மாதம்: மே 2020

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 78

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 7

ருக்மியும் பலராமரும் நாற்களத்தின் இரு பக்கங்களிலும் எதிரெதிராக அமர்ந்ததுமே உண்மையில் ஆட்டம் தொடங்கிவிட்டது. அதன் பின் நிகழ்ந்த ஒவ்வொன்றும் ஆட்டத்தின் பகுதிகளே. அவர்கள் பெரிய அணிகளையும் ஆடைகளையும் களைந்து ஏவலரிடம் அளித்துவிட்டு இயல்புநிலை அடைந்தனர். நிஷதன் பலராமருக்கு வாய்மணம் சுருட்டி கொடுத்தார். அவர் அதை வாங்கி வாயிலிட்டு மென்றபடி புன்னகையுடன் ருக்மியை பார்த்தார்.

ருக்மி அங்கு அமர்ந்து களத்தை பார்ப்பது வரை இருந்த நம்பிக்கையையும் திளைப்பையும் இழந்து உள்ளூர அஞ்சிவிட்டதுபோல் அவர் முகம் பதற்றத்தை காட்டியது. நாற்களப் பலகையின் விளிம்பில் இரு கைகளையும் பற்றியபடி குனிந்து கால்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ருக்மியின் களத்துணைவனாக அவருடைய படைத்தலைவன் சந்திரசேனன் அமர்ந்தான். நிமித்திகன் என் ஆணைக்காக காத்திருந்தான். அவர்கள் இயல்படைய நான் காத்திருந்தேன். அவை அவர்களை நோக்கியபடி ஓசையின்றி இருந்தது.

இருவருடைய களத்துணைவர்களும் நாற்களத்தில் கருக்களை சீராக நகர்த்தி வைத்தனர். தேர்யானைபுரவிகாலாள் படைகளும் அரசனும் அரசியும் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் ஏவலர்களும் காவலர்களும் நிரைகொண்டனர். அவர்கள் தாங்கள் அறியாத களத்தில், தங்களால் ஆடப்படாத ஆட்டத்திற்காக ஒருக்கமாயினர். அந்த ஆடல் பகடை இல்லாதது. முழுக்க முழுக்க சூழ்திறனால் ஆடப்படுவது. நான் கைகாட்டினேன். நிமித்திகன் மேடையேறி சங்கை ஊதியதும் பலராமர் கைகாட்டினார். “தொடங்குக!” என்றார்.

போருக்கு அறைகூவப்பட்டவர் என்பதனால் முதல் ஆடலுக்கான உரிமை ருக்மிக்கு இருந்தது. ருக்மி கருக்களின் மீது கண்கள் தொட்டுத் தொட்டு நகர பதறியபடி அமர்ந்திருந்தார். முதல் கருவை நகர்த்துவது பற்றிய முடிவை அவரால் எடுக்க முடியவில்லை. அப்போதே அவ்வாட்டத்தில் எவர் தோற்கப்போகிறார்கள் என்பது அனைவருக்கும் தெளிவாக தெரிந்துவிட்டிருந்தது. ருக்மியின் பதறும் விரல்கள் ஒவ்வொரு காயாக வண்ணத்துப்பூச்சி மலர்களில் என பட்டு பதறி எழுந்து சென்றன. எவரோ ஏளனமாக மெல்ல முனகினர்.

பின்னர் ருக்மி ஒரு காயை முன்னால் நீக்கினார். அது அமைச்சன். எந்த வகையிலும் அவ்வாட்டத்தை அது தொடங்கி வைப்பதல்ல. பலராமர் சற்று குழம்பியபின் தானும் ஒரு காயை நகர்த்தினார், அது ருக்மியின் நகர்வுக்கு இணையான நகர்வு மட்டுமே. ஆட்டம் தொடங்கவில்லை. எவரும் எவரையும் குறி வைக்கவில்லை. ருக்மி செந்நிறம் பூசப்பட்ட நீண்ட மீசையையும் தாடியையும் கையால் உருவிக்கொண்டிருந்தார். தனக்குத்தானே தலையசைத்த பின்னர் இன்னொரு காயை நகர்த்தினார். அதுவும் எவ்வகையிலும் ஒரு சூழ்கையை அமைக்கவில்லை. பலராமர் பிறிதொரு காயை நகர்த்தினார்.

ஆட்டம் தொடங்காமலேயே நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. சூழ்ந்திருந்த அரசர்கள் ஆவலுடனும் நாணேறிய வில்லின் இறுக்கத்துடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இருவரும் மாறிமாறி யானைகளையும் குதிரைகளையும் நகர்த்திக்கொண்டிருந்தனர். அது உண்மையில் மொத்தப் படையையும் சற்று முன்னகர்த்தி வைப்பதாகவே இருந்தது. பலராமர் எண்ணியிராக் கணத்தில் இரு படைத்தலைவர்கள் நடுவே இருந்த அரசனை முன்னே கொண்டு சென்று ருக்மியின் அரசியை வீழ்த்தினார்.

ருக்மி திகைத்தவர்போல இரு கைகளையும் மேலே தூக்கினார், அவருக்கு ஏதோ நெறியின்மை இழைக்கப்பட்டதுபோல. பலராமரின் ஆடல்முறை என்ன என்று எனக்கு எப்போதும் தெளிவாக தெரிந்திருந்தது. அவர் நுண்ணிய சூழ்ச்சிகளை இயற்றுபவரல்ல. முழுச் சூழ்கையையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு அதில் ஒரு பகுதியாக ஒவ்வொரு கருநகர்வையும் நகர்த்துவது அவரால் இயல்வதும் அல்ல. முழுப் படையையும் ஒற்றைக்காய் என்று எண்ணி விசைகொண்டு எடைகொண்டு முழுமையாகத் தாக்குவது அவருடைய வழக்கம். உருண்டு வரும் மலைச்சரிவுப் பெரும்பாறையின் பயணம்.

எதிர்த்து நின்றிருக்கும் ஆடல் அவருடையது என நான் அறிந்திருந்தேன். ஆடல் தொடங்கியபின் ஏதோ ஓர் இடத்தில் அவர் தாக்கத் தொடங்கினால் அங்கேயே தாக்கித் தாக்கி முன்னகர்ந்து ஊடுருவி உள்ளே சென்றுவிடுவார். அவ்வழிமுறை பெரும்பாலான ஆடல்களில் அவருக்கு வெற்றியை அளித்தது. நாற்களம் ஆடுவதில் அந்த முழுமுனைவு எவ்வகையிலும் உகந்தது அல்ல. அது கரவின் ஆட்டம். தன் ஆடல்முறையை அவ்வண்ணம் முன்வைப்பது எதிரியை வரவேற்பதுதான்.

ஆனால் அவருடைய இயல்புக்கு அது ஒத்துவந்தது. அவ்வண்ணமே நெடுங்காலம் விளையாடி விளையாடி அதற்குரிய வழிமுறைகளும் உளநிலைகளும் வாய்த்திருந்தன. கதையின் விசையையும் எடையையும் மட்டுமே நம்பி போரிடுபவர் அவர். மற்போரில் தோள்வல்லமையை மட்டுமே நம்புபவர். அது மதயானையின் வழி என்று நாற்களமாடலில் குறிப்பிடப்பட்டது. பெருவண்டு சிலந்தி வலையை அறுத்துச் செல்வதுபோல என்று அதை முன்பொரு சூதன் பாடியிருந்தான்.

அவருடைய ஆடலைப்பற்றி நன்கறிந்திருந்த போதிலும்கூட அதற்கெதிரான ஒரு சூழ்கையை அமைக்க ருக்மியால் இயலவில்லை. அதற்கெதிரான மிகச் சிறந்த சூழ்கை என்பது அவருக்கெதிரான வலையை அமைப்பதல்ல. அவருக்கெதிராக நிகர்விசையை செலுத்த எவராலும் முடியாது. அவரது விசையை எதையும் தாக்காமல் திசையழிந்து உழல வைப்பதுதான் நல்ல சூழ்கை. மதயானை எதையும் முட்டுவதற்கு இலக்கு கிடைக்காமல் மத்தகம் உலைய களத்தில் சுற்றியலைய வேண்டும். அது பொறுமை இழக்கவேண்டும். எஞ்சிய முழு விசையையும் எங்கேனும் தாக்கி வீணடிக்க வேண்டும்.

