பதிவர்: SS

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 65

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 4

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரிக்கு கர்ணனுடன் கிளம்புவதை சுப்ரியை எண்ணிநோக்கியதே இல்லை என்பதனால் அவன் நாவிலிருந்து அச்சொல் எழுந்தபோதுகூட அவள் உள்ளம் அதை வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. அன்றே அமைச்சரிடமிருந்து செய்தி வந்தபோதுதான் சித்தத்தில் அது உறைத்தது. அவள் நிலையழிந்து அகத்தளத்தில் சுற்றிவந்தாள். அணுக்கச்சேடி சபரியும் பிறரும் அவளுடைய பயணத்துக்கான ஒருக்கங்களை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் அதெல்லாம் தனக்காக என்பதை மெல்ல மெல்லத்தான் உள்வாங்கினாள். சபரியிடம் “நான் சென்றுதான் ஆகவேண்டுமா என்று பிறிதொருமுறை அரசரிடம் கேட்டுவரச்சொல்” என்றாள். சபரி “தாங்கள் அறிவீர்கள் அரசி, பிறிதொரு சொல் என்பதே அரசரின் வழக்கமல்ல” என்றாள்.

அவள் சலிப்புடன் தன் கையிலிருந்த மேலாடையை மஞ்சத்தில் ஓங்கி வீசி “இதில் நான் எதற்காக?” என்றாள். “என் இடம் என்ன என்று அங்கே எவரும் அறியமாட்டார்கள். அஸ்தினபுரியின் அடிதாங்கும் நாடொன்றின் சூதர்குலத்தரசரின் துணைவி. அவ்வாறு தோற்றம்கொண்டு அவர்கள் முன் சென்று நிற்பதைவிட…” என்றபின் “நீ சென்று விருஷகேதுவிடம் சொல். அன்னைக்கு இப்பயணத்தில் விருப்பமில்லையென்று அவன் தந்தையிடம் சொல்லும்படி” என்றாள். “அதுவும் இங்கு இயல்வதல்ல, அரசி” என்று சபரி சொன்னாள். “மறுசொல் எழுவதை அரசர் விரும்புவதில்லை.”

அது உண்மையென்று அறிந்திருந்தமையால் அவள் கால் தளர்ந்து முழு எடையும் அழுந்த பீடத்தில் விழுந்து தலையை கையில் சாய்த்துக்கொண்டாள். சபரி அவள் மஞ்சத்திலிட்ட மேலாடையை எடுத்து கைகளால் நீவி இரு நுனியையும் பற்றி மெல்ல முறுக்கி சுருள் என்றாக்கி அதை வைக்கவேண்டிய பனையோலைப் பேழைக்குள் வைத்தாள். சுப்ரியை சீற்றத்துடன் தலைதூக்கி “அவ்வாறென்றால் நான் யார் இங்கு? கொட்டில் விலங்குகளுக்கும் எனக்கும் என்ன வேறுபாடு?” என்றாள். சபரி தாழ்ந்த குரலில் “மண்ணில் உயிர்கொண்டு வந்தவை அனைத்தும் பிறவிக்கடன்களை அவ்வுடலின் பகுதியென கொண்டுவருகின்றன என்பார்கள். விலங்குகள் தங்கள் கடனை அறியாது இயற்றுகின்றன. அறிந்து இயற்றுகிறார்கள் மானுடர்கள்” என்றாள்.

சலிப்புடன் தலையை அசைத்தபின் “இந்நகரிலிருந்து வெளியேற எனக்கு விருப்பமில்லை. இந்நகரிலேயேகூட என் அணுக்கரன்றி பிற எவர் விழிகளையும் சந்திக்க நான் விரும்பவில்லை. சந்திக்கும் விழிகளில்கூட கரந்திருப்பது என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்” என்றபின் “இது நான் எனக்கென்று உருவாக்கிக்கொண்ட பொய்யுலகு” என்றாள். மஞ்சத்திலிருந்த அருமணிகள் பதித்த பூண்கள், பீதர்நாட்டுப் பட்டாடைகள், பொன்னூல் பின்னலிட்ட கலிங்கத்து மேலாடைகள், தந்தப் பேழைகள் ஆகியவற்றை கையால் அப்பால் தள்ளி “இதெல்லாம் என்ன? முடிகொண்டு அரியணை அமர்ந்த பேரரசியர் கொண்டுள்ள அனைத்தையும் இங்கு நானும் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கிறேன்” என்றாள். உதட்டைச்சுழித்து “இங்கு எனக்கும் அரியணை ஒன்று உள்ளது. மணிமுடியும் சூட்டப்படுகிறது. ஆனால் கூத்தில் அரசியென மேடையேறும் விறலிக்கும் எனக்கும் வேறுபாடில்லையென்று உள்ளூர நன்கறிவேன்” என்றாள்.

சபரி ஒருபோதும் அவ்வுணர்வுகளுக்கெதிராக எதுவும் சொல்வதில்லை. சுப்ரியை “இறைஞ்சுகொடையெனப் பெற்ற நாட்டை ஆளும் ஓர் அரசன். ஷத்ரியன் என அவையிலும் சூதன் என தெருவிலும் சொல்லப்படுபவன். அவனுக்குத் துணைவியெனச்சென்று எங்கு நான் மதிப்பையும் முறைமையையும் பெற முடியும்?” என்றபின் எழுந்து அறைக்குள் நிலைகொள்ளாது உலவினாள். காற்றிலாடிய சாளரத் திரையை எரிச்சலுடன் பிடித்து தள்ளினாள். கையைத் தூக்கி வீசியபடி திரும்பி உரத்த குரலில் “என்னால் இயலாது. நான் அஸ்தினபுரிக்கு செல்லப்போவதில்லை. என் தலை கொய்யப்பட்டு இங்கு விழுந்தாலும் சரி, சென்று சொல்!” என்றாள்.

சபரி பேழையை மூடி அருகே வைத்தபடி வெறும் விழிகளால் நோக்கினாள். “என்னடி பார்க்கிறாய்? இது என் ஆணை! சென்று சொல் உன் அரசனிடம், நான் அஸ்தினபுரிக்கு வரப்போவதில்லை. என் தலைவெட்டி வீழ்த்தப்படட்டும், அன்றி கற்துறுங்கில் என்னை அடைக்க ஆணையிட்டுவிட்டு அவர் அச்சூதச் சிறுமகளுடன் செல்லட்டும். பொய்யுரு தாங்கி, நோக்குவோர் இளிவரல் கொள்ள அஸ்தினபுரியின் வாயிலில் சென்று நிற்க என் உள்ளம் ஒப்பாது. நான் பெருங்குடிக் கலிங்கனின் மகள். இங்குள்ள ஒவ்வொருவரும் அதை மறந்தாலும் நான் மறப்பதற்கில்லை. சென்று சொல்!” என்றாள். சபரி “அரசி…” என்று தொடங்க “சென்று சொல்! இது என் ஆணை! சென்று சொல்!” என்றாள். சபரி தலைவணங்கி வெளியேறினாள்.

சுப்ரியை மீண்டும் உடல் தளர்ந்து மஞ்சத்தின் விளிம்பில் அமர்ந்தாள். கால்களைத் தூக்கி சேக்கைமேல் வைத்து முழங்கால் மடிப்பில் முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள். பின்னர் உள்ளிருந்து எழுந்த விசையால் உடல் உலுக்க கையால் தலையை ஓங்கி ஓங்கி அறைந்துகொண்டாள். சேக்கையில் குப்புற விழுந்து தலையணையில் முகம் புதைத்துக்கொண்டபோது உள்ளிருந்து வெம்மை வெளியேறுவதுபோல் அழுகை வந்தது. கண்ணீர் பெருகி தலையணையை நனைக்க நெஞ்சும் தோள்களும் உலுக்கிக்கொள்ள விம்மி அழுதாள். பின்னர் எழுந்தமர்ந்து முகம் துடைத்துக்கொண்டபோது நெடுந்தொலைவு வந்திருந்தாள்.

சபரியிடம் சொன்னவையெல்லாம் நினைவுக்கு வர எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். இடைநாழியில் கண்ணில்பட்ட சேடியிடம் “சபரி எங்கே? உடனே அவளை என்னை வந்து பார்க்கச் சொல்” என்றாள். படிகளில் சபரி மேலேறி வருவது தெரிந்தது. “என்னடி சொன்னாய்? இப்போது சென்று என்ன சொன்னாய்?” என்று அவள் கேட்டாள். “நான் இன்னும் செல்லவில்லை, அரசி. அதற்குள் தேர்ப்பாகன் என்னை பார்க்கவேண்டும் என்றான். தேரில் எவ்வளவு பொருட்கள் ஏற்றப்படுமென்றும் அரசியுடன் எத்தனை சேடியர் செல்வார்கள் என்றும் கேட்டான். அவனிடம் பேசிவிட்டு இதோ வருகிறேன். தாங்கள் விழைந்தால் அரசரை…” என்று அவள் சொல்ல “வேண்டாம்” என்று அவள் சொன்னாள்.

திரும்பி அறைநோக்கிச் சென்றபடி “என் அணிப்பேழைகள் அனைத்தும் தேரிலேற்றப்படவேண்டும். ஆடைப் பெட்டிகள் அனைத்தும் தேவை” என்றாள். “அனைத்தையும் ஒரு தேரில் ஏற்ற முடியாது, அரசி” என்றாள். “அப்படியென்றால் தனித்தேர் கேள். ஏன் அங்கநாட்டில் தேர்களுக்கா பஞ்சம்?” என்றாள். “தேர்கள் ஏராளமாகவே உள்ளன, அரசி” என்றாள் சபரி. அவள் நஞ்சு ஊறிய நகைப்புடன் “ஆம், இது சூதர்கள் நாடாயிற்றே. புரவிக்கும் தேருக்கும் என்ன குறைவு?” என்றபின் “என் ஆடைகளை எடுத்து வை. நான் நீராட வேண்டும்” என்றாள்.

நீராடி அணிபுனைந்து ஆடியில் நோக்கியபோது முதல்முறையாக மெல்லிய உவகை ஒன்று அவள் உள்ளத்தில் எழுந்தது. கடிமணம்புரிந்து சம்பாபுரிக்கு வந்த பின்னர் அவள் அக்கோட்டையை விட்டு வெளியே செல்வதே அரிதாக இருந்தது. ஆண்டுக்கு ஒருமுறை கோட்டைக்கு வெளியே தென்மேற்கு மூலையில் அமர்ந்த கொற்றவை ஆலயத்திற்கு பலிகொடை விழாவுக்காகவும் கங்கையில் நிகழும் புதுநீர்ப்பெருக்கு விழவை நோக்கவும் சென்றிருக்கிறாள். அவை அரசநிகழ்வுகள். ஒவ்வொரு கணமும் முறைமைகள், சடங்குகள், சந்திப்புகள், முகமன்கள். அவை ஒரே மேடையில் மீண்டும் மீண்டும் நடிப்பவை.

அஸ்தினபுரி எனில் அது கங்கையில் நான்கு நாட்கள் எதிரொழுக்கில் பயணம். இருபுறமும் சிறியவையும் பெரியவையுமாக ஏழு நகரங்கள் வந்து கடந்து செல்லும். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கரையோரச் சிற்றூர்கள். எண்ணிமுடியாத படகுத்துறைகள். அஸ்தினபுரியைப் பற்றி அவள் இளஅகவையிலேயே நூல்களில் பயின்றிருந்தாள். ‘ஹஸ்தபாகு மாகாத்மியம்’ என்னும் நூல் அந்நகரின் உருவாக்கத்தையும், அதன் தெருக்களின் அமைப்பையும், அங்கிருக்கும் தெய்வங்களையும், அதன் படைவல்லமையையும், அங்கு கோலோச்சிய மன்னர்களின் பெருமையையும் சொல்வது.

உண்மையில் கலிங்க நகரங்கள் பல அஸ்தினபுரியைவிட மும்மடங்கு பெரியவை என்று அமைச்சர் அவளிடம் சொன்னார். “தாம்ரலிப்தியின் ஒரு பகுதிக்கு இணையாகாது அஸ்தினபுரியின் அளவு. நம் ராஜபுரியின் மாளிகைகளில் நூற்றிலொன்றுகூட அங்கில்லை. ஆயினும் அஸ்தினபுரி தொல்பெருமை மிக்கது. முனிவர்களாலும் புலவர்களாலும் சூதர்களாலும் பாடப்பட்டது.” அவள் “ஆனால் அதுவே பாரதவர்ஷத்தின் முதற்பெருநகர் என்கிறார்கள்” என்றாள். “அரசி, சொற்கள் விதைகளை நீர் என உண்மைகளை வளர்ந்தெழச் செய்கின்றன. இடையளவு உயரமுள்ள பாறை ஐந்து புலவர்களும் ஐம்பது சூதர்களும் நாதொடுத்தால் இமயமலையென்றே ஆகும்” என்றார் அமைச்சர்.

சம்பாபுரிக்கு வந்த பிறகு பலமுறை கர்ணன் அவளிடம் அஸ்தினபுரிக்கு செல்வதைப்பற்றி சொன்னான். ஒவ்வொருமுறையும் “முதன்மை அரசி என்று அன்றி என்னை எதிரேற்கும் எங்கும் என்னால் நுழைய முடியாது” என்று அவள் மறுத்தாள். “நீ அஸ்தினபுரியின் அரசரையும் அவர் துணைவியையும் புரிந்துகொள்ளாமல் பேசுகிறாய். அந்நகரின் அரசரும் அரசியும் உன்னை கோட்டைவாயிலில் வந்து வரவேற்க வேண்டுமெனில் அதை சொல். அஸ்தினபுரியின் பேரரசிக்குரிய அரியணையில் அமர விழைந்தால் அதை கூறு” என்று கர்ணன் சொன்னான். “இரந்துபெற நான் பிராமணி அல்ல, நடிப்பதற்கு விறலியும் அல்ல. நான் ஷத்ரியப் பெண்” என்று அவள் சொன்னாள்.

அவன் விழிகளில் ஒருகணம் சீற்றம் எழுந்து பின் அணைந்து மெல்லிய நகைப்பு குடியேறியது. “நன்று. நீ மெய்யாகவே அரசியென்று உணர்கையில் உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்றான். அவள் அவன் சொன்னதை புரிந்துகொள்ளாமல் “நான் பிறந்ததில் இருந்து அரசிதான்” என்றாள். அவன் நகைத்தபடி எழுந்துகொண்டு “அரசியர் தாங்களே அரசியர், பிறரால் ஆக்கப்படுவதில்லை” என்றபின் மேலாடையை எடுத்தணிந்து வெளியே சென்றான். அவள் அவன் செல்வதை சினந்த விழிகளுடன் நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். அவன் தன்னை ஏளனம் செய்ததாக உணர்ந்தாள், எவ்வாறென்று புரியவில்லை.

சுப்ரியையின் கனவுகள் அனைத்தும் சம்பாபுரியிலிருந்து கிளம்பி அறியா நிலங்களுக்குச் செல்வது குறித்தவையாகவே இருந்தன. அந்நகரை அவள் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு மரச்சில்லை என, அதை உதைத்து விசைகூட்டி சிறகு விரித்து வானிலெழப் போவதாக, எண்ணினாள். பயணச் செய்திகளையும் அயல்நிலங்களின் காட்சி விரிவுகளையும் சொல்லும் நூல்களை நூற்றுக்கணக்கில் தன் சுவடிஅறைக்குள் சேர்த்து வைத்திருந்தாள். பயணக் கதைகளைப் பாடும் சூதரையும் விறலியரையுமே அவள் விரும்பினாள். நூல்களை ஏடுசொல்லிகள் வாசிக்க விழிமூடி மயங்கியவள் என மஞ்சத்தில் கிடப்பாள். மூச்சில் மார்புகள் எழுந்தமையும். முகம் உணர்வுகள் எழுந்தமைய உவகையும் அச்சமும் வியப்பும் தனிமையும் கொண்டு மாறிக்கொண்டிருக்கும்.

அவர்களின் சொல்லினூடாகவே அவள் பெருமணல் எழுந்த சோனக நிலத்தை, வெண்பனி சூடிய கின்னர நாடுகளை, பசுமூங்கில் செறிந்த மணிபூரகத்திற்கும் அப்பால் உள்ள பீதர்நாடுகளை, தண்டகாரண்யத்தை, வேசர நாட்டை, அதைக் கடந்துசென்று அடையவேண்டிய திருவிடத்து மேட்டுநிலத்தை, அதை நனைத்து செல்லும் கிருஷ்ணையையும் கோதையையும் கண்விரித்து எனக் கண்டாள். ஒவ்வொரு நாட்டின் எல்லையையும், அங்குள்ள மலைகளின் பெயர்களையும் அவற்றைக் கோத்திருக்கும் நதிகளையும் துணையாறுகளின் பின்னலையும் அவற்றில் ஒளிரும் நகர்களையும் பரவிய ஊர்களையும் அவள் அறிந்திருந்தாள். மக்களின் குடிப்பிரிவுகளும், ஆடைகளும், அணிகளும், மொழிகளும் அவளுக்குத் தெரிந்தன.

“யானைத்தந்தப் பிடியிட்ட குத்துக்கத்திகளுக்கு வேசரத்தின் ஜெயத்துங்கநாடே முதன்மையானது” என்று அவள் அந்நாட்டில் இருந்து வந்த விறலியிடம் சொன்னாள். “ஆனால் அவர்கள் உருக்கி கூர்கொடுத்துப் பொருத்தும் இரும்புப் பட்டை விஜயபுரியின் ஆலைகளில் இருந்து வருகிறது.” விறலி அதை அறிந்திருக்கவில்லை. வியப்புடன் “ஆம், அரசி. இரும்பு ஆலைகளே ஜெயத்துங்கநாட்டில் இல்லை. நான் இதை எண்ணியதேயில்லை” என்றாள். உப்புப் பாறையை நீர் பீய்ச்சி கரைத்துச் செதுக்கி உருவாக்கப்பட்ட ஒளிர்வெண்சிலை ஒன்றைக் கண்டதுமே இது திரிகர்த்தத்தில் சம்பூர் என்னும் சிற்றூர் சிற்பிகளால் உருவாக்கப்பட்டது என்றாள். மூங்கில்மணிகளை உருட்டிக்கடைந்து செய்யப்படும் மாலைகளை ஒரு வணிகன் காட்டியதுமே அவை மணிபூரகத்திற்கு அப்பால் உள்ள நாகநாட்டின் கைத்திறன் வெளிப்பாடு என்று அவள் சொன்னாள். வியந்து நின்றிருந்த வணிகரிடம் “ஒவ்வொரு நிலமும் தனக்கென ஒரு கைத்திறனை கொண்டுள்ளது. அது அம்மக்களுக்கு அந்நிலம் அளிக்கும் பரிசு” என்று அஷ்டதரங்கிணியின் வரியைச் சொல்லி புன்னகைத்தாள்.

தன் சேடியருடன் எப்பொழுதும் தொலைநிலங்களைக் குறித்தே பேசிக்கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொருமுறையும் தொலைபயணம் செய்யும் விறலியரை அழைத்து வருகையில் சபரி “அரசி, தாங்கள் அறியாத எதையும் அவர்கள் சொல்லப்போவதில்லை. பதினாறு ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு நாளும் இங்கிருந்து நீங்கள் பாரதவர்ஷத்தை சொற்களால் அறிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்றாள். “ஆம், ஆனால் சொற்களால் மட்டுமே. கால்களால் அறிபவர்களுக்கு எப்போதும் ஏதோ ஒன்று புதிதாக சொல்வதற்கு இருக்கும்” என்றாள். “இவ்விறலியைப் பார்! இவள் மாளவத்திலிருந்து வருபவள். மாளவத்தைப் பற்றி மட்டும் எழுபத்திரண்டு நூல்கள் என் சுவடியறையில் உள்ளன. நூறுக்குமேல் விறலியரும் பாணரும் இங்கு வந்து அந்நாட்டைப் பற்றி பாடியிருக்கிறார்கள். எவரும் சொல்லாத ஒன்றை இவள் சொல்வாள் என்பதில் ஐயமில்லை. அது என்னவென்று நோக்கு.”

மாளவத்தைப் பாடிய விறலி அதன் குறுங்காடு பரவிய மலைச்சரிவுகளை, செறிந்த கருமை இறுகியதெனத் திரண்ட பாறைகளை, அவற்றில் உருவான இயற்கையான குகைகளை, அங்கு உறுமும் வெண்பல் அனல்விழிச் சிறுத்தைகளைப் பற்றி சொல்லிச் சென்றாள். ஒரு சொல் எழுந்து சுப்ரியையை முகம் மலரச் செய்தது. ஒற்றைக் கருகமணி காதில் அணிந்த பெண்கள்! சுப்ரியை கைகாட்டி “கருகமணியை காதணியாக அணிகிறார்களா அங்கு?” என்றாள். விறலி “ஆம் அரசி, மாளவத்தில் உள்மலைச் சரிவுகளில் கருகமணியையே காதில் அணிகிறார்கள்” என்றாள். சுப்ரியை “கருகமணியை தாலியாக அணிவர் வேசரநாட்டவர். அவர்கள் கருகமணி என்பவை கல்மணிகள்” என்றாள்.

விறலி “அரசி, அங்கே கருகமணிகள் சிறிய மலர்ச்செடி ஒன்றில் விளையும் விதைகள். அவை பெருங்கற்களால் அறைபட்டாலொழிய உடையாத அளவுக்கு கடினமானவை. எண்ணையில் அவற்றை ஊறவைத்து நிழலில் நெடுநாள் உலர்த்தி மேலும் ஒளியூட்டுகிறார்கள். சுழற்சகடம் நடுவே நிறுத்தப்பட்ட இரும்பு ஊசியில் அதை வைத்து சகடத்தை விரையச் சுழற்றி சிறுதுளையிடுகிறார்கள். பொற்கம்பியாலோ வெள்ளிச்சரடாலோ கட்டி அதை காதில் அணிகிறார்கள்” என்றாள். சுப்ரியை முகம் மலர்ந்து “அத்தகைய காதணிகள் இரண்டு எனக்கு வேண்டும்” என்றபின் திரும்பி சபரியிடம் “இதுநாள்வரை இச்செய்தியை நீ கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயா?” என்றாள். சபரி “இல்லை” என்று சொன்னாள். “கேட்கும் நிலம் நாம் அறிந்த நிலத்திலிருந்து நீண்டோ நேர்மாற்று கொண்டோ எழுவது. நேரிலறியும் நிலம் நாம் அறிந்த அனைத்தையும் முற்றாகத் தவிர்த்து உருக்கொள்வது” என்ற சுப்ரியை “நம் ஒற்றர்களிடம் சொல். அக்காதணிகள் இரண்டு இங்கு வந்தாகவேண்டும்” என்றாள். “ஆணை, அரசி!” என்றாள் சபரி.

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் முன்னிரவில் கேட்டு நிறுத்திய பயணநூலில் இருந்து தொடர்ந்தெழுந்த கனவு ஒன்றை நினைவுகூர்ந்தபடி சுப்ரியை விழித்துக்கொண்டாள். கனவுகளில் எழும் நிலங்கள் ஒவ்வொரு கணமும் சித்தத்தை வியந்து விரியச் செய்பவையாக இருந்தன. அவை எங்குள்ளன தனக்குள் என வியந்துகொள்வாள். சென்ற பிறவிகளில் வாழ்ந்த நிலங்களா? அறியாத எவரேனும் தன்னுள் புகுந்து அவர்களின் காட்சிகளை நிறைக்கிறார்களா? ஒற்றை ஓநாய் கால்தடம் நூல்தையல் வரி என ஓடிச்சென்று பிணைத்த செவ்வலை ஏடுகளால் ஆன பாலை மணல்வெளி. இமயமலைச்சரிவு மீது மெல்ல நகர்ந்து செல்லும் மலைமுகில் நிழல். குளிர்நீர் கோதையின் மீது அசைவற்று நின்றிருக்கும் முதலைவடிவப் படகுகள். ஏடுகளை அடுக்கி வான் வரை நிறுத்தியது போன்று அங்குள்ள கற்தட்டு மலைகள். காலையில் அந்நிலக்காட்சியை நினைவுகூர்ந்தபடி உடலும் உள்ளமும் ஓய்ந்து படுத்திருப்பாள். சிலநாள் உள்ளம் உவகையில் இனித்துக்கொண்டிருக்கும். சிலநாட்கள் அது உருத்திரளா ஏக்கம்கொண்டு விழிநீர் கசியச்செய்யும்.

தன் கனவுகளில் அவள் எப்பொழுதும் அரசியென்றே வெளிக்கிளம்பினாள். ஆயிரம் அகம்படியர் முன்னும் பின்னும் சூழ்ந்து வர, படைக்கலன்களும் கவசங்களும் தலைப்பாகைகளும் ஒளிவிடும் வீரர்கள் நிரைவகுக்க, குறடொலிகளும் சகட ஒலிகளும் சூழ்ந்தெழ, பறைகொட்டியும் கொம்பூதியும் சூதர் முன் செல்ல, மங்கலமகளிர் அமர்ந்த தேர்கள் தொடர, பட்டுக்கொடி நெளியும் பொற்குவைத் தேரில் செம்பட்டுச் சேக்கையில் சாய்ந்தமர்ந்து இருபுறமும் முகம் மலர்ந்து வாழ்த்தும் பெருந்திரளை நோக்கியபடி அவள் விரிந்து சென்ற சாலைகளில் சென்றாள்.

அவளை பெருங்கோட்டை வாயில்களில் முடிசூடி குடைகவித்து அரசியருடன் நின்றிருந்த பேரரசர்கள் அருகணைந்து தலைதாழ்த்தி முகமனுரைத்து வாழ்த்தி வணங்கினர். அவள் தேரிறங்கி மண் நின்றபோது அரிமலர் மழையென அவள்மேல் பொழிந்தனர். அவளை அரசரும் அமைச்சரும் சூழ அழைத்துச் சென்று அவைமேடைகளில் இடப்பட்ட பீடங்களில் அமர்த்தினர். அந்தணரும் அமைச்சரும் அவையோரும் எழுந்து தலைதாழ்த்தி அவளை வாழ்த்தி குரலெழுப்பினர். அவள் வருகையைப் புகழ்ந்து புலவர் பாடினர். அவள் செல்லும் தெருக்களில் பாணரும் அவளை ஏத்தி நின்றனர்.

மேலும் மேலுமென பெருகிச் செல்லும் அக்கனவு எங்கோ ஒரு புள்ளியில் சலிக்கையில் புரண்டு படுத்து தன்னந்தனி விறலியென மரவுரி ஆடை அணிந்து தோளிலொரு மூட்டையும் கையிலொரு கழியுமாக தனித்த பாதைகளில் அவள் நடந்து சென்றாள். அயல்வணிகர் குழுக்களுடன் இணைந்துகொண்டாள். இசைச்சூதர்களுடன் ஒருகுலமென்றாகி அலைந்தாள். தனித்த விடுதிகளிலும் பெருமரத்தடிகளிலும் உறங்கினாள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு இடத்தில் உணவுண்டாள். ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் ஒரு பெயரிட்டாள். ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசினாள்.

அவை கனவுகள் என்று அறிந்திருந்தாலும் என்றோ ஒருநாள் கிளம்பி சம்பாபுரியின் எல்லைகளைக் கடந்து தான் சென்றுவிடுவோம் என்று மெய்யாகவே அவள் நம்பினாள். சபரியிடம் அதைச் சொல்லும்போது கூடவே முனிந்து “ஆம், நீ உள்ளூர நகைப்பதை நான் அறிவேன். இத்தனை நாள் அஞ்சியஞ்சி இச்சிறைக்குள் வாழ்ந்தவள் சிறகுகளை இழந்திருப்பேன் என்று எண்ணுகிறாய். எவரும் அவ்வாறே எண்ணுவர். ஆனால் ஒரு நாளும் நான் கனவுகளை ஒழிந்ததில்லை. இதுவே என் இடமென்று அமைந்ததுமில்லை. எனவே நான் எழுவேன். என்றேனும் ஒருநாள் எங்கிருக்கிறாள் இவள் என்று நீங்கள் அனைவரும் எண்ணும்படி முற்றிலும் தொலைந்து போவேன். ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்பிறவி எடுத்தபடி பாரதவர்ஷத்தின் இப்பெருநிலங்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பேன்” என்றாள்.

bl-e1513402911361சம்பாபுரியிலிருந்து கிளம்பியதுமே அவள் மெல்ல உருமாறலானாள். படகுத்துறை வரை தேரில் செல்லும்போது நிலைகொள்ளாமல் எழுந்து தேர்த்தூணைப் பற்றியபடி காற்றில் நெளிந்தாடிய திரைச்சீலைகளினூடாக நகரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். சபரி “அமர்க, அரசி!” என்று சொன்னபோது எரிச்சலுடன் திரும்பிநோக்கி “இது ஒன்றும் அரச ஊர்வலமல்ல” என்றாள். “ஆம்” என்று சபரி சொன்னாள். “ஆனால் படகுத்துறைக்கான வழி சற்று சரிவானது. அமராவிடில் நிலைகுலைய நேரும்.” அவள் கைவீசி அதை புறக்கணித்தாள். சம்பாபுரியின் ஒவ்வொரு மாளிகையாக விழிதொட்டு நோக்கிக்கொண்டே சென்றாள். தன் உள்ளம் சிறுமிபோல் கிளர்ச்சி கொண்டிருப்பதை, கூவி நகைத்தபடி கைகொட்டித் துள்ள வேண்டுமென்று தோன்றுவதை, அவளே விந்தையாக உணர்ந்தாள்.

அந்த உளமாற்றத்தை சபரி அறிந்துவிடக்கூடாதென்பதற்காக எரிச்சலை வரவழைத்தபடி “இந்நகர் எப்போதுதான் துயிலெழும்?” என்றாள். “இது கோடைகாலம், அரசி. அந்தியில் தொடங்கும் சந்தைகளும் கேளிக்கைகளும் நள்ளிரவு வரை நீள்கின்றன. எனவே புலரியில் விழித்திருப்பவர் சிலரே” என்றாள். “நெடுங்காலமாக இப்படியே சோம்பி அமர்ந்துவிட்டால்…” என்றபின் சலிப்பு மிகையாக வெளிப்பட உதட்டைச் சுழித்து “சரிதான், உழைத்துப் பொருளீட்டி என்ன பயன்? தேனீ சேர்ப்பதை கரடி அருந்துகிறது” என்றாள். சபரி அத்தகைய சொல்வெளிப்பாடுகளுக்கு வெறும்விழி காட்டப் பயின்றிருந்தாள்.

மீண்டும் மாளிகையைப் பார்த்தபோது விந்தையான எண்ணம் ஒன்று வந்தது. இந்நகரிலிருந்து எப்போதைக்குமென கிளம்பிச்செல்கிறோம் என்று. மறுமுறை இங்கு வரவே போவதில்லை என்றால் இந்தக் காட்சிகள் அனைத்திற்கும் எத்தனை மதிப்பு உருவாகிவிடும்! குடைக்காளான் வண்ணத்தில் சுதைக்கூரை கவிழ்த்த இந்த மாளிகை இனி ஒருபோதும் என் விழிகள் முன் தோன்றப்போவதில்லை. பீதர்நாட்டு வெண்ணிற ஓடுகள் வேய்ந்த இந்த மாளிகை, சிவந்த களிமண் ஓடுகள் கவிழ்த்த அந்த இரண்டடுக்கு மாளிகை, நடுவே செல்லும் அச்சிறு சந்து, அதற்கப்பால் தெரியும் ஏழன்னையரின் ஆலயத்தின் கோபுரமுகடு.

இவற்றை நான் இனி பார்க்கவே போவதில்லை என கற்பனை செய்தாள். மறுமுறை நோக்கவே வாய்ப்பில்லாதவையே பேரழகு கொண்டவை எனும் சொல் நினைவிலெழுந்தது. ஏதோ பயண நூலொன்றில் நெடுங்காலம் முன் அதை படித்திருந்தாள். நெஞ்சில் பதிந்து பல முறை அவளே மீளமீள சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். தொலைநிலங்கள் பேரழகு கொள்வது அதனால்தான். அலைந்து அல்லலுற்று அங்கு சென்றுசேர்ந்து நோக்குகையில்கூட அவ்வழகு முழுமை கொள்வதில்லை. எவ்வண்ணமோ மீண்டு இச்சிறுவாழ்வில் பிறிதொருமுறை அங்கு செல்ல இயலாதென்று நன்குணர்ந்து நினைவில் மீட்டெடுக்கையில் நெஞ்சை நிறைக்கும் பெருந்துயரொன்றையும் அவை சேர்த்துக்கொள்கின்றன. துயர் களிப்பென்றும் ஆகும் தருணம் அது.

