதென்பதால் விழிக்குமிழிகள் உருள, வாய் குவிந்து தாடை ஒரு புறமாக கோணியிருக்க, அவர் அவனை செவிகளால் நோக்கியபடி நின்றார். அவன் மீண்டும் அசைந்தபோது எழுந்த ஓசையால் அவருடன் உரையாடுவதுபோல் உணர்ந்தான். அச்சொல்லை அவன் விரும்பினான். ஆனால் அவ்வோசை தன்னை அவருக்கு காட்டுகிறதென்று நினைத்தான். ஆகவே அசைவில்லாமல் நின்றான். அதனூடாக முற்றிலும் அவர் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான். திருதராஷ்டிரர் தவிப்புடன் அவனை உள்ளத்தால் தேடியபடி அசைவற்று நின்றார்.

நெடுநேரம். இரவு வெளியே பெரிய பெருக்கென ஓடிச்சென்றுகொண்டிருந்தது. அதில் மிதந்து கிடந்த விண்மீன்கள் இடம் மாறின. மிக அப்பால் ஒரு யானையின் பிளிறல். அதற்கும் அப்பால் காட்டுக்குள் ஓர் ஓநாயின் ஓசை. வெம்மை நிறைந்த காற்று சாளரங்களூடாக உள்ளே வந்து சென்றது. திருதராஷ்டிரர் “நீ எவர் என எனக்குத் தெரியும்” என முனகினார். பின்னர் “நீ அஞ்சுவது என்னை. ஆகவே நீயே என் எதிரி” என்றார். அவருடைய கைகள் மலைப்பாம்புகள்போல் நெளிய தசைகள் புடைத்து அசைந்தன. “கடக்கமுடியாத எல்லைகளை வெறுக்கிறார்கள் மானுடர். ஆகவே வேறு வழியே இல்லை…” என்றார் திருதராஷ்டிரர்.

அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இன்மை என்றே ஆகி நின்றான். மீண்டும் நெடும்பொழுது. எத்தனை நேரம் என அவன் வியந்தபோது அவ்வெண்ணமே சிறு அசைவாக வெளிப்பட, அவன் உடலில் இருந்து மெல்ல, மிக மெல்ல உறுமியது உலோகம். உடலுக்குள் உறுமும் சிம்மம்போல. அக்கணமே திருதராஷ்டிரர் பாய்ந்து அவனை ஓங்கி அறைந்தார். அவன் எடையின் ஓசையுடன் மல்லாந்து தரையில் விழுந்தான். பலகைகள் அதிர்ந்தன. கையூன்றி புரண்டு எழுவதற்குள் அவன் உடலின் ஓசைகளைக் கொண்டு அவனை முற்றாக அவர் வகுத்துவிட்டிருந்தார். அவனுடைய அடுத்த அடிகளை தன் கையால் தடுத்தார். அவன் அவருடைய பிடிக்குள் சிக்காமல் ஒழிய பெரிய கைகளை நண்டுபோல விரித்தபடி அவனை அணுகினார்.

அவன் பின்னடைந்தபோது அறைச்சுவரில் முட்டிக்கொண்டான். அவர் அவன் தப்பமுடியாதபடி இரு கைகளையும் விரித்துக்கொண்டு அணுகி அவனை பற்றினார். குழந்தைபோல அவனைத் தூக்கி அப்பால் வீசினார். எழுந்து அவன் அவர் மார்பை ஓங்கி உதைத்தான். நிலைதடுமாறி பின்புறம் கால் வைத்து ஆனால் விழாது நிலையூன்றி இரு கைகளாலும் சூழஇருந்த பொருட்களை ஓங்கி அறைந்து உடைத்து எறிந்தபடி உறுமலோசை எழுப்பிக்கொண்டு அவர் மீண்டும் அவனை பற்ற வந்தார்.

அவன் அவர் பிடியிலிருந்து தப்ப அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்தான். அவர் அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். அந்த அறை அங்கிருந்த தூணில் பட்டு மரத்தாலான கூரை அதிர்ந்து பலகைகளை இணைத்திருந்த சுண்ணாம்புக்காரை பெயர்ந்து உதிர்ந்தது. அவர் தன் கைகளை ஒன்றோடொன்று அடித்துக்கொண்டபோது எழுந்த ஓசையால் அவன் உளம் நடுங்க அந்நடுக்கு உடலில் பரவி உலோகத்தகடுகள் உரசிக்கொண்டன. அவன் இருமுறை அவர் தன் மேல் பாய்வதை தடுத்தான். அவர் நிலை மீள்வதற்குள் ஓங்கி அவர் தலையை அறைந்தான். நிலை தடுமாறி விழுந்து கையூன்றி எழுந்து அவர் அவனை அறைந்தார்.

அத்தகைய பேருடல் அத்தனை விசையுடன் எழமுடியுமென அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அறையின் எடைவிசையில் அவன் நிலத்தில் மல்லாந்து விழுந்து புரண்டு எழுவதற்குள் பாய்ந்து அவர் மேல் விழுந்து அவனை நிலத்துடன் சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டார். மரத்தரையில் இரும்புப்பகுதிகள் முட்டி ஒலிக்க அவர்கள் இருவரும் தரையில் புரண்டனர். அவனை கைகள் பற்றி முறுக்கி சேர்த்து அழுத்தி கைகளாலும் கால்களாலும் அசைவிலாது நிறுத்தினார். பின் தன் கன்னத்தால் அவன் முகத்தை உரசி அவனை அவன் யாரென அறிய முயன்றார். அவன் முகம் ஓர் இரும்புக்கவசத்தால் மூடப்பட்டிருந்தது. அக்கவசத்தை வருடி அவர் திகைத்து கைகளை எடுத்தார்.

முதிய தளர்ந்த குரலில் “நீயா?” என்றார். “நீ…” என்றபின் எழுந்துகொண்டார். “இது கனவு போலும். வெறும் கனவு” என்றார். பின்னர் ஓங்கி அறைந்து அவன் முகக்கவசத்தை உடைத்து அப்பால் எறிந்தார். அவன் கையூன்றி எழுவதற்குள் முழங்கால் மண் நிலத்தை அறைய மடிந்து அமர்ந்து தன் பெரிய கைகளால் அவன் முகத்தை வருடிப் பார்த்தார். “நீயேதானா! நீதானா!” என்று கூவினார். அவன் அசையாமல் அவ்வண்ணமே கிடந்தான். அவர் ஒரே அடியால் அவன் தலையை உடைத்து தெறிக்க வைத்திருக்க முடியும். அவர் எழுந்து நின்று இரு கைகளையும் விரித்தார். புரிந்துகொள்ள முடியாததுபோல. அக்கைகள் மேலெழுந்து முறையிடுவதுபோல் ஆயின.

பீமன் தன்னெதிரில் திருதராஷ்டிரர் நின்றிருப்பதுபோல் உணர்ந்தான். துரியோதனனிடம் எழுந்த விசை முற்றிலும் சொல்லற்றதாக ஆகியபோது விழியற்றதாகவும் மாறிவிட்டிருந்தது. அவனது கைகள் பெருத்தன. உடல் பேருருக்கொண்டது, கதை சுழன்று வந்தது. நிலையொழிந்து கையூன்றி எழுந்து அவன் தப்ப முயன்றுகொண்டிருந்தான். தன் கதையால் துரியோதனனின் கையை அறைந்து மீண்டபோது அதை ஒழிந்து விலகிய அவன் பெருங்கதையால் ஓங்கி பீமனின் கதையை அறைந்தான். பீமனின் கையிலிருந்த கதை தெறித்து அப்பால் சென்று விழுந்தது. கதையின் இரும்பு குமிழி நான்காக உடைந்து விழ தண்டு தனியாக தெறித்து விழுந்தது. பீமன் அவ்விசையில் நிலையழிந்து பின்புறம் விழுந்தான். துரியோதனன் கதை சுழற்றியபடி பாய்ந்து அவன் மேல் எழுந்தான்.