இறுதியில் தளர்ந்து அதுவே எங்கேனும் சிக்கிக்கொள்கையில் அதை சூழ்ந்துகொள்ளலாம். அல்லது தன்னைத் தானே சிதறடித்துக்கொண்டு அவருடைய சூழ்கை வெறும் நாற்கள கருக்களாக மட்டுமே மாறும்போது தனித்தனியாக தாக்கி வெல்லலாம். மிகக் குறைவானவர்களே பலராமரை வென்றிருக்கிறார்கள். இளையவர், சகுனி, யுதிஷ்டிரர். ஆனால் அவர்கள் எல்லாருமே மிக மிக எளிதாக அவரை வென்றார்கள். வெல்லும் போதும் தோற்கும் போதும் அவர் ஆடலை மிக விரைவாக முடித்தார்.

ருக்மியால் எந்த வகையிலும் அவரை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. தொடக்கத்திலிருந்தே அந்த ஆடல் ஒருபக்கம் ஓங்கி ஒருபக்கம் மேலும் மேலும் தணிந்து செல்வதாக இருந்தது. பலராமரின் அரசரும் அரசியும் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் சூழ்ந்து ருக்மியின் அமைச்சர்களையும் படைத்தலைவர்களையும் ஓர் எல்லைக்கு கொண்டு சென்று அறைந்து அகற்றினார்கள். அப்படியே திரும்பி மறுஎல்லைக்குச் சென்று அவருடைய அரசனை அகற்றினார்கள். ருக்மி உடைந்து உடைந்து சரியும் கோட்டைபோல பின்னடைந்து சிதறினார்.

ருக்மி மிச்சமின்றி தோற்றதும் அனைத்துக் கருக்களையும் அவ்வண்ணம் வைத்துவிட்டு புன்னகையுடன் இரு கைகளையும் தூக்கினார் பலராமர். அவையிலிருந்து எவரும் வியப்பொலியும் வாழ்த்தொலியும் எழுப்பவில்லை. சிலர் சலிப்புடனும் சிலர் எரிச்சலுடனும் வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். மெல்லிய பேச்சொலிகள் கேட்டன. நிமித்திகன் அறிவிப்புமேடையேறி கழியைச் சுழற்றி கொம்பூதி முதற்சுற்றில் பலராமர் வென்றிருப்பதை அறிவித்தான். மீண்டும் கொம்போசை எழுந்தது, அடுத்த ஆடல் தொடங்கியது.

இரண்டாவது சுற்றிலும் பலராமரே தொடக்கத்திலிருந்து வென்றுகொண்டிருந்தார். ருக்மியை அனைத்து திசைகளிலிருந்தும் முட்டி கொண்டு சென்று ஒரு மூலையில் நிறுத்தி அறைந்து வெளியே வீசினார். ஒரு நாழிகைக்குள் அந்த ஆட்டம் முடிந்தது. நிமித்திகன் மேடையேறி பலராமரின் வெற்றியை அறிவித்தான். ருக்மியின் முகம் சிவந்து பழுத்து கண்கள் நீர்மை கொண்டிருந்தன. பற்களை இறுகக் கடித்து, தன் கைகளை விரித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

நான் கணிகரை எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த ஆடல் அவ்வண்ணம்தான் முடியும். பலராமரை எவ்வண்ணமும் நாற்களத்திலோ கதைக்களத்திலோ எதிர்கொள்ள ருக்மியால் இயலாது. நாற்களமாடலில் ருக்மி தோற்று யாதவர்களுக்குரிய செல்வம் யாதவர்களுக்கே வந்து சேரும் என்றுதான் ருக்மிணி அதை சொல்லியிருக்கவும் கூடும். எனில் கணிகர் அதிலென்ன செய்தார்? ஆட்டத்தை ஏன் இங்கு கொண்டு வந்தார்? எந்த வகையான எண்ணங்களை விதைத்து அவர் ருக்மியை மதுராவுக்கு அனுப்பினார்?

என் எண்ணம் முழுக்க அங்கிலாத கணிகரை சுற்றி சென்று கொண்டிருந்தது. அங்கு அவர் மட்டும்தான் இருக்கிறார் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் அழிந்தபோது அங்கிருந்து அவர் எவ்வாறு அகன்றார்? தன்னை ஏன் மலைமேல் கொண்டுவைக்கச் சொன்னார்? அங்கே அவரை மீட்டுக்கொண்டு செல்ல வேறெவரையேனும் ஏற்பாடு செய்திருந்தாரா? பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் அன்று அழியுமென்று அவருக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும். முன்னரே ருக்மியிடம் வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்திருக்க வேண்டும்.

எனில் அவர் ருக்மியை அழிப்பதற்கே எண்ணியிருக்கிறார். ஒருகணத்தில் திரை விலகியதுபோல் அனைத்தும் தெளிவாக தெரிந்தது. ருக்மி அங்கு உயிர்விடப் போகிறார். ஐயமே இல்லை, இது அவர் கொலைக்களம். ஆனால் எவ்வண்ணம்? அதை அறிய ஊழை கடந்து செல்லவேண்டும். அதை நோக்கும் அகக்கண் கணிகருக்கு உண்டு. அவர் எல்லையற்ற இருட்டை நோக்கும் விழிக்கூர் கொண்டவர்.

அதன் பின் ருக்மியின் முகத்தை பார்த்தபோது என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்று எனக்கு தெரிந்தது, வந்து இறங்கிய கணமே ருக்மியின் ஆணவம் மிகப் பெரிதாக ஊதிப்பெருக்கப்பட்டது. அவை நுழைந்தபோது மேலும் பெருகியது. அந்த உச்சத்திலிருந்து இழிவுமிக்க தோல்வியின் கீழ்ப்படிகளில் சென்று கொண்டிருக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அனைத்து தற்கட்டுகளும் நிலை மீறும். இழிந்த எதையோ இயற்றப்போகிறார். விளைவாக பலராமர் கையால் அவர் இறக்கவிருக்கிறார்.

ருக்மியின் அரசன் அறைபட்டு களத்திலிருந்து வெளியேறினான். அடுத்த நகர்வில் அரசியும் அதற்கு அடுத்த நகர்வில் படைத்தலைவரும் வெளியேறினார்கள். அமைச்சன் மேல் கையை வைத்தபடி ருக்மி நடுங்கினார். ஒரு சுற்றில்கூட ஒரு காயில்கூட வெற்றியை அறியாத கீழ்மை மிக்க தோல்வி. அவர் உள்ளே என்ன நிகழ்கிறது? என் உள்ளம் முள்முனையில் திகழ்ந்தது. ஒரு சரடு அங்கே முறுகுகிறது. முறுகி முறுகி அது வெடித்து முறிய முடிவெடுக்கிறது. சற்றும் எண்ணியிராக் கணத்தில் கருக்களை கையால் தட்டி வீசிவிட்டு எழுந்து உரத்த குரலில் ருக்மி கூச்சலிட்டார். “இந்தக் களம் நீங்கள் வெல்லும் பொருட்டு பொய்யாக அமைக்கப்பட்டது! இக்களத்தில் அனைத்தும் வஞ்சம்!”

அதை நான் எவ்வண்ணமோ எதிர்பார்த்திருந்தபோதிலும் கூட அத்தருணத்தில் என்னை திடுக்கிடச் செய்தது. பலராமர் அத்தனை நேரடியான சிறுமைப்படுத்தலை வாழ்நாளில் ஒருபோதும் எதிர்கொண்டவர் அல்ல. சொல்கூட எழாமல் நடுங்கியபடி “என்ன சொல்கிறாய்? ருக்மி, என்ன இது?” என்று கைநீட்டினார். “இக்களத்தில் ஆடிய கருக்கள் திரும்ப வருகின்றன. நீங்கள் ஆடிய கருக்களை உங்கள் மைந்தன் எடுத்து மீண்டும் அருகே வைக்கிறான். அவற்றை திரும்ப எடுத்து ஆடுகிறீர்கள்” என்று ருக்மி கூவினார்.