இச்சிறுவாழ்வு எனும் சொல்! இது சிறிதே என்னும் ஏக்கம். இதை இவ்வளவு நிறைத்திருக்கிறேன் எனும் பெருமிதம். நில்லாதலையும் துலாமுள்ளே உவகை என்பது. நிலைகொள்கையில் துயரோ மகிழ்வோ இல்லை. ஆம், மகிழ்வென்பது அலைபாய்தல், குமிழி, கொப்பளிப்பு, கொந்தளிப்பு. மீண்டும் சம்பாபுரிக்கு வரவேகூடாது. கங்கைப் பெருக்கில் பாய்ந்துவிட வேண்டும். குளிர்ந்த ஆழத்தில் மூழ்கி மறைந்தால் அத்தருணத்தில் இந்நகர் இதன் ஒவ்வொரு கணுவிலும் தெய்வப் பேரழகுடன் என் சித்தத்தில் உறையும் போலும்.

படகுத்துறைச் சரிவில் கிளைவிரித்துப் படர்ந்துநின்ற ஆலமரத்திடம் இனி நான் வரப்போவதில்லை என்று சொல்லவேண்டுமென்று தோன்றியது. இனி கற்பலகைகள் பதித்த இச்சாலை எனக்கில்லை. மீனெண்ணெய் விளக்குகளைச் சூடி நிற்கும் கற்தூண்களிலும், வளைந்து சரிந்து இறங்கிச் செல்லும் இதன் இருபுறமும் நிரைவகுத்திருக்கும் சுங்கமாளிகைகளிலும், அப்பால் மரக்கலங்கள் ஆடி நிற்கும் துறைமுகப்பிலும், அங்குள்ள காவல்மாடங்களிலும் நான் இனி விழிபதிக்கப் போவதில்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் முழுச் சித்தத்தையும் விழியென்றாக்கி பதித்தாள். துளித்துளியென நோக்கிச் சென்றாள்.

இரவெல்லாம் இறக்கி அடுக்கப்பட்ட பொதிகளை ஏற்றிய சகடங்களை உடற்தசைகளை நாணென இறுக்கி, புட்டங்கள் புடைக்க கால்களை உந்தி, தலைதாழ்த்தி இழுத்துச்சென்ற காளைகள். அச்சு இறுகிச்சுழன்று எழுப்பும் உரசலோசையுடன் இணைந்த சகடப்பட்டை ஒளிநெளிவு. ஆற்றுப்பரப்பிலிருந்து எழுந்த காற்றில் துடிக்கும் வண்ணக்கொடிகள். வணிகர்களின் மேலாடைகள் எழுந்து பறந்தன. வண்ணத் தலைப்பாகைகள் காலையொளியில் தெளிந்து மின்னின. இதோ மெல்ல திரும்புகிறது ஒரு தேரின் குடமுகடு. மின்னி அணைகிறது ஒரு கவசத்தின் மார்புவளைவு. சுடரேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன வேல்முனைகள். அருகணையும் வீரனொருவனின் வாளுறையின் ஒளி அலைவுறுகிறது. நீர்ப்பரப்பில் பல்லாயிரம் கோடி வெள்ளி ஒளிச்சிமிட்டல்கள். சுமை நீங்கும்தோறும் மேலெழுந்து நீர்த்தடம் காட்டும் படகுப் பள்ளைகள்.

“ஆம், கிளம்பிவிட்டேன்” என்று ஒரு சொல் எவரோ சொல்லி செவியேற்றதுபோல் நெஞ்சிலெழுந்தது. அதன் பின்னரே அவ்வுணர்வை உள்ளம் அடைந்தது. துறைமேடை அலையிலாடி அணுகுவதுபோலத் தெரிந்தது. “ஆம், இதோ கிளம்பிவிட்டேன்” என மீண்டும் சொன்னாள். கால் தளர்ந்தவளாக தேரின் பீடத்தில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 64

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 3 

bl-e1513402911361ஹிரண்யகர்ப்பம் என்னும் அதர்வவேதக் குழுவில் அவனை சேர்க்கலாம் என்று தந்தை முடிவெடுத்தபோது அன்னை அதற்கு ஒப்பமாட்டாள் என்னும் ஐயம் அவருக்கு இருந்தது. பல நாட்களாகவே அவரைத் தேடி அக்குருநிலையிலிருந்து வைதிகர்கள் வந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அங்கிரீசரின் சொற்குலம். அதர்வம் அவர்களுக்கு பழிசேர்ப்பது. “மைந்தரை அதர்வத்திற்கு அனுப்புவது எத்தனை துயரளிப்பதென்று அறிவோம். ஆனால் அவன் அங்கிரீச குலத்தவன் என்பதே அவனுக்குக் காப்பென்றுணர்க! ஒரு பிழையும் நிகழாது இயற்றப்படும் அதர்வம் பிற மூன்று வேதங்களைவிட பெரும்பயன் அளிப்பது” என்றார் அவனை அழைக்கவந்த உக்ரர் என்னும் வைதிகர்.

அவர் அருகே இருந்த சுப்ரபர் “எவர் அறிவார்? அவனை ஒரு மாமுனிவனென தவத்தின் உச்சிமுனையில் அது அமர்த்தலாம். மண்ணிலுள்ள அனைத்துச் செல்வங்களையும் தெய்வங்கள் அள்ளி அவன் காலடியில் கொட்டலாம்” என்றார். அவன் தந்தை முகம்சுளிக்க அதை அக்கணமே உணர்ந்த உக்ரர் “அதர்வம் மீது நீங்கள் கொண்டிருக்கும் ஐயமும் விலக்கமும் பொருளற்றவை. இங்கு ரிக்கும் சாமமும் பயிர்கள். யஜுர் அதைச் சூழ்ந்த உயிர்வேலி. அதர்வமே முள்வேலி என்று உணர்க! அதர்வத்திற்கு நீங்கள் அளிக்கும் கொடை உங்கள் குருமரபு பேணி வளர்த்தவை அழியாதிருக்க செய்யப்படுவது என்று கொள்க!” என்றார்.

சுப்ரபர் “வேதம் ஓம்பி நீங்கள் இதுவரை அடைந்ததென்ன, அந்தணரே? ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திற்கும் ஒரு மைந்தனை விண்ணுக்களித்து நீரூற்றி மீள்கிறீர்கள்” என்றார். சீற்றத்துடன் அவன் தந்தை “ஆம், வேதம் விதைத்து இரந்து வரும் செல்வத்தை எல்லாம் என்னிடம் இரந்து வருபவருக்கு அளிக்கிறேன். இறுதியாக கை நீட்டி மிருத்யூ வந்து நிற்கிறாள்” என்று சொன்னார். உக்ரர் அத்தருணத்தை பற்றிக்கொண்டு “ஒரு மைந்தனை அதர்வ வேதம் என்னும் அன்னைக்கு அளியுங்கள். இப்புவி உங்கள் பிற மைந்தரை கைநீட்டி ஏந்திக்கொள்வாள். இக்குடி தழைக்கும்” என்றார். தந்தை கசப்புடன் தலையசைத்தார்.

ஆனால் தந்தை ஒவ்வொருநாளும் உறுதி குலைந்து வருவதை அவன் கண்டான். முதல்முறை சுப்ரபரிடம் சுட்டுவிரல் காட்டி “இனி இப்பேச்சை என்னிடம் எடுக்க வேண்டியதில்லை. நான் உங்கள் இரை அல்ல. நன்று. கிளம்புக, அந்தணரே!” என்றார். மறுமுறை “இனி ஒரு சொல்லும் எழவேண்டியதில்லை” என்று தாழ்ந்த குரலில் சொல்லி கைகூப்பி எழுந்தகன்றவர் மீண்டும் அவர்கள் வந்தபோது சோர்ந்த குரலில் “எளியவனின் துயரை வைத்து ஆடவேண்டியதில்லை, அந்தணரே. என்னால் இயலாது” என்று தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

அன்றுதான் அவன் இளையோன் ஜலஜன் விண்ஏகி பதினாறு நாட்கள் கடந்திருந்தன. பதினாறாவது அன்னமூட்டுக்கு பிடி அரிசி இன்றி பகலெல்லாம் இல்லங்கள்தோறும் சென்று இரந்து வெறும் கையுடன் மீண்டிருந்தார். அன்னை “அன்னமின்றி இறந்தவன். அன்னம் என கைச்சிமிழ் அளவாவது அளிக்காவிட்டால்…” என்றாள். மீண்டும் சென்று திரும்பிவரும் வழியில் காடோரம் கதிர்கொண்டு நின்றிருந்த புல்கதிரின் மணிகளை உருவி உள்ளங்கையில் குவித்து கொண்டுவந்து அன்னையிடம் கொடுத்தார். “அன்னம் அளிக்கவேண்டும் என்பதே நெறி. வேதம் தகைந்த அந்தணனுக்கு மைந்தன் எனப் பிறந்தாலும் அவனுக்கு இப்புவி அளிப்பது இத்தனை மணிகள்தான் என்றால் அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார். அந்நெல்லை தன் உள்ளங்கையில் வாங்கி அதையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள் அன்னை. இன்னொரு கையால் அதை கசக்கி உமி நீக்கி ஒரு சிறு கரண்டியில் நீரெடுத்து அதை ஊறவைத்து அனல்காட்டி வேகவைத்து மரச்செப்பில் அளித்தாள். சிறு குருவிக்கும் போதாத அந்த அன்னத்தை அன்று மூச்சுலகில் அமைந்து தன் இறுதி அன்னமென இளையோன் பெற்றுக்கொண்டான்.

இலைகள் அனைத்தும் மழைத்துளி உதிர்த்துக்கொண்டிருக்க, மெய்ப்புகொண்டு சிலிர்த்துக்கொண்டிருந்த நதியின் கரையில், பெயர்ந்து பாதி மூழ்கிக்கிடந்த கல்படியில் அமர்ந்து தந்தை நீரள்ளி ஜலஜனுக்கு நீத்தார்கடன் முடித்தார். அவன் ஜலஜனை எண்ணியபடி நின்றிருந்தான். அவனுக்கு தவழும் அகவையே ஆகியிருந்தது. கைக்கு எட்டிய அனைத்தையும் எடுத்து வாயிலிட்டபடி அவன் இல்லமெங்கும் அலைந்து திரிந்தான். புவியில் அவன் கற்றுக்கொண்ட சொல் அன்னம் மட்டுமே. ‘ன்ன ன்ன’ என வாய்வழியச் சொன்னபடி அவன் நிலையற்றிருந்தான். எதையாவது கையிலெடுக்கையில் முன்வாயின் ஒற்றைப் பல் தெரிய “ன்ன!” என சிரித்து மகிழ்ந்தான்.

தலைக்குமேல் கைகூப்பி எழுந்து கரை நோக்கி வந்தபோது அவர் நெஞ்சில் நீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. விழிநீரே அவ்வண்ணம் பெருகிப் பொழிவதாக அவன் எண்ணினான். அவனிடம் ‘செல்வோம்’ என்று கைகாட்டி முன்னால் நடந்தார். பன்னிருஅடி முன்னால் வைத்தபின் எண்ணியிராக் கணத்தில் தலைக்குமேல் கைகூப்பி திரும்பி “எந்தையே, எளியோனை பொறுத்தருள்க!” என்று பெருங்குரலெடுத்து கூவினார். அவன் முன்னால் சென்று தந்தையின் ஆடையை பற்றிக்கொண்டான். கூப்பிய கையை நெஞ்சோடமைத்து தலைகுனிந்து தந்தை குமுறி அழுதார். தாடியின் நீர்த்துளிகள் நெஞ்சில் உதிர்ந்தன. “தந்தையே தந்தையே” என்று அவன் அவரை உலுக்கினான்.

அவர் தன்னை அடக்கி முகத்தை இருமுறை கையால் வழித்து நீரை உதறிய பின் “உம்” என்ற ஒலியெழுப்பி குடில் நோக்கி நடந்தார். குடிலுக்குள் அன்னை அடுமனையில் ஏதோ கிழங்கை சுட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவளைச் சூழ்ந்து எஞ்சிய மைந்தர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் விழிகள் அடுப்பில் வெந்துகொண்டிருந்த கசப்புக் கிழங்கிலேயே நிலைகொண்டிருந்தன. தந்தை “உம்” என முனகினார். அன்னை வறண்ட விழிகளை தூக்கி நோக்கிவிட்டு தலைதிருப்பிக்கொண்டாள்.

ஏழு நாள் கழித்து மீண்டும் அதர்வ வைதிகர் வந்தபோது தந்தை முறைமைச் சொல் உரைத்து வரவேற்கவில்லை. வேள்வி முடிந்த கொட்டகையில் மரத்தாலான மணை மீது கால் மடித்து தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவர்கள் அவர் முன் அமர்ந்து முகமன் உரைத்தனர். “இது இறுதிச்சொல், அந்தணரே. இனியொருமுறை இவ்வண்ணம் கோரமாட்டோம். இக்கனி அதர்வத்திற்குரியது என்று எங்கள் நூல் உரைத்ததனால் வந்தோம். இதன்பொருட்டு எங்கள் ஆசிரியர் அங்கே காட்டு விளிம்பில் காத்திருக்கிறார். முடிவுச்சொல் தாங்கள் உரைக்கவேண்டும்” என்றார் உக்ரர்.

நெடுநேரம் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த தந்தை பெருமூச்சுடன் கலைந்து விழிதூக்கி “நான் அவன் அன்னையிடம் ஒரு சொல் கேட்கிறேன்” என்றார். “ஆம், கேட்டு உரையுங்கள்” என்று உக்ரர் சொன்னார். தந்தை எழுந்து அவனிடம் ‘வருக!’ என்று கைகாட்டிவிட்டு குடிலுக்குள் சென்றார். அவர் வருகையைக் கேட்டு அன்னை எழுந்து தலைகுனிந்து நின்றாள். அவர் “ஏன் வந்திருக்கிறேன் என்று அறிவாய். இதுவே தெய்வங்களும் மூதாதையரும் வகுத்த வழி என்றிருக்கலாம்” என்றார். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நதிபெருகி நிலம் நீர்மூடிக் கிடக்கிறது. மீண்டெழ பல மாதங்களாகும் என்கிறார்கள். இம்மைந்தரைக் காக்க நம்மால் இயலாது போகலாம்” என்றார். அவள் அதற்கும் எதிர்வினை காட்டவில்லை.

அவர் தனக்கே என “ஒவ்வொரு ஆண்டும் இவன் பெறும் செல்வத்தை வணிகர்களினூடாக இங்கு நம்மிடம் சேர்ப்பார்கள் என்கிறார்கள். இன்று அதர்வர்களுக்கு கிடைக்கும் செல்வம் எவருக்கும் வருவதில்லை. நாமும் நம் குடியும் மீள்வோம். இங்கு நம் முன்னோர் நெறிப்படி ஒரு வேதசாலை அமைக்க முடியும். நம் மைந்தரை மகாவைதிகர்களாக ஆக்கமுடியும். யாரறிவார், அவர்கள் ஒருநாள் அரசர்களின் அவைகளில் தலைமை வைதிகர்களாக அமர்ந்திருக்கவும் கூடும்” என்றார். அன்னை அங்கிருப்பதாகவே தெரியவில்லை.

தந்தை மெல்ல உடல்திருப்பினார். அவ்வசைவில் அவள் விழித்துக்கொண்டு அவனை நோக்கி அருகே வா என்று கைகாட்டினாள். அவன் அருகே சென்றதும் “நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்றாள். “அன்னையே, என் வழி அது என்றே எண்ணுகின்றேன். என் பொறுப்பு அது” என்றான். “இத்தனை நாள் பிந்தாமலிருந்தால் என் இளையோர் நால்வரேனும் எஞ்சியிருப்பார்கள் என்றே வருந்துகிறேன்.” அவள் அவன் தலைமேல் கைவைத்து “சென்று வருக! நலம் திகழ்க!” என்று வாழ்த்தினாள். அன்னையின் கால்தொட்டு வணங்கி விடைகொண்டான்.

வெளியே செல்கையில் தந்தையிடம் “நீங்கள் எவ்வகையிலும் துயருறக்கூடாது தந்தையே, என் கடன் இது என்று உணர்கிறேன். என் சிறப்பும் அங்குதான் அமையும். என் பொருட்டு எண்ணி சோர்வுற வேண்டியதில்லை. என் இளையோர் வேதச் சிறப்பும் வாழ்க்கையில் வெற்றியும் இறுதி நிறைவும் பெறவேண்டும். அதர்வ அன்னை துணையிருக்கட்டும்” என்றான். தந்தை “அதர்வ வேதத்திற்கு தன்னைக் கொடுப்பதென்பதற்கு மெய்யாக என்ன பொருள் என அறிவாயா?” என்றார். “ஆம்” என்றான். “அது திரும்பிவர முடியாத திசை” என்றார் தந்தை. “ஆம், முன்னரே அதை உசாவி அறிந்தேன்” என்று அவன் சொன்னான். பெருமூச்சுடன் “நன்று!” என்ற தந்தை வெளியே சென்று அங்கு நின்றிருந்த உக்ரரிடமும் சுப்ரபரிடமும் “இவனை அளிக்கிறேன். அன்னை வாழ்த்துரைத்துவிட்டாள்” என்றார். “அதர்வம் பெருங்கருணை கொண்டது அந்தணரே, பெருஞ்சினம் அதன் மறுபக்கம் மட்டுமே” என்றார் உக்ரர். “உங்கள் இல்லம் செல்வத்தால் நிறையும்” என்றார் சுப்ரபர்.

“இளையோர் உன்னிடம் விடைபெற்றுக்கொள்ளட்டும், மைந்தா” என்றார் தந்தை. அவனுடைய ஏழு இளையோரும் கமுகுப்பாளைகளை ஆடையாக அணிந்து சணலால் ஆன முப்புரி நூலுடன் குடிலுக்கு வெளியே ஒருவரோடொருவர் உடல் ஒட்டி விழிகள் ஏந்தி நின்றிருந்தனர். அவன் அருகே சென்று “இளையோரே, உங்கள் ஒவ்வொருவரையும் அறிவும் செல்வமும் புகழும் தொடர்ந்து வரட்டும். உங்களை அணுகும் ஒவ்வொரு அந்தணனும் உங்களுக்கு வேதத்தை அளிக்கட்டும். ஒவ்வொரு முனிவரும் ஞானத்தை அளிக்கட்டும். ஒவ்வொரு அரசரும் பொன்னை அளிக்கட்டும். நான் உங்கள் அனைவருக்கும் அன்னமென்றானேன். அன்னமே முதல் மெய்மை என்றுணர்க!” என்றான்.

இளையோரில் மூத்தவனாகிய குசுமன் கண்ணீர் வழிய விழிகளை அழுத்தியபடி தலைவணங்கி நின்றான். தந்தை “இளையோரே, உங்கள் மூத்தவன் காலடியைத் தொட்டு வணங்கி நற்சொல் பெறுக!” என்றார். அவர்களில் இளையோனாகிய சுகுமாரன் அவன் கால்தொட்டு வணங்கினான். அவன் தலைமேல் கைவைத்து அவன் வாழ்த்தினான். ஒவ்வொருவராக வணங்கி வாழ்த்துபெற்றதும் அவன் வீட்டிலிருந்து வெளியிலிறங்கி ஏழு அடி வைத்து திரும்பிநோக்கி தலைக்குமேல் கைகூப்பி கும்பிட்டான். முன்னரே சென்று வழியில் காத்து நின்றிருந்த வைதிகர்கள் அவனை அருகணையச் சொல்லி கைகாட்டினர். அவர்களுடன் அவன் சென்று கலந்து திரும்பி நோக்காமல் இல்லம்விட்டு நீங்கினான்.

முறைமைகளின்படி அவன் தந்தை வாழையிலை விரித்து அருகம்புல் சூடிய எள்ளன்னம் வைத்து மலர்படைத்து நீரூற்றி அவனுக்கு இறுதிக்கடன் முடித்து அவ்விலையுடன் அன்னத்தை இடம் வீசி இல்லக்கதவைப் பூட்டி அக்குடியிலிருந்து அவனை இறந்தவனாக ஆக்குவாரென்று அவன் அறிந்திருந்தான். அந்நிலமும் இல்லமும் அக்குடியும் அன்னையும் தந்தையும் இளையோரும் இனி ஒருபோதும் தனக்கில்லையென்று எண்ணியபோது உளம் கொந்தளித்தெழுந்து உடலை அதிர வைத்தது. பின் அனைத்து உள்ளுறுப்புகளில் இருந்தும் குருதி சொட்டி வழிந்து வெறுமைகொள்ள முன்பொருபோதும் அவனறியாத விடுதலை உணர்வொன்றையும் அடைந்தான்.

bl-e1513402911361ஹிரண்யகர்ப்பத்தின் முதன்மை ஆசிரியர் அமூர்த்தர் அவனுக்கு அதர்வத்தில் உறையும் இமாதேவியை விருப்பத் தெய்வமாக அளித்து அவளுக்குரிய நுண்சொல்லை அளித்தார். அவனுக்கு கையில் புல்லாழி கட்டி முதல் வேதச் சொல்லெடுத்து அளித்து “அதர்வம் முற்றிலும் பிறிதொன்று. இது மண்ணிலுள்ள அனைத்து விலங்குகளிலும் அருவியிலும் அலைகளிலும் ஒலிக்கும் நாதத்தை தன் ஓசையெனக் கொண்டது. இது உன் நாவில் எழ வேண்டுமென்றால் ஒவ்வொரு சொல்லாக பிற வேதங்களை நீ மறந்தாக வேண்டும். அவற்றை மறப்பதற்கு எளிய வழி இதை கருத்தூன்றி கற்பதே ஆகும். தானென்றாகி பிறிதொன்றிலாது நின்றிருப்பவையே தெய்வங்கள். அதர்வை அன்னை உன்னை ஆட்கொள்க!” என்றார்.

“நாகத்தின் நச்சுப்பல் என இது அந்தணரில் அமர்ந்திருக்க வேண்டும். அவனை அப்பல் ஒருபோதும் தீண்டிவிடக்கூடாது” என்றார் அமூர்த்தர். “ஆம்” என்று சொல்லி அவன் தலைவணங்கினான். வேதம் பயின்றபடியே அக்குழுவுடன் அவன் கிழக்கே காமரூபம் முதல் தெற்கே வேசரத்தின் எல்லைவரை பயணம் செய்தான். ஏழு மகாபூதவேள்விகளை அக்குழு இயற்றியது. பொன்னில் அவன் பெற்ற பங்கு வணிகர்களினூடாக தந்தைக்கு சென்று சேர்ந்தது. அங்கே அவர் பதினெட்டு துணைக்குடில்களும் நடுவே இரண்டடுக்கு மையக்கட்டடமும் கொண்ட குருநிலை ஒன்றை அமைத்திருப்பதாகவும் நூற்றெட்டு மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர் என அமர்ந்திருப்பதாகவும் அவன் அறிந்தான்.

அஸ்தினபுரியின் பெருவேள்வி நிகழவிருப்பதை அவன் ஆசிரியர் அமூர்த்தர் சொல்லி அறிந்தான். பொன் பெருகும் வாய்ப்பு அது என்று அவர் எண்ணினார். “நாம் வேதம் விதைத்து பொன்னை அறுவடை செய்பவர்கள். இது நூறுமேனி பெருகும் வயல்” என்று அவர் அவனிடம் சொன்னார். பெருவேள்விகளின் பொருட்டு அவந்தியினூடாக விதர்ப்பம் வந்து மாளவத்தை அடைந்து பாலையினூடாக பயணம் செய்து அவர்கள் கூர்ஜரத்தை வந்தடைந்திருந்தனர். “கிளம்புக அந்தணர்களே, பிறிதொருமுறை இது எப்போது நிகழுமென நாம் அறியோம். இம்முறை தெய்வங்கள் நமக்கு வாய்ப்பளித்துள்ளன” என்றார் ஆசிரியர்.

புருஷமேத வேள்வி என்றால் என்ன என்று அவனுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. அஸ்வமேதம், அஜமேதம், கோமேதம் போல அதுவும் ஒரு தொன்மையான அதர்வ வேள்வி என்று மட்டுமே அறிந்திருந்தான். அஸ்தினபுரியை அவர்கள் சென்றடைந்தபோது வரவேற்க கோட்டைமுகப்பிலேயே சகுனியின் தலைமையில் மூன்று சிற்றரசர்கள் காத்து நின்றிருந்தனர். “வருக அந்தணர்களே, இன்று பாரதவர்ஷத்தில் இவ்வேள்வியை தொல்முறைப்படி செய்துமுடிக்க தங்களால் இயலும் என அறிந்தேன். உங்கள் வேள்வியால் அஸ்தினபுரி வெற்றியும் புகழும் கொள்க! இதன் கொடிவழிகள் சிறப்புறுக!” என சகுனி வாழ்த்தினார்.

அவருடன் தேரில் சென்றிறங்கியபோது அரண்மனை முகப்பில் கணிகர் வந்திருந்தார். “அனைத்தும் முறைப்படி நிகழட்டும். ஒன்றும் இங்கு குறைவுபடாது” என்றார். அமூர்த்தர் “மகாபூத வேள்விகள் பல உள்ளன. அஜமேதமும் கோமேதமும்கூட அவ்வப்போது நிகழ்த்தப்படுகின்றன. அவையும் நிறைந்த பயனுள்ளவையே” என்றார். கணிகர் “புருஷமேதத்தின் பொருட்டே நீங்கள் வந்துள்ளீர்கள். அவையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது” என்றார். “ஆம், ஆனால் அனைத்து விளைவுகளையும் அறிந்தே இறுதிநிலை எடுக்கவேண்டும். அரசரிடம் நாங்களே அதை விளக்கிச் சொல்கிறோம்” என்றார்.

துரியோதனன் வீற்றிருந்த பேரவையில் அமூர்த்தர் எழுந்து வணங்கி புருஷமேத வேள்வியை விரித்துரைத்தார். “அரசே, ஒரு பிழையும் இன்றி இயற்றப்படவேண்டியது இது. வேதம் ஒரு சொல்கூட பிழைபடலாகாது. அவி ஒரு துளி குறையலாகாது. கொடை ஒரு முறைகூட மறுக்கப்படக்கூடாது. இவ்வேள்வி ஒரு சொல்லாலும் எதிர்க்கப்படக்கூடாது” என்றார். “தொடங்கியபின் குறைவுறும் புருஷமேத வேள்வி குலம் முற்றழிக்கும் என உணர்க! அவியென்றளிக்கும் ஆத்மாவை தெய்வங்கள் ஏற்றுக்கொள்கையில் நாம் வேண்டியதை அடைகிறோம். அவியை எவ்வகையிலேனும் தெய்வங்கள் மறுக்குமென்றால் நாம் அந்தணனை கொலைசெய்த பெரும்பழியை அடைவோம். தெய்வங்களும் தப்பமுடியாதது அது என்று தெளிக!”

அவையினர் நடுக்குற்றவர்கள் என அமர்ந்திருந்தனர். துரியோதனன் அவர் சொல்லி முடித்ததும் எழுந்து “சொல்லி மாற்றும் வழக்கம் எனக்கில்லை அந்தணரே, புருஷமேதம் நிகழ்க!” என்றான். அவன் ஒருகணமும் எண்ணாது உரைத்தது அமூர்த்தரை சற்று சீற்றம் கொள்ளச் செய்தது. “புருஷமேதம் போன்ற கொடுவேள்விகளின் இடர் என்னவென்றால் நாம் முற்றும் தகைந்தவர்களாக இருந்தாலும் நமைச் சூழ்ந்தவர், நம் எதிரிகள், நாமறியாதபடி நம்முடன் ஊழால் பிணைக்கப்பட்டோர் எவர் செய்த பிழைக்கும் நாம் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கும். நம் கொடிவழியினரும் குடியினரும் பழிகொள்ள வேண்டியிருக்கும்” என்றார். “மறுசொல் இல்லை, வேள்வி நிகழ்க!” என்று துரியோதனன் சொன்னான். அவர் அவன் விழிகளை நோக்கியதும் சொல்நின்று “அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார்.

அவையில் இறுதிமுடிவு எடுக்கப்பட்டபின் மூத்த வைதிகர்கள் அனைவரும் முகமாற்றம் அடைந்திருப்பதை திரும்பிச்செல்லும்போதுதான் அவிரதன் உணர்ந்தான். வழக்கமாக அவை கலைந்து செல்லும்போது ஒருவருக்கொருவர் அவை நிகழ்வுகளைப் பேசி தாங்கள் புரிந்துகொண்டதைக் கூறி அதனூடாக புரிந்துகொள்ளாததைப் பற்றி உசாவி அறிந்துகொள்வது அவர்களின் முறை. தங்களுக்கு ஏதாவது ஒன்று புரியவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துவது பொதுவாக அந்தணரின் இயல்பல்ல என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஒரு கருத்தைச் சொல்லி எதிர்தரப்பு அதற்கு அளிக்கும் மறுமொழியினூடாக தன் புரிதல் இடைவெளிகளை நிரப்பிக்கொள்வார்கள். தங்களிடம் சொல்லும் எதையும் முன்னரே அறிந்திருப்பதாகவோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதாகவோ கூறுவார்கள். ஆகவே வைதிகர்களுக்கான குடில்கள் அமைந்திருக்கும் வழியெங்கும் பறவைக்கூட்டம்போல ஓசை எழுப்பியபடியே செல்வது அவர்களின் வழக்கம்.

அன்று எவரும் எதுவும் பேசாமல் நடப்பதைக் கண்டு அவன் சற்று நடைதளர்ந்து பின்னடைந்து இருபுறமும் மாளிகைகளையும் வணிகர்களையும் பெண்களையும் நோக்கியபடி வந்துகொண்டிருந்த சற்று மூத்த வைதிகனாகிய பௌர்வனிடம் “என்ன ஆயிற்று? ஏன் எவரும் சொல்லாடவில்லை?” என்றான். பௌர்வன் கலிங்கத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டவன். அக்குழுவில் வாய்மொழியில் அவனுடையதே அவிரதனுக்கு அணுக்கமானதாக இருந்தது. பௌர்வன்  “புருஷமேதம் மெய்யாகவே நிகழக்கூடும் என்று எவரும் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்றான். “ஏன்?” என்று அவன் கேட்டான். “ஆயிரம் ஆண்டுகளில் மூன்று முறையே அது நிகழ்ந்துள்ளது. பிராமணங்களில் அதற்கான குறிப்புகளும் பெரிதாக இல்லை. மெய்யுரைப்பதென்றால் இன்றுள்ள எவரும் எதையும் அறிந்தது இல்லை” என்றான்.

“அவ்வளவு அரிதா என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். “ஏன், வைதிகனை வேள்வித்தீயில் அவியாக்குவதை இதற்குமுன் பலமுறை நீ அறிந்திருக்கிறாயா?” என்றான். “வைதிகனையா?” என்று கேட்டு அவன் பின்னால் நின்றுவிட்டான். இரண்டடி வைத்து முன்னால் சென்ற பௌர்வன் திரும்பிப்பார்த்து “நிற்காதே” என்றான். அவன் ஓடி அருகணைந்து “என்ன சொன்னீர்கள்? வைதிகனையா?” என்றான். “ஆம்” என்றான் பௌர்வன். “அதர்வம் ஓதி தகைந்த வைதிகனையேதான்.” “ஏன்?” என்றான் அவிரதன். “எதன் பொருட்டு அஸ்வம் அவியாக்கப்படுகிறது? ஆவும் ஆடும் அவி என்றாகிறது? எரிகொடை அளிக்கும் உயிர்கள் தூயவையாக இருக்கவேண்டும். தேவர்களுக்கு உகந்தவையாக இருக்கவேண்டும்.” அவிரதன் “ஆம்” என்றான்.

“புனிதமானவற்றில் புனிதமானது அந்தணன் உடல்தான். வேதத்தால் தூய்மை செய்யப்பட்டது அது” என்றான் பௌர்வன். அவன் தன் நெஞ்ச ஓசையைக் கேட்டு பின்னர் இருமுறை எச்சில் விழுங்கி வறண்ட தொண்டையை ஈரப்படுத்தியபின் “எவரை அவியிடப்போகிறார்கள்?” என்றான். “அதை அந்தணர்கள் தங்களுக்குள் கூடி முடிவெடுப்பார்கள். அதற்கென்று தொன்மையான வழிமுறைகள் உள்ளன” என்றான் பௌர்வன். அவன் நெஞ்சுத்துடிப்பை கேட்டபடி உடன்நடந்தான். அதற்குள் நகரெங்கும் அவர்கள் ஏன் வந்திருக்கிறார்கள் என்னும் செய்தி சென்று சேர்ந்துவிட்டிருந்தது. விழிகள் அவர்களைத் தொட்டதும் எரிதொட்ட சிற்றுயிர்கள் என திகைத்து சிதறின.