பீமன் நிலத்தில் விழுந்து அங்கிருந்த கரிக்குழம்பில் புரண்டு அகன்று நிலம் முழுக்க நிரம்பிக்கிடந்த உடல்களுக்கு நடுவே அசைவிலாது படுத்துக்கொண்டான். அவனுக்கு மேல் துரியோதனனின் கதை ஏந்திய உடல் தத்தளித்தது. எடைமிக்க கால்கள் உடல்களை மிதித்து சேற்றை துழாவிக்கொண்டிருந்தன. அக்கருமை துரியோதனனை விழியற்றவனாக்கியதை பீமன் உணர்ந்தான். விழியின்மை அவன் உடல் அனைத்திலும் வெளிப்பட அவன் தன் கதையை அழுத்திவிட்டு இரு கைகளையும் ஓங்கி ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டி வெடிப்போசை எழுப்பி உறுமினான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 15

போர்க்களத்தில் கிருபர் முட்டிச்சுழலும் தெப்பமொன்றில் நின்றிருப்பதுபோல் தேரில் நிலையழிந்தார். அங்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பதை அவரால் உணர இயலவில்லை. போர் தொடங்கிய சில கணங்களுக்குள்ளேயே படைசூழ்கையும் படையின் அடையாளங்களும் முற்றாக அழிந்து பெரும் உடற்கொப்பளிப்பாக, கருமையின் அலைகளாக களம் மாறிவிட்டிருப்பதை அவர் கண்டார். இடைவிடாது கைகளை அசைத்து தன் பின்படையினருக்கு ஆணைகளை பிறப்பித்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் உணர்ந்தார் அவருடைய ஆணைகளை எவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவை கொம்பொலியாகவோ கொடியசைவாகவோ மாறவில்லை.

தேர்த்தட்டிலிருந்து விழியோட்டி நோக்கியபோது படைகளுக்குள் எங்கும் எந்தத் தொடர்புறுத்தல் முறையும் செயல்படவில்லை என்பதை கண்டார். கொம்பூதிகளும் கொடிகாட்டிகளும் பறைஒலிப்பவர்களும் அந்த போர்க்கொப்பளிப்புக்குள் தாங்களும் சிக்கி முற்றாக மறைந்துவிட்டிருந்தனர். ஆனால் அந்த அறிதல் அவரை மேலும் சீற்றம்கொள்ளத்தான் செய்தது. வெறியுடன் கைவீசி “ஒருங்கிணைக! அடையாளம் கொள்க!” என்று ஆணைகளை கூவினார். “அறிவிலிகளே, தன் படை வெட்டிச் சாகிறீர்கள். ஒருங்கிணையுங்கள். அன்றி பின்னடையுங்கள்.” ஒரு கட்டத்தில் அவர் சொல்லிழந்து உளம்திகைத்து தூக்கிய கையும் அசைவழிந்த உதடுகளுமாக நின்றார்.

முன்பொருமுறை அவர் யானை மீதேறி கங்கைக்கரைக் காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றபோது முன்னால் விரைந்தோடிக்கொண்டிருந்த மான் ஒன்றை நோக்கி அம்புகளைத் தொடுத்து அதை வீழ்த்தி அடுத்த அம்புக்காக கை சுழற்றிய கணம் அவர் அமர்ந்திருந்த யானை ஆணைகளை கடந்து சென்றுவிட்டிருப்பதை உணர்ந்தார். முன்பு ஒருபோதும் அப்படி ஒரு அறிதல் இருந்ததில்லை. எனினும்கூட யானை அவ்வாறு ஆகிவிட்டது என்பது எவ்வாறு தனக்குப் புரிந்தது என்பதை பின்னர் அவர் நெடுநாள் எண்ணி வியந்ததுண்டு. ஒரு அகத் திடுக்கிடலாக அவர் அறிந்த அதை உறுதி செய்துகொள்ளத் தயங்கி அவ்வாறல்ல அவ்வாறல்ல என்று மேலும் தனக்குள் பின்னடைந்தார். சொல்கேட்கும், பழகிய யானை இது, ஒரு தலைமுறைக்காலம் மானுடருடன் வாழ்ந்தது, அவரை நன்கறிந்தது, அவருடன் இணைந்தே எண்ணவும் கற்றது.

ஆனால் யானை செல்ல வேண்டிய வழியை உதறி பக்கவாட்டில் இறங்கி கங்கை வரை சரிந்து செல்லும் சதுப்புக்குள் புகுந்து நாணல்களினூடாக செல்லத்தொடங்கியது. அது தன்னை சரித்து வீழ்த்திவிடும் என்று தோன்றியதுமே அவர் பற்றி விலகிவிட உகந்த மரக்கிளைகள் ஏதும் அருகே உள்ளனவா என்று விழிதுழாவினார். அவ்வெட்டவெளியில் உயரமற்ற நாணல்கள் மட்டுமே இருந்தன. யானை தன்மேல் அவர் இருப்பதை உணர்கிறதா? அது அஞ்சியது போலவோ களிவெறி கொண்டது போலவோ தோன்றியது. துதிக்கையை சுழற்றி தலைக்கு மேல் தூக்கி சின்னம் விளித்தது. உளைசேற்றுப் பரப்பில் சரிந்திறங்கிச் சென்று நின்று சுழன்று தன்னைத்தானே பலமுறை வட்டமிட்டு மீண்டும் ஓடியது.

அது குழவியாகிவிட்டதுபோல் தோன்றியது. முதுகளிறென நடித்து சலிப்புற்றதுபோல. ஆழ்கனவில் விழைந்த ஒன்றை நிகழ்த்திப்பார்ப்பதுபோல. நின்று செவி கோட்டி முன்னால் நோக்கி தாக்கச் செல்வதுபோல் பிளிறியபடி பாய்ந்து அருகணைந்ததும் அவ்வாறே அதை விட்டுவிட்டு மீண்டும் திரும்பி பிறிதொன்றை நோக்கி சென்றது. சித்தம் ஒழுங்கிழக்கையில் உடலில் குடியேறும் பொருளின்மையை அப்போது அவர் உணர்ந்தார். எக்கணமும் கவிழப்போகும் படகொன்றில் கொந்தளிக்கும் கடலில் அமர்ந்திருப்பதுபோல் எண்ணினார். நிலைத்த மண்ணில் படிந்தமைந்திருக்கிறது அகத்துறையும் சித்தம். நிலையாத ஒன்றின்மேல் அது பதறிக்கொண்டே இருக்கிறது.

தன் குரலை ஒருவேளை ஆழத்தில் யானை கேட்கக்கூடும் என்று எண்ணி “சம்புகா, நில்! சம்புகா, நில்! சம்புகா, சொல்வதை கேள்!” என்று அதை கூவியழைத்தார். கரும்பாறையை நோக்கி குரலெழுப்புவது போலவே தோன்றியது. யானை தன் குரலை கேட்கவில்லை என்பது ஒரு வகையில் நன்று என்ற எண்ணம் அவருக்கு பின்னர் ஏற்பட்டது. தன் மத்தகத்தின் மேல் தொற்றி அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிற்றுயிரை அது முற்றிலும் அறியவில்லை என்றுதான் அதற்குப் பொருள். ஆனால் அக்குரலை அது கேட்டிருக்கும். எங்கோ ஆழத்தில். அது பிறிதொன்றாகிவிட்டிருந்தது. முற்றிலும் தனித்ததாக. அதுவரை அதை உலகுடன் பிணைத்த அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டதாக.

யானை சேற்றில் உழன்று புரண்டெழுந்தது. துதிக்கையால் கரிய சேற்றை அள்ளிஅள்ளி தன் முதுகின்மேல் வீசிக்கொண்டது. நொதிக்கும் மென்சேறு மழையென தன்மேல் பொழிய சில கணங்களிலேயே அவரும் சேற்றுருவாகி யானையின் உடலின் ஒரு பகுதியென்றானார். யானை சரிவிலிறங்கியபோது அதன் மத்தகம் நோக்கி குனிந்து ஒட்டிக்கொண்டார். இந்நிலையில் அது தன் உருவை நீரில் கண்டால்கூட அவரை அறியப்போவதில்லை. தன் உடலின் ஒரு பகுதியென்றே அவரை எண்ணக்கூடும். யானைக்கு தன் உடல்குறித்து தெரியுமா? தெரியாத உயிர் உண்டா? எந்த உயிரும் தன்னால் நுழைய முடியாத இடைவெளிகளில் நுழைவதில்லை. தன் எடை தாளா ஒன்றன்மேல் கால் வைப்பதில்லை. அதற்குள்ளும் அதன் உடலுருவாகவே குடிகொள்கிறதா அது?