“இது சூது, இது கீழ்மை… நிகரில்லாத சிறுமை. அவையில் இத்தனை அரசர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க இது நிகழ்ந்தது என்பது கீழ்மையிலும் கீழ்மை! இதையா யாதவ மரபென்கிறீர்கள்? இதையா யாதவரின் அன்னையரின் பெண்டிரின் கற்புக்கும் நெறியாக்குவீர்கள்? இதை நம்பியா இங்கு என்னை அழைத்து வந்தீர்கள்?” என்று ருக்மி கூவினார். உடல் நடுங்க எழுந்து உரத்த குரலில் “வாயை மூடு, அறிவிலி!” என்று பலராமர் கூவினார். “இனி ஒரு சொல் உரைத்தால் உன்னை கொல்வேன்!”

“இது கீழ்மை என்று எனக்கு இப்போதுதான் தெரிகிறது. சூழ்ச்சி செய்து என்னை வரவழைத்தீர்கள். கீழ்மையான சூழ்ச்சி ஒன்றில்லையேல் இங்கு என்னை வரவழைத்திருக்கமாட்டீர்கள்… என்னிடம் சொன்னார்கள் யாதவர் சூழ்ச்சிசெய்வார்கள் என்று. யாதவரின் கீழ்மையால்தான் அவர்களின் நகரங்கள் அழிந்தன என்றார்கள். தெய்வங்களுக்கே சினமூட்டும் சிறுமைசெய்த குலம் இது!” என்றார் ருக்மி. “என்னை சிறுமை செய்கிறாய். இதை ஒருபோதும் ஏற்கமாட்டேன்!” என்று பலராமர் நடுங்கி தாழ்ந்த குரலில் சொன்னார். அவரால் பேசவே முடியவில்லை.

ருக்மி அவரை நோக்கித் திரும்பி காறித்துப்பினார். “இத்தனை அரசர்கள் முன் நான்தான் சிறுமை செய்யப்படுகிறேன்” என்றார். “இதுநாள் வரை உங்களை உயர்ந்தவர் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆசிரியன் என்று அடிபணிந்திருந்தேன். இப்போது தெரிகிறது, கள்வனும் கீழ்மகனுமான ஒருவனின் தமையன் அதைவிடக் கள்வனாகவும் கீழ்மகனாகவுமே இருக்க இயலும் என்று” என்று கைநீட்டி வெறுப்புடன் கூச்சலிட்டார்.

பலராமர் “கீழ்மகனே!” என்று கூவியபடி வலக் கையால் ஓங்கி சூதுக்களத்தை அறைந்தார். அப்பலகை பிளந்து கீழே விழுந்து முன்னால் காய்கள் சிதறின. அவர் ருக்மியை தோளிலும் கழுத்திலும் பற்றித் தூக்கி அப்பால் வீசினார். அவர் நிலத்திலிருந்து காற்றிலெழுந்து சென்று தரையில் உடல் அறைபட விழுந்து, புரண்டெழுந்து அருகே இருந்த தூணொன்றைப் பிடுங்கி அதைக்கொண்டு பலராமரை அறைய வந்தார். “கீழ்மகனே! வஞ்சகனே! சிறுமதியனே!” என்று பித்தன்போல கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர்மேல் ஏதோ தெய்வம் குடியேறியதுபோல் தோன்றியது.

பலராமர் பாய்ந்து சென்று அவர் அடிவயிற்றை காலால் எற்றினார். அப்படியே துள்ளி எழுந்து அவர் நெஞ்சில் ஓங்கி உதைத்தார். பின் அவரை இரு கைகளாலும் தூக்கி அவர் முதுகெலும்பை தன் கால் மூட்டில் ஓங்கி அறைந்து உடைத்தார். அவரது துடிக்கும் உடலைத் தூக்கி அப்பாலிட்டார். ருக்மி ஓசை எதையும் எழுப்பவில்லை. அவர் ஒரு கையும் ஒரு காலும் ஓரிரு முறை இழுத்துக்கொண்டு அசைவிழந்தன.

“என்னை சிறுமை செய்த இக்கீழ்மகனை கொன்றிருக்கிறேன். எவருக்கேனும் மாற்றுச் சொல்லிருக்கிறதா? உள்ளதா மாற்றுச்சொல்? சொல்மாறு இருப்பவர் எழுக! அவருடன் இந்தக் களத்திலேயே போர்புரிந்து பூசலை தீர்த்துக் கொள்கிறேன்!” என்று பலராமர் அறைகூவினார். திரண்ட வெண்ணிறக் கைகளை மேலே தூக்கி “என்னை எதிர்ப்பவர் எவராயினும் மற்போருக்கு எழுக! அன்றி கதைப்போருக்கு வருக…” என்று கூவியபடி சுற்றிச்சுற்றி அவையை பார்த்தார்.

மகதன் “அரசே, அவன் கூறியது இழிசொல். நாங்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தோம். அவன் கூறியதுபோல எந்தக் கருவும் திரும்ப வைக்கப்படவில்லை. ஆகவே இப்போருக்கு அறைகூவியவன் அவன்தான். முதலில் படைக்கலம் எடுத்தவனும் அவனே. ஆகவே அவன் கொல்லப்படுவது போர்முறைகளுக்கு உகந்ததே” என்றார். “ஆம், அது முறையானதே” என்று கோசலன் சொன்னார். பிற அரசர்களும் கைதூக்கி “ஆம், முறையானதே இச்செயல்!” என்றனர்.

பலராமர் ஒருகணம் திரும்பி தரையில் உடல் உடைந்து சுருண்டு குழந்தைபோல் கிடந்த ருக்மியை பார்த்தார். அவருடைய கைகால்கள் தளர்ந்தன. சற்று பின்னடைந்து மூங்கில் தூணொன்றை பற்றி நின்றார். தலையை அசைத்து “அறிவிலி! அறிவிலி!” என்றார். வாயில் ஏதோ ஊறியதுபோல காறித் துப்பிக்கொண்டு “சிறுமகன்! சிறுமகன்!” என்றார். அவரை அணுகி அவரது மேலாடையை அளிக்க வந்த ஏவலனை புறங்கையால் தட்டி அப்பாலிட்டார். துப்பியபடியே அவையிலிருந்து வெளியே சென்றார்.

நான் நிமித்திகனிடம் அவை கலைகிறது என்று அறிவிக்கலாம் என்று செய்கையால் சொன்னேன். அவன் மேடையேறி “அவையோரே, குடித்தலைவர்களே, அரசர்களே, இந்த அவையில் இப்போது நாற்களமாடல் முடிவுக்கு வருகிறது. இதில் மதுராவின் பலராமர் வென்றிருக்கிறார், விதர்ப்பத்தின் ருக்மி தோல்வியடைந்திருக்கிறார். திகழ்க நெறிகள்! ஓங்குக தொல்மூதாதையர் புகழ்! செழிக்கட்டும் பாரதவர்ஷம்! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்று அறிவித்தான்.

விதர்ப்பத்தின் படைத்தலைவர்களும் அமைச்சர்களும் சேர்ந்து ருக்மியின் உடலைத் தூக்கி கைகால்களை நன்றாக நீட்டி மல்லாந்து படுக்க வைத்தார்கள். இழுபட்டு சுளிப்புகொண்ட முகத்துடன் அவர் கிடந்தார். இளிவரலுடன் எதையோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பதுபோல தோன்றியது. ஒருகணம் அவர் முகத்தை பார்த்த பின் நான் திரும்பிக்கொண்டேன். விதர்ப்பத்தின் அமைச்சரிடம் “அமைச்சரே, இங்குள்ள சிற்றமைச்சர்கள் உங்களுக்கு வேண்டியவற்றை செய்வார்கள். உரிய முறையில் விதர்ப்பத்தின் அரசரின் உடலை நீங்கள் எடுத்துக்கொண்டு செல்லலாம்” என்றேன்.