மீண்டும் சொல்லெடுக்க அவனுக்கு பொழுதாகியது. அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் வடக்கெல்லையைக் கடந்து புராணகங்கைக்குள் சென்றனர். “அவ்வாறு முடிவெடுக்கப்பட்டவன் அதை ஏற்றாக வேண்டும் இல்லையா?” என்றான் அவிரதன். “இல்லை, அவன் மறுக்கலாம். ஆனால் அந்தணர் மறுப்பதில்லை. ஏனென்றால் அந்தணன் என்பவன் எந்நிலையிலும் தன் நலனையோ மகிழ்வையோ இருப்பையோ ஒரு பொருட்டென கொள்ளலாகாது. தங்கள் மூதாதையர் பொருட்டோ தெய்வங்கள் பொருட்டோ குடி பொருட்டோ கொடிவழிகளின் பொருட்டோ நெறிகளின் பிறழ்வு நிகழ்த்தக்கூடாது” என்றான் பௌர்வன்.

“எரியில் எழும் பொறியே அந்தணர் என்கின்றன தொல்நூல்கள். வேதமே எரி” என்றான் பௌர்வன் மீண்டும். “ஆம்” என்று அவன் தலையசைத்தான். அதன்பின் குடில் வரைக்கும் அவனால் சொல்லாட முடியவில்லை. உள்ளத்தில் ஒருங்கிணைந்த சொற்களும் எழவில்லை. வெளிக்காட்சிகள் சென்று முட்டி முட்டி சித்தம் திரும்பி வந்தது. ஒழுங்கின்மை கொண்டு அகம் பரந்தமையால் அனைத்து அடுக்குகளும் கலைய ஒருகணத்தில் அனைத்தும் பொய் என்றும் வெறும் சொல்லென்றும் தோன்றியது. எரியில் அந்தணரை அவியாக்குவதா? அப்படியொன்று நிகழுமா என்ன? அதை பிற அந்தணரும் குடிகளும் எப்படி ஏற்பார்கள்? அது இயல்வதா என்ன?

எத்தனை சித்தம் குவித்து எண்ணம் செலுத்தினாலும் அவனால் அக்காட்சியை உளம்கொள்ள இயலவில்லை. ஓர் அந்தணன் இறங்கி எரிபுகும் அளவுக்கு பெரிய வேள்விக்குளம் அமைக்கப்படுமா? முதிய அந்தணர்கள் எவரையேனும் எரியூட்டுவார்கள் போலும் என்று எண்ணினான். அவன் அகக்கண் முன் அக்குருநிலையின் சில முகங்கள் மின்னிச் செல்ல உடல் விதிர்த்தது. மறுகணம் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. மீளமீளச் சுழன்றாலும்கூட தான் அவ்வண்ணம் எரிபுகக்கூடும் என்ற ஐயமே ஏன் எழவில்லை? அவன் எரியிறங்குவதுபோல கற்பனை செய்தான். அம்முயற்சியையே உளம்கொள்ள முடியவில்லை.

தன் குடிலில் அந்திச் சடங்குகளுக்குப்பின் தர்ப்பைப் பாய்மேல் முருக்கு மரக்கட்டை தலையணையில் சாய்ந்து கண்களை மூடியபோது பௌர்வன் சொன்ன சொற்கள் அனைத்தும் மீண்டும் நிகழ்வனபோல் நினைவில் எழுந்தன. அப்போது அறியாத பௌர்வனின் முகஉணர்வுகள் அண்மையிலெனத் தெரிந்தன. அவன் கிளர்ந்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது. அச்சமல்லவா வேண்டியது? கிளர்ந்திருக்கிறான் என்றால் அவன் அதை அஞ்சவில்லையா? அவனும் தான் எரிபுகப்போவதில்லை என்று உறுதிகொண்டிருக்கிறான்போலும். அவ்வண்ணமென்றால் நானும் அக்கிளர்ச்சியைத்தான் அளைந்துகொண்டிருக்கிறேனா?

மெல்ல புரண்டு கைநீட்டி அருகே படுத்திருந்த பௌர்வனைத் தொட்டு “மூத்தவரே” என்றான். அவன் “சொல்” என்றான். அவனும் துயிலாதிருப்பதை எப்படி உணர்ந்தோமென வியந்தபடி “தாங்கள் அஞ்சவில்லையா?” என்றான். “ஏன்?” என்று அவன் கேட்டான். “எரிபுக நேருமென்றால்?” பௌர்வன் “புகவேண்டியதுதான். போர் எழுமென்றால் படைவீரர்கள் நிரை நிரையாகச் சென்று மடிவார்கள். எரியூட்டலில் குடிகள் அழியும். பின்னர் பஞ்சத்தில் குலங்களும் அழியும். ஓர் அந்தணன் இறப்பதிலென்ன?” என்றான். அவிரதன் “ஆனால்…” என்றபின் “ஆம், உண்மை” என்றான்.

“நாம் அமைத்த அஸ்வமேதத்தின் பொருட்டும் கோமேதத்தின் பொருட்டும் பல்லாயிரம் படைவீரர்கள் இதுவரை போர்களில் மடிந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் குருதியைத்தான் ராஜசூயத்தில் பொன் என பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு பலியினூடாக நாம் அதற்கு நிகர் செய்வோமென்று இருக்கட்டுமே” என்றான் பௌர்வன். “ஆம்” என்றான் அவிரதன். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் இறப்பென அதை இன்னமும் எண்ணவில்லை பௌர்வரே என உள்ளூர சொல்லிக்கொண்டான். இருவரும் சொல்லின்றி குடில் கூரையில் அசைந்த கங்கை நீர் ஒளியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

மூன்றாம்நாள் காலையில் முதலொளி எழுந்த பின்னர் அமூர்த்தரின் ஆணைப்படி அங்கு வந்திருந்த அதர்வ வைதிகர் அனைவரும் கங்கைக்கரையின் மணல்மேட்டில் கூடினர். ஒவ்வொரு மணற்பருவும் தெரியும்படி விழிநோக்கு தெளிமைகொள்ளும் இளவெயில் வெண்மணல்மேல் பரவியிருந்தது. அப்பால் கங்கை நீலநீர்ப்பெருக்காக வளைந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. மூத்தோர் வழிகாட்ட அதர்வம் நிறைவுற்ற வேதிகர் நூற்றெண்மரும் ஒன்றன்பின் ஒன்றென அமைந்த வளையங்களாக முழங்கால் மடித்து முன்னிருப்பவரின் முதுகை முட்டும்படி நெருங்கி அமர்ந்தனர். “இடைவெளி விழலாகாது, மணல் தெரியலாகாது” என உக்ரர் சொன்னார்.

அனைவரும் அமர்ந்ததும் முன்னிருந்து பின்னும் திரும்பவுமென எண்ணி அறுதிசெய்தபின் “அமைக!” என அவர் ஆணையிட அத்திரள் ஓசையற்று நோக்கி அமர்ந்திருந்தது. உக்ரரும் அமர்ந்துகொள்ள வளையங்களின் நடுவே அமைந்த சிறுவட்டத்தில் அமூர்த்தர் நின்றார். அவர் அருகே பெரிய கூடையில் அரிசிப் பொரி வைக்கப்பட்டிருந்தது. “அதர்வ அன்னை நம்மிலொருவரை தேர்ந்தெடுக்கட்டும். நம் அனைவர் பொருட்டும் அவர் அன்னைக்கு அன்னமாகட்டும். தேவர்கள் அவிகொண்டு நிறைக! நம்மைப் புரப்போர்க்கு வெற்றியும் புகழும் விளைக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று அமூர்த்தர் சொன்னார். கூடியிருந்தவர்கள் அனைவரும் தங்கள் கைகளில் வெண்ணிற ஆடைகளை விரித்து நீட்டியபடி விழிகளை மூடி வேதமோதத் தொடங்கினர்.

வேதமெழுந்த நாவுடன் அமூர்த்தர் பொன்னாலான ஒரு பொரிவடிவ மணியை எடுத்து அக்கூடையின் உள்ளே இட்டார். பின்னர் அதை இன்னொரு கூடைக்குள் கொட்டி மீண்டும் முதற்கூடைக்குள் கொட்டினார். ஏழுமுறை அதைக் குலுக்கி ஆற்றியபின் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு நிமிர்ந்தார். வேதக்குரல் எழுப்பியபடி அந்தப் பொரிக் கூடையை தூக்கிச் சுழற்றி அவர்கள் மேல் வீசினார். மழையென பெய்த பொரிப்பருக்கள் அவர்களின் தலைமேலும் தோள்மேலும் ஏந்திய துணியிலும் தொடையிடுக்கிலுமாக விழுந்தன. “ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றபடி அமூர்த்தர் கைகூப்பினார்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரையாக நோக்கியபடி உக்ரர் சுற்றிவந்தார். அந்தப் பொன்மணி எவர்மேல் விழுந்திருக்கிறதோ அவரே புருஷமேதத்திற்கான பலிபுருஷன் என அவிரதன் அறிந்திருந்தான். தன் மடியிலிருந்த பொரியைத்தான் அவன் முதலில் பார்த்தான். அதில் பொன்மணி இல்லை என்று தெரிந்ததும் நெஞ்சின் ஓசை மெல்ல அடங்க வியர்த்த உடல்மேல் குளிர்காற்றென ஓர் ஆறுதல் உருவானது. பெருமூச்சுடன் தோள்தொய்ந்து மெல்ல உள்ளமும் ஓய்ந்தான். அதன் பின்னர்தான் அது யார் என ஆவலெழுந்தது. அங்கிருந்த அனைவர் முகமும் அவன் அறிந்திருந்ததுதான். ஒவ்வொரு முகமாக தொட்டுத்தொட்டுச் சென்றுகொண்டிருந்தது அவன் சித்தம்.

ஓசை மாறுபாடு ஒன்றை அவன் செவி உணர்ந்தது. மெல்லிய சொல் ஒன்று எவரிடமோ எழுந்தது. மூச்சொலிகள். அமூர்த்தர் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவன் அவ்விழிகளை நோக்கியபின் மெல்லிய உளக்குலைவுடன் விழிவிலக்க தன்னருகே உக்ரர் நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான். நிமிர்ந்து அவர் விழிகளை நோக்கியபோதே அவனுக்கு புரிந்துவிட்டது. நெஞ்சு குமுறி எழுந்து அறைபட செவிகளில் அவ்வோசை மட்டுமே எழுந்தது. கண்களின் நரம்புகளில் செவிமடல்களில் வெம்மைகொண்ட குருதியை உணர்ந்தான். உக்ரர் “உத்தமரே, உங்கள் மீது” என்றார். குனிந்து அவன் குடுமியிலிருந்து அந்தப் பொன்மணியை எடுத்து அவனிடம் காட்டினார்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 63

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 2

bl-e1513402911361புருஷமேத வேள்வியில் தன்னாகுதி அளிக்க நூற்றெட்டு அதர்வர் அமர்ந்த வேதக்கூடலில் தெரிவு செய்யப்பட்ட அவிரதன் எனும் இளைய வைதிகன் வேள்விக்காட்டின் வடக்கு எல்லையில் கங்கைக் கரையில் கோரைப்புல்லால் கட்டப்பட்ட சிறுகுடிலில் நோன்பு மேற்கொண்டு தங்கியிருந்தான். மரவுரி அணிந்து, ஒருவேளை உணவுண்டு, காலை, உச்சி, அந்தி என மூவேளை நீர் வணங்கி எரியோம்பி நாற்பத்தொரு நாட்களாக அவன் அங்கு தங்கியிருந்தான். அவன் விழிகள் மானுடர் எவரையும் நோக்கலாகாதென்றும் அவன் செவியிலும் நாவிலும் வேதச்சொல் அன்றி பிறிது திகழக்கூடாதென்றும் நெறியிருந்தமையால் அவனை அந்தணர் எவரும் அணுகவில்லை. முற்றிலும் தனிமையில் அவன் அங்கே இருந்தான்.

முதல்நாள் அவனுக்கு வேதமுதற்சொல் அளித்த ஆசிரியர் அமூர்த்தர் அவனை வலக்கை பற்றி கொண்டுவந்து அக்குடிலில் அமர்த்தினார். அங்கே அவனுக்கு நாற்பத்தொரு நாட்களுக்குத் தேவையான உணவும் நெய்யும் வேள்விக்குரிய பிறவும் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. அவன் வேள்வித்தீயின் அனலையும் வான்சுடர்களையும் அன்றி பிற வெளிச்சத்தை பார்க்கலாகாதென்பதனால் அக்குடிலில் விளக்குகள் இருக்கவில்லை. அனல்படாத உணவையே அவன் உண்ணவேண்டும் என்பதனால் பழக்கப்படுத்தப்பட்ட பசு நாளும் புதுக் கிழங்குகளும் கனிகளும் தேனும் பாலும் கொண்டு அவன் குடில்முற்றத்திற்கு வந்து மீண்டது. தர்ப்பையிலன்றி அமரவோ இலைகளிலன்றி உணவருந்தவோ அவனுக்கு ஒப்புதலிருக்கவில்லை. எனவே அக்குடிலில் கலங்களோ பொருட்களோ ஏதுமிருக்கவில்லை.

புலரிக்கு முன்னர் இருளில் அவன் கங்கையில் வழிபடச் சென்றபோது அந்தணர் அன்றி பிறர் அவனைப் பார்ப்பது விலக்கப்பட்டிருந்தமையால் தொலைவில் காவல்மாடத்தின்மேல் அமர்த்தப்பட்டிருந்த இளைய வைதிகன் ஒருவன் சங்கொலி எழுப்பினான். அதைக் கேட்டதும் காவலர் அனைவரும் அகன்று நோக்கு எல்லைக்கு அப்பால் சென்றனர். கங்கைக்கரை மணலில் உடல்கழுவி நீராடி அவன் குடில்முகப்புக்கு மீண்டான். எரியெழுப்பி அவியளித்து அம்மிச்சத்தை உணவெனக்கொண்டான். மீண்டும் எழுகதிர் வணங்க அவன் கங்கைக்குச் சென்றபோது சங்கொலி அவன் வருகையை அறிவித்தது. உச்சியிலும் அந்தியிலும் பொழுதிணைவு வணங்கவும் அந்தி நீராடவும் மீண்டும் அவன் கங்கைக்கு சென்றான். அந்தச் சங்கொலியால் மட்டுமே இருப்பு கொண்டவன் என்றானான்.

பகல் முழுக்க அக்குடிலுக்குள் அவன் வேதம் முற்றோதியபடி தர்ப்பை விரிக்கப்பட்ட மணைமேல் அமர்ந்திருந்தான். இரவு எழுந்தபின் வந்து குடிலுக்கு முன்னால் வலமுற்றத்தில் நின்றிருந்த மகிழ மரத்தடியில் அமர்ந்து விண்மீன்கள் வானில் ஒவ்வொன்றாக ஊறி துளிர்த்து ஒளிகொள்வதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். வேதமன்றி ஒரு சொல்லும் நாவிலும் நெஞ்சிலும் எழலாகாதென்று தனக்குத்தானே ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அந்நெறிகளை ஆசிரியர் நாவிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டபோது அது எவ்வண்ணம் இயல்வதென்றே அவன் அகம் வியந்தது. “நீ எண்ணுவது புரிகிறது. ஆனால் வேதம் கங்கை. நடு ஒழுக்குக்குச் செல்வது மட்டுமே நீ செய்யவேண்டியது” என்றார் ஆசிரியர்.

அந்தணர் நிலையில் இருந்து கிளம்பும் தருணத்தில் அவன் அகம் கொந்தளித்தெழுந்தது. விழிநீர் உகுக்கலாகாது என்று அவன் தன் ஒவ்வொரு உளச்சொல்லையும் இறுக்கிக்கொண்டான். அவனுடன் இருந்த பிற வைதிகர்கள் அங்கே நிகழ்வதை சரியாக உணராதவர்கள்போல் முகம்காட்டி வெவ்வேறு திசைகளில் திரும்பி நின்றிருந்தார்கள். சிலர் மேலாடை நுனியை கைகளால் பற்றி முறுக்கிக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் விரல்களை நெருடினர். அவன் குனிந்து நடந்தபோது கால்விரல்கள் அனைத்தும் மண்ணில் பதிந்து அசைந்துகொண்டிருப்பதை கண்டான். அவன் இடக்கால் பதறிக்கொண்டிருந்தது. இடகாலவுணர்வு கலங்கி பெருஞ்சுழி ஒன்றின் மையத்தில் நிற்பதுபோல் உணர்ந்தான்.

ஆசிரியர் அவனிடம் “இறுதியாக இவ்வினாவை கேட்கவேண்டும் என்று நெறியுள்ளது, உத்தமரே. தாங்கள் விரும்பினால் இப்போதும் பின்னடி வைக்கலாம். மூன்று காலடி பின்னால் சென்றால் அனைத்தையும் மறுத்தவராவீர். அதனால் எவ்வகையிலும் பழியோ ஏளனமோ உங்களுக்குச் சேராது” என்றார். அவன் அவர் முகத்தை நோக்கி புன்னகையுடன் “இதுவே என முடிவெடுத்துவிட்டேன், ஆசிரியரே” என்றான். அவனுள் பிறிதொருவன் இல்லை, இது நான் எண்ணியதல்ல, இது வேறு என பதறினான். அது நாப்பழக்கமென எழுந்த சொல். நாவை அதற்கு பழக்கியிருக்கிறார்கள். வேதக் கல்வி என்பது நா கொள்ளும் பழக்கமன்றி வேறல்ல. என் நெஞ்சு இதோ எழுகிறது. நாவை அது எட்டிப் பற்றிக்கொள்கிறது.

“நன்று, வேதத்தின் தெய்வங்கள் துணைநிற்கட்டும்” என அவர் அவனை வாழ்த்தினார். மூத்தவர்களும் ஆசிரியர்களுமாகிய ஏழு வைதிகர்களை அவன் கால்தொட்டு சென்னிசூடி வணங்கினான். அவன் தலையில் மஞ்சளரியிட்டு அவர்கள் வாழ்த்தினர். உள்ளிருந்து அவன் சாலைத்துணைவரும் தோழர்களுமான இளவைதிகர்கள் மரவுரி அணிந்தவர்களாக தலைகுனிந்து வந்து முற்றத்தின் எல்லையில் நிரந்து நின்றனர்.

குடில்முற்றத்தில் பசுஞ்சாணம் மெழுகப்பட்டு சிறிய எரிகுளம் ஒருக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் அருகே கிழக்குநோக்கி போடப்பட்ட தர்ப்பைப் புல் இருக்கையில் அவன் அமர்ந்தான். அவர் அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்துகொண்டார். அக்குருநிலையின் ஏழு முதிய வைதிகர் வந்து அவருக்குப் பின்னால் அமர்ந்தனர். அவனுக்கு புல்லாழி அணிவித்த ஆசிரியர் “உத்தமரே, இங்கிருந்து நீங்கள் எழுகையில் அனைத்தும் அடைந்து அடைந்தவற்றிலிருந்து விடுபட்டவராக இருக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு வேதநுண்சொல்லும் உங்கள் ஒரு தளையை அறுப்பதாகுக!” என்றார். இளவைதிகர் கொண்டுவந்த எரியை விறகில் பொருத்தி நெய்யூற்றி எழுப்பினார்.

அதர்வம் வகுத்தளித்த ஒவ்வொரு நுண்சொல்லாக அவர் சொல்ல அவன் அவற்றை பதினெட்டுமுறை சொல்லி மரக்கரண்டியால் எரியில் நெய்யூற்றினான். அரவுப்பழி அகற்றும் சுபர்ணஸ்த்வா, அனைத்து விழைவுகளையும் அளிக்கும் இந்திரேணதத்தம், கொடுங்கனவுகள் நீக்கும் யமஸ்யலோகால், பெண்ணின்பம் பெருக்கும் காமோஜேவாஜி, எதிரிகளை அழிக்கும் சதபகன், யேன பேகதிசம் என்னும் மணமங்கலம் அருளும் சொல், மைந்தரை அருளும் அயந்தேயோனிஹ, செல்வழி சிறக்கும் பிருஹஸ்பதிர்ன பாதுபரி, அறிவுத்திறன் பெருக்கும் அக்னேகோபின்னம், நிலைபெயராமையை அளிக்கும் த்ருவம்துருவேணம், ஆணவத்தை அழிக்கும் அகந்தேபக்னம், பற்றறுக்கும் யே மே பாசா, இறவாமையை அளிக்கும் முஞ்சாவித்வம்.

ஒவ்வொரு சொல்லினூடாகவும் அவன் வாழ்ந்து நிறைந்து கடந்து சென்றான். இறுதி வேதச்சொல் ஓதி வணங்கி எழுந்து அவிமிச்சத்தைப் பகிர்ந்து அங்கு நின்றிருந்த வைதிகர் அனைவருக்கும் அளித்தான். உள்ளம் ஒரு சொல் எஞ்சாமல் ஓய்ந்திருந்தது. அவன் முகம் தெய்வங்களுக்குரிய நிறைவொளி கொண்டிருந்தது. ஆசிரியர் அவன் கையில் மலர்த்தாலத்தை அளித்து அவன் கால்களில் தலைவைத்துப் பணிந்து வணங்கினார். அவன் மூன்று மலர்களை அவர் தலைமேலிட்டு “மெய்மை அடைக!” என அவரை வாழ்த்தினான். முதிய வைதிகர்கள் நிரையாக வந்து அவன் காலடியை வணங்கினர். அவன் அவர்களை வாழ்த்தி நற்சொல்லளித்தான். அதன் பின்னர் கங்கைநீர் தெளித்து தான் செல்லும் வழியை தூய்மை செய்தபின் கையிலிருந்த மலர்களை திரும்பி நோக்காமல் தலைக்குமேல் தூக்கி பின்னால் வீசிவிட்டு அவன் நடந்தான்.

குடிலை அடைந்தபோது அவன் சிறுகுழவிபோல காணும் ஒவ்வொன்றையும் கூர்ந்து நோக்கி அதன் பெயரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு மரத்தையும் செடியையும் பறவையையும் சிற்றுயிரையும் சொல்லாக்கினான். பாறைகளை, கூழாங்கற்களை, செம்மண் கிளறிப் பரப்பப்பட்ட பாதையை, காலடித்தடங்களை, அப்பால் தெரிந்த குடில்கூரைகளை, காவல்மாடங்களில் எழுந்து நின்ற வீரர்களின் மின்னும் வேல்முனைகளை, நீண்டு சரிந்திருந்த நிழல்களை, நீரோடைத்தடங்களை, கால்பட்டுச் சரிந்த கற்களின் புதைவுத்தடங்களை, உதிர்ந்த சருகுகளின் பொன்னிறத்தை, இலைத்தளிர்களில் ஒளிவிட்ட பசுமையை. குடிலருகே வந்துசேர்ந்தபோது அவன் உள்ளம் மீண்டும் சொற்களால் செறிந்திருந்தது.

அத்தனிமையை அங்கு வந்தணைந்த முதற்கணமே உணர்ந்தான், குளிர்ந்த கரிய ஆழ்சுனையென. அதன் விளிம்பில் தயங்கி நின்றிருந்தான். பின்னர் திரும்பிநோக்காமல் மெல்ல உள்ளே நுழைந்தான். விடைபெறாமல் ஆசிரியர் திரும்பிச்சென்றார். அந்தச் சிறுகுடிலின் சாணிமெழுகப்பட்ட திண்ணையில் அமர்ந்தபோது இரும்புக்குவை என உள்ளம் சொற்களால் எடைகொண்டிருந்தது. அதை எங்கே வைப்பதென்று அறியாதவன்போல அவன் அதற்குள் சுற்றிவந்தான். நீள்மூச்சுகளாக விட்டு தன்னை ஆற்றிக்கொள்ள முயன்றான். ஒவ்வொரு சொல்லும் நுரைத்து நுரைத்துப் பெருகியது. நெஞ்சிலறைந்தபடி சூழ்ந்திருந்த காட்டின் அமைதி நோக்கி கூச்சலிடவேண்டும் என்று தோன்றியது.

ஏதோ ஒரு கணத்தில் அனைத்தையும் அறுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குள் ஓடிவிடுவான் என அவனே உணர்ந்தபோது உள்ளே சென்று கண்களை மூடிக்கொண்டு அதர்வவேதத்தை சொல்லத் தொடங்கினான். நாப்பழக்கமாக வேதம் ஓடிக்கொண்டிருக்க சிறுவழியில் முண்டியடிக்கும் வெள்ளாட்டுச் செச்சைபோல சொற்கள் வேறெங்கோ பெருகிச் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஏமாற்றமும் சிறுமையுமாக எழுந்து வெளியே ஓடி வெட்டவெளியில் நின்று கண்ணீர் மல்கினான். உள்ளம் விண்முகிலென நீரென நெருப்பென காற்றென உருவற்றது. அதை எவர் ஆளமுடியும்? சொல்லை மேலும் சொல்லால் மட்டுமே அடக்கமுடியும். சொல்லை வெல்லமுயல்வதே சொல்பெருக்குவதுதான். முடியாது என உணர்ந்தபோது விடுதலை உணர்வு ஏற்பட்டது. இந்நோன்பை வகுத்தவர்கள் அறியாததா இது? நாவில் வேதம் திகழ்வதொன்றே நான் செய்யக்கூடுவது. உள்ளத்தை ஆளும் தெய்வங்களுக்குமேல் எனக்கு ஆணையில்லை.

அதன்பின் கொந்தளிப்பு அடங்கி மீண்டும் வந்தமர்ந்து வேதமோதத் தொடங்கினான். இரண்டு நாட்களுக்குள் இரு பெருக்குகளும் ஒன்றென்றாயின. வேதத்தினூடாக மேலெழுந்து மறையும் அடித்தளமென்று இருந்தது சித்தப்பெருக்கு. பின்னர் எப்போதோ உணர்ந்தான், மிக அரிதாகவே சித்தம் சொல்வடிவு கொள்வதை. அது செயலென்றாகி உடலில் பரவிவிட்டிருந்தது. புலரியில் எழுந்தான். கங்கையாடினான். அரணிகடைந்து அனல்கறந்தெடுத்து எரிகுளம் மூட்டி அவியளித்தான். பொழுதிணைவு வணக்கங்களை செய்தான். இருளில் விண்மீன் நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். அவன் ஆழம் வேதமாக இருந்தது.

bl-e1513402911361அவன் உத்கல நாட்டைச் சேர்ந்த பெருவைதிகரான திரிபுவனரின் எஞ்சிய எட்டு மைந்தரில் மூத்தவன். வேதம் பயிலும்பொருட்டு அவனை நகர்கள்தோறும் பயணம் செய்து வேள்விகள் இயற்றும் அதர்வ வைதிகர்களான ஹிரண்யகர்ப்பம் என்னும் குருமரபினரிடம் அவன் தந்தை ஒப்படைத்தார். அங்கு அவன் தன் பன்னிரு அகவையில் தொடங்கி ஏழு ஆண்டுகள் அதர்வவேதம் பயின்றான். தந்தையிடமிருந்து மூவேதங்களையும் முதலிறுதி, இறுதிமுதல், சொல்திருப்பல், சொல்லெண்ணுதல், சொல்மாற்றுதல் என்னும் தொல்முறைகளில் முன்னரே கற்றுத் தேர்ந்திருந்தான். அவனுடைய தந்தையும், மரபினரும் ரிக்வேதிகள். தந்தையின் ஆணைப்படி அவன் அதர்வ வைதிகனானான்.

எண்ணியிரா கணத்தில் உள்ளத்திலெழுந்த தந்தையின் நினைவால் அவன் திடுக்கிட்டான். மரத்தடியிலிருந்து எழுந்துநின்று செவியில் கைவைத்து கன்றுக்காது முத்திரைகாட்டி வேதச்சொல் தொடுக்கத் தொடங்கினான். பெருகிவிழும் மழை புழுதியை என அவனுள்ளிருந்து சொற்களைக் கழுவி அகற்றி தான் பரவி நின்றுகொண்டது வேதம். விண்மீன்கள் நிலைமாறியிருப்பதை உணர்ந்தபோதுதான் தன்னுணர்வுகொண்டான். காட்டிலிருந்து குளிரலைகள் எழுந்துகொண்டிருந்தன. அவற்றில் ஏறி அணுகிய விலங்குகளின் ஓசைகளும் பறவைமுழக்கமும் வேற்றுச்சுதி கொண்டிருந்தன. அவன் எழுந்து குடிலுக்குள் சென்று தர்ப்பைப் புல் பாயை எடுத்து விரித்தான்.

பாயின் அடியிலிருந்து சிறிய நாகக்குழவி ஒன்று நெளிந்தோடியது. சுவர் மடிப்பில் குழம்பி வால் தவிக்க அங்குமிங்கும் பாய்ந்து ஒரு மூங்கில் விரிசலில் நுழைய முயன்று முடியாமல் தலை மீண்டு அப்பால் விரைந்து வழியைக் கண்டுகொண்டு வெளியேறியது. அது செல்வதை சற்றுநேரம் நோக்கியிருந்தபின் அவன் பாயை விரித்து முருக்குத்தடித் தலையணையை வைத்துக்கொண்டு உடல்நீட்டி படுத்துக்கொண்டான். மீண்டும் வேதச்சொல் இயல்பாக நெஞ்சிலெழுந்து ஓடத் தொடங்கியது. அச்சொற்கள் தயங்குவதை, ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டிக்கொள்வதை உணர்ந்தான். தேன்சிட்டென ஒரு சொல் மட்டும் நின்று சிறகடித்துக்கொண்டிருக்க துயிலில் ஆழ்ந்தான்.

துயிலின் ஆழத்தில் எங்கோ அவன் தன் அன்னையை கண்டான். அவளை கனவில் கண்டு பல ஆண்டுகளாகின்றன என்பதை அக்கனவுக்குள்ளேயே அவன் வியந்துகொண்டான். அவர்களின் மரப்பட்டை வேய்ந்த ஆளுயரக் குடிலுக்கு தென்கிழக்கு மூலையில் தனியாக ஈச்ச ஓலைக் கூரையிட்ட சிறுகுடில் அடுமனைக்குள் கால்மடித்து அமர்ந்து களிமண் அடுப்பிலிருந்து அனலில் வெந்த அப்பங்களை சிறு கம்பியால் குத்தி எடுத்துச் சுழற்றி அருகிலிருந்த சிறிய மூங்கில் கூடையில் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். சற்றே கரிந்து, புதுமணம் எழுப்பிய அப்பங்கள். வெளியே கூரைநுனிகளிலிருந்து மழை சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அப்பால் நின்றிருந்த அசோகமரம் கிளைவிரித்துச் சுழன்றாடியது. நீர்த்துளிகள் அடுமனைக்குள் தெறித்து காற்றில் தூசிபோல் பறந்தன.

அவன் அன்னையிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதை அவனே அவ்வறையின் வேறொரு மூலையிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் சொற்களை புன்னகையுடன் கேட்டு அன்னை தலையசைத்தாள். காதோரம் அவள் தலைமுடி பொன்னொளி கொண்டிருந்தது. காலை வெளிச்சமா என அவன் திரும்பி நோக்கினான். அப்போதுதான் கதிர் எழுந்துகொண்டிருந்தது. அடுமனையை ஒட்டிய புழக்கடை முற்றத்தில் சிறுகுருவிகள் எழுந்தமைந்து எதையோ கொத்தியபடி சிறுமொழி பேசிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றின் நிழல் இலையசைவுபோல அப்பாலிருந்த மண்சுவரில் தெரிந்தது. அங்கிருந்த மண்தொட்டி நீரில் விழுந்த ஒளியின் அலைவு அடுமனைக்குள் கூரைச்சரிவில் ஒளியென ததும்பியாடியது.

அடுமனையின் சிறுசாளரத்தினூடாக உள்ளே மூன்று சட்டங்களாக இறங்கிய மஞ்சள் வெயிலில் நீராவியும் புகையும் கலந்து தழல்போலாடின. அன்னை அவனிடம் என்ன கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் என அவ்வறைக்குள் நின்றிருந்த அவன் செவிகூர்ந்து முன்னால் சென்றான். மேலும் மேலுமென அருகே சென்று தடுக்கியவன்போல நின்று விழித்துக்கொண்டான். கனவை எண்ணியபடி படுத்திருந்தபோது அன்னை முகம் மிக அருகிலெனத் தெரிந்தது. வாடிய பாளை என சுருக்கங்கள் அடர்ந்த ஒட்டிய முகம். கிண்டியின்மேல் வெண்துகில் விழுந்ததுபோல் அவள் முகத்தோலுக்குள் இருந்து எலும்புகள் புடைத்திருப்பதாக அவன் எண்ணுவதுண்டு.

அன்னையின் முகம் விழுந்து மட்கும் பனம்பழம் ஓடென்றானதுபோல் மெலிந்து மெலிந்து தசையை இழந்து உருவானது. கண்கள் குழிக்குள் இறங்கி வாயைச் சுற்றி தசை வறண்டதனால் பற்கூட்டு மேலெழுந்து, கழுத்து வளையங்களை அடுக்கியதுபோலாகி இருந்தது. வற்றிய ஈறுகளிலிருந்து நீண்டிருந்தன பற்கள். ஆயினும் அவள் புன்னகை அழகானது. அது அவனுக்காகக் கனிவதனால் மட்டும் அல்ல. அவள் இளமையில் என்றோ அழகியாக இருந்திருக்கக்கூடும். புன்னகை மட்டும் அவ்வழகின் பகுதியாக எஞ்சக்கூடும். உடைந்திருந்தாலும் களிம்பிருந்தாலும் விளக்கின் சுடர் ஒளிகுன்றுவதில்லை.

அவன் இளமையில் கவிஞனாக விழைந்தான். கவிதை வரிகளை பெரும் பித்துடன் உளப்பதிவு செய்தான். வேதநுண்சொற்களுக்கு நிகராக அவற்றை சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் தன் பெருங்காவியம் மும்முடி கொண்டமர்ந்த பேரரசர் ஒருவரின் கவியவையில் அரங்கேறுவதைப் பற்றி பகற்கனவுகள் கண்டான். காலங்களுக்கு அப்பால் தென்னகத்திலும் வடகிழக்கிலும் அறியா நிலங்களில் அவன் அறியாத மைந்தர் அச்சொற்களைப் பயில்வதை எங்கிருந்தோ நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய அவ்விழைவை அன்னை மட்டுமே அறிவாள். ஆம், அடுமனையில் அன்னையின் அருகே அமர்ந்து அவன் தன் கவிதையைப்பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் இருளுக்குள் உளம் மயங்கி விழிநீர் உகுத்தான். அங்கே எவரோ நின்று தன்னை கண்காணிப்பதாக உணர்ந்தவன்போல பெருமூச்சுகள் அடக்கி ஓசை தவிர்த்தான். நெஞ்சு எடைகொண்டு விம்மலென வெடித்தெழுந்துவிடும்போல் தோன்றியது. முகத்தை கைகளால் அழுத்தி பிடித்துக்கொண்டான். மீண்டும் அக்கனவில் புகுந்துகொள்ள விரும்புபவன்போல குப்புறப்படுத்து மண்ணில் உடலை புதைத்துக்கொண்டான். அன்னையின் முகத்தை நினைவுகூர்ந்தான். ஆனால் அது நீரில் மூழ்குவதுபோல அகன்று கரைந்து மறைந்தது. இறுதியொளியாக அவள் புன்னகை மட்டுமே விழிக்குள் எஞ்சியது.

உத்கலத்தின் அவனது சிற்றூரில் அந்தணருக்கு நாளும் அன்னமிடும் அளவுக்கு வேளிரும் ஆயரும் வணிகரும் செல்வந்தர்கள் அல்ல. எட்டுமாதகாலம் அயலூர்களில் தர்ப்பையுடன் அலைந்து சடங்குகள் செய்து தானியங்களையும் வெள்ளி நாணயங்களையும் ஈட்டியபடி திரும்பி வரும் தந்தை எஞ்சிய நான்கு மாதம் ஊரில் அதைக்கொண்டு குடிபுரந்தாக வேண்டும். உத்கலத்தின் மழைக்காலம் வீச்சு மிக்கது. கீழைக்கடலில் இருந்து பல்லாயிரம் சவுக்குகள் என மழை மண்ணை அறையும். புயலெழுந்து மரங்களைப் பிடுங்கி வீசும். இல்லக்கூரைகள் சருகுகள் என பறந்தகலும். நீரில் நின்ற கலங்களைத் தூக்கி கரைமேல் வீசியதுமுண்டு. மகாநதி பேருருக்கொண்டு மறுகரை காணாததாகும். அதன் கைகள் நாளுமென பெருகி நகர்களை, சிற்றூர்களை தழுவி உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும்.

மக்கள் அந்நதியை மூதன்னை என நன்கறிந்திருந்தனர். எப்போதும் உடனிருக்கும் எடையில்லாச் சிறுபடகுகளிலும் பரிசல்களிலும் ஏறி ஊர்விட்டு அகன்று குன்றுகளுக்குமேல் ஏறிக்கொள்வார்கள். அனைத்து வீடுகளையும் தெருக்களையும் வயல்களையும் செந்நிற வண்டலால் மூடியபடி நதி நிலைமீண்ட பின்னர் அவர்கள் திரும்பிவருவார்கள். மீண்டும் இல்லங்கள் விளக்கேறி சுவர்கள் வெண்மைமீண்டு வயல்கள் பசுமைகொள்ள ஒரு மாதமாகும். அப்போதும் உத்கலம் பல்லாயிரம் வெறிகொண்ட ஓடைகளால் பல துண்டுகளாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கும். “வேதச்சொற்களை மழையோசை முற்றாக மறைத்துவிடும். பசியென்னும் அனலை அக்குளிர்நீர் மூண்டெழச் செய்யும்” என உத்கலத்து அந்தணர் சொல்வதுண்டு.

எட்டுமாத பயணத்தில் மூன்றுமுறை தந்தை திரும்பிவந்து பொருள் அளித்துச் செல்வார். அப்பொழுதுகளில் அவன் குடிலில் உணவு மணம் எப்போதுமிருக்கும். எண்ணை ஏனத்தை அடுப்பிலேற்றி அரிசி முறுக்கும் சீடையும் செய்து அளிப்பாள் அன்னை. எண்ணை கொதிப்பதன் இனிய மணம், நறுநெய்யின் சுவை அப்போதுதான் மூக்கிலும் நாவிலும் தொடும். ஆண்டெல்லாம் இனிய நினைவென அது நீடிக்கும். அவன் தன் இளையோரின் மகிழ்ந்த முகங்களையும் சிரிக்கும் வெண்பற்களையும் களிக்கூச்சல்களையும் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பான். அவர்களை ஓயாது பூசலிட்டு அழுது சிணுங்கும் முகங்களாகவே ஆண்டெல்லாம் கண்டிருப்பான். அவர்களில் துயரென இருள்வதும் மகிழ்வென ஒளிர்வதும் அன்னம்தான், இலைப்பசுமையும் மலர்வண்ணமும் நீரே என்பதைப்போல என எண்ணிக்கொள்வான்.

மழைக்காலத் தொடக்கத்தில் முடிந்தவரை தானியங்களையும் நாணயங்களையும் சேர்த்துக்கொண்டு தந்தை இல்லம் மீண்டதுமே அதை கொடை பெற்றுக்கொள்ள அந்தணக்குடியில் எழுந்த வறியோரும் முதியோரும் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள். ஆறு மாதம்கூட நிலைகொள்ளக்கூடும் என்று நம்பிக்கையளித்த அனைத்தும் ஒரு மாதத்திலேயே தீர்ந்துவிட மழைக்காலம் இருண்டு குளிர்ந்து இடியோசை எழுப்பி மின்னல்சீறி எழுந்தணையும். பின்னர் நிலைக்காத வான்பொழிவு. எங்கும் ஈரம். கால்களிலும் கைகளிலும் ஈரப்புண். எப்போதும் உடனிருக்கும் பசி. பல நாட்களுக்கு ஒருமுறையே அடுப்பில் அனலெழும். ஆனால் ஒருமுறைகூட குடில்முன் பாளைகளைப் பின்னி கூரையிட்டு இருவர் மட்டுமே அமரும் அளவுக்கு தந்தை அமைத்திருக்கும் வேள்விச்சாலையின் எரிகுளத்தில் அனலெழாமல் இருந்ததில்லை. தந்தை எரியோம்புவதை அன்னை குடிலின் சிறுதிண்ணையில் மெலிந்த கைகளைக் கோத்தபடி உணர்வற்ற விழிகளுடன் பார்த்திருப்பாள். அவன் தந்தைக்கு வேள்வியில் உதவுவான். அவன் இளையோர் அப்பால் கைகூப்பி நின்றிருப்பார்கள்.

அவனும் அன்னையும் குறுங்காடுகளில் அலைந்து சேர்த்துவரும் மலைக்கிழங்குகளும், காய்களும் மட்டுமே அவர்களுக்கு உணவு. புளிப்பிலை சேர்த்து வேகவைத்தோ, மும்முறை நீர் வடித்தோ அவற்றின் கசப்பையும் நஞ்சையும் நீக்குவதை அன்னை மலைக்குறவப் பெண்களிடம் கேட்டு தெரிந்துகொண்டிருந்தாள். ஆயினும் தொடர்ந்து மலைப்பொருட்களை உண்ணும்போது குடல் வலுவிழந்துவிடும். ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் இளையோர்களில் ஒருவன் வயிறு ஒழுகிவழிய உயிர் துறப்பதுண்டு. அவன் அன்னை ஈன்ற மைந்தர் ஆணும்பெண்ணுமாக பதினாறு. எஞ்சியவர்கள் எண்மர்.

அவனுக்கு மூன்று அகவை இருக்கையில் அவனைவிட ஓராண்டு இளையவனாகிய சம்புகன் இறந்தபோது “அன்னையே, அவனுக்கு என்ன நோய்?” என்று அவன் கேட்டான். திண்ணையில் கால் மடித்தமர்ந்து பொழிந்துகொண்டிருந்த மழையை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்த அன்னை அவனை திரும்பிநோக்கி “அது ஒரு கொடிய நோய். இப்புவி தோன்றிய காலம் முதலே இருந்துகொண்டிருக்கிறது” என்றாள். “அதற்கு என்ன மருந்து?” என்று அவன் கேட்டான். “அன்னம்” என்று அவள் சொன்னாள். அவள் சொன்னது முற்றிலும் புரியவில்லை என்றாலும் அவன் மெய்ப்புகொண்டு அவள் உடலுடன் தன் உடலை சேர்த்துக்கொண்டான். அவள் தன் சுள்ளி போன்ற கையை அவன் தலைமேல் வைத்து குடுமியைச் சுழற்றி தலையை வருடியபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

அன்னையின் முலையொடிய நெஞ்சுக்கு இருபக்கமும் விலாவெலும்புகள் மரச்சீப்புபோல எழுந்திருக்கும். அவள் நெஞ்சில் தலை சேர்க்கையில் மூச்சோடும் ஓசையும் நெஞ்சு துடிக்கும் ஓசையும் செவிக்கு கேட்கும். என்றாவது ஒருநாள் அன்னையைப்பற்றி ஒரு காவியத்தை எழுதவேண்டும் என அவன் எண்ணிக்கொள்வான். மாமுனிவர்களைப் பற்றியும், பெருவீரர்களைப் பற்றியும் எழுதுகிறார்கள். வேதத் தவம் செய்யும் அந்தணர் பற்றி எழுதுகிறார்கள். அன்னையரைப் பற்றி ஏதேனும் பெருங்காவியம் உள்ளதா? கவிதைகளைக்கூட அவன் பயின்றதில்லை. ஒருமுறை அதை உசாவியபோது தந்தை “எல்லா விதைகளும் பிளந்து மட்கியழியவேண்டும் என்பது மண்ணின் நெறி” என்றுமட்டும் சொன்னார்.

அவன் அன்னை தாம்ரலிப்தியில் வாழ்ந்த பெருவைதிகரான சித்ரகரின் நான்காவது மகள். சித்ரகர் வணிகக் குழுக்களுக்கு வழிச்செலவு தொடங்கும்போது வழிமங்கலம் ஏகும் அதர்வவேத வேள்விகளை செய்தளிப்பவர். மழைக்காலத்தில் அவர்களின் பண்டங்கள் தேவர்களால் காக்கப்படுவதற்கான வேள்விகளை செய்வார். அவர் மடியில் பொன் விழாத நாளே இல்லை. அவள் இல்லத்தின் முன் எப்போதும் செம்பட்டுத் திரையுடன் மூன்று பல்லக்குகள் நின்றிருக்கும். தந்தைக்குரியது வெள்ளிப்பூண் இட்டது. மகளிருக்குரியது பித்தளைப்பூணிடப்பட்டது. அன்னை மூன்று தோழியருடன் அன்றி எங்கும் சென்றதில்லை. பட்டன்றி ஆடை அணிந்ததில்லை. ஏழு கல் குழையும் செம்மணி மூக்குத்தியும் பொற்செதுக்கு வளையல்களும் அணிந்திருந்தாள்.

சித்ரகர் வணிகர்களின் கோரிக்கைக்கு ஏற்ப வேள்விகளை நீட்டியும் குறுக்கியும் இயற்றும் வழக்கம் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் பொன்னளித்தமையால் எதிரிகளை அழிக்கும் சதபதக வேள்விகளையும் பலமுறை செய்திருந்தார். வயிற்றுக்கடுப்பு நோய் வந்து படுக்கையில் விழுந்தபோது அது தன் வேதப் பிழையால்தான் என்பதில் அவருக்கு ஐயமே இருக்கவில்லை. நாளுமென வயிறு வீங்கி வந்தது. உணவு கொள்ளுதல் தடைபட்டது. நிமித்திகர் வந்து நோக்கி “ஆம் அந்தணரே, வேதப்பழியால் விளைந்தது இது. மகோதரம் முற்பிறவியிலோ இப்பிறவியிலோ அன்னம் முடக்கியவர், அன்னைப்பழி இயற்றியவர், பெண்சொல் கொண்டவர் பெறுவது என்பர். இப்பிறவியில் மட்டுமல்ல செல்வழிக்கும் தொடர்ந்து வரும். கொடிவழியில் நின்றிருக்கும்” என்றார்.

“என்ன செய்வது?” என்று கண்ணீருடன் சித்ரகர் கேட்டார். “கொடையும் நோன்பும் பிறருக்குரியவை. அந்தணருக்குரிய ஆற்றுநெறிகள் என்ன என்று அறியோம். அதை உசாவி இயற்றுக!” என்றார் நிமித்திகர். அந்தணர் எழுவர் கூடி அமர்ந்து நூல்நோக்கி மறுநெறி சொன்னார்கள். அதன்படி சித்ரகர் தன் செல்வத்தில் பாதியை அதர்வவேத அந்தணர்களுக்குப் பகிர்ந்தளித்தார். தன் நான்கு மகள்களில் இருவரை அந்தணருக்கு மகள்கொடையாக கையளித்தார். பதினாறு அகவையில் அவன் அன்னை வாயிலில் வந்து நின்று கையிரந்த அவன் தந்தைக்கு சித்ரகரால் நீரூற்றி கொடையளிக்கப்பட்டாள். பதினெட்டு பொன்பணத்துடன் அவன் அன்னையையும் அழைத்தபடி தந்தை உத்கலத்தில் மகாநதிக்கரையில் மாவகம் என்னும் தன் சிற்றூரில் அமைந்த சிறுகுடிலுக்கு வந்தார்.

கரிச்சான் புலரிக்குரல் எழுப்பக்கேட்டு அவன் எழுந்தான். கைகூப்பி வேதச்சொல் எழுப்பி நெஞ்சில் நிறுத்தியபடி வெளியே திரண்டிருந்த கருக்கிருட்டுக்குள் இறங்கினான்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 62

பகுதி பத்து : பெருங்கொடை – 1

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியின் மையப் படகுத்துறையிலிருந்து வலமாகப் பிரிந்து கங்கைக்கரை ஓரமாகவே செல்லும் பாதையின் இறுதியில் அஜமுகம் என்னும் சிறிய பாறை கங்கைக்குள் நீட்டி நின்றிருந்தது. அதை ஒரு சிறு துறைமேடை என்றாக்கி அங்கே சிறிய மீன்பிடிப்படகுகளும் அக்குறுங்காட்டில் வேட்டைக்கு வருபவர்களின் வாள்படகுகளும் அணையும் வழக்கமிருந்தது. அஸ்தினபுரியின் தலைமையில் தொடங்கவிருக்கும் பெரும்போர் வெல்லும் பொருட்டு ஒருக்கூட்டப்படும் புருஷமேத வேள்விக்காக அஸ்தினபுரியின் தலைமை வைதிகராக அமைக்கப்பட்ட காசியப குலத்து கிருசர் வடக்கே இமயமலைச்சாரலில் இருந்து வந்திருந்த அதர்வ வைதிகர்களான குத்ஸ குலத்து தாரகரும் மௌத்கல்ய குலத்து தேவதத்தரும் உடனமர திசைதேர்ந்து கோள்நோக்கி குறித்த இடம் அது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தக் குறுங்காடு நான்கு எல்லையிலும் குருதிபலி கொடுக்கப்பட்டு நடுகற்களில் நிறுவப்பட்ட பதினாறு ருத்ரர்களால் காக்கப்பட்டது. உயரமற்ற நெல்லி, மஞ்சணாத்தி, பூவரசு மரங்களும் கொன்றைகளும் கிளைகள் தொடாது ஆங்காங்கே நிற்க குறும்புதர்கள் ஊடே பரவிய இளங்காடு சரிந்து கங்கை நோக்கி சென்றது. மழைக்காலத்தில் நீரோடும் ஓடைகளின் தடங்கள் நரம்புகளென அதில் பரவியிருந்தன. முயல்வளைகளும் சரிந்த பாறைகளின் அடியில் நரிமடைகளும் கொண்டிருந்த அந்நிலம் நாணல் செறிந்த கங்கைக்கரைச் சதுப்பை சென்றடைந்தது. கரையிலிருந்து ஆலமரங்கள் நீர்மேல் சாய்ந்து விழுதுகளால் ஒழுக்கை வருடியபடி நின்றிருந்தன.

சிந்துநாட்டுச் சிற்பியான பரமரும் அவருடைய ஏழு மாணவர்களும் இடம்தேர்ந்து மகாபுருஷமேத வேள்விக்கான வேள்விச்சாலையை அக்காட்டின் நடுவே அமைத்திருந்தனர். வேள்விப்பந்தல் மணிவிளைந்த ஆயிரத்தெட்டு பெருமூங்கில்கால்களின் மேல் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுத்து பின்னி அமைக்கப்பட்ட மூங்கில்வலைப்பரப்பின் மேல் விரிந்த ஈச்சையோலைக் கூரை கொண்டிருந்தது. கிருசரும் தாரகரும் தேவதத்தரும் இணைந்து வசிட்டரின் மைந்தர் அதர்வா வகுத்தளித்த தொல்மரபின் அடிப்படையில் பூர்ஜமரப்பட்டையில் வரைந்தளித்தபடி சிறகுவிரித்த செம்பருந்தின் வடிவில் அது அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நான்கு வாயில்கள் கொண்டிருந்த அப்பந்தலின் ஒவ்வொரு நுழைவிலும் வேள்விச்சாலையைக் காக்கும் பைரவர், வீரபத்ரர், காளி, அனந்தன் ஆகிய தெய்வங்கள் நிறுவப்பட்டிருந்தன.

பருந்தின் தலையில் வேள்வித் தலைவருக்கான எண்கால் மரப்பீடமும் வலச்சிறகில் வேள்விக்காவலனாகிய அஸ்தினபுரியின் அரசனுக்கும் அரசிக்குமான கல்லால் ஆன அரியணைகளும், அஸ்தினபுரியின் அரசகுடியினருக்கான தர்ப்பை விரிக்கப்பட்ட தாமரை வடிவு கொண்ட மணைகளும் அமைந்திருந்தன. இடச்சிறகில் முனிவர்களும் அந்தணர்களும் அமர்வதற்கான இருக்கைகள் போடப்பட்டிருந்தன. கழுகின் உடலென்று அவையமரும் அரசர்களுக்கான பகுதியும் அதன் இரு வால்சிறகுகளாக வேள்விப்பணியாளர் நின்றிருக்கவேண்டிய இடங்களும் வகுக்கப்பட்டிருந்தன.

வேள்விச்சாலையின் கிழக்கே இந்திரன் கரும்பு வடிவில் நிலைநாட்டப்பட்டான். அவன் யானையாகிய ஐராவதமாக கங்கையின் வெள்ளுருளைக் கல்லும் மின்படையாக சிற்றாடியும் அருகே வைக்கப்பட்டன. தென்கிழக்கே அனலவன் சுடர்விளக்கின் வடிவில் நிறுவப்பட்டான். புண்டரீகமெனும் திசையானையாக செந்தாமரை மலரும் அவன் கொடிக்குறியாக பூனைக்காது மலரும் அங்கே அமைக்கப்பட்டன. தெற்கே யமன் எருமைக்கொம்பு வடிவில் நிறுவப்பட்டான். வாமனம் என்னும் அவனுடைய யானைக்கு கரிய உருளைக்கல் நிறுவப்பட்டது. செம்பருந்தின் இறகு சிம்மக்கொடியடையாளமாக. குமுதம் என்னும் திசையானையின் அடையாளமாக வெண்தாமரையும் யாளிக்கொடி என பூளைமலரும் வைக்கப்பட்டு அதன்மேல் சிறிய ஈச்ச ஓலையாலான நாகச்சுருளின் வடிவில் அன்னை நிருதி நிறுவப்பட்டாள்.

மேற்கே மாகாளை வடிவமாக தேங்காயும் கரிய கல்வடிவமாக அஞ்சனமும் நிறுவப்பட்டு அதன்மேல் வெள்ளிக்குடத்தில் நிறைக்கப்பட்ட கடல்நீராக வருணன் கோயில்கொண்டிருந்தான். வடமேற்கே புஷ்பதந்தம் என்னும் திசைக்களிறாக கதாயுதமும் அருகே கழுதைவால்மயிரிலிட்ட ஏழு முடிச்சுகளாக கொடிக்குறியும் நிலைவைக்கப்பட்டு அதன்மேல் ஓம் எனும் எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட கற்பலகை வாயுதேவனாக நிறுவப்பட்டிருந்தது. வடக்கே பொன்நாணயமாக பீடத்தில் வைக்கப்பட்ட குபேரனுக்குக் கீழே திசையானையாகிய சார்வபௌமம் பூசணிக்காய் வடிவில் அமைக்கப்பட்டு யானைக்கொடியாக பூசணிப்பூ வைக்கப்பட்டது. ஈசானன் சுப்ரதீகம் என்னும் திசைக்கரிக்கு அடையாளமாக வைக்கப்பட்ட நிறைநாழிக்கும் அதன்மேல் கொடியாக சூட்டப்பட்ட காகச்சிறகுக்கும் மேல் சுண்ணமும் மஞ்சளும் கரைத்த குருதி நிறைத்த செம்புச்சிமிழ் வடிவில் அமைக்கப்பட்டிருந்தார்.

வேள்விக்குரிய ஐந்துவகை எரிகுளங்கள் பருந்தின் நெஞ்சில் அமைக்கப்பட்டன. கங்கையின் களிமண்ணால் வார்த்து சுடப்பட்ட செங்கற்களில் அஸ்தினபுரியின் அரசனின் வெற்றிக்கென அமைக்கப்படும் மகாபுருஷமேத வேள்விக்கென வார்க்கப்பட்டவை அவை என எழுத்துக்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. கன்னிப்பசுவின் சாணியால் மெழுகப்பட்ட தரையில் பூதவேள்விக்காக அரைவட்ட வடிவில் ஐந்து எரிகுளங்கள் அமைந்தன. முன்னோர் நிறைவுறுவதற்காக இயற்றப்படும் எரியளிப்புக்கு முக்கோணவடிவ எரிகுளம், மைந்தர் நலம்பெறுவதற்கான கொடைக்கான நாற்கோண வடிவ எரிகுளம், முற்பழியும் நிகழ்பழியும் வருபழியும் அகலும்பொருட்டு இயற்றப்படும் அவிசொரிவுக்காக ஐங்கோண எரிகுளம், நீள்வாழ்வுக்கென இயற்றப்படும் எரியோம்புதலுக்காக அறுகோண எரிகுளம், எதிரிகளை முற்றழிப்பதற்கான குருதியளிப்புக்காக எண்கோண வடிவ எரிகுளம்.

அதன் நடுவே அமைந்த மகாவேதிகை ஐஷ்டிகவேதி அமைப்பதற்கான அதர்வவேத நெறியின்படி ஐந்துபூதங்கள் அமைந்த ஐந்தடுக்குகள் கொண்டு ஆயிரத்து முன்னூற்றியெண்பது செங்கற்களை அடுக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் வடக்கே உத்தரவேதி பருந்தின் விரிசிறை வழிவில் நானூற்றியெழுபது செங்கற்களால் அமைக்கப்பட்டது. தெற்கே தென்னெரிக்கான சிறு எரிகுளமும் மேற்கே அனலவனுக்கான எரிகுளமும் அமைந்தன. சோமச்சாறு அளிப்பதற்கான சிறு எரிகுளம் வடகிழக்கே அமைந்தது. அதற்கப்பால் சோமச்சாறு பிழிவதற்கான மரத்தாலான கலங்களும் குழவிகளும் அவற்றைப் பிழிபவர்கள் அமர்வதற்கான நூற்றெட்டு மணைகளும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

அவையனைத்தையும் நிறைவுசெய்தபின் நிகழ்த்தப்படும் வேள்விநிறைவில் முழுவெற்றியன்றி பிறிதெதையும் அளிக்காத தேவர்கள் உண்டு நிறைவதற்காக வேதமுழுமைகொண்ட அந்தணனை அவியாக்குவதற்குரிய வட்டவடிவ எரிகுளம் அப்பந்தலுக்கு வெளியே குறுங்காட்டுக்குள் எட்டடி ஆழமும் பன்னிரண்டு அடி விட்டமும் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு செல்வதற்குரிய செம்மண்ணாலான பாதை பந்தலில் இருந்து வலப்பக்கமாக எழுந்து மண்ணில் வடுவென வளைந்து சென்றது. இடப்பக்கமாகச் சென்ற பாதை வேள்விக்காவலனாகிய அரசன் ஏர் உழுது ஒன்பது மணிகளை விதைப்பதற்குரிய வேள்விப்புனத்தை சென்றடைந்தது.

வேள்விக்கென வந்துசேரும் அந்தணர்களும் வைதிகமுனிவர்களும் தங்குவதற்கான குடில்கள் பெருஞ்சாலைக்கு மறுபக்கம் கங்கையை நோக்கி இறங்கிய சாந்தை என்னும் ஓடையின் கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வைதிகர் குழுவுக்கும் தனித்தனியாக வேலியிடப்பட்ட குடில்தொகை அளிக்கப்பட்டது. ஈச்சையோலைகளால் கூரையிடப்பட்டு மரப்பட்டைச் சுவர்கொண்ட சிறுகுடில்கள் சூழ்ந்து நடுவே எழுந்த மையக்குடிலை நோக்கி வாயில் திறந்திருந்தன. ஆசிரியர்கள் தங்கும் அக்குடில்மேல் அவர்களின் குருமரபை குறிக்கும் அடையாளங்கள் கொண்ட கொடி பறந்தது. கங்கைவழியாக படகில் வரும் ஏவலர் அவர்களுக்குரிய உணவுப்பொருட்களையும், விறகுகளையும், எரியோம்புவதற்கான நெய்யையும் பிறவற்றையும் கொண்டுவந்து அளித்தனர். வேள்வி அறிவிக்கப்பட்டது முதல் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தணர் வந்துகொண்டே இருந்தமையால் அக்குடில்நிரை மேலும் மேலும் கட்டப்பட்டு காட்டுக்குள் ஊடுருவிச்சென்று ஒரு சிறுநகர் என்றே ஆகியது.

வேள்விப்பந்தலுக்கு சென்றுசேர்வதற்கு அந்தணருக்கும் அரசகுடியினருக்கும் பிறருக்குமென மூன்று சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. அனைத்துச் சாலைகளும் சென்று வேள்விக்குடிலின் முன்னாலிருந்த தேர்முற்றத்தில் வளைந்து மறுபக்கம் வழியாக திரும்பிச்சென்று பெருஞ்சாலையை மீண்டும் அடைந்தன. அஜமுகத்தின் மேல் பலகைகள் அறையப்பட்டு தடிக்கால்கள் நாட்டப்பட்டு படகுத்துறையும் உருவாக்கப்பட்டது. அங்கே படகுகள் அணையும் பொருட்டு பன்னிரு நிலைகள் கொண்ட மூங்கில்கோபுரம் எழுப்பப்பட்டு அதன்மேல் அஸ்தினபுரியின் அமுதகலக்கொடி ஏற்றப்பட்டது. கங்கையின் கரையோரமாக பதினெட்டு காவல்மாடங்கள் அமைக்கப்பட்டு அதன்மேல் இரவும்பகலும் காவலர் வில்லம்புடன் விழித்திருந்தனர்.

பீதர்நாட்டு விரைவுப் பாய்கள் கொண்ட காவல்படகுகள் கங்கைக்குள் காவலுக்கு சுற்றிவந்துகொண்டிருந்தன. அவை நாகதாராக்கள் என்று அழைக்கப்பட்டன. கரையிலிருந்து மிகுந்த விரைவில் நீருக்குள் பாயும் மிகச்சிறிய தாக்குதல்படகுகள் நாணல்களுக்கு நடுவே காத்து நின்றிருந்தன. அவை மீன்குத்திகள் எனப்பட்டன. முரசொலியாலும் இரவில் அனல்சுழற்றலாலும் அவை ஒற்றைச் செய்திவலையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றுக்கான காவலர் படகுகளில் அஸ்தினபுரியின் பெருந்துறையிலிருந்து கங்கை வழியாக வந்து சென்றனர்.

வேள்விச்சாலைக்கு வலப்பக்கமாகச் சென்ற சாலை சென்றடையும் தாழ்ந்த நிலத்தில் குறுங்காடு தெளிக்கப்பட்டு ஆநிலை உருவாக்கப்பட்டது. ஒன்றுக்குள் ஒன்றென அமைந்த மூன்று வட்டக் கொட்டில்களுக்கு நடுவே நான்காள் உயரத்தில் மூங்கிலால் கட்டப்பட்ட காவல் கோபுரம் எழுந்து நின்றது. அதன்மேல் அமைந்த மேடையில் நாற்புறமும் நோக்கும்படியாக ஏறுமாடம் அமைந்திருந்தது. அதில் கூர்ந்த அம்புகளும் நாண் விரைத்து நின்ற விற்களுமாக ஐந்து வீரர்கள் எப்போதும் காவலிருந்தனர். ஆநிலையைச் சுற்றி கன்றுகளைக் காக்கும் தெய்வங்கள் எட்டுத் திசையிலும் அமைக்கப்பட்டு அந்நடுகற்களுக்குமேல் எழுந்த மூங்கில் தூண்களில் இரவுகளில் மீன்எண்ணெய்ப் பந்தங்கள் எரியவிடப்பட்டன.

வேள்வியில் பங்குகொள்ளும் சொல்திகழ் அந்தணர்களுக்கு கொடையளிக்கவேண்டிய கரிய காம்பும் வெண்ணிற உடலும் பொன்னிறக் கொம்பும் செந்தாமரை இதழ்போன்ற மூக்கும் கரிய பீலிகள் கொண்ட விழிகளும் கொண்ட ஆயிரத்து எட்டு பசுக்கள் அங்கு பேணப்பட்டன. அடுத்த இரு வட்டங்களில் வேள்விக்குரிய நெய்யை வழங்கும் கொழும்பசுக்கள் புரக்கப்பட்டன. அவற்றுக்கான பசும்புல் கற்றைகள் படகுகளில் சூழ்ந்திருந்த சிற்றூர்களிலிருந்து வந்து அஜமுகத்தை அணுகி அங்கு மலையென குவிக்கப்பட்டன. சகட வண்டிகளில் அவற்றை ஏற்றிய ஏவலர் உருட்டிக் கொண்டு வந்து கோநிலைகளில் அடுக்கினர். இரவும் பகலும் புல்உண்ணும் பசுக்களின் கழுத்து மணியோசை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவை உண்பதற்கான கம்பும் வரகும் கலந்து பொடிக்கப்பட்ட மாவும் மூட்டைகளில் வந்து இறங்கின.

மூன்று பசுக்களுக்கு ஒருவன் என ஆவலர் அமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். ஒவ்வொருநாளும் பசுக்களை கங்கைக்கு கொண்டுசென்று கழுவி உடலெங்கும் வேப்பெண்ணை புரட்டி பூச்சிகளிலிருந்து காத்து சற்று நேரம் காலோய காட்டுக்குள் நடக்கவிட்டு மீட்டு கொண்டுவந்து கட்டினர். இரவெல்லாம் அங்கே குந்திரிக்கமும் அகிலும் புகைந்தன. இடம் வகுக்கப்பட்டு தென்கிழக்கு கன்னிமூலையில் தறி நிறுத்தி நூல்கட்டி அளந்து களம் வரையப்பட்டதுமே அந்நிலம் வேள்விநிலை என்றாகிவிட்டது என்பது நெறி. ஒவ்வொருநாளும் அந்தணர் அங்கே வந்து மூன்று வேளை எரியோம்பினர். வேள்விநிலை ஆநீரால் ஒவ்வொருநாளும் தூய்மைசெய்யப்பட்டது. வேள்விச்சாம்பலால் ஆநிலை தூய்மைசெய்யப்பட்டது. அவிமிச்சத்தை கொண்டுவந்து ஆநிலையின் பசுக்களுக்கு பகிர்ந்து ஊட்டி அவற்றை மலரிட்டு வணங்கி மீண்டனர்.

பசுக்களிலிருந்து கறக்கப்பட்ட பால் மண்குடங்களில் நுரைசூடி ஆய்ச்சியர் தலைகளிலேறி அக்காட்டிற்குள்ளேயே அமைக்கப்பட்டிருந்த பால்நிலைக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டது. அங்கு பெரிய யானங்களில் பாலை ஊற்றி காய்ச்சி மரத்தாலான கலங்களில் சேர்த்தனர். கங்கையின் ஒழுக்கில் சுழலும் சிறகாழிகளுடன் இணைக்கப்பட்டு விசைபெற்று சுழன்றுகொண்டிருந்த பதினெண்முக மத்துகள் அவற்றை கடைந்தன. பகலெல்லாம் அவை பாலை அலைக்கும் ஓசை பாறைச்சரிவில் ஆறு செல்லும் ஓசையென கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. சிற்றுயிர்களை தவிர்ப்பதற்காக அப்பகுதியை தேவதாருவின் அரக்கு கலந்த புகையால் திரையிட்டிருந்தனர். அதனுள்ளிருந்து முகிலில் எழுபவர்கள்போல வெண்ணிற ஆடையணிந்த ஆய்ச்சியர் எழுந்து மீண்டும் சென்று மறைந்தனர்.

அலைநுரை என உருண்டெழுந்த வெண்ணெய் மண்கலங்களால் திரட்டப்பட்டு அங்கேயே உருக்கி நெய் ஆக்கப்பட்டு செம்புக்குடங்களில் நிறைக்கப்பட்டது. மூடி பொருத்தி விளிம்புகளை ஈயத்தை உருக்கி ஊற்றி ஒட்டி கொண்டுசென்று கங்கையின் குளிர்நீர் ஆழத்திற்குள் இறக்கி சேர்த்தனர். ஒவ்வொருநாளும் நூற்றுஎட்டு குடம் நெய் கங்கைக்குள் இறக்கப்பட்டது. நெய்க்குடங்கள் கட்டப்பட்ட கயிறுகள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்த வலையை தொடுத்துக்கொண்டபடி படகுகள் கங்கையின் அலைகளில் ஆடி நின்றன.

வேள்விச்சாலையின் மேற்கு எல்லையில் வேள்விக்குரிய தொன்மையான அன்னங்களான வரகு, சாமை, கம்பு, எள், கொள் எனும் ஐந்து மணிகளும் தனித்தனி வயல்களில் விளைவிக்கப்பட்டன. நீளாயுளுக்காக பாலும், நற்புகழுக்காக நறுமணப்பொருட்களும், மைந்தர்பெருக வெண்குருதித் துளியென தயிரும், விண்ணவர் மகிழ நெய்யும், நற்சொல் அமைய தேனும், இன்னுளம் அமைய கருப்புச்சாறும், பெருநிதி சேர சந்தனமும், இல்லறம் பெருக அன்னமும், மங்கலம் விளைய மஞ்சளும், ஆபெருக பழங்களும் என நூலோர் வகுத்த அவிப்பொருட்கள் அனைத்தும் கொண்டுவரப்பட்டு வேள்விநிலையின் இடப்பக்கத்திலமைந்த கலவறையில் சேர்க்கப்பட்டன.

ஒவ்வொரு நாளும் பணி முடிந்து ஏவலர் விலகிச் சென்றதும் காட்டைச் சுற்றி பல்லாயிரம் நெய்ப்பந்தங்கள் ஏற்றப்பட்டு விலங்குகள் உள்நுழையாது காக்கப்பட்டன. அஸ்தினபுரியின் ஆயிரத்தவர் படைகள் இரண்டு துணைப்படைத்தலைவன் சிம்ஹபாகுவின் தலைமையில் இரவும் பகலும் இரண்டு அணிகள் என வேள்விக்காட்டை காத்து நின்றிருந்தன.

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியின் அரசவையில் புருஷமேத வேள்வி ஒன்றை இயற்றவேண்டும் என்னும் எண்ணத்தை காசியப குலத்து கிருசர்தான் முதலில் சொன்னார். அவர் சிந்துநாட்டிலிருந்து கணிகரால் வரவழைக்கப்பட்டவர். போரெழுகை குறித்த பேச்சு அப்போது அவையில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. “இது வேதத்திற்கான போர். பெருவேள்வி ஒன்றினூடாக நாம் வேதியரின் வாழ்த்தை பெறவேண்டும். நாம் நிகழ்த்தும் போர் எதன்பொருட்டு என்று அதன்பின் எவருக்கும் அறிவிக்கவேண்டியதில்லை. வாளும் வில்லும் ஏந்தும் ஒவ்வொருவரும் அதை உணர்ந்திருப்பார்கள்” என்று கிருசர் சொன்னார்.

விதுரர் “ஆம், ஒரு மகாசத்ரயாகம் செய்யவேண்டும் என்று வைதிகர்களும் சொன்னார்கள்” என்றார். “இளவேனிற்காலத்தின் வளர்நிலா காலம் வேள்விகளுக்கு உகந்தது என்பார்கள்.” கிருசர் “வேள்விகள் பலநூறு உள்ளன. கோமேதம், அஜமேதம், அஸ்வமேதம் என இத்தருணத்தில் இயற்றக்கூடியவற்றை தெரிவுசெய்யவும்கூடும். ஆனால் அதர்வவேதம் ஆணையிடும் புருஷமேதமே அவற்றில் தலையாயது. அதை நாம் முதுவேனிலில் தேய்பிறைநாளில் நடத்தலாம் என்கின்றன நூல்கள்” என்றார்.

அவர் அதைச் சொன்னதுமே கணிகரின் குரல் அது என உணர்ந்து அவை அமைதிகொண்டு செவிகூர்ந்தது. விதுரர் எழுந்து “புருஷமேதமா? அது நாமறியாத் தொல்காலத்தில் எப்போதோ நிகழ்த்தப்பட்டது. இன்று அதை கேள்விப்பட்டவர்களே சிலர்தான்” என்றார். கிருசர் “ஆம், நான் மூவேதம் கொண்டவன். சென்ற முந்நூறாண்டுகளாக யஜுர்வேத மரபு மேலோங்கி, அதன் எதிர்நிலை என வேதமுடிபுக் கொள்கைகள் காடுகளை நிறைத்தபோது அதர்வவேதம் அவையஞ்சியவனின் சொல் என ஆழத்திற்கு சென்றுவிட்டது. ஆனால் அது சிவம் கழுத்திலமைந்த நஞ்சு. எழாது பரவாது என்றுமழியாது அங்கிருப்பது” என்றார். “உள்ளமைந்திருத்தலால் அது விதை. ஒரு குடம் நீர் பெற்றால் கிளையும் விழுதும் விரித்த பெருமரம்.”

“மகாபூதவேள்விகளை செய்பவர்களே பாரதவர்ஷத்தில் அருகிவிட்டனர். அதன் பெரும்செலவை அரசர்கள் அஞ்சுகின்றனர். அரசவைகளில் எழும் அமைச்சர்கள் பூதவேள்விகள் அவ்வரசன் கொண்ட பெருவிழைவின் பொதுஅறிவிப்புகள், ஒவ்வொரு மகாபூதவேள்வியும் பிற அரசரிடம் எச்சரிக்கையையும் அச்சத்தையும் ஊட்டுகிறது என்று சொல்லி அதன் அரசியல் விளைவுகளை சுட்டிக்காட்டி அவர்களை தடுக்கின்றனர். அந்தணரும் முனிவரும் அதர்வ வேத வேள்விகள் பிற மூன்று வேதங்கள் கூறும் மங்கல வேள்விகளுக்கு எதிரானவை என்கின்றனர். இவ்வுலகில் ஒன்றை நாடுபவர் அவ்வுலகில் ஒன்றை கைவிட்டே அதை செய்கிறார்கள் என்கின்றது தர்மசமுச்சயம். பெரிதொன்றை நாடுவோமென்றால் அதைவிடப் பெரிதொன்றை இழப்போம்” என்று விதுரர் சொன்னார்.

“அரசே, புருஷமேத வேள்வி ஆசுரவேதத்தில் இருந்து அதர்வம் கைக்கொண்டது. விருத்திரன் முதல் ஹிரண்யகசிபு ஈறாக பரம்பொருளால் மட்டுமே வெல்லத்தக்க வீரம் கொண்டிருந்த அசுரப் பேரரசர்களால் இயற்றப்பட்டது. பாரத மண்ணை மும்முறை வென்ற கார்த்தவீரியன் அதை இறுதியாக ஆற்றினார். கருவூலம் ஒழிய பொன்இறைத்து ஊற்றி எழுப்பப்படவேண்டியது அவ்வேள்வி. எனவே இன்று அதை இயற்றும் ஆற்றல் கொண்ட பிறிதொருவர் இந்நிலத்தில் இல்லை” என்றார் கிருசர். “பெருவேள்விகள் பெரிதாகவும் அரிதாகவும் இருப்பதே பெரியோரும் அரியோரும் மட்டுமே அவற்றை செய்யவேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.”

முன்னர் அங்கநாட்டு அரசன் கர்ணனின் தலைமையில் அஸ்தினபுரி வடக்கே கின்னர நாடு முதல் தெற்கே வேசர எல்லை வரை, மேற்கே யவன நாடு முதல் கிழக்கே காமரூபம் வரை படைகொண்டு சென்று கப்பம் ஈட்டி கருவூலத்தைப் பெருக்கி வைத்திருந்தமையால் அமைச்சர்களும் குடியவையும் பிறிதொன்று கூறவில்லை. அத்துடன் அவர்களுக்கு அந்த வேள்வியின் விரிவும் பொருளும் அப்போது புரியவுமில்லை. சகுனி “ஆம், பிறரால் இயலாது என்பதே நாம் இயற்றவேண்டும் என்பதை காட்டுகிறது” என்றார். “புருஷமேத வேள்வி ஒன்றை இயற்றும் ஆற்றல் தங்களுக்கு இருக்கிறதென்பதை அஸ்தினபுரி அறிவிப்பது தொடங்கவிருக்கும் அரசப் பேரவையில் நமக்கு முன்தூக்கம் அளிக்கும்” என்று கணிகர் சொன்னார்.

“புருஷமேதம் அஸ்வமேதத்திற்கான அறைகூவல். ராஜசூயம் அவ்விரு புரவிகளால் இழுத்துவரப்படும் பொற்தேர்” என்று கிருசர் சொன்னார். “புருஷமேதம் நிகழ்த்தியவன் தன்னை எரித்து கனலென்றான காட்டுமரம். அவனை எண்ணி எவரும் அஞ்சுவர்.” துரியோதனன் அரியணையில் மீசையை சுட்டுவிரலால் நீவியபடி கூர்விழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தான். “இத்தருணத்தில் இவ்வேள்வியை அறிவிப்பதே ஓர் அறைகூவல்தான். எவருக்கேனும் ஷத்ரியக்கூட்டின் பேரவையில் முதன்மை கொண்டு அமர வேண்டுமென்ற விழைவிருந்தால் அந்தக் கனல் துளியை கரியென்றாக்கிவிடும் இது” என்றார் கணிகர். சகுனி “ஆம், புருஷமேத வேள்வியை பாய்வதற்கு முன் சிம்மம் நிலத்திலறைந்து முழங்குவதுடன் ஒப்பிடுகின்றன நூல்கள்” என்றார். “அதைக் கேட்டு யுகங்களாக ஆழ்துயிலில் மூழ்கியிருக்கும் போர்த்தெய்வங்கள் விழித்தெழுகின்றன. அவற்றின் விடாய் தீர்வதற்கான குருதி இப்போரிலுண்டு என்று அவற்றுக்கு நாம் சொல்கிறோம்.”

விதுரர் சீற்றத்துடன் “அதர்வ வேதத்தின் வேள்விகள் அனைத்துமே அவற்றுக்குரிய எதிர்விளைவுகளும் கொண்டவை எனப்படுகின்றன. நோய்க்கு நச்சுமருந்து அளிப்பதைப் போன்றவை அவை. ஆறாக் கொடுநோய்க்கு அவை உகந்தவை என்றாலும் நிகர்நோய் ஒன்றை உருவாக்கியே அவை நலம் அளிக்கின்றன” என்றார். “ஆம், இத்தருணத்தில் நாம் நஞ்சு கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நெடுநாள் வஞ்சம் தீர்க்கக் காத்திருக்கும் அரசநாகம் எந்த இரையையும் கொத்தாமல் தன் நச்சைப் பேணி நீலமணி என்றாக்கி நாவுக்குள் கரந்திருக்கும் என்பார்கள். நாம் அந்நிலையிலிருக்கிறோம்” என்று சகுனி சொன்னார். “நூறாண்டு தவமிருந்தால் அந்நீலமணியின் ஒளியை அது தன் கண்களில் அடையும். பின்னர் நோக்கியே நஞ்சூட்டும். நாம் வேண்டிய தவம் செய்துவிட்டோம்.”

கணிகர் “அமைச்சரே, புருஷமேத வேள்வி அரக்கத் தொல்குடியினர் கொண்ட போர் வழக்கம் ஒன்றிலிருந்து எழுந்ததென்று அறிக! பெரும்போருக்கு தங்களை ஒருக்கூட்டிக் கொள்ளும் குடியினர் தங்கள் உளஉறுதியை, மற்றொன்றின்மையை, மீளவிழையாமையை தங்களுக்கும் தங்கள் தெய்வங்களுக்கும் அறிவித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு செய்யும் சடங்கொன்று உண்டு. அக்குடித்தலைவன் தன் இளமைந்தர்களில் அழகும் அறிவும் திகைந்த ஒருவனை மூதாதையர் நடுகல் என நின்ற ஆலமரத்தடிக்கு கொண்டு சென்று தன் குலத்தோர் கூடி நிற்க அன்னையரும் சூழ்ந்து நோக்க தலைமயிர் பற்றி சங்கறுத்துக் கொன்று அக்குருதியால் அந்நடுகற்களை நீராட்டுவார். அது புத்ரமேதம் எனப்பட்டது” என்றார்.

“தன் மைந்தர் அனைவரும் களம்பட்டால்கூட போரிலிருந்து பின்னடி வைக்கப்போவதில்லை, எந்நிலையிலும் இழப்பை எண்ணி துயருறப்போவதில்லை, எவருக்காகவும் அஞ்சவும் போவதில்லை என்று அறிவிக்கும் செயல் அது. இங்கு நாம் செய்வதும் அதுவே. புருஷமேதத்தினூடாக நாம் யயாதிக்கு ஹஸ்திக்கு குருவுக்கு பிரதீபருக்கு சந்தனுவுக்கு விசித்திரவீரியருக்கு நம் உறுதிகோளை அறிவிக்கிறோம். நம் குடியினருக்கு இனி கண்ணீரில்லை என்று தெரிவிக்கிறோம். நம்மைச் சூழ்ந்து படைகொள்ளவிருக்கும் ஷத்ரியர்களுக்கு மறுக்கவியலா ஆணைகளை அளிக்கும் ஆற்றலை பெறுகிறோம். அதனூடாக பாரதவர்ஷத்தின் பிறர் அனைவருக்கும் வாழ்வை விழைந்தால் பணிக என்னும் எச்சரிக்கையை விடுக்கிறோம்” என்றார் கணிகர்.

விதுரர் இறைஞ்சும் குரலில் துரியோதனனை நோக்கி “அரசே, மீண்டுமொருமுறை எண்ணுக! இந்த அவை கலையட்டும். ஏழு நாட்கள் பொழுது கொள்வோம். மூன்றுமுறையேனும் அமர்ந்து சொல்சூழ்வோம். உடன்முடிவு எடுப்பதற்கானதல்ல இது” என்றார். “ஏனென்றால் இன்னமும் ஷத்ரியப் பேரவை கூடவில்லை. இன்னமும்கூட நாம் பாண்டவர்களிடம் முற்றிலும் சொல்முறித்துக் கொள்ளவில்லை. அங்கிருந்து அரசகுடித் தூதர் என எவரும் இங்கு வரவில்லை. இளைய யாதவர் வரப்போவதாக ஒற்றர்சொல் வந்துள்ளது. புருஷமேதம் அறிவிக்கப்பட்டு வேள்விநிலைக்கு கால்நாட்டப்பட்டுவிட்டால் அதன்பின் பின்னெட்டு வைக்க இயலாது. விழித்தெழுந்த தெய்வங்களுக்கு விடாய்குளிர குருதியளிக்காவிட்டால் அவை பெருநோயும் பஞ்சமும் பரப்பி அவ்வழைப்பு விடுத்தவரின் நகரையும் குடிகளையும் அழிக்கும். கொடிவழிகள் மேல் அத்தெய்வங்களின் வஞ்சம் நின்றிருக்கும்.”

துரியோதனன் வெற்று விழிகளுடன் மீசையை முறுக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். சகுனி “இப்போதும் நம்முடன் ஷத்ரியர் படைக்கூட்டுக்குத் தயங்குவது ஒன்றினாலேயே. அவர்கள் உங்கள் உடன்குருதியர். எனவே இறுதியில் ஓர் அவையிலமர்ந்து சொல்முடிப்பதில்தான் சென்று நிற்கும் இப்படைப் புறப்பாடு என அவர்கள் ஐயுறுகிறார்கள். அவர்களுடன் சொல்முறுகி நின்றிருக்கும்பொருட்டு சேவல் செட்டைவிரிப்பதுபோல இப்போர்க்குமுறலை அஸ்தினபுரியின் அரசன் நிகழ்த்துகிறான் என்று சூதர்கள் இளிவரல் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் உண்மையில்லை என்று நானும் சொல்லமாட்டேன்” என்றார். “இவ்வேள்வியை அறிவிப்பது அந்த அனைத்து ஐயங்களையும் பொசுக்கிவிடும் என்று உணர்க!”

“ஒருவேளை நாம் வேண்டிக்கொண்டதற்கேற்ப பாண்டவர்கள் நிலம் கோருவதை கைவிட்டால்? போருக்கு ஒருக்கமல்ல என்று மீண்டும் கானேகினால்? அரசே, புருஷமேதம் நிகழ்ந்தபின் போர் ஒழியமுடியாது” என்றார் விதுரர். “அவ்வாறென்றால் நாம் அசுரரையும் நிஷாதரையும் கிராதரையும் அரக்கரையும் அழிப்போம். பாரதவர்ஷம் முழுக்கவும் ஷத்ரியக்கொடி பறக்கவேண்டுமென்று படைகொண்டெழுவோம். குருதிக்கு குறைவிருக்காது” என்றார் சகுனி. “ஆம், இப்போர் பாண்டவர்களுக்கு எதிரானது அல்ல, இது மெய்ச்சொல் இந்நிலமெங்கும் நின்றிருக்கவேண்டும் என்பதற்கானது” என்றார் கணிகர்.

துரியோதனன் மெல்ல எழுந்தபோதே விதுரர் உளம்தளர்ந்து அமர்ந்துவிட்டார். கைவீசி தாழ்ந்த குரலில் “ஆம், புருஷமேதம் நிகழ்க!” என்று துரியோதனன் ஆணையிட்டான். அவைசொல்லி எழுந்து அச்சொல்லை மும்முறை எதிரொலிக்க அவையில் அமர்ந்திருந்த வைதிகர்கள் எழுந்து உரத்த குரலில் “ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று சொல்லளித்தனர். அவையினர் அனைவரும் எழுந்து தங்கள் கோல்களைத் தூக்கி “வேள்வி நிறைக! போர்த்தெய்வங்கள் எழுக! அரசர் வெல்க! அஸ்தினபுரி சிறப்புறுக!” என்று முழக்கமிட்டனர்.

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 61

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 6

bl-e1513402911361கர்ணனின் அரண்மனையில் சிற்றவையை ஒட்டிய சிறிய ஊட்டறையில் விருஷாலி தாரைக்கு அருகே பதற்றத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள். இப்போதுகூட பிழையென ஏதும் நிகழவில்லை, எழுந்து சென்றுவிடலாம் என அவள் எண்ணினாள். ஆனால் உடலை எழுப்பமுடியவில்லை. அவள் கைவிரல்களை பின்னிக்கொண்டே இருப்பதைக்கண்ட தாரை “அரசி, இது முறைமைமீறல் அல்ல. இது அரசரின் அவை அல்ல. அவைக்குத்தான் அரசமுறைமைகள்” என்றாள்.

“அறியாது பேசுகிறாய் நீ. உனக்கு இங்குள்ள நடைமுறைகள் தெரியாது” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம், ஆனால் நடைமுறைகள் என்றால் என்ன என்று தெரியும். உரிய தேவையின்பொருட்டு மீறி, தெளிவாக விளக்கவும் முடிந்தால் எந்த முறைமையையும் உடனே மாற்றிக்கொள்வார்கள் என்று நூறுமுறை செய்து கற்றிருக்கிறேன். அமைதியாக இருங்கள். நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்றாள் தாரை. “அனைத்து முறைமைகளையும் உருவாக்கியவர்கள் அவர் ஆணைப்படியே அவ்வாறுசெய்தனர்” என்றாள் விருஷாலி.

“ஆம், அவர் தன்னை சூரியவடிவாக இந்நகரில் நிலைநாட்ட விழைந்தார். குலஇழிவு சொன்னவர்களை அவ்வடையாளத்தினூடாக கடந்தார். இன்றிருப்பவர் அந்த அங்கநாட்டரசர் அல்ல. இதை என் பொறுப்பில் விடுங்கள்.” விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டு “நான் சொல்வதற்கொன்றுமில்லை. வந்திருக்கலாகாது, ஏதோ ஓர் உணர்வுநிலையில் உன்னுடன் கிளம்பிவிட்டேன்” என்றாள். தாரை சிரித்து “அதே உணர்வுநிலையால் என்னை நம்புங்கள்” என்றாள்.

அடுமனையாளர்கள் அதற்குள் அங்கே தாரையின் சொற்களையே செவிகொள்ளவேண்டுமென தெரிந்துகொண்டவர்களாக அவளை நோக்கி நின்றிருந்தனர். புதிய உணவின் மெல்லிய நறுமணம் கதவை சற்று திறந்துமூடும்போதெல்லாம் விசிறிக்காற்று வந்து தொடுவதுபோல வீசியணைந்தது. சிற்றறை வெண்பட்டாடை விரிக்கப்பட்ட குறும்பீடத்தைச் சூழ்ந்து வெண்பட்டு விரிக்கப்பட்ட மணைகள் போடப்பட்டு காத்திருந்தது. உணவறை மணம் நிலைகொள்வதற்காக ஏலக்காயையும் சுக்கையும் துளசியுடன் கொதிக்கவைத்து எடுத்த நறுமணநீரை அறைக்குள் தெளித்திருந்தனர்.

வெளியே பேச்சுக்குரல் கேட்டது. கதவைத்திறந்து குண்டாசியும் விகர்ணனும் உள்ளே வந்தனர். “வந்துகொண்டிருக்கிறார், அரசி” என்றான் விகர்ணன். “அவரை பார்த்தீர்களா?” என்று தாரை கேட்டாள். “ஆம், நாங்கள் அவர் அறைக்கே சென்றோம். துயில்முடிந்து நீராடச்சென்றிருந்தார். அணிபுனைவதுவரை காத்திருந்தோம். உணவறையில் காத்திருப்பதாக சொன்னதும் செல்க, நான் ஓர் ஓலையை மட்டும் பார்த்து அனுப்பிவிட்டு வந்துவிடுகிறேன் என்றார்” என்றான் விகர்ணன்.

தாரை தலையில் மெல்ல தட்டி “அறிவிலிகளும் உய்த்துணர்வது… எதன்பொருட்டு உங்களை அனுப்பினேன் என்றுகூடப் புரியாமல்…” என்றாள். குண்டாசி நாக்குழைந்த குரலில் “நான் அதை சொன்னேன், அவர் மதுவருந்தாமல் உணவருந்த வரவேண்டியது நம் தேவை என” என்றான். விகர்ணன் “ஆம், அதற்காகவே சென்று அணியறைவாயிலில் நின்றோம்” என்றான். தாரை “அவர் உணவருந்துவதற்கு முன் யவனமது அருந்துவார். அதை அருந்தாமல் கூட்டிவரவேண்டும் என்றுதான் அணியறைக்கே உங்களை அனுப்பினேன்” என்றாள்.

“அவர் ஓலை…” என்ற விகர்ணன் தயங்கி “ஆம், நான் தவறுசெய்துவிட்டேன்” என்றான். “இங்கே அவர் எந்த ஓலையை பார்க்கிறார்? அதை வந்ததுமே தெரிந்துகொண்டோம் அல்லவா?” என்றாள் தாரை சீற்றத்துடன். “ஆம், ஆனால் அவர் ஓலை நோக்கச்செல்வதாக சொல்லும்போது என்ன செய்ய முடியும்?” என்றான் விகர்ணன். “உடன்சென்று நின்றிருக்கவேண்டும். அவர் இங்கு வரும்வரை ஒருவர் உடன் நின்றிருக்கவேண்டும்.” விகர்ணன் சலிப்புடன் தலையை அசைத்தான்.

குண்டாசி வாயில் எதையோ அதக்கியிருந்தான். அவன் முகம் வீங்கி விழிகளுக்குக் கீழே தசைகள் நனைந்த துணி என தழைந்திருந்தன. அடிக்கடி பற்களை இறுகக் கடித்து தாடையை கிட்டித்தான். கைகளைச் சுருட்டி இறுக்கியும் ஆடைநுனியைப் பற்றி முறுக்கியும் நிலையழிவை காட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவன் மதுவருந்தியிருக்கவில்லை என்று விருஷாலிக்கு தெரிந்தது. ஆனால் மேலும் பதற்றமும் நடுக்கும் கொண்டிருந்தான்.

வெளியே ஓசைகேட்டு குண்டாசி கதவைத்திறந்து செல்ல விகர்ணன் “இளைய அரசி” என்றான். “அவளை யார் அழைத்தது?” என்று விருஷாலி திகைப்புடன் கேட்க தாரை “நான் அழைத்துவரச்சொன்னேன், அரசி. அவர்களும் உணவருந்த அமரட்டுமே” என்றாள். “அவ்வழக்கமே இங்கில்லை. நானும் அவளும் விழவுகளில் மட்டுமே அரியணையில் அருகருகே அமர்வது வழக்கம்” என்றாள் விருஷாலி. “விருந்தினரின் பொருட்டு அவர்களின் முறைமையை கடைப்பிடிக்கும் வழக்கம் அரசரிடம் உண்டு. எங்கள் நாட்டில் இவ்வழக்கமே” என்ற தாரை “நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் ஒன்றும் சொல்லவேண்டியதில்லை, முறைமையை மட்டும் கொள்க!” என்றாள். விருஷாலி திணறலை வெல்ல பெருமூச்சுவிட்டு அசைந்தமர்ந்தாள்.

தாரை எழுந்து நிற்க குண்டாசியால் வரவேற்கப்பட்டு சுப்ரியை உள்ளே வந்தாள். அங்கே விருஷாலி இருப்பதை அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை முகம் காட்டியது. ஆனால் உடனே நிலைமீட்டுக்கொண்டு தாரையிடம் “சம்பாபுரிக்கு நல்வரவு, அரசி. அஸ்தினபுரியின் அரசியால் இந்நாள் அழகு கொண்டது” என்றாள். தாரை “நான் கலிங்கத்தரசியின் முன் தலைவணங்கும் பேறுகொண்டேன்” என்றாள். விருஷாலியை நோக்கி தலைதாழ்த்தி “வாழ்த்துக மூத்தவளே, மீண்டும் சந்திக்க நல்லூழ் அமைந்தது” என்றாள் சுப்ரியை. “ஆம், இந்நாள் மூதன்னையருக்குரியது” என்று விருஷாலி சொன்னாள்.

அவர்கள் அமர்வதன் ஆடையோசைகள் மட்டும் அறையில் ஒலித்தன. விகர்ணன் குண்டாசி இருவரும் வெளியே சென்றனர். தாரை சிரித்துக்கொண்டு சுப்ரியையிடம் “நான் தங்களை இதுவரை பார்த்ததில்லை. அஸ்தினபுரிக்கே நீங்கள் வந்ததில்லை என எண்ணுகிறேன்” என்றாள். சுப்ரியை “ஆம், அங்கே நான் வந்தால் அஸ்தினபுரியின் அரசியருக்கு சேடியாக சென்றுள்ளேன் என கலிங்கத்தில் அலர்கிளம்பும்” என்றாள். விழிகளிலோ முகத்திலோ எந்த வஞ்சமும் இளிவரலும் இன்றி இயல்பாக அதை அவள் சொன்னது தாரையை சற்று திகைக்கச்செய்தது. “அலர் கூறுவது எளியோரின் இயல்பு” என்று மட்டும் பொதுவாக சொன்னாள்.

“ஆம், சூதனொருவன் பாடியதைக் கேட்டு எந்தை எனக்கு ஓலை அனுப்பியிருந்தார். அங்கர் சம்பாபுரியில் அரசர், அஸ்தினபுரியில் சூதர் என. உன்னை சம்பாபுரிக்கே அனுப்பியிருக்கிறோம், நினைவில்கொள்க என்றார். அஸ்தினபுரிக்கென அவர் வேறுஅரசியை மணம் கொண்டுள்ளார் என்று நான் மறுமொழி சொன்னேன்.” தாரை விருஷாலியை நோக்கி திரும்பாமல் தலையை வைத்துக்கொண்டாள். சுப்ரியை தன் விழிகளில் எவ்வுணர்வையும் காட்டாமலிருக்கப் பயின்றவள் என்று எண்ணினாள். ஆனால் விழிகளில் உணர்வை முற்றிலும் வெளிக்காட்டாமலிருப்பது பயின்ற நடிப்பல்ல, அவள் அச்சொற்களை முழுமையாக நம்புவதனால்தான் என அவள் உணர்ந்தாள். இயல்பான அன்றாட நிகழ்வென்றே அவள் அதை சொல்கிறாள்.

சுப்ரியை பெருமூச்சுடன் உடலைத் தளர்த்தி இயல்பாக மூச்செறிந்து “இவ்வாறு ஒரு விருந்து இங்கு வழக்கமில்லை. சூரியநூல்களின்படி நாங்களிருவரும் ஒன்றென அமரலாகாது” என்றாள். “ஆம், ஆனால் எங்கள் வழக்கப்படி அரசர் தன் அரசியருடன் அமர்ந்து இணைந்து விருந்துண்டாலொழிய அதை வரவேற்பென ஏற்கமாட்டோம் என்று ஹரிதரிடம் சொன்னேன். அவர் இதை ஒருங்கமைத்தார்” என்றாள் தாரை. சுப்ரியை திகைப்புடன் “அவரா? இது அரசரின் ஆணை என்றல்லவா எனக்கு சொல்லப்பட்டது?” என்றாள். “அரசர் விருந்துண்ண ஒப்புக்கொண்டார் என்றாலே இது அரசரின் ஆணையென்று ஆகிவிடுகிறதே” என்றாள் தாரை.

“நன்று” என்று மட்டும் அவள் சொன்னாள். மூவரும் அசைவில்லாமல், நோக்கு முட்டாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள். சொல்லெழாதபோது உடல்களிலிருந்து எவ்வளவு உணர்ச்சிகள் எழுந்து சூழ்கின்றன என தாரை வியந்தாள். சுப்ரியையின் உடலில் வெறுப்பையும் ஆணவத்தையும் காட்டும் அசைவு எது என தன் ஓரவிழியால் அளக்கமுயன்றாள். பின்னர் விருஷாலியிடமிருந்து கடுந்துயரென எது காட்சிப்படுகிறது என்று நோக்கினாள். உடலசைவு அல்ல, உடல்கள் சிலையென அமைந்திருந்தன. உடலின் அமைவிலேயே அவ்வுணர்ச்சிகள் இருந்தன. அத்தருணத்தை அப்படியே சிலையென்றாக்கினால் அவை காலத்தில் நிலைத்து என்றுமென்று அமைந்திருக்கும். உணர்ச்சிகள் காற்று ஒளி அனல் நீர் என கணந்தோறும் மாறுபவை. அவற்றை நிலைக்கச்செய்தால் தெய்வவடிவங்கள் ஆகிவிடுகின்றன போலும்.

வெளியே சங்கொலி எழுந்ததும் மூவரும் எழுந்து நின்றனர். குண்டாசியை தோளுடன் அணைத்துக்கொண்டே கர்ணன் உள்ளே வந்தான். கர்ணனின் பெரியகைகளுக்குள் சிற்றுடல் ஒடுக்கி நனைந்த பறவை என மெல்ல நடுங்கி அரைக்கண்மூடி நடந்துவந்தான் குண்டாசி. விகர்ணன் வலப்பக்கம் கைகளைக் கூப்பியபடி வந்தான். அவர்களின் தலைகள் அவன் நெஞ்சுக்குக்கீழே இருந்தன. கர்ணனின் முகம் வியர்த்திருந்ததும், உதடுகள் அழுந்திய புன்னகையும் அவன் மதுவருந்தியிருப்பதை காட்டியது. அறைக்குள் தேவியர் இருவரைக் கண்டதும் அவன் திகைத்து புருவம் அசைய ஒருகணம் சொல் நிலைத்தான். உடனே புன்னகையை மீட்டு “நன்று! இருவரையும் சேர்ந்து பார்க்கும் நல்வாய்ப்பு” என்றான்.

சுப்ரியையும் விருஷாலியும் அஞ்சியவர்களாக தலைகுனிந்து நின்றனர். அறியாமல் விகர்ணனும் குண்டாசியும் ஒரு பின்னடி வைத்தனர். தாரை புன்னகையுடன் “அரசே, இது சூரியநெறி இலங்கும் நாடு என்றும் இங்கு இதெல்லாம் வழக்கமில்லை எனவும் அறிவேன். ஆனால் என் குலவழக்கம் இது. அரசகுடியினரை அரசர் தன் துணைவியருடன் வரவேற்று இணையமர்ந்து உணவுண்பது. இங்கு நான் முதன்முறையாக வந்தபோது இவ்வாறு நீங்கள் என்னை வரவேற்றீர்கள் என மச்சர்குலப்பாடகர் எங்கள் கொடிவழிகளுக்கு சொல்லவேண்டுமென விரும்பினேன்” என்றாள்.

கர்ணன் “ஆம், அவ்வாறே அமைக! மச்சர்குலம் நாளை மண்நிறைத்து ஆளும்போது என் பெயரும் அதில் நிலைக்கட்டும்” என்றான். அருகே வந்து தாரையை வணங்கி “அஸ்தினபுரியின் மச்சநாட்டரசி அங்கநாட்டுக்கு வருகைதந்ததை என் தெய்வமும் குடியும் கோலும் மகிழ்ந்து வரவேற்கிறது. தங்கள் வருகையை நினைவில் நிறுத்தும்பொருட்டு அவைக்கவிஞர் பத்துபாடல்களை இயற்றவேண்டும் என்றும் அவை எங்கள் ஆலயத்தின் சுற்றுச்சுவரில் கல்லெழுத்துக்களில் பதிக்கப்படவேண்டும் என்றும் ஆணையிடுகிறேன்” என்றான்.

“என் குடியின் நல்லூழ் அது” என்றாள் தாரை. “அமர்க அரசே, இன்னமுது கொள்க!” என்று விகர்ணன் சொன்னான். “அதற்காக நீ என்னிடம் முறைமைச்சொல் எடுக்கவேண்டியதில்லை. அடித்து பல்லுதிரச் செய்வேன்” என்றபடி கர்ணன் அமர்ந்தான். அவன் கால்மடித்து அமர்ந்து உண்ணும்பொருட்டு அகன்ற மணை போடப்பட்டிருந்தது. விகர்ணனும் குண்டாசியும் அவனுக்கு இருபக்கமும் அமர்ந்தனர். தாரை நேர்எதிரில் அமர அவளுக்கு இருபுறமும் சுப்ரியையும் விருஷாலியும் அமர்ந்தனர்.

கர்ணன் திரும்பி குண்டாசியை நோக்கி “இவன் என்ன என்னிடம் ஒரு சொல்லும் பேசாமலிருக்கிறான்? என்னுருவில் ஏதோ கொடுந்தெய்வத்தை கண்டதுபோல் அஞ்சுகிறான்?” என்றான். குண்டாசி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். கர்ணன் அவன் தோளை கையால் தட்டி “பேசுக, இளையோனே! நான் அஸ்தினபுரியில் விரும்பிய மொழி உன்னுடையதுதான்” என்றான். குண்டாசி உதடுகளை இறுக கடித்துக்கொண்டான். அவன் கழுத்தில் தளர்ந்த தசைகள் இழுபட்டு அசைந்தன.

“நேற்று இவன் ஹரிதர் தொடர என் தனியவைக்கு வந்தான். என்னைக் கண்டதும் திகைத்து நின்றுவிட்டான். மகாருத்ரனின் ஆலயத்தின் கருவறைமுன் என கைகூப்பி நின்றுகொண்டிருந்தான். நான் எத்தனை சொல்வினவினாலும் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அமர்க, என்னுடன் மதுவருந்துக என்றேன். இல்லை இல்லை என பதறி பின்னால் சென்று சுவரில் முட்டிக்கொண்டான். பின்னர் திரும்பி கதவைத்திறந்து வெளியே ஓடிவிட்டான். நான் பின்னால் எழுந்துவந்து பார்த்தேன். தூண்களில் முட்டி விழுந்து எழுந்து ஓடுவதைக் கண்டேன். காவலரிடம் பிடியுங்கள், கொண்டுசென்று அறைசேருங்கள் என்றேன்” என்றான் கர்ணன்.

“என்ன ஆயிற்று இவனுக்கு என ஹரிதரிடம் கேட்டேன். இத்தனைக்கும் அப்போது இவன் மது அருந்தியிருக்கவில்லை. என் தோற்றம் இவனை திகைக்கச்செய்துவிட்டது என்றார். மெய்தான், இவனை நான் பார்த்து பதினான்காண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அன்று இளமையுடன் இருந்தேன்” என்ற கர்ணன் “இவன் கூடத்தான் என் நினைவில் இளமைந்தன் போலிருந்தான். இன்று என்னைவிட முதியவனாக தெரிகிறான்” என்று மீண்டும் குண்டாசியின் தோளை தட்டினான்.

விகர்ணன் “நேற்று அங்கிருந்து திரும்பி வந்ததுமுதல் ஒருசொல்லும் உரைக்கவில்லை. என்ன என்று கேட்டேன். மறுமொழியில்லை என்பதனால் ஹரிதரிடம் கேட்டு அறிந்துகொண்டேன். தங்களை சந்திக்க வருவதை என்னிடம் சொல்லவில்லை. செல்லக்கூடாதென்று கடுமையாக விலக்கியிருந்தேன்” என்றான். “ஏன்?” என்றான் கர்ணன். “அவன் நாவெல்லாம் நஞ்சு, அரசே” என்றான் விகர்ணன். கர்ணன் குண்டாசியிடம் “அந்நஞ்சில் சில துளிகளை அளிக்கலாகாதா, இளையோனே?” என்று சிரித்தபடி கேட்டான். குண்டாசி தலைதூக்கவில்லை.

விகர்ணன் “முதன்மையாக அதன்பின் இவன் இதுவரை ஒருதுளி மதுவும் அருந்தவில்லை” என்றான். கர்ணன் “அடடா, ஏன்?” என்றான். விகர்ணன் “ஏன் குடித்தான் என்று தெரிந்தால் அல்லவா ஏன் விட்டான் என்று கேட்கலாம்” என்றான். கர்ணன் “இன்று மாலை நாம் அருந்துவோம். இரவை நனைப்போம்” என்று குண்டாசியிடம் சொன்னான். இல்லை என அவன் தலையசைத்தான். “ஏன்? என்னிடம் என்ன அச்சம்?” குண்டாசி மீண்டும் வேண்டாம் என தலையசைத்தான். “ஏன்? என்ன எண்ணுகிறாய்?” என்றான் கர்ணன்.

குண்டாசி மெல்லிய விசும்பலோசையுடன் அழத்தொடங்கினான். கர்ணன் “இளையோனே, என்ன? என்ன ஆயிற்று?” என்று அவன் தோளை மீண்டும் அணைத்தான். விருஷாலி “அவரை விட்டுவிடுங்கள்… அவரே மீள்வார்” என்றாள். கர்ணன் “ஆம்” என கையை எடுத்துக்கொண்டான். குண்டாசி மேலாடையால் கண்களை துடைத்தான். சீறல் ஓசையுடன் அவன் மெல்ல மீண்டுவருவதை அவர்கள் நோக்கி அமர்ந்திருந்தனர்.

தாரை “அரசே, எங்கள் குலவழக்கப்படி முதல் அப்பத்தை இரண்டாகப் பகுத்து ஒருபகுதியை நீங்கள் எனக்கு அளிக்கவேண்டும்” என்றாள். “ஆம், அவ்வாறே நிகழட்டும்” என்றான் கர்ணன். தாரை விழிகாட்ட அடுமனையாளர் உணவை பரிமாறத்தொடங்கினர். அரிசி அப்பமும் கோதுமை அடையும் அன்னமும் முதலில் பரிமாறப்பட்டன. மிளகும் காரைப்புளிப்பழமும் இட்டுச்செய்த பன்றிக்குழவி ஊன்கறியும், பொரித்த இளமான் தொடைகளும், பருப்புடன் கலந்து செய்த கலவைக் காய்கறிக்கூட்டும், நெய்யில் வறுத்த கோவைக்காய் பொரியலும், துருவிய இளம்பனங்கொட்டைப் பருப்புடன் சேர்த்து ஆவியில் வேகவைக்கப்பட்ட அயிரைமீன் கூட்டும் விளம்பப்பட்டன. குழையச் சமைத்து பயறிட்டு எடுக்கப்பட்ட பூசணிக்காய் மென்கூட்டும், துடரிக்காயுடன் வேகவைத்த காராமணிக்கூட்டும் பரிமாறப்பட்டதும் முதலூணுக்கென வரிசை அமைந்தது.

பரிமாறுபவர்களின் மெல்லிய குரல் ஒலியும் அடுகலங்கள் முட்டும் கிணுக்கமும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. பரிமாறி முடித்து அடுமனையாளர் தலைவர் கைகூப்பி அன்னத்தை வழிபடும் வேதச்சொல்லை உரைக்க அவர் உதவியாளர்கள் உடன் இணைந்தனர். கர்ணனும் பிறரும் கைகூப்பி விழிமூடி அமர்ந்திருந்தனர். “அமைதி! அமைதி! அமைதி! ஆம் அமைதி!” என அத்தொழுகை முடிந்ததும் கர்ணன் ஓர் அரிசி அப்பத்தை எடுத்து இரண்டாகக் கிழித்து பாதியை தாரைக்கு அளித்து “இவ்விருந்தால் தெய்வங்களும் முன்னோரும் பசியாறுக! உடலென அமைந்த ஐந்து பருப்பொருட்களும் நிறைவுகொள்க! நாவில் அமைந்த அன்னை ஸ்வாதா மகிழ்க! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றான்.

அவள் அதை வாங்கி தலைக்குமேல் தூக்கி விண்ணுக்குக் காட்டியபின் ஒரு சிறுதுண்டை கிழித்து தலைக்குப்பின் வீசினாள். எஞ்சியதை இரண்டாகப் பகுத்து விகர்ணனுக்கு அளித்தாள். “உண்போம்” என்றான் கர்ணன். அவர்கள் உண்ணத் தொடங்கினர். முதல் வாயை உண்டதுமே முகம் மலர்ந்து “நல்லுணவு” என்று தாரை சொன்னாள். கர்ணன் “அதை அடுமனையாளரிடம் சொல்க!” என்றான். “ஆம், உண்டு முடித்ததும் அவருக்கு ஒரு பரிசில் அளிக்கவிருக்கிறேன்” என்றாள். சுப்ரியை “அரசர்கள் உண்ணும்போது அடுமனையாளரை பாராட்டுவதில்லை” என்றாள். “நாங்கள் பாராட்டும் குலத்தவர்” என்றாள் தாரை புன்னகைத்தபடி. சுப்ரியை அப்புன்னகையால் திகைத்து விழிவிலக்கிக்கொண்டாள்.

தாரை மிக விரைவிலேயே ஊணின் சுவையில் முழுமையாகவே ஈடுபட்டாள். இரண்டாவது ஊணாக பயறு போட்டுச் செய்த அரிசிப்பொங்கலும் வறுத்த தினையுடன் மான்கொழுப்பிட்டு உருட்டி அவித்தெடுத்த அப்பங்களும் வந்தன.  தெங்கின் சாற்றில் மிளகுடன்சேர்த்து வேகவைத்த பலாக்காய் சுளைகளும் மாங்காய்ச்சாற்றில் வெள்ளரிக்காய் இட்டு செய்த புளிகறியும் பாலுடன் வாதுமைப் பருப்பிட்டு செய்த எரிவில்லா கூட்டுகறியும் தயிருடன் புளிக்கீரை கடைந்துசெய்த கறியும் நிரந்தன.

தாரை “எவ்வளவு ஊன்! இவையனைத்தையும் முழுதறிந்து உண்ண ஒருநாள் முழுமையாகவே வேண்டும்” என்றாள். விருஷாலி புன்னகைக்க சுப்ரியை “ஊண்மேடையில் இவ்வாறு சுவைபேசும் வழக்கமில்லை” என்றாள். தாரை அதே புன்னகையுடன் “நாங்கள் பேசுவதுண்டு, அரசி” என்றாள். விகர்ணன் அவளைநோக்கி விழிகாட்ட கர்ணன் உரக்க நகைத்து “இவளையும் விகர்ணனையும் அங்கநாட்டிலேயே வைத்துக்கொள்ளலாமென எண்ணுகிறேன்” என்று விருஷாலியிடம் சொன்னான். “உன் தங்கையர் எவரேனும் இருந்தால் சொல். உன்னைப்போன்று இருக்கவேண்டும், என் மைந்தருக்காக” என்றான்.

“இருக்கிறார்கள், ஆனால் பட்டத்தரசியாகவே வருவார்கள்” என்றாள் தாரை. “என்ன ஐயம்? வேண்டுமென்றால் இன்னும் நான்கு அரசுகளை வென்றுகூட அரியணை அமர்த்துவேன். என்ன சொல்கிறாய்?” என்று சுப்ரியையிடம் கேட்டான். அவள் முகம் சிவந்து மூச்சுத்திணறினாள். “பட்டத்து இளவரசர் மூத்த அரசியின் மைந்தர் அல்லவா?” என்றாள் தாரை. விகர்ணன் “என்ன சொல்கிறாய்?” என சீற்றம் கொள்ள தாரை “பேச்சுக்காக கேட்டேன்” என்றாள். அவர்கள் கைகழுவ ஏனங்களில் நறுமணநீர் வந்தது. கைகழுவி மரவுரியில் துடைத்துக்கொண்டதும் தேனிலூறிய கனிகளும், வெல்லத்தில் வேகவைக்கப்பட்ட வாழைக்காய்த்துண்டுகளும், பனங்கற்கண்டு இட்டு வேகவைக்கப்பட்ட பலாச்சுளைகளும் வந்தன.

இனிப்பை உண்டு முடித்து மீண்டும் கைகழுவி மரவுரியால் துடைத்துக்கொண்டிருந்தபோது கர்ணன் நன்றாக வியர்த்திருந்தான். அவன் தலை சற்று நடுங்கியது. ஏவலர்தலைவர் “அரசரும் அரசியரும் அடுத்த அறையில் அமர்ந்து வாய்மணம் கொள்ளலாம்… இங்கு சற்று வெக்கை மிகுதி” என்றார். கர்ணன் முதலில் எழுந்தான். தொடர்ந்து பிறரும் எழுந்தனர். தொடுப்பறையில் தாழ்வான பீடங்கள் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. கர்ணன் அவற்றில் ஒன்றில் அமர்ந்ததும் பிறரும் அமர்ந்தனர். கர்ணனின் விழிகள் சொக்கத் தொடங்கியிருப்பதை விகர்ணன் கண்டான். அவன் விழிகளை தாரை சந்தித்து மீண்டதை விருஷாலி கண்டாள்.

சுப்ரியை “அஸ்தினபுரியின் அரசநிகழ்வுகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன” என்றாள். ஓர் அரசியெனப் பேசுவதன்பொருட்டே அதை அவள் சொல்கிறாள் என்று விருஷாலிக்கு புரிந்தது. அதையே தாரை தொடக்கமாகக் கொள்வாள் என அவள் கணித்திருந்தாள். தாரை “ஆம், ஒவ்வொன்றும் அதன் எல்லையை மீறிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவைநின்று இரந்த இளைய யாதவரை இழிவுசெய்து திருப்பியனுப்பினார் அரசர். நாம் அளிக்கும் இழிவுகள் அனைத்தும் வஞ்சமென திரும்பிவருகின்றன என்று என் மூதன்னையர் சொல்வதுண்டு” என்றாள். சுப்ரியை “வஞ்சத்தை அஞ்சுபவர்கள் ஷத்ரியர்கள் அல்ல” என்றாள். “எச்சமின்றி பகைமுடிக்கவேண்டும் என்றுதான் அவர்களின் நெறிநூல்கள் சொல்கின்றன.”

“நெறிநூல்களில் எவருக்கு ஒட்டுதல்?” என்று தாரை இயல்பான குரலில் சொன்னாள். “நெறிநூல்களை அவைத்தேவைக்கென தொட்டுக்கொள்கிறார்கள். அந்தந்தத் தருணத்திற்கு ஏற்றபடி நெறிநூல்களும் உள்ளன.” மணப்பொருள்சுருளை எடுத்து வாயிலிட்டு மென்றபடி “அவைநடுவே குலமகளை சிறுமைசெய்தனர். அதை நோக்கி அமர்ந்து ரசித்தனர் ஆண்தகையர். அதற்கும் துணைவந்தன நெறிநூல்கள்” என்றாள். கர்ணன் உடலில் ஓர் விதிர்ப்பு ஏற்பட்டது. சுப்ரியை எச்சரிக்கை அடைந்து விருஷாலியை ஒருகணம் நோக்கியபின் சொல்தவிர்த்தாள்.

மிக இயல்பாக தாரை தொடர்ந்தாள் “அது அன்று அஸ்தினபுரியில் அனைவரையும் கொந்தளிக்கச்செய்தது. பாரதவர்ஷத்து ஷத்ரியர்கள் பலர் செய்திகேட்டு சீறி எழுந்து வாளுருவினார்கள் என்று அறிந்தேன். ஆனால் அஸ்தினபுரியின் படை அங்கரின் வாளுடன் சென்றபோது வந்து தலைவணங்கி கப்பம் கட்டினர். அடுத்த இந்திரவிழவுக்கும் வேள்விக்கும் முடியும் கொடியுமாக வந்து அவையிலமர்ந்து முகமனுரைத்து அரசரை வாழ்த்தினர். இன்று அவைநிறைத்துப் பெருகி அமைந்து அரசர் பெயர் சொல்லி கூச்சலிட்டு கொந்தளித்தனர்.”

கர்ணன் எழுந்து செல்லவிருப்பவன் போல ஓர் அசைவை வெளிப்படுத்தினான். ஆனால் மதுவின் மயக்கால் அவனால் எழ இயலவில்லை. இமைகள் சரிந்துகொண்டிருந்தன. தாரையின் முகத்தை நோக்கியபோது அரசுசூழ்கை அறியாத மீனவப்பெண் எனவே தோன்றினாள். “இதோ புருஷமேத வேள்வி நிகழவிருக்கிறது. வேதம்காக்க அந்தணனை அவியாக்கி நடத்தப்படும் பெருங்கொடைவிழவு. அதில் வேள்விக்காவலராக அரசர் அமரவிருக்கிறார். அவைநிறைக்கவிருக்கிறார்கள் ஷத்ரிய அரசர்கள்.” சுப்ரியை பேச்சைத்திருப்பும் பொருட்டு “ஆம், அதற்கு அழைக்கவே சுஜாதர் வந்தார்” என்றாள்.

ஆனால் அதை அடுத்த நகர்வுக்கான படியாக தாரை எடுத்துக்கொண்டாள். “அதை அறிந்துதான் வந்தோம். அவ்வேள்வியில் அங்கர் சென்றமர அவர்கள் ஒப்பமாட்டார்கள். அவைச்சிறுமையே எஞ்சும். அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் அது அவரை ஷத்ரியர் என நிறுவும், ஆனால் அரசரும்கூட அவர்களிடம் ஒன்றும் சொல்லவியலாது” என்றாள். “பாஞ்சாலத்து அரசியை துகில்களைந்து சிறுமைசெய்தது அஸ்தினபுரியின் அவை. மும்மடங்கு பெரிய ஷத்ரிய அவை இப்போது யாதவப்பேரரசியை தன்மதிப்பை அழித்து மேலும் சிறுமைசெய்தது. அவர்கள் அவரை ஏளனம் செய்து நகைத்ததை என் செவிகளால் கேட்டபின் வேதம் வாழுமா அவர்களின் வாளில், வாழுமென்றால் அது வேதமாகுமா என்றே எண்ணினேன்.”

கர்ணன் கையூன்றி எழுந்தமர்ந்து “யார்? யார் சிறுமைசெய்தது?” என்றான். தாரை “அரசே, தாங்கள் அறிந்ததுதான்” என்றாள். “சொல், என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றான் கர்ணன் அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. “அரசே, இளைய யாதவர் கடந்த ஷத்ரியப் பேரவையில் வந்து பாண்டவர்களுக்காக ஐந்து சிற்றூர்களை இரந்தபோது அரசர் அவையில் எழுந்து சொன்னதென்ன என்று இன்று அறியாதோர் இல்லை. யாதவப்பேரரசி குந்தி கற்பற்றவர் என்றார். கணவர் அறியாமல் விரும்பியவருடன் சென்று அவர் கருத்தரித்த மைந்தர்களே பாண்டவர் என்பதனால் அவர்கள் சூதர்களே என்றார்.”

கர்ணனின் முகத்தை நோக்க விருஷாலிக்கு அச்சமாக இருந்தது. அக்கண்களில் அந்த வஞ்சத்தை அவள் பதினைந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு கண்டிருந்தாள். “அவ்வண்ணம் இல்லை என்றால் அவைக்கு வந்து எழுந்து நின்று தன் கற்புக்கு அவர் சான்றுரைக்கவேண்டும் என்றார். அவருக்கு மைந்தரை அளித்தவர்களின் பெயர்களை அவைமுன் வைக்கவேண்டும் என்று சொல்லி எக்களித்தார். அவையிலேயே அறச்செல்வரான விதுரர் மயங்கிவிழுந்தார். உலகைவெல்லும் உளம்கொண்ட இளைய யாதவர் கண்கலங்கி கைகூப்பி அழுதார்.”

தாரையின் குரல் இப்போது அறியாப்பெண்ணுக்குரியதென ஒலிக்கவில்லை என விருஷாலி அறிந்தாள். “அறம் அறிந்தோர் என எழுந்து ஒருசொல் கேட்க அந்த அவையில் எவரும் இருக்கவில்லை. பிதாமகர் நாவடங்கி அமர்ந்திருந்தார். ஆசிரியர்கள் தலைகுனிந்திருந்தனர். முதுஷத்ரியர்கள் தொல்குடியினர் இளையவர்கள் அனைவரும் நகையாடிச் சிரித்தனர். எவருடைய அன்னையென்றால் என்ன, அன்னையே அவர் என்று எண்ண அங்கே எவரும் இல்லை. தொல்லன்னையரின் நுண்ணுடல்கள் அந்த அவையைச்சூழ்ந்து நின்று தவித்திருக்கவேண்டும்.”

தாரை குரல் தளர்ந்தாள் “அரசே, அங்கே உபப்பிலாவ்யத்தில் அச்செய்தியைக் கேட்டதுமே யாதவ அரசி மயங்கி விழுந்து இப்போதும் நோயுற்றிருக்கிறார் என்று கேட்டேன்” என்று சொன்னபோது அவள் கண்களில் நீர் மின்னியது. “ஐவரைப் பெற்றும் அவைச்சிறுமைகொண்டு கிடக்கிறாள். தெய்வங்களும் கைவிடும் நிலை அது. இன்று எண்ணுகையில் அந்த அவையிலெழுந்து சங்கறுத்து விழுந்திருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் அதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு வந்துள்ளது. அந்தணர்குழுமும் வேதியர் மன்று செல்கிறேன். அங்குசென்று அறம் கேட்கிறேன். வேதம் பெண்ணுக்கு எதை அளிக்கிறதென்று அவர்கள் சொல்லட்டும். இல்லையேல் என் குருதி விழுந்த மண்ணில் அமர்ந்து அவர்கள் அதற்கு அவியூட்டட்டும்.”

“வேண்டாம்” என்றபடி கர்ணன் எழுந்தான். மீசையைச் சுருட்டி இறுக்கி இழுத்து மீண்டும் சுருட்டியபடி பற்கள் கடிபட தாடை இறுகியசைய “நான் அஸ்தினபுரிக்கு வருகிறேன்” என்றான். “தங்களை அழைத்துச்செல்லவே வந்தோம்” என்றான் விகர்ணன். அவர்கள் அனைவரும் எழுந்து அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர். “ஷத்ரியர்கள் கூடிய வேள்வியவையில் எழுந்து அவர்களின் அறம் என்ன என்று கேட்கிறேன். அவர்கள் தங்கள் சொல்லுக்காக கண்ணீரோ குருதியோ சிந்தியாக வேண்டும்” என்றான். சுப்ரியை. “அரசே, ஷத்ரியப்பேரவைக்கு எதிராக…” என சொல்ல சினத்துடன் திரும்பி உரத்தகுரலில் “என் வில்நாணோசை கேட்டு அஞ்சும் நரிக்கூட்டம் அது. அதை அவர்களுக்கு காட்டுகிறேன்” என்றான்.

விருஷாலி நெஞ்சு படபடக்க நின்றாள். “அஸ்தினபுரியின் அரசருக்கு எதிராக கிளம்புகிறீர்கள்” என்றாள் சுப்ரியை மீண்டும். “ஆம்” என்றான் கர்ணன். “அரசே, நான் அனைத்தையும் சொல்லியாகவேண்டும். இளைய யாதவர் புருஷமேத வேள்வியில் இருப்பார். இம்முறை சாந்தீபனி குருநிலையின் ஆசிரியராக வேள்வியின் சொல்லுசாவலில் பங்கெடுக்க வருகிறார். அவ்வேள்விக்கு தங்களை அழைத்துவரவேண்டும் என அவருடைய செய்தி எனக்கு வந்தது. அதன்பொருட்டே நான் வந்தேன்” என்றாள்.

“நான் நீ சொல்லிமுடித்ததுமே அதை உணர்ந்தேன்” என்றான் கர்ணன். “அவர் ஆடும் விளையாட்டு எது என்று அறியேன். நான் எளிய கருவென்றும் இருக்கலாம். ஆனால் இது என் கடன்.” தாரை தலைவணங்கினாள். அவன் திரும்பி குண்டாசியிடம் “நாம் நாளை காலையே கிளம்புகிறோம்” என்றபின் சுப்ரியையிடம் “நீயும் கிளம்பு” என்றான். வஞ்சப்புன்னகை இதழ்களில் எழ “நீ ஷத்ரிய குலத்தவள் அல்லவா? ஷத்ரியர்கள் நிரந்த வேள்விமன்றில் அமர ஒரு வாய்ப்பு” என்றான்.

சுப்ரியை அவன் சிரிப்பை புரிந்துகொள்ளாமல் விழிசுருக்கி நோக்கினாள். கர்ணன் குண்டாசியின் தோளை வளைத்து “என் அறைக்கு வருக, இளையோனே! மதுவருந்தாமல் பேசிக்கொண்டிருப்போம்” என்றான். குண்டாசி மேலாடையால் முகம் துடைத்து “ஆம்” என்றான்.

.வெண்முரசு வாசிப்பு – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 60

பகுதி ஒன்பது கதிர் இருள் பொழுது – 5

bl-e1513402911361காவலர்தலைவன் வந்து சேய்மையிலேயே நின்று தலைவணங்கி “அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், அரசி” என்றான். சேடி விருஷாலியின் ஆடைகளை சீரமைத்தாள். இன்னொருத்தி அவள் படப்பன்னம் உண்ட இலைகளையும் தொன்னைகளையும் அகற்றினாள். கூந்தலை சீரமைத்து விருஷாலி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். தொலைவில் ஹரிதர் வழிநடத்த விகர்ணனும் குண்டாசியும் அவர்களுக்குப் பின்னால் தாரையும் நடந்துவருவதை அவள் கண்டாள். அவர்களுக்கு முன்னால் வீரன் ஒருவன் எதிரே எவரும் வராமல் விலக்கியபடி வந்தான். இடையில் அறிவிப்புச்சங்கு செருகியிருந்தான்.

தொலைவில் நடந்தணையும் அசைவிலேயே குண்டாசி மது அருந்தியிருக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. ஆனால் அவன் நடையில் தளர்ச்சியும் கைகளில் நடுக்கமும் இருப்பதும் புலனாகியது. கூன்விழுந்து முன்வளைந்த மெலிந்த உடலில் தொங்கிய அணியாடைகள் முட்புதரில் சிக்கி காற்றில் உலைபவை என அசைந்தன. அவள் அவன் கால்களை நோக்கினாள். பறவைப்பாதங்கள் என அவை மெலிந்து எலும்பும் நார்களுமாக இருந்தன. ஒன்றன்பின் ஒன்றென வைக்கப்பட்ட சிற்றடிகள். அவள் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டாள்.

கௌரவர் திரளில் ஒருவனாகத் தோன்றி மெல்ல தனிமுகம் திரட்டி, தெரிந்த விழிகள் என்றாகி விகர்ணன் அருகே வந்தான். அவர்களுக்குப் பின்னால் தலையாடையால் முற்றிலும் முகம் மறைத்து வரும் தாரையை அவளுடைய சிற்றடிகளிலிருந்து அவள் அறிந்தாள். சிட்டுக்கால் என்றே அரண்மனையில் அவளுக்குப் பெயர் என்று அவள் அறிந்திருந்தாள். “சிற்றுணவு, நிலைகொள்ளாமை, சிறகடிப்பு. இவள் என் சிட்டு” என்று காந்தாரி ஒருமுறை சிரித்தபடி சொன்னாள். ஆனால் பிற அரசியர் அச்சொல்லை களியாக்குதலாகவே பயன்படுத்தினர்.

கௌரவர் அரண்மனையை சிறுமியர் மன்று என்றே காளி சொல்வதுண்டு. “மூத்த அன்னை சத்யசேனைக்கே இன்னும் அகவை முதிரவில்லை. மடியில் வறுத்த பயிறை கட்டிவைத்து எவரும் பார்க்காமல் வாயிலிட்டு மெல்கிறார். தசார்ணை ஒருமுறை கீழாடையை இரு கைகளாலும் பற்றியபடி சுழன்றாடியதை கண்டேன். அவர்களின் மருமகள்களை கைக்குழவி கால்கொண்டவர்கள் என்றே சொல்லவேண்டும்.” விருஷாலி சிரித்து “ஆம், அவர்கள் அனைவரிலுமுள்ள அந்த முதிராமை விந்தையானது” என்றாள்.

காளி கரிய வாய் திறந்து நகைத்து “அரண்மனையின் தடித்த சுவர்களுக்குள் காலம் நகர்வதில்லை. காலம் நுழைவது சூழ்ந்திருக்கும் பொருட்களின் மாற்றத்தினூடாக. மொழியின் அலைகளினூடாக. இரண்டும் அங்கு மாற வாய்ப்பில்லை. எனவே மூப்பின்றி சிறுமியரென்றே வாழ்ந்து விண் புகுவார்கள் அவர்கள். அங்கே விண்நுழைந்துள்ள அவர்களின் மூதன்னையரும் மூப்பில்லாதவர்களே. என்றாள். “மூப்பு கொள்பவர்கள் அங்கே சாளரம் வழியே வெளியே நோக்கி அமர்ந்திருப்பவர்கள் மட்டும்தான்.” ஏனென்றறியாமல் நெஞ்சு திடுக்கிட “என்ன பேச்சு… விடு!” என்று கைவீசி அச்சொல்லை விருஷாலி தவிர்த்தாள்.

தாரையின் முகம் அவள் நினைவில் எழவில்லை. எண்ணும்போதெல்லாம் அசலையும் பானுமதியும்தான் வந்துசென்றார்கள். மேலும் அருகே வந்தபோது தாரையின் நடையில் இருந்த சிறிய தாவலை அவள் பார்த்தாள். அரசியாக அத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும்கூட நீள்நடை அவளுக்குப் பழகவில்லை. சுமை கொண்டுசெல்லும் சிற்றூர் பெண்கள் போன்ற அத்தாவல் அவளுக்குள் புன்னகையை எழுப்பியது. மறுகணமே அவள் முகத்தை அருகெனக் கண்டாள். மிகச்சிறிய தாடையும், அழுந்திய கன்னஎலும்புகளும் கொண்ட கூர் முகம். உள்ளங்கையளவே அவள் முகம் இருப்பதை அவள் இருமுறை சொல்லி சிரித்திருக்கிறாள். மெலிந்த உதடுகள், கண்குழிக்குள் மின்னும் மணிகள்.4

வெள்ளெலி என்று சில அரசியர் அவளை சொல்வதுண்டு. சிறுமியருக்குரிய கீச்சுக்குரல். உணர்வுகள் கொந்தளித்து உருமாறிக்கொண்டே இருக்கும். பேசும்போது எவராயினும் எட்டி கைகளை பற்றிக்கொள்ளவும் அக்கையை தன் நெஞ்சின் மேல் வைத்து தலைசரித்து சொல்லாடவும், உணர்வு மீதூறும்போது கட்டிக் கொள்ளவும், தோளில் முகம் புதைக்கவும் அவளால் இயலும். அரசியென்று ஆவது உடலை பிற உடல்களிலிருந்து அயலென்று ஆக்குவதுதான். உடலுக்கு மேல் சித்தத்தின் வேலியொன்றை கட்டிக்கொள்வது அது. அரசியென தன்னை தடுத்துக்கொள்ளாமையால் அவள் அகவைமுதிர்வு கொள்ளக்கூடும். ஆனால் அவர்களில் அவளே என்றும் சிறுமி. தன்னைச் சூழ்ந்து பிறிதொன்றால் அவள் வேலி கட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள். ‘சுவர்களால் மட்டுமல்ல, வானத்தாலும் அரணிட்டுக்கொள்ள இயலும்’ என்ற காளியின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்தாள்.

விகர்ணன் அருகே வந்து தலைவணங்கி “அங்க நாட்டின் அரசியை சந்திக்கும் நற்பொழுதுக்காக தெய்வங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நானும் என் இளையோனும் துணைவியும் தங்களை சந்திக்கும்பொருட்டு அஸ்தினபுரியிலிருந்து வந்திருக்கிறோம். இப்பொழுதை பரிசெனப் பெற்றோம்” என்றான். “நலம் சூழ்க!” என்று அவள் அவனை வாழ்த்தினாள். குண்டாசி தளர்ந்த குரலில் “இத்தருணத்திற்கு என் முன்னோருக்கு நான் கடன்பட்டிருக்கிறேன், அரசி. தங்களை இவ்வாறு ஆலயத்தில் காக்க வைத்ததற்கு பொறுத்தருளவேண்டும்” என்றான். “ஆலயம் இனியோரை காண்பதற்கு உகந்த இடமல்லவா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆலயத்தில் பிறரை தாள்தொடலாகாது என்று நெறி. எனவே உள்ளத்தால் தொடுகிறேன், அரசி” என்றான் குண்டாசி. அவள் புன்னகைத்து “உள்ளத்தால் உன் தலைதொடுகிறேன், இளையோனே” என்றாள்.

தாரை அருகே வந்து வணங்கி “அருள்புரிக, அன்னையே!” என்றாள். அவள் தாரையை இழுத்து தன் தோள்தொட்டு அணைத்துக்கொண்டாள். “எப்படியடி இருக்கிறாய்? அரண்மனை இன்னும் சலிக்கவில்லையா உனக்கு? அண்மையில் மச்சநாடு சென்றாயா?” என்றாள். தலையிலிருந்து ஆடை நழுவி விழ, சிறிய முகத்தை தூக்கி ஒளிரும் கண்களுடன் புன்னகைத்தபடி தாரை “மச்ச நாட்டிற்கு சென்று நோக்குகையில் நான் அறிந்த எதுவும் அங்கில்லை, அரசி. அஸ்தினபுரிக்கு பெண்கொடுத்த குடி என்பதனாலேயே தந்தை பிற மச்சர் குடி அனைத்திற்கும் தலைவராகிவிட்டார். அஸ்தினபுரியின் பொருட்டு அவர் கப்பம் கொள்கிறார். மூன்றடுக்கு மாளிகை கட்டியிருக்கிறார். புரவிகளும் யானைகளும் முற்றத்தில் நின்றிருக்கின்றன. ஆயிரம் அம்பிகள் சர்மாவதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்று என்னிடம் பெருமையுடன் சொன்னார். ஆகவே சென்ற ஆறாண்டுகளாக நான் அங்கு செல்லவில்லை” என்றாள்.

பேசும்போது அவள் புருவங்கள் நெளிவதையும் உடல் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் ஏற்ப குழைவதையும் கண்டு சிரித்து “நன்று, நீ அவ்வாறே இருக்கிறாய். ஆயிரம் அம்பிக்கு தலைவனின் மகளாக மாறவேண்டியதில்லை” என்றாள். “இங்கு தங்களிடம் பேச வருவதாக இவர் சொன்னார். நானும் கிளம்புகிறேன் என்றேன். அதற்கு முறைமை இல்லை என்றார்கள். முறைமையை நான் வந்து சொல்லிக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லி தேரில் பாய்ந்து ஏறிக்கொண்டேன். கைபிடித்து இறக்கிவிட இயலாமல் தவித்தனர். கண்களை மூடி அமர்ந்துகொண்டேன். ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை” என்றாள் தாரை சிரித்துக்கொண்டே.

“உன்னைக் கண்டது நிறைவளிக்கிறது, சிட்டு” என்றாள் விருஷாலி. “என்னை இப்போது பரல் என்கிறார்கள்” என்று தாரை சிரித்தாள். “ஏன்?” என்றாள் விருஷாலி. “அது இளைய யாதவர் இவளைப்பற்றி சொன்னது. அதை இவளே அனைவரிடமும் சொல்லி பரப்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்” என்றான் விகர்ணன். “நல்ல பெயர். பரல் போல் ஒளியுடன் இருக்கிறாய்…” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “பரலைப்பற்றி ஒரு கதை உண்டு. பெரிய மீன்கள் அதை விழுங்க முடியாது. வாய்க்குள் சென்றால் கண்வழியாகவும் செவுள் வழியாகவும் வெளியே வந்துவிடும்” என்றாள் தாரை.

விருஷாலி உரக்கச் சிரித்து “நீ இன்று மாலை என்னுடனேயே தங்கு. தனி அரண்மனையில் அவர்கள் தங்கிக்கொள்ளட்டும்” என்றாள். தாரை “உங்கள் முதுசேடி, அவர் இருக்கிறாரா?” என்றாள் . “காளியை சொல்கிறாயா?” என்றாள் விருஷாலி. “ஆம். அவருடன் நான் நிறைய உரையாடியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு சொல்லையும் நாம் அறியாத வேறேதோ கரவிடத்திலிருந்து அவர்கள் எடுக்கிறார்கள் என்று தோன்றும். உண்மையில் அவர்களுடன் ஒரு நாளாவது இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டுதான் வந்தேன்” என்று தாரை சொன்னாள்.

விகர்ணனை நோக்கி அவள் விழி தூக்க அவன் அதை புரிந்துகொண்டு மேலும் தலைவணங்கி “அரசி, தங்கள் பொழுதை நீட்டிக்க நான் விரும்பவில்லை. இது பொது இடம்” என்றான். “சொல்க!” என்றாள் விருஷாலி. “நான் அங்க நாட்டு அரசரிடம் ஒரு சொல் உரைக்கவே வந்தேன். இன்னும் இங்கு இவ்வாறு இருப்பது அவருக்கு உகந்ததல்ல” என்றான் விகர்ணன். “அதை அறியாதவர் யார்?” என்று தலைதாழ்த்தியபடி விருஷாலி கேட்டாள். “இங்கு மைந்தரும் நானும் நாளும் அதை கையறுநிலையில் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். தெய்வங்களிடம் முறையிடுவதன்றி நாங்கள் செய்வது ஏதுமில்லை.”

“அவையில் நிகழ்ந்ததை தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள், அரசி. அங்கே இளைய யாதவரை மூத்தவர் இழிவு செய்துவிட்டார். நீட்டிய கையுடன் அவர் அவை நின்றபோது நீங்களும் நிலமில்லாதவர் அல்லவா, உங்களுக்கென கேளுங்கள் என்றார். அவர் அவையிலிருந்து துயருடன் எழுந்து செல்லும்போது என்னால் இடைநாழிவரைகூட உடன்செல்ல இயலவில்லை. பின்னால் சென்று தயங்கி நின்றேன். தலைசுழன்று அமர்ந்துவிட்டேன். என்னை மஞ்சத்தறைக்கு கொண்டுசென்றனர். மதுவருந்தி மூன்று இரவுகள் எங்கிருக்கிறேன் என்றே தெரியாமல் இருந்தேன்” என்றான் விகர்ணன்.

“நிகழ்ந்தது அறப்பிழை, குலப்பழி பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது என உணர்ந்தேன். ஆனால் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அணுகிய அனைவரிடமும் சினம் கொண்டேன். இவள் உடன் இருந்ததால் மட்டுமே உயிருடன் மீண்டேன்.” அவன் விழிகள் நீர் கொண்டவை என பளபளத்தன. விருஷாலி “ஆம், இவள் உனக்கு இறைக்கொடை” என்றாள். விகர்ணன் “அரசி, எவருக்கும் அங்கு நிகழ்ந்ததன் மெய்ப்பொருள் புரியவில்லை. மீண்டும் ஒரு குலமகள் அரசவை நடுவே சிறுமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள். நம் குலத்து அன்னையின் கற்பை அவை நடுவே இழிவுபடுத்தியபோது உடன் பிறந்தோர் அனைவரும் முன்பு போலவே அதை நோக்கி மூடர் என அவையமர்ந்திருந்தனர். அன்று போலவே பிதாமகரும் ஆசிரியரும் ஊமைப்பாவைகளென ஆயினர்.”

“ஷத்ரிய அவையில் இழிவுபடுத்தப்பட்டது நம் அன்னை மட்டுமல்ல, ஒரு குலமகள். இனி பிறக்கவிருக்கும் அஸ்தினபுரியின் அனைத்துப் பெண்டிரும் அவைச்சிறுமை கொண்டிருக்கின்றனர். இனி எந்த மன்றிலும் எந்த ஆணும் அன்னையையும் துணைவியையும் அவைக்கு வந்து தன் கருப்பைமுளைக்கு புறச்சான்று சொல்க என்று ஆணையிடமுடியும். எந்த மைந்தனையும் தாயைச் சொல்லி அவைவிலக்கு செய்ய முடியும். கீழ்மையை மானுடருக்கு கற்பிக்கவேண்டியதில்லை, அதை அவர்களே நன்கறிவார்கள். அதை செய்யலாகாது என முன்னோர் அளித்த ஆணையை மட்டும் சற்று வேலியுடைத்துவிட்டால் போதும். திரண்டு பெருக்கெடுக்கும் நம் சிறுமதியும் தன்னலமும் பெருவிழைவும்.”

“அந்த அவையில் எனக்கு குரல் இல்லை. அரசி, இதை எங்குதான் நான் சொல்வது? எனக்கிருக்கும் இடம் இன்னமும் நெஞ்சில் அனல் எஞ்சும் அங்கர் அவைதான் என்று இவள் சொன்னாள்.” விருஷாலி ஒன்றும் சொல்லாமல் நிலம் நோக்கி விழிசரித்திருந்தாள். “ஆம், அன்று அவையில் அவரும்தான் கீழ்ச்சொல் எடுத்தார். ஆனால் அதன்பொருட்டு இங்கு எரிந்தழிகிறார். அந்த அனலை நோக்கி பேசவேண்டும் என்றே வந்தேன்” என்றான் விகர்ணன். விருஷாலி தாரையைப் பார்த்து “ஆனால் அவர் என்ன செய்ய முடியும்?” என்றாள். “அரசி, அஸ்தினபுரியின் அரசரிடம் இன்னும் ஒரு சொல் உரைக்கும் இடம் அங்க நாட்டரசருக்கு மட்டுமே உள்ளது. பிதாமகரும், ஆசிரியர்களும், அமைச்சர் விதுரரும் தோற்றுவிட்டனர். அன்னையும் தந்தையும் அகன்றுவிட்டனர். இனி தோழரென்று உரைக்கப்படும் ஒருவர் சொல் மட்டுமே அவர் செவி வரைக்கும் செல்ல முடியும்” என்றாள்.

விருஷாலி “அச்சொல்லை கேட்கும் நிலையில் உள்ளாரா அரசர்?” என்றார். “கலி அவரை கவ்வியுள்ளது என்றார்கள். அவரிலெழுந்து பேசுவது மானுடரை காலடியின் சிற்றெறும்புகளென்றாக்கும் பெருந்தெய்வம் என்று சூதன் இங்கே பாடினான்” என்றாள். தாரை தயங்க விகர்ணன் “அவர் சொல்வதை கேட்பார் என நம்புவதன்றி வேறுவழியில்லை, அரசி” என்றான். குண்டாசி நடுங்கும் உரத்த குரலில் “நான் சொல்கிறேன்” என்றான். “இளையோனே, நீ பேசாதே” என்றான் விகர்ணன். குண்டாசி அவனை கையால் விலக்கி ஓணான் என தலை முந்தி நீள, உதடுகள் துடிக்க “ஏன் தெரியுமா? ஏன் தெரியுமா? மூத்தவர் துரியோதனருள் கூடிய அதே இருளில் ஒரு பகுதி அங்கரிடமும் உள்ளது. ஆம், அதனால்தான்!” என்றான்.

“இளையோனே…” என்றான் விகர்ணன். விருஷாலி அவனை கையமர்த்தி “அவன் சொல்லட்டும்” என்றாள். “நான், நான், நான்…” என குண்டாசி திக்கினான். “நான் சொல்வது அதனால்தான். அவ்விருளால் அங்கர் மேலும் அரசருக்கு அணுக்கமாக இருக்க முடியும். ஒரு சொல்லேனும் அவர் செவியில் போட முடியும். ஏனென்றால் ஏனென்றால் ஏனென்றால் நாகம் நாகம் நாகம்…” என்றான். நாத்தடுமாற கைகளை வீசி “ஏனென்றால் கருநாகத்தை அரசநாகமே ஆளமுடியும். வாசுகியின் நஞ்சை முறிக்க சேடநஞ்சு வேண்டும். அதன் பொருட்டே வந்தோம்” என்றபின் “நான் சொல்வது என்னவென்றால்…” என்றான்.

“என்ன சொல்கிறாய்?” என்று விகர்ணன் குண்டாசியின் தோளை பற்றினான். “நான் மது அருந்துவதே என் நாவில் எழுவதை சொல்வதன் பொருட்டுதான். இப்போதுகூட ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டுதான் வந்திருக்கிறேன். அந்தத் தெய்வம் துணையில்லாமல் என்னால் உளமோட்ட முடியாது” என்று குண்டாசி சொன்னான். “ஏனென்றால் நான் ஒரு சிறிய நாகம்… நஞ்சற்ற புழு போன்ற நாகம். தலைதூக்கமுடியாத உரகம்.” விகர்ணன் சினத்துடன் “போதும்” என்றான். அவன் “ஆம், அவ்வளவுதான் நான் சொல்லவருவது” என்றான். “இனி நீ வாய் திறக்கவேண்டாம். மூத்தவரிடம் நானே பேசிக்கொள்கிறேன். அரசி உடனிருப்பார்” என்றான் விகர்ணன்.

விருஷாலி “நான் அவரிடம் சொல்வதற்கு ஏதுமில்லை. நாங்கள் இருவரும் அவரிடமிருந்து நெடுந்தூரம் அகன்றிருக்கிறோம். அதற்கு இங்குள்ள சடங்கையும் முறைமையையும் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால் அதை நாங்கள் பயன்படுத்தி எங்கள் கரைகளுக்கு ஒதுங்கிக்கொண்டோம் என்பதே உண்மை” என்றாள். “எங்களுக்கென ஒரு தருணத்தை உருவாக்கி அளிப்பதாக அமைச்சர் ஹரிதர் கூறியிருக்கிறார் நாங்கள் அவரை சந்திக்கையில் நீங்களும் உடன் இருக்கவேண்டும். அங்கு நிகழ்ந்தனவற்றை இன்னும் முழுமையான வடிவில் அங்கர் இன்னும் அறிந்திருக்க மாட்டார். அவற்றை நாம் சொன்னாலே போதும்” என்றான் விகர்ணன். “யாதவ அரசி சிறுமை செய்யப்பட்டதறிந்தால் அவருள் வாழும் நாகம் எழும்” என்று குண்டாசி சொன்னான். விருஷாலி அவனைப் பார்த்ததும் விழி திருப்பிக்கொண்டான். விகர்ணன் “ஏன்?” என்றான். தாரை அவனிடம் விழி காட்டி அடக்கினாள்.

விகர்ணன் “இப்போதுகூட அஸ்தினபுரியில் அறம்திகழச்செய்ய வாய்ப்புள்ளது, அரசி. அரசரிடம் அங்கர் வந்தமர்ந்து பேசட்டும். அரசர் ஒப்பவில்லை என்றால் அஸ்தினபுரிக்கு வந்து குழுமியிருக்கும் வைதிகர்களிடம் அறமுரைக்கட்டும். அஸ்தினபுரியில் போரெழுகைக்காக புருஷமேத வேள்வி நிகழ்த்துவதென முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. வேள்விச்சாலையின் சொல்சூழ்கையின்போது அனைத்து தரப்புகளும் ஒலிக்க இடமளித்தாகவேண்டும். அதில் இளைய யாதவர் வந்து அமரவிருப்பதாக பேசப்படுகிறது. அந்த அவையில் அங்கநாட்டரசர் வந்து தன் உள்ளத்தை பேசவேண்டும்” என்றான் விகர்ணன்.

“வேள்வியன்னத்தை பகிர்ந்து உண்டபின்னரே போருக்கென வாள்தூக்கி வஞ்சினம் உரைப்பார்கள். அந்த அன்னத்தில் ஒரு வாயேனும் அங்கர் உண்டாக வேண்டும். அப்போது மட்டுமே அவர் ஷத்ரியர் என்று வைதிக அவையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார். அதன்பொருட்டும் அவர் அஸ்தினபுரிக்கு வரவேண்டும்” என அவன் தொடர்ந்தான் “அவரை அவையமரச்செய்ய மாதுலர் சகுனியும் கணிகரும் மறுக்கலாம். ஷத்ரியர் எதிர்க்கலாம். ஆனால் அதை அரசரிடம் அங்கர் கோரிப்பெறவேண்டும். வைதிகர் அவையில் அன்னை பொருட்டு ஒரு சொல்லையேனும் அங்கர் கூறவேண்டும்.”

‘ஆம், வில்லேந்தத் தெரிந்தவன் நாவில் சொற்களும் கூர்கொள்ளும்” என்றான் குண்டாசி. விகர்ணன் “இப்போரை தடுக்கமுடியவில்லை என்றால் ஒரு சொல்லையேனும் வைதிகர் நாவிலிருந்து அங்கர் கேட்டுப்பெறவேண்டும், அரசி” என்றான். “இப்போர் அரசர்களுக்கு எதிரானதே ஒழிய அரச மைந்தர்களுக்கு எதிரானதல்ல, பெண்டிருக்கு எதிரானது அல்ல. அவை நடுவே குலமகள் இழிவுசெய்யப்பட்டதைச் சுட்டி வைதிகர்களை உளம்குன்றச் செய்தால் அதை நிகர்செய்யும்பொருட்டு இந்தச் சொல்லை அவர்கள் அளிப்பார்கள். எங்கள் மைந்தர் உயிருக்கான உறுதியையாவது அஸ்தினபுரியின் அரசரிடமிருந்து அங்கர் பெற்று எங்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். இனி நாங்கள் மன்றாடுவதற்கு பிறிதொரு இடமில்லை.”

விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டாள். விகர்ணன் விசைதாழ்ந்து தளர்ந்த குரலில் “அரசி, போருக்கென சில நெறிகளை வேதமரபு வகுத்துள்ளது அந்தணரும், ஆநிரைகளும், கற்பரசியரும், இளமைந்தரும், விளைவயல்களும் பேணப்பட வேண்டும். நீர்நிலைகளும் சாலைகளும் அழிக்கப்படலாகாது. இளமைந்தரென்பதில் எங்கள் மைந்தரும் அடக்கமென்று அந்தணர் அவையில் அங்கநாட்டு அரசர் சொல்லவேண்டும். இத்தருணத்தில் இனி நாங்கள் எதிர்பார்ப்பதற்கு பிறிதொன்றுமில்லை” என்றான். குண்டாசி “யாதவ அரசிக்கு இழைக்கப்பட்ட சிறுமைக்கு நிகர்மாற்றாக இந்தக் கொடையை அவர்களிடமிருந்து அங்கர் கேட்டுப்பெறவேண்டும்” என்றான். விகர்ணன் அவனை நோக்கி பல்லை கடித்தான்.

விருஷாலி “அவரை எவ்வண்ணம் சந்திக்கவிருக்கிறோம் எனத் தெரியவில்லை. இங்கே ஆலயத்தில் சந்திப்பதில் மட்டுமே முறைமைத்தடையென ஏதுமில்லை” என்றாள். தாரை “அதை நான் ஹரிதரிடம் பேசிக்கொள்கிறேன்” என்றாள். குண்டாசி “என்னுள் மது இறங்கத் தொடங்குகிறது. நான் நிகர்நிலை அடைந்தால் தீயவனாக ஆகிவிடுகிறேன் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு” என நகைத்தான். அவன் வாயில் பற்கள் பெரும்பாலும் உதிர்ந்திருந்தமையால் சிரித்தபோது அது குகைபோல திறந்து மூடியபோது அழுந்தி மூக்கு தொங்குவது போலத் தெரிந்தது. “உடனே மது அருந்தியாகவேண்டும்… நல்லூழாக தேரிலும் சிறிது மது வைத்திருக்க பாகனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்” என்றான்.

‘அரசவைகளில் நீ சொல்லெடுக்கவேண்டியதில்லை, இளையோனே” என்றான் விகர்ணன். “நான் நாகம். நாநீட்டலாகாது என்று என்னிடம் சொல்லவேண்டியதில்லை. மாநாகம் விரும்பினால் என்னை உண்ணட்டும். அதன் வயிற்றுக்குள் வாழ்கிறேன்” என்றான் குண்டாசி. சீறும் ஒலியெழச் சிரித்து “நான் வந்ததே அவரிடம் சில கேள்விகளை கேட்கவேண்டும் என்றுதான். அன்று கேட்டிருக்கவேண்டும். எப்போது? எப்போது?” கையை காற்றில் நிறுத்தி “பாஞ்சாலத்தரசி அவைச்சிறுமை செய்யப்பட்டபோது. அன்று அன்று அன்று கேட்டிருக்கவேண்டும். அன்று நான் மதுவருந்தி படுத்துவிட்டேன். என்னை அறையிலிட்டு பூட்டிவிட்டனர். நான் எழுந்தபோது அங்கர் சம்பாபுரிக்கு கிளம்பிவிட்டார் என்றனர்.”

அவன் முகம் சிவந்து கண்கள் வெறித்தன. “அன்று கேட்டிருந்தால் இவ்வினா இத்தனை நஞ்சு கொண்டிருக்காது. இன்று இது என் உடலெங்கும் பரவி வளர்ந்திருக்கிறது. அன்று அன்று…” அவன் விருஷாலியின் அருகே தன் முகத்தை கொண்டுவந்தான். தாடியில்லையேல் அது வெறும் மண்டையோடு என அவளுக்குத் தோன்றியது. “அன்று கேட்டிருந்தால் அழுதிருப்பேன். இன்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்பேன். ஐவருக்கும் பத்தினி அவள் என்றால் இவள் யார் அங்கரே என்று. அங்கு பழிகொண்டால் இங்கு நிகர்செய்யவேண்டும் கருநாகரே என்று. ஹெஹெஹேஹெ.” அவன் சிரித்து இருமினான்.

விகர்ணன் “போதும்” என்றான். “ஆம், போதும். ஆனால் நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?” என்றான் குண்டாசி. “நீ ஒன்றும் சொல்லவேண்டியதில்லை. செல்க!” என்றான் விகர்ணன். “சம்படை என்ற ஒருத்தி. அவளும் அன்னைதான். அவள் உருகி உருகி செத்தாள். அவள் பாலைநிலத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு சாளரத்தினூடாக… ஆனால்” அவன் கைகளை காற்றில் அசைத்தான். “அவளுக்கு மது தேவையாக இருக்கவில்லை. குருதி நொதித்துப் புளிக்குமென்றால் அதுவே மதுவென உடல்நிறைக்கும். அவர்களுக்கு மது தேவையில்லை.”

விகர்ணன் கையசைக்க அருகே வந்த காவலனிடம் “அரசரை தேருக்கு அழைத்துச்செல்க!” என்றான். “தேரிலேறுவதற்கு முன் ஒரு சொல். அதாவது நான் அங்கரிடம் கேட்கவேண்டியது. குருதி நஞ்சாகவேண்டுமென்றால் அதை உறைகுத்த முதற்துளி நம்முள் இருக்கவேண்டும் அல்லவா? அங்கரே, அழகரே, வில்லவரே, முதற்துளி நஞ்சு எங்குள்ளது? உங்கள் குருதிபுளிக்கும் அந்த முதற்துளி…” அவன் மேலாடையை சீரமைத்து “நான் என்ன சொன்னேன்?” என்றான். “செல்க, தேரில் மது உள்ளது” என்றான் விகர்ணன். “ஆம், என் உடலில் மது குறைகிறது. அதனால்தான் உளறத் தொடங்குகிறேன்… செல்வோம்” என்ற குண்டாசி காவலன் தோளைப்பற்றியபடி நடந்தான்.

கூன்விழுந்த உடலும் தொங்கியாடும் கைகளுமாக அவன் செல்வதை விகர்ணன் நோக்கி நின்றபின் பெருமூச்சுடன் “பொறுத்தருள்க, அரசி” என்றான். “அவர் அங்கநாட்டரசரை சந்தித்துவிடக்கூடாது. அதை கருத்தில்கொள்க! இந்நச்சுச்சொற்களை அவரிடம் சொல்லிவிடக்கூடும்” என்றாள் தாரை. “சந்தித்தாலும் ஒன்றுமில்லையடி. அவர் இவரிடமிருந்து விரும்புவதே இத்தகைய முட்களைத்தான் என நினைக்கிறேன்” என்றாள் விருஷாலி.

bl-e1513402911361அவர்கள் ஆலயத்தைவிட்டு வெளியே வந்தபோது அங்கு நின்றிருந்த ஹரிதர் தலைவணங்கி “தங்களுக்குரிய தேர்கள் ஒருங்கியுள்ளன, அரசே” என்று விகர்ணனிடம் சொன்னார். விருஷாலி “இவள் என்னுடன் வரட்டும்…” என்றாள். தாரை “ஆம், நான் அரசியுடன் சென்று தங்குகிறேன். என்னை அங்கே வந்து சந்தியுங்கள். என் திட்டத்தை சொல்கிறேன்” என்றாள். ஹரிதர் “முறைமைப்படி..” என்று சொல்லத் தொடங்க “முறைமையா? நான் மச்சர்குடிப்பெண். எங்கள் முறைமைகள் வேறு” என்றாள் தாரை. ஹரிதர் புன்னகைத்து மீண்டும் தலைவணங்கினார்.

அவர்கள் தேர்களில் ஏறிக்கொண்டனர். விகர்ணனும் குண்டாசியும் ஊர்ந்த தேர் முன்னால் செல்ல தொடர்ந்து விருஷாலி தாரையுடன் ஏறிக்கொண்ட அரசத்தேர் சென்றது. “அருகே மூன்றாவது பெருந்தெருவில்தான் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட மாளிகை, அரசி. அரசர்கள் வந்தால் தங்குவதற்காக கட்டப்பட்டது. அரக்குமணம் மாறாதது” என்றாள் தாரை. விருஷாலி வெளியே நோக்கி “கொம்பொலியா?” என்றாள். தாரை “எங்கே?” என்றாள். “இளவரசர்களுக்குரியது!” என்று விருஷாலி சொன்னாள். “இந்தப்பொழுதில் அவர்கள் இங்கு வர வாய்ப்பே இல்லையே?” தாரை “ஒருவேளை எங்களைப் பார்க்கவென்று வரக்கூடும்” என்றாள். “இங்கு எவரும் முறைமைகளை மீறுவதில்லை” என்றாள் விருஷாலி.

புரவியில் காவலர்தலைவன் அவளை நோக்கி வந்து தேர் அருகே விரைவழிந்தான். “என்ன?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசி, பட்டத்து இளவரசர் வந்துகொண்டிருக்கிறார். வேட்டைக்குச் சென்றவர் இங்கு அஸ்தினபுரியின் இளைய அரசர்கள் வந்திருப்பதை அறிந்து வழிதிரும்பினார்.” அவள் விழிகளை நோக்கியபின் “ஆம், சிறு முறைமை மீறல். ஆனால் அவர் அதற்கு முடிவெடுத்திருக்கிறார்” என்றான். விருஷாலி தெருவின் முகப்பில் கரிய குதிரையில் அறிவுப்புக் கொம்பை ஊதியபடி முதற்காவலன் வருவதை கண்டாள். பின்னர் வளைவுதிரும்பி ஏழு புரவிகள் வந்தன. வெண்புரவியில் வெண்ணிற ஆடையும் தலையணியும் வெள்ளி அணிகளுமாக விருஷசேனன் அமர்ந்திருந்தான்.

முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த தேர் நிற்பதற்குள் அதிலிருந்து குண்டாசி பாய்ந்து தெருப்புழுதியில் வீசப்பட்டதுபோல விழுந்தான். மேலாடை நழுவ கையூன்றி எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து உடல் நடுங்க நின்றான். கைகளை தலைக்குமேல் கூப்பி “மூத்தவரே, அங்கரே” என்று கூவினான். “அஸ்தினபுரியில் கதிரவன் துணைவர அன்று நுழைந்த அதே கோலம்! ஆம், நீங்கள் என்றுமிருப்பவர். காலத்தை ஆக்கி விளையாடும் நாளவன் நீங்கள்!” என்றான். கைகள் பதற திரும்பி தேரிலிருந்து இறங்கிய விகர்ணனை நோக்கி “நோக்குக, அந்தச் செம்பொன்கவசம்! மணிக்குண்டலம்! அதே கதிரெழு பேரழகு!” என்றபின் “எந்தையே! எந்தையே!” என்று அழுதபடி ஓடினான்.

குண்டாசி தலைக்குமேல் கைகூப்பியபடி தடுமாறி திசைகுலைந்த கால்களுடன் ஓடிச்சென்று புரவியிலிருந்து இறங்கிய விருஷசேனனின் கால்களில் குப்புற விழுந்தான். அவனைத்தொடர்ந்து ஹரிதரும் சிற்றமைச்சர்களும் ஓடி வந்து தயங்கி நின்றனர். “அரசே!” பதறியபடி விருஷசேனன் குனிந்து அவனை தூக்கிக்கொள்ள குண்டாசி விருஷசேனனின் மார்பில் முகம் பதித்து கைகளைக் கூப்பியபடி நரைத்த தாடி அசைய விம்மி அழுதான். விகர்ணன் கைகூப்பியபடி விருஷசேனனை அணுகினான். தாரை கண்களில் பளபளப்புடன் அதை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். விருஷாலி “நாம் செல்வோம்” என்றாள்.

வெண்முரசு வாசிப்பு – ராஜகோபாலன்

நூல் பதினாறு – குருதிச்சாரல் – 59

பகுதி ஒன்பது : கதிர் இருள் பொழுது – 4

bl-e1513402911361அஸ்தினபுரியிலிருந்து விகர்ணனும் அவன் துணைவி தாரையும் உடன்பிறந்தான் குண்டாசியுடன் சம்பாபுரிக்கு வந்திருக்கும் செய்தியை முன்புலரியில் கதிரவன் ஆலயத்திற்கு செல்லும்போதுதான் விருஷாலி அறிந்தாள். தேரில் செல்லும்போதுதான் அணுக்கச்சேடி ஒவ்வொரு செய்தியாக அவளிடம் சொல்வது வழக்கம். சூழ்ந்தமைந்த அன்னையரை வழிபட்டு, கதிர்முகம் எழுகையில் தாமரை மலர்களை படைத்து நாளவனை வணங்கும்பொருட்டு அவள் உள்முற்றத்தில் இறங்குகையில் அவளைக் காத்து ஹரிதர் நின்றிருந்தார். உடன் துணையமைச்சர் துங்கரும் இருந்தார்.

“இன்று ஏன் அமைச்சர் ஆலயத்திற்கு வந்துள்ளார்?” என்றாள். சேடி “ஏதேனும் தனி வழிபாடாக இருக்கும், அரசி” என்றாள். “அவர்கள் முன்புலரியிலேயே எரிகடன் ஓம்பவேண்டிய பொறுப்புள்ளவர்களல்லவா?” என்றாள். “ஆம், இங்கு வருவதென்றால் அதற்கு முன்னரே அதை முடித்திருப்பார்” என்றாள் சேடி. கைகூப்பி அருகணைந்து முகமனுரைத்த ஹரிதரை உளத்திலெழுந்த குழப்பம் முகத்தில் தெரியாமல் நோக்கி மறுமுகமன் உரைத்து அவள் நின்றாள். “ஆதவனை வணங்கி மீள்க அரசி, நான் காத்திருக்கிறேன்” என்றார் ஹரிதர்.

ஆலயத்தில் நுழைந்தபின் எண்ணங்களை முற்றொதுக்கி விழிகளில் மட்டும் சித்தத்தை நிறுத்தி வழிபட அவள் கற்றிருந்தாள். முதற்கதிர் எழும் பொழுதில் நாளவன் ஆலயத்தில் பிறிதெங்குமிலாத மெல்லிய பொன்னிறம் ஒன்று உருவாகும். செந்நிறக் கற்களால் கட்டப்பட்ட ஆலயத்தின் அனைத்துத் தூண்களும் பொன் என மின்னத் தொடங்கும். வானிலிருந்து தொங்கும் செவிக்குழைபோல ஆலயத்தின் தலைக்கோபுரம் ஒளிகொள்ளும். ஒவ்வொன்றும் உருமாறி பொன்னென்றாகும். அக்கணம் அவள் வாழ்வின் நாளென்றும் தொடரும் அனைத்து செயல்களுக்கும் பொருள் கூட்டுவது. ‘பொன் எனப் பிறந்து வெள்ளியென ஒளிர்ந்து, பொருளென்றாகி பயனென்று கனியும் பருப்பொருட்களால் ஆனது இப்புவி’ என்று முன்பு அவளுடன் வந்த விறலி ஒருமுறை பாடினாள்.

பதினான்கு ஆண்டுகளாக அந்த வரி இயல்பாக உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து வராமல் நாளவன் ஆலயத்தில் அவள் இருந்ததே இல்லை. தூண்களிலும் மேலே தாங்குவளைவுகளிலும் செதுக்கப்பட்டிருந்த கல்மலர்கள் அவ்வொளியில் இதழ்மென்மை கொள்கின்றன. காற்றடிக்கையில் நெகிழ்ந்தசையுமோ என விழிமாயம் கூட்டுகின்றன. அருகணைந்தால் நறுமணம் கொள்ளுமோ என எண்ணி உளமெழச்செய்கின்றன. ஒவ்வொரு முறை பார்க்கையிலும் அவ்விந்தையால் அவள் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நின்றிருப்பாள். “கதிர் தொட்டு மலைகள் மலரடுக்குகளாக ஆவதைக்காண நீங்கள் இமயமலைக்கு ஒருமுறை செல்ல வேண்டும், அரசி” என்றாள் முதுசேடி காளி ஒருமுறை. “இளநீலத் தாமரை மலரொன்றுக்குள் நாம் நின்றிருப்பதுபோலிருக்கும். மலையடுக்குகள் செந்தாமரை என எழுந்து பொற்றாமரை என பொலிந்து கண்நிறைப்பதை அங்கு காணலாம்.”

“கண்ணுக்கு காட்சிகளை மட்டுமே தெய்வங்கள் அளித்துள்ளன என்பது ஓர் எளிய உலகியல் அறிதல் மட்டுமே. காட்சி மயக்கங்களே இப்புவியில் காட்சிகளைவிட மிகுதி. இங்கு வாழ்வதற்கும் பெருகுவதற்கும் போரிடுவதற்கும் மட்டுமே காட்சிகள் நமக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ளவற்றுக்கு அப்பால் சென்று அறியவேண்டியன அனைத்தும் காட்சிமயக்கங்களாகவே நம்மை சூழ்ந்துள்ளன” என்றாள் காளி. “அரசி, காட்சி மயக்கம் ஒரு மறுமெய்மை. இங்குள்ள பொருட்கள் ஒவ்வொன்றும் நாற்களத்தில் வைக்கப்பட்ட புரவியும் யானையும் படைவீரனும் அரசனும் அரசியும்போல இவற்றுக்குமேல் ஒன்றைச் சுட்டி நிற்கும் சிறுகருக்கள். இப்புவியின் பருப்பொருட்பெருக்கே பிறிதொன்றை சொல்லும் பொருட்டு வைக்கப்பட்ட குறிகள்தான். இது இறைச்சிப் பொருள் தாங்கி நிற்கும் பெருங்காவியம். இங்குள அனைத்தும் இங்குறைந்து அங்கும் ஆகி எங்குமென நிற்கும் ஒன்றைக் காட்டும் பொருட்டே இவ்வாறு உருக்கொண்டு விழிமுன் இலங்குகின்றன.”

“இவை இவை என விழிதொட்டு வடிவம் வகுத்து, பெயரிட்டு பொருள் ஏற்றி, பயன் கற்பித்து நாம் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தெடுத்து சித்தத்தில் அடுக்கிக்கொள்கிறோம். ஒன்று பிறிதை நமக்குரிய பயன் பொருட்டே சந்தித்து இணைகிறது. நம்மை மீறி இங்குள ஒன்று தான் பிறிதொன்றென மயங்கும் தருணத்தில் நாம் இழப்பது சித்தம் கொண்டுள்ள அப்பகுப்பையே. ஒன்று பிறிதொன்றாகும் எனில் அனைத்தும் ஒன்றென்றாகும். ஒவ்வொன்றையும் இணைத்து அனைத்துமென்றாகும். விழிமயக்குகள் நம்மை மேலும் அதை அணுகவே வைக்கும்.”

“விழிமயக்கென்பது முழுதறிவுக்குச் செல்வதற்கான பாதை. விழிமயக்கு கவிதையிலெழும் சொல்மயக்குபோல் சொல்லப்படாத பொருள் வெளி நோக்கி நம்மை இழுத்துச் செல்வது. சொல்லப்படாத ஒன்று சொல்லப்பட்ட அனைத்திலும் எஞ்சுவது, பலவென்றான அனைத்திலும் ஒன்றென்றாகி நிற்பது. ஏனெனில் அறியும் ஒன்றென நிற்குமளவுக்கு அது சிறிதல்ல. உணரும் வெளியென விரியவே அதனால் இயலும்.” காளியின் சொற்களில் இருந்து அவள் சித்தம் விடுதலைகொள்வதேயில்லை.

கருவறைக்குள் எழுந்து ஓங்கி நின்ற சூரியனின் கல்சிற்பத்தை ஒவ்வொரு நாளும் கால் தொட்டு தலைவரை என நூற்றெட்டு முறை விழியுருகி நோக்கி உயிர் அளித்து உளம் நிரப்பிக்கொண்டாள். அதன் கரிய பெருந்தோள்களை, இரு பலகை மணிமார்பை, சிற்றிடையை, வலுத்தொடைகளை, முழங்கால் மூட்டுகளை, பதிந்த பாதங்களை பார்க்கும்தோறும் கிளர்ந்தெழும் ஒன்றினால் மீளமீள அவள் தன்னை கண்டடைந்துகொண்டிருந்தாள்.

வெயில் வெள்ளி கொள்ளத் தொடங்குகையில்தான் அவள் வெளியே வந்தாள். அப்போது வாயிலுக்கு அருகே ஹரிதர் நின்றார். அவள் அணுகியதும் தலை வணங்கினார் . “தங்களை சந்திக்கும்பொருட்டே இங்கு காத்து நின்றேன், அரசி” என்றார். அவர் நின்றிருப்பதை அப்போதுதான் நினைவுகூர்ந்தவள் என அவள் மீண்டும் வியப்பும் தடுமாற்றமும் கொண்டாள். “ஆம், காலையிலேயே இங்கு தங்களை பார்த்தேன்” என்றாள். “தாங்கள் இத்தனைபொழுது இங்கு வழிபடுவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது, அரசி” என்று ஹரிதர் சொன்னார். “பொறுத்தருள்க, அமைச்சரே! இந்தப்பொழுதே என் வாழ்வில் நிறைவு தருவதாக உள்ளது” என்றாள். “ஆம், இந்நகரை ஆளும் முதன்மைத்தெய்வம் கதிரோன். அனலினூடாக நாங்கள் முதலில் அவியளிப்பதும் அவனுக்கே” என்றார். அவள் அவர் மேலே சொல்வதற்காக காத்து நின்றாள்.

ஹரிதர் இயல்பான குரலில் “அஸ்தினபுரியிலிருந்து இளைய கௌரவர்கள் விகர்ணனும் குண்டாசியும் நேற்று பின்னிரவில் நகர்புகுந்தார்கள். அவர்கள் தங்களை சந்திக்க விழைகிறார்கள்.. அவர்களுடன் விகர்ணனின் துணைவி தாரையும் வந்துள்ளார்” என்றார். விருஷாலி “அரசியர் பிறநாடு செல்வதற்குரிய முறைமைகள் பல உள்ளன. முன்னரே முறைப்படி அறிவிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் அல்லவா?” என்றாள். “ஆம், ஆனால் இளைய அரசி முறைமைகளை பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு புகழ்பெற்றவர்” என்று ஹரிதர் சொன்னார். “அத்துடன் அவர் தன் கணவருடன் வந்திருப்பதனால் அதை பெரிய முறைமீறல் என்று கொள்ள மாட்டார்கள்.”

“நான் அவர்களை எங்கு சந்திப்பது?” என்று விருஷாலி கேட்டாள். “அரசமுறைப்படி சந்திப்பதென்றால் நான் அவைக்கு வரவேண்டும். அஸ்தினபுரியின் சிற்றரசர், சிற்றரசியாக அவர்கள் வந்திருப்பதனால் தாங்கள் முறைப்படி அவைமாளிகையில்தான் சந்திக்கவேண்டும். ஆனால் இச்சந்திப்பு தங்கள் மைந்தர்களுக்கு பின்னர் தெரிவிக்கப்பட்டால் போதும் என அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். புலரியிலேயே தங்களை சந்தித்து உரையாடிவிட்டு மைந்தரையும் அரசரையும் சந்திக்கவேண்டுமென்று விகர்ணர் சொன்னார்” என்றார் ஹரிதர். “சொல்லுங்கள்” என்றாள் விருஷாலி. “முறைப்படி தாங்கள் இன்று வேறெங்கும் செல்வதற்கு நெறியில்லை. ஆனால் இந்த ஆலயத்திற்கு வருவது அன்றாட வழக்கம். தாங்கள் சற்று நேரம் இங்கேயே பொறுத்திருக்கமுடியுமென்றால் அவர்களை இங்கு வரச்சொல்வேன்.”

விருஷாலி “ஆம், நின்றிருக்கிறேன்” என்றாள். “இந்தச் சுற்றுவட்டப்பாதையின் எல்லையில் துங்கையன்னையின் ஆலய முகப்பில் உள்ள மண்டபம் சற்று பெரிது. அங்கு நீங்கள் அவர்களைச்சந்திக்கலாம்” என்றார் ஹரிதர். “நன்று, வரச்சொல்க!” என்றபின் அவள் திரும்பி சேடியிடம் “நம்முடன் வந்த காவலரிடம் நான் அகத்தளம் திரும்ப சற்று பொழுதாகும் என்று சொல்லி அனுப்பிவிடு” என்றாள். ஹரிதர் “அவர்கள் மிக அருகேதான் தங்கியிருக்கிறார்கள். காலையிலேயே எழுந்து நீராடி ஆடையணிந்து சித்தமாக இருக்கிறார்கள். தாங்கள் மண்டபத்தில் காத்திருக்கலாம். காலை உணவாக இங்கு படைத்த அப்பங்களையும் பழங்களையும் உண்ணுங்கள். உண்டு முடிப்பதற்குள் அவர்கள் இங்கு வந்துவிடுவார்கள்” என்றார்.

bl-e1513402911361விகர்ணனின் முகத்தை நினைவிலிருந்து மீட்டெடுக்க விருஷாலியால் இயலவில்லை. அவனைப் பார்த்த நினைவு எழுந்ததே ஒழிய முகமென்று எழுந்தது துரியோதனனின் தோற்றம்தான். கௌரவர்கள் அனைவரும் ஒருவரே என்றும் ஒற்றைப்பெருக்கின் அலைகளே என்றும் எப்போதும் அவளுக்கு தோன்றியிருந்தது. அவளால் துச்சாதனனையும் துர்முகனையும் துச்சலனையும் தனித்து அறிய முடிந்ததில்லை. உண்மையில் அவ்வெண்ணம் விறலியராலும் சூதராலும் பாடிப் பாடி நிறுவப்பட்டது என்றும் தோன்றியது. அதை ஒரு முறை சொல்ல கர்ணன் சிரித்தபடி “ஆம், அவர்கள் ஓருடலும் ஓருள்ளமும் மட்டுமல்ல. ஆன்மா ஒன்றென்றே கொண்டவர்கள்” என்றான். “அவர்களின் துணைவியருக்குக்கூடவா?” என்று அவள் கேட்டாள். “அவர்களிடம் இருக்கும் கீழ்மையை மட்டும் ஒருவேளை துணைவியருக்கு காட்டுகிறார்களோ? கீழ்மை ஒவ்வொருவரிலும் ஒன்று” என்று கர்ணன் சொன்னான்.

ஆனால் குண்டாசி மட்டும் அவர்களில் தனித்து தெரிந்தான். அவனை கௌரவ நிரையைச் சார்ந்தவன் என்று ஒருபோதும் அவளால் எண்ண முடிந்ததில்லை. நீண்ட நாள் மதுப்பழக்கத்தால் மெலிந்து, தோள்கள் கூன் விழுந்து முன்வளைந்தமையால் புயம் மெலிந்த கைகள் தொங்கி ஆட, அதிர்ந்துகொண்டிருக்கும் விரல்களும் வெளுத்து கருத்த உதடுகளும் பல்லுதிர்ந்த வாயும் ஒட்டிய கன்னங்களுக்கு மேல் குழிக்குள் சிவந்து கலங்கிய கண்களுமாக நடந்துவரும் குண்டாசி அயல் நிலத்திலிருந்து வந்து நகர் நடுவே திகைத்து நிற்கும் காட்டு மனிதனின் மெய்ப்பாட்டை எப்போதும் கொண்டிருந்தான். “என்ன ஆயிற்று அவனுக்கு?” என்று கர்ணனிடம் கேட்டபோது “நன்றென ஒன்று நிகழ்ந்தது. அதை பற்றி மேலேற அவனால் இயலவில்லை. நிலைக்காத ஊசல்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “என்ன அது?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்க “அதற்கப்பால் அதைப்பற்றி எதுவும் சொல்ல இயலாது” என்றான்.

குண்டாசி அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையிலிருக்கையில் அவ்வப்போது கர்ணனை பார்க்க வருவான். ஒவ்வொரு முறையும் அவளைப் பார்த்ததும் வணங்கி முகமன் உரைப்பான். அவன் முதல் நோக்கில் அவளில் ஒவ்வாமையை எழுப்ப அவள் தயங்கி முகம் சுளித்து நோக்கு விலக்கி நிற்பாள். அத்தருணத்தை எப்போதும் ஓர் இளிவரல் நடிப்பென மாற்றிக்கொள்ள அவனால் இயன்றது. கைகளை தலைக்குமேல் கூப்பி “அன்னையே, அடிபணிகிறேன்” என்று கூவுவான். வாய்பொத்தி உடல் வளைத்து நின்று “தங்களை சந்திக்கும் பேறு பெற்றேன்” என்பான். ஒருமுறை மண்டியிட்டு நிலத்தில் விழுந்து தரையில் தலை வைத்து “தங்கள் அடி என் தலைமேல் படுகையில் மீட்பு பெறுவேன், அன்னையே” என்றான். ஒருமுறை அஞ்சி அருகே நின்ற தூணில் பற்றி ஏற முயன்றான்.

அவன் தன்னை நகையாடுகிறான் என்றே அப்போது அவளுக்கு தோன்றியது. ஒருமுறை அதை காளியிடம் சொன்னபோது “அல்ல அரசி, களிமகன்களின் உள்ளம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்கள் பித்தர்களையும் மந்தர்களையும்போல பிறமானுடருடன் தங்களை சேர்த்துக்கொள்ள எப்போதும் முயல்கிறார்கள். தங்களை விலக்கிவிட வேண்டாம் என்றுதான் அவர்கள் ஒவ்வொரு செயலிலும் மன்றாடுகிறார்கள். ஆனால் இரக்கமின்றி உலகம் அவர்களை விலக்கிக்கொண்டும் இருக்கிறது. அத்தருணத்தை வெல்லும் பொருட்டு பேரன்பை காட்டுகிறார்கள், நெகிழ்கிறார்கள், பணிகிறார்கள். அதற்கும் அப்பால் சென்று தங்களை அவைக்கோமாளிகளாக ஆக்கிக்கொண்டு நம்மை நகைக்க வைக்கிறார்கள். அதனூடாக நம்முடன் அவர்கள் தொடர்பு கொள்கிறார்கள்” என்றாள்.

குண்டாசி கர்ணனின் அவைக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொரு முறையும் முன்பு நிகழாத ஒன்றை நிகழ்த்துவான். கைகூப்பியபடி கால்களில் விழுவதுண்டு, அறை மூலையில் சென்றமர்ந்து விசும்பி அழுவதுண்டு, ஓலையையோ கணையாழியையோ எடுத்து உரத்த குரலில் கூவியபடி அவன் முன் வீசுவதுண்டு. ஒருமுறை அவன் பின்னால் நின்று கர்ணனின் தோள்களைத் தழுவி முத்தமிடுவதை அவள் கண்டாள். மடியில் தலை வைத்து அமர்ந்து கண்ணீர் விடுவதை கண்டிருக்கிறாள். ஒருமுறை அருகறையில் அவள் இருக்கையில் உரத்த குரலில் அழுகை ஓசையைக்கேட்டு கதவு திறந்து உள்ளே சென்றாள். குண்டாசி தரையில் கர்ணனின் முன் அமர்ந்து இருகைகளாலும் தலையை ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து அழுதுகொண்டிருந்தான். தோள்கள் குலுங்க இடக்காலும் இடக்கையும் இழுபட்டு துடிதுடிக்க வாயும் கண்ணும் இடப்புறமாக வலிந்திருக்க அவனில் நிகழ்ந்த அழுகையைக்கண்டு அவள் திகைத்து சுவரோடு ஒட்டிக்கொண்டாள். பின்னர் தன் கண்களில் நீர் வழிவதை உணர்ந்தாள்.

கர்ணன் இருகைகளையும் கட்டி விழியசையாமல் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அழுது ஓய்ந்து மெல்ல பெருமூச்சுகளும் சீறல்களுமாக மீண்டு மேலாடையால் முகத்தை அழுத்தி துடைத்தபின் கையூன்றி குண்டாசி எழுந்தான். “சென்று வருகிறேன், மூத்தவரே. நீங்கள் நலமாக வாழவேண்டும்” என்று வாயிலை நோக்கி நடந்தான். அப்போதேனும் கர்ணன் ஏதேனும் சொல்வான் என்று விருஷாலி எதிர்பார்த்தாள். அவனிடமிருந்து ஒரு சொல்லும் எழாமை கண்டு முன்னால் சென்று “இளையோனே, நில்! கண்ணீருடன் இவ்வறையை நீ நீங்குவது துயருறச்செய்கிறது” என்றாள். அவன் திரும்பி வணங்கி “இல்லை அன்னையே, தாங்கள் இச்சொற்களைக் கேட்கும் பேறு பெற்றேன். இத்தருணம் நிறைவுற்றது. இத்துயரையும் இவ்வெறுமையையும் இதற்குப்பின் எஞ்சும் களிப்பையும் நான் ஏழுமொந்தை மதுவால் மட்டும்தான் நிரப்பமுடியும். இல்லையேல் இறந்துவிடுவேன்” என்றான்.

அவள் சொல்லின்றி நிற்க மீண்டுமொருமுறை வணங்கி சுவர் பற்றி தள்ளாடி நடந்து சென்றான். அவள் திரும்பிச்சென்று கர்ணனிடம் “ஒரு சொல் சொல்லியிருக்கலாமல்லவா?” என்றாள். “அவனிடம் சொல்ல என்னிடம் ஒரு சொல்லும் இல்லை” என்று கர்ணன் சொன்னான். “உங்கள் ஆறுதல் சொற்களுக்காகவே அவன் இங்கு வருகிறான். ஒருமுறைகூட நீங்கள் அவனை ஆற்றுப்படுத்தியதில்லை” என்றாள். கர்ணன் “அல்ல, அவன் தன்னை என்னிடம் நோக்கவே இங்கு வருகிறான்” என்றான். அவள் திகைப்புடன் “ஏன்? என்று கேட்டாள். “அவன் அறிவான் எனக்குள்ளும் அவனுடைய ஒரு துளி இருப்பதை. யார் கண்டார், ஒருமுறை நானும் அவனைப்போல ஆகக்கூடும்” என்று பெருமூச்சுவிட்டான். “இது என்ன பேச்சு?” என்று அவள் சீறினாள். கர்ணன் நகைத்தபடி “நன்று, அவ்வாறு நிகழாதிருக்கட்டும்” என்று எழுந்தான்.

பின்னர் ஒருமுறை அவள் நோக்கியிருக்க சம்பாபுரியின் அரசஅவைக்கு அழைத்துவரப்பட்ட கர்ணன் இரு ஏவலரின் தோள்களையும் கைகளால் தாங்கியபடி கால்கள் ஆற்றலிழந்து தரையில் இழுபடும் ஓசையுடன் வந்து தாங்கியோர் அவன் எடையால் நிகரிழக்க தள்ளாடி நின்றான். அருகிருந்த தூணைப்பற்றி கூந்தல் இழைகள் முகத்தில் சரிய தலைகுனிந்து நின்றபின் திரும்பி ஏவலரிடம் செல்வோம் என்று கைகாட்டினான். மேலுமிரு காவலர்கள் தாங்கிக்கொள்ள அலைகளில் ஊசலாடிச் செல்லும் பெருங்கலம்போல சென்றான். அப்போது அவள் இயல்பாக குண்டாசியை நினைவுகூர்ந்தாள். அந்நினைவுமீது தான் அறிந்த அனைத்துச் சொற்களையும் உணர்வுகளையும் கொண்டு மூடி அப்பால் தள்ளினாள். ஆனால் பல நாட்களுக்கு அறியாத ஏதோ ஒன்று உள்ளே எழுந்ததுபோல உள்ளம் திடுக்கிட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

விகர்ணன் மூன்று முறை வெவ்வேறு செய்திகளுடன் சம்பாபுரிக்கு வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் அவனுடன் சுஜாதனும் வருவதுண்டு. தொலைவில் துரியோதனன் துச்சாதனனுடன் வருவதாகவே அதை உளம் உணரும் கணத்தில் அது துரியோதனன் அல்ல என்று உளம் தெளியும். கௌரவர் என்னும் திரளில் இருந்து விகர்ணன் என்னும் பெயரும் அடையாளமும் கொண்டு அவன் எழுந்தபின் அவனை வகுத்துக்கொள்ள முடியாத திகைப்பே எப்போதும் இருக்கும். கௌரவரிடமில்லாத ஒன்று அவனிடம் எப்போதும் இருப்பதை அப்போது உணர முடியும். அவன் விழிகள் கௌரவ நூற்றுவருக்குரியதல்ல என்று அவள் உணர்வதுண்டு. அவை பாண்டவரின் விழிகள் என்று ஒருமுறை தோன்றியது. இவ்வெண்ணங்களுக்கு ஏதேனும் பொருள் உண்டா என்று அவள் எண்ணினாள். பின்னர் ஒருமுறை வேறேதோ எண்ணத்தினூடாக செல்லும்போது விகர்ணன் நகுலனைப்போல என்று தோன்றியது.

காளியிடம் “விகர்ணனை பார்க்க நகுலன் போலிருக்கிறார் அல்லவா?” என்றாள். “இருவர் விழிகளும் ஒன்றே” என்றாள் காளி. “மெய்யாகவே நானும் அதைத்தான் நினைத்தேன்” என்றாள் விருஷாலி. காளி புன்னகைத்தாள். “விலகி நின்றிருப்பதன் பெருந்துயர் கொண்டவை அவர்கள் மூவரின் விழிகள். தருக்கி விலகியவர் விகர்ணன், விலகியதனால் உடைந்தவர் குண்டாசி. கள்ளமின்மையால் விலகுவது மட்டுமே இன்பம் அளிக்கிறது. சுஜாதன் அக்களிப்புடன் மண்ணில் மறைபவர்” என்றாள். அச்சொற்களை அவள் மீளமீள நினைத்து விரித்துக்கொண்டதுண்டு. ஒருவரை பிறிதொருவராக்கி எண்ணிப்பார்க்கையில் எழும் திகைப்பை சொற்களாக வடிக்க அவளால் இயலாது. “அப்படியென்றால் சகதேவன்?” என்று அவள் கேட்டாள். “அறிந்தபின் கடந்து அறிவின்மைகொள்வதன் உவகையில் இருப்பவர்” என்றாள் காளி.

அஸ்தினபுரியின் இந்திரவிழவில் வில்லுடன் எழுவதற்காக அரசரின் அழைப்பைக் கொண்டு அம்முறை விகர்ணன் வந்திருந்தான். அவனும் சுஜாதனும் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் மீசையைச் சுழற்றியபடி தாழ்ந்த கண்களுடன் அசைவிலாதமர்ந்து கர்ணன் அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். “அஸ்தினபுரி அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறது, மூத்தவரே. அந்நகருக்குள் அனைவரின் உள்ளங்களின் ஆழத்தில் கொடுங்கனவொன்றின் நொதித்துளியென இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனர் இருந்துகொண்டிருக்கிறார். எங்கோ அவர் தன் வில்திறனை பெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார், பேருருக்கொண்டு வஜ்ரமென வில்லை ஏந்தி நகர் முன் வந்து நின்றிருக்கப்போகிறார் என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். இந்திரவிழவுக்கு வருபவர்களின் எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறைந்துகொண்டிருக்கிறது என தாங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். இம்முறை அது ஒரு வெற்றுச் சடங்கென்றே நிகழ வாய்ப்பு மிகுதி. ஆகவேதான் தாங்கள் வரவேண்டுமென்று அவையினரும் அரசரும் எண்ணினார்கள். தங்கள் வில்திறன் அங்கு எழும்போது அஸ்தினபுரி மீண்டும் நம்பிக்கை கொள்ளும். தாங்களன்றி அஸ்தினபுரி சார்ந்திருக்க எவருமில்லை. இது தங்கள் கடன்” என்றான்.

கர்ணன் “நான் அங்கு இப்போது வரும் நிலையில் இல்லை, இளையோனே” என்றான். “தாங்கள் வந்தாகவேண்டும். தங்களை அழைத்து வருவேன் என்று மூத்தவரிடம் சொல்லித்தான் இங்கு வந்தேன்” என்றான் சுஜாதன். “தாங்கள் இல்லையேல் அஸ்தினபுரி வில்லற்ற கை என்று தோன்றும், மூத்தவரே.” விகர்ணன். “தங்களை அழைத்து வரும்படி என்னிடம் துரோணரே சொன்னார்” என்றான். கர்ணன் அவனை நோக்கி திரும்பி “ஏன், சூதன் மகனின் வில்திறன் அவருக்கு இப்போது தெரிகிறதா?” என்றான். “தன் முதன்மை மாணவனுக்கு எதிராக சூதனை நிறுத்த அவருக்கு இப்போது மறுப்பில்லயோ?” விகர்ணன் “அவர் அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார். இன்று அவர் எண்ணுவதெல்லாம் தன் மைந்தனின் அரசைக்குறித்து மட்டுமே. பாஞ்சாலத்தை நீங்கள் எளிதில் வென்றதையே அவர் ஆறுதலென கொண்டிருக்கிறார்” என்றான்.

“தன் மைந்தனை அர்ஜுனனுக்கு நிகரான வீரன் என்றல்லவா அவர் எண்ணுகிறார்?” என்றான் கர்ணன். “ஆம், பதினான்கு ஆண்டுகளில் அர்ஜுனன் செல்லும் தொலைவும் அடையும் அம்புகளும் என்ன என்று அவருக்கு தெரியவில்லை. ஒருமுறை சிற்றவையில் பிதாமகருடன் சொல்லாடுகையில் நீங்கள் அஸ்வத்தாமரைவிட, பிதாமகரையும்விட ஒரு படி மேல் என்றார். பிதாமகர் சினத்துடன் ஏன் என்றார். ஏனென்றால் தவத்திறன் கொண்ட ஒருவரை நீங்கள் ஆசிரியரென பெற்றிருக்கிறீர்கள் என்றார் துரோணர். இவ்வுலகில் இலக்கு என ஏதுமில்லாதவர்கள் அடையும் வில்லறிதலே தனுர்வேதம் எனப்படும். பிற அனைத்தும் தனுர்சாஸ்திரமே என்று சொன்னார். பார்த்தர் அப்படி ஒரு தவத்தாரை சந்தித்து அம்புபெற்றார் என்றால் அனைவரையும் கடந்துவிடக்கூடும் என்று அவர் சொன்னபோது பிதாமகர் ஒன்றும் சொல்லாமல் தாடியை நீவிக்கொண்டிருந்தார்” என்றான் விகர்ணன்.

“அஸ்வத்தாமர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்திர விழவுக்கு வருகிறார். அவர் வில்திறன் கண்டு அஸ்தினபுரியின் மக்கள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள். ஆனால் அவரை அவர்கள் தங்களவர் என்று எண்ணவில்லை” என்றான் சுஜாதன். “நான் வந்தால் மட்டும் அவ்வாறு எண்ணுவார்களா? சூதன் எவ்வாறு அவர்களுக்கு அரசனாக தோன்றுவான்?” என்றான் கர்ணன். விகர்ணன் ஒருகணம் சொல்லின்றி அமைந்தபின் “தாங்கள் பொறுத்தருள்வீர்கள் என்றால் இதை நான் கூறியாகவேண்டும், மூத்தவரே. தாங்கள் இளைய பாண்டவரின் அதே உருவத்தோற்றம் கொண்டவர். களம் நின்று வில்லாடுகையில் சூழ்ந்திருக்கும் ஆயிரங்களில் ஒருவராக நின்று உங்களை பார்த்தால் இளைய பாண்டவரே வில்லுடன் எழுந்ததாக தோன்றும். பல தருணங்களில் அவ்வாறே வாழ்த்தொலிகள் எழுவதுண்டு” என்றான்.

கர்ணன் இகழ்ச்சியில் இதழ்கள் வளைய “நன்று. ஆனால் கூத்துமேடையில் பிறிதொருவனென மாற்றுருக்கொண்டு நடிப்பதற்கு எனக்கு ஆர்வமில்லை” என்றான். பின்னர் எழுந்துகொண்டு “அரசரிடம் சொல்லிவிடுங்க,ள் நான் வர இயலாது” என ஆடையை எடுத்துக்கொண்டான். அவன் திரும்ப. சுஜாதன் ஓடிவந்து அவன் கைகளைப்பற்றி “மூத்தவரே, தங்களை அழைத்து வருவேன் என்று நான் சொன்னேன். தாங்கள் வந்தாகவேண்டும்” என்றான். “போரெனில் அழைக்காமலேயே வில்லுடன் வருவேன், இளையோனே” என்றபின் அவனை உடலோடு தழுவி “பருத்துக்கொண்டே வருகிறாய்” என்றான். “மூத்தவரே…” என்று சுஜாதன் கெஞ்ச அவன் கன்னத்தில் இருமுறை தட்டிவிட்டு கர்ணன் வெளியே சென்றான்.

விகர்ணன் அருகே அமர்ந்திருந்த விருஷாலியிடம் “தாங்கள் ஒரு சொல் உரைக்கலாகாதா, அரசி?” என்றான். “அரசுசூழ்தல் குறித்த செய்திகளில் எனக்கு உரைக்க ஒரு சொல்லுமில்லை” என்றபின் அவள் தலைவணங்கி சேடியிடம் தன் மேலாடையை சீர் செய்ய ஆணையிட்டாள். சுஜாதன் “அரசி, என் சொற்களை மூத்தவர் தட்டமாட்டார் என்று எண்ணியே இங்கு வந்தேன்” என்றான். விகர்ணன் “ஆம், ஆனால் அவர் உன்மேல் தந்தைக்குரிய அன்பு கொண்டிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. தந்தையருக்கே உரிய முறையில் உனது சொற்களை மைந்தனின் குதலை என நடித்து தட்டிவிட்டுச் செல்கிறார்” என்றான். சுஜாதன் முகம மலர்ந்து “ஆம், நான் தந்தையென்றே அவரை உணர்கிறேன்” என்றான்.

அணுக்கச்சேடியர் வாழையிலைகளில் கதிரோனுக்கு படைக்கப்பட்ட கனிகளையும் அப்பங்களையும் கொண்டுவந்தனர். “உணவருந்துக, அரசி. அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள் சேடி. அவள் அவற்றை உண்ணத் தொடங்கும்போதுதான் தாரை உடன் வருவதை நினைவுகூர்ந்தாள். அவள் முகமோ தோற்றமோ நினைவிலெழவேயில்லை. அவள் மச்சநாட்டவள் என்னும் செய்தி மட்டும் தொலைவில் எங்கிருந்தோ வந்தது. கௌரவ இளவரசியரும்கூட ஒற்றைப்பெருந்திரளாகவே விழிமயக்கு கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு முகமிருக்கவில்லை. வண்ண ஆடைகளின் அலைவும் சுழிப்புமென்றே எண்ணங்களில் எஞ்சினர். சம்படை? அவள் தெறித்து அப்பால் சொட்டிநின்ற ஒரு தனித்துளி. விருஷாலி பெருமூச்சுவிட்டாள்.