யானை குறுவாலை சுழற்றியபடியும் உடலுக்குள் பிளிறியபடியும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக சேற்றில் ஓடியது. அப்பாலிருந்து பிளிறியபடி பிறிதொரு யானை வந்து அதனுடன் இணைந்தது. மீண்டும் சின்னம்விளிகள் கேட்க அப்பால் குறுங்காட்டுக்குள்ளிருந்து ஏழு யானைகள் சேற்று வெளி நோக்கி அசைந்து உலைந்து விரைவுகொண்டு வருவதை கண்டார். அவை செவி முன்கோட்டி துதிக்கை சுழற்றின. சேற்றை அள்ளி தன் மேலும் முன்னாலும் வீசிக்கொண்டன. அவை அனைத்துமே இந்த யானையின் களிவெறியை தாங்களும் கொண்டுவிட்டிருந்தன.

அவை இணைந்ததுமே ஒன்றையொன்று மத்தகங்களால் மோதின. சேற்றில் விழுந்து புரண்டெழுந்து சேற்றை அள்ளி ஒன்றின்மேல் ஒன்று வீசி சேற்று உருளைகள் என்றாகி கொம்புகளால் முட்டிக்கொண்டு உடல்களால் உரசிக்கொண்டு விளையாடின. ஒன்றையொன்று அவை முட்டுகையில் மேலிருந்த அவர் உடலுக்குள் திரவங்கள் நலுங்கின. அவற்றின் பிளிறலோசை கேட்டு வயிறு முரசுத்தோலென அசைவு கொண்டு அதிர்ந்தது. அத்தருணத்தில் மிகப் பாதுகாப்பான இடம் தான் அமர்ந்திருக்கும் யானையின் மத்தகமே என்று உணர்ந்து கட்டுக் கயிற்றை இரு கைகளாலும் பற்றி கால்களை அதில் கோத்துக்கொண்டு உடலை நன்கு மத்தகத்தின்மேல் படியவைத்து அட்டையென ஒட்டி அவர் அமர்ந்திருந்தார்.

யானைகளின் வெறி ஏறி ஏறி வந்தது. ஆடல் நீளும்தோறும் அவை களிவெறி கொண்டன. எங்கோ ஓரிடத்தில் அவை சலிப்படையக்கூடும். களைப்புகொள்ளக்கூடும். மெல்லமெல்ல அவர் சலிப்புற்று உளம் ஓய்ந்து அந்தப் பெருங்களியாட்டை நோக்கியபடி அதன்மேல் அமர்ந்திருந்தார். ஓரிடத்தில் அவர் அமர்ந்திருந்த யானை கால்சறுக்கி சிறு குழியொன்றில் விழுந்தது. பிளிறியபடி அது எழ முயல மீண்டும் சறுக்கி பக்கவாட்டில் விழுந்தது. அத்தருணத்தில் அவர் அதிலிருந்து பாய்ந்து சேற்றில் விழுந்து புரண்டு அப்பால் சென்றார். அவரை நோக்கி இரண்டு யானைகள் துதிக்கை நீட்டியபடி ஓடிவந்தன. சேற்றுடன் உடலை பொருத்தியபடி அசைவிலாது அவர் கிடந்தார். அவற்றின் துதிக்கைகள் அவருக்காக துழாவின. குழிக்குள் சிக்கிக்கொண்ட யானை பிளிறலோசை எழுப்ப அவை எண்ணம் மாற்றி அந்த யானையை நோக்கி சென்றன.

அவர் சேற்றில் படுத்தபடியே நீந்திச் சறுக்கி இறங்கி கங்கை நோக்கி சென்றார். நீர்விளிம்பை அடைந்ததும் பாய்ந்து நீருக்குள் இறங்கி மூச்சடக்கி மூழ்கி ஒழுக்கினூடாகவே சென்று நெடுந்தொலைவில் மேலெழுந்து தலைமயிரை நீவிப் பின்னாலிட்டபடி நோக்கியபோது யானைகள் ஒன்றையொன்று முட்டியபடி சேற்றில் களியாடிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தார். அங்கிருந்து நோக்கியபோது யானைகளை விழுங்கிய வயிற்றுக்குள் அவை எழுந்து போரிடுவதுபோல சேறு தனக்குத்தானே கொப்பளித்துக் குமிழ்த்து எழுந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்தது. கங்கை அவரை விசைகொண்டு தூக்கிச் சென்று அவற்றிலிருந்து அகற்றியது. அவை சேற்றில் சிறு கொப்புளங்கள் என்றாயின.

“என்ன நிகழ்கிறது? இங்கு என்ன நிகழ்கிறது?” என்று அவர் கூவினார். அவர் அருகே வந்த படைத்தலைவன் ஒருவன் “அனைத்து நெறிகளும் அழிந்துவிட்டன, ஆசிரியரே. வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்று குவிக்கிறார்கள்” என்றான். கைகளை விரித்து “இங்கிருப்பவர்கள் பல்லாயிரம் பித்தர்கள். இனி இங்கு எந்த ஆணைக்கும் மதிப்பில்லை. எந்தச் சொல்லும் பொருள் கொள்ளப்போவதில்லை” என்றான். “முரசுகள் முழங்கட்டும்! ஆணைகள் எழுந்தபடியே இருக்கட்டும்! ஆணைகள் ஒருபோதும் நிலைக்க வேண்டியதில்லை!” என்று கிருபர் கூவினார். படைத்தலைவன் உரக்க நகைத்து “ஆனால் இங்கே குருதி கருமையாக இருக்கிறது அல்லவா?” என்றான்.

“என்ன சொல்கிறீர்?” என்று அவர் கேட்டார். அவனுடைய கண்கள் வெறித்திருக்க முகம் நகைப்பில் விரிந்தது. “பெரிய எருமை… அது கருமை கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மிகச் சுவையானது” என்றான். பின்னர் வெறிக்கூச்சலிட்டபடி திரும்பி தன் எதிரே வந்த இருவரை நோக்கி வாளை சுழற்றியபடி சென்றான். “என்ன சொல்கிறாய்? என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கிருபர் கூவினார். வாளை வீசி இருவரையும் வெட்டி வீழ்த்தியபடி உடலெங்கும் குருதி வழிய அவன் “தின்போம்! அனைத்தையும் தின்போம்!” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கிருபர் உடைந்த குரலில் கூச்சலிட்டார். “தின்போம்! தின்போம்! தின்போம்!” என்று கூவியபடி அவன் கிருபரை நோக்கி வந்தான். அவன் கையில் இருந்த வாள் சுழன்றது. “தின்போம்! தின்போம்!”

“அறிவிலி, என்ன செய்கிறாய்?” என்று அவர் கூவிக்கொண்டிருக்க அவன் பாய்ந்து கீழே விழுந்துகிடந்த உடல்கள்மேல் புரவியை ஏற்றி அணுகிவந்து வாளை வீசி அவரை தாக்கினான். கிருபர் தலை குனிந்தும் உடல் வளைத்தும் அவனை ஒழிந்தார். அவனுடைய வெட்டுகள் தேர்த்தூண்களில் பட்டன. “என்ன செய்கிறாய்? பித்து எழுந்துவிட்டதா உனக்கு? என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டார். அவன் “யானை! கரிய யானை!” என்றபடி மீண்டும் அவரை வெட்டினான். அவனுடைய வெட்டு தேர்த்தூணில் பதிந்து ஒருகணம் செயலிழக்க கிருபர் தன் கையிலிருந்த அம்பால் அவன் கழுத்தைக் கிழித்து காலால் அவன் நெஞ்சை ஓங்கி உதைத்து வீழ்த்தினார். புரவியிலிருந்து சரிந்து அவன் கீழே நெளிந்துகொண்டிருந்த உடல்களின் நடுவே விழுந்தான். இருமுறை புரண்டதும் சேற்றுக்கருமையில் மறைந்தான்.

புரவி திகைத்து நின்று தன்னைத்தானே சுழன்று பின் வெறிகொண்டு பாய்ந்து ஓடத்தொடங்கியது. கிருபர் திகைத்து தன்னைச் சுற்றி அலைகொண்டிருந்த மனித உடல்களைப் பார்த்தபடி தேர்த்தட்டில் நின்றார். பின்திரும்பிச் சென்றுவிடலாமென எண்ணியபோது தன் முன் சிகண்டியை பார்த்தார். ஒருகணம் அவர் உள்ளம் ஆறுதலை அடைந்தது. இருண்ட சிறையொன்றுக்குள் சிறு வெளிச்சமென வாயில் திறப்பதுபோல். இந்தக் கரிய உடல்வெளியில், பித்துப்பெருக்கில் சற்றேனும் சித்தம் பிறழாதவர் சிலரே. சிகண்டியுடன் போரிடலாம். அச்செயலினூடாக மீளலாம். இங்கிருந்து அப்பால் சென்றுவிடலாம்.