“நீங்களே சான்று, இங்குள்ள நெறிகளை மீறி அரசரை போருக்கு அறைகூவியவர் அவர். சிறுமைச் சொற்களை எதிர்கொள்ள அரசருக்கு இருக்கும் ஒரே வழி போரே. ஆகவே அவர் தன் சாவை ஈட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்றேன். “ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “இங்கே ஷத்ரிய அரசர்கள் அவையென அமைந்து முடிவெடுத்து உரைத்த பின் அதற்கு விதர்ப்பம் மாற்றுரைக்க இயலாது. மாற்றென எதுவும் உண்டெனில் அதை முடிவுசெய்ய வேண்டியவர்கள் எங்கள் இளவரசர்கள்” என்றார் படைத்தலைவர். “ஆகுக!” என்று நான் தலைவணங்கினேன்.

அவைக்களத்தில் இருந்து அரசர்கள் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தனர். ஏவலருக்கான வாயில் வழியாக நான் வெளியே சென்று புதுக் காற்றில் நின்று என் உடலில் வியர்வையை ஆற்றிக்கொண்டேன். என்னை அணுகிய சிற்றமைச்சர் சாமர் “சூரசேனர் தளர்ந்து விழுந்துவிட்டார். அவரை அரண்மனைக்கு அனுப்பிவிட்டேன். வசுதேவருக்கும் நெஞ்சுக்களைப்பு. அவரையும் அரண்மனைக்கு அனுப்பிவிட்டேன்” என்றார்.

“அரசர்களில் எவர் இன்று கிளம்புகிறார்கள் என்று உசாவுக!” என்றேன். “பெரும்பாலும் அனைவருமே நாளையோ மறுநாளோ கிளம்புவதாகவே சொன்னார்கள்” என்றார். “அது இந்த ஆடல் இங்கே முறையாக நிறைவுற்றிருந்தால். இன்றும் நாளையும் இங்கே ஆடலும் உண்டாட்டும் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இன்றைய சூழலில் அரசர்கள் இங்கே தங்க விரும்பமாட்டார்கள்” என்றேன். “ஆமாம், அவ்வண்ணம்தான் தோன்றுகிறது” என்றார். “கிளம்புபவர்கள் அனைவருக்கும் உரியன செய்யப்படவேண்டும். நான் வருகிறேன். அதுவரை பொறுப்பேற்று நிகழ்த்துக!” என்றேன்.

அவர் சென்றதும் உல்முகன் என்னை நோக்கி வந்தார். தணிந்த குரலில் “அமைச்சரே” என்றார். “கூறுக!” என்றேன். “ருக்மி கூறியது உண்மை. நாற்களத்தில் காய் மாற்றி வைக்கப்பட்டது” என்றார். “என்ன சொல்கிறீர்?” என்றேன். “அதை நான் பார்த்தேன்!” என்றார். “என்ன உளறுகிறீர்?” என்று கூவினேன். “ஒருமுறை… மெய்யாகவே அந்தக் காய் ஒருமுறை மீண்டும் வைக்கப்பட்டது” என்றார். நான் மூச்சொலியாக “யார்?” என்றேன்.

“அருகே அமர்ந்த உதவியாளராகிய மூத்தவர் நிஷதனின் கை அவ்வாறு செய்தது. அதை அவர் வேண்டுமென்றே செய்தாரா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் வெளியே சென்ற காய் மீண்டும் களத்திற்கு வந்தது. அதை ருக்மி கண்டார். ஆனால் தந்தை தொடர்ந்து தாக்கிக்கொண்டிருந்ததனால் சற்று பிந்திதான் அது அவர் கண்ணில் இருந்து உள்ளத்திற்குச் சென்றது. அவர் அதை கூறும்போது பலமுறை கருநீக்கங்களும் ஆடலும் முன்னகர்ந்துவிட்டிருந்தன” என்றார் உல்முகன்.

நான் வாயால் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டு நெஞ்சில் சொல் அடைத்துக்கொள்ள அதைக் கேட்டு நின்றேன். பின்னர் “உங்கள் விழிமயக்காகக் கூட இருக்கலாம்” என்றேன். “மூத்தவரிடம் கேட்டுப் பாருங்கள். தந்தைக்கு அது தெரியாது. அதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை. மூத்தவர் இதை அறியாது செய்திருக்கலாம். அவர் கைபதறிக் கொண்டிருப்பதை கண்டேன்” என்றார் உல்முகன்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையிலேயே நிஷதன் எங்கள் அருகே வந்தார். தலைகுனிந்து நடுங்கிக்கொண்டு நின்றார் நான் “கூறுக!” என்றேன். “நீங்கள் எதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். ஒருமுறை கரு மாற்றி வைக்கப்பட்டது” என்றார். “எவ்வாறு?” என்றேன். “தெரியவில்லை. நான் ஆட்டத்தில் விழி நட்டிருந்தேன். ஆடவேண்டிய கருவுக்கு பதிலாக ஆடிமுடித்த கருவை வைத்தேன். கைமறதியாக வைத்ததுமே அதை உணர்ந்தேன். பிழை செய்துவிட்டேன் என்று பதறினேன்.”

“ஆனால் தந்தை வெறிகொண்டு தாக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆட்டம் ஏறத்தாழ முடிந்து அனைத்தும் நிறைவடையவிருந்தது. ஆகவே அதை நான் வெளிப்படுத்தாமல் அப்படியே விட்டுவிடலாம் என்று நினைத்தேன். அவையிலும் எவருமே அதை பார்க்கவில்லை. ஆட்டம் எல்லா சுற்றிலும் தந்தையே வெல்லும்படிதான் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அக்கருவை மாற்றிவைத்து திரும்ப ஆடினாலும் தந்தைதான் வெல்லப்போகிறார், என்ன மாற்றம் வந்துவிடப் போகிறதென்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்” என்று நிஷதன் தொடர்ந்தார்.

“ருக்மி அதை அறியவில்லை என்று நினைத்தேன். அவர் கண்களிலிருந்து சித்தத்திற்குப் போக அவ்வளவு பிந்துமென்றும் எனக்கு தெரியவில்லை. அமைச்சரே, இப்பிழையை ஆற்றியவன் நான். இதற்கு முழுப் பொறுப்பு நான் மட்டுமே. அதற்காக எந்தப் பிழைநிகர் செய்யவும் நான் ஒருக்கமே” என்றார் நிஷதன். “என்ன நிகழ்ந்தது என்று எங்கும் நான் சொல்கிறேன்… சூழ்ச்சி என்றோ வஞ்சமென்றோ சொல்லப்பட்டாலும் சரி.”

“இதை இப்போது நீங்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டியதில்லை. இது மேலும் சிக்கல்களையே உருவாக்கும். இது நம் மூவருக்கும் மட்டுமே இப்போது தெரியும். அவை கலைந்துவிட்ட பிறகு இனி இதை அவர்கள் தரப்பில் எவர் கூறினாலும் இது தோல்வியினால் கூறப்படும் வெற்று அலர் என்றே பொருள்படும்” என்றேன். “ஆனால் ஒன்றுண்டு, இதை எவர் அறிந்தாலும் பலராமர் அறியக்கூடாது. ஒருபோதும் அவர் செவியில் இச்செய்தி சென்று சேரக்கூடாது எனில் நாம் மூவரும் முற்றிலும் நாவடங்க வேண்டும். நான்காவது ஒருவரிடம் இச்சொல் சென்று சேரலாகாது” என்றேன். நிஷதன் ஆம் என்று தலையசைத்தார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 77

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 6

நாற்களப் பந்தலில் இடதுமூலையில் நிமித்திகருக்குரிய அறிவிப்புமேடையில் நின்றபடி நான் அவையை பார்த்தேன். அனைத்து அரசர்களும் வந்து அமர்ந்துவிட்டிருந்தனர். முதலில் குடித்தலைவர்கள், பின்னர் சிற்றரசர்கள், தொடர்ந்து இரண்டாம்நிலை நாடுகளின் அரசர்கள். இறுதியாக முதன்மை அரசர்கள் முறையாக அவைக்குள் நுழைந்தனர். அவர்கள் குலத்தொன்மை, அரசின் அளவு ஆகிய இரண்டைக் கொண்டும் மதிப்பிடப்பட்டனர்.

ஒவ்வொருவருடைய மதிப்பையும் குருக்ஷேத்ரப் போர் மாற்றி அமைத்திருந்ததை கண்டேன். குருக்ஷேத்ரத்தில் தோல்வியடைந்த அரசுகள் வென்றவர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு சிறுநாடுகளாக உடைக்கப்பட்டு வென்றவர்களுக்கு கப்பம் கட்டும் நாடுகளாக மாறிவிட்டிருந்தன. மூன்று மகதங்கள், ஏழு கலிங்கங்கள், நான்கு வங்கங்கள், இரண்டு பிரக்ஜ்யோதிஷங்கள். அவர்களிடையே எவர் மெய்யான வங்க அரசர் என்பதில் பூசல். அவர்களின் அமைச்சர்கள் ஒருவரோடொருவர் சீறிக்கொண்டனர். ஆனால் அவர்கள் கப்பம் கட்டும் அரசர்களிடம் பணிந்து குழைந்தனர்.

கோசலம், கேகயம், காசி போன்ற நாடுகள் தொன்மையான குடிப்பெருமையாலேயே அதுவரை அவைகளில் முதன்மையை அடைந்திருந்தன. அவை சிற்றரசுகளாக தங்கள் இடத்தை ஒத்துக்கொண்டுவிட்டிருந்தன. சால்வன் சிற்றரசர்கள் நடுவே அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டபோது அவனுடைய பாட்டன் மதுரா மேல் படைகொண்டு வந்ததை நினைவுகூர்ந்தேன். ஆனால் சிற்றரசே ஆயினும் தவநிலம் என்று பெயர் பெற்றிருந்தமையால் மிதிலை அவைமுதன்மை பெற்றது. ஜனகர் அனைவராலும் வணங்கப்பட்டார்.

அரசர்களின் சிறுசிறு ஆணவ வெளிப்பாடுகளும், மூப்பிளமை பூசல்களும், எவருக்கு எவ்வகையில் அவைமுதன்மை என்பது பற்றி அவர்களுக்கிடையே இருந்த கணிப்புகளும், அது சார்ந்த சூழ்ச்சிகளும் காலையில் இருந்தே என்னை பித்துபிடிக்க வைத்திருந்தன. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்றைச் சொல்லி அவைக்குள் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது. நிஷாத குலத்து அரசரான சௌமித்ரன் என்னை அழைத்து “அமைச்சரே, கீழ்க்குடியினரான மச்சர்களுக்கு நிகராக எங்களை நிறுத்தியதற்காக நான் இங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்கிறேன்” என்றார். “என் வண்டிகளை ஒருக்கச் சொல்க… நான் இதை பொறுக்கலாகாது.” அவருடைய நிஷாத அரசு முன்பு மகதர்களுக்கு கப்பம் கட்டிய பலநூறு சிற்றரசர்களில் ஒன்று என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். அதை அவர் அங்கே கூறுவது ஏன் என்றும் புரிந்தது.

நான் “மச்சர்களை உங்களுக்கு நிகராக நிறுத்தலாகாது என்று எங்களுக்கும் தெரியும். உங்கள் குடிப்பெருமையை அறியாதவர்கள் அல்ல யாதவர்கள். ஆனால் அது அஸ்தினபுரியின் அரசரின் முதன்மை ஆட்சியாளர் வக்ரசீர்ஷரின் விருப்பம். பேரரசர் யுயுத்ஸுவுக்கு அவர் அணுக்கமானவர். அவர் அவைக்கு வந்ததுமே மச்சரையே உசாவுவார் என்று அவர் கூறினார். தங்களுக்கு மாற்று எண்ணம் இருப்பதை நாங்கள் வக்ரரிடம் முறையாக தெரிவித்துவிடுகிறோம்” என்றேன். சௌமித்ரன் திகைத்து “மச்சர்கள் எவ்வகையிலோ வக்ரரின் அணுக்கத்தை பெற்றுவிட்டார்கள். வக்ரரோ அரசி சம்வகையின் உறவினர். இன்று அவர்களிடம் நாங்கள் பூசலிடுவதில் பொருளில்லை. பிறகு இதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று கூறி உள்ளே சென்றார்.

அவையின் முகப்புவாயிலில் சூரசேனர் நின்று தேரிலிருந்து இறங்கும் ஒவ்வொரு அரசரையும் கைகூப்பி முகமனுரைத்து வரவேற்றார். பெரிய அரசர்கள் அனைவருமே அது அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பெருமதிப்பு என்று எடுத்துக்கொண்டார்கள். இன்னொரு முகப்பு வாசலில் வசுதேவர் நின்று அனைவரையும் வரவேற்றார். முந்தைய நாள் காலையில்தான் அவர்களிருவரும் மதுவனத்தில் இருந்து மதுராவுக்குள் நுழைந்திருந்தனர்.

அவர்களை இதன்பொருட்டு அங்கிருந்து இத்தனை தொலைவு வரவழைக்கவேண்டுமா என்ற ஐயம் பலராமருக்கு இருந்தது. அவர்கள் இருவருமே துயருற்றிருந்தனர். துயரிலிருந்து வரும் உடல்நலிவும் கொண்டிருந்தனர். சூரசேனர் எவரிடமும் உரையாடாமலாகி நெடுநாட்களாகியிருந்தது. மதுவனத்தில் காட்டின் ஓரத்தில் கட்டப்பட்ட சிறுகுடில் ஒன்றில் அவர் ஏழு பசுக்களுடனும் கன்றுகளுடனும் தன்னந்தனியாக வாழ்ந்துவந்தார்.

வசுதேவர் பெரும்பாலும் தனிமையிலேயே இருந்தார். இரு துணைவியரிடமும் அவர் பேசுவதில்லை என்றனர். கன்றுகளை ஓட்டிக்கொண்டு காட்டுக்குள் சென்று ஏதேனும் நிழல் மரம் ஒன்றை தெரிவு செய்து அதனடியில் பகல் முழுக்க அமர்ந்திருந்தார். நெடுநாட்களுக்கு முன் அந்தக் கன்றோட்டும் தொழிலை வெறுத்து சொல்தேர்ந்து மதுராவுக்கு கிளம்பிவந்தவர் அவர். கம்சரின் அமைச்சரானார், கம்சரின் தங்கையை மணந்தார். மதுவனத்திலிருந்து மேய்ச்சல்கழியை வீசிவிட்டுக் கிளம்பும்போது கனவுகண்டதுபோல மதுராவை முடிசூடி ஆளும் வாய்ப்பையே அடைந்தார். இப்போது சலித்து மீண்டும் மதுவனத்தின் காடுகளுக்கு சென்றிருக்கிறார்.

“ஒரு வட்டம் முழுமையாகிறது. அதை மீண்டும் உடைக்கவேண்டுமா என்ன?” என்று அமைச்சர் பூர்ணகோபர் கேட்டார். “நான் அவர்கள் வருவது நலம் பயக்கும். அவர்களுக்கு அது நன்றா இல்லையா என்று எனக்கு தெரியாது. இங்கிருந்து இளமைந்தர் எவரேனும் சென்று அவர்களை பார்க்கலாம். அவர்கள் உகந்த நிலையில் இருந்தால் அழைத்து வரலாம்” என்றேன். அதன்படி உல்முகன் மதுவனத்திற்கு சென்றார். அங்கிருந்து அவரே இருவரையும் அழைத்து வந்தார்.

உல்முகன் திரும்பி வந்தபோது நிறைவுகொண்டு ததும்பிக்கொண்டிருந்தார். “தந்தையே, இங்கிருந்து செல்கையில் அவர்கள் இருவரும் வருவதற்கு விரும்புவார்களா என்ற ஐயம் எனக்கு இருந்தது. வரமாட்டார்கள் என்றே அனைவரும் சொன்னார்கள். மூத்தவர் என்னிடம் எவரேனும் அவர்களை அழைத்துவருவதென்றால் உன்னால்தான் முடியும். நம் இளமைந்தர்களில் மீசை கருமைகொள்ளாதவன் நீ மட்டுமே என்றார்” என்றார். “நான் முதலில் முதுதாதை சூரசேனரை சென்று பார்த்தேன். தந்தையே தாங்கள் மதுராவுக்கு வரவேண்டும், அங்கொரு அரசவிளையாட்டு நிகழவிருக்கிறது, மூதரசராக நீங்கள் அங்கு நின்று அரசர்களை வரவேற்க வேண்டும் என்றேன்.”

“எனக்கு அவரது இயல்பு முன்னரே தெரியும். தன்னை ஓர் யாதவனென உணர்பவர் அவர். கன்றோட்டுகையிலேயே மகிழ்பவர். ஆனால் அரசனென்றும் தன்னை கற்பனை செய்துகொள்பவர். ஓர் அரசர் என அவரை முன்நிறுத்தும் எச்செயலையும் பெருமகிழ்வுடன் எதிர்கொள்பவர். ஆயினும் அன்று அந்நிலையில் அவ்வுளத்துடன் இருப்பாரா என்ற ஐயமும் எனக்கிருந்தது. ஆனால் நான் அதை சொன்னதுமே மகிழ்ந்து ‘ஆம், நான் மதுராவுக்கு வந்து நெடுநாட்களாகிறது’ என்றார். பின்னர் என் கையை பற்றிக்கொண்டு ‘என் விழிகள் மங்கிவிட்டன. என்னால் எந்த அரசரையும் பார்த்து அவர் எவர் என்று உடனடியாக புரிந்துகொள்ள இயலாது. என்னருகே அமைச்சர் ஒருவர் இருந்து அதை அறிவிக்க வேண்டும்’ என்றார். நான் ‘அதற்கு இரு அமைச்சர்களை தங்கள் அருகே நிறுத்துகிறேன்’ என்றேன்” என்றார் உல்முகன்.

“அவர் மீண்டும் என் கையைப்பற்றி ‘அரசருக்கான உடைகள் இப்போது என்னிடம் இல்லை. என்னிடம் இருந்த உடைகள் அனைத்தையும் முன்னரே எங்கோ விட்டுவிட்டேன். அவை நல்ல நிலையில் இருப்பதற்கான வாய்ப்பில்லை’ என்றார். ‘தாங்கள் இப்போது அரசர் அல்ல, பேரரசர். தங்களுக்குகந்த அணியாடைகளும் நகைகளும் மதுராவில் ஒருக்கப்பட்டுவிடும்’ என்றேன். ‘நன்று, நானும் அரசர்களைப் பார்த்து நெடுநாட்களாகிறது’ என்று அவர் கூறினார். மகிழ்ந்து சிரித்து ‘அரசர்கள் உண்மையில் அரசர்களுடன்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும், கன்றுகளுடன் அல்ல’ என்றார். அதை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்” என்று சொல்லிச் சிரித்து “உதிரக் காத்திருக்கும் கனியை ஊதி உதிர்க்கமுடியும் என்று ஒரு சொல் உண்டு” என்றார்.

“மீண்டுவர விழையாத உள்ளங்கள் இல்லை. துயரிலிருந்தும் கசப்பிலிருந்தும் தனிமையிலிருந்தும் மட்டுமல்ல, சென்ற எல்லா தொலைவுகளிலிருந்தும் மனிதர்கள் திரும்பிவரவே எண்ணுகிறார்கள். உவகையிலிருந்தும் நிறைவிலிருந்தும்கூட நெடுந்தொலைவு சென்றதாக உணர்ந்தால் உடனே திரும்ப முயல்கிறார்கள்” என்று அமைச்சர் பூர்ணகோபர் சொன்னார். உல்முகன் “நான் மூத்த தாதை சூரசேனர் வரும் செய்தியை தாதை வசுதேவரிடம் உரைப்பதற்காக செல்கிறேன் எனும் முறையில் அவரைச் சென்று சந்தித்தேன். சூரசேனரை மதுராவுக்கு அழைத்துச் செல்ல தந்தையின் ஆணையுடன் வந்திருப்பதாகவும், அதற்கான ஒப்புதலை தாதை வசுதேவரிடமிருந்து பெற விரும்புவதாகவும் கூறினேன்” என்றார்.

தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டு உல்முகன் தொடர்ந்தார் “நான் எண்ணியது போலவே அச்செய்தியைக் கேட்டதும் வசுதேவர் முகம் சுருங்கியது. ‘அவர் உடல்நிலை எவ்வண்ணம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றார். என் மகிழ்வை அடக்கிக்கொண்டு ‘நான் அவரிடமே கேட்டேன், அவர் வர விரும்புகிறார். உரிய உடல்நிலையிலும் இருக்கிறார் என்றார்’ என்றேன். ‘எனில் அழைத்துச் செல்’ என்றபின் கண்கள் கூர்ந்து ‘என்ன நிகழ்கிறது மதுராவில்?’ என்றார். அதுவே அவர் ஆர்வம் கொண்டிருப்பதை காட்டியது. எனக்குள் புன்னகைத்து ‘தந்தையே, ருக்மிக்கு எதிரான போர் ஒன்றை தந்தை அறைகூவினார். அதை நாற்களமாடலாக மாற்றிக்கொண்டார்’ என்றேன்.”

“தாதை வசுதேவர் தலையை அசைத்து தன் நிறைவின்மையை வெளிப்படுத்தினார். ‘நாற்களமாடல் என்பது நிகரிப்போரல்ல, பொய்ப்போர். அது சிக்கல்களை பெரிதாக்கும், ஒத்திப்போடும், ஒருபோதும் தீர்க்காது’ என்று அவர் சொன்னார். ‘ஆம், நானும் அதைத்தான் சொன்னேன். நிகரிப்போரெல்லாம் பொய். இங்கே தாதை வசுதேவரைப்போல அரசுசூழ்தல் அறிந்த ஒருவர் இருந்தால் அவ்வாறே கூறியிருப்பார், அவர் இல்லாத குறையை இப்போது உணர்கிறோம் என்றேன். தந்தை ஆம் என்றார்’ என்றேன். அவர் முகம் மலர்ந்தது. ஆனால் உடனே முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு ‘நான் அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்துக்கொண்டு நெடுநாட்களாகிறது. இவை எவற்றிலும் எனக்கு ஆர்வமில்லை. என் இடம் இது. இங்கு நான் இவ்வண்ணம் எளிய சிற்றுயிரென மடிந்து மறையவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்’ என்றார்.”

உல்முகன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். “நான் அவர் சொல்வதை ஏற்றுக்கொண்டேன். ‘ஆம் தாதையே, துறந்து ஏகுவதே அரசமுனிவரும் தவமுனிவரும் கடைக்கொள்ளும் வழி’ என்றேன். ‘ஆகவே இதை தங்கள் கடமை என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் ஓர் எளிய ஆடல் என்று தாங்கள் அங்கு வரலாமே?’ என்றேன். வசுதேவர் ‘என்னை அவன் அழைக்கவில்லையே’ என்றார். அவர் அதை சொன்னபோது நான் எப்படி சிரிக்காமலிருந்தேன் என இன்று எண்ணினாலும் புரியவில்லை.”

“நான் அவருடைய அச்சொல்லுக்காகவே காத்திருந்தேன். ‘தந்தையே, உண்மையில் தங்களை அழைப்பதற்காகத்தான் நான் வந்தேன். தவம் மேற்கொண்ட தாங்கள் வரக்கூடுமா என்ற ஐயம் இருப்பதனால்தான் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்’ என்றேன். ‘ஒருமுறை வந்து மீளலாம் என்றே தோன்றுகிறது. தந்தைக்கும் துணையாக எவராவது வருவது நன்று. தன்னுடன் நான் இருந்தால் அவர் இன்னும் நம்பிக்கையாக உணர்வார்’ என்று வசுதேவர் சொன்னார். இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டேன்.”

பலராமர் புன்னகைத்து “இருவரும் இதனூடாக தங்கள் சோர்வுகளில் இருந்து வெளிவந்தால் நன்றுதானே?” என்றார். நான் “இந்நகரில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் துயர்களிலிருந்தும் தனிமையிலிருந்தும் வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த ஆடலின் பெறுபயன் என்பது முதன்மையாக இதுவே” என்றேன். “ஆம், நானும் அதையே எண்ணினேன். இங்கே மெல்லமெல்ல உயிர் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. புதுமழைக்குப் பின் பசுமை மீள்வதைப்போல” என்றார் பலராமர்.

வந்தது முதலே அவர்களிருவருமே அந்த அவைகூடலை விரும்புவதை கண்டேன். வந்தவுடனேயே சூரசேனர் வசுதேவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்று அந்த நாற்களப் பந்தலை சுற்றிப் பார்த்தார். அதில் ஒவ்வொரு இருக்கையும் எவருக்கென போடப்பட்டிருக்கிறது என்று உசாவி அறிந்துகொண்டார். அவர் மிக அரிதாகவே மதுவனத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார். மதுவனம் ஓர் அரசோ நகரமோ அல்ல, ஆகவே அவருக்கு எல்லாமே வியப்பூட்டியது. அவர் நன்கறிந்த அனைத்தையும் மறந்து மீண்டும் கண்டறிந்து திகைப்பும் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். “இத்தனை அரசர்கள் ஓரிடத்திற்கு வருகிறார்களா? ஓர் ஆடலுக்காகவா?” என்றார்.

வசுதேவருக்கு ஒவ்வொன்றிலும் ஏதேனும் ஒன்று சொல்வதற்கு இருந்தது. “மகதனின் அருகே கலிங்கனை அமரவைக்கலாகாது. அவர்களுக்குள் நெடுநாட்கள் நீண்ட பூசலொன்று உண்டு. இந்த அவையில் அவர்கள் இருவரும் வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழியிலிருந்து ஏதேனும் கசப்புகள் உருவாகக்கூடும்” என்றார். “மச்சர்கள் அனைவரையும் ஒரே இடத்தில் அமரவைப்பதுபோல் இங்கு பீடம் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு நிகழக்கூடாது. தனித்தனியாக அவர்கள் செயலற்றவர்கள். ஒருங்கு திரண்டால் விந்தையானதொரு திமிறலை அடைகிறார்கள்” என்றார்.

அவர்களுக்கு மேலும் ஆர்வம் வரும்படி விழா ஒருங்கிணைப்புக்கான அனைத்துச் செயல்களிலும் அவர்களை ஈடுபடுத்தினேன். ஒற்றர்களில் ஒருசாராரை சீராக அவர்களை சந்தித்து நிகழ்வதை சுருக்கி உரைக்க சொன்னேன். இரவெல்லாம் இருவரும் விழா ஒருங்கமைப்புகளில் முற்றாகவே ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்களின் வருகை இன்றி அவ்விழா நிகழ்ந்திருக்காது என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவர்கள் இருவரும் பங்களிப்பாற்றினார்கள்.

பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் இளைய பகதத்தனுக்கும் அவருடன் வந்த இளையோனுக்குமிடையே சிறு பூசலொன்று உருவாகி அது நாப்பிறழ்ச் சொற்களாக வளர்ந்துவிட்டதென்று ஒற்றர்கள் சொன்னதுமே நான் சூரசேனரை அவர்களின் மாளிகைக்கு அனுப்பினேன். அவர் அங்கு அவர்களை தேடிச் சென்றதுமே இருவரின் உளநிலைகளும் மாறிவிட்டன. அவர் இருவரையும் அமரவைத்து ஓரிரு நற்சொற்கள் சொன்னதும் அவர்கள் தந்தை சொல்லென அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அவர்கள் மகிழ்ந்ததைவிட பலமடங்கு சூரசேனர் மகிழ்ந்தார். ஒரு சொல்லில் அவர்களின் பூசலை தீர்த்ததைப்பற்றி பலமுறை என்னிடம் சொன்னார். “அரசர்களிடையே நிகழும் பூசல் என்பது ஒரு சிறு நோய்க்கொப்புளம் போன்றது. அத்தருணத்திலேயே அதை சீர்படுத்திவிடுவது நன்று. இல்லையேல் அது பெருகும், உயிர் கவ்வி அழிக்கும்” என்றார். “பொதுவாகவே நான் சொல்வதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஏனென்றால் நான் முறையென அல்லாதவற்றை சொல்வதில்லை.”

அந்த நாற்களமாடலுக்கான நெறிகள் அனைத்தையும் நான் முன்னரே முறையாக எழுதி அனைவருக்கும் அளித்திருந்தேன். அதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றும், அதில் மீறல் ஏதேனும் நிகழ்ந்தால் அதை முறைப்படி எனக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தேன். ஆனால் நெறிகள் அனைத்தையுமே சூரசேனரும் வசுதேவரும் தொடர்ந்து மாற்றிகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மாற்றுவதை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்டு சிறிய இடைவேளைக்குப் பின் எது முன்னரே ஏற்கப்பட்டதோ அதை மட்டுமே தொடரும்படி நான் அனைவருக்கும் மந்தணமாக சொல்லியிருந்தேன்.

அவர்கள் ஆர்வத்தையும் உவகையையும் பார்த்த பின் உல்முகன் என்னிடம் “ஒருமுறையேனும் தவறுதலாகவேனும் அவர்கள் இளைய தந்தை பெயரை சொல்வார்களா என்று நான் முழு இரவும் செவிகொண்டிருந்தேன். அவர்கள் அவரை முற்றாக மறந்துவிட்டார்கள்” என்று சொன்னார். “குற்றவுணர்ச்சி தாளமுடியாததனால் அவர்கள் அவரை முற்றாக மறக்க முயன்றார்கள்” என்று நான் சொன்னேன். “அவர்கள் எண்ணியதைவிட இயல்பாகவே அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள். பார்வையிலிருந்து ஒருவரை விலக்குவது அவரை நம் வாழ்வில் இருந்தும் விலக்கிவிடுகிறது.”

“நம் வாழ்வில் அன்றாடத்திற்கு இருக்கும் இடம் என்ன என்று நமக்கே தெரியாது. அன்றாடம் நம் சித்தத்தின் பெரும்பகுதியை நிறைக்கிறது, நம் வாழ்வில் பெரும்பொழுதை நிறைக்கிறது. அன்றாடத்திற்கு அப்பால் நாம் சில கணங்கள் சென்று வருகிறோம். கனவுகள் நம்மை ஊடுருவிச் செல்கின்றன. அங்கு மட்டுமே இளைய யாதவர் இருப்பார். கனவுகள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை. நோக்குக, இங்கு வரும் எந்த அரசரும் அவர் பெயரை சொல்லப்போவதில்லை! இங்கு நிகழும் எந்தச் சடங்கிலும் அவர் நினைவுகூரப்படுவதும் இல்லை. அவர் பெயர் வரும்போதுகூட அது மூதாதை பெயர்களின் நீண்ட நிரையில் ஒன்றுபோல அத்தனை எளிதாக இயல்பாக கடந்து செல்லப்படும்” என்றேன்.

“அதைத்தான் நானும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு மட்டும் ஏன் அவர் அவ்வப்போது நினைவுக்கு வருகிறார் என்று தெரியவில்லை” என்றார் உல்முகன். நான் புன்னகைத்து “அந்நினைவு நமக்கு அவ்வண்ணம் வருவதில் இருக்கும் விந்தையால் அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்கிறோம் போலும். அது இயல்பானதே என்று உணர்கையில் கடந்து செல்வோம். இளைய யாதவரின் பெயர் நம்மில் எவருக்கும் இன்று ஒவ்வா உணர்வையோ, பெருந்துயரையோ அளித்து மகிழ்ச்சியை குலைப்பதில்லை, அன்றாடத்தின் ஒழுங்கை மாற்றி அமைப்பதுமில்லை” என்றேன்.

அரசர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து அவை நிறைந்துகொண்டிருந்தது. நிறைவடையும் அவையில் ஏற்படும் ஒலி மாறுபாட்டை உணர்ந்தேன். விழிகளால் தொட்டுத்தொட்டு அனைவரையும் நோக்கினேன். ஏற்கெனவே துணையமைச்சர்களிடம் பட்டியல் வைத்து அனைவரையும் வருகை நோக்கச் சொல்லியிருந்தேன். வேண்டுமென்றே பிந்திவந்து தானில்லாமல் அவை தொடங்கிவிட்டதைச் சொல்லிப் பூசலிடுவோர் எப்போதும் உண்டு. அரசர்கள் பொய்ச்சிரிப்புடன் முகமன்களை உரைத்தனர். செயற்கையாக உரக்க நகைத்தனர். அதைவிட செயற்கையாக நெருக்கத்தை நடித்தனர்.

அஸ்தினபுரியில் இருந்து யுயுத்ஸு வருவாரா என்ற ஐயமிருந்தது. அதைவிட அவரை பிற ஷத்ரிய மன்னர்கள் எப்படி எதிர்கொள்வார்கள் என்ற தயக்கமும். யுயுத்ஸுவை மதுராபுரி அஸ்தினபுரியின் பேரரசராகவே ஏற்கிறது என்று வெளிப்படையாக காட்டிவிடவேண்டும், அரசர்களுக்கு எந்த ஐயமும் அதில் எழக்கூடாது என்று நினைத்தேன். ஆகவே யுயுத்ஸு வருகிறார் என்ற செய்தி வந்ததுமே வசுதேவரையும் நிஷதனையும் படகுத்துறைக்கே அனுப்பினேன். ஆனால் அவர்கள் அங்கே செல்வதற்குள்ளாகவே பதினெட்டு அரசர்கள் தங்கள் அமைச்சர்களை யுயுத்ஸுவை வரவேற்க படகுத்துறைக்கு அனுப்பியிருந்தனர்.

யுயுத்ஸு அவைக்களத்திற்கு வந்தபோது வாசல் முகப்பில் சூரசேனர் நின்று வரவேற்றார். கலிங்கர்களும் மகதர்களும் வங்கர்களும் என பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து அரசர்களும் வாயிலுக்கே சென்று யுயுத்ஸுவை வரவேற்று அழைத்து வந்தனர். அவருடன் ஒரு சொல் பேச, அவர் அருகே அமர அவர்களிடையே போட்டியே நடந்தது. அந்த அவை நடுவே வந்து யுயுத்ஸு அமர்ந்தபோது அவரே பேரரசர் என்பது அவையினரின் முகங்களிலேயே நன்கு தெரிந்தது. யுயுத்ஸுவும் அதை உணர்ந்திருந்தார். அவர் ஜனகருக்கு மட்டுமே தலைவணங்கினார்.

 

அவைநிறைவு நிகழ்ந்துவிட்டதை உல்முகன் என்னிடம் கைகாட்டி தெரிவித்தார். நான் தலையசைத்த பின்னர் திரும்பி அவைக்காவலனிடம் அவைநிறைவை அறிவித்தேன். பின்னர் இறங்கிச் சென்று அரங்கின் சிறு மூலையில் அனைவரையும் பார்க்கும்படி நின்றேன். ஒருகணத்தில் இயல்பாக என் பார்வை கணிகர் எங்கிருக்கிறார் என்று தேடி சலித்து மறுகணத்தில் அவர் அங்கில்லை, கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார் என்று தெளிந்து, அவ் இன்மையில் துணுக்குற்று, பின்னர் சிறு மகிழ்வை அடைந்தது. அவர் அங்கில்லை என்பதில் அவ்வண்ணம் மகிழலாமா என்ற எண்ணம் தொடர்ந்து எழுந்தது. அவர் வந்து வேறு எதையோ நிகழ்த்திவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அது என்ன? அது ருக்மியின் உள்ளத்தில் நுண்வடிவில் இருக்கும். நச்சுவிதை என, அறியா நரம்பின் ஒரு முடிச்சு என. ருக்மி அங்கு வரும்போது அது தெரியும்.

நிமித்திகன் மேடையேறி அவைநிறைவை தெரிவித்தான். அங்கு கூடியிருக்கும் அனைத்து அரசர்களையும் குலமுறை மூப்பு வரிசையில் ஓங்கிய குரலில் வரவேற்றான். “அவையோரே, விஷ்ணுவில் இருந்து பிரம்மா பிறந்தார். அவரிலிருந்து பிரஜாபதியாகிய அத்ரி எழுந்தார். அத்ரியின் மைந்தர் சந்திரன். சந்திரனின் மைந்தன் புதன். அவர்களின் கொடிவழி புரூரவஸ், ஆயுஷ், நகுஷன், யயாதி என நீண்டு யாதவ குடிமூதாதையான யதுவில் நிரப்புற்றது. யதுவின் குருதிமரபு சகஸ்ரஜித், சதஜித், ஹேகயன், தர்மன், குந்தி, பத்ரசேனர், தனகன், கிருதவீரியன், கார்த்தவீரியன், ஜயத்வஜன், தாலஜம்பன், வீதிஹோத்ரன், அனந்தன், துர்ஜயன், யுதாஜித், சினி, சத்யகன், ஜயன், குணி, அனாமிஸ்ரன், பிரஸ்னி, சித்ரரதன், விடூரதன், சூரன், சினி, ஃபோஜன், ஹ்ருதீகன் என வளர்ந்து எங்கள் குடிமூதாதையான சூரசேனரை வந்தடைந்தது. அவர் மைந்தர் வசுதேவர். அவர் மைந்தராகிய பலராமர் இங்கே அவையமர்ந்திருக்கிறார்.”

“இங்கு அவைகொண்டுள்ள அரசர்கள், குடித்தலைவர்கள் அனைவருக்கும் தொல்புகழ்கொண்ட யாதவக் குடிமரபின் மூதாதையரின் வாழ்த்துக்கள் அமைவதாக! குலதெய்வங்கள் இங்கே எழுந்தருள்க! அவையோரே, இந்த அவையில் இன்று ஒரு நிகரிப்போர் நிகழவிருக்கிறது. போர்புரிபவர்கள் ஆசிரியரும் மாணவரும் என திகழ்ந்தவர்கள். அவர்களிடையே அன்பும் மதிப்பும் உள்ளது. ஆகவே ஓர் அரசப்பூசலை இவ்வண்ணம் நிகரிப்போரில் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. இது இருவரில் எவர் வென்றார் என்று அறுதியாக அறிவிக்கும் ஆடல். வென்றவரின் கோரிக்கையை தோற்றவர் ஏற்றுக்கொண்டாகவேண்டும். அதற்கு இங்கு அவையமர்ந்திருக்கும் அனைத்து அரசர்களும் சான்றாவார்கள்.”

அவையினர் கைதூக்கி “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று ஓசையெழுப்பினர். “நிகரிப்போருக்கு தொல்நூல்கள் அமைக்கும் வழிமுறைப்படியே இந்த அவை அமைந்துள்ளது. இங்கு அனைத்து முறைமைகளும் கடைபிடிக்கப்படும். அதற்கு இந்த அவையே சான்றும் வழிகாட்டியுமாக திகழவேண்டும். அன்பும் அளியும் எல்லை மீறாது நிகழும் இந்தப் போர் தெய்வங்களுக்கும் மூதாதையருக்கும் இனிதாகுக!” நிமித்திகன் தலைவணங்கினான்.

கொம்புகளும