பதிவர்: SS

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 49

திரௌபதி கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தபோது சேடி தலைவணங்கி மேலாடையை நீட்டியபடி “பேரரசி நெடுநேரமாக காத்திருக்கிறார்கள். சற்று பொறுமையிழந்துவிட்டார்கள்” என்றாள். மேலாடையை வாங்கி தன் தோளில் அணிந்து கூந்தலை தன் இடக்கையால் நீவி பின்னால் அமைத்தபடி ஒன்றும் சொல்லாமல் திரௌபதி நடந்தாள். சேடி அவளுக்குப் பின்னால் ஓசையெழாமல் நடந்து வந்தாள். ஆவல்கொள்ளும்போதும் விரைவுச்செய்திகள் சொல்லப்படும்போதும் எவரேனும் காத்திருக்கும்போதும் பிறரால் பார்க்கப்படும்போதும் நடை மாறுபடுவது மானுட இயல்பு. அவ்வியல்பைக் கடந்தவர்களே அரசர்கள் என அவளுக்கு சொல்லப்பட்டிருந்தது. அவ்வுணர்வு இருந்தமையால் அத்தகைய தருணங்களில் அவள் மேலும் சீரான நடையை சென்றடைவாள்.

அந்தத் தருணத்தில் அச்சீரான நடையை அவளே உணர்ந்து அத்தருணத்தில் அவ்வாறு தான் நடப்பதை சற்று விந்தையென அறிந்தாள். சென்ற பல நாட்களாகவே அவ்வாறு தன்னைத் தானே விலகி நின்று நோக்கும் பிறிதொருத்தி அவளுக்குள்ளிருந்து எழுந்தாள். உள்ளம் பலவாறாக உடைந்து திசைக்கொன்றாக சிதற ஒன்றுமட்டும் அறியாது எங்கோ எஞ்சி நின்று அனைத்தையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. நடக்கத்தொடங்குகையிலேயே அரசியருக்குரிய நடையை அடைந்தவள் அவள் என்று பாஞ்சாலத்தில் கூறினார்கள். அவள் தந்தைக்கு அதைக் குறித்த பெருமிதம் இருந்தது. “கோசலத்திலும் அயோத்தியிலும் அரசருக்கும் அரசியருக்கும் நடைபழகிக் கொடுக்கும் நாடக சூதர் உண்டென்று அறிந்திருக்கிறேன். பண்டு ராகவராமனுக்கும் அவன் தந்தை தசரதனுக்கும் நடை பழகிக்கொடுத்தவர்கள் அவர்கள். இங்கே ஷத்ரியப் பண்பாடு பிறந்த மண் அயோத்தியும் கோசலமும்தான். அப்பயிற்சி அன்றி பிற எதையும் அவர்கள் செய்யலாகாதென்று நெறியுள்ளது. ஏனென்றால் ஒருமுறையேனும் நாடகத்தில் அவர்கள் நடித்தார்கள் என்றால் அந்நடையில் சற்று செயற்கை குடியேறி இளிவரலாகிவிடும்” என்று அவர் சொன்னார்.

“ஒரு துளி உப்பு கலந்தாலும் திரிந்துவிடும் பால் போன்றது அரசநடை. எத்தனை பயிற்றுவித்தாலும் பெரும்பாலானோருக்கு அது அமைவதில்லை. உள்ளத்தில் சற்றே விலக்கமிருந்தாலும் பயின்ற நடையை அவ்விலக்கம் பிறிதொரு திசை நோக்கி இழுக்க இளிவரல் தன்மை கூடிவிடும். பாரதவர்ஷத்தில் மிகச் சிலரே இயல்பென அந்நடை கொண்டவர்கள். அஸ்தினபுரியின் அரசன் அரசன் என்றே பிறந்தவன் என்பார்கள். அரசன் என்று பிறக்காவிடினும் அங்கனுக்கு அந்நடை எவ்வாறு அமைந்ததென்று வியப்பார்கள். மலைக்குடியில் மைந்தன் என்றாலும் மகதன் பேரரசன் என்று ஆனது அவன் விழைவால் என்று விளக்குவார்கள். இவளோ கருவறையிலிருந்தே இதைக் கற்று மீண்டவள் போலிருக்கிறாள். அரசி என அமைந்து அரியணையில் மறைந்து தொடர்ந்து உடல் கொண்டவள் போலும் இவள் என்று அரண்மனைப் புலவர் அவளைப்பற்றி ஒருமுறை கூறியது மெய்யே.” துருபதர் உரக்க நகைத்து “அறிக! அரசன் என்றும் அரசியென்றும் பிறப்பவருண்டு. பிறர் நடிப்பவர்” என்றார்.

அவள் அவை புகும்போது எப்போதும் விழிகள் வியப்பும் பின்னர் பணிவும் கொள்வதை அவள் கண்டாள். எந்த விழிகளையும் அவள் நோக்குவதில்லை. எப்பொருளிலும் நோக்கு நிலைப்பதுமில்லை. அங்கிலாத ஒன்றை நோக்கி அவள் விழி கூர்கொண்டிருக்கும். அப்பாலொன்று அவளை நோக்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் முகம் கனவு நிறைந்திருக்கும். அரசவை பீடத்தில் அமர்கையில் ஒருபோதும் அவள் அதை நோக்குவதில்லை. நடந்து செல்கையில் நிலம் நோக்குவதுமில்லை. நிலம் நோக்குபவளுக்கு அரசநடை அமையாதென்றனர் ஆட்டர். நிலம் ஒருகணத்தில் உளத்தில் பதிந்திருக்கவேண்டும். பின்னர் உள்ளத்தில் அதை ஓவியமென விரித்து அதில் அகம் அமைந்த பிறிதொருவர் நடக்க வேண்டும். அந்நடை இயல்பாக உடலில் அமையவேண்டும். அலையும் விழியும் தன்னுள் ஆழ்ந்த விழியும் தழைந்த விழியும் அரசருக்குரியதல்ல.

திரௌபதி அந்நடையை பழகியதில்லை. ஆகவே நிலத்தை உள்ளத்தால் அளவிட்டபின் நடைநிகழ்த்துவதும் இல்லை. அஸ்தினபுரியின் அவையில் அவள் நுழைந்தபோது திரும்பி நோக்கிய முகங்கள் சொல்லமைந்து விழிவிரிந்து ஓவியப்பரப்பென அமைந்தன. அவள் நடந்து சென்று தன் பீடத்தில் புகைபடிவதுபோல் மெல்ல அமர்ந்து நடனம்போல் கைசுழற்றி மேலாடையை மடியிலிட்டபோது வெடித்தெழுந்ததுபோல் வாழ்த்தொலிகள் பொங்கி குவைமுகடை நிறைத்தன. திருதராஷ்டிரர் இரு கைகளையும் விரித்து “நன்று! நன்று! பண்டு தேவயானி அவை புகுந்தபோது இத்தகைய வாழ்த்தொலிகள் எழுந்திருக்கும்! நன்று!” என்று தலை உருட்டி நகைத்தார். அவையில் எவர் பேசும்போதும் அவர்களை அவள் நோக்குவதில்லை. அவையில் எழும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவள் அறிந்திருக்கிறாள் என்பதை அவள் முகம் காட்டுவதுமில்லை. அவள் எடுக்கும் சொற்களில் அவளறியாத ஒன்று அங்கு நிகழவில்லை என்பதும் வெளிப்படும்.

முதல்நாள் அவள் அணி களைந்து கொண்டிருக்கையில் மாயை அவளிடம் “இன்று அவையில் உங்கள் நிமிர்வு கண்டு வணங்காத விழிகள் ஏதுமில்லை, அரசி” என்றாள். “விந்தை என்னவெனில் அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனின் விழிகளிலும் அப்பணிவை கண்டேன்.” அவள் “பிறிதொன்றை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்றாள். “ஆம், இப்புவியில் இனியொருவர் பணிவதற்கில்லை என்றே எண்ணுகின்றேன்” என்றாள் மாயை. அச்சொல் அவளை மிதப்பு கொள்ளச் செய்தது. மாயையின் புகழ்ச்சொற்கள்போல் அவளை போதையேற்றுவன வேறில்லை. அவளுடைய விரல்தொடுகைபோல் மெய்ப்புகொள்ளச் செய்வதும் பிறிதில்லை. மாயை அவள் உடைகளைக் களைந்தபடி “இவர்கள் பெண்ணை நேர்விழிகளால் நோக்க அஞ்சுபவர்கள். ஆகவே சிலைகளை செதுக்கி வைப்பவர்கள். கருவறையில் அவற்றை வைத்து பூசெய்கையும் வழிபாடும் இயற்றுபவர்கள். அரசி, இன்று அவை தன்னை மறந்து உங்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. நீங்கள் பெண் அல்ல என்பதுபோல” என்றாள். மெல்லிய குரலில் அவள் செவிக்குள் என பேசினாள். “அரசர் என்றும் புலவர் என்றும் முனிவர் என்றும் ஆவது தன் உடலல்லாமல் ஆவதே என்று இன்று அறிந்தேன். ஆட்டர் என்றும் கூத்தரென்றும் நிறைவதுகூட உடல்கடத்தலே.”

அவள் கூடத்திற்குச் சென்று குந்திக்கு தலைவணங்கி பீடத்தை நோக்கி நடந்து மெல்ல அமர்ந்து மேலாடையை மடியிலிட்டு கையால் நீள்குழலை அள்ளி பின்னால் சரித்து தலைநிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். யுயுத்ஸு எழுந்து தலைவணங்கி பின் தன் பீடத்தில் அமர்ந்து “இன்றுடன் போர் முடிகிறது அரசி, அச்செய்தியுடன் வந்துள்ளேன். அஸ்தினபுரி தோற்கடிக்கப்பட்டது. அதன் படை முற்றழிந்தது. அதன் மாவீரர்கள் அனைவரும் களம்பட்டனர். குருக்ஷேத்ரத்தில் அவர்களின் கொடியென எதுவும் எஞ்சவில்லை. அவர்களின் முழவொலியும் கொம்பொலியும் முற்றவிந்தன. நமது வெற்றிமுரசு அங்கு ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மின்கொடி குருக்ஷேத்ரத்தில் ஏற்றப்பட்டுவிட்டது” என்றான். திரௌபதி எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை. தேர்ந்த சொற்களில் தொல்நூல் ஒன்றிலிருந்து நிகழ்வனவற்றை படித்துக் கூறுபவன்போல் யுயுத்ஸு கள நிகழ்வை சொல்லிக்கொண்டு சென்றான். “போர் முடிந்தது என்னும் நற்செய்தியுடன் இங்கு வர வாய்த்தமைக்கு தெய்வங்களை வணங்குகிறேன். நன்று சூழ்க! இனி மங்கலங்கள் எழுக!” என முடித்தான். “அரசியர் இங்கிருந்து கிளம்பி அஸ்தினபுரிக்குச் செல்லவேண்டுமென்றும் அனைத்தும் அங்கு ஒருங்கமைந்திருக்குமென்றும் அரசர் என்னிடம் பணித்தார். இங்கிருந்து தாங்கள் கிளம்பி அங்கு செல்வதற்குள் தாங்கள் நகர்நுழைவதற்கான ஒருக்கங்கள் அங்கு செய்யப்பட்டிருக்கும். அதற்கு ஆணையுடன் ஒற்றர்கள் சென்றுள்ளனர்” என்றான்.

குந்தி “ஆனால் அஸ்தினபுரியின் அரசனைப்பற்றி இதுவரை எதுவும் சொல்லப்படவில்லை” என்றாள். யுயுத்ஸு “அவர் களத்திலிருந்து தப்பியோடிவிட்டார். இளைய அரசர் பீமசேனனிடம் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தவர் சகுனி களம்பட்டார் எனும் செய்தி எழுந்ததுமே தன் கதையை வீசிவிட்டு காட்டுக்குள் புகுந்து மறைந்தார். அவரை நெடுந்தொலைவு துரத்தி வந்த பின்னர் திரும்பி வந்த இளைய அரசர் அவரைக் கொன்று வெற்றியை முழுமைப்படுத்துவேன் என்னும் வஞ்சினத்துடன் தன் உடன்பிறந்தாருடன் காட்டுக்குள் சென்றிருக்கிறார். இன்று மாலைக்குள் அவரை கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். அரசநாகம் முற்றாக ஒளிந்துகொள்ள இயலாது, பறவைகள் அதை அறிந்திருக்கும் என்றொரு சொல் உண்டு” என்று சொன்னான். “ஆனால் இன்னும் அவனை கண்டுபிடிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை” என்று குந்தி சொன்னாள். யுயுத்ஸு “ஆம், அரசி” என்றான். அவன் குரல் தணிந்தது. “அவன் களம்விட்டு ஒளிந்தோடினான் என்றால் அது இக்களத்தில் இப்போர் முடியலாகாது என்பதனால்தான். இங்கிருந்து அகன்று சென்றிருக்கிறான், அவ்வளவுதான். பிறிதொரு வடிவில் இப்போரை முன்னெடுக்க அவன் எண்ணக்கூடும்” என்றாள் குந்தி.

“போர் முடிந்துவிட்டது என்று என்னிடம் கூறினர்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் போர் முடியவில்லை. பிறிதொரு இடத்தில் பிறிதொரு வடிவில் போர் எழக்கூடும்” என்றபின் “அஸ்வத்தாமனும் கிருபரும் கிருதவர்மனும் களம்பட்டனரா?” என்று குந்தி கேட்டாள். “ஆம், அவர்கள் களம்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அக்களத்தில் படைக்கலத்துடன் எழுந்து நிற்பவர் என எவருமில்லை” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவர்களின் உடல்கள் அடையாளம் காணப்பட்டனவா?” என்று குந்தி கேட்டாள். “பேரரசி அக்களத்தில் அனைவரும் செம்மண்குவைகள் போலவே தென்பட்டனர். களம் நிறைந்திருக்கும் அனைத்துமே சேறால் மூடப்பட்டிருந்தன. எவர் முகம் எவர் உடல் என்று கண்டுபிடிப்பது அரிது” என்றான். “முகங்கள் வண்ணங்களால் அடையாளப் படுத்தப்படுவதில்லை. அவை தசையமைப்பால், அதிலெழும் உணர்வு வெளிப்பாடால் அடையாளம் காணப்படுபவை. அறிந்த முகத்தை எந்தப் படலத்திற்குள்ளும் கண்டுபிடிக்கலாம்” என்று குந்தி சொன்னாள். “பிற உடல்கள் கண்டடையப்பட்டன அல்லவா?” என்றாள்.

யுயுத்ஸு சோர்வுடன் “ஆம்” என்றான். “எனில் அவர்கள் எங்கு சென்றார்கள்?” என்று குந்தி கேட்டாள். முனகலாக “களம்விட்டு தப்பிச் சென்றிருக்கக்கூடும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “தப்பி ஓடுபவர்கள் அல்ல அவர்கள். ஒன்று, அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் அரசனிடம் சென்றிருக்கிறார்கள். அல்லது அரசாணை பெறும் பொருட்டு காத்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். யுயுத்ஸு “அவர்கள் இன்றும் களத்தில் நின்றனர். நம் படைகளால் வெல்லப்பட்டிருக்கின்றனர்” என்றான். “அவ்வாறு எளிதில் வெல்லப்படக்கூடியவர்கள் அல்ல அவர்கள். வஞ்சம் தெய்வங்களால் பேணப்படுகிறது. பெருவஞ்சம் தெய்வங்களால் தங்கள் கொடி என கொண்டுசெல்லப்படுகிறது. பேரன்பைப்போல், பேரளியைப்போல் அதுவும் தெய்வங்களின் வெளிப்பாடே” என்று குந்தி சொன்னாள். “அவர்கள் இருக்கும்வரை போர் முடியவில்லை” என்றாள். யுயுத்ஸு “போர் முடிந்துவிட்டதென்றே என்னிடம் சொல்லப்பட்டது. அதை இங்கு கூறுவதே என் கடன்” என்றான். “நீ கூறிவிட்டாய். நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்” என்று குந்தி சொன்னாள்.

“அரசி, இங்கிருந்து தாங்கள் கிளம்பி…” என்று யுயுத்ஸு சொல்வதற்குள் கையசைத்து “இங்கிருந்து இப்போது கிளம்ப இயலாது. போர் முடிவுக்காக இங்கு வந்தோம். அம்முடிவு நிகழ்ந்த பின்னர் இங்கிருந்து கிளம்புவதே முறையாகும். அஸ்தினபுரிக்குள் நாங்கள் நுழையும்போது பகை ஒரு துளியும் எஞ்சியிருக்கக் கூடாது” என்றபின் குந்தி சேடியரை நோக்கி கையை நீட்டினாள். சேடியர் அருகணைந்து அவளுடைய கையைப்பற்றி மெல்லத் தூக்கி கொண்டுசென்றார்கள். திரௌபதி அவள் செல்வதை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். குந்தி உடல் மெலிந்து வெண்ணிற நிழலசைவுபோல் மாறிவிட்டிருந்தாள். குருக்ஷேத்ரம் நாள் குறிக்கப்பட்டது முதல் அவள் உணவருந்துவது ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்தபடியே வந்தது. சென்ற பதினெட்டு நாட்களில் உண்பதும் உறங்குவதும் அறவே நின்றுவிட்டது என்று சேடியர் சொன்னார்கள். உருகி மறைவதுபோல் உடல் வற்றி, தசைகள் உலர்ந்து. தோல் வறண்டு சுருங்கி, கண்கள் குழிந்து, பற்கள் முன்னெழுந்து, தோள்கள் முன்குறுகி, முதுகு வளைந்து உருமாறியிருந்தாள். அந்த முந்தைய உடலை திரையென விலக்கி உள்ளிருந்து எழுந்த பிறிதொருவள் போலிருந்தாள்.

ஒருமுறை தன் அறையிலிருந்து வெளிவந்து இயல்பாக விழி திருப்பி அப்பால் நடந்து சென்ற குந்தியைக் கண்டு யாரவள் என்று திகைத்தபோதுதான் திரௌபதியே குந்தி அத்தனை உருமாறியிருப்பதை உணர்ந்தாள். அதன்பின் ஒவ்வொருமுறை அவள் பார்க்கும்போதும் அவள் முன்பு இருந்த தோற்றம் நினைவுக்கு வந்தது. முதல்முறை அவளைப் பார்த்தபோது அன்னை உருவில் எழுந்த அழகி என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அப்பொழுதே அவள் வெண்ணிற ஆடை அணிந்து மங்கலக்குறிகளேதும் இன்றி இருந்தாள். ஆயினும் கண்களில் இருந்த மிடுக்கும் நகைப்பில் தெரிந்த ஒளியும் ஒருகணத்தில் அவளுக்குள்ளிருந்து ஒரு இளம்பெண்ணை வெளிக்கொணர்ந்தது. தன் நிமிர்ந்த உடலும், விரிந்த தோள்களும், கருவண்ணமும், நீள்விழிகளும்தான் அரசத் தோற்றத்தை அளிப்பவை என்று திரௌபதி எண்ணியிருந்தாள். குறிய வெண்ணிற உடலும், சிறு கண்களும் கொண்ட யாதவகுடிப் பெண்ணின் உடலிலும் பேரரசியின் தோற்றம் எழுவதைக் கண்டு அவளுக்குள் முதல் கணம் எழுந்தது சீற்றம்தான். பின்னர் அவளை அணுகி அன்புக்குரியவளாகி அன்னை என்று கொண்ட பின்னரும்கூட எங்கோ ஆழத்தில் அச்சீற்றம் இருந்தது. ஏதோ ஒரு தருணத்தில், ஒரு சொல்லில், ஓர் முகபாவனையில் அச்சீற்றம் எழுந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

போர் எழுந்தபோது குந்தியில் பேரரசியின் மிடுக்கு மேலும் தெளிந்தெழுந்தது. அப்போரையே அவள்தான் நிகழ்த்துபவள் என. ஒற்றர்களிடமிருந்து அனைத்துச் செய்திகளையும் அறிந்துகொண்டிருந்தாள். பாண்டவர்களும் அனைத்தையும் அவளிடம் வந்து உரைத்தனர். அவள் சொல்பெற்றே செயல்பட்டனர். “நாம்” என்று சொல்லும்போது அவள் பாண்டவர்களையே குறித்துவந்தாள். அச்சொல் உருமாறி பாண்டவத் தரப்பின் பெரும்படையை குறிப்பதாக மாறியது. ஒவ்வொருநாளும் களத்திலிருந்து மிருண்மயத்திற்கு செய்தி வந்தது. அவள் அதன்பொருட்டு உச்சிப்பொழுதில் உறங்கி எழுந்து குளித்து உடைமாற்றி காத்திருந்தாள். செய்தி வந்ததும் சென்று அமர்ந்து விழிகூர்ந்து, மடியில் பூட்டி வைத்த கைகளில், விரல்கள் அசைந்து கொண்டிருக்க, மெல்லிய நடுக்குடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். யுயுத்ஸு தன் கூற்றை விரித்துரைத்து முடித்ததும் கூரிய சில கேள்விகளினூடாக அங்கு நிகழ்வதை மேலும் தெளிவுபடுத்திக்கொண்டாள். எச்செய்திக்கும் அவள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவில்லை. பீஷ்மரின் வீழ்ச்சி அவளிடம் மெல்லிய முனகலை மட்டுமே எழுப்பியது. பின்னர் மெல்லிய குரலில் “அவருடைய இழப்பை ஈடுசெய்யும் வீரர்கள் அவர்களிடம் உள்ளனர்” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அபிமன்யு களம்பட்ட செய்தியை சொல்லும்போது யுயுத்ஸுவே நடுக்கு கொண்டு குரல் உடைந்தான். “ஒற்றைச் சகடத்தையே படைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் களத்தில் நின்றான். அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டு தாக்கிக் கொன்றனர் அவர்கள். பெருவீரர்கள், நல்லாசிரியர்கள்… இக்களத்தில் இனி நெறி என்பதில்லை” என்றான். “அது பீஷ்மர் வீழ்த்தப்பட்டபோதே அழிந்தது” என்று குந்தி சொன்னபோது அவன் திடுக்கிட்டான். பின்னர் “அங்கரும் உடனிருந்தார் என்கிறார்கள்” என்றான். அவள் “போர் எனில் போர்தான்” என்றபின் போகட்டும் என கையசைத்தாள். யுயுத்ஸு “பார்த்தன் சோர்ந்து களத்தில் வீழ்ந்துவிட்டார்…” என்றான். குந்தி “அவன் வஞ்சினம் உரைத்தானா?” என்று கேட்டாள். “ஆம் அரசி, நாளை அந்திக்குள் ஜயத்ரதனின் தலைகொய்வதாக சூளுரைத்துள்ளார்” என்றான் யுயுத்ஸு. “அவ்வாறே நிகழ்க!” என்று அவள் சொன்னாள். அவளிடமிருந்து துயரை எதிர்பார்த்துவிட்டு யுயுத்ஸு எழுந்துகொண்டான்.

குந்தி சொல்லடங்கியது கர்ணனின் இறப்புச்செய்தி கூறப்பட்டபோது, யுயுத்ஸு கூறி முடித்து தலைவணங்கியபோது. அவள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். உதடுகள் உள்மடிந்திருந்தன. எலும்பு புடைத்த மூக்கு மட்டும் முகத்தில் எழுந்து தெரிந்தது. பின்னர் நீல நரம்புகள் தெரிந்த தன் மெல்லிய கையை சேடியை நோக்கி நீட்டினாள். அருகணைந்த சேடி அவள் கையைப்பற்றி தூக்கி நிறுத்த அவள் மேலேயே குந்தி தளர்ந்து சரிந்தாள். பிறிதொரு சேடி வந்து மறுகையை பற்றிக்கொள்ள அவர்கள் இருவரும் இணைந்து அவளை தூக்கிக் கொண்டு சென்றனர். அவள் கால்கள் தரையில் இழுபட்டபடியே செல்வதுபோல் திரௌபதி கண்டாள். வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். யுயுத்ஸு அவளை வியப்புடன் நோக்கிவிட்டு “ஆனால் அங்கர்…” எனத் தொடர திரௌபதி ஓர் உறுமலோசையை எழுப்பினாள். யுயுத்ஸு திகைத்து கைகூப்பி எழுந்துகொண்டான். அவள் அசைவிலாது கற்சிலையென அமர்ந்திருந்தாள்.

அன்று தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்வது வரை தன் முகத்திலும் உடலிலும் முற்றொருமையைக் காத்துக் கொள்ள இயன்றதை குறித்து பின்னர் திரௌபதி எப்போதும் வியந்து கொண்டாள். கர்ணனின் களவீழ்ச்சியை யுயுத்ஸு சொன்னபோது அவளுள் நிகழ்ந்தது ஓர் உடைவு. உடலெங்கும் நடுக்கமாக அது பரவியது. தன்னுள் பிறிதொன்று புரள்வதுபோல் நிலைகுலைவு உருவாக, சூழ்ந்திருந்த ஒலிகள் அனைத்தும் மறைந்து சில கணங்கள் இன்மை நிகழ, மீண்டு வந்து உடலில் பரவிய வெம்மையுடன் அவன் சொற்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். குந்தி சென்ற பின்னர் எழுந்து நின்ற போது தன் உடல் நிலைகுலையவில்லை என்பதை உணர்ந்தாள். சுவர்கள் உறுதியாக நிலத்தில் ஊன்றியிருந்தன. மண்ணும் கூரையும் அசைவின்றி அமைந்திருந்தன. சீரான காலடிகளுடன் தன் அறைக்குள் வருவது வரை அவள் நான் எனும் ஒற்றை சொல்லில் தன்னை குவித்திருந்தாள். தாழிட்ட ஒலியில் அச்சொல் சிதற தொடர்ந்து சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கைகளில் தலையைத் தாங்கி குனிந்தமர்ந்து உதடுகளையும் கண்களையும் இறுக்கி அதனூடாக உள்ளத்தை இறுக்கிநிறுத்தி நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தாள்.

தன்னுணர்வு கொண்டபோது தன் பற்கள் கிட்டித்திருப்பதை, கால்கள் உடலில் அழுந்த ஊன்றியிருப்பதை, உடலெங்கும் அனைத்து தசைகளும் இறுகி நின்றிருப்பதை அறிந்தாள். தோள்களை தளரவிட்டபோது உடலெங்கும் தசைகள் தொய்வடைந்தன. இறுக்கமாக கவ்விக்கொண்டிருந்த பற்களின் விசை நெகிழ்ந்தபோது தாடை உளைச்சல் கொண்டது. மஞ்சத்தில் கால்களை நீட்டி கண்களை மூடி படுத்துக்கொண்டாள். என்ன நிகழ்கிறது தனக்குள் என்று தானே விலகி நின்று பார்த்தாள். எண்ணங்களென எதுவும் ஓடவில்லை. பதைப்பென்று ஒன்று எஞ்சியிருந்தது. இழப்புணர்வு. அதை அவள் அதற்கு முன் அபிமன்யுவின் இறப்பு செய்தி வந்தபோது உணர்ந்தாள். அச்செய்தி முதலில் பல இறப்புகளில் ஒன்றாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் குந்தியின் எதிர்வினையையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் அறை நோக்கி நடக்க நடக்க அபிமன்யுவின் முகம் விரிந்துகொண்டே சென்றது. நூறுமுறை இருமுனையும் தீட்டப்பட்ட வாள்போல் என்று அவனைப் பற்றி சூதன் ஒருவன் பாடினான். மிகைக்கூர் கொண்டவன். எதையும் கிழித்துக்கொள்ளும், எங்கும் ஊடுருவிச் செல்லும் ஒருவன். கூர்மையை எப்போதும் விழியாலேயே உணரமுடிகிறது. அபிமன்யு எக்கூட்டத்திலும் தனித்தே தெரிவான்.

அபிமன்யுவின் இளஅகவை முகமே நினைவுக்கு வந்துகொண்டிருந்து. அச்சமின்மையும் சினமும் ஆணவமும் குழந்தைக்குரிய பேதைமையும் கலந்த அவ்விழிகள். அவனை எங்கு நிறுத்துவதென்று இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் எப்போதும் திகைப்பு இருந்தது. இளங்குழவியென்றா? வில் தேர்ந்த வீரன் என்றா? அரச குடியினருக்குரிய ஆணவம் கொண்டவன் என்றா? அனைத்திலும் ஆர்வம் பொங்கும் மழலை என்றா? அவளிடம் மட்டுமே அவன் பணிவை காட்டினான். தன் அன்னையை வெறும் சேடி என்றே நடத்தினான். சுபத்திரை எதிலேனும் அவனை வழிப்படுத்த வேண்டுமெனில் திரௌபதியிடம்தான் சொன்னாள். திரௌபதி அவனை ஒரு போதும் கடிந்தழைத்ததில்லை. அவனை அருகழைத்து தனக்கு நிகரென எண்ணி அவன் செய்கையைப் பற்றி அவனிடமே கூறினாள். அவன் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று இல்லையென்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். தன் துடுக்கை அகற்றி இயல்பு நிலையை அடைந்தபோது பிழைகளை அவன் ஒப்புக்கொண்டான். பிழைநிகர் செய்வதற்கு எப்போதும் சித்தமாக இருந்தான். இந்திரப்பிரஸ்தம் எப்போதும் அபிமன்யுவை அஞ்சியது. “அக்கூர் உங்களிடம் மட்டுமே மழுங்குகிறது” என்று தேவிகை ஒருமுறை அவளிடம் சொன்னாள். “ஆணைகளை இடுவதை அறிந்தவர்கள் எங்கு ஆணையிட இயலாதென்பதையும் அறிந்திருப்பார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். தன் அறைக்குள் அபிமன்யுவை எண்ணி நிலையழிந்து அவள் சுற்றிவந்தாள். நீள்மூச்சுகளாக விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அந்த ஒவ்வா உணர்வை தன் உடலெங்கும் பரவியிருக்கும் ஓர் மெழுக்கென, தோள்மேல் எழுந்த சுமையென, எங்கோ எவரோ கூர்ந்து நோக்கும் உணர்வென அறிந்தாள். அதை தவிர்க்க வேண்டுமென்ற தவிப்பும் பதற்றமும் மட்டும் அவளிடம் எஞ்சியிருந்தது. படுத்தும் எழுந்தும் சாளரத்தருகே நின்று வெளியே நோக்கியும் அவ்விரவை அவள் கழித்தாள். மஞ்சத்தில் படுத்துத் துயின்று அரைநாழிகைப் பொழுதில் விழித்துக்கொண்டபோது அவள் நெஞ்சில் ஓர் அச்சம்போல் குளிர்ந்த அடிபோல் விழுந்தது. அவன் இனிமேல் இல்லை எனும் மெய் வந்து தொட்டது. அதன்முன் எண்ணங்கள் அனைத்தும் மறைய அவள் ஏங்கி விழிநீர் உகுத்தாள். ஆனால் அன்று காலை புலர்ந்தபோது அன்றைய போருக்கான செய்தியோடு ஒற்றர்கள் வந்திருந்தார்கள். போர் ஒவ்வொரு செய்தியையும் பிறிதொரு செய்தியால் மறைத்தது. ஒவ்வொரு கணமும் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டு கற்பனையை சிதறடித்தது. அத்துளிகளை இணைத்திணைத்து ஒவ்வொரு முறையும் புதிய ஒரு களத்தை அவள் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அங்கு நிகழும் களத்தைவிடப் பெரிய ஒரு களத்தை தான் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம் என்று எண்ணினாள். அவள் கற்பனை சென்றடைந்த எல்லையை சிதறடிக்கும் மெய்மையுடன் அன்று மாலை யுயுத்ஸு வந்து சேர்ந்தான். ஒருவேளை போரை உணர்வெழுச்சியுடன், காட்சி விரிப்புடன் பாடும் சூதர்கள் வந்திருந்தால் அத்தனை கொந்தளிப்பு உருவாகியிருக்காது. எண்ணி அடுக்கப்படும் யுயுத்ஸுவின் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் நச்சுவிதைகள் என முளைத்து கூர்முட்கள் நிறைந்த காடென்றாயின.