சித்தம் பிறழ்ந்தவருடன் போரிடுவதைப்போல் பொருளற்றது பிறிதில்லை. அது நம்மையும் சித்தம் பிறழவைக்கிறது. எவ்வகையிலேனும் நம் உள்ளம் பொருள் அளிக்கும் ஒரு செயலை மட்டுமே நம்மால் செய்ய இயல்கிறது. பொருளற்ற ஒன்றை செய்கையில் அகம் திடுக்கிடுகிறது. பொருளிலாத ஒரு செயலை மீள மீள செய்பவன் தன்னுள் திரண்டிருக்கும் பொருளை இழக்கிறான். புவியென்பது அவ்வாறு உள்ளே திரட்டி வைத்திருக்கும் பொருள்களின் தொகை மட்டுமா? புவியென்பது வெறும் சொற்களின் படலம் மட்டுமா? இக்களத்தில் தனக்கென சற்றேனும் அடையாளம் உடையவர்கள் மட்டுமே சித்தம் எஞ்சியிருக்கிறார்கள். எல்லோரும் அடையாளங்களை இழந்து, ஆடைகளை இழந்து வெற்றுடல்களாக கொன்றும் செத்தும் விழுந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிருபர் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி சிகண்டியை நோக்கி சென்றார். அப்போதுதான் சிகண்டியும் அவரை நேரில் கண்டார். சிகண்டியின் கண்களிலும் முதலில் வந்து மறைந்தது ஓர் ஆறுதல்தான் என்பதை கிருபர் கண்டார். இருவரும் அம்புகளால் கோத்துக்கொண்டபோது தோள் வளைத்து ஆரத்தழுவிக்கொண்ட உணர்வு ஏற்பட்டது. அம்புகளைத் தொடுத்து தேர்த்தூண்களையும் முகடுகளையும் அறைந்தனர். கவசங்களைத் தாக்கி அதிரச்செய்தனர். ஒருவரையொருவர் அம்புகளால் அறைந்தபடி சுற்றிவந்தனர். ஆனால் அது ஓர் உரையாடலாக இருந்தது. சொற்களுக்குச் சொற்கள் வைப்பதுபோல அம்புகளால் ஒருவரை ஒருவர் அணுகினர்.

கிருபர் “என்ன நிகழ்கிறது இங்கே?” என்று கேட்டார். சிகண்டி “பித்து! வெறும் பித்து! போர் தொடங்கிய நாளில் இருந்த பித்துதான் இது. இப்போது பிற அனைத்தும் உதிர்ந்து அது மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது” என்றார். “இதை இங்கு நிறுத்திக்கொள்வோம். இங்கிருந்து ஒருவர்கூட உயிரோடு திரும்பப்போவதில்லை” என்று கிருபர் சொன்னார். “இதை இனி நம்மால் நிறுத்தமுடியாது. இப்படைகளை நம்மால் இனி ஆள இயலாது. நோக்குக, இந்தப் பெருந்திரளுக்கு ஒரு சொல்லைக்கூட எவரும் அளிக்க இயலாது” என்றார் சிகண்டி.

“இதற்கு புரிவது பித்தின் மொழி எனில் அந்த மொழியில் இவர்களிடம் எவராவது பேசுக! இக்கணமே இதை நிறுத்தவில்லையெனில் இறுதி உடல் வரை வெட்டி வீழ்த்தி தாங்களும் வீழ்வார்கள்” என்றார் கிருபர். “இது ஒற்றைப்பித்து அல்ல. பல்லாயிரம் மானுடர்களின் உள்ளங்கள் இணைந்தெழும் பெரும்பித்து. இதனுடன் உரையாட பித்தரில் பெரியோனாகிய முக்கண்ணன் கயிலை மலையிலிருந்து இறங்கி வரவேண்டும்” என்று சிகண்டி கூறினார். சிரித்தபடி சுழன்று நோக்கி “சிறுதுளைக்குள் சென்றுமறையும் நீர்ப்பெருக்கின் இறுதிச் சுழலல்போல் இருக்கிறது” என்றார்.

“நிறுத்துக! இதை நிறுத்துவோம்! பாஞ்சாலரே, இங்கு என்னால் நின்றிருக்க இயலவில்லை. என் தன்னிலையின் ஒவ்வொரு விளிம்பும் உடைந்து அகல்கிறது. எக்கணமும் நானும் பித்து கொண்டு இக்கொந்தளிப்பில் கலந்துவிடக்கூடும்” என்றார் கிருபர். “ஆம், நானும் பித்துக்கு எதிராக என்னை தக்க வைத்துக்கொள்ளவே போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆசிரியரே, இந்த ஒவ்வொரு அம்பும் நதிப்பெருக்கில் செல்பவன் கரை நோக்கி வீசும் சரடுகளை போலத்தான். வழுக்குப்பாறைகளில் தொற்றி கைநழுவி பள்ளத்தில் விழுந்துகொண்டிருப்பதைப்போல் உணர்கிறேன்.”

“இதை எவ்வண்ணமேனும் நிறுத்தியாகவேண்டும்!” என்று கிருபர் வெறிகொண்டு கூவினார். “இதை நிறுத்த இன்று இயல்பவர் இளைய யாதவர் மட்டுமே. அவர் நிறுத்த முயலவில்லை. அங்கு நோக்குக, இக்களத்தில் இன்னும் அதே இனிய புன்னகையுடன் திகழ்கிறது அவர் முகம்!” என்றார் சிகண்டி. கிருபர் திகைத்து திரும்பிப் பார்த்தார். அஸ்வத்தாமனும் அர்ஜுனனும் போர் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். அஸ்வத்தாமனின் முகம் நேரெதிரில் வந்த கதிரொளி பட்டு சுடர் கொண்டிருந்தது. அர்ஜுனன் தள்ர்ந்தவன்போல் வெற்று அம்புகளால் போர் புரிந்துகொண்டிருந்தான். ஊழ்கத்திலென நிறை நகையுடன் முகம் கனிந்திருக்க தேர் முகப்பில் இளைய யாதவர் அமர்ந்திருந்தார்.

“அந்தப் பெரும்பழியன் பாரதவர்ஷத்தை சூறையாடிவிட்டான், பாஞ்சாலரே!” என்றார் கிருபர். “இந்நிலம் மீது அவனுக்கு என்ன வஞ்சம்! இத்தனை பலிகொண்டு அவனுள் நிறையப்போவதுதான் என்ன?” சிகண்டி “இவ்வனைத்தையும் படைத்தவன் தானே என்பதுபோல் அத்தனை உரிமையுடன் இவை அனைத்தையும் அழிக்கிறான். ஆக்கமும் அழிவும் ஒன்றே என்பதுபோல் நிலைமாறாதிருக்கிறான். கிருபரே, அவன் யார்? என்றேனும் உங்கள் உள்ளம் உணர்ந்திருக்கிறதா அவன் எவன் என்று?” என்றார். கிருபர் திகைத்து சொல்லவிந்து மீண்டும் இளைய யாதவரை நோக்கினார். குரல் தாழ்ந்து “ஆம், என்றும் உணர்ந்திருக்கிறேன். அவன் உடல் அவனை மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வுடல் கொண்ட இளமையும் மூப்பும் அழகும் அசைவுமே இப்புவியில் இன்றிருக்கும் மாபெரும் மாயை” என்றார்.

கிருபர் அவ்வுரையாடல் வெறும் அம்புகளால் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். சிகண்டியின் விழிகளை சந்தித்தபோது அவை நோயுற்ற பன்றியின் கண்கள்போல் சிவந்து வெம்மை கொண்டிருந்தன. இத்தனை பொழுது தன்னுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தது அவன்தானா? அம்புகளினூடாக அவரை வந்தடைந்தவன் பிறிதொருவனா? விழிநோக்கி அறிபவன் மிக அப்பால் இருந்தான். நெடுங்காலத்துக்கு முன்னரே இறந்துவிட்டவன்போல. நூறு அடி மண்ணை அகற்றி புதைந்திருக்கும் அவன் உடலை நோக்குவது போலிருந்தது.

கிருபர் சிகண்டியின் ஆற்றல் கூடவோ குறையவோ செய்யாது அவ்வாறே நீடிப்பதுபோல் உணர்ந்தார். அம்புகள் எதையும் அவர் நோக்கவில்லை. ஆனால் அவர் கையிலிருந்து எழுந்த அம்புகள் கிருபர் செலுத்திய ஒவ்வொரு அம்பையும் அறைந்து வீழ்த்தின. ஒருகணத்தில் கிருபர் சலித்து வில்லை தாழ்த்தினார். “இதனால் எப்பொருளும் இல்லை பாஞ்சாலனே, கொல்க என்னை!” என்றார். மிகச் சரியாக அக்கணத்தில் சிகண்டியும் தன் வில்லை தாழ்த்தினார். “ஆம், இத்தருணத்தில் இங்கு போரிடுபவர்கள் பித்தர்கள். இங்கு இயற்ற வேண்டிய பொருளுள்ள செயல் ஒன்றே. அம்பெடுத்து கழுத்தில் வைத்துக்கொள்வது. இக்களத்திலிருந்து உயிருடன் எஞ்சுவதுபோல் கீழ்மையும் பொருளின்மையும் பிறிதொன்றில்லை” என்றார்.

கிருபர் சிகண்டியுடன் கங்கைக்கரையில் தனித்து நடந்துகொண்டிருந்தார். அவ்வண்ணம் ஒரு போர் முன்பு நிகழ்ந்திருக்கக் கூடுமா என வியந்தார். அது போரல்ல, போருக்கு பருப்பொருளின் எல்லைகள் உள்ளன. குருக்ஷேத்ரத்தில் நிகழ்ந்தது வெறும் கற்பனை. மண்ணிலும் விண்ணிலும் பெருகிப் பரந்து வஞ்சமும் துயரமும் அறவீழ்ச்சியும் பழியும் கீழ்மையுமென அது பெருகி நின்றது. அது போரல்ல, இப்புவியில் எது மானுடனின் எல்லை என்பதை அவன் எண்ணம் நீட்டிநீட்டிச் சென்று தொட்டு அறிந்த ஒரு தருணம் மட்டுமே. எவ்வண்ணம் செல்ல இயலும், எதுவரை அடைய இயலும் என்று அறிந்து திகைத்து நின்ற உச்சகணம் மட்டுமே.

கிருபர் “இவ்வனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு எங்கேனும் சென்று அமர விழைகிறேன். எல்லை எனும் ஒரு சொல்லை இக்களத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த ஊழ்கநுண்சொல்லை வாளென்றாக்கி இறந்தகாலச் சரடுகள் அனைத்தையும் வெட்டி வீழ்த்துவேன். அதை ஒரு குடம் நீரென்றாக்கி என் உடலை கழுவுவேன். ஒரு கலம் அமுதென்றாக்கி என் உயிரை மீட்டுக்கொள்வேன்” என்றார். சிகண்டி “எவருக்கேனும் இங்கிருந்து எதையேனும் கொண்டு செல்வது இயல்வதா என்ன?” என்றார்.

கிருபர் நெடுந்தொலைவில் குருக்ஷேத்ரத்தைக் கண்டு நெட்டுயிர்த்தார். “அங்கு அழிந்த ஒவ்வொரு உயிரும் ஒரு சொல்லென்று உணர்கிறேன். பொருளேற்றம் கொண்ட சொற்கள் முதலில் விழுந்தன. கொன்று கொன்று தங்களை அழித்துக்கொண்டு மறைந்தன. வெற்றுச் சொற்கள் எஞ்சி இன்று கொன்று களியாகின்றன. இறுதிச் சொல்லும் மறைந்து வெறும் சித்தம் எஞ்சுகையில் இக்களம் நிறைவடையும்” என்றார். ஓசையிலாது கங்கை ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் அதை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர். “ஓசையிலாத நதியைப்போல் உள்ளத்தை அச்சுறுத்துவது பிறிதில்லை. ஏனெனில் ஓசையிலா ஒழுக்கு என உள்ளத்தை அது மாற்றுகிறது” என்றார் கிருபர்.

கிருபர் தேர்த்தட்டில் தான் கால் தளர்ந்து அமர்ந்திருப்பதை கண்டார். அப்பால் சிகண்டியும் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருக்க இரு தேர்களுக்கும் நடுவே புகுந்து அவர்களை விலக்கிய வெளியில் உடல்கள் நுரையென குமிழிவெடித்து அடங்கிக்கொண்டிருந்தன.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 14

திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனை எதிர்த்து போரிடத்தொடங்கி நெடுநேரத்திற்குப் பின்னரே அவ்வாறு போரிட்டுக்கொண்டிருப்பதை அவனே உணர்ந்தான். அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனின் தேர்த்தூண்களை அவன் அறைந்து அதிரச்செய்தான். வெறிக்கூச்சலிட்டபடி வில்லை துள்ளச்செய்தும் தேர்த்தட்டில் சுழன்றும் போரிட்டான். தன் உடலில் எட்டு கைகள் எழுந்துவிட்டதென உணர்ந்தான். விழிகளில் அனலெழும் தாரகாட்சனாக இருந்தான். பெய்தபடி எழுந்து தேர்நுகம் மீது ஓடி பிறிதொரு தேர்மகுடத்தில் ஏறி அங்கிருந்து அம்புகளை தொடுத்தபோது செவிகளிலும் வாயிலும் அனலுமிழும் கமலாட்சனாக இருந்தான். தேரில் அஸ்வத்தாமனைச் சூழ்ந்து பறந்தவன்போல் போரிட்டபோது தழலே உடலென்றான வித்யுத்மாலியாக இருந்தான்.

அஸ்வத்தாமனின் புரவிகளையும் பாகனையும் அவன் நெஞ்சையும் தோள்களையும் நோக்கி ஒரே தருணத்திலென அவன் ஏவிவிட்ட அம்புகளை அஸ்வத்தாமன் மிக எளிதாக தன் அம்புகளால் முறித்து வீசினான். அம்புகள் மோதிச்சிணுங்கி உதிர்ந்தன. அனற்பொறிகள் காற்றுவெளியெங்கும் மின்னிமின்னி நிறைந்தன. அம்புநிழல் அம்புக்கூரை சந்திப்பதுபோல் அவன் அம்புகளை தடுத்தான் அஸ்வத்தாமன். அவன் மூன்று தலைகள் கொண்டுவிட்டதுபோல் இருந்தான். எரியும்நுதல்விழியன் ஒருவன். ஆலகாலன் பிறிதொருவன். பிறைசூடிய பித்தன் என மூன்றாமவன். அவன் கையிலிருந்த வில் பினாகம் என்றாயிற்று. அவன் அம்புகள் அனைத்திலும் ஊழித்தீ குடியேறியது. அவை உடுக்கொலியென முழக்கமிட்டன.

இருவரின் தேர்களும் எதிர்கொண்டு ஒன்றையொன்று சுற்றி வந்தன. வந்தறைந்த அம்புகளின் விசைகளால் தேர்கள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஒருகணம் அனைத்து உளமயக்கங்களும் விலக நேர்எதிரில் அவன் துரோணரை கண்டான். இனிய புன்னகையுடன் அவனை அவர் அம்புகளால் தாக்கினார். கற்பிக்கையில் அவர் கொண்டிருக்கும் அப்புன்னகையையே அவன் தன்னுள்ளத்தில் தேக்கியிருந்தான். அறியாமை கண்டு எள்ளாத கனிவு நிறைந்த புன்னகை அது. அறிதலின் எல்லையை அறிந்தமைந்த நிறைவுகொண்டது. “ஆசிரியரே!” என்று அவன் அழைத்தான்.

துரோணர் சினமில்லாத கடுமையுடன் “இவ்வாறு விட்டுவிட்டு அம்பு தொடுப்பதை எங்கு கற்றாய், அறிவிலி? உன் அம்புகளில் ஒன்று உதிர்கையில் பிறிதொன்று அங்கே இருந்துகொண்டிருக்கவேண்டும். உன் இடது தோளை நோக்கு. எப்பொழுதும் வில் முழுமையாக நீட்டப்பட்ட கையில் நின்றிருக்கவேண்டும். அம்பு எழுந்த பின் வில் நடமிடவேண்டும். ஆனால் மும்முறை துள்ளியதுமே அவ்வசைவு நின்றிருக்கவேண்டும். துவளும் வில் வில்லவனின் தோள்வல்லமையை உறிஞ்சிவிடுகிறது. நிலைகொள்ளாத வில் அவன் உள்ளமே என்றறிக” என்றார்.

கற்பிக்கையில் அவர் குரல் அவனிடம் என ஒருகணமும் எவரிடமும் இல்லை என மறுகணமும் காட்டி ஒலிப்பது. நினைவுகூர்கையில் ஆசிரியர் நிரையென்றான ஒரு பெருக்கிலிருந்து என எழுவது. “வில்லை இறுகப் பற்றாதே. இறுகி அசைவிலாது நின்றிருக்கும் வில் வில்லவனின் அச்சத்தை காட்டுகிறது. தன் உடற்தசைகள் அனைத்தையும் இறுக்கி அதைக்கொண்டே அவன் வில்லை அசைவிலாது நிறுத்த இயலும். வில்லும் வில்லவன் உடலும் ஒற்றைப் பெருநடனத்தில் இருக்குமெனில் அதுவே சிறந்த போர். அதற்கு எதிரிகளே தேவையில்லை. வெல்வதும் இலக்கில்லை. நிகழ்வதனூடாகவே அது முழுமையடைகிறது.”

“நோக்குக அர்ஜுனனை! வில்லும் அவனும் இரு நாகங்களென புணர்ந்து நெளிந்தாடுவதை காண்க! அஸ்வத்தாமனை கூர்க! வில் அவன் உடலில் அனைத்து இடைவெளிகளையும் நிரப்பி பிறிதொன்று என அல்லாதாவதை உணர்க! விற்தொழிலை முழுதுறக் கற்க எவராலும் இயலாது. ஆனால் ஒன்று உணர்க! எங்கு விற்தொழிலில் நீ கற்காமல் ஒன்று எஞ்சியிருக்கிறதோ அது உன் எதிரிகளுக்கு திறந்திட்ட வாயில். இங்கு ஒவ்வொரு மாவீரனையும் வெல்ல அவனைவிடப் பெரிய மாவீரன் ஒருவன் முன்னரே பிறந்து பயின்று எழுந்திருக்கிறான். வில்லேந்தியவனின் ஆணவத்தை அழிக்காது மண்ணில் வாழவிடுவதில்லை தெய்வங்கள்.”

“ஏனென்றால் வில்லென எழுந்தது ஓர் அறமின்மை. படைக்கலங்கள் அனைத்தும் அறமீறலே. எந்த விலங்கும் படைக்கலம் கொள்வதில்லை. படைக்கலங்களில் முதன்மையானது வில். ஆகவே அதுவே முதற்பெரும் அறமீறல். மூங்கிலின் விசையை, இரும்பின் ஆற்றலை மானுடன் கடன்கொள்கிறான். நாணலின் கூரை தன் கருவியாக்குகிறான். தெய்வங்கள் அளித்த ஆணைகளை மீறி உயிர்க்குலங்கள்மேல் ஆட்சிசெய்கிறான். தெய்வங்கள் அதை பொறுத்துக்கொள்வதில்லை. படைக்கலம் எடுத்தவன் படைக்கலத்தால் இறப்பான். விற்தொழில் தேர்ந்தவன் ஆணவம் அழிந்து மறைவான்.”

“ஆசிரியரே!” என்று அவன் மீண்டும் கூவினான். துரோணர் அவனை அம்புகளால் அறைந்து கவசங்களை தெறிக்க வைத்தார். அவன் தன் தேரை பின்னடையச்செய்து படைகளுக்குள் புதைந்தான். அவனுடைய பாகன் பக்கவாட்டில் தேரை கொண்டுசெல்ல அவர்களுக்கு நடுவே கண்ணிலா வெறியுடன் மோதிக்குழம்பி கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த படைத்திரள் வந்தது. அஸ்வத்தாமன் அவர்களை முற்றாகத் தவிர்த்து வட்டமிட்டு அவனை நோக்கி வந்தான். திருஷ்டத்யும்னன் கண்களை மூடி தலைதாழ்த்தி உதடுகளைக் கடித்து தன்னை திரட்டிக்கொண்டு மீண்டும் விழிகளை திறந்தபோது அஸ்வத்தாமன் சிரித்தபடியே அம்புகளைத் தொடுத்து அவனை அணுகி வந்துவிட்டதை கண்டான்.

போர்க்கூச்சலுடன் திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் முன்னேறி அஸ்வத்தாமனை அம்புகளால் தாக்கினான். அஸ்வத்தாமனின் தேர்த்தட்டு முழுக்க அவனுடைய அம்புகள் தைத்து நிறைந்து நின்றன. அஸ்வத்தாமனின் புரவியின் கவசங்களை தாக்கி உடைத்தன அவன் அம்புகள். கவசங்கள் கால்களில் இடற சற்றே நிலையழிந்த அஸ்வத்தாமனின் புரவியொன்று கழுத்தில் அம்புபட்டு அலறியபடி சரிந்தது. எஞ்சிய புரவிகள் கழுத்தைச் சுழற்றி மூக்குத்துளைகள் விரிய, விழியுருளைகள் துறிக்க, கனைப்போசையுடன் தேரை ஒருபக்கமாக சரித்து இழுத்துச் சென்றன. ஆனால் அஸ்வத்தாமனுக்கு தேரின் சாய்வும் சரிவும் பொருட்டென இருக்கவில்லை. அவன் தேரை அறியாதவன்போல், விண்ணில் ஊர்பவன்போல் நின்றிருந்தான்.

அஸ்வத்தாமன் முகம் அப்பகலொளியில் பேரழகு கொண்டிருப்பதுபோல திருஷ்டத்யும்னன் உணர்ந்தான். அந்தப் போர்க்களத்திலேயே அவன் மட்டுமே ஒளியுடன் தெரிந்தான். அவன் உடலில் எங்கும் ஒரு கரித்தீற்றல்கூட இருக்கவில்லை. தனக்கென ஓர் அருவி விழ அதில் நீராடி எழுந்தவன்போல. திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனைப் பார்த்தபடி திகைத்து செயலற்று தன் உடலுக்குள் நின்றிருக்க அவன் கைகள் அம்பு தொடுத்து போரிட்டபடி இருந்தன. “ஆசிரியரே, இதோ என் தலை கொள்க! ஆசிரியரே, இக்களத்தில் இனி என்னால் நின்றிருக்க இயலாது. இப்பெரும்பொருளின்மையில் என் உள்ளம் சிதறிவிட்டிருக்கிறது. இனி ஒருகணம்கூட இங்கே வாழ விரும்பேன். உங்கள் கைகளால் நிறைவெய்துகிறேன்.”

அவனைச் சூழ்ந்து உடல்கள் வீழ்ந்தன. அம்புபட்டு ஒரு படைவீரன் சரிய கரிய குருதி வழிந்தது. கரிய குருதியா? அவன் விழிகொட்டி நோக்க கருங்குழம்பென அது வழிவதை, அதன் சீழ்வாடையை உணர்ந்தான். அம்புகள் நிலைக்க உடல் உலுக்க குமட்டி வாயுமிழ்ந்தான். மூச்சு திணறிக்கொள்ள கீழிருந்து கேடயத்தை எடுத்து தன் முகத்தை மறைத்தபடி தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான். அதன் மேல் மணியோசை எழுப்பியபடி வந்து அறைந்துகொண்டிருந்தன அஸ்வத்தாமனின் அம்புகள். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டபோது கரிய பன்றிகள் நிறைந்த சேற்றுப்பரப்பை கண்டான். அல்லது எலிகளா? திகைத்து விழிகளை திறந்தான்.

அவனைச் சூழ்ந்து கரிய உடல்கள் ஒன்றையொன்று கொன்று கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தன. ஒருவன் இன்னொரு உடலை வாளால் வெட்டி துண்டுகளாக்கி அத்துண்டுகள் மேல் விழுந்து தானும் புரண்டெழுந்து இரு கைகளையும் தூக்கி கூச்சலிட்டு நகைக்க பிறிதொருவன் அவன் தலையை அச்சிரிப்புடன் வெட்டி அப்பாலிட்டான். வெட்டியவனும் துண்டுபட்டு அத்தலையில்லா உடல் மேலே விழுந்தான். அக்கணமே அடியிலிருந்து எழுந்த இரு உடல்கள் திமிறி எழ அவ்வுடல் சேறு கொதித்து தலை புரண்டது. செந்நிறக் குருதி நோக்கியிருக்கவே கருஞ்சேற்றில் கலந்து மறைந்தது.

ஒருவன் தன் கையில் ஏந்தியிருந்த படைக்கலம் வெண்ணிறத் தொடையெலும்பு என்பதை திருஷ்டத்யும்னன் கண்டான். முந்தைய நாள் அங்கு எரிந்த ஏதோ உடலிலிருந்து எடுத்தது. அதன்மேல் உருகி நெளிந்த உலோகக் கவசம் துறித்திருக்க கோடரிபோல் தெரிந்தது. அவன் அதை தலைக்குமேல் தூக்கியபடி வெறிக் கூச்சலிட்டு பாய்ந்து பின்புறம் நோக்கி நின்ற ஒருவனின் விலாவில் ஓங்கிக் குத்தினான். அவன் அதே விசையில் திரும்பி தன் கையிலிருந்த உருகி உருமாறிய உலோகத்துண்டால் அவன் கழுத்தை அறுத்தான். இருவரும் ஆரத்தழுவிக்கொண்டு நிலத்தில் விழுந்து அங்கு புரண்டு அலைகொண்டிருந்த உடல்களில் கலந்தனர்.

பன்றிகள் கரிய உடலுக்குள் நிறைந்திருந்தன. அவை விழுந்தவர்களை கடித்துக் கிழித்து உறுமியபடி, உடல் உலைத்தபடி தின்றன. சுவைத்துண்பதை பன்றிகள்போல் எவ்வுயிரும் இயற்றுவதில்லை. பெருத்த உடலில், சிலிர்த்த மயிர்முட்களில், பாளைச்செவிகளில், குறுவாலில் சுவை சுவை என அசைவு. அவை ஒன்றையொன்று தின்றுகொண்டிருந்தன. அவற்றின் விழிகளை அவன் கண்டான். உருகிச் சிவந்த உலோக மணிகள். அவற்றின் முகமயிர்களில் குருதித்துளிகள். அவை பிடரி சிலிர்த்தபோது தோள்வரியென நிரந்திருந்த முட்கள் சிலிர்த்தன.

திருஷ்டத்யும்னன் தன்னை இழுத்து திரட்டிக்கொண்டான். அந்த ஒரு சிலகணங்களுக்குள் அவன் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு வகையில் திகழ்ந்து மீண்டான். சேற்றுவெளியொன்றில் அவன் நீந்திக்கொண்டிருந்தான். கங்கைப்பெருக்கில் சுழன்று சுழன்று பாறைகளிலோடும் பரிசலில் அமர்ந்திருந்தான். மலைச்சரிவில் புரவியொன்றில் இறங்கினான். கடும் காய்ச்சலில் உடல் எரிந்துகொண்டிருக்க மஞ்சத்தில் படுத்திருந்தான். அவன் உடலில் எல்லா நரம்புகளும் தளர்ந்திருந்தன. அவனுள் எரிந்த அனல் அவனையே உண்டுகொண்டிருந்தது என்றனர் மருத்துவர்.

பின்னர் அவன் சுஃப்ரையுடன் உடல்புணர்ந்து திளைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்களைச் சுற்றி எந்த ஓசையும் இருக்கவில்லை. அவள் உடலின் மென்மையை அவன் தன் உடலால் உணர்ந்தான். அருகணைந்து நோக்குகையில் மட்டுமே தெரியும் பெண்ணுடலின் தோல்வரிகள், வெண்கோடுகள், மயிர்க்கால்களின் புல்லரிப்பு. ஒவ்வொன்றும் மென்மை மென்மை எனச் சொல்லும் அணிகள். புணர்ந்துகொண்டிருக்கையில் மட்டுமே ஆண்விழிகள் அவற்றை இத்தனை நுண்ணிதின் அறிகின்றன. அவன் அத்தனை கூர்ந்து நோக்குகையில் அவள் மேலும் விரிந்தாள். உடல் அகன்று அகன்று ஒரு நிலவெளியென்றாக மாறினாள். அதில் சிறு முயல்குட்டிபோல அவன் துள்ளி ஓடி உலவிக்கொண்டிருந்தான்.

அவளை வெறிகொண்டு முத்தமிட்டான். முத்தமிடுவதன்றி என்ன செய்ய இயலும்? தொட்டறிவது, தழுவுவது, குலவுவது, முத்தமிடுவது அனைத்தும் ஓர் உடல் தன் உடல் என்றான வடிவ எல்லைக்குள் இருந்து உதிர்ந்து பிறிதொரு உடல்மேல் படிவதற்கான வீண்முயற்சிகள். பிறிதொரு உடலுள் நுழைந்துவிடுவதற்கான வாயில் முட்டல். பிறிதொரு உடலுக்குள் படிந்து உருகி ஒன்றாவதற்கான தவிப்பு. உடல் உடலெனத் தவிக்கும் உடல்கள் ஒருகணம் உடல்களுக்கு அப்பால் உடலென்றாகி நின்றிருக்கும் ஒன்றை கண்டடைந்துவிடுகின்றன. அக்கணமே அவ்வுச்சத்திலிருந்து விலகி கீழிறங்கி மீண்டும் உடலைப் பார்க்கையில் அது பிறிதொன்றாகி இருக்கும் விந்தை கண்டு திகைக்கின்றன.

அவ்வுடலில்தான் அது நிகழ்ந்ததா என்ற மலைப்பு ஏற்படுகிறது. இது நிகழ்ந்தது இதில்தான் என்றால் உடல் என்பதுதான் என்ன? அவ்வுடல் அதுவரை கொண்டிருந்த அனைத்து அர்த்தங்களையும் இழந்து பிறிதொன்றாகி நிற்கிறது. பழுக்கக் காய்ச்சி பின்னர் குளிர வைத்த செம்புக்கலம். வெம்மை கொண்ட பின் ஆறிய உலோகம் முன்பிருந்த ஒன்றல்ல. முற்றிலும் அதிலிருந்து வெம்மை வடிந்த பின்னரும் வெம்மை கொண்டதன் நினைவு அதிலிருக்கிறது. வண்ண மாற்றமாக. வடிவ மாற்றமாக. அத்தழலின் வடிவுகூட சில இடங்களில் படிந்திருக்கும்.

விழி மூடி முகம் மலர்ந்து களிமயக்கில் அவள் படுத்திருக்க அவள் உடலிலிருந்து சரிந்து அவள் மென்மையான அடிவயிற்றையும் குழைந்த முலைகளையும் வருடியபடி அவன் அருகே படுத்திருந்தான். அவள் கழுத்தின் வரிகளை, கன்னத்தின் சிவந்த புள்ளிகளை, கூரிய மூக்கின் நுனியில் இருந்த மென்மையை, மூடிய இமைகளின் விளிம்பில் கசிந்திருந்த நீர்த்துளியை, நெற்றியெங்கும் பரவியிருந்த குங்குமத்தை, மயிர்ப்பிசிறுகளை, உலர்ந்தவைபோல் சற்றே விரிசலிட்டு வெண்பல் விளிம்புகளைக் காட்டிய உதடுகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். இவள்தானா சற்று முன்னர் பிறிதொன்றாகி எழுந்தவள்? இதுதானா அவ்வுடல் ?

காட்டில் சில பறவைகள் செங்குத்தாக வானில் மேலெழுந்து சுழன்று மெல்ல மிதந்து கீழிறங்கும். சில பறவைகள் நீள்சரடொன்றால் கட்டி எவரோ சுழற்றி வீசியதுபோல் வளைந்த பாதையில் நீர்ப்பரப்பைத் தொட்டு எழுந்து செல்லும். அலகு நுனியால் மட்டும் தன்னை தான் தொட்டு மீளும். அலையலையென எழுந்த நீர்ப்பரப்பின் வளையங்களில் அதன் உரு நெளிந்து நெளிந்து அகலும். மேலெழுகையில் தொடுகை நிகழ்ந்த கணம் விலகிக் கரைந்து மறைந்துவிட்டிருக்கும். அத்தொடுகையின் கணத்தை அதுவும் நோக்கியறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அவளிடம் அவன் எதையோ கேட்க விழைந்தான். அன்றி எதையோ சொல்ல விழைந்தான். கேட்பதும் சொல்வதும் ஒன்றே என்று அப்போது உணர்ந்தான். அத்தகைய தருணங்களிலெல்லாம் அவன் பேசிய அனைத்துச் சொற்களுக்கும் அது ஒன்றே பொருள். என்னை அறிகிறாயா? என்னுடன் இருக்கிறாயா? ‘நான்’ எனும் ஒற்றைச் சொல். நான் நான் என்று தவிப்பதே காமம். நான் அன்றி ஆவதே காமம். நான் நான் என மீள்வதே காமம். ஆனால் அங்கு படுத்திருந்தவர்கள் ஒரு முழுமை. அம்முழுமைக்கு வெளியிலிருந்து எதுவும் தேவையில்லை. ஒரு சொல்கூட சேர்க்க முடியாத குறையிலாத செய்யுள். முற்றாக மெருகேற்றப்பட்ட பளிங்கு உருளை. வாயில்களை எல்லாம் மூடி பாறையென்றே ஆகிவிட்ட மாளிகை.

பெருமூச்சுடன் அவன் மல்லாந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான். வானிலிருந்து ஒளி இமைகளை நிறைத்து வண்ணங்களைப் பெய்தது. ஏக்கமும் தனிமையும் அவனுள் நிறைந்தது. அத்துவர்ப்பு மெல்ல கனிந்து இனிமையாகி இருப்புணர்த்த நான் நான் என்று இருந்த உள்ளம் இங்கு இங்கு என்று மாறியது. ஆம் ஆம் ஆம் என்று தொலைதூர மணியோசை என ஒலித்தது. பின் மெல்ல மல்லாந்து கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அறைக்கூரையை நோக்கிக்கொண்டு அவன் துயிலில் ஆழ்ந்தான். இன்மையென்றாதலில் ஏன் அத்தனை இன்பம் காண்கின்றன உயிர்கள்? சாக்காடு போலும் துஞ்சுவது.

அஸ்வத்தாமனின் அம்புகளை தன் கவசங்களிலும் கேடயத்திலும் முழுக்க ஏற்றுக்கொண்டு தேர்த்தட்டில் உடல்குறுக்கி தள்ளாடி நின்றிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஒருகணத்தில் தன் வில்லையும் மறுகையிலிருந்த அம்பையும் இருபுறமும் வீசி கைகளை விரித்து நின்றான். அஸ்வத்தாமன் திகைத்ததுபோல் எடுத்த அம்புடன் வெறுமனே நோக்கி நின்றான். “ஆசிரியரே, இது போதும்” என்று அவன் சொன்னான். “இனியில்லை… நான் அறிவன அறிந்துவிட்டேன். இனி எஞ்சுவதொன்றில்லை.”

அஸ்வத்தாமனின் விழிகளில் சலிப்பு எழுந்தது. அவன் தன் தேரை திருப்பிக்கொண்டு அப்பால் சென்றான். “ஆசிரியரே, கொல்லுங்கள் என்னை. இங்கே இதை முடித்து வையுங்கள். ஒருகணமும் இங்கிருந்து என்னால் என்னை விலக்கிக்கொள்ள இயலாது. இங்கிருந்து சென்று உயிர் வாழவேண்டேன். நான் கொண்ட அனைத்தையும் என்னிலிருந்து உதிர்க்க வேண்டும். ஆசிரியரே, என்னை விடுதலை செய்யுங்கள்!” அகன்று அகன்று செல்லும் அஸ்வத்தாமனை பார்த்தபடியே திருஷ்டத்யும்னன் செயலற்று நின்றான். பின்னர் கால்கள் தளர்ந்து மீண்டும் தேர்த்தட்டிலேயே விழுந்தான். அவனைச் சூழ்ந்து போரிட்டுக்கொண்டிருந்த படைகளை பார்த்தான். அனைத்து அடையாளங்களையும் இழந்து வெற்றுருக்களாக களம் நிறைத்து அலைகொண்டனர் அவர்கள்.

களத்திலிருந்து எழுந்து மூக்கை ஊடுருவிச்சென்று உடலுக்குள் நிறைந்த கெடுமணம் என்ன என்று அவன் எண்ணினான். அது அழுகலின், சீழின் நாற்றம். குருக்ஷேத்ரக் களம் முழுக்க பலநூறு வெடிப்புகள் திறந்திருந்தன. முந்தையநாள் எழுந்த பேரனலில் வெந்த நிலம் ஈரத்தில் குழைந்து நெக்குவிட்டு பிலங்களை நோக்கி திறக்கத் தொடங்கியது. குருக்ஷேத்ரம் கரிய வாய்களைத் திறந்து வீரர்களை நா நீட்டி அள்ளி விழுங்குவது போலிருந்தது. அப்பள்ளங்களில் கரிய சேறு நிறைந்திருந்தமையால் அவற்றை அடையாளம் காணமுடியவில்லை. போரிட்டுத் தழுவிய உடல்கள் கொத்துக்கொத்தாக அவற்றில் வீழ்ந்து அலறியபடி மூழ்கி மறைந்தன.

உள்ளிருந்து நாவுகள் என கரிய நாகங்கள் எழுந்து நெளிந்தன. நாகங்கள் மேலே ஊர்ந்துவந்து மிதிபட்டு நெளிந்து குழைந்து சேற்றுடன் கலந்தன. பிலத்தின் உள்ளிருந்துதான் கெடுமணம் எழுந்துகொண்டிருந்தது. ஒருமுறை அவன் வேட்டைக்குச் சென்று காட்டில் துயின்றுகொண்டிருந்தபோது காட்டுப்பன்றி ஒன்று அவன் முகத்தருகே வந்து முகர்ந்து பார்த்தது. அதன் வாயின் ஆவியெழும் கெடுமணத்தை அவன் பாதாள அறை ஒன்று திறந்து உள்ளே மட்கிய சடலங்கள் இருப்பதாக கனவில் கண்டு திகைத்தெழுந்தான். அதே கெடுமணம். செரிக்காத மண்ணின் ஏப்பம். மட்காத உடல்களின் ஆவி. இரு வாள்கள் உரசிக்கொள்ளும் அனல்பட்டு ஒரு பிலத்தின் வாய் நீலநிறமாக பற்றிக்கொண்டது. காற்றில் எழுந்த தழல் சுருண்டு ஆடி பின் அணைந்தது. அப்பால் வேறொன்று பற்றிக்கொண்டது.

குமட்டச்செய்யும் கெடுமணம், உடலுக்குள் நிறைந்து உள்ளிருந்தே எழுந்து மூக்கை அடைந்தது. அக்கெடுமணமும் கரிய திளைப்பின் காட்சிகளும் அவனுள்ளே அறியாத இடங்களை தொட்டு எண்ணியிராத பகுதிகளை திறந்து கொடுங்கனவுகளை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன. புழுக்கள் நெளியும் ஒரு பெரும்பரப்புக்குள் விழுந்து புழுக்கள் மேல் நீச்சல் அடித்துக்கொண்டிருந்தான். புழுக்களில் விழுந்து அவன் மூழ்க உடலின் அனைத்து வாயில்களினூடாகவும் புழுக்கள் உள்நுழைந்து தசைப்பைகளை நிரப்பின. உடற்தசைகளும் நரம்புகளும் புழுக்களாக மாறி நெளிந்தன. சித்தத்திற்குள் புழுக்கள் நிறைந்து கொப்பளித்தன. பின்பு அவன் உடலே ஒரு புழுத்தொகையாக மாறியது. விரல்கள் புழுக்களாயின. நாக்கு புழுவாகியது. உடலே புழுவென நெளியத்தொடங்கியது.

அப்புழுவைப் பார்த்தபடி கரிய பறவையென சேற்று வெளிமேல் நிழல் வீழ்த்தி அவன் பறந்துகொண்டிருந்தான். மிகத் தொலைவில் முரசொலி எழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு எரிமலையை நோக்கி பாலைநிலத்தில் தனித்து நடந்தான். அப்பால் எங்கோ அருவி ஒன்று ஒலித்துக்கொண்டிருக்க இருண்ட காட்டுக்குள் படுத்திருந்தான். அவன் உடலில் ஒரு பகுதியை கழுதைப்புலிகள் குதறி தின்றுவிட்டிருந்தன. கைகளால் அருகிலிருந்த வேர் முடிச்சை இறுக பற்றிக்கொண்டான். துருபதரின் அவையில் அவன் நின்றிருக்க சுற்றிலும் மரத்தூண்கள் அனைத்தும் தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தன. மேலே படர்ந்திருந்த மரக்கூரை உறுமலுடன் வெடித்து அனல் கட்டைகளாக மாறி விழுந்துகொண்டிருந்தது. அவன் முன் அரியணையில் அமர்ந்திருந்த திரௌபதி எரிந்துகொண்டிருந்தாள்.