கர்ணனின் இறப்பை அபிமன்யுவின் இறப்பைப் போல அத்தனை ஆழமாக அவள் உணரவில்லை என்றே தோன்றியது. அது அவள் எதிர்பார்த்ததுதான். அந்நடுக்கம் இழப்பிற்காக அல்ல. இழப்பதற்கு எதையும் அவள் கொண்டிருக்கவில்லை. அது ஏன் என்பதை தன்னுள் துழாவி துழாவி அவள் அலைந்தாள். அது முடிவென்பதனால். முடிவு! விந்தையான ஓர் எண்ணம் எழுந்து அவளை மஞ்சத்தில் அமரவிடாது செய்தது. எழுந்தமர்ந்து, பின்னர் எழுந்து நின்று, மீண்டும் அமர்ந்து தலையை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டாள். தொடக்கம் என்பது எத்தனை வாய்ப்புகள் கொண்டது! முடிவின்மையை முன்னால் காண்பது. முடிவு முற்றமைவது. பிறகென ஒன்றில்லாதது. இத்தனை அச்சுறுத்தும் ஒன்று வாழ்வில் உள்ளது என்பதை உணர்வதே இல்லை. ஒவ்வொரு முடிவுக்குப் பின்னரும் பிறிதொரு தொடக்கத்தை எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். பிறிதொன்று தொடங்காத முழுமுடிவென்பது இறப்புதான். அதன் பிறகு ஒன்றுமில்லை. மறுபிறப்பும் விண்ணுலகும் வெறும் கற்பனைகள். நினைவுகளோ புகழோ அனைத்தும் வெறும் உருவகங்கள். எவையும் இறப்புக்கு மாற்றல்ல. முடிந்துவிட்டது. எச்சமின்றி, மாற்றின்றி. இனி ஏதுமில்லை.

அவள் தன்னுள் நிகழ்ந்தது ஓர் உடைவென்று உணர்ந்தாள். உடைவென்ற சொல்லே தன்னுள் நிகழ்ந்ததை நன்கு குறிக்கிறது. அது சிதைவு அல்ல. அழிவு அல்ல. மறைவு அல்ல. உடைவு. சிதைவுக்குப்பின் கூடவும், அழிவுக்குப்பின் பிறக்கவும், மறைவுக்குப்பின் தோன்றவும் வாய்ப்புள்ளது. உடைவு மாற்றில்லாதது. ஒன்று நூறு பகுதிகளாகிறது. மீண்டும் பொருந்தமுடியாதபடி. அதை அவ்வாறு நிறுத்திய வடிவம் என்றைக்குமாக அழிந்துவிடுகிறது. எனில் அவ்வடிவை நினைவூட்டும் நூறுநூறு பகுதிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன. உடைவு ஒருகணம். அழிவும் சிதைவும் மறைவும் வளர்சிதை மாற்றங்கள். உயிரின் இயல்புகள். உடைவு என்பது ஓர் அறுபடல். இனியில்லை என்று ஒருகணத்தில் ஆதல். உடைந்தவை அக்கணத்தை அழிவில்லாமல் நிலைநிறுத்துகின்றன. இப்புவியில் ஒவ்வொரு கணமும் கோடிகோடி உடைவுகள் நிகழ்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. பேரொலியுடன் உடைபவை. ஓசையில்லாமல், உடைவதறியாமல் உடைபவை. உடைவு! எத்தனை கொடிய சொல்! இரக்கமற்ற சொல்! எத்தனை கூரிய சொல்! நஞ்சு சூடிய சொல்!

அவள் அத்தருணத்தின் வெறுமையை தன்னுள்ளிருந்து உதறி வெளிவிட விரும்பினாள். எழுந்து சென்று சாளரத்தினூடாக இருளை நோக்கி நின்றாள். அபிமன்யுவைப்போல் ஓர் இழப்புதான் இதுவும். சென்ற காலத்தின் ஒரு பகுதி. சென்ற காலம் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டிருக்கிறது. மீண்டும் வந்தமர்ந்தபோது ஒருவேளை உளமுருகி அழுதால் அதிலிருந்து வெளிவந்துவிடக்கூடுமோ என்று எண்ணினாள். வெளிவந்து திரும்பி நோக்குகையில் இந்தத் துயர் பொருளற்றதாகத் தெரியும்போலும். அன்றிரவு முழுக்க மஞ்சத்தில் அமர்ந்தும் எழுந்தும் சாளரத்தருகே நின்று மீண்டும் வந்து படுத்தும் அவள் கணம் கணமென காலத்தை கடந்தாள். காலையில் சேடி வந்து கதவைத் தட்டியபோது அவ்வண்ணமொரு ஓசை கேட்காதா என்று உள்ளம் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது. கதவைத் திறந்து வெளிவந்து “அரசி எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள்?” என்றாள். “அறைக்குள் சென்று மஞ்சத்தில் படுத்தபோதே மயங்கிவிட்டார்கள். ஒரு நாழிகைக்குப் பின் நினைவு திரும்பியது. விழிநீர் உகுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆகவே அகிபீனா கொடுத்து துயில வைத்தோம்” என்று சேடி சொன்னாள். “நன்று” என அவள் கூறி தன் நீராட்டுக்கு வெந்நீர் ஒருக்கும்படி ஆணையிட்டாள்.

நீராடிக்கொண்டிருக்கும்போதே முந்தைய இரவை ஒருகணமென நினைவுகூர்ந்தாள். முடிவிலாதபடி சுழன்று சுழன்று நீண்ட ஒரு இரவு. இரு விரலால் தொட்டெடுக்கப்படும் சிறுபடிகக்கல்போல் ஒரு தருணமென மாறிவிட்டிருந்தது. அது செறிவுற்று இறுகி ஒளிகொண்டு படிகமென்று ஆகிவிட்டது போலும். அவள் கர்ணனை நினைவுகூர முயன்றாள். முந்தைய நாள் இரவு மிக அண்மையிலென தெரிந்த தோற்றம் அப்போது எத்தனை முயன்றும் உள்ளிருந்து எடுக்க முடியாதபடி அகன்றுவிட்டிருந்தது. மெல்ல அதிலிருந்து விலகிக்கொண்டாள். அவனை எங்கெங்கு நோக்கினோம் என எண்ணிப்பார்த்தாள். அவனை அணுக்கமாக சந்தித்ததே இல்லை எனத் தெரிந்தது. எனில் முந்தையநாள் இரவு அத்தனை உருத்தெளிந்து எவ்வண்ணம் வந்தான்? நீராடி எழுந்து கூந்தலை நீவியபடி அவள் கூடத்திற்குச் சென்றபோது குந்தி அப்பால் சென்றுகொண்டிருந்தாள். சேடி அவளிடம் “பேரரசி எழுந்துவிட்டார். ஒற்றர்களை சந்திக்கச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்” என்றாள். அவள் குந்தியின் நடையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். மெலிந்த சிறுகால்கள். ஆனால் அவை சீரான வைப்புகளுடன் அவைநடுவே அரியணை நோக்கிச் செல்வன போலிருந்தன.

அவள் தன் அறைக்குள் புகுந்து கதவை மூடிக்கொள்ளும் முன் சேடியிடம் “இன்று எவர் வந்தாலும் இனி என்னை எழுப்ப வேண்டியதில்லை” என்றாள். அறைக்குள் மஞ்சத்தில் படுத்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள். இருள் அனைத்து திசைகளிலிருந்தும் அவள் மேல் படிந்து அழுந்தியது. அங்கே அவ்வண்ணம் படுத்திருக்கும் அவளை அவளே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தன் தோற்றமும் மிகவும் மாறிவிட்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அங்கு வந்தபின் ஒருமுறையேனும் ஆடியில் அவள் தன்னை பார்த்துக்கொண்டதில்லை. ஆனால் உடல் மெலிந்திருப்பதை, முகம் வற்றிவிட்டிருப்பதை எவ்வண்ணமோ உணர்ந்து கொண்டிருந்தாள். மிக அரிதாகவே அவள் உணவுண்டாள். பெரும்பாலும் புல்லரிசியிட்ட பால்கஞ்சி. அரிதாக பழங்கள். பகலிலும் இரவிலும் துயிலும் விழிப்புமல்லாமல் நாட்கள் நீண்டன. அவள் நீள்மூச்சுவிட்டபடி புரண்டு படுத்து அப்பகலை பின் அவ்விரவை கடந்தாள். எதையோ தான் எதிர்ப்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாள். அரைத்துயில் தன்மேல் படிந்து சித்தம் விலகி அவ்வறையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது அறை மூலையிலிருந்து மாயை வந்து தன் காலடியில் நிற்பதை கண்டாள். அவள் மாயையை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். மாயை அவளிடம் “இன்னும் ஒரு குருதி எஞ்சியுள்ளது” என்றாள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 48

ஏவல்மகள் வந்து சிற்றறையின் கதவை தட்டும்போது திரௌபதி துயின்றுகொண்டிருந்தாள். தட்டும் ஒலி கேட்டு அவள் உடல் அதிர்ந்தது. அந்த ஒலி அவளுக்குள் வேறெங்கோ ஒலித்தது. அவள் ஒரு மூடிய கதவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்பால் நின்று பேரோசையுடன் அதன் மேல் மோதினார்கள். “யார்?” என்று அவள் கேட்டாள். கதவு அழுகையில் துடிக்கும் உதடுகள்போல் விரியத் திணறி அதிர்ந்தது. “யார்? யார் அது?” என்று அவள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மறுமொழியின்றி கதவைத் தட்டும் ஓசை வலுத்துக்கொண்டிருந்தது. மறுபக்கம் என அவள் ஏவல்பெண்டின் குரலை கேட்டாள். “அரசி, செய்தி வந்துள்ளது! அரசி, செய்தி வந்துள்ளது!” என்று அவள் அழைத்தாள். “அரசி, விழித்தெழுக! இன்றைய செய்தி வந்துள்ளது.”

அவள் சித்தம் விழித்தெழுந்து ஏவல்பெண்டை உணர்ந்து மஞ்சத்திலிருந்து கையூன்றி எழுந்த பின்னர்தான் அவளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்தக் காட்சி அறுபட்டது. இரு கைகளாலும் குழலை அள்ளி பின்னால் சரித்திட்டு கண்களை துடைத்தபின் அவள் சூழலை உணர்ந்தாள். அறைக்குள் இருந்த சிற்றகல் கருந்திரி எரிந்து அணைந்துவிட்டிருந்தது. சாளரத்தினூடாக குளிர்ந்த காற்று வந்து இருண்ட அறைக்குள் சுழன்று கொடியில் தொங்கவிட்டிருந்த ஆடையை நெளியச்செய்தது. கூரிருளுக்குள்ளேயே ஆடையின் இளஞ்செந்நிறம் வெளிர்தீற்றல் எனத் தெரிந்தது. அவள் கதவையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அப்பால் யார் என்னும் வினா உள்ளிலிருந்து எழுந்தது. சற்று முன் ஆழ்கனவில் அக்கதவை தட்டியது யார்? கதவுக்கு அப்பால் என்றாலும் அவள் அந்த இருப்பை உணர்ந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவள் “யார்?” என்றாள். “அரசி, நான் ஏவல்பெண்டு. தங்களுக்கு செய்தி வந்துள்ளது” என்றாள். “களத்திலிருந்தா?” என்று அவள் கேட்டாள். “ஆம், யுயுத்ஸு வந்துள்ளார்.” ஒருகணம் அவள் உள்ளம் பொங்கி எழுந்தது. கால்கள் ஆற்றலிழக்க கதவின் மேலேயே சாய்ந்து நெற்றியை பலகை மேல் பதித்துக்கொண்டாள். அவள் மீண்டு வர நெடுநேரமாகியது. அல்லது சில கணங்களா? “காத்திருக்கச் சொல்” என்று சொன்னபோது அவ்வொலி மூச்சாகவே வெளிவந்தது. “அரசி” என்று ஏவல்பெண்டு அழைத்தாள். “அவரை காத்திருக்கச் சொல்!” என்றபின் அவள் பின்காலெடுத்து வைத்து நகர்ந்து விழுவதுபோல் மஞ்சத்தில் அமர்ந்தாள். முழங்கால் மேல் இரு கைகளையும் மடித்து ஊன்றி கைகள் மீது முகத்தைப் பதித்து உடல் வளைத்து குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். காற்று அவளைச் சூழ்ந்து வீசியது. கொடியில் ஆடை பறந்தது. உடன் எவரோ இருப்பதுபோல அது ஓரவிழிக்கு மாயம் காட்டியது.

அவள் எதிர்பார்த்திருந்த செய்திதான் அது. பிறிதொன்றாக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. யுயுத்ஸு ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் செய்தியுடன் வந்துகொண்டிருந்தான். போரை விரித்துரைத்து தலைவணங்கி மீண்டான். ஓர் ஓவியத்தை சுருளவிழ்த்துக் காட்டி மீண்டும் சுருட்டிக்கொண்டு செல்பவன்போல. முந்தைய நாள் எஞ்சிய படைகளின் காட்சியை தன் கூரிய சொற்களால் அவன் கூறியபோது அவள் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி கண்களை விரித்து அவன் முகத்தை நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். யுயுத்ஸு சொற்களில் உணர்ச்சிகள் எதையும் கலப்பதில்லை. தொன்மையான நூலில் ஒரு காட்சியை நடித்துக்காட்டுபவன்போல் பேசினான். “வானிலிருந்து இருள் பொழிந்து குருஷேத்ரக் களமென்றாகிவிட்டதுபோலத் தோன்றுகிறது, அரசி. கரிய சேற்றில் புழுக்கள்போல் படைகள் நெளிந்துகொண்டிருக்கின்றன. நாளை நிகழவிருப்பது புழுக்களின் போர்” என்றான்.

இமைக்காமல் நிலைத்த விழிகளுடன், நேர்முன் காண்பதுபோல “புழுக்கள் ஒன்றையொன்று உண்ணும். தங்களைத் தாங்களே தின்று முற்றாக அழித்துக்கொள்ளும் என்கிறார்கள்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னபோது அவள் பெருமூச்சுவிட்டாள். குந்தி செருமினாள். யுயுத்ஸு “ஆயினும் நிகழவிருப்பது இணைப்போர். இக்கணம் வரை தட்டு இருபுறமும் நிகரென்றே தெரிகிறது. தெய்வங்கள் எடுத்த முடிவுபோலும் அது” என்றான். கைகளை சேர்த்து விரல்கோத்து இறுக்கி “நன்று!” என்றபின் திரௌபதி எழுந்து சென்றாள். குந்தி சற்று உயரம் குறைவான மஞ்சத்தில் கால்களை மடித்து ஊழ்கத்திலென கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தாள். இரு கைகளையும் விரல் கோத்து மடியில் வைத்திருந்தாள். அவளுக்குள் நிகழ்வது ஊழ்கமல்ல என்பதை அவள் விரல்களிலிருந்த பதற்றம் மிகுந்த அசைவு காட்டியது. மறுமொழி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவள் தன் அறைக்கு மீண்டாள். பின்னால் குந்தி மெல்லிய குரலில் வினாக்களைக் கேட்பது காதில் விழுந்தது.

ஏவல்பெண்டு அவள் பின்னால் வந்து “உணவை எடுத்து வரவா, அரசி?” என்றாள். “வேண்டியதில்லை” என்று சொன்னபடி அவள் சிற்றறைக்குள் நுழைந்து கதவை உள்ளிருந்து மூடிக்கொண்டாள். மிருண்மயத்திற்கு வந்த பின்னர் அவள் எப்போதும் தனிமையில்தான் இருந்தாள். குருஷேத்ரத்திலிருந்து செய்தி வரும்போது மட்டும் முகப்பறைக்குச் சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து அச்சொற்களை கேட்டாள். பெரும்பாலும் விழிகள் மட்டுமே திறந்திருக்க செவிகள் முற்றாக அணைய அங்கிலாதவள் போலிருந்தாள். அவள் எதையும் கேட்கவில்லை என்றுதான் அப்போது தோன்றியது. ஆனால் அறைக்குள் வந்து மஞ்சத்தில் படுத்து கண்களை மூடிக்கொள்ளும்போது மஞ்சம் நீராலானதுபோல் நெகிழ்ந்து அவளை உள்ளே இழுத்து அழுத்திக்கொள்ளும். பின் இருளென்றும் இன்மையென்றும் மாறி விசையுடன் அடியாழத்துக்கு அவளை வீழ்த்திக்கொண்டு செல்லும்.

எங்கோ அறியாத ஆழுலகில் அவள் ஒரு சிறு நீர்மினுப்பு என ஏதோ கூர்முனையில் துளித்திருக்கையில் அவளுக்குள் அவள் சொற்களெனக் கேட்ட போர்க்களம் மெய்நிகழ்வென விரியத்தொடங்கும். ஒவ்வொரு அம்பையும் தனித்தனியாகக் காண முடியும். ஒவ்வொரு குரலையும் அவளால் கேட்க முடியும். பல்லாயிரம் விழிகளின் பதற்றத்தை, உயிரச்சத்தை, சாவின் வெறிப்பை அவள் கண்டாள். பல்லாயிரம் வாய்களில் எழுந்த வஞ்சினத்தை, வெறிக்கூச்சலை, வலியலறலை, உறைவை, தசையென மாறி காலத்தில் நிலைத்த அறுதிச்சொல்லை கண்டாள். இரவும் பகலும் தூக்கமோ விழிப்போ அன்றி வெற்றிருப்பென்றேயான அந்நிலையில் மஞ்சத்தில் படுத்திருந்தாள். எப்போதேனும் தன் குறட்டையொலியை தானே கேட்டு விழித்துக்கொண்டாள். உடலும் சித்தமும் சலித்துச் சலித்துச் செயலற்று நின்றிருந்த முந்தைய கணத்தை நினைவு கூர்ந்தாள். அது போரின் உச்சகணம் உறைந்ததாகவே இருக்கும்.

நெடும்பொழுது துயின்றிருக்கக் கூடுமென்று தோன்றும். ஆனால் நீர்க்கடிகையை நோக்கினால் அரைநாழிகைகூட துயின்றிருக்க மாட்டாள். அதுவும் இல்லாமலாதல் அல்ல, வேறெங்கோ சென்று மீள்தல். நிகருலகு. இங்கிருப்பவற்றால் ஆனது. வேறு ஒழுங்கு கொண்டது. அங்கு சென்றதும் இது எங்கே செல்கிறது? ஏன் அறுந்து வந்து வீழ்வதுபோல் இதில் வந்தமைகிறது? விழித்ததும் சித்தம் புது விசையுடன் எழுந்துவிட்டிருக்கும். அனைத்துக் காட்சிகளும் மேலும் கூர் கொண்டிருக்கும். அங்கு அவள் வாழ்ந்ததுபோல் அக்களத்திலிருக்கும் எவரேனும் போரை அறிந்திருப்பார்களா என்று ஒருமுறை எண்ணிக்கொண்டாள். செய்தி கொண்டுவருபவர் கூறும் குறைந்த சொற்களிலிருந்து இத்தனை பெரும்போரை எப்படி உள்ளம் விரித்தெடுக்கிறது? எனில் இது முன்னரே நன்கறிந்த ஒன்று. வேறெவ்வகையிலோ என்னுள் வாழ்ந்தது. பின்னர் அவள் அறிந்தாள், அக்கனவை மிக இளம் அகவையிலேயே அவள் அடைந்துவிட்டிருந்தாள். அது எப்போதும் அவளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

ஐந்து ஆண்டு முதிர்வுகூட இல்லாதபோது பாஞ்சாலத்தில் தன் அகத்தளத்தில் மஞ்சத்தில் பெரும்போரொன்றை தன்முன் எனக் கண்டு அவள் வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டாள். உடல் வலிப்பெழுந்து துள்ளியது. மூன்று வாயில்களினூடாகவும் சேடிகள் விளக்குகளுடன் அவளை சூழ்ந்துகொண்டனர். முதுசெவிலி குளிர் நீர் அள்ளி அவள் முகத்தில் தெளித்து உலுக்கி எழுப்பினாள். “இளவரசி! இளவரசி! விழித்துக்கொள்ளுங்கள்! வெறும் கனவு! வெறும் கனவு…” என்றாள். அவள் எழுந்தமர்ந்து “போர்!” என்றாள். “எங்கு?” என்று செவிலி கேட்டாள். “போர்!” என்று மட்டுமே அவளால் சொல்ல இயன்றது. இளஞ்சேடி ஒருத்தி வாய்க்குள் புன்னகையுடன் முணுமுணுப்பாக “நன்று! இந்த அகவையிலேயே கனவில் காதலர்கள் வரத்தொடங்கிவிட்டார்களோ என்று அஞ்சினேன்!” என்றாள். இன்னொருத்தி “போரெனில் எளிதுதான். அதற்கு முடிவிலாத பொருள் மாறுபாடுகள் இல்லை” என்றாள். “வாயை மூடு!” என்று அவளை முதுசெவிலி அடக்கினாள்.

அன்று மாலை அவளிடம் துருபதர் “என்ன கனவு கண்டாய், இளவரசி? உன் அன்னை நேற்று நீ கனவு கண்டு அலறியதாக சொன்னாள்” என்றார். “நேற்றல்ல, இன்று! இன்று காலை!” என்று அவள் சொன்னாள். அவளை கைபற்றி அருகிழுத்து தன் கால்களுடன் சேர்த்து நிறுத்தி, முன் நெற்றிக் குழலை கைகளால் பற்றி செவி நோக்கி பதியச்செய்து, இரு கன்னங்களை வருடியபடி துருபதர் குனிந்து புன்னகைத்து “என்ன கனவு?” என்றார். “இளவரசர்களா? எனில் அவர்களின் பெயர்களைக் கூறுக! தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறேன்” என்றார். அவள் “நான் ஒரு பெரும்போரைக் கண்டேன்” என்றாள். “போரா?” என்று துருபதர் கேட்டார். “பெரும்போர்! மாபெரும்போர் !” என்று அவள் இரு கைகளையும் விரித்தாள் . “பல்லாயிரம்பேர்! எங்கு நோக்கினும் பிணங்கள்! அவர்கள் அனைவரின் உதடுகளிலும் இறுதியாக சொன்ன சொல் உறைந்திருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான சொற்கள்!” என்றாள்.

அவளுடைய கற்பனைத்திறனையும், சொல்லாற்றலையும் முன்னரே உணர்ந்திருந்தாரெனினும் துருபதர் திகைப்புடன் அவள் மேலிருந்த தன் கைகளை விலக்கினார். “குருதி செஞ்சேறாக மிதிபட்டது. சுழலும் வாள்களிலிருந்து என் மேல் குருதி தெறித்தது. குருதியாலான மழையில் நிற்பதுபோல் உணர்ந்தேன். என் தலைமேல் குருதி விழுந்து கூந்தலிலிருந்து சொட்டியது. இரு கைகளாலும் கூந்தலை நீவி உதறினேன். அண்ணாந்து வாயைத் திறந்தபோது வாயில் குருதி விழுந்தது. நாவில் இனித்த குருதியை விழுங்கியபோதுதான் விழித்துக்கொண்டேன்.” அவள் அன்னை “இவள் ஏதோ சூதனின் கதையை கேட்டிருக்கிறாள்” என்றாள். அப்பால் நின்ற செவிலி “நான்கு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் குருஷேத்ரப் போரைப் பற்றி தெற்கிலிருந்து வந்த சூதன் பாடினான். விருத்திராசுரனை இந்திரன் தன் மின்படையால் வென்ற கதை. இளவரசி கூறும் அத்தனை சொற்களும் அந்தப் பாடலில் இருந்தவைதான்” என்றாள்.

அரசி சீற்றத்துடன் திரும்பிப்பார்த்து “குழந்தைகளுக்கு எதற்காக கொடிய போர்க்கதைகளை கூற வைக்கிறாய்? யாரந்த சூதன்?” என்றாள். துருபதர் அவளைத் தடுத்து “போர்க்கதைகளை அவள் விரும்பிக்கேட்கிறாள் என்றால் அதையே சொல்க!” என்றார். “அவள் குழந்தை” என்றாள் அரசி. “இல்லை, அவள் மும்முடி சூடி பாரதவர்ஷத்தை ஆளும் பேரரசி. குருதியில் எழும் ஒளிமிக்க குமிழியே மணிமுடி என்றொரு சொல் உண்டு. அவள் சூடப்போகும் மணிமுடி குருதிக்கடலில் எழுந்த அலையாகவே இருக்க இயலும்” என்று துருபதர் கூறினார். அரசி “இப்படி சொல்லிச்சொல்லியே மகளை வளர்க்கிறீர்கள். கொற்றவைபோல் அவள் வளர்கிறாள்… செல்லுமிடத்திற்கு பேரழிவை கொண்டுவந்துவிடுவாள்” என்றாள். துருபதர் “அந்த அச்சம்கூட அவளுக்குச் சிறப்பே” என்றபின் நகைத்தார்.

போர் எப்போதும் அவளுடன் இருந்தது. இளவயதில் அவள் ஆடிய அனைத்து ஆடல்களும் போரே. தோழிகளைத் திரட்டி படைகொண்டு சென்று தோழிகளை வென்று வெற்றிக்கூச்சலிட்டு ஆர்ப்பரித்து திரும்பி வருவதையே அவள் விளையாட்டின் உச்ச உவகையாக கொண்டாள். அன்னை அதன் பொருட்டு அவளை பல முறை எச்சரித்தாள். “போர் என்பது விளையாட்டல்ல, கிருஷ்ணை. இது வெறும் விளையாட்டாக இருக்கலாம், ஆனால் நீ உன் உள்ளத்தில் சாவை நிகழ்த்திக்கொண்டே இருக்கிறாய். எண்ணுந்தோறும் பெருகும், அஞ்சும்தோறும் செறிவடையும். தவிர்க்குந்தோறும் தொடரும் ஆற்றல் அது. சாவின் நிழலில்தான் இங்கு வாழ்க்கை இருக்கிறது. எனினும் சாவை மறப்பதே மனிதன் அன்றாடமாகவும் உவகையாகவும் உள்ளது. அமிர்தம் என ஆன்றோர் அதைத்தான் சொல்கிறார்கள்” என்றாள். “வாழ்வின் முடிவில் சாவில்லாமல் ஆதல் அல்ல அமுது. வாழ்வுக்குள் நாளும் சாவில்லாமல் ஆகும் நிறைவுதான்” என்றாள்.

“நீ சாவில் திளைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய். அறியாதோர் சாவு, எதிரியின் சாவு, எனினும் அது நமது சாவேதான். சாவென்று ஒன்றே உள்ளது. எவருடையதாயினும் அது மானுடருக்குமேல் எழுந்து மானுடரை அறியாத பேருருவென நின்றிருப்பது” என்றாள் அரசி. அவள் இரு கைகளையும் இடையில் வைத்து அன்னையை நிமிர்ந்து நோக்கி “சாவில்லாத கணம் எங்குண்டு? இன்று காலை அரண்மனைப் பேணுனர் துடைப்பத்தால் எத்தனை ஆயிரம் எறும்புகளையும் ஈக்களையும் கொன்று குவித்திருப்பார்கள்?” என்றாள். “நீ சொல்வது வேறு, நான் சொல்வது வேறு. இது குலமகளின் தத்துவம். மங்கலம் ஒன்றே அவள் உள்ளத்தில் நிறைந்திருக்கவேண்டும். மங்கலத் தெய்வங்களை மட்டுமே அவள் வணங்க வேண்டும். மங்கலப் பொருட்களை அணிய வேண்டும். அவள் விழி தொடும் இடமெங்கும் மங்கலமே நிறைந்திருக்க வேண்டும். மங்கலச்சொல்லன்றி ஒன்று அவள் நாவில் எழலாகாது. எனில் அவளுள்ளும் மங்கலம் நிறைந்திருக்கும்” என்று அரசி சொன்னாள்.

அவள் குழலைத் தொட்டு வருடி மேலும் குரல் கனிந்து “சித்திரை முதல்நாள் இல்லம் நிறைக்க கட்டித்தொடங்கவிடும் மஞ்சளும் புந்நெல்லும் மாந்தளிரும்போல குலமகளும் ஒரு மங்கல வடிவே. குலமகள் சென்ற இடத்தை செழிக்க வைப்பவள். நீ ஒவ்வொரு கணமும் பெருக்கிக்கொண்டிருப்பது குருதியை” என்று அரசி கூறினாள். திரௌபதி நகைத்து “நான் எந்த இல்லத்திலும் பானை பிடிக்கச் செல்லவில்லை. கோல்கொண்டு அரியணை அமரப் போகிறேன். அரசியருக்கு குருதி ஓர் அணிகலன். பாஞ்சாலத்து அன்னையருக்கு அது எண்மங்கலங்களில் ஒன்று” என்றாள். “ஆம், நீ அரியணை அமர்வாய். நிமித்திகர் சொல் பிழையாகாது. ஆனால் எந்நிலையிலும் நீ அன்னை. அன்னையர் அனைவரும் மனையாட்டிகளே. மனையாட்டிகள் மங்கலம் சிறக்க அமைந்தாக வேண்டும். ஏனென்றால் உன் மைந்தர் வாழ வேண்டும். உன் கொடிவழிகள் பெருக வேண்டும். அவர்களின் நினைவுகளில் நீ மூதன்னையாக அமர வேண்டும். அவர்களின் இல்லங்களில் மாமங்கலையான அன்னை என உன்னை அமர்த்தி வழிபடவேண்டும்” என்றாள்.

“நான் குருதியினூடாக வெல்லப்போகிறேன், அன்னத்தினூடாக அல்ல” என்று அவள் சொன்னாள். “இந்த அகவையில் இச்சொற்களை எங்கிருந்து பெறுகிறாய்? உன் வாளில் குருதி இருக்கலாம், ஆனால் உன் கையில் ஏந்தும் அகப்பையில் அன்னம் இருக்க வேண்டாமா? நீ மைந்தரைப் பெறப்போவதில்லையா? அவர்கள் இப்புவியில் நீடுவாழ்ந்து குலம்பெருக்கி சிறக்க வேண்டாமா?” என்று அன்னை கேட்டாள். “அவர்கள் கையில் வாளை எடுத்துக் கொடுப்பவளாகவே இருப்பேன்” என்றபின் அவள் திரும்பிச் சென்றாள். அன்னை பெருமூச்சுடன் அருகிருந்த செவிலியிடம் “தனக்குரிய அனைத்துச் சொற்களையும் எங்கிருந்தோ திரட்டிக்கொள்கிறாள். சொல்லுக்குச் சொல் வைக்கும் குழந்தையைப்போல கொடிய எதிரி வேறில்லை. நம்மிடமிருந்து ஒரு துளியையும் அவள் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. அவளிடமிருந்து நாம் பதற்றத்தையும் துயரையும் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்கிறோம்” என்றாள்.

அஸ்தினபுரியின் மணமகளாக அவள் ஆனபோது அவளுக்குள் என்றும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த போரின் புறவடிவமென்ன என்று அவளுக்குத் தெரிந்தது. ஐவரை மணந்து அவள் பிறன்மனைக்குரியவளாக ஆனபோது அவள் அன்னை அவள் தனியறைக்கு வந்து அவள் கைகளை பற்றிக்கொண்டாள். “எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை, இளவரசி. பேரரசின் அரசியாக நீ செல்வாயென்று நான் எண்ணியிருந்தேன். இவ்வாறு ஒருகணமும் கருதவில்லை. இவர்களோ எளிய நாடோடிகள்போல் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்குரிய அரசு முற்றாக மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஷத்ரியர்களின் அவை கூடி அதைக் கோரிப் பெறும் குலப்பெருமையும் இவர்களுக்கு இல்லை. யாதவர்கள் முடிகொள்வதை இனி ஷத்ரியர்கள் ஒப்புவார்கள் என்றும் தோன்றவில்லை. நீ அரசகுடிக்கு மணமகளானாய், அரசியென்று ஆவதற்கு என்ன வழியென்று புரியவில்லை” என்றாள்.

அவள் சிரித்து “இதுவே நன்று. எங்கோ எவரோ வென்ற நிலத்திற்கு அல்ல, நான் வென்ற நிலத்திற்கு அரசியாவேன். குருதியால் அதை ஈட்டுவேன்” என்றாள். “இந்நாளிலும் குருதியென்ற சொல்லே உன் நாவில் எழுகிறது” என்று அன்னை முகம் சுளித்தாள். திரௌபதி அவள் தோளைப்பற்றி மெல்ல உலுக்கி “உங்கள் நாட்டின் மங்கலமுறைமைகளுக்கு இங்கு பொருள் இல்லை, அன்னையே. பாஞ்சாலமகளுக்கு குருதியைப்போல் மங்கலம் பிறிதில்லை. என் குழல் குருதிபூசப்பட்டு ஐம்புரியென பகுக்கப்பட்டபோது நீயே அதை கண்டிருப்பாய். எட்டு கான்மங்கலங்களில் முதன்மையானது குருதி. தெய்வங்கள் விரும்புவது. அனலே நீரென்றானது. குருதியைப்போல் அழகிய பொருள் இப்புவியில் இல்லை” என்றாள். அன்னை பெருமூச்சுவிட்டு “நலம் திகழ்க!” என்றாள்.

பாண்டவர்களுடன் நகர் புகுகையில் அவள் ஒரு படைப்புறப்பாடென்றே அதை எண்ணினாள். ஆண்டுகள் என நீளும் பெரும்போரின் தொடக்கம். அங்கிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் போருக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். இந்திரப்பிரஸ்தத்தை ஈட்டி அந்நகரைக் கட்டி அதன் அரியணையில் மும்முடி சூடி அமர்ந்தபோது அது பாரதவர்ஷத்தின் மீதான ஒரு போர் அறைகூவல் என்று உள்ளத்துள் கருதினாள். மும்முடியுடன் அவள் எரிமலர் பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது சூழ நின்றிருந்த அத்தனை விழிகளிலும் தெரிந்த அடிபணிவு அவளை மதம் கொள்ளச் செய்தது. பல்லாயிரம்பேர் அன்று அவள் கால்களில் பணிந்து காணிக்கை அளித்தனர். கால் நோக்கி ஒரு நதி பெருகி வந்து அறைந்து வளைந்து மீள்வதுபோல் முடிவிலாது அது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒருவர் போன்றே பிறர். அருமணிகள் பொருளில்லாதவையாயின. பின் அடிபணிதலும் பொருளில்லாமலாயிற்று. அதன்பின் அவள் கொண்ட தன்னுணர்வு மட்டுமே அங்கிருந்தது.

அச்சடங்கு முடிந்து அவள் எழுந்தபோது அம்மண்டபத்தின் ஆயிரம் தூண்களில் விழிகள் அவளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. பரதனும், யயாதியும், தசரதனும், ராமனும். குரு, ஹஸ்தி, பிரதீபன் என்னும் அரசநிரையினர். அவ்விழிகளை நோக்கி அங்கு நின்றபோது அவளுள் பிறிதொன்று புரண்டு எழுந்தது. உடலெங்கும் உணர்ந்த திமிர்ப்புடன் தன் மஞ்சத்தறைக்கு சென்றாள். இரு சேடியர் வந்து அவள் மணிமுடியை அகற்றி பொற்தாலத்தில் எடுத்து அப்பால் வைத்தனர். ஆடை களையும் பொருட்டு அவள் ஆடி முன் அமர்ந்தாள். தன்முன் தெரிந்த அனல்மணிகள் சூடிய தேவியுருவை நோக்கியபோது அவள் தன் எண்ணமென்ன என்பதை உணர்ந்தாள். புன்னகையுடன் “உங்கள் கொடிவழியினர் அனைவரும் என்னை பணிவார்கள், மூதாதையரே. வானிலிருந்து நோக்குங்கள், உங்கள் குருதியனைத்திற்கும் மேல் எனது ஆட்சி ஓங்கி நின்றிருக்கும்” என்றாள்.

ஆனால் பின்னர் அவளில் இருந்த அந்தப் போர்விழைவு எப்படி ஒழிந்ததென்பதை அவளே உணர்ந்திருக்கவில்லை. கானுறை வாழ்விலிருந்து மீண்டபோது நகரம் முற்றிலும் பொருளற்றதாகியிருந்தது. மானுடப்பெருக்கும், இசைவழிந்த ஓசைகளும், காற்றில் இருந்த கெடுமணங்களும் அவளை ஒவ்வாமை கொள்ளச்செய்தன. அரண்மனையின் சிற்றறைகள் மூச்சுத்திணறச் செய்தன. அனைத்துச் சாளரங்களையும் திறந்து போட்டு மஞ்சத்தில் படுத்த போதும்கூட அடைபட்டிருக்கும் உணர்வையே அவள் அடைந்தாள். கனவுகளில் திறந்தவெளியில் கூந்தல் பறக்க ஆடையுலைய எங்கோ விரைந்தோடிக் கொண்டிருக்கும் கனவே எழுந்தது. போர் அணுகிக்கொண்டிருப்பதை அவளைச் சூழ இருந்த அனைவரும் உணர்ந்தனர். அனைத்துச் சொற்களிலும் அதன் கிளர்ச்சியும் அச்சமும் இருந்தது. காணும் ஒவ்வொன்றையும் அதனுடன் தொடர்புபடுத்தினர். அனைத்துப் பேச்சுகளும் போரில் சென்று முடிந்தன. அவள் மட்டும் அப்பால் பிறிதொரு உலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். எக்கணமும் அங்கிருந்து கிளம்பி தன்னந்தனியே அறியா நிலம் ஒன்றுக்கு அகன்று சென்றுவிடுபவள்போல. அல்லது அந்நிலத்திலிருந்து முந்தைய நாள்தான் இந்நிலத்திற்கு வந்து சேர்ந்தவள்போல.

படையெழுந்தபோதுகூட அவள் உள்ளம் உணர்வழிந்து செயலற்றுப் போயிருந்தது. அவளுள் எழுந்த பிறிதொருத்தி அனைத்தையும் இயற்றினாள். பின்னர் கொற்றவை பூசனையின்போது அவளுள் மாயை குடியேறினாள். அவள் முற்றாக இரண்டாக பகுக்கப்பட்டாள். தன்னில் ஒரு நடுக்கென குடியேறி, கொந்தளிக்கும் எண்ணங்களாகவும் வெறிச்சொற்களாகவும் வெளிப்பட்டு விலகும் பிறிதொருத்தியை அவள் அகன்ற அக்கணம் முதல் திகைப்புடனும் அச்சத்துடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். குருக்ஷேத்ரத்தில் போர் தொடங்கிய முதல்நாள் அவள் தன் தனியறைக்குள் மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். கதவை உள்ளே மூடி தாழிட்டிருந்தாள். எப்போது கதவுகளை மூடத்தொடங்கினோம் என்பதை அப்போதுதான் திகைப்புடன் எண்ணிக்கொண்டாள். அக்கதவின் மீது விழும் ஒவ்வொரு தட்டும் அழைப்போசையும் அவளை விதிர்ப்பு கொள்ளச் செய்தது.

புலரியில் விந்தையானதோர் கனவு கண்டு அவள் எழுந்துகொண்டாள். அக்கனவை ஓர் அச்சம் என்று மட்டுமே நினைவுகூர முடிந்தது. எத்தனை உந்தியும் அதனை சித்தம் கொண்டு தொட்டெடுக்க இயலவில்லை. அவள் இருட்காலையில் எழுந்து நீராடி ஆடை மாற்றிக்கொண்டாள். வெளியே இறங்கி காற்று சுழன்றடித்துக்கொண்டிருந்த தோட்டத்தில் உலவினாள். நெடுந்தொலைவில் போர்முரசு ஒலிப்பது கேட்பதுபோல் தோன்றியது. ஆனால் அங்கிருந்து ஓசை எதுவும் எழாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அங்கே நிற்க முடியாமல் திரும்பி வந்து தன் அறைக்குள் கதவை மூடிக்கொண்டாள். கதவருகே வந்து நின்ற ஏவல்பெண்டு “போர்முரசு ஒலிக்கத்தொடங்கிவிட்டது, அரசி. அங்கிருந்து முழவுச்செய்தித் தொடர் வந்தடைந்துள்ளது” என்றாள். அக்கணம் அவள் தான் புலரியில் கண்ட கனவை நினைவு கூர்ந்தாள்.

படபடப்புடன் எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளிவந்து “அலையடிக்கும் நீள்செங்குழல். கன்னங்கரிய உருவம். மண்டையோட்டு முகம், அவற்றில் விழியிலாக் கண்குழிகள். ஒரு தெய்வத்தை இன்று காலை நான் கனவில் கண்டேன். அவள் வடிவு நான் இன்று வரை காணாதது” என்றாள். சேடி திகைத்து கண்கள் தெறிக்க அவளைப் பார்த்தபின், நாவால் உதடுகளை வருடி “அத்தெய்வத்தை பெரும்பாலும் இங்குள்ள அனைத்து சேடியரும் கண்டிருக்கிறார்கள், அரசி” என்றாள். “அத்தெய்வத்தின் பெயரென்ன?” என்று அவள் கேட்டாள். “அனலை நீள்குழலாகக் கொண்டவள். கன்னங்கரியவள். எட்டு கைகளில் கொலைப் படைக்கலங்களை ஏந்தியவள். அஞ்சலும் அருளலும் காட்டி கனிந்த விழிகளுடன் அமர்ந்திருக்கையில் அவளை காளராத்ரி என்கின்றனர். அவள் துர்க்கையின் இருளுரு” என்று ஏவல்பெண்டு சொன்னாள்.

“விடியாத கரிய இரவின் தேவி. அஸ்தினபுரிக்கு தென்கிழக்கில் புதர்க்காட்டுக்குள் இடையளவு உயரமான அவளுடைய சிறிய ஆலயமொன்று உள்ளது. அதற்குள் மூன்று அடி உயரமான கரிய சிலையொன்று நின்றிருக்கிறது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே அதற்கு பலிகொடுத்து வழிபடுவார்கள். சென்ற கருநிலவு நாளில் அதற்கு குருதிபலி கொடுத்து பீடத்திலிருந்து எழுப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றாள். திரௌபதி “அவள் எவருக்கு வெற்றி தேடித்தருபவள்?” என்றாள். “அரசி, அவள் வெற்றி தோல்விக்கு அப்பாற்பட்டவள். பீடத்திலிருந்து எழுந்தபின் மானுடரை நோக்கும் விழிகளற்றவள். அவளுக்கு உகந்தது சாவும் அழிவும் எஞ்சும் வெறுமையும் மட்டுமே. அவள் தூய இருள். திரண்டு எழுந்து எச்சமில்லாமல் எழுந்த தமோகுணம். அனைத்துக்கும் பின் பிறகு அறுதியாக எஞ்சுவது இருளே என்பார்கள்.”

கதவு மீண்டும் தட்டப்பட்டு ஏவல்பெண்டு “அரசி!” என்று உரக்க அழைத்தாள். சிறு நடுக்குடன் திரௌபதி தன் கனவில் கதவுக்கு அப்பால் நின்று தட்டிக்கொண்டிருந்தவள் காளராத்ரிதான் என்பதை உணர்ந்தாள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 47

தொலைவில் தெரிந்த பந்த ஒளியை முதலில் சாத்யகிதான் கண்டான். முதலில் அது மின்மினியின் அசைவெனத் தோன்றியது. அதற்குள் உள்ளமைந்த எச்சரிக்கையுணர்வு விழித்துக்கொண்டது. “யாரோ வருகிறார்கள்” என்று கூவியபடி அவன் எழுவதற்குள் திருஷ்டத்யும்னன் விசையுடன் எழுந்து “அவர்தான்… ஆசிரியரின் மைந்தர்” என்று கூவியபடி தன் வில்லை நோக்கி பாய்ந்தான். “எப்படி தெரியும்?” என்று தன் வில்லை எடுத்தபடி எழுந்த சிகண்டி கேட்டார். “அவருடைய மூன்றாம்விழியை நான் பார்த்தேன். ஒரு கண மின் என்று அது தெரிந்தணைந்தது. அவர் அதை மறைத்துக்கொள்ள இயலாது” என்றபடி திருஷ்டத்யும்னன் அம்பறாத்தூணியை தோளில் மாட்டிக்கொண்டான். சிகண்டி புன்னகைத்து “மின்மினியைப்போல” என்றார். சாத்யகி “அவர்தான்…” என்றான். சிகண்டி “எந்நேரமும் இவன் அவர் தன்னை தேடிவருவதற்காக காத்திருக்கிறான். எல்லா அசைவும் அவராகத் தெரியும் நிலையை அடைந்துவிட்டான்” என்றார்.

“இது அவரே, அசைவுகளில் இப்போது நன்கு தெரிகிறது” என்றான் சாத்யகி. “அவர் எவருக்காக வருகிறார் என்று தெரியவில்லை. பாண்டவ அரசர்கள் எவரும் இங்கில்லை என அவர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இங்கே ஒளியை பார்த்திருப்பார்கள். அல்லது புரவிவீரன் இங்கு வருவதை அவர்கள் பார்த்திருக்கலாம்” என்றான். சிகண்டி “ஆம், இந்த அறிவிலி அவர்களை இங்கே இட்டுவந்துவிட்டான். நாம் எச்சரிக்கையாக இருந்திருக்கவேண்டும்” என்றார். “இனி அதைப்பற்றி பேசிப் பயனில்லை. அவர்களை நாம் எதிர்கொண்டாகவேண்டும்… நம்மால் இயலும். முன்னரே அவர்களை களத்தில் எதிர்கொண்டு வென்றிருக்கிறோம்” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “ஆம், ஆனால் அப்போது அஸ்வத்தாமன் அறத்தோடு நின்றார். தன் அரிய அம்புகள் எதையும் வெளியே எடுக்கவில்லை. இப்போது நெறிமீறி அரசர் கொல்லப்பட்ட செய்தியை அறிந்துகொண்டுதான் வருகிறார் என்பதில் ஐயமில்லை. அதோ அந்தப் பந்த ஒளி அலைகொள்ளும் அசைவிலேயே அவருடைய வெறியின் விசை தெரிகிறது” என்றார் சிகண்டி.

திருஷ்டத்யும்னன் “நாம் எண்ணி அஞ்சவேண்டியதில்லை. அவர்களை சூழ்ந்துகொள்வோம். நம் ஆவநாழியில் அம்பும் கையில் வில்லும் இருக்கும் வரை நின்று போரிடுவோம். ஓர் இரவுதான். புலரிக்குள் இங்கே பாண்டவ அரசர்கள் வந்துவிடுவார்கள்” என்றான். சிகண்டி “அவர்களும்கூட அஸ்வத்தாமனை கொல்ல முடியாது” என்றார். “ஆனால் வெல்லமுடியும். ஏனென்றால் இதுவரை அனைவரையும் அவர்கள் வென்றிருக்கிறார்கள். ஆகவே அவர்கள் வெல்லவேண்டும் என விழைகின்றன தெய்வங்கள்” என்றான் சாத்யகி. “இங்கே மைந்தர்தான் இருக்கிறார்கள் என நாம் எவ்வகையிலேனும் அவர்களுக்கு அறிவிப்பது நன்று. அவர் கொடிய அம்புகள் எதையும் எடுக்காமலிருக்கக்கூடும்” என்றான். சீற்றத்துடன் “அது நம்மை நாமே ஒப்புக்கொடுப்பது. அவர்களை அடிபணிந்து உயிர்கோருவது அதைவிட மேலானது” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “நாம் களம்படலாம். ஆனால் போரிட்டு வீரர்களாகவே மடியவேண்டும்…”

சாத்யகி திரும்பி மனோசிலையை நோக்கினான். அதைச் சூழ்ந்திருந்த காட்டின் பெயர் சௌப்திகம் என்று ஒற்றன் சொல்லியிருந்தான். பதினெட்டு ஊர்கள் கொண்டது. எல்லாமே சிலைகள்தான். அடுத்திருக்கும் ஊர் ஸ்வப்னசிலை, அப்பாலிருப்பது போதசிலை. ஏன் இப்படி பெயர் வந்தது? “எழுக!” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். சாத்யகி “நல்லவேளை, இங்கே ஓலைக்குடில்கள் ஏதும் இப்போது இல்லை. இந்தச் சிற்றூரின் சுற்றுக்கோட்டை உயிர்மரங்களால் ஆனதாகவும் உள்ளது. இத்தகைய சிறிய காப்புவளைவுகளுக்குள் நின்று பொருதுகையில் எரியூட்டுவதே எதிரி செய்வது… இந்த மழையீரத்தில் அவருடைய எரியம்புகள் பயனற்றவை…” என்றான். சிகண்டி “மனோசிலை… ஊரை நோக்கி எந்த எதிரியையும் அழைத்துவரும் அறிவிப்பு அந்தக் கரும்பாறை” என்றார். “இங்கே பெரிய மரங்கள் இல்லை. மறைந்திருந்து போரிட பாறைகளும் இல்லை. மழையிருள் ஒன்றே நமக்குக் காப்பு…” என்றான் சாத்யகி. “அவர் எரியம்பு எய்தால் அது பயனற்றுப்போகும். நாம் அவரை நேருக்கு நேர் நின்று எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும்… இந்தத் தேரை தடைக்காப்பாக முன்னால் நிறுத்துவோம்… புரவிகளை பின்னால் கொண்டுசென்று கட்டுக! ஒருவேளை இங்கிருந்து அகல்வதென்றால் அவை தேவைப்படும்” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான்.

காட்டை நோக்கிவிட்டு “அணுகிவிட்டார்கள்!” என்று சாத்யகி சொன்னான். திருஷ்டத்யும்னன் “நான் முகப்பில் சென்று நின்று போரிடுகிறேன்… மூத்தவர் இங்கே முற்றத்தில் நின்றிருக்கட்டும். இல்லம் நோக்கி செல்லும் அம்புகளை அவர் தடுக்கவேண்டும். யாதவர் பக்கவாட்டில் காட்டுக்குள் புகுந்துவிடவேண்டும். போர் தொடங்கியதும் அவர்களை விலாப்பக்கமாக தாக்கவேண்டும்…” என்று ஆணையிட்டான். சாத்யகி “இங்கே போர் நடப்பதை நாம் முழவறைந்து அறிவிக்கவேண்டும் அல்லவா?” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “கூடாது… இங்கு அவர்களின் வீரர்கள் எஞ்சியிருந்தால் தேடிவந்துவிடுவார்கள். ஒற்றனும் மருத்துவனும் இரு வழிகளிலாக காட்டுக்குள் செல்லட்டும். வழியில் நம் படையினரையோ ஒற்றர்களையோ கண்டால் இங்கே அவர்களை வரச்சொல்லட்டும்… ஆனால் குறிமொழி உசாவிய பின்னரே அவர்களிடம் பேசவேண்டும். குறிமொழி இன்றி அணுகுபவர் எவராயினும் எதிரிகளே” என்றான். சிகண்டி “மூவரும் அணுகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மூவரிடமும் விற்களும் அம்புகளும் உள்ளன” என்றார்.

அதற்குள் முதல் இல்லத்தின் உள்ளிருந்து சதானீகன் கைகளை விரித்துக் கூச்சலிட்டபடி முற்றத்தில் இறங்கி ஓடி வந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் பிரதிவிந்தியன் “இளையோனே, நில்… நில், இது என் ஆணை” என்று கூவினான். நிர்மித்ரனை நோக்கி “பிடி அவனை… அவனை தடுத்து நிறுத்து” என்று ஆணையிட்டான். நிர்மித்ரன் முற்றத்தில் இறங்குவதற்கு முன் முகப்புக் குடிலில் இருந்து சாத்யகி ஓடிச்சென்று அவனைத் தடுத்து “இளவரசர்கள் அனைவரும் இல்லங்களுக்குள் செல்க! கதவுகள் உள்ளிருந்து மூடப்படவேண்டும்…” என்றான். “அவரை நான் பார்க்கவேண்டும்… அவரிடம் நான் பேசவேண்டும்” என்று சதானீகன் கூவியபடி ஓடிவர அவனை எதிர்கொண்ட சாத்யகி ஓங்கி அறைந்து வீழ்த்தினான். நிர்மித்ரனிடமும் மருத்துவனிடமும் “அவரைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசெல்க! கதவுகளை மூடிக்கொள்க… புண்பட்ட இளவரசர்கள் இங்கிருப்பதே வெளியே தெரியக்கூடாது” என்றான். “இது உள்ளே புண்பட்டுக்கிடக்கும் இளவரசர்களின் பாதுகாப்புக்காக. அவர்களால் எழ இயலாது. உங்கள் அறிவின்மையாலோ மிகையுணர்ச்சியாலோ அவர்களைக் கொல்ல உங்களுக்கு உரிமையில்லை” என்றான்.

நிர்மித்ரன் தயங்கியபின் பாய்ந்து ஓடிவந்து சதானீகனை தூக்கினான். மருத்துவனும் பிரதிவிந்தியனும் வந்து இணைந்துகொண்டு அவனைத் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசென்றார்கள். கதவு இழுத்து மூடப்பட்டது. வெளியே இருந்து அதை தாழிட்டபின் மருத்துவஏவலனிடம் “புரவிகளை வலப்பக்கக் காட்டுக்குள் கொண்டுசெல்க! அவற்றை அழைப்பொலி கேட்கும் தொலைவில் கட்டிவிட்டு ஒன்றில் நீ மட்டும் காட்டுக்குள் செல்க! காட்டுக்குள் நம் ஒற்றர்களோ வீரர்களோ எங்கிருந்தாலும் தொடர்புகொண்டு இங்கு நிகழ்வதை அறிவி. பாண்டவ அரசர்களும் இளைய யாதவரும் இங்கே தாக்குதல் நிகழும் செய்தியை அறியவேண்டும்” என்றான். மறுபக்கம் வந்த ஒற்றனிடம் அதே ஆணையைப் பிறப்பித்தபடி பின்னடைந்து காட்டுக்குள் நுழைந்து அம்பறாத்தூணியை நிலத்தில் வைத்துவிட்டு முழந்தாளிட்டு அமர்ந்தான். அவர்கள் இருவரும் இரு பக்கங்களிலாக விலகிச் சென்றார்கள். காட்டுக்குள் பறவைகளின் ஓசை அவர்கள் செல்வதை காட்டியது. அதுகூட நன்றே, எவரோ செல்கிறார்கள் என எண்ணி அவர்களின் உளம் கலையுமென்றால் ஒருவரை குறைக்கமுடியும். ஓர் இரவு கடந்துசெல்லவேண்டும். இருண்ட நீண்ட இரவு.

காட்டுக்குள் தீப்பந்தத்தின் தழலசைவு தெரியத்தொடங்கியது. ஒளிபட்ட மரங்கள் கனன்று கனன்று முகம்காட்டி இருளில் மூழ்கி பின்மறைய மூவரும் அணுகிக்கொண்டிருந்தனர். சாத்யகி தன்னுள் எழுந்த படபடப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சொற்கள் உள்ளத்தில் அமையாது பதறிச் சுழன்றன. கைதொட்டு அம்பெடுத்து போர்புரிய முடியுமா என்பதே ஐயமாக இருந்தது. திருஷ்டத்யும்னன் எங்கிருக்கிறான் என்று உணரமுடியவில்லை. அவன் குடில்முகப்பின் இருளில் மூழ்கி மறைந்துவிட்டிருந்தான். ஒளிப்புள்ளி தயங்கி பின்னர் நிலைத்தது. சாத்யகி அதையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். வஞ்சம் கொண்ட ஒரு விழி. அவருக்கு நுதல்விழி உண்டு என்கிறார்கள். அவர் சிவனின் கூறு என்கிறார்கள். இளமையில் துரோணர் மூவிழியனின் மகாருத்ர நுண்சொல்லை அவருக்கு மட்டும் அளித்தார். அதை அறுபதாண்டுகளாக ஒவ்வொரு நாளும் பன்னிரண்டாயிரம் முறை கூறிவருகிறார். அவருடைய நரம்புகளின் துடிப்பாகவே அது ஆகிவிட்டிருக்கிறது. அவர் இன்று அதை கூறவே வேண்டாம். அவரே அதுவாகிவிட்டார். அவருடைய அம்புகளில் மூவிழியனல் எழும். அவருடன் சிவகணங்கள் வந்துகொண்டிருக்கும். அவன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

விம் என நாணொலி எழுந்தது. அம்பு சீறி வந்து அவர்கள் அமர்ந்திருந்த குடிலை தாக்கியது. அது அவர்களை கலைப்பதற்காக என்று தெரிந்தது. சிறு ஒலிகூட அவருக்கு காட்சியாகத் தெரியும். திருஷ்டத்யும்னன் அதை உணர்ந்தவனாக அசைவின்றி அமர்ந்திருந்தான். ஆனால் அந்த அம்பு விழுந்ததுமே அவன் தலைக்கு மேலிருந்து வௌவால் எழுந்து பறந்தது. அடுத்த கணம் அஸ்வத்தாமனின் அம்பு வந்து அவனை அறைந்தது. அவன் எழுவதற்குள் மேலும் மேலும் அம்புகள் வந்து அவன்மேல் பதிந்தன. சாத்யகி தன் வில்லை நிறுத்தி ஊர் நோக்கி காட்டிலிருந்து புதர்களுக்குள் நீரோடை என ஓசை மட்டுமாக ஒழுகி வந்துகொண்டிருந்த மூவரையும் அறைந்தான். கிருதவர்மன் திரும்பி அவனை எதிர்கொண்டான். அம்பின் முழக்கத்தைக்கொண்டே அதை அறிந்து தடுத்தான். இருளுக்குள் அம்புகள் சிணுங்கிக்கொண்டன. சிலைத்தன. சிலம்பின. உதிர்ந்து ஓசையழிந்தன. முற்றத்திலிருந்து சிகண்டியும் அம்புகளை ஏவினார். கிருபர் அவரை எதிர்கொண்டார்.

திருஷ்டத்யும்னன் தன்னை இழுத்துக்கொண்டுசென்று நின்றிருந்த தேருக்குப் பின் மறைந்தான். அங்கே உடலை சுருட்டிக்கொண்டபடி அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனை தாக்கினான். கிருபர் வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருந்தார். கிருதவர்மனும் “வெளியே வா… எவராக இருந்தாலும் வா வெளியே!” என்று கூச்சலிட்டான். அம்புகளை இலக்கு கூருந்தோறும் சாத்யகியின் கண்கள் தெளிவடைந்தன. அஸ்வத்தாமன் அம்புகளினூடாகவே சென்று திருஷ்டத்யும்னனை அடைந்தான். அவன் உடலில் அம்புகள் முள்ளம்பன்றி முட்கள்போல் நிற்பதை காணமுடிந்தது. அவன் அவ்வாறு எழுந்து வருவதைக் கண்டதும் திருஷ்டத்யும்னனின் கைகள் தளர்ந்தன. அவன் உடலில் அம்புகள் பாய்ந்திருக்கக்கூடும். அவனுடைய குருதி வழிந்தோடிக்கொண்டிருக்கக்கூடும். அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனை சென்றடைந்ததும் எம்பி இடக்காலால் அவன் நெஞ்சில் ஓங்கி மிதித்தான். அவன் மல்லாந்து விழ அவன் கழுத்தை மிதித்து தன் வில்லின் நாணை அவிழ்த்தான். திருஷ்டத்யும்னன் அவன் காலை தன் கைகளால் அறைந்தபடி “அந்தணரே! அந்தணரே!” என்று கூவினான்.

அஸ்வத்தாமன் நாணை அவன் கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கி திருஷ்டத்யும்னனை இழுத்துச்சென்றான். புலி தன்னைவிடப் பெரிய எருமையைக் கவ்வி கொண்டுசெல்வதுபோலத் தோன்றியது. தன் இடையிலிருந்த தோலில் அப்போதும் கனன்றுகொண்டிருந்த கொள்ளியைச் சுழற்றி அவன் குடிலின் கூரைமேல் வீச அது நீல ஒளியுடன் பற்றிக்கொண்டது. அந்த வெளிச்சத்தில் சாத்யகி அங்கே நிகழ்வதை கண்டான். திருஷ்டத்யும்னன் அஸ்வத்தாமனின் கால்களை கைகளால் பற்றிக்கொண்டு உரத்த குரலில் மன்றாடினான். “ஆசிரியரே, எனக்கு உகந்த இறப்பை அளியுங்கள்… என்மேல் அளி கொள்ளுங்கள். ஷத்ரியனுக்குரிய சாவை எனக்கு அளியுங்கள்!” அவன் தலைமயிரை பற்றிச் சுழற்றித் தூக்கி அவன் முகத்தில் உமிழ்ந்தான் அஸ்வத்தாமன். “கீழ்மகனே, படைக்கலம் இன்றி தேரிலமர்ந்திருந்த ஆசிரியரின் தலையை அறுத்து வீசியவன் நீ. அவர் உடலை எட்டி உதைத்தவன் நீ. நெறி குறித்தோ அளி குறித்தோ உன் நாவால் பேசுகிறாயா?” என்று கூவினான். “அளி என நீ பேசியதனால் உனக்கு புழுவின் சாவை அளிக்கிறேன். நீ மறுபிறப்பில் புழுவென்றாகி நெளிக! ஒளியே அறியாத இருட்புழுவாக ஆகுக!” ஆனால் திருஷ்டத்யும்னன் எண்ணும் திறனை இழந்துவிட்டிருந்தான். “ஆசிரியரே! ஆசிரியரே! ஆசிரியரே!” என வீறிட்டுக்கொண்டே இருந்தான்.

அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனின் நெஞ்சிலும் இடைக்குக் கீழே உயிர்க்குலையிலும் மிதித்தான். அவன் தோள்பூட்டுகளை மிதித்து உடலை செயலிழக்கச் செய்தான். அவன் குரல் உடைந்து விலங்கின் ஓசைபோல் மாறிவிட்டிருந்தது. கழுத்து அறுபடும் ஆட்டின் ஓசை. அதில் வீரம், ஆணவம், தன்னிலை ஏதும் வெளிப்படவில்லை. அவையெல்லாம் சொற்கள். சொற்களில்லாத உயிரின் ஒலி வெறும் மன்றாட்டு மட்டுமே. சாத்யகி வில்தாழ்த்தி தேவதாரு மரத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டான். உடலை அடிமரத்துடன் இணைத்தபடி நடுங்கிக்கொண்டு நோக்கினான். பின்னர் கால்தளர்ந்து வேர்க்குவைக்குள் ஒடுங்கினான். அஸ்வத்தாமனின் பின்பக்கம் இல்லத்தின் கதவு அதிர்ந்தது. பலமுறை அதிர்ந்த பின் அது உடைந்து திறந்து உள்ளிருந்து சதானீகன் தடுமாறியபடி வில்லுடன் வெளியே வந்தான். திண்ணையில் நின்றபடி அஸ்வத்தாமன் மேல் அம்புகளை தொடுத்தான். உள்ளே வேறு விற்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அஸ்வத்தாமனின் அசைவால் அம்புகள் ஏதும் அவன் மேல் படவில்லை. சிகண்டி அம்புகளால் அஸ்வத்தாமனை தொடர்ச்சியாக தாக்கினார். கிருதவர்மனும் கிருபரும் இணைந்து சிகண்டியை செறுத்தார்கள். சிகண்டி வெறிகொண்டவர்போல் ஊளையிட்டார். வில்லை நிலத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். அவர் உடலெங்கும் அம்புகள் பாய்ந்திருந்தன.

அஸ்வத்தாமன் திருஷ்டத்யும்னனை மாறிமாறி வெறியுடன் மிதித்தான். அவன் உடலின் அனைத்து உறுப்புகளையும் மிதித்தே சிதைத்தான். திருஷ்டத்யும்னனின் உடலில் இருந்து பிரிந்த உயிர் குரல்கொண்டதுபோல அவன் கதறல் வேறெங்கிருந்தோ என எழுந்தது “ஆசிரியரே! ஆசிரியரே! ஆசிரியரே!” என்னும் ஓலத்துடன் திருஷ்டத்யும்னன் நிலத்தில் கிடந்து நெளிந்தான். “ஆசிரியரே! ஷத்ரியன், ஆசிரியரே. நான் ஷத்ரியன், ஆசிரியரே!” என்று அவன் குரல் குழைந்தது. அக்குரல் மேலேயே மிதிகள் விழுவதுபோலிருந்தது. அக்குரல் நெளிந்து சிதைந்து உருவழிந்தது. “ஷத்ரியன், ஆசிரியரே!” சொற்கள் துணுக்குகளாகி இருளில் பரவின. ஓய்ந்து அவை அமைதியாக மாறிய பின்னரும் அஸ்வத்தாமன் உதைத்துக்கொண்டே இருந்தான். பின்னர் பற்களை நெரித்தபடி சிகண்டியை ஏறிட்டு நோக்கினான். சிகண்டி கண்ணீருடன் நெஞ்சிலறைந்தபடி “கீழ்மகனே, ஒரு ஷத்ரியனை இழிவுபடுத்திய நீ ஒருபோதும் மீட்படையப் போவதில்லை!” என்று கூச்சலிட்டார். “மீட்பு!” என்றபின் துப்பியபடி அஸ்வத்தாமன் சிகண்டியை நோக்கி சென்றான். சிகண்டி அஸ்வத்தாமன் நேராக அம்புகளுக்கு நெஞ்சுகாட்டி அணுகியமை கண்டு ஒரு கணம் திகைக்க காற்றிலெழுந்தவன்போல பாய்ந்து சென்று இடையிலிருந்து உருவிய உடைவாளால் சிகண்டியின் தலையை வெட்டி நிலத்திட்டு காலால் ஓங்கி உதைத்து தெறிக்கச் செய்தான். வெட்டுண்ட உடல் நின்று தடுமாறி விழுந்து துள்ளியது.

சாத்யகி விலங்குபோல கூச்சலிட்டபடி எழுந்து முற்றம் நோக்கி ஓடினான். அவனை கிருபரின் அம்புகள் வந்து அறைந்து சரித்தன. அவன்மேல் கூரலகு கொண்ட பறவைகள்போல் வந்து மொய்த்துக்கொண்டன. அவன் சருகுகள் மண்டிய சரிந்த நிலத்தில் உருண்டுசெல்லத் தொடங்கியமையால் அவை அவனை அடையாமல் மண்ணில் ஊன்றி நின்று நடுங்கின. அவன் நினைவழிந்து விழுந்துகொண்டே இருப்பதைப்போல் உணர்ந்தான். கிருதவர்மன் “எங்கே அவன்? அவனை எஞ்சவிடலாகாது… அவன் என் முதல் இலக்கு…” என்று கூவுவது கேட்டது.

 

கிருபரிடம் திரும்பி “நோக்குக!” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் இல்லத்திற்குள் செல்ல அங்கே அம்புகள் பட்டு விழுந்துகிடந்த சதானீகன் கையூன்றி எழுந்து அமர்ந்தான். திரும்பிக்கூட நோக்காமல் அவன் தலையை வெட்டி உருட்டினான் அஸ்வத்தாமன். அலறியபடி பாய்ந்துவந்த நிர்மித்ரனின் தலையையும் வெட்டி விழச் செய்தான். குருதி கொப்பளிக்கும் உடல் முன்னால் சரிந்து விழுந்தது. உள்ளிருந்து தள்ளாடியபடி சுவரில் சாய்ந்து அணுகிய சுருதகீர்த்தி கீழே கிடந்த வில்லை எடுத்து அஸ்வத்தாமனை நோக்கி அம்பை செலுத்தினான். அந்த அம்பை உடல் நெளித்து ஒழிந்து பாய்ந்து அவன் தலையை வெட்டினான் அஸ்வத்தாமன். சுருதகீர்த்தி பயின்ற தேர்ச்சியுடன் உடலை வளைக்க அவன் தோளில் அவ்வெட்டு பட்டது. அவன் மல்லாந்து விழுந்தான். அவன் நெஞ்சில் மிதித்து ஏறி அஸ்வத்தாமன் நீட்டிய வாளுடன் இல்லத்திற்குள் புகுந்தான்.

யௌதேயனும் பிரதிவிந்தியனும் நடுங்கியபடி கைகளை நெஞ்சோடு கூட்டி விழிகள் பிதுங்கியிருக்க சுவர் சாய்ந்து நின்றிருந்தார்கள். சுதசோமனும் சர்வதனும் மஞ்சத்தில் கிடந்தனர். யௌதேயன் இடறிய குரலில் “கொல்லுங்கள் ஆசிரியரே, அதற்கான உரிமை உங்களுக்கு உள்ளது” என்றான். “ஆம், ஆசிரியரைக் கொன்ற பழி எங்கள் குடியிலிருந்து இவ்வண்ணமேனும் அகல்க!” என்றான் பிரதிவிந்தியன். அஸ்வத்தாமன் விலங்குபோல் உறுமியபடி பாய்ந்து சென்று ஒரே வீச்சில் யௌதேயனை வெட்டினான். மஞ்சத்திலிருந்து எழுந்த சுருதசேனன் அஸ்வத்தாமனை நோக்கி பாய்ந்து அவனை வெறும்கைகளால் பற்றிக்கொண்டான். அவனைத் தூக்கி மண்ணில் அறைந்து அவன் கழுத்துக்குழியின் நரம்புமுடிச்சில் மிதித்து செயலறச் செய்தபின் வெட்டுண்டு சரிந்த யௌதேயனின் தலையை துண்டித்தான்.  குருதி பிரதிவிந்தியனின் மேல் பட்டது. அவன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டமையால் அஸ்வத்தாமனின் வெட்டு அவன் தோளில் விழுந்தது. அவன் கீழே விழுந்து முனகலுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். அஸ்வத்தாமன் மஞ்சத்தை நோக்கி சென்றான். சர்வதனும் சுதசோமனும் இமைக்காத விழிகளுடன் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் புன்னகை செய்வதுபோலத் தோன்றியது. ஒருகணம் இருவரும் துரியோதனனைப்போல் விழிமயக்கு காட்ட அஸ்வத்தாமன் நோக்கை திருப்பிக்கொண்டு அவர்கள் இருவரின் தலைகளையும் வெட்டினான். வாயில் குருதி புகுந்துவிட்டதுபோல மீண்டும் மீண்டும் காறித் துப்பியபடி வெளியே சென்றான்.

தொலைவில் குதிரைகளின் குளம்படிகள் ஒலித்தன. கிருதவர்மன் “படை ஒன்று வருகிறது, பாஞ்சாலரே. பெரும்பாலும் அது அரசியரை அழைத்துவரும் படையாக இருக்கலாம்” என்று கூவினான். “நோக்குக!” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் இரு இல்லங்களையும் மாறிமாறி நோக்கியபின் கீழிருந்து வில்லை எடுத்து நாணேற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த குடிலில் இருந்து அனலை அம்பு ஒன்றால் தொட்டு பற்றவைத்து அந்த இல்லத்திற்குள் ஏவினான். உள்ளே அது நீலநிறமாக வெடித்து பற்றிக்கொண்டது. அதிலிருந்து பொறிகள் கிளம்பி வெவ்வேறு இடங்களில் விழுந்து எழுந்தன. காட்டுக்குள் பறவைகள் கலைந்த ஓலம் எழுந்தது. ஊர் நோக்கிவரும் சாலையில் புரவிகள் குளம்புகள் ஒலிக்க வந்தன. அங்கிருந்து அம்புகளும் கூச்சல்களும் எழுந்தன. கிருபரும் கிருதவர்மனும் திரும்பி அவர்களை நோக்கி அம்புகளை தொடுத்தனர். முன்னால் வந்தவர்கள் அலறி வீழ்ந்தனர். பின்னால் தேரிலிருந்து பெண்களின் அலறலோசைகள் கேட்டன.

வில்தாழ்த்தி அஸ்வத்தாமன் அனலெழுவதை நோக்கி நின்றான். எரி உள்ளே இருந்து நாநீட்டி கதவுப் படல்களை எரித்துக்கொண்டு மேலேறியது. கல்ஓடுகளைத் தாங்கியிருந்த தடித்த தேவதாரு மரச்சட்டங்கள் எரிந்து தழலுடன் வெடித்து கொழுந்து சூடின. தீத்தழல்கள் ஓடுகளினூடாக வெளியே எழுந்து செந்நிறப்புகைபோல் அசைந்தன. கூரை எரிந்தபடியே முறிந்து உள்ளே அழுந்த உள்ளிருந்து அனல் பீறிட்டெழுந்து வான் நோக்கி தாவியது. எரியும் அனலுக்குள் இருந்து எவரோ எழுந்து வெளியே பாய முயல்வது போலிருந்தது. அஸ்வத்தாமன் தன் அம்பால் அந்த உடலை அறைந்து அனலுக்குள் வீழ்த்தினான். இரண்டாவது இல்லத்தின் கூரையும் எரியில் அமிழ்ந்தது. சுவர்கள் வெடித்துச்சரிய உள்ளே தீ கொந்தளித்து நிறைந்திருப்பது தெரிந்தது. அனைத்து இடைவெளிகளினூடாகவும் கொழுந்துகள் நாநீட்டி தாவின.

“செல்வோம், பாஞ்சாலரே” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “வருவது யார், பாண்டவர்களா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். “அல்ல, பெண்டிர். பெரும்பாலும் அது யாதவப் பேரரசியும் பாஞ்சாலப் பேரரசியும்தான்…” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். இளித்தபடி “மைந்தர்கள் எரிவதை பாஞ்சாலத்தாள் காணட்டும்… குருதிபடிந்த குழலை புகையிட்டு உலர்த்தட்டும்…” என்றான். வெடித்து நகைத்து கைவீசி அந்த இளிவரலை அவனே விரும்பி “தேவதாருப் புகை… எரியும் ஊனின் நெய்ப்புகை! ஆ!” என்று கூச்சலிட்டான். கிருபர் ஒவ்வாமையுடன் “செல்வோம், பாஞ்சாலனே” என்றார். கிருதவர்மன் “இந்நெருப்பை நோக்கி விடாய் அடங்கவில்லை. இங்கிருந்து செல்லவும் தோன்றவில்லை. இங்கே நிற்போம்… இதை அவள் எப்படி நோக்கி மகிழ்கிறாள் என்று காண்போம்” என்றான். கிருபர் அம்புகளைத் தொடுத்தபடியே “நாம் செல்வதே நன்று. நமக்கு ஒரு கடன் இருக்கிறது. இச்செய்தியை அரசருக்கு தெரிவிக்கவேண்டும்” என்றார். கிருதவர்மன் “அவள் கண்ணீரையும் ஓர் அம்புமுனையால் தொட்டு கொண்டுசெல்வோம்!” என்றான். கிருபர் “அறிவிலி…” என்று பற்களைக் கடித்தபடி கூவினார்.

விழியோரம் ஏதோ தெரிய அஸ்வத்தாமன் திரும்பி நோக்கினான். அங்கே எரிதழலுக்குள் அசைவு ஒன்று தோன்றியது. உறுமியபடி அவன் அம்புகளைத் தொடுத்தான். அவை தழலுக்குள் சென்று விழுந்தன. அசைந்த உருவம் மானுட உருக் கொண்டது. மெல்ல திரண்டு எழுந்தது. கரிய புகையுருவமாக எட்டு கைகளிலும் படைக்கலங்களுடன் தோன்றியது. நீண்ட குழல் செந்தழலால் ஆனது. மண்டையோடுபோன்ற முகத்தில் நோக்கில்லாத இரு கருங்குழிகள் போன்ற கண்கள். அஸ்வத்தாமன் அந்த உளமயக்கை எண்ணி தன்னை துலக்கிக் கொள்வதற்குள் கிருதவர்மன் “அனலில் எழுகிறாள்! அவள் பெயர் காளராத்ரி… துர்க்கையின் இருள்தோற்றம். பேரழிவின் வடிவு” என்றான். கிருபர் “எங்கே? என்ன சொல்கிறாய்?” என்று அச்சத்துடன் கூவினார். “நான் அவளை கனவில் கண்டேன்… நிமித்திகரிடம் கேட்டேன்” என்றான். கிருபர் “எங்கே?” என்று மீண்டும் கேட்டார். “அதோ!” என்று கிருதவர்மன் சுட்டிக்காட்டினான்.

மேலும் படைவீரர்கள் வந்துசேர பாஞ்சாலர்கள் போர்க்கூச்சலிட்டபடி எரியும் ஊரை நோக்கி வந்தனர். அம்புகள் இருளிலிருந்து பெருகி வந்து அவர்களை சூழ்ந்துகொண்டன. அஸ்வத்தாமன் வில்லேந்தி அம்புகளைத் தொடுத்தபடி அவர்களை நோக்கி சென்றான். எரியும் அனலின் ஒளியில் அவன் உடலே தழலாடுவதுபோல் தோன்றியது. அவன் நெற்றியிலிருந்த அருமணி அசைவில் செஞ்சுடர்விட்டது. கிருதவர்மன் காட்டுக்குள் நோக்கியபடி “அவன் எங்கே? யாதவக் கீழ்மகன்? அவனைக் கொன்று அந்த இளைய யாதவன் முன் போட்டால் மட்டுமே நான் வென்றவன்” என்றான். கிருபர் “அவனுக்கான களம் இது அல்ல… இக்காட்டுக்குள் நாம் இப்போது தேடி அலைய முடியாது” என்றார். “அவன் எஞ்சும் நஞ்சு… அவன் எனக்கான பகை” என்று கிருதவர்மன் கூவினான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 46

சதானீகன் திண்ணையில் பாய்ந்தேறியபோது கால் தடுக்கி விழுந்தான். மருத்துவன் “இளவரசே!” என கூவியபடி தொடர்ந்து வர அவன் மூச்சிரைத்தபடி உள்ளே புகுந்து “மூத்தவரே! மூத்தவரே!” என்று கூவினான். அவனுடைய கூச்சலில் விழித்துக்கொண்டு எழுந்தமர்ந்த பிரதிவிந்தியன் “என்ன? யார் அது?” என்றான். “மூத்தவரே, பெரிய தந்தை கொல்லப்பட்டார்” என்றான். அவன் அருகே செல்லமுயன்று முழங்கால் முட்டிக்கொண்டு “கொன்றுவிட்டார்கள்… கொன்றுவிட்டார்கள்!” என்று கதறினான். “யார்? யார் கொன்றது?” என்று பிரதிவிந்தியன் கேட்டபடி எழுந்து அவன் தோளை பற்றிக்கொண்டான். “சொல், எவர் கொன்றது?” மறுமொழி சொல்ல முயன்று முடியாமல் சதானீகன் திணறி இருமி பின் நெடுங்குரலில் அழுதான்.

மருத்துவன் அறைக்குள் நுழைந்து “அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனன் நம் இளைய அரசர் பீமசேனனால் கொல்லப்பட்டார். முழவுகள் முழங்குகின்றன, செய்தியும் வந்துள்ளது” என்றான். பிரதிவிந்தியன் ஆறுதலுடன் “அவ்வளவுதானா? நான் அஞ்சிவிட்டேன்” என்றபின் சதானீகனிடம் “அறிவிலி, செய்தியை சரியாக கேட்கமாட்டாயா? இறந்தவர் அஸ்தினபுரியின் அரசர். நம் தந்தை வென்றிருக்கிறார்” என்றான். சதானீகன் திகைத்து அவனை நோக்கினான். யௌதேயன் எழுந்தமர்ந்து “எப்போது கொல்லப்பட்டார்?” என்று மருத்துவனிடம் கேட்டான். நிர்மித்ரனும் எழுந்து நின்றான். மருத்துவன் “சற்றுமுன்னர்தான் செய்தி வந்தது… அவர் கதைப்போரில் கொல்லப்பட்டார். இங்கிருந்து சற்று தொலைவில் காலகம் என்னும் காட்டிலுள்ள ஸ்தூனகர்ணனின் சுனைக்கரையில் போர் நிகழ்ந்தது… அரசர் அங்கே தனித்திருக்கையில்…” என்றான். பிரதிவிந்தியன் “எனில் முழு வெற்றி… போர் முடிந்துவிட்டது” என்றான்.

சதானீகன் “கீழ்மகனே!” என்று கூவியபடி கையை ஓங்கிக்கொண்டு பிரதிவிந்தியனை அடிக்கப் பாய்ந்தான். “இளையோனே!” என்று யௌதேயன் கூவ நிர்மித்ரன் பாய்ந்துவந்து அவனை பிடித்தான். “என்ன ஆயிற்று? பித்தெழுந்துவிட்டதா இவனுக்கு?” என்று நடுங்கியபடி பிரதிவிந்தியன் கேட்டான். “கீழ்மகனே, உன்னை ஊட்டி வளர்த்த தந்தை அவர்… தந்தை வடிவமாக நாம் கண்டது அவரை மட்டும்தான்” என்று சதானீகன் கூச்சலிட்டான். “ஆம், ஆனால் ஷத்ரிய முறைப்படி நாம் அவரை எதிர்த்து தோற்கடித்தோம். அவரைக் கொல்வதும் அறமே. அதை அவர்கூட மறுக்கமாட்டார்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். “நாம் அடைந்தது களவெற்றி. களத்திலிருந்து அவர் ஓடியதனால் ஒளிந்திருந்த இடத்திற்குச் சென்று வென்றுள்ளோம். வீண் மிகையுணர்ச்சிகள் தேவையில்லை… செல்க!” சதானீகன் மீண்டும் அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளையும் இழந்து கையை ஓங்கியபடி எழுந்து பிரதிவிந்தியனை நோக்கி பாய்ந்தான். அவனை நிர்மித்ரன் பிடித்து அப்பால் தள்ள மல்லாந்து விழுந்தான்.

புரண்டு எழுந்து கைநீட்டி அழுகைபோன்ற குரலில் சதானீகன் கூவினான். “கீழ்மகனே, நீயும் உன் கொடிவழியும் இந்நிலத்தை ஆளலாகாது. உன் கையில் ஒருநாளும் கோல் அமையலாகாது. உன் குருதி முளைக்கலாகாது. இது என் தீச்சொல்… தெய்வங்களே, மூதாதையரே, இது என் தீச்சொல். இதன்பொருட்டு நான் பெற்றவை அனைத்தையும் பலியிடுகிறேன். ஆயிரம் யுகங்கள் இருளுலகுகளில் உழல்கிறேன். தெய்வங்களே, இது நிகழ்ந்தாக வேண்டும்.” அவன் கொந்தளிக்கும் உடலுடன் சூழநோக்கி பின் அருகிருந்த செம்புக் கலத்தின் விளிம்பில் தன் கையை ஓங்கி அறைந்தான். கை உடைய கலம் உருண்டது. கையிலிருந்து ஒழுகிய குருதியை கண்முன் தூக்கிப் பிடித்து “குருதி சான்றாகுக! குருதியே அனலென்றாகி இதை ஏற்றுக்கொள்க! குருதி இதை இங்கே நிலைநிறுத்துக!” என்றான்.

பிரதிவிந்தியன் மலைத்து உடல் நடுங்கிக் குளிர கைகளை கூப்புவதுபோல் நெஞ்சுடன் சேர்த்துக்கொண்டான். எழ முயன்று இடக்கால் வலிப்புபோல் இழுத்துக்கொண்டு துடிக்க மீண்டும் மஞ்சத்திலேயே விழுந்தான். யௌதேயன் “என்ன பேசுகிறாய், இளையோனே? பித்தனாகிவிட்டாயா? மருத்துவரே, இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று? அகிபீனா எல்லை மிஞ்சிவிட்டதா?” என்றான். சதானீகன் மூச்சிரைக்க குரல் தணிந்து “தந்தை எப்படி கொல்லப்பட்டார் தெரியுமா? கதைப்போர் நெறிகள் அனைத்தும் மீறப்பட்டன. அவரை தொடையில் அறைந்து கொன்றிருக்கிறார் நம் தந்தையென வந்த குடிகேடர்…” என்றான். அவன் குரல் மேலும் உடைந்து கேவல்போல் ஆகியது. “தொடையறைந்து… அவரை அவ்வண்ணம் கொல்வது மிக எளிது. அவர் அதை எந்நிலையிலும் எதிர்பார்க்க மாட்டார். அவருடைய உள்ளம் என அதுவும் காவலற்றது…”

யௌதேயன் “இளையோனே, உன் உணர்வுகள் இயல்பானவை… நீ நெறியறிந்த பாண்டவர்களின் மைந்தன் என்பதனால் இவ்வண்ணம் உணர்கிறாய்” என்றபடி சதானீகன் அருகே அமர்ந்தான். “உன்னுடைய அதே உணர்வுகளே என்னிடமும் உள்ளன. நானும் அவருக்காக துயருறுகிறேன். ஆனால் அவர் நம் தந்தையரின் எதிரி. நம் அரசியல் மறுநிலையர். நாம் அவரை வென்றேயாகவேண்டும்” என்றான். சதானீகனின் கழுத்தில் நரம்பு புடைத்து அசைந்தது. அவன் விழிகள் நீர்வழிய வெறித்திருந்தன. யௌதேயன் மேலும் சொல்கொண்டான். “நமக்கு வேறுவழியே இல்லை. இப்போரை நாம் முடித்தேயாக வேண்டும். அவர் ஒருவர் எஞ்சியிருந்தால் என்ன ஆகும்? போர் இன்னும் நீளும். அவர் தவம் செய்து கீழ்தெய்வங்கள்மேல் சொல்கொள்ளலாம். அரக்கரையும் அசுரரையும் நாகரையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்… இன்னும் போர் தொடர்ந்தால் அஸ்தினபுரி தாளாது. அந்த மக்களை இனியும் நாம் துயர்கொள்ளச் செய்யலாகாது.”

“எஞ்சிய துளி கௌரவ அரசர். அதை முற்றாக அழிப்பதன் வழியாகவே நாம் இந்தப் பேரழிவை நிறுத்தி மீள்கிறோம். எண்ணுக! அங்கே களம்பட்டவர்கள் எத்தனை இலக்கம் மானுடர். பிதாமகர்கள், ஆசிரியர்கள், அரசர்கள், இளவரசர்கள்… அவர்கள் அனைவரின் உயிர்க்கொடையை நாம் சற்றேனும் மதிக்கவேண்டும் என்றால் இப்போர் வெற்றியுடன் முடிக்கப்படவேண்டும்…” என்று யௌதேயன் தொடர்ந்தான். “நீ சொல்தேர்ந்தவன். எண்ணிநோக்குக, நம் முதுதந்தை பீஷ்மரும் முதலாசிரியர் துரோணரும் எப்படி கொல்லப்பட்டார்கள்? அவ்வாறு நிகழவேண்டியிருந்தது. ஒரு நெறிகேடு மேலும்மேலும் நெறிகேட்டையே உருவாக்கும். அதிலிருந்து எவரும் தப்ப இயலாது… அவர்கள் அன்று தொடங்கியதே இங்கு களத்தில் பெருகியது. இன்று உச்சமடைந்தது. நெறிமீறலினூடாகத் தொடங்கிய போர் அதனூடாகவே முதிர்வடைய இயலும். வேறு வழியே இல்லை.”

சதானீகனின் வெறிப்பை யௌதேயன் அமைதி என எடுத்துக்கொண்டான். “அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது என்று நாம் அறியோம்” என்று தொடர்ந்தான். “களம்நிகழும் போரை போருக்கு வெளியே நின்று புரிந்துகொள்ள இயலாது. அங்கே தெய்வங்கள் ஆடுகின்றன. இந்திரமாயக்காரனின் நோக்குவட்டத்திற்குள் நிகழ்வன வெளியே இருப்பவர்களால் காணமுடியாதவை. அவரை அங்கே வென்றேயாகவேண்டும் என்னும் நிலை இருந்திருக்கலாம். வெல்லாவிடில் மும்மடங்கு அழிவை அவர் கொணர்வார் என்று தந்தையர் எண்ணியிருக்கலாம்… அங்கே இளைய யாதவர் இருந்திருக்கிறார். அவருடைய வழிகாட்டலின்றி இது நிகழ்ந்திருக்காது. அவர் அறியாத ஒன்றில்லை…”

சதானீகன் பெருமூச்சுவிட்டு சற்றே அசைய அவனை விட்டுவிடலாகாது என்னும் பதற்றத்துடன் யௌதேயன் மேலும் சொல்லெடுத்தான். “அவர் அவ்வண்ணம் வீழ்த்தப்பட்டது பிழையே. அது நமக்கு குலப்பழி சேர்ப்பதே. ஆனால் நாம் அதை ஈடு செய்ய முடியும். அவர் நம் குடிமுற்றத்தில் தெய்வமென அமரட்டும். அவருக்கு நாம் நீர்ப்பலி அளிப்போம். ஆண்டுதோறும் கொடையளிப்போம். நம் குடிகள் ஏழுதலைமுறைக் காலம் இப்பழிக்கு நிகர்செய்யட்டும். இதன்பொருட்டு உருவாகும் ஊர்ப்பழியை நல்லாட்சியை அளித்து நம்மால் துடைக்கமுடியும். ஊழ்ப்பழியை நோன்பிருந்து உளம்நலிந்து நீக்கமுடியும். அதை செய்வோம். இன்று இவ்வண்ணம் உணர்வெழுச்சிகொள்வதில் பொருளில்லை.”

உடனே அவன் சொல்லிணைத்து தொடர்ந்தான். “இவ்வுணர்வெழுச்சி மெய்யானது. உயர்ந்தது. தெய்வங்களும் மூதாதையரும் விரும்புவது. இதுவே ஒரு பிழைநிகர் ஆற்றுவதுதான். இதன்பொருட்டு மண்மறைந்த மூதாதையருடன் சென்றமைந்திருக்கும் கௌரவகுடித் தந்தை நம்மை வாழ்த்துவார்.” துயிலில் என சதானீகனின் தலை தணிந்து வந்தது. அதைக் கண்டு யௌதேயன் மேலும் சொற்கூர் கொண்டான். “இது நாம் நிகழ்த்தியது என்றல்ல, இவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்றே கொள்க! நாம் அணுக்கத்திலிருப்பதனால் நாமே இயற்றியதாக எண்ணுகிறோம். காலத்தால் சற்று அகன்று நின்று இதை நோக்குவதாகக் கருதுக! ஏன் இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது? எண்ணுகில் இவையனைத்தும் கௌரவ முதல்வரின் செயல்களின் விளைவே என்பதை எவரால் மறுக்க இயலும்? அவர் செய்த பிழை வாரணவத நிகழ்விலேயே தொடங்கிவிடுகிறது. அந்த நெறியின்மையை எவரால் மறைக்க முடியும்? அதன்பொருட்டு அவர் என்ன பிழையீடு செய்தார்? ஈடுசெய்யப்படாத பிழை முளைத்தெழுந்து காடாகும் விதைபோல.”

“அப்பிழையை பெருக்கியவரும் அவரே அல்லவா? நம் தந்தையருக்குரிய நிலத்தைப் பறித்தார். அவர்களை பொய்ச்சூதில் அடிமைப்படுத்தி கானேக வைத்தார். நம் அன்னையை அவைநடுவே சிறுமைசெய்தார்” என்றான் யௌதேயன். அவன் குரலில் சீற்றம் மெல்ல இணைந்துகொண்டது. “நம் அன்னை அரையாடையுடன் அவை நடுவே நின்று கதறியதை நினைவுகூர்க! அங்கே நாம் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்போம்? அதன்பொருட்டு மூவுலகையும் அழிப்போம் என்று சூளுரைத்திருக்க மாட்டோமா? குருதிகொள்ளாமல் அமையமாட்டோம் என்று நெஞ்சிலறைந்து கூவியிருக்க மாட்டோமா? அதைத்தானே நம் தந்தையர் செய்கிறார்கள்? அவர்களிடம் அறப்போர் புரிக, ஆபுரந்து அந்தணர் ஒழிந்து களம்சூழ்க என்றெல்லாம் சொல்லுரைக்கும் தகுதி எவருக்கு உண்டு? இளையோனே, அன்று அவையமர்ந்து நம் அன்னையை சிறுமைசெய்ததை கௌரவர்குடிப் பெண்கள்கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இன்று அவர்களில் எவரும் சொல்லமாட்டார்கள், இங்கே இழைக்கப்பட்டது பழி என்று. அன்று செய்தவற்றுக்கு இன்று இச்சாவு வழியாக கௌரவ மூத்தவர் நிகர்செய்துகொண்டார் என்றே சான்றோர் சொல்வார்கள்.”

“நம் அன்னைக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்கு நிகரற்றது. சொல்லப்போனால் அவர்கள் அனைவரையும் கொன்றாலும் அது ஈடுவைக்கப்படவில்லை. ஏனென்றால் அது மேலும் பதினைந்தாண்டுகாலம் தொடர்ந்து வளர்ந்திருக்கிறது. பாரதவர்ஷம் எங்கும் சொல்பெருகிச் சென்றடைந்திருக்கிறது. அதே விசையுடன் இங்கிருந்து ஈடுசெய்யப்பட்டது என்னும் செய்தியும் சென்றடையவேண்டும். அதுவும் இன்னும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகாலம் பாரதவர்ஷத்தில் பேசப்படவேண்டும். அக்குடி முற்றழிக்கப்பட்டாலொழிய அச்செய்தி ஆற்றல்பெற்று விரியாது…” என்றான் யௌதேயன். “ஏனென்றால் இது அரசாடல் அல்ல. இது அறங்களின் முரண்கூட அல்ல. இது ஒரு பெண்ணின் பொற்பு குறித்தது மட்டுமே. பாரதவர்ஷத்தில் பலகோடிப் பெண்கள் இதை எதிர்பார்ப்பார்கள். பிறந்து பிறந்து வந்துகொண்டே இருப்பார்கள். எங்களுக்கு என்ன அறம் அளிக்கப்பட்டது என்று கேட்பார்கள். ஏளனம்செய்து சிரிக்கும் அவைநடுவே தன்னந்தனிப் பெண் நின்று கண்ணீர்விட்டு உரைத்த சொல் முளைத்தெழுந்ததா என்று அவர்கள் உசாவுவார்கள்.”

“அவர்கள் அன்னையர். அவர்கள் வயிற்றில் பிறக்கவிருக்கின்றன பாரதவர்ஷத்தின் வருந்தலைமுறைகள். அவர்களிடம் நாம் அளிக்கவேண்டிய மறுமொழி ஒன்றுள்ளது. அதிலிருந்து நாம் தப்பவே இயலாது. அவர்களிடம் நாம் இன்று சொல்லமுடியும் இளையோனே, பெண்பழி கொண்டவர் எவராக இருப்பினும் அது பேருருக் கொண்டு தொடர்ந்துவரும் என்று. அவர் புவிமுதன்மைகொண்ட பேரரசர் என்றாலும், பல்லாயிரம் கைகள் கொண்ட பெருந்தந்தை என்றாலும், அனைத்துப் பண்புநலன்களும் கொண்ட மானுடர் என்றாலும், அவருக்கு பாரதவர்ஷத்து ஷத்ரியப் பேரரசர்கள் அனைவரும் ஒருங்கு திரண்டு துணைநின்றாலும், பிதாமகர்களும் ஆசிரியர்களும் அவரை ஆதரித்தாலும், தெய்வங்களே உடன்நின்றாலும் அவர் வீழ்வார் என்று. அதன்பொருட்டு அனைத்துப் போர்நெறிகளும் மீறப்படும் என்றும் அனைத்து அறங்களும் வீசப்படும் என்றும் நாம் அவர்களிடம் சொல்கிறோம். எழுந்துவரும் மகளிர்நிரைகள் அறியட்டும் இதை, கடன்முடிக்க கொழுநர் எழுவர். மைந்தர் எழுவர். அவர்கள் அதன்பொருட்டு தீராப் பெரும்பழி கொள்ளவும் ஒருங்குவர்.”

“ஆம், இந்த நிகழ்வும் நன்றே. இது பாரதவர்ஷம் முழுக்க பேசப்படும். இதன் இருபுறமும் மோதிமோதி சொல்பெருகி இந்நிலத்தை நிறைக்கும். அதனூடாக பெண்பழிக்கு ஈடுசெய்யப்பட்டது என்னும் செய்தி ஒவ்வொரு செவிக்கும் சென்றுசேரும். இங்கே இந்த மலைகளைப்போல் என்றும் நின்றிருக்கும்…” என்று யௌதேயன் உரக்கக் கூவினான். “இன்றல்ல, நாளையும் வரும்நாளைகள் அனைத்திலும் இங்கே மானுடர் இதை நடிப்பார்கள். இவ்வண்ணம் கௌரவ அரசர் மீண்டும் மீண்டும் தொடையுடைத்து கொல்லப்படுவார். கூத்துகளில், சிற்பங்களில், நூல்களில். அதன்பொருட்டே அவர் தெய்வமென அழியாமல் இங்கே நிறுத்தப்படுவார். அதை இதோ முன்னில் எனக் காண்கிறேன். நம் மகளிரிடம் நாம் சொல்லும் அழியாச் சொல் அது. நம் வழியாக மண்மறைந்த மூதாதையர் அவர்களுக்கு அளிக்கும் உறுதிப்பாடு அது. அது என்றும் இங்கே இருக்கும்.”

சதானீகன் தரையில் முகம்பதித்து விழுந்து கிடந்தான். அவன் தோள்மட்டும் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கையிலிருந்து குருதி ஊறி கல்தரையில் பரவியது. “இளையோனே, நீ சொன்ன கொடுஞ்சொல் என்ன என்று உணர்கிறாயா? நீ அதை எவரை நோக்கி சொன்னாய் என்னும் தெளிவு உனக்கு உண்டா? எத்தனை பெரிய சொற்கள்! இக்கணமே அவற்றை நீ திரும்பப் பெற்றாகவேண்டும். அதே குருதியை மேலும் வீழ்த்தி அச்சொற்களை மீளப்பெறுக! தெய்வங்கள் அறிய மூதாதையர் அறிய அவை இங்கேயே மடிந்து மறையவேண்டும். அச்சொற்களுக்கு இலக்கான மூத்தவர் காலடி பணிந்து பொறுத்தருளும்படி கோருக! அவற்றைச் சொன்னதன்பொருட்டு நீ ஆற்றவிருக்கும் நோன்பையும் இங்கேயே தெய்வங்களிடமும் மூதாதையரிடமும் அறிவித்துக்கொள்க.!

சதானீகன் அசைவில்லாமல் கிடந்தான். “இளையோனே” என்று யௌதேயன் அழைத்தான். நிர்மித்ரன் அவனை குனிந்து தொட முயல சதானீகன் உருண்டு விலகி கையூன்றி எழுந்து கண்களைத் துடைத்தபின் “இல்லை, மூத்தவரே. நீங்கள் சொன்னவை அனைத்தும் மெய். ஆனால் சொற்களிலுள்ள மெய்மையில் நான் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டேன். நான் என் சொற்களை திரும்பப்பெற முடியாது. என்னை நெஞ்சோடணைத்து வளர்த்த பெருந்தந்தைக்கு நான் அளிக்கும் கடன் அச்சொற்கள்…” என்றான். “நீ உரைத்தவை தீச்சொற்கள். நம் குலத்தை நீயே சொல்ஏவி அழித்துவிட்டாய்” என்றான் யௌதேயன். “ஆம்” என்று சதானீகன் சொன்னான். “நான் என்னையே பழிக்கிறேன். என் குருதி உடலுக்குள் மலநீராக மாறிவிட்டதுபோல் உணர்கிறேன்.” பிரதிவிந்தியன் “நீ உன்னை ஒரு தூயன் என்றும் மேலோன் என்றும் எண்ணிக்கொள்ள விழைகிறாய். இத்துயர் எழுவது உன் ஆணவத்திலிருந்து மட்டுமே” என்றான். அவன் முகம் கசப்பில் சுருங்கியிருந்தது.

“எனில் என் சொற்களை ஏன் அஞ்சுகிறீர்கள்?” என்று சதானீகன் கேட்டான். “ஏனென்றால் இச்சொற்கள் எத்தனை கூரியவை என்றாலும் எவ்வளவு ஆற்றல்மிக்கவை என்றாலும் இவை ஓர் எளிய உள்ளத்தை நிறைவுறச் செய்யா என நீங்கள் அறிவீர்கள். ஒன்று சொல்கிறேன். அங்கே மூத்த தந்தை பீமசேனனின் இரு மைந்தர்கள் கிடக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரையேனும் நீங்கள் இச்சொற்களால் நிறைவுறச்செய்ய முடியுமா என்று நோக்குக! அவர்களில் ஒருவர் அவர்களின் தந்தை செய்தது சரியே என ஏற்றுக்கொண்டார் என்றால் நான் என் குருதியால் உரைத்த சொற்களை மீட்டுக்கொள்கிறேன். கடுந்துறவுபூண்டு கானேகுவேன் என்று நோன்புகொள்கிறேன். எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் வெறும் வானின்கீழ் வெறுந்தரையில் மட்டுமே படுப்பேன் என்றும் வெறுங்கையில் இரந்துண்டு வாழ்வேன் என்றும் தன்னந்தனியாக இறுதிவரை இருப்பேன் என்றும் உறுதிபூண்கிறேன்.”

யௌதேயன் தயங்க பிரதிவிந்தியன் “எனில் எழுக…” என்றபடி எழுந்து வாயில் நோக்கி சென்றான். யௌதேயன் அவனைத் தொடர நிர்மித்ரன் தயங்கி நின்றான். சதானீகன் கையூன்றி எழுந்து அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றான். நிர்மித்ரன் அவனுக்குப் பின்னால் வந்தான். இருமுறை அவன் தள்ளாடியபோது அவனை பிடிக்க முன்னெழுந்தான். சதானீகன் அவனை கையசைத்து அகற்றினான். வெளியே மழைச்சாரல் பெய்துகொண்டிருந்தது. அவர்கள் நிழல்கள்போல் அடுத்த இல்லத்தை அடைந்தனர். உள்ளே பேச்சுக்குரல்கள் கேட்டன. மருத்துவன் வெளியே வந்து “விழித்துக்கொண்டுவிட்டார்கள், இளவரசே. என்ன செய்தி என்று உசாவினர். நான் அனைத்தையும் கூறிவிட்டேன்” என்றான். யௌதேயன் நான் பேசுகிறேன் என உள்ளே சென்றான். அங்கே மஞ்சத்தில் சுருதகீர்த்தியும் சுதசோமனும் சர்வதனும் விழித்துக்கிடந்தனர். சர்வதன் முனகியபடி மெல்ல புரண்டுகொண்டிருந்தான்.

யௌதேயன் “இளையோரே, நம் இளையோன் சதானீகன் நம் குடிமூத்தவரான பிரதிவிந்தியன் மேல் தீச்சொல் விடுத்திருக்கிறான். நம் தந்தை பீமசேனன் கௌரவ அரசரை தொடையறைந்து கொன்றது பிழை என்றும் அதன் பழியை நம் குடியும் அதன் மூத்தவராகிய பிரதிவிந்தியனும் சுமக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறான். அவனுக்கு நான் சொன்னேன் இது போர் நிறைவு என்று. இது பெண்பழிக்கு நிகர்செய்தல் என்று” என்றான். யௌதேயன் நெய்பற்றிக்கொள்வதுபோல சொல்கொண்டான். மேலும் மேலும் சொல்பெற்று முன்பு கூறியவற்றை மேலும் உணர்ச்சியுடன், மேலும் விசையுடன் கூறினான். “கூறுக, உங்கள் தந்தையின் செயலை நீங்கள் ஏற்கிறீர்கள் அல்லவா? அதுவே ஷத்ரியர் என்றும் அரசர் என்றும் கொழுநர் என்றும் மானுடர் என்றும் அவருடைய கடமை அல்லவா?” என்று யௌதேயன் கேட்டான். “இச்செயலினூடாக பாரதவர்ஷம் நோக்கி நாம் அறைகூவுவது நம் மகளிருக்கான அறத்தை அல்லவா? இனி இந்நிலத்தில் எந்த ஆடவனும் மீறமுடியாத ஒரு நெறியை இங்கே நிலைநாட்டுகிறோம் அல்லவா?”

சுதசோமன், சர்வதன் இருவரும் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். சுருதகீர்த்தி “நான்…” என்று சொல்ல முயல “உன்னிடம் கேட்கவில்லை. நாங்கள் கேட்பது பீமசேனனின் மைந்தர்களிடம்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். “ஆம், அவர்களே அறுதிச்சொல் கூறும் தகுதி கொண்டவர்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மைந்தர்களாலும் கொடிவழியினராலும்தான் மதிப்பிடப்படுகிறார்கள்” என்றான் யௌதேயன். “சொல்லுங்கள் இளையோரே, உங்கள் சொல்லால் இளையோன் தெளிவுறட்டும்” என்று பிரதிவிந்தியன் சொன்னான். யௌதேயன் “நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டால் மூத்தவருடன் நிலைகொண்டு தான் உரைத்த தீச்சொல்லை மீளப்பெறுக என இளையோனுக்கு ஆணையிடுகிறீர்கள். இல்லை என்றால் இளையோனுடன் சேர்ந்து அத்தீச்சொல்லை நீங்களும் மூத்தவர்மேல் தொடுக்கிறீர்கள். அச்சொல் நம் அனைவர்மேலும் வந்தமைவது. நம் குருதிவழியை முற்றழிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. தெய்வங்களாலும் தடுத்துநிறுத்தப்பட இயலாதது” என்றான் யௌதேயன்.

சர்வதன் மெல்ல கனைத்தான். இருமுறை பெருமூச்சுவிட்டான். பின்னர் “சொல்லி நிறுவும் கலை எங்களுக்குத் தெரியாது, மூத்தவரே. நாங்கள் எங்கள் தந்தையைப்போலவே காட்டாளர்கள்” என்றான். பிரதிவிந்தியனின் முகம் சினத்தால் இறுகியது. “உம்” என அவன் முனகினான். “தந்தை செய்யும் பழிச்செயல்கள் அனைத்தும் மைந்தர்மேல் வந்தமையும் என்பது ஊழ். அவ்வண்ணம் ஆகுக! பெருந்தந்தையை நெறிபிறழ்ந்து கொன்றமை பொன்றாப் பெரும்பிழை… அக்கீழ்மையை நிகழ்த்தியவர்கள் மைந்தர்களாகிய நாங்கள் என்றே ஆகுக! எரியும் நரகநெருப்பில் எங்கள் உடல்கள் பொசுங்குக! எங்கள் ஆத்மா இருளில் முடிவில்லாமல் அலைக!” என்றான் சர்வதன். யௌதேயன் “என்ன சொல்கிறாய் என உணர்ந்துள்ளாயா?” என்று கூவியபடி மஞ்சத்தை அணுகினான்.

சுதசோமன் உரத்த குரலில் “அவன் சொல்வதை மேலும் தெளிவாக நான் சொல்கிறேன்” என்றான். “வெறும் உணவு தந்து எங்களை வளர்த்திருக்கலாம் அஸ்தினபுரியின் பெருந்தந்தை. அவர் அளித்தது குருதியை. கதைப்பயிற்சியில் தலையில் அடிபட்டு எட்டு நாட்கள் நான் மஞ்சத்தில் தன்நினைவில்லாது கிடந்தேன். எட்டு இரவும் எட்டு பகலும் என் மஞ்சத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தது அஸ்தினபுரியின் மணிமுடி. அச்சிற்றறையே அரசவையாகியது. அவருடன் அங்கே இருந்தனர் என் குடியின் மண்மறைந்த மூதாதையர் அனைவரும். வெல்க, கொல்க, அது போர். ஆனால் நெறிமீறி தொடையறைந்து கொன்ற என் தந்தைக்கு நான் அளிக்க விழையும் தண்டனை ஒன்றே. எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க தந்தையென்றிருப்பது என்றால் என்னவென்று அவர் உணரவேண்டும்… ஓர் இரவுகூட அவர் விழி நனைந்து வழியாமல் துயிலக்கூடாது. அதற்குரிய வழி நாங்கள் இம்மஞ்சத்திலேயே இறப்பதுதான்… இங்கிருந்து எழுந்து நாங்கள் இயற்றுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. பழிசுமந்து வாழ்வதன்றி எங்களுக்காகக் காத்திருப்பதும் பிறிதில்லை… இம்மஞ்சமே சிதையென்றாகட்டும்… தெய்வங்களிடம் கோருவது அதைமட்டுமே.”

பிரதிவிந்தியன் தளர்ந்து “பித்து, வெறும் பித்து இது. அறிவின்மையின் எல்லை… உணர்ச்சிகளால் அறிவழிந்திருக்கிறீர்கள். அகிபீனாவில் மயங்கியிருக்கிறீர்கள்…” என்றான். சர்வதன் “அவன் சொல்வதே என் விழைவும்… இனி எரிந்தமைவதன்றி இங்கே எஞ்சுவதொன்றுமில்லை. உடலில் ஓடும் குருதி தந்தை அளித்தது. அதை கொண்டிருக்கும் தகுதி எனக்கில்லை” என்றான். யௌதேயன் “நாம் நாளை பேசுவோம்” என்றான். சுருதகீர்த்தி நிர்மித்ரனிடம் “இளையோனே, வெளியே ஏதோ ஒளியசைவு தெரிகிறது. தொலைவில்தான்… ஆனால் ஒரு பந்தம் அணுகி வருகிறது” என்றான். நிர்மித்ரன் “எப்படி தெரியும்?” என்றான். “இச்சுவரின் துளையினூடாக நிழலாட்டம் மாறுபட்டது” என்றான் சுருதகீர்த்தி. “நோக்குக, நான் விழைவதே அணுகிவருகிறது என கருதுகிறேன்!” நிர்மித்ரன் வெளியே சென்று நோக்கி “காட்டுக்குள் இருந்து ஒரு பந்தம் அணுகிவருகிறது. நிழலசைவைக் கண்டால் மூவர் இருக்கக்கூடும்” என்றான்.

“அவர்கள்தான்” என்றான் சுருதகீர்த்தி. புன்னகையுடன் “விடுதலைபோல் இனியது பிறிதில்லை” என்றான். சர்வதன் ஆவலுடன் “அவர்களா?” என்றான். சுருதகீர்த்தி “இளையோனே, நான் அவர்களை கனவில் பலமுறை கண்டேன். என் விழைவை தெய்வங்கள் அறிந்துவிட்டன போலும்” என்றான். சுருதகீர்த்தி நகைக்க சர்வதனும் சுதசோமனும் அச்சிரிப்பில் இணைந்துகொண்டனர். அவர்களை மாறிமாறி நோக்கியபின் பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் வாசலுக்கு விரைந்தனர். சதானீகன் தானும் சென்று வாசலினூடாக நோக்கினான். காட்டில் அலைகொண்டு வரும் பந்த ஒளியை அவன் கண்டான். பின்பு ஒரு கணத்தில் மெல்லிய நிழலுருவையும் அதன் தலையில் நுண்ணொளி கொண்டிருந்த நுதல்மணியையும் கண்டான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 45

“நெடும்பொழுது…” என்னும் சொல்லுடன் சதானீகன் தன்னுணர்வு கொண்டபோது அவன் எங்கிருக்கிறான் என்பதை உணரவில்லை. நெடுநேரம் அவன் போரிலேயே இருந்தான். குருதிமணம், அசைவுகளின் கொந்தளிப்பு, சாவில் வெறித்த முகங்கள். பின்னர் ஒரு கணத்தில் அவன் உணர்ந்தான், அந்தப் போரில் ஓசையே இல்லை. அமைதியான நிழற்கொப்பளிப்புபோல் அது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அவன் உடல் வியர்வையில் குளிர்ந்து நடுங்க, கடும் விடாயில் நா வறண்டு தவிக்க, விழித்துக்கொண்டான். எழுந்து அமர்ந்து சூழ நோக்கியபோதும் எங்கிருக்கிறான் என்னும் உணர்வு எழவில்லை. மஞ்சத்திலிருந்து கால்களை நிலத்தில் வைத்து நின்றபோது பக்கவாட்டில் தள்ளி வீழ்த்தப்பட்டவனாக நிலத்தில் உடல் அறைந்து விழுந்தான். முகம் மண்ணில் அறைபட்டது.

சற்றுநேரம் அவன் அங்கேயே மூச்சில்லாதவன்போல் கிடந்தான். மண்ணுடன் பதிந்து கிடப்பது அவனை ஆறுதல்படுத்தியது. மண் அவனைச் சூழ்ந்து புதைத்துக்கொண்டு, மென்மையாக உள்ளிழுத்துக்கொண்டு, மேலும் மேலும் அழுத்தி சிதைத்தது. அவன் உடல் பக்கவாட்டில் திறந்துகொண்டு பரவியது. உருவழிந்து நீரென்றாகி உப்பென்றாகி இன்மையென்றாகியது. மீண்டும் நினைவுகொண்டபோது அவன் மண்ணிலிருந்து சிறிய முளைபோல பிளந்தெழுந்தான். அப்போது அவனிடம் இன்னொரு சொல் இருந்தது. முந்தைய சொல்லே அச்சொல்லாக உருமாறியிருந்தது. “இதுவல்ல.” ஏன் அச்சொல்? “இதுவல்ல.” எனில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் தவிர்க்கிறேனா? வேறொன்றை எண்ணுகிறேனா? வேறொன்று. இந்தப் பேரழிவுக்கும் மேல் எழுந்து நின்றிருக்கும் பிறிது.

எழுந்து அமர்ந்தபோது அறை முழுக்க கந்தகத்தின் கெடுமணம் நிறைந்திருப்பதை உணர்ந்தான். கைகளை ஊன்றியபடியே உடலைத் தூக்கி சூழவும் பார்த்தான். மூங்கில் கீற்றில் முடைந்த மஞ்சங்களில் பாண்டவ மைந்தர் நால்வர் படுத்திருந்தார்கள். அறைக்குள் இரு கலங்களிலிருந்து மெல்லிய புகை எழுந்தது. அவன் எழுந்து நின்று அவர்களை நோக்கினான். சுருதகீர்த்தியின் கைகளையும் கால்களையும் மூங்கில்பட்டைகளை வைத்து இணைத்துக்கட்டி அதன்மேல் மயில்துத்தம் வெந்த பச்சிலைகளுடன் கலந்து உருகும் நாற்றம் எழும் எண்ணை ஒன்றை பூசியிருந்தனர். அவன் நெஞ்சும் வயிறும் தேன்மெழுகு பூசப்பட்ட துணியால் இறுகச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தன. தலையிலும் இளங்கமுகுப்பாளை சுற்றப்பட்டிருந்தது. அதன் விளிம்பினூடாக பச்சிலை விழுது வழிந்திருந்தது. அவன் முகம் அதைத்து, விழிகளும் உதடுகளும் வீங்கிப் புடைத்து பிறிதொருவன் எனத் தோன்றினான். வாய் திறந்து பற்களின் அடிப்பக்கம் தெரிய உள்நா அதிர மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அருகே சுருதசேனனும் உடலெங்கும் கட்டுகளுடன் படுத்திருந்தான். சர்வதனுக்கும் சுதசோமனுக்கும் கட்டுக்கள் இருக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களின் உடல் முழுக்க எண்ணை பூசப்பட்டிருந்தது. சர்வதனின் இடக்கால் வீங்கி உருண்டு நீர்க்காய்களுக்குரிய பளபளப்புடன் மஞ்சத்தின்மேல் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்களின் உடல்கள் பலமடங்காக பெருத்துவிட்டவைபோல் தோன்றின. மூச்சொலிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வகையில் சீறின. சர்வதனின் தலையின் ஒரு பகுதி வீங்கி உள்ளிருந்து இன்னொரு தலை புடைத்து எழவிருப்பதுபோலத் தோன்றியது. இடக்கண் பிதுங்கி துறித்திருக்க மூடிய இமைகளின் விரிசல் வழியாக விழி தெரிந்தது. அந்த அறைக்குள் கிடக்கும் அந்நால்வரையும் அதற்குமுன் அறிந்திருக்கவில்லை என்று தோன்றியது.

அவன் காலை தூக்கி வைத்தபோதுதான் தன் கால்களும் வீங்கிப்பெருத்திருப்பதை உணர்ந்தான். உடலை அசைத்தபோது ஒவ்வொரு தசைப்பொருத்திலும் கடும் உளைச்சல் எழுந்தது. நெஞ்சின் துடிப்பு காதில் கேட்டது. மூச்சுத்திணறலுடன் நடந்து வெளியே சென்றான். தள்ளாடி சுவரைப் பற்றிக்கொண்டு நின்று மீண்டும் தன்னை உந்திக்கொண்டான். அதன் பின்னரே தன் நெஞ்சிலும் தொடையிலும் பெரிய கட்டுகளை பார்த்தான். அவை எண்ணையில் ஊறி உடலென்றே ஆகிவிட்டிருந்தன. பின்னர் உணர்ந்தான், தொடுவுணர்வை உடல் இழந்துவிட்டிருந்தமையால்தான் அவற்றை உணரமுடியவில்லை என்று. கதவு மூங்கில்படலால் ஆனது. அதற்கு வெளியே குளிர்காற்று வந்து அழுந்த உள்வளைந்து இடைவெளிகளினூடாக கூரிய ஊசிகள் என உள்ளே பீறிட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவன் அதை தள்ளி இடைவெளியை உருவாக்கி கைவிட்டு அதன் கொக்கியை விடுவித்து திறந்து வெளியே சென்றான்.

வெளியே குளிர்காற்று நிறைந்திருந்தது. நள்ளிரவு கடந்துவிட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். இது எந்த இடம் என தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். அதன் பின்னரே அந்தச் சிற்றூரின் பெயர் நினைவிலெழுந்தது. மனோசிலை. அந்தப் பெயரின் விந்தையைப் பற்றி அங்கே வரும்போது எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். உள்ளமெனும் கல். உள்ளத்திலுள்ள கல். கல்லெனும் உள்ளம். அப்போது பொருளில்லாமல் அச்சொற்கள் அவனுள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. தேரில் அவன் அரைநினைவில் படுத்திருந்தான். அவன் தேரை யௌதேயன் ஓட்டினான். தேருக்குள் சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் படுத்திருந்தனர். தேரை ஒட்டியபடி வந்த புரவியில் இருந்த திருஷ்டத்யும்னன் அவ்வப்போது கைகளை வீசி பின்னால் வந்த தேரை அழைத்து வழிகாட்டினான். தேருக்குமுன் புரவியில் சிகண்டி சென்றார். பின்னால் வந்த தேரை நிர்மித்திரன் ஓட்ட அவன் அருகே பிரதிவிந்தியன் அமர்ந்திருந்தான். அத்தேரில் சுதசோமனும் சர்வதனும் படுத்திருந்தார்கள். தேர்களுக்குப் பின்னால் வில்லேந்தியவனாக சாத்யகி வந்தான்.

மண்சாலையின் ஒவ்வொரு குழியிலும் தேர்ச்சகடங்கள் விழுந்து எழுந்து அதிர்ந்தன. ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் உடல்மேல் வலிச்சொடுக்கை உணர்ந்து சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் முனகினார்கள். அந்த முனகலோசை தன் ஓசைபோலவே ஒலிப்பதை சதானீகன் உணர்ந்தான். குருதியின் வெவ்வேறு மணங்கள். புதுக்குருதி, அழுகிச் சீழென்று ஆகிவிட்ட குருதி, நொதித்து கள்மணம் பெற்றுவிட்ட குருதி. அவன் குமட்டி உடல் உலுக்கிக்கொண்டான். அந்த விசையில் மயங்கி மீண்டும் எழுந்தபோது மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. தேர்களின் இருபுறமும் திரைகள் இழுத்துவிடப்பட்டிருந்தன. அவை உப்பி அதிர்ந்து நீர்த்துளிகளை தெறிக்கச் செய்தன. ஒரு காற்றில் தேர்த்திரை மேலே தூக்க மழை ஓங்கி அறைந்து முழுமையாகவே நனைத்தது. மீண்டும் படிந்து துடிக்கத் தொடங்கியது. மின்னலில் ஈரமான திரை வண்ணம் மாறி ஒளிகொண்டு அதிர்ந்து அணைய இடியோசை எங்கோ காட்டுக்குள் பெரும்பாறைகள் உருண்டு விழுவதுபோல ஒலித்தது. மீண்டும் ஒரு காற்றில் திரை எழுந்து சிறகென படபடக்க மின்னலில் ஒளிர்ந்த காட்டின் ஒருகணம் தெரிந்தது. இடியோசை நீருக்குள் எழுவதுபோல் கேட்டது.

திருஷ்டத்யும்னன் அருகே வந்து யௌதேயனிடம் “இங்கே நம் ஒற்றர்கள் இருக்கக்கூடும். கொடியசைவை எவரேனும் பார்த்தால் நன்று” என்றான். யௌதேயன் மழைத்தாரைக்குள் கூர்ந்து நோக்கியபடி ஒற்றைப்புரவி மட்டும் இழுத்த தேரை ஓட்டினான். “இங்கே ஒரு சிற்றூர் இருக்கக்கூடும். பாதை ஒன்று பிரிகிறது” என்று அவன் சொன்னான். திருஷ்டத்யும்னன் “பல பாதைகள் இப்போரின் பொருட்டு உருவானவை. அவை அனைத்துமே காட்டுக்குள் சென்று சுற்றி மீண்டும் குருக்ஷேத்ரத்தை சென்றடைபவை. அவற்றில் பலவற்றில் மரங்கள் விழுந்து வழி அறுபட்டுள்ளது” என்றான். “இங்குள்ள ஊர்களில் எவை எஞ்சுகின்றன என்றே நாம் அறியோம். நாம் செல்லும்போதிருந்த நிலம் அல்ல இது.” காட்டின் விளிம்பில் இருந்து ஒருவன் கைவீசுவதைக் கண்டு பேச்சை நிறுத்திவிட்டு திருஷ்டத்யும்னன் அவனை நோக்கி புரவியில் சென்றான். கையில் அம்பும் வில்லுமாக சிகண்டி இருபுறமும் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு நிற்க தேர்கள் விசையழிந்தன. புரவி தும்மியபடி காலைத் தூக்கி முன்னால் வைத்து உடலை உதறி நீர்த்துளிகளை தெறித்தது.

திருஷ்டத்யும்னன் சேறு தெறிக்க அருகே வந்து புரவியைச் சுழற்றி நிறுத்தி “இங்கு இரு சிற்றூர்கள் உள்ளன. ஆனால் இங்குள்ள எல்லா இல்லங்களிலும் கூரைகள் தீப்பற்றி அழிந்துவிட்டன. குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து அனல்பொறிகள் காற்றிலெழுந்து இத்தனை தொலைவுக்கு வந்திருக்கின்றன… இந்த மழையில் இங்கே எங்கும் தங்க இயலாது… அப்பால் மூன்றாவது கிளைச்சாலையில் ஒரு சிற்றூர் உள்ளது. அதன் பெயர் மனோசிலை. சாலை கிளைவிரியும் முனையில் ஒரு பெரிய ஒற்றைப்பாறை நின்றிருக்கும். அதன்மேல் ஊரின் அடையாளமான எருதுச்சின்னம் செதுக்கப்பட்டிருக்கும். ஊரில் எவருமில்லை. அங்கே கல்லால் ஓடிட்ட இரண்டு பெரிய கட்டடங்கள் மட்டும் எஞ்சியிருக்கின்றன. அவை தங்க உகந்தவை” என்றான். புரவி உறுமி பிடரி சிலிர்த்துக்கொண்டு கிளம்பியது. கடையாணி வாளைத் தீட்டுவதுபோல ஓசையிட்டது. அடிபட்ட நாயின் முனகலோசையாக மாறியது.

மனோசிலையை வந்தடைவதுவரை அச்சொல்லாக அவன் அகம் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. மனோசிலை. மனோசிலை. அவ்வோசையாக சகடம் அதிர்ந்தது. குளம்புகள் அழுந்தி விழுந்து எழுந்தன. மனோசிலை எனப்பட்டது அந்தக் கரிய பாறை எனத் தெரிந்தது. அது இருளுக்குள் ஈரத்தின் மினுப்புடன் நின்றிருந்தது. கைவிடப்பட்ட ஒரு மாபெரும் படைக்கலம்போல. அவர்கள் திரும்பி அவ்வூர் நோக்கி செல்ல சூழ்ந்திருந்த காட்டில் குளம்போசையும் சகடஒலியும் எதிரொலித்தன. ஊர் முற்றிலும் எரிந்து அணைந்திருந்தது. இலைகருகி நின்ற மரங்களிலிருந்து நீர்த்துளிகள் சொட்டிக்கொண்டிருக்க கரியும் சேறும் பரவிய ஊர்முற்றத்தின் வலப்பக்கம் இரு கட்டடங்கள் மட்டும் எஞ்சியிருந்தன. கரிய கல்லால் ஆன ஓடு வேயப்பட்ட அந்தக் கட்டடங்களின் மீது நீர் வழியும் ஒளி தெரிந்தது. அவை இரு பாறைகள்போல முதலில் தோன்றின. “இதுதான்!” என்று திருஷ்டத்யும்னன் சொன்னான். சிகண்டி முன்னால் சென்று சூழ நோக்கியபின் கைகாட்டிவிட்டு அந்தக் கட்டடங்களை அணுகி உள்ளே நோக்கினார். உள்ளே எவருமில்லை எனக் கண்டபின் வெளிவந்து கைகாட்டினார். தேர்கள் ஊர்முற்றத்தின் சகதியில் அரைவட்டமடித்து நின்றன. காற்று கடந்துசெல்ல நீர்த்துளிகள் மண்ணில் கொத்தாக உதிர்ந்தன.

சதானீகன் தேர்த்தட்டில் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு கிடந்தான். சுருதகீர்த்தி முனகி “யார்?” என்றான். சதானீகன் திரும்பி நோக்கியபின் அந்தக் கூரையை நோக்கினான். மழை வழியும் கரிய கல்கூரை அவனுக்குள் வெறுமை நிறைந்த நினைவுகளை இழுத்துவந்தது. இந்திரப்பிரஸ்தத்திலும், பின்னர் அஸ்தினபுரியில் துரோணரின் கல்விநிலையிலும் அவன் வாழ்ந்த இளமைக்காலம் முழுக்க எதற்காகவோ பொறுமையிழந்து காத்திருப்பதுபோலத்தான் நினைவிலெழுந்தது. மழைப்பொழுதுகளில் அந்தச் சலிப்பும் பொறுமையிழப்பும் பெருகிப்பெருகி வந்து ஒரு கட்டத்தில் விழிநீர் உதிரத்தொடங்குமோ என்று தோன்றிவிடும். அவனை எவரும் நோக்குவதில்லை என்று அவன் எண்ணியிருந்தான். ஆனால் அவர்கள் அனைவர் மேலும் பெரிய தந்தை துரியோதனனின் பார்வை எப்போதுமிருந்தது.

ஒருமுறை அவனை அருகே அழைத்து தன் பெரிய கைகளை அவன் தோளில் வைத்து குனிந்து விழிகளை நோக்கியபடி பெரிய தந்தை துரியோதனன் கேட்டதுண்டு “ஏன் துயருற்றிருக்கிறாய்? தந்தையை எண்ணுகிறாயா?” அவன் தலைகுனிந்து நின்றிருக்க “ஆம், இவை துயரளிக்கும் நினைவுகள்தான். ஆனால் அரசியலில் இவை வெறும் ஆடல் என்றே எண்ணப்படவேண்டும். அந்த ஆடலில் விழிநீருக்கும் குருதிக்கும் இடமில்லை. ஷத்ரியர்கள் வாள்கொண்டு களம்நிற்க வேண்டியவர்கள். அதற்குரிய உளநிலைகளை அவர்கள் ஈட்டியே ஆகவேண்டும். என்றேனும் நீயும் அரசியல் களத்தில் ஆடும் பொழுது வரும்போது அதற்குரிய உணர்ச்சிகளை அடையலாம். விழைவு சூடலாம். வஞ்சம் கொள்ளலாம். வில்லெடுத்து எனக்கும் என் மைந்தருக்கும் எதிராக நீ வரலாம். அவ்வண்ணம் வந்தாய் என்றால் அதை என் பெருமை என்றே கொள்வேன். உன்னை வீரன் என வளர்த்தேன் என்று அதற்குப் பொருள்” என்றார்.

அவன் விழிதூக்கி “இல்லை, தந்தையே” என்றான். “நீயும் நானும் அறிந்த ஒன்றுண்டு. ஒருநாள் அவர்கள் திரும்பி வருவார்கள். போர் மூளக்கூடும். நீயும் உன் உடன்பிறந்தாரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து எனக்கும் என் மைந்தருக்கும் எதிராக வில்லெடுப்பீர்கள். எனினும் நான் உங்களுக்கு தேர்ந்த ஆசிரியர்களைக் கொண்டு மொழி பயிற்றுவித்தேன். இப்போது பாரதவர்ஷத்தின் தலைசிறந்த வில்லாசிரியரைக் கொண்டு படைபயிற்றுகிறேன். ஏன் என எண்ணிப்பார்” என்று பெரிய தந்தை சொன்னார். “ஏனென்றால் இது வேறு களம். இங்கே நாம் செய்யவேண்டியதை முழுமையாகச் செய்யவேண்டும். நீ உன் தந்தை கான்வாழ்க்கையில் விலங்குகளால் கொல்லப்படுவார் என்றோ காட்டாளர்களாலோ கானுறைத்தெய்வங்களாலோ அழிக்கப்படுவார் என்றோ ஐயம்கொள்கிறாயா? அதன்பொருட்டு துயருறுகிறாயா?”

சதானீகன் “இல்லை தந்தையே, அவர்கள் மாவீரர்கள் என்று நான் அறிவேன்” என்று சொன்னான். “அவர்கள் எத்தனையோ போர்களுக்கு சென்றிருக்கிறார்கள். போர்க்களம் என்பது ஊழின் களம். எந்தப் பெருவீரனையும் எங்கிருந்து வருகிறது எவருடையது என்று தெரிந்துகொள்ளமுடியாத அம்பு ஒன்று வீழ்த்திவிடமுடியும். அவர்களின் இல்லத்துப் பெண்டிர்கூட அவர்கள் நலமாக மீளவேண்டும் என்று நம்பவோ தெய்வங்களிடம் வேண்டிக்கொள்ளவோ கூடாது என்பதே ஷத்ரிய நெறி” என்று துரியோதனன் சொன்னார். “அவர்களுக்காக நான் அஞ்சவோ வருந்தவோ இல்லை” என்று சதானீகன் சிறு சீற்றத்துடன் சொன்னான். “எனில் அவர்களை மறந்து இங்கே உனக்கென அமைக்கப்பட்டுள்ள களத்தில் ஆடி வெல்வதே உன் கடன். வில் பயில்க! தேர்ந்து தந்தைக்கு நிகராக, அன்றி ஒரு படி மேலாக எழுக! அதுவே நீ எனக்கும் செய்யவேண்டிய கடன்” என்றார் துரியோதனன்.

சில கணங்களுக்குப் பின் சதானீகன் “தந்தையே, நான் எண்ணுவது வேறு” என்றான். “சொல்” என்று துரியோதனன் சொன்னார். அவர் விழிகளை நோக்கியபின் “நான் உங்களிடம் அதை சொல்லமுடியாது” என்றான் சதானீகன். “எனில் உன் மூத்தவன் லக்ஷ்மணனிடம் சொல். அவன் உனக்கு அணுக்கமானவன் அல்லவா?” என்று சொல்லி நகைத்த துரியோதனன் “நன்று, அவனிடமே கேட்கச் சொல்கிறேன்” என்றார். இரு நாட்களுக்குப்பின் லக்ஷ்மணன் அவனிடம் இயல்பாக அதை கேட்டான். “தந்தை நீ துயருற்றிருக்கிறாய் என எண்ணுகிறார். அவர் மேல் நீ வஞ்சம் கொள்வாய் என்றால் அது இயல்பானது என்றும் அதை அவரே ஏற்பதாகவும் சொல்கிறார். அவ்வஞ்சத்தால் நீ அவருடைய நிலத்தில் இருப்பதையோ அவர் அளிக்கும் கொடையால் பயில்வதையோ விழையவில்லை என்றால் உன்னை இங்கிருந்து நீ விழைந்த இடத்திற்கு அனுப்பவும் அவர் சித்தமாக இருக்கிறார்.”

அவனால் சொற்களை கோக்க முடியவில்லை. ஆனால் உள்ளத்துள் இல்லை இல்லை என மறுத்துக்கொண்டே இருந்தான். லக்ஷ்மணன் “நீ அவர்மேல் வஞ்சம் கொண்டு அவரை வெறுக்கிறாய் எனில் அவர் அதை வரவேற்கவும் மகிழவுமே செய்வார். ஏனென்றால் அவை ஷத்ரியர்களின் இயல்புகள். ஆனால் தனிமைகொள்கிறாய், துயருறுகிறாய் என்றால் அது அவரையும் துயருறச் செய்யும்” என்று சொன்னான். அவன் குரல் பெற்று “இல்லை மூத்தவரே, அவ்வாறல்ல” என்றான். “பிறகு ஏன் அதை அவரிடம் சொல்ல மறுக்கிறாய்?” என்றான் லக்ஷ்மணன். “அதை மூத்தவர் எவரும் புரிந்துகொள்ள முடியாது… நம்மைப்போன்ற இளையோரின் இடர் அது” என்றான் சதானீகன். “சொல்” என்றபோது லக்ஷ்மணனின் குரல் மாறியிருந்தது. அவன் தத்தளித்து சொற்களைச் சேர்த்து “மூத்தவரே, என் வாழ்க்கையே ஒரு நீண்ட காத்திருப்பு என உணர்கிறேன்” என்றான்.

அவன் சொன்னதுமே அதை லக்ஷ்மணன் புரிந்துகொண்டான் என விழிகள் காட்டின. ஆகவே அவன் மேலும் ஊக்கம் கொண்டான். “வெறும் காத்திருப்புதான்… இளமையில் வாழ்க்கை என்பது நிகழவிருப்பனவற்றைக் குறித்த கனவு. அவற்றை மீள மீள எண்ணி எண்ணி விரித்தெடுப்பதன் இனிமையாலானது. அறியமுடியாத சிலவற்றை நோக்கி செல்வதே இளமையின் முதன்மை இன்பம். அறிந்த ஒன்றை நோக்கி மெல்லமெல்ல செல்லும்போது…” என்றபின் “நன்றாகத் தெரிந்த ஒன்றுக்காக காத்திருக்கும்போது…” என்று மீண்டும் சொல்லிவிட்டு “என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் நான் ஒருவகையான வெறுமையை சற்றே மேலுளம் ஓயும்போதெல்லாம் உணர்கிறேன். என்னால் அதை தவிர்க்க முடியவில்லை. அதை அவரிடம் சொல்லமுடியாது” என்றான்.

“ஆம்” என்று லக்ஷ்மணன் சொன்னான். “நம்மில் பலருக்கும் இந்த உணர்வேதுமில்லை. அபிமன்யுவும் சுருதகீர்த்தியும் அம்புகளை அன்றி எதையும் அறியவில்லை. சுதசோமனும் சர்வதனும் துருமசேனனும் கதையில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள். தங்கள் தந்தையரை தங்கள் உடலில் நிகழ்த்துவதை மட்டுமே இலக்கெனக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மூத்தவர் பிரதிவிந்தியனும் இளையவர் யௌதேயனும் நூல்களில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள்… நானும் நிர்மித்ரனும் மட்டுமே இவ்வுணர்வில் அலைகிறோம். அவனை புரவிகள் ஆற்றுகின்றன. எனக்கு எப்போதோ புரவிகளிடமிருந்தும் விலக்கம் உருவாகிவிட்டது” என்று அவன் சொன்னான். லக்ஷ்மணன் “நீ சொல்லவருவதை புரிந்துகொள்கிறேன்” என்றான். “நானும் உணர்வதுதான் அது… இங்குள்ள அரசமைந்தரில் துளியேனும் அதை உணராதவராக எவரும் இருப்பார்கள் என நான் சொல்லமாட்டேன்.”

சதானீகன் “ஆம், அவர்களும் உணரக்கூடும். அந்த வெறியே அதிலிருந்து தப்பும்பொருட்டாக இருக்கலாம்” என்றான். “இந்நகரமே காத்திருக்கிறது, இளையோனே. இந்நகரின் முகப்பில் கைவிடுபடைகள் இறுகி முனைகூர்ந்து மூன்று தலைமுறைக்காலம் ஆகிவிட்டது” என்றபின் அவன் தோளைத் தட்டி “நன்று, கன்னியர் உள்ளத்தில் தனிமை உடலில் இளமுலைகள் என முளைக்கின்றது என்று ஒரு கவிக்கூற்று உண்டு. அதை அவர்கள் தவிர்க்கமுடியாது. ஆடுவதும் பாடுவதும் அதை சுமந்தபடியே. அது அவர்களுக்கு சுமையும் அணியும். நமக்கும் இத்தனிமை அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்றபின் சிரித்தான். சதானீகனும் அச்சிரிப்பில் சேர்ந்துகொண்டான். லக்ஷ்மணன் “ஆனால் நீ துருமனைப் பற்றி கூறியது பிழை. அவன் தன் தந்தையிடமிருந்து விலக விழைபவன்” என்றபின் மீண்டும் அவன் தோளில் தட்டிவிட்டு நடந்தகன்றான்.

அது ஒருகணம் முன் நிகழ்ந்ததைப்போல் உணர்ந்தபடிதான் அவன் அந்த அறைக்குள் விழித்துக்கொண்டான். நெடும்பொழுது என்னும் சொல் அப்போது கையிலிருந்தது. ஆனால் அதை எண்ணத்தொடங்கியது தேரிலிருக்கையில். தேரிலிருந்து அவனை இறக்கி கொண்டுவந்து கட்டுபோட்டு மருந்து பூசி படுக்கச் செய்திருக்கிறார்கள். நெடும்பொழுது என்று அவன் எப்போது சொல்லிக்கொண்டான். விழிப்பதற்கு முன்னரா? அவன் மழைச்சாரல் பிசிறுகளாக இருளுக்குள் இறங்கிய முற்றத்தில் கால்வைத்தபோது இடிந்த திண்ணையில் படுத்திருந்த மருத்துவன் எழுந்து “இளவரசே, நீங்கள் அசையவே கூடாது. ஆழ்ந்து புண்பட்டிருக்கிறீர்கள்” என்றான். “மூத்தவர் எங்கே?” என்று சதானீகன் கேட்டான். “அவர்கள் அந்த அறையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் மருந்து அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.” சதானீகன் திரும்பியபோது மருத்துவன் “இதுவல்ல” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றான். “நான் ஏதும் சொல்லவில்லையே?” என்று அவன் திகைத்தான். இதுவல்ல என்று எவரோ சொன்னார்கள். மிக அருகே. மிக அழுத்தமாக.

அவன் அந்தக் கட்டடத்தை நோக்கி செல்ல மருத்துவன் எழுந்து பின்னால் வந்தபடி “பாஞ்சாலர்களும் யாதவரும் அங்கே அச்சிறுகுடிலுக்குள் இருக்கிறார்கள்” என்றான். அவன் தயங்கி இருபுறத்தில் எங்கே செல்வது என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் திணறினான். அப்போதுதான் முழவோசையை கேட்டான். அது கூறுவதென்ன என்று அவனுக்கு புரியவில்லை. அதன் ஓசையை சொற்களாக ஆக்க முடியவில்லை. குடில் காட்டிலிருந்து இலைகளையும் புற்கற்றைகளையும் வெட்டிக் கொண்டுவந்து கட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் விளிம்புகளிலிருந்து நீர் சொட்டியது. அதன் முன் ஒரு புரவி நின்றிருந்தது. சுமையிழுக்கும் மட்டப்புரவி அது. இரு தேர்களும் முற்றத்தில் நின்றிருந்தன. அவற்றின் புரவிகளும் கட்டடங்களை ஒட்டி தாழ்வாக இறக்கப்பட்ட இலைக்கூரைக்கு அடியில் நின்றிருந்தன. இதுவல்ல என்ற சொல்லை சென்று உளம் முட்டியதுமே அவன் அச்சொல் வேறெங்கிருந்தோ வருவது என உணர்ந்தான்.

மழையில் நின்ற புரவி செருக்கடித்தது. “யார் வந்தது?” என்று அவன் மருத்துவனிடம் கேட்டான். “அறியேன், சற்றுமுன்னர்தான் வந்தார்” என்ற மருத்துவன் “அரசர் மறைந்த செய்தி கேட்டு ஆணைகொள்ள வந்திருக்கலாம்” என்றான். “யார்?” என்று சதானீகன் உரக்கக் கேட்டான். “அஸ்தினபுரியின் அரசர் மறைந்த செய்தியைத்தான் முழவுகள் அறிவிக்கின்றன” என்றான். சதானீகன் சித்தமில்லாமல் நின்று நடுக்கத்துடன் மீண்டு “யார்?” என்றான். மருத்துவன் வெறுமனே நோக்கினான். சதானீகன் குடிலை நோக்கி செல்ல அவன் உடல் நிலையழிந்தது. “இளவரசே” என மருத்துவன் ஓடிவந்து அவனை பிடித்தான். “என்னை அங்கே கொண்டுசெல்” என சதானீகன் ஆணையிட்டான். மருத்துவன் நடக்க அவன் தோளைப் பிடித்தபடி சென்றான். “இதுவல்ல, இதுவல்ல, இதுவல்ல” என உள்ளம் உடன்வந்தது.

குடிலுக்குள் பேச்சுக்குரல் கேட்டது. சிகண்டி கனைப்பொலி எழுப்பி ஏதோ சொல்ல சாத்யகி உரத்த குரலில் “அவ்வண்ணம்தான் முடியும் அது… அது நன்று” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “ஆனால்…” என்று சொல்ல சாத்யகி “ஆனால்கள் நூறு உள்ளன, பாஞ்சாலரே. இது வெற்றி, அதை மட்டும் எண்ணுக!” என்றான். சதானீகன் சுவரைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்க சிகண்டி அவனை பார்த்துவிட்டார். ஆனால் அவனைப் பார்க்காத திருஷ்டத்யும்னன் சீற்றத்துடன் “பிற பிழைகள் களத்தில் நிகழ்ந்தவை… களம் தெய்வங்களால் ஆளப்படுகிறது” என்றான். “ஆனால் இது வேறு. தனித்திருந்தவரை ஐவரும் சூழ்ந்துகொள்ளுதலும் நெறிபிறழ்ந்து தொடையில் அறைந்து கொல்வதும் எளிதில் அழியும் கறைகள் அல்ல” என்றான். அதன் பின்னரே அவன் சதானீகனை பார்த்தான். “மைந்தா, இங்கே என்ன செய்கிறாய்? என்ன இது, மருத்துவரே?” என்றபடி எழுந்தான்.

“என்ன நிகழ்ந்தது? சொல்க!” என்று சதானீகன் ஒற்றனிடம் கேட்டான். அவன் மழையில் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தான். அவன் திருஷ்டத்யும்னனை நோக்க “இது அரசாணை” என்றான் சதானீகன். “அஸ்தினபுரியின் அரசர் பீமசேனனால் கதைப்போரில் கொல்லப்பட்டார்” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “இங்கிருந்து ஒருநாள் தொலைவிலிருக்கும் காலகம் என்னும் காட்டில் அவர் ஒளிந்திருந்தார். அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டு போருக்கு அறைகூவினர் நம் அரசர்கள். அவர் எழுந்து வந்து போரிட்டார். போரில் பீமசேனனால் வெல்லப்பட்டார்.” திருஷ்டத்யும்னன் “மைந்தா, இத்தனைபேர் வீழ்ந்த களத்திலிருந்து ஓடிப்போகும் ஓர் அரசன்…” என்று தொடங்க “ஒளிந்துகொள்ள காலகம் வரை செல்லவேண்டியதில்லை” என்றான் சதானீகன். ஒற்றனிடம் “சொல்க, அறைகூவியவர் எவர்?” என்றான்.

“மூத்த அரசர் யுதிஷ்டிரன்” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “எதிர்கொண்டவர் பீமசேனன் என்றால் அத்தேர்வை கௌரவ அரசர்தான் நிகழ்த்தினாரா?” என்றான் சதானீகன். “ஆம் இளவரசே, அறைகூவலை ஏற்று ஐவரில் பீமசேனனை போருக்கென தெரிவுசெய்தவர் அவர்தான்.” சிகண்டி “அவனால் வேறொன்று எண்ண இயலாது” என்றார். “எனில் அப்போரின் நெறிகளில் உரோஹாதம் தடைசெய்யப்பட்டது அல்லவா?” என்றான். ஒற்றன் “ஆம்” என்றான். “அங்கே நடுவமைந்தது யார்? யார் நெறிநோக்கி அமர்ந்தது?” என்று கூவினான். “இளைய அரசர் சகதேவன்” என்று ஒற்றன் சொன்னான். சதானீகன் குடிலின் தூணைப் பற்றியிருந்த கை நடுங்க கண்நோக்கு மங்கலடைய காதிலொரு மூளல் ஒலிக்க நின்றான். விழப்போன அவனை மருத்துவன் பற்றிக்கொண்டான். அவனை உதறிவிட்டு சதானீகன் உடன்பிறந்தார் துயின்றுகொண்டிருந்த கட்டடம் நோக்கி மூச்சுவாங்க ஓடினான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 44

துரியோதனனின் சிதையில் எரிந்த தீ தன் வெம்மையை தானே பெருக்கிக்கொண்டது. தழல்கள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றென ஏறி வான் நோக்கித் தாவின. தீயின் இதழ்களுக்குள் துரியோதனனின் உடலை நோக்க விழைபவன்போல அஸ்வத்தாமன் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். கிருதவர்மன் எழுந்து உடலை உதறியபடி வந்து அவன் அருகே அமர்ந்தான். கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டு உடல் கலைந்து “இங்கு நம் கடன் முடிந்தது” என்றார். துரியோதனனின் முகம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. தீயை காற்று அள்ளி சுழற்ற அருகே நின்ற ஒரு மரத்தின் இலைகள் சடசடவென்று சுருங்கி பொசுங்கின. அந்த மரம் அப்பாலிருந்து சரிந்து விழுந்திருந்திருந்தது என்று அஸ்வத்தாமன் கண்டான். கிருபர் “நாம் ஆற்றவேண்டிய பணிகள் நாளை காத்துக்கிடக்கின்றன. நாம் அரசருக்கு சொல்லளித்துவிட்டோம்” என்றார்.

எண்ணியிராதபடி கிருதவர்மன் சினம்கொண்டு உரக்க “ஏன் நாளைவரை? இதோ இந்த இரவு நீண்டு கிடக்கிறது நம் முன்… இப்போதே இங்கிருந்தே கிளம்புவோம். அரசரின் அனல்தொட்டுச் சூளுரைத்துவிட்டு எழுவோம்” என்றான். கிருபர் “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டார். “ஆம், உடனே. இப்போதே. அவர்கள் இந்நேரம் வெற்றித்திமிர்ப்பில் இருப்பார்கள். அவர்கள் அறியவேண்டும், நாம் எழுந்திருப்பதை. இன்றிரவே நாம் அவர்களைத் தாக்கவேண்டும். இன்றே பழிகொள்ளவேண்டும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அரசரின் சிதை அடங்குவதற்குள் நாம் பழிகொண்டுவிடவேண்டும். போர் ஒழியாது என அவர்களுக்கு அறிவித்துவிடவேண்டும்… அரசர் விண்ணேகும்போது அதை உணர்ந்து நிறைவுகொள்ளவேண்டும்.”

“ஆனால்… இரவுப்போர் எனில்?” என்று கிருபர் சோல்ல “எந்த நெறியையும் நாம் நோக்கவேண்டியதில்லை. அனைத்தையும் மீறி அவர்களே நமக்கு வழிகாட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று கிருதவர்மன் கூறினான். “அது உண்மை” என்று கிருபர் சொன்னார். “ஆனால் இந்தக் களத்தில் கௌரவர் எந்த நெறிமீறலையும் இயற்றவில்லை. அது அரசரின் பெரும்போக்கு. அவர் இறுதிக்கணம் வரை ஷத்ரிய நெறிகளின்படியே களம்நின்றார். இதுவரை அரசர் காத்த நெறிகளை நாம் மீறினால் அது அவருக்கே இழுக்கு.” கிருதவர்மன் “அவர் காத்த நெறிகளால் அவருக்குப் பெருமை. அவர் புகழ்கொள்ளட்டும். விண்ணில் தேவர்களால் எதிர்கொண்டு வரவேற்கப்படட்டும். நாம் மீறுவது அவருடைய ஆணைப்படி அல்ல. நாம் நெறிகளை மீறினால் அது நமக்கே இழிவு. அவ்விழிவை சூடிக்கொள்வோம்” என்றான்.

“அவருக்காக இழிவடைவோம். அவருக்காக கீழ்நரகுலகில் உழல்வோம். வழிவழி வரும் குடியினர் சொல்லில் பழிக்கப்படுவோம். தெய்வங்களுக்கு உகக்காதவர்களாவோம்… இன்னும் என்னென்ன? சொல்க! இன்னும் என்னென்ன?” என்று கிருதவர்மன் மூச்சடைக்க கூவினான். “இன்னும் எதையெல்லாம் நாம் நமக்காகச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளப்போகிறோம்? அரசரிடம் இது உங்களுக்கானது அல்ல என வணிகம் பேசப்போகிறோம்? சொல்க… ஆசிரியரே, உயிர்நீத்து விண்ணுலகில் நீங்கள் அடையப்போகும் பெருமைகள் என்னென்ன? சொல்லுங்கள்…” அவன் வெறிகொண்டவன்போல் எழுந்துவிட்டான். அவன் உடல் துள்ளியது. கைகள் அலைகொண்டன.

“ஒரு மானுடன் இன்னொருவருக்கு அளிப்பதில் உச்சமானது என்ன? செல்வமா? அரசா? குடியா? இல்லை, முழு வாழ்க்கையுமா? உயிரா? அனைத்தையும் அளித்துவிட்டனர் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம்பேர். நாம் நமது ஆத்மாவை அளிப்போம். மூதாதையர் நமக்கு ஈட்டித்தந்த புண்ணியங்களை அவருக்கு அளிப்போம். பாஞ்சாலரே, ஆசிரியரே, நாம் நமது மீட்பையே அவருக்காக அளிப்போம். அவர் பொருட்டு நம் மூதாதையரை எள்ளும் நீருமின்றி மேலுலகில் வாடவிடுவோம். அதைவிட எவர் எதை அளித்துவிடமுடியும்?” அவன் வெறிகொண்டு அங்குமிங்கும் அலைமோதினான். “எனக்கு இங்கே ஏதுமில்லை. எந்தத் தெய்வத்திடமும் எனக்கு ஒப்பந்தமில்லை… நான் கொள்வதற்கு விண்ணுலகிலும் ஏதுமில்லை. என் அரசனுக்கு கொடுப்பதற்கே அனைத்துமுள்ளது.”

கிருபர் கையால் அவனுடய கொந்தளிப்பை தடுத்து “இரவுப்போர் என்றாலும்கூட அவர்கள் இப்போது போர்க்களத்தில் இல்லை” என்றார். “ஆம், போர்க்களத்தில் இல்லை. இனி அவர்களை நாம் போர்க்களத்தில் சந்திக்கவே முடியாது. நாம் வெறும் மூவர். நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? மூவர் சென்று அவர்களிடம் போருக்கு நாள்குறிக்கச் சொல்லப்போகிறோமா? அன்றி நாங்கள் படைதிரட்டி வரும்வரை போருக்குக் காத்திருங்கள் என கூறவிருக்கிறோமா?” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆம், நாம் வெறும் மூவர். அவர்கள் இப்போது முடிகொண்டவர்கள். ஆணையிட்டால் படையும் கொள்வார்கள். முடிகொண்ட அரசனை எதிர்க்கும் தனியர்களுக்கு ஏது போர்நெறிகள்? அவர்களும் நம்மிடம் எந்தப் போர்நெறியையும் கடைப்பிடிக்கப் போவதில்லை. கடைப்பிடித்தாக வேண்டும் என்று நெறிநூல்கள் சொல்லவுமில்லை. நம்மை படைகொண்டு சூழ்ந்து கைப்பற்றிக் கழுவிலேற்றுவதே அவர்களின் வழி.”

“நாம் வீணாக சொல்லடுக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. இதுவே தருணம். எவரும் எஞ்சவில்லை என அவர்கள் எண்ணியிருக்கிறார்கள். காவலின்றி இருப்பார்கள். மதுவருந்தி களித்திருப்பார்கள். மயங்கித் துயின்றிருப்பார்கள். அவர்களை தாக்குவோம். நம்மால் இயன்றவரைக் கொல்வோம். எரியூட்டுவோம். நஞ்சூட்டுவோம். அவர்களின் பெண்களைக் கொல்வோம். குழந்தைகளை துண்டாடுவோம். அவர்களின் விளைநிலங்களை, ஆநிரைகளை அழிப்போம். நாம் செய்யும் எதுவும் உகந்ததே. ஐவரில் ஒருவரைக் கொன்றாலும் நாம் வென்றோம். இத்தகைய பேரழிவுக்குப் பின்னரும் அவர்கள் ஐவரும் அவ்வண்ணமே எஞ்சுகிறார்கள் என்றால் அதைப்போல நமக்கு இழிவு பிறிதில்லை” என்று கிருதவர்மன் கூச்சலிட்டான்.

கிருபர் அதற்கு எதிராக உறுதிகொண்டார். “ஒளிந்து போரிடுவதும் துயில்பவரைக் கொல்வதும் பெரும்பிழை…” என்றார். “வேங்கை ஒளிந்தே போரிடுகிறது. ஓநாய் பதுங்கிவந்து தாக்குகிறது. நாகம் இல்லத்திற்குள் இருளில் புகுகிறது. நான் ஷத்ரியன் அல்ல. நான் மானுடனே அல்ல. நான் வெறும் விலங்கு… என்னை ஆள்பவை விலங்குகளின் தெய்வங்கள் மட்டுமே” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “எக்கணம் என்னை மானுடன் அல்ல என்று உணர்ந்தேனோ அக்கணமே நான் விடுதலைகொண்டுவிட்டேன். எனக்கு நலம் செய்தவரை நான் தலைக்கொள்வேன். என்மேல் அன்பு காட்டியவருக்கு அன்பை மட்டுமே அளிப்பேன். ஊடே சொற்களில்லை. அறங்கள் இல்லை. விலங்குகள் தூய்மையானவை. அன்பை அறுத்துக்கொள்ள அவற்றால் இயலாது. மானுடக்கீழ்மை சொல்பெருக்கி அனைத்தையும் தனக்காக மாற்றிக்கொள்கிறது. மானுடர் அகல்க. நான் என் வஞ்சத்தை தனியாகவே இயற்றுகிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான்.

அவன் குரல் உடைந்தது. “எவரும் என்னுடன் வரவேண்டியதில்லை. உங்கள் வழியை நீங்கள் தெரிவுசெய்க. உங்கள் வீடுபேறும் புகழும் உங்களுக்கு நன்கு அமைக. நான் அனைத்து இழிவுகளையும் சூடிக்கொள்கிறேன். அனைத்துக் கீழ்மைகளிலும் உழல்கிறேன். தெய்வங்களே, ஒழிக என்னை! மூதாதையரே, துறந்தகல்க என்னை! கொடிவழியினரே, என்னை மறந்துவிடுக…” என்று அவன் கூவியபோது அழுகை உடன் வெடித்தது. “என் அரசன்! என் தாதன்! அவர் எனக்கு தன் பெருங்கைகளால் அள்ளி வைத்த உணவின்பொருட்டு நான் அனைத்தையும் இழந்தாகவேண்டும். அவர் கைகள்… குறைவாக அள்ளத்தெரியாத அவர் விரல்கள்… அவற்றுக்காக நான் நெஞ்சுபிளந்து விழுந்தாகவேண்டும். தெய்வங்களே, அதற்கப்பாலும் அடங்காது என் நெஞ்சு… அவருக்கு அளிக்க ஒன்றுமில்லையே என்று எண்ணி ஏங்கியபடி இங்கே உயிர்விடுவேன்.” அவன் நெஞ்சில் ஓங்கி அறைந்துகொண்டு விலங்குபோல் ஊளையிட்டு அழுதான்.

அஸ்வத்தாமன் எழுந்து சென்று சிதையிலிருந்து ஒரு எரியும் தேவதாருக் கழியை உருவிக்கொண்டான். அவர்களை திரும்பி நோக்காமல் நடந்தான். “பாஞ்சாலரே, நானும் உடன் வருகிறேன்…” என்று கூவியபடி கிருதவர்மன் உடன் செல்ல கிருபர் தானும் எழுந்து “நானும் வருகிறேன்” என்று தொடர்ந்தார்.

குருக்ஷேத்ரத்தைச் சூழ்ந்திருந்த காட்டினூடாக நடந்தபோது ஒவ்வொரு அடிக்கும் அஸ்வத்தாமன் மேலும் விசைகொண்டான். அவனுக்குப் பின்னால் கிருதவர்மன் ஓடவேண்டியிருந்தது. கிருபர் பின்தங்கி நின்று மூச்சிரைத்தும் மீண்டும் ஓடியும் அவர்களுடன் சென்றார். சற்றுநேரத்தில் அவர் நின்றுவிட்டார். குனிந்து முழங்கால்களில் கையூன்றி நின்று வாயால் மூச்சுவிட்டார். பின்னர் இருட்டில் தடுமாறியபடி நடந்தபோது சற்றுத்தொலைவில் கிருதவர்மன் நின்று மூச்சிளைப்பதைக் கண்டார். அவர் அருகே சென்று “பாஞ்சாலன் எங்கே?” என்றார். “அங்கே” என்று கிருதவர்மன் கைகாட்டினான். “அவருள் ஏதோ தெய்வம் குடிகொண்டதுபோலத் தோன்றுகிறது. அவ்விசையை நம்மால் தொடர முடியாது.”

கிருபர் தொலைவில் ஒரு செந்நிற தீப்பொறிபோல அசைந்து சுழன்று சென்றுகொண்டிருந்த எரிசுள்ளியை நோக்கினார். அவருக்கு அச்சம் எழுந்து உடலை அழுத்தியது. அஸ்வத்தாமனுக்குள் புகுந்திருப்பது எந்த தெய்வம்? இதோ அருகே நின்றிருக்கும் இவனுக்குள்ளும் ஏதோ தெய்வம் குடியேறியிருக்கிறது. எனது தெய்வம் இவ்விருளுக்குள் என்னைக் காத்து நின்றிருக்கிறதா? அவர் இருளுக்குள் இருந்து அதன் நோக்கை உடலால் உணர்ந்தவர்போல தோள்களைச் சுருக்கிக் கொண்டார். அச்சம் முழுத்து உடலை நிறைத்து நடுக்கென நிகழ்ந்தபின் மிக மெல்லிய ஒரு சொல் என உவகை எழுந்தது. தெய்வம் என்னை ஆட்கொள்க. தெய்வம் என்மேல் பொலிக. அதற்குப்பின் எனக்கு இந்த நிலைகொள்ளாமை இல்லை. என்னுள் ஓடும் இந்த பொருளிலாச் சொற்பெருக்கு ஓய்ந்துவிடும். தீட்டப்பட்ட படைக்கலம்போல் நான் கூர் கொண்டுவிடுவேன்.

அத்தனை படைக்கலங்களையும் தீட்டிக் கூராக்கிக்கொண்டு படைக்கலச்சாலையில் அமைந்திருக்கிறது கருங்கல். மென்மையான ஒளியுடன். என் தெய்வம் அங்கே இருளுக்குள் ஒளிகொண்டிருக்கிறது. எருமைவிழிகள்போல் இருளின் ஒளி அது. அவர் மெய்ப்புகொண்டார். அது அச்சமா உள்ளெழுச்சியா என பிரித்தறிய முடியவில்லை.

 

அஸ்வத்தாமன் தன்னெதிரே திரண்டு மறித்த இருட்டை கிழித்து அகற்றி ஊருடுவிச் சென்றுகொண்டிருந்தான். இருட்டின் விளிம்புகள் அவனுக்குப் பின்னால் கூடி அவனை உள்ளே அமைத்துக்கொண்டன. அந்த எரிதுளியே அவன் என்று தோன்றியது. உடல் அவ்விருளில் கரைந்துவிட்டிருந்தது. உள்ளமும் இருளென்றே ஆகிவிட்டிருந்தது. அவன் என எஞ்சியது அந்த சுள்ளியின் முனையில் சீறியும் தழைந்தும் நாவெழுந்து அலைகொண்டும் எரிந்துகொண்டிருந்த தழல்தான். அது என்னை ஏந்திக்கொண்டுசெல்லும் தெய்வமொன்றின் விழி. அதன் பசித்த நாக்கு. அவன் அதைச் சுழற்றியபோது செந்நிற வட்டங்கள் எழுந்தன. அவனுடைய நடையின் அசைவிலும் உலைவிலும் அவை குறிச்சொற்களாயின. அவன் அவற்றை அறியவில்லை. ஏதோ ஒரு கணத்தில் விழிதிரும்ப அரைக்கணம் முன் காற்றில் வரையப்பட்டு அணைந்த சொல்லை அவன் கண்டான். திடுக்கிட்டு நின்றான்.

அவனுக்கு முன்னால் இருள் உருவெனத் திரண்டது. நீள்குழல் அலையடிக்கும் பெண்வடிவம். தோள்களில், இடைவளைவில் என அதன் வடிவக்கோடு தெளிந்தது. விழிகள் ஒளிகொண்டன. நாக்கு நிறம்காட்டியது. பின்னர் அவன் அவளை அருகே தெளிந்து கண்டான். கரிய பேரழகுத் தோற்றம். துர்க்கையா? சாரதையா? அவன் கைகளைக் கூப்பி அவளை நோக்கிநின்றான். இனிய நறுமணம் எழுந்தது. தாமரை மலருக்குரிய மென்மையான மணம் காற்று சுழன்றபோது செண்பகத்தின் எரிமணம் எனக் காட்டி மீண்டது. அவள் தன் இரு கைகளையும் அவனை நோக்கி நீட்டினாள். அவளுடைய விழிகள் அருள்மிக்க நகைப்பை அணிந்தன. முகம் அப்புன்னகையில் எழில் கொண்டது. யாழின் கார்வைகொண்ட குரலில் “மைந்தா” என்று அவள் அழைத்தாள். “உன்பொருட்டே இங்கு நின்றேன்… நீ என் அருள்பெற்று முன்னெழ வேண்டும்…”

அஸ்வத்தாமன் “அன்னையே, பணிகிறேன்” என்றான். “மூத்தவளாகிய என்னை பணிபவர் விழைவதை எய்துவர்” என்று அவள் இனிய குரலில் சொன்னாள். “எந்தத் தெய்வமும் பலிகோருவது என்று அறிக.” அஸ்வத்தாமன் “நான் உன் அடிகளில் என் தலையை வைக்கிறேன். நான் அளிப்பதற்கு எது என்னிடமிருந்தாலும் உனக்கு அவை படையலாகுக” என்று சொன்னான். மூத்தவள் அவனை நோக்கி “என் தங்கையை முற்றாகத் துறந்தாகவேண்டும் நீ. அவள் உருவங்கள் என இப்புவியில் திகழ்வன எதையும் இனி நீ தொடலாகாது. அனைத்து அழகுகளும், அனைத்து இனிமைகளும், அனைத்து மங்கலங்களும், அனைத்து நலன்களும்” என்றாள். அஸ்வத்தாமன் “ஆம், தேவி. அவ்வாறே ஆகுக!” என்றான். அவளுடைய புன்னகை விரிந்தது. “பெருந்துறவியர்கூட அஞ்சும் இடம் இது. என் விழிகளை நேருக்குநேர் நோக்கியவர்களே அரிது. நீ எனக்கு இனியவன்” என்றாள். “எனினும் எண்ணி நோக்குக. மைந்தா, நீ அழிவின்மை என்னும் பேறுகொண்டோன். முடிவிலிவரை நீ என் இளையோளின் ஒரு கீற்றைக்கூட அறிய முடியாது.”

அஸ்வத்தாமன் “நான் என் அரசருக்கு என்னை அளித்துள்ளேன். எதுவரை என்று என்னைக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஒன்றும் எஞ்சாதது வரை. முடிவிலிவரை என எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன்” என்று சொன்னான். “தேவி, இந்நோன்பால் நான் எண்ணற்கரியதை இயற்றவேண்டும். எல்லைகள் அனைத்தையும் கடக்கவேண்டும். இயற்றிய எதன்பொருட்டும் துயருறாதமைய வேண்டும்.” கரிய தேவி அவனை மேலும் அணுகினாள். அப்பாலிருந்தபோது அவளிலிருந்து எழுந்த நறுமணம் கெடுமணமாக ஆகியது. அவள் முகம் சிதைந்து பரவி அருவருப்பூட்டும் தோற்றம் கொண்டது. கரிய பற்களின் நடுவே இருந்து நாக்கு நாகமென நெளிந்திறங்கியது. அவளுடைய சிரிப்பு கழுதைப்புலிகளின் சிரிப்புபோல் ஒலித்தது.

அவள் தன் இடமுலையை தொட்டு அதைத் திருகி ஒரு குவளை என எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். அது வெண்ணுரை கொண்ட பாலால் நிறைந்திருந்தது. “அருந்துக, இது என் அருள்” என்றாள். நாட்பட்ட சீழின் கெடுமணம் எழுந்தது. அவன் அதை வாங்கி ஒருகணம் குனிந்து நோக்கியபின் உடலை இறுக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டு அருந்தினான். நாவில் படர்ந்து உடலை நிறைத்த கசப்பு கொண்டிருந்தது அது. அவன் அவளிடம் அக்கோப்பையை திரும்ப அளித்து “அருள்க, தேவி” என்றான். “ஆற்றலுற்றாய்… வெல்லற்கரியவனானாய்…” என்று அவள் சொன்னாள். அவன் அவளை குனிந்து வணங்கி எழுந்தபோது மறைந்துவிட்டிருந்தாள்.

மீண்டும் நடந்தபோது அஸ்வத்தாமன் தன் களைப்பனைத்தும் மறைந்துவிட்டிருப்பதை உணர்ந்தான். உடல் காற்றிலென மிதந்து சென்றது. அவன் விழிகள் பாதை மறிக்கும் தெய்வங்களுக்காகத் துழாவிக்கொண்டே சென்றன. அவன் நாவில் எஞ்சிய கசப்பு மெல்ல மெல்ல இனிப்பாகியது. மூச்சும் விழிகளும் கூட இனித்தன. உள்ளங்கால் இனிப்பில் துழாவியது. அவன் நாவால் துழாவி சப்புகொட்டிக்கொண்டு நடந்தான். எதிரில் இருளலை திரள்வதைக் கண்டு நின்றான். அது உருக்கொள்வதற்காகக் காத்து நின்றான். காகங்கள் இருளில் அதைச் சூழ்ந்து பறப்பதைக் கண்டான். வடிவம் தெளிந்தபோது அவன் அருகே சென்று வணங்கினான். எட்டு கைகள் கொண்ட கரிய பேருரு திமிறி எழுந்த மரம்போல் அங்கே நின்றது.

“என் மைந்தனுக்கு இனியவன் நீ” என்று கலிதேவன் அவனிடம் சொன்னான். “என் மைந்தனின் வடிவாக நீ கலியுகத்தைக் கடந்துசெல்வாய்… வெல்க!” அவன் “என்னை ஆற்றல்கொண்டவன் ஆக்குக, இறைவா” என்றான். “எழுயுகத்தில் மானுடரை ஆற்றல்கொண்டவர்களாக்குவன ஏழு. செல்வம், குடிப்பிறப்பு, வீரம், சூழ்ச்சி, அச்சம், காமம், வஞ்சம். இவற்றில் ஒன்றை தெரிவுசெய்க. அதை உனக்கு முடிவிலாது பெருகச்செய்கிறேன். அது உன் படைக்கலமாகவும் ஊர்தியாகவும் காவல்தெய்வமாகவும் உடனிருக்கும்.” அஸ்வத்தாமன் “தேவா, எனக்கு தீராப் பெருவஞ்சத்தை அருள்க” என்றான். “அறிக, செல்வம் கொண்டவன் தனிமையை அடைவான். குடிப்பிறப்பு கொண்டவன் இணையான எதிரியை அடைவான். வீரம் ஆணவத்தை அளிக்கும். சூழ்ச்சி ஐயத்தையும், அச்சம் சினத்தையும், காமம் சலிப்பையும் அளிக்கும். வஞ்சம் துயிலின்மையை. அதைத் தெரிவுசெய்தபின் நீ ஒருகணமும் உளமுறங்க இயலாது” என்று கலிதேவன் சொன்னான்.

“ஆம், உறங்காத வஞ்சத்தை அளியுங்கள். அது ஒன்றே நான் விழைவது. அது என்னை பெருகச் செய்க. அதன் வழியாக நான் தெய்வமாகிறேன். இப்புவி உள்ளளவும் வாழும் அழிவிலியாகிறேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் கூவினான். கலிதேவன் புன்னகைத்து அவனருகே வந்து அவன் நெஞ்சில் கையை வைத்தான். அக்கணம் தன்னுள் அனல் ஒன்று பற்றிக்கொண்டதைப்போல் அஸ்வத்தாமன் உணர்ந்தான். உடல் கொதிக்கத் தொடங்கியது. கைவிரல்நுனிகள் சிவந்து பழுத்தன. செவிமுனைகள், மூக்குவளைவுகள் அனலாயின. “வரும் யுகத்தில் நீ எங்குமிருப்பாய். பெருவஞ்சம் கொண்ட எவரும் உன்னை அருகே என உணர்வார்கள். பழிக்கு அஞ்சாமலிருக்க, பிழையுணர்வு கொள்ளாமலிருக்க, இறுதிக்கணத் தயக்கத்தை வெல்ல, இயற்றியவற்றை அக்கணமே மறந்து மேலும் செல்ல உன்னை வழுத்துவர். இந்த ஐந்து நலன்களையும் அளிப்பதனால் நீ பஞ்சவன் என அழைக்கப்படுவாய்” என்றான் கலி. அஸ்வத்தாமன் அவனை வணங்க “ஓம்!” என்னும் ஒலியாக மாறி மறைந்தான்.

மேலும் நடந்தபோது அஸ்வத்தாமன் தன் உடல் எரிவடிவு கொண்டுவிட்டதாக உணர்ந்தான். தன்னுள் எரிந்த அனலை உள்ளோடிய ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அறிந்தான். சொற்கள் பற்றி எரிந்தன. அனல்பறக்க ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொண்டன. அவன் அங்கே நின்ற பசுமரம் ஒன்றை நோக்கினான். அது இலைபொசுங்கி பற்றி எரிந்து கொழுந்தாடியது. அப்பாலிருந்த கரும்பாறை ஒன்றை கையால் அறைந்து பொடிப்பொடியாக்கினான். அனல் அவனை மேலும் அனல்கொண்டவனாக ஆக்கியது. அவன் கால்பட்ட இடங்களில் புல்பொசுங்கி புகைந்தது. சேறு கொதித்து நீராவி எழுந்தது. அவன் தன் முன் இனி எழுவது எந்த தெய்வம் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். மலைப்பாறை மேலிருந்து உதிர்வதுபோல் காலடியோசைகளைக் கேட்டான். நெஞ்சு நிமிர கைவீசி முன்னால் சென்றான். அங்கே வெற்புருவாக எழுந்து நின்றிருந்த பூதத்தைக் கண்டான்.

“விலகுக!” என்று அவன் சொன்னான். பூதம் “என்னை விலக்கிவிட்டுச் செல்… நீ முடிவிலா ஆற்றல்கொண்டவன் என தருக்குகிறாய் அல்லவா?” என்றது. அஸ்வத்தாமன் சீறியபடி குனிந்து தரையில் இருந்து புல் ஒன்றை பறித்து ஊதி வீசினான். எரியெழுந்து இடியோசையுடன் சென்று அந்த அம்பு பூதத்தை தாக்கியது. அதன் உடலில் மின்மினி என அந்த அனல் சென்று ஒட்டிக்கொண்டது. வெறிகொண்டு மேலும் மேலும் புல்லம்புகளை அந்தப் பூதத்தின்மேல் தொடுத்தான். விளக்கேற்றிய மலைக்குவை என அவன் அம்புகளைச் சூடிப் பொலிந்து நின்றது கரிய பூதம். செயலிழந்து நோக்கி நின்ற அஸ்வத்தாமன் ஒருகணத்தில் அதன் நெற்றியில் எரிந்தணைந்த எரிமீன் போன்ற செவ்விழியைக் கண்டான்.

“என் இறையே! என்னை ஆட்கொள்க!” என்று கூவியபடி அவன் அப்பூதத்தின் காலடிகளை நோக்கிச் சென்று மண்ணில் முகம் பதிய விழுந்தான். “என் ஆற்றல்களையும் இலக்குகளையும் உன் காலடியில் படைக்கிறேன். என்னை வெல்க!” என்றான். பூதத்தின் குரல் இடியோசைபோல் வானில் எழுந்தது. “நான் விழையும் படையல் உன் ஆணவம் மட்டுமே” என்றது அது. “அழிவிலாதவன் ஆற்றல்குன்றாதவன் என ஒருகணமும் உன்னை எண்ணமாட்டாய் என்னும் சொல்லை எனக்கு பலியென கொடு”. அஸ்வத்தாமன் தன் விழிநீரை சுட்டுவிரலால் தொட்டு “அளித்தேன்! அளித்தேன்! அளித்தேன்!” என்று மும்முறை சொன்னான். “நீ விழைவதைக் கோருக” என்று பூதம் சொன்னது.

“மூவிழித்தெய்வம் எழுந்து என் முன் வந்து நின்றிருக்கையில் நான் என்னைப்பற்றிய மெய்யறிதலை அன்றி பிறிது எதையும் கோரமாட்டேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “கூறுக, இறைவா. நான் இயற்றவிருப்பதை ஏன் இயற்றுகிறேன்? அச்செயலால் எவருக்கு என்ன பயன்? இக்கொடுஞ்செயலை இயற்றும் நான் எவ்வண்ணம் இங்கே நிலைகொள்ளுவேன்?” பூதம் மறைந்து உடலிலி ஒலித்தது. “நீ மானுடனில் நிகழும் தெய்வம் என்பதனால் அச்செயலைச் செய்கிறாய். மைந்தா, தெய்வங்கள் இப்புடவிப்பெருக்கெனும் முடிவிலியின் துளிகள். பிரம்மத்தின் பல்லாயிரம்கோடி வடிவங்கள் அவை. பிரம்மத்தின் நோக்கத்தையே அவை ஆற்றுகின்றன. அவற்றை அத்தெய்வங்கள் அறியவியலாது. பெருஞ்செயலைச் செய்வதனூடாக மானுடர் தெய்வமாகிறார்கள். நன்றென்றும் தீதென்றும் செயலைப் பகுப்பது மானுடச் சித்தம். பிரம்மவெளியில் எல்லாச் செயலும் ஒன்றே. செயலும் செயலின்மையும் ஒன்றே.”

அஸ்வத்தாமன் தன் விழி ஒருகணம் திரும்பிய அசைவில் இருளில் அத்தோற்றம் மறைந்து தான் கையில் எரிசுள்ளியுடன் நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் கிருதவர்மன் “பாஞ்சாலரே, நில்லுங்கள்… நாங்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறோம்” என்று கூவினான். கிருபரும் கிருதவர்மனும் மூச்சிரைக்க ஓடி அவனை நோக்கி வந்தனர்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 43

குருக்ஷேத்திரத்தின் தெற்குக்காட்டைச்  சென்றடைந்தபோது அவர்கள் முற்றாகவே சொல்லடங்கி வெறும் காலடியோசைத் தொடராக இருளுக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். தெற்குக்காடு சீவிடுகளின் ஒலிகூட இன்றி அமைதியாக இருட்குவைகளின் பரப்பாக சூழ்ந்திருந்தது. கிருபர் தொண்டையைச் செருமி, குரல்கொண்டு “அங்கே எந்த ஓசையுமில்லை” என்றார். அஸ்வத்தாமன் அதைக்கேட்டும் மறுமொழி உரைக்கவில்லை.  கிருபர் தானாக தொடர்ந்தார் “நாய்நரிகளின் ஊளையால் களம் இப்போது நிறைந்திருக்கும் என எண்ணினேன். அங்கே வெறும் இருள்வெளியே எஞ்சியிருக்கிறது போலத் தோன்றுகிறது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் மறுமொழி சொல்லவில்லை எனக் கண்டு “ஆம், களம் முழுமையாகவே சேறால் மூடப்பட்டிருக்கிறது, ஆயினும் நாய்கள் நான்கடி ஆழம்வரை தோண்டி எடுக்கக்கூடியவை அல்லவா?” அவருடைய அச்சொற்கள் அவருக்கே ஒவ்வாமையை உருவாக்க “அறநிலம் என்கிறார்கள் அதை” என்றார்.

அவருடைய பேச்சு இருளில் ஒலித்து அமைந்தது. சேற்றுப்பாதையிலிருந்து நடைவழியினூடாகக் குறுங்காட்டுக்குள் சென்றனர். மழையில் அங்கே சிதைகள் அனைத்தும் முற்றாகவே அணைந்து, சாம்பலும் கரைந்தோடியிருக்க, வெற்றுக்குழிகளாக எஞ்சியிருந்தன. புரவி இருட்டுக்குள் aநோக்கி மடுக்களை ஒழிந்து சேற்றுக்குழிகள் அருகே நின்று சினைப்பொலி எழுப்பி அவர்களை எச்சரித்து அப்பால் சென்றது. அஸ்வத்தாமன் கர்ணனின் சிதை இருந்த இடத்தை நோக்கி அதைச் செலுத்தினான்.  கிருபர் அப்போதுதான் அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டார். “இது அங்கன் எரிந்த சிதை” என்றார். “ஆம், அச்சிதையிலேயே அரசரையும் ஏற்றுவோம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.  கிருபர் பெருமூச்சுடன் “அது உகந்ததே” என்றார். பின்னர் சிரித்து “விந்தையான உறவு அவர்களுக்குள். அனைத்தும் அளிக்கப்பட்டவர் அனைத்தும் மறுக்கப்பட்டவரிடம் கொண்ட நட்பு” என்றார். அதை ஏன் சொன்னோம் என உடனே உள்ளம் சலித்தது. ஏன் பேசிக்கொண்டே இருக்க விரும்புகிறோம்? பேசாமலிருக்கையில் இவ்விருளில் இல்லாமலே இருக்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது.

அஸ்வத்தாமன் பேசவிரும்பவில்லை என தெரிந்தது. குதிரையிலிருந்து துரியோதனனின் உடலை க் கட்டியிருந்த முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத்தொடங்கினான். அது களைப்புடன் நீள்மூச்செறிந்தது. துரியோதனன் துயிலில் இருந்து எழப்போகிறவன் போல உடல் அசைந்தது. கிருபர் “நான் பிடிக்கிறேன்” என்று ஓடிவந்தார். “இல்லை, அவருடைய எடை மிகவும் கூடியிருக்கிறது. நாமிருவரும் கூட அவரை பிடிக்கவோ தூக்கவோ முடியாது… நான் முடிச்சுகளை தொட்டு அவை இருக்குமிடத்தை மட்டும் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அவற்றை எளிதில் அவிழ்க்கவேண்டும். ஆகவே நெகிழ்த்தி வைக்கிறேன்” என்றான். “என்ன செய்வது?” என்று  கிருபர் கேட்டார். “சிதைகூட்டுவோம். சிதைக்குமேல் இப்புரவியையே கொண்டுசென்று அதிலிருந்து அவர் உடலை அங்கே நேரடியாக இறக்கி அமைப்போம்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

“இங்கே எரியும் விறகென ஏதுமில்லை… மழையில் ஊறியிருக்கின்றன அனைத்தும்” என்றார்  கிருபர். “தேவதாருப் பசுமரம் அனலுறைவது.  நேற்று சுழல்காற்று அடித்திருக்கிறது. மரங்கள் கடைபுழங்கி விழுந்துள்ளன. விழுந்துகிடக்கும் தேவதாருக்களை கண்டுபிடிப்போம். அவற்றிலிருந்து உருகிச்சொட்டிய அரக்கு அடியில் மண்ணில் சிறு குவைகளாக அமைந்திருக்கும். அவை நெய்க்குமேலாகவே நின்று எரிபவை. நறுமணம் கொண்டவையும்கூட” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். அவர்கள் தங்கள் உடைவாட்களை கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்றனர். இலைகளிலிருந்து ஈரம் சொட்டிக்கொண்டிருந்த ஓசை மட்டும் காட்டில் நிறைந்திருந்தது. நீரில் ஊறிய சருகுகள் சேறு என, செத்த விலங்கின் உடல் என மிதிபட்டன. ஆனால் காடு உயிரற்றிருந்தது. “சீவிடுகளின் ஒலிகள் கூட இல்லை” என்றார் கிருபர். அஸ்வத்தாமன் மறுமொழி கூறாமையை உணர்ந்து “பதினெட்டுநாள் எரிந்த அனலில் உயிர்கள் அனைத்தும் அகன்றிருக்கும்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்.

அஸ்வத்தாமன் முதலில் ஒரு தேவதாருவைக் கண்டான். அதன் முறிவுப்பகுதிக்கு கீழே குனிந்து நோக்கி “இங்குள்ளது அரக்கு” என்றான்.. அதற்குள்  கிருபரும் முறிந்த தேவதாரு ஒன்றைக் கண்டுவிட்டார். ‘இங்குமுள்ளது…’ என்று அவர் சொன்னார். அந்த அரக்குக் கூம்புகளை எடுத்து அகன்ற வாழையிலையை வெட்டிப்பரப்பி அதில் சேர்த்தனர். “கிளைமட்டும் முறிந்த தேவதாருக்களும் அரக்கு சூடியிருக்கும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம், நான் மணத்தாலேயே அவற்றை கண்டடைகிறேன்” என்றார்  கிருபர். அரக்குக்கூம்புகளை இலைகளில் அடுக்கியபின் தேவதாருவின் சிறுகிளைகளை தறித்து விலக்கினான். மலையிலிருந்து உருண்டு வந்து இலைகள் நடுவே புதைந்தன போலக்கிடந்த உருளைப்பாறைகளை உந்திப்புரட்டிக்கொண்டுவந்து அடிமரத்துக்கு அடியில் வைத்து அவற்றின்மேல் அதை ஏற்றி உருட்டி உந்தி கொண்டுசென்றான் அஸ்வத்தாமன்.

அடிமரத்தின் முகப்பு உருளைப்பாறைகளில் இருந்து வெளிவந்தபோது பின்னாலிருந்து உருளைப்பாறைகளைத்  தூக்கி அடியிலிட்டு மீண்டும் உந்தினான். பன்னிரு முறை அவ்வாறு உந்தியபோது அடிமரம் சிதையருகே வந்தது. அதை கொண்டுசென்று சிதைமேடைமேல் அமைத்தான். கிருபரிடம் “நான் உதவிக்கு வரவா?” என்றான். “நீங்கள் செய்வதை நோக்கினேன்… நானும் கற்றுக்கொண்டேன்” என்று  கிருபர் சொன்னார். அவரும் ஒரு அடிமரத்தை அங்கே உந்தியும் இழுத்தும் கொண்டுவந்தார். “ஓடையில் சில மரங்கள் விழுந்துள்ளன. அவற்றை சேற்றினூடாகவே எளிதில் இழுத்துக் கொண்டுவரமுடியும்” என்றார். மேலும் இரு மரங்களை கொண்டுவந்து மேல் மேலாக இழுத்து அடுக்கி சிதைகூட்டினார்கள். அடிமரங்கள் மேடைபோல அமைய இருபுறமும் பசுங்கிளைகள் நீட்டி நின்றிருக்க அச்சிதை இருளில் வடிவின்மைகொண்டு தெரிந்தது.

“பசுஞ்சிதை…” என்று  கிருபர் பெருமூச்சுடன் சொன்னார். “எரியாச்சிதை மண்ணில் விழைவு அடங்காதவர்களுக்குரியது என்பார்கள்”. அஸ்வத்தாமன் “இவை நன்றாகவே எரியும்…சற்று பிந்தும், ஆனால் எரிந்தபின் எதையும் எஞ்சவிடாமல் நீறு பெருகிக் கிடக்கும்” என்றான்  கிருபர் மேற்கொண்டு அதைப்பேச விழையாமல் இருளை நோக்கினார். ‘கிருதவர்மன் சென்று சேர்ந்திருப்பானா?” என்றார். “அவனால் முறையாக இச்செய்தியை அரசருக்கு அறிவிக்க முடியுமா? அவன் சொல்வலன் அல்ல. நேரடியாகச் சொன்னால் அரசர் கொந்தளித்து எழக்கூடும். அவருடைய கைவட்டத்திற்குள் நின்றிருந்தால் அள்ளிப்பற்றி நொறுக்கிக் கொல்லவும்கூடும்”. அஸ்வத்தாமன் ”அவருடன் சஞ்சயன் இருக்கிறான். அவன் அறிவான்” என்றான். கிருபர் “ஆம், அவன் சொல்லறிந்தவன்” என்றார். ”சொல்லறிந்தவன் மானுட உள்ளத்தையும் அறிவான் என்பார்கள்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்.

அஸ்வத்தாமன் குதிரையைத் தட்டி செலுத்தி சிதையடுகே கொண்டுசென்று நிறுத்தினான். அதை சரிந்திருந்த தேவதாருவின் மரநுனியில் ஏறச்செய்தான். அது பலமுறை காலெடுத்துவைத்துத் தயங்கியது. குதிரையின் மொழியில் கனைத்துப்பேசி அதை மேலேறச் செய்தான். இழுத்துக்கட்டப்பட்ட கம்பிமேல் நடப்பதுபோல அது நான்கு குளம்புகளையும் நீள்கோட்டு வரிசை என மெல்ல எடுத்துவைத்து நடந்தது. சிதைக்குமேல் சென்று நின்றதும் தலை சிலுப்பி செருக்கடித்தது. மரத்தில் தொற்றி ஏறிய அஸ்வத்தாமன் குதிரையின் தோளிலும் புட்டத்திலும் இருந்த கட்டுகளை அவிழ்த்தபோது துரியோதனன் உடல்  நழுவியதுபோல பக்கவாட்டில் சரிந்து மெல்ல இறங்கி சிதைமேல் அமைந்தது. மரங்கள் மெல்ல முனகியபடி அதைப் பெற்றுக்கொண்டன.

“கற்சிலைபோல் எடைகொண்டிருக்கிறார்” என்று  கிருபர் சொன்னார். உடல் தடிகளின் இடைவெளியில் பொருந்தியது. அஸ்வத்தாமன் அரக்குக் குவைகளைக் கொண்டுவந்து உடலைச் சுற்றியும் உடல்மேலும் அமைத்தான். சிறுசுள்ளிகளையும் மரத்துண்டுகளையும் கொண்டுவந்து ஊடே செருகினான். “இவையே எரியுமா என்ன?” என்று  கிருபர் ஐயத்துடன் கேட்டார். அஸ்வத்தாமன் “ஆம்” என்று மட்டும் மறுமொழி சொன்னான். சிதையை நன்கு ஒருக்கியபின் அஸ்வத்தாமன் இறங்கி கைகளை தட்டிக்கொண்டு “மூதரசர் வந்ததும் எரியேற்றிவிடவேண்டியதுதான்” என்றான். “நம் கடன்” என்று  கிருபர் சொன்னார். அவர்கள் விலகிச்சென்று நின்றிருந்த சாலமரம் ஒன்றின் அடிவேரில் அமர்ந்தனர்.  கிருபர் “இதைப்போன்ற களைப்பை நான் உணர்ந்ததே இல்லை” என்றார். அஸ்வத்தாமன் அதற்கும் மறுமொழி சொல்லவில்லை. தன் கைகளை மார்புடன் கட்டிக்கொண்டான். அவர்கள் இருளை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தனர்.

சிதைக்கு அப்பால் ஓர் அசைவை அஸ்வத்தாமன் கண்டான். எவரோ நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். ‘கிருதவர்மரே, நீங்களா?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். அவ்வுருவம் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அஸ்வத்தாமன் எழுந்து நின்று கூர்ந்து நோக்கியபோது அவன் உடல் மெய்ப்புகொண்டது. சீரான அடிகளுடன் துரியோதனன் அணுகி வந்தான். அவர் முன் வந்து நின்று புன்னகைசெய்தான். அவனுடைய உடலின் உயரத்தால் அப்புன்னகை வானிலிருந்து எனத் தோன்றியது. “அரசே!” என்று அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான்.  கிருபர் திடுக்கிட்டு எழுந்து “யார்?” என்றார். அவரும் துரியோதனனைக் கண்டுவிட்டார். ‘அரசர்!” என்றபடி அவர் பின்னடைந்தார். அவருடைய கை நீண்டு வந்து அஸ்வத்தாமன் தோளைப் பற்றிக்கொண்டபோது அவன் திடுக்கிட்டான். கிருபரின் கை அவன் உடல்மேல் அமர்ந்து  நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

துரியோதனன் “உத்தரபாஞ்சாலரே, இப்போர் முடியவில்லை” என்று சொன்னான். மயக்குற்றவனைப்போல அவனை நோக்கியபடி “ஆம்”என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். ‘இதில் நாம் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை மெய் என்றால் இது தொடர்ந்தாகவேண்டும். இறுதிக்கணம் வரை, இறுதிவீரன் எஞ்சுவது வரை நிகழவேண்டும்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “நமது படைகள் எழுக! நாளைப்புலரியில் நம்முடைய போர்ச்சங்கம் முழங்கியாக வேண்டும்” அஸ்வத்தாமன் உணர்வெழுச்சியுடன் “முழங்கும் அரசே. நான் களம்செல்கிரேன். நான் உள்ளவரை இப்போர் முடிவடையாது….” என்றான். “உங்களுடன் ஆசிரியர் இருக்கிறார். அந்தணர் உடனிருக்கும் ஷத்ரியன் முழு அரசுக்கும் நிகரானவன் என்கின்றன மரபுகள்… கௌரவ அரசு இனி நீங்களே. பொருதுக, வெல்க” என்று துரியோதனன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன்  ‘நான் என் கடமையைச் செய்து வெல்வேன்.. அரசே என் குருதியால் இச்சொல்லை அளிக்கிறேன்” என்றான்.

துரியோதனன் கிருபரிடம் “ஆசிரியரே, என் இளவலும் வணக்கத்திற்குரிய ஆசிரியரின் மைந்தருமான அஸ்வத்தாமரை கௌரவகுடியின் முதன்மைப் படைத்தலைவராக நான் அறிவிக்கிறேன். என் சார்பில் நீர்முழுக்காட்டி அவரை அவ்வண்ணம் நிலைநிறுத்துக” என்றான். அஸ்வத்தாமன் நடுக்கத்துடன் நிற்க துரியோதனன்  உரத்தகுரலில் “இவரே என் படைத்தலைவர், என் கொடியை ஏந்தவேண்டியவர்.  தெய்வங்கள் அறிக. மூதாதையர் அறிக. பாரதவர்ஷம் அறிக!” என்றான்.  கிருபர் கைகூப்பினார். பின்னர் அங்குமிங்கும் நோக்கி தடுமாறியபின் நேராகச் சென்று அங்கே மண்ணில் திறந்துகிடந்த குவளை ஒன்றை எடுத்தார். அது ஒரு மண்டை ஓடு என எடுத்தபின்னரே அறிந்தார். ஓடிச்சென்று அப்பால் சரிந்தோடிய ஓடையில் இருந்து அதில் நீரை அள்ளிக் கொண்டுவந்தார். வரும் வழியிலேயே இரண்டு தளிரிலைகளைக் கிள்ளிக்கொண்டார்.

இலைகளை அவர் துரியோதனன் கைகளில் அளித்தார். நீர்மண்டையை தன் கையில் வைத்துக்கொண்டார். அஸ்வத்தாமன் கைகூப்பி மண்டியிட்டு அமர கிருபர் வேதச் சொல் ஓதி நீரை அஸ்வத்தாமன் தலைமேல் ஊற்றினார். துரியோதனன் அவ்விலைகளை அஸ்வத்தாமனின் தலையில் சூடினான். “இதோ பரத்வாஜகுலத்தவரும் துரோணரின் மைந்தரும் உத்தரபாஞ்சாலத்தின் அரசருமாகிய அஸ்வத்தாமரை என் படைத்தலைவராக நிறுத்துகிறேன். வான்கீழ் இது நிகழ்க. மண்மேல் இது நிகழ்க. விண்ணவரும் மண்ணவரும் இதை அறிக. அஸ்தினபுரியின் சார்பில் அஸ்வத்தாமரின் வாளும் சொல்லும் செயல்படுக. யயாதியின் குருதிமரபில் ஹஸ்தியின் அரசமரபில் குருவின் மணிமுடி அளிக்கும் அனைத்து தொல்லுரிமைகளும் அவரிடம் அமைக. ஆம் அவ்வாறே ஆகுக!” என்று துரியோதனன் சொன்னான். அஸ்வத்தாமன் மும்முறை தலைவணங்கினான்.

இருவரையும் நோக்கி புன்னகையுடன் கைகூப்பியபி துரியோதனன் திரும்பிச் சென்றான். அவனுக்குரிய சீரான யானைநடை. எடைமிக்க அடிகள் ஓசையின்றி விழுந்தன. இருளுக்குள் கரைந்ததுபோல் அவன் மறைவதை அவர்கள் கூப்பிய கைகளுடன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவன் உருவம் மறைந்தபின்னர் அஸ்வத்தாமன் திரும்பி கிருபரிடம்  “அவர் அரசர் என்றால்…” என்றபின் திடுக்கிட்டு எழுந்துகொண்டான். அருகே  கிருபரும் எழுந்துகொண்டார். “ஒரு கனவு!” என்று அவர் சொன்னார். பின்னர் அச்சத்துடன் ”உங்கள் தலையில்… அது தளிரிலை அல்லவா?” என்றார். அஸ்வத்தாமன் தொட்டு நோக்கி “ஆம்’ என்றான். “என் கனவில் அதை நான் உங்களுக்குச் சூட்டினேன். அரசரின் ஆணைப்படி அஸ்தினபுரியின் முதன்மைப் படைத்தலைவராக ,உங்களை அமைத்தேன்” என்றார்  கிருபர்.

திகைப்புடன் மீண்டும் தன் தலையிலிருந்த தளிரிலைகளைத் தொட்டுநோக்கிவிட்டு “அதே கனவை நானும் கண்டேன்…” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆனால் இதோ என் அருகே நின்றிருக்கும் செடியில் இலைகள்தான் இவை. நானே எடுத்துச் சூட்டிக்கொண்டேனா என்ன?” இருளை நோக்கியபின் “அது கனவென்றால்…” என்று  கிருபர் தொடங்க “அது எவ்வண்ணமேனும் அமைக…நாம் அதை சொல்லால் சிதைக்கவேண்டியதில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் தடுத்தான். “ஆம், அரசரின் ஆணை. பாஞ்சாலரே, நீங்கள் இனி கௌரவப்படைத்தலைவர். இப்போரை நாம் முன்னெடுத்தாகவேண்டும். ஒருவர் எஞ்சினாலும்கூட போர் நிகழவேண்டும்..” என்றார் கிருபர். “ஆம், அது அவருடைய ஆணை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

 

அவர்கள் இருளை நோக்கிக்கொண்டு மீண்டும் அமர்ந்தனர். சிலகணங்களில் கிருபரின் குரட்டையோசையை அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். தானும் மெல்ல துயிலில் ஆழ்ந்தான். ஓர் அசைவுகூட இல்லாமல் வெட்டவெளியாக அரையிருள் பரவி விரிந்த குருக்ஷேத்திர நிலத்தை கண்டான். அதில் நிலையழிந்து அலைந்துகொண்டிருந்த ஓர் உருவம் சேய்மையிலேயே துரியோதனன் எனத்தெரிந்தது.  “அரசே” என்று கூவியபடி அவன் அருகே ஓடிச்சென்றான். துரியோதனன் களத்தில் தன்னந்தனியாக நின்றிருந்தான். கைகளால் தலையில் அறைந்தபடியும் விண்ணோக்கி விரித்தபடியும் அவன் ஓசையில்லாமல் அழுதுகொண்டிருந்தான். ”அரசே, அரசே!” என்று அஸ்வத்தாமன் அழைத்தான். “அரசே என்னைப்பாருங்கள். அரசே, நான் உங்கள் ஆணையை கொண்டவன். உங்கள் படைத்தலைவன்! உங்கள் பொருட்டு களம்நின்று வெல்லவிருப்பவன்!”

ஆனால் துரியோதனன் அவனை அறியவில்லை. அந்தக்களத்தில் தன்னந்தனியாக நின்று அவன் நெஞ்சிலும் தோள்களிலும் மாறி மாறி அறைந்துகொண்டான். அந்தப் பெருந்துயரை கையசைவுகள் வழியாகவே அறியமுடிவதை எண்ணி அஸ்வத்தாமன் வியந்தான். அப்போதுதான் தான் அக்களத்தில் இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். களத்தில் எஞ்சியிருந்தது துரியோதனன் மட்டுமே. அவன் இன்னொருவருக்காக தேடித்தவித்துக்கொண்டிருந்தான். தன் குரலை எவரேனும் கேட்கவேண்டும் என்று தவிப்பு கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் அலைக்கழிவது அதனால்தான். சொல்லின்றி அந்த அலைபாயும் கைகளையும் தள்ளாடும் நடையையும் அஸ்வத்தாமன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

கிருபர் எழுந்து ஏதோ சொல்வதைக் கேட்டு அஸ்வத்தாமன் கண்விழித்தான். அக்கனவின் உணர்வலைகள் நீடிக்க அவன் நெஞ்சு விம்மிக்கொண்டிருந்தது. கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்து காதுகளை அடைந்திருந்தது. “என்ன?” என்றான். ‘கிருதவர்மன் வந்துகொண்டிருக்கிறான்” என்று  கிருபர் சொன்னார். “எங்கே?” என்றபடி அஸ்வத்தாமன் எழுந்து நின்றான். பின்னர் சித்தம் தெளிவடைந்து “மூதரசரும் வருகிறாரா? தேரின் ஒலி கேட்கவில்லையே” என்றான். ”அவன் மட்டும்தான் வருகிறான்” என்றார்  கிருபர். அதற்குள் அஸ்வத்தாமன் கிருதவர்மனின் காலடிகளைக் கேட்கத்தொடங்கினான். ”என்ன நடந்தது?” என்றான். அக்கேள்வியின் பொருளின்மையை உணர்ந்தும்கூட ‘அவர் ஏன் வரவில்லை?” என்றான்.

கிருதவர்மன் புதர்களுக்குள் இருந்து தோன்றினான். வலக்கையில் ஒரு கலத்தை ஏந்தியிருந்தான். அது மூடப்பட்டிருந்தது. இடைவெளியினூடாக புகை எழுந்தது. அருகணைந்து “பாஞ்சாலரே, ஆசிரியரே, கௌரவ மூதரசர் வரவில்லை. அவர் தொட்டு அளித்த அனலைக் கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றான். மூச்சிரைக்க நின்று “நான் மலையேறிச் சென்று அரசரின் குடிலை அடைந்தேன். அங்கே எவருமில்லை என்று கண்டேன். மென்மழை பொழிந்துகொண்டிருந்தது. வேறெந்த ஓசையுமில்லை. என்ன நிகழ்ந்தது என்று புரியாமல் நின்றேன். அரசரும் சஞ்சயனும் அரண்மனைக்கு மீண்டிருப்பார்கள் என தோன்றியதுமே அரசர் உயிர்நீத்திருக்கக்கூடுமோ என்றும் தோன்றியது. நெஞ்சு அதிர இருளில் நின்று விம்மினேன். பின்னர் அவ்வண்ணம் நிகழாது என உறுதிகொண்டேன். சஞ்சயன் உடனிருக்கிறான். அவன் சொல்லின் மானுட வடிவம். சொல்லைப்போல் துணை வேறில்லை. வழிகாட்டியும் ஆற்றுப்படுத்தியும் மாயம்காட்டியும் சொல் மானுடரை ஆட்கொள்கிறது… ஆனால் அவர்கள் எங்கே? எவரிடம் உசாவுவது என்று தெரியவில்லை” என்று கிருதவர்மன் தொடர்ந்தான்.

அங்கிருந்து திரும்புவதற்கு முன் காட்சிமாடத்திற்குச் சென்று நோக்கலாம் என்று முடிவுசெய்தேன்.  அங்கே அரசரும் சஞ்சயனும் இருந்தார்கள். நான் தொலைவிலேயே அங்கே ஒளியிருப்பதைக் கண்டேன். அருகே அணுகியபோது சஞ்சயனின் பேச்சுக்குரலைக் கேட்டேன். மேலும் அருகணைந்தபோது அவன் பேசுவதென்ன என்று புரிந்துகொண்டேன். அவன் அப்போதும் போர்நிகழ்வுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். நான் அருகே சென்று நின்றபோதுதான் என்னைக் கண்டான். திகைத்து என்னை நோக்கினான். நான் அவனிடம் பேசவிழைவதாகக் கைகாட்டினேன். அவன் அரசரிடம் சற்றுப் பொறுக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டு என்னிடம் கையசைவால் உரையாடினான்.

அவனிடம்  “குருக்ஷேத்திரத்தில் போர்முடிந்துவிட்டது, அரசர் வீழ்ந்துவிட்டார்” என விரல்மொழியால் சொன்னேன். சஞ்சயன் திகைப்புடன்  “இல்லையே, அரசர் களம்நின்று பொருதிக்கொண்டிருக்கிறார், அதைத்தான் பேரரசரிடம் இதுவரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்!” என்றான். அவன் சித்தம் பிறழ்ந்துவிட்டது என்று நினைத்தேன்.  ‘நோக்குக” என அவன் ஆடியைச் சுட்டிக்காட்டினான். நான் அந்த விந்தையான பீதநிலத்து ஆடிவழியாக நோக்கினேன். ஆடிகளை பொருந்திக் காட்சியைக் குவித்து நோக்கியபோது இருண்ட களத்தை நோக்கமுடிந்தது. வானின் மெல்லொளியில் அது அசைவிலாத அலைகளாக விரிந்துகிடந்தது. அதில் சிறு நிழலுருவாக அரசர் அலைந்துகொண்டிருந்தார் அந்தச் சிற்றுருவிலேயே அவருடைய வெறியையும் துடிப்பையும் கண்டு நான் மெய்ப்பு கொண்டு உறைந்து நின்றுவிட்டேன்.

செத்து மீள்வதுபோல மெல்லமெல்லச் சித்தம் கொண்டேன். என் கண்களுக்கு முன் குருக்ஷேத்திரம் தெரிந்தது. உறைந்த சேற்றுக்கடல். அவ்வப்போது எழுந்த மின்னல்துடிப்புகளின் ஒளியில் தெளிவாகவே கண்டேன், அது அரசரின் உருவம்தான். கைகளை விரித்து எவரிடமோ அறைகூவுவதுபோல சுழன்றது…. அதன்பின் தெளிந்தேன், அது அரசரின் பாவை என. அதை சஞ்சயனிடம் சொன்னேன். அவனால் நம்ப இயலவில்லை.மீளமீள நோக்கிக்கொண்டே இருந்தான். அரசரின் உடலை நாங்கள் கொண்டுவந்திருப்பதை சொன்னேன். பேரரசர் வந்து சிதையேற்றவேண்டும் என்று கோரினேன். அவன் குழம்பினான். அரசரிடம் அதை அப்போது கூற இயலாது என்றான். அவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள் என சுட்டினான்.

பேரரசர் கைகளை அசைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார். “சஞ்சயா என்ன செய்கிறாய்? சொல். என்ன செய்கிறாய்? விரிவாகச்சொல். என் மைந்தனை எதிர்க்க எவரேனும் வந்தனரா? அவனை வெல்லும் ஆற்றல் எவருக்காவது இருப்பதாகத் தோன்றுகிறதா?” என்றார். அவருடைய குரல் அடைத்திருந்தது. சஞ்சயனிடம் பேசிப்பேசி அவர் குரல் தனக்குள் பேசுவதாகவே மாறிவிட்டிருந்தது. “அவனை வெல்ல தெய்வங்களாலும் இயலாது. இளைய யாதவனாலோ பீமனாலோ இயலாது…” என்று நகைத்தார். கைகளை தூக்கி ஆட்டி “அவன் வென்று நின்றிருக்கிறான். அக்களத்தில் அவன் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறான். பிறர் அனைவரும் வீழ்ந்துவிட்டனர். வீழாதோர் ஓடிவிட்டனர். அக்களம் என் மைந்தனுக்குரியது! ஆம் அவனே வென்றான்!” என்றார். இருளில் அவர் பற்களின் வெண்மையை கண்டேன்.

நான் சஞ்சயனிடம் “அவரிடம் சொல்லியே ஆகவேண்டும்” என்றேன். “அவரை அக்கனவிலிருந்து நாம் எழுப்ப இயலாது. அதை தெய்வங்கள்தான் செய்யவேண்டும்” என்றான் சஞ்சயன். “ஆனால் எரிகடன் இயற்றுவது அவருடைய பொறுப்பு… அவருடைய உரிமை அது?” என்று நான் சொன்னேன். “ஆம், ஆனால் அவர் சொற்கள் உருவாக்கும் கனவில் இருக்கிறார். அதிலிருந்து எளிதில் மீள இயலாது. அவராகவே மீளட்டும்…” என்று சஞ்சயன் சொன்னான். ”அவர் அனலிடவேண்டும், அவ்வளவுதானே? அவர் கையால் அனல்தொட்டு அளிக்கச் சொல்கிறேன்” என்றான்.. அரசரின் வலப்பக்கம் இருந்த விளக்கை ஊதி அணைத்துவிட்டு மூதரசரிடம் “அரசே இருகைகளாலும் ஆடியைப் பற்றியிருக்கிறேன். வலப்பக்க விளக்கு அணைந்துவிட்டது. எரியூட்டுக” என்றான்

அரசர் “விரைந்து நோக்கு…என் மைந்தனை நோக்கிக் கூறு!” என்றபடி இடப்பக்க விளக்கிலிருந்து ஒரு திரியை கொளுத்தி வலப்பக்கம் இருந்த விளக்கை கொளுத்தினார்.அதை எடுத்துக்கொள்க என சஞ்சயன் என்னிடம் கைகளால் சொன்னான். நான் அதை எடுத்துக்கொண்டேன். “இங்கே எவர் வந்தது?” என்று அவர் கேட்டார். “இங்கே எவருமில்லை. ஆனால் போர்க்கதைகளைச் சொல்லுமிடத்தில் கந்தர்வர்கள் நடமாடுவதுண்டு” என்று சொன்ன சஞ்சயன் “அரசர் தன் கைகளால் அறைகூவியபடி களத்தைச் சுற்றி வருகிறார். மின்னலின் ஒளியில் அவருடைய முகத்தை காண்கிறேன். அதில் இவ்வுலகை இன்னும் நூறுமுறை அழிக்கும் வஞ்சினம் நிறைந்துள்ளது” என்று சொல்லத் தொடங்கினான். நான் பின்னடி எடுத்து வைத்து இருளுக்குள் நகர்ந்தேன்

கிருதவர்மன் கையில் காட்டுக்கொடியில் கட்டி தொங்கவிடப்பட்டிருந்த கலத்திற்குள் எரிந்த சிற்றகலை எடுத்தான். அதன் சுடர் செம்மணி என ஒளிர்ந்து அப்பகுதியெங்கும் நிழல்களை எழுப்பியது. அவன் கையசைவுக்கு ஏற்ப நிழல்கள் சுழன்றன. “ஆம், சஞ்சயன் சொல்வதும் சரிதான். அவருடைய உள்ளத்தில் நிகழும் போரை நாம் ஒருசொல்லால் மாற்றிவிடமுடியாது” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அரசரின் கைதொட்ட எரி. இதுவே சடங்குக்குப் போதும்” என்றபின் “வருக” என்றான். சிதைநோக்கிச் செல்லும்போது “ஒரு விழிபோலத் தோன்றுகிறது அச்சுடர்” என்றார்  கிருபர். சிதையை அணுகியதும்  கிருபர் “எவர் நெருப்பிடவேண்டும் என்று அரசரே வந்து கூறிவிட்டார். பாஞ்சாலரே உங்கள் பணி அது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் பெருமூச்சுடன் “ஆம்” என்றான்.

”தன்னந்தனிமையில் எரிகிறான் அரசன்…” என்று கிருபர் சொன்னார். “நூறு உடன்பிறந்தாரும் ஆயிரம் மைந்தரும் பல்லாயிரம் உற்றவரும் கொண்டவன்” கிருதவர்மன் “ஆம், ஆனால் எதிரிகளால் அவர் எரியூட்டப்படவில்லை” என்ரான். சுடரை சிதையின் காலடியில் கொண்டு வைத்த அஸ்வத்தாமன் சிதையின் கால்தொட்டு வணங்கினான். கிருபர் செடிகளிலிருந்து பறித்துவந்து இலைகளில் பரப்பி தன்முன் வைத்த இலைத்தளிர்களை எடுத்து துரியோதனனின் காலடியில் இட்டு விழிமூடி வழிபட்டான். காடு ஓசையின்றி கன்னங்கரிய பாறைபோல் சூழ்ந்திருந்தது. சென்று அதில் முட்டிக்கொள்ளமுடியும் என்பதுபோல. “ஓர் உயிரசைவுகூட இல்லை” என்றார் கிருபர். “தெய்வங்களே ஒரு சிறு உயிரோசையேனும் கேட்டால் நன்று”

கிருதவர்மன் நெஞ்சில் கைவைத்து விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தான். கிருபர் அமைதியில்லாமல் உடலை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார். விழிதிறந்த அஸ்வத்தாமன் அகல்விளக்குடன் மும்முறை சுற்றிவந்து சிதைமேல் ஏறி அரக்குக்குவையில் நெருப்பைப் பொருத்தினான். இளநீலமாக அரக்கு பற்றிக்கொண்டது. உருகும் வாடையுடன் அனல் பரவி சுள்ளிகளை கவ்வியது. “எந்தையே! எந்தையே!” என்று கிருதவர்மன் நெஞ்சிலறைந்து வீரிட்டலறினான். “என் அரசே! என் இறையே!” கிருபர் அங்கு நிற்க முடியாமல் திரும்பி மரத்தடிக்குச் சென்றார். கிருதவர்மன் கால்மடித்து அமர்ந்து கைகளை விரித்து “விண்புகுக தேவா! பெருந்தந்தையர் சென்றமையும் உலகில் வாழ்க! பிரஜாபதிகளுடன் அமர்க!” என்று கூவினான்.

எரி ஏறத்தொடங்கியதும் அஸ்வத்தாமன் சிதையிலிருந்து இறங்கி வணங்கிவிட்டு விலகினான். கிருபர் மீண்டும் சிதையருகே வந்து நின்றார். இருவரும் சென்று மீண்டும் மரத்தடியில் அமர்ந்தனர். எரி பெருகி எழுந்து கொழுந்தாடியது. அடிமரம் பற்றிக்கொண்டபோது அரக்கு உருகும் பச்சைவாடை எழுந்தது. மரம் உறுமியபடி வெடித்தது. அதன் பச்சைப்பட்டையில் நீலநிறமாக எழுந்த சுடர் கரி உமிழ்ந்தபடி தன்னை வானில் உதறிக்கொண்டது. அவர்களின் முகங்கள் எரியாலானவை போலத் தெரிந்தன. கிருதவர்மன் கூவி அழுதபடி சிதையை நோக்கி நின்றான். பின்னர் தளர்ந்து ஒருக்களித்து சேற்றுப்பரப்பில் படுத்தான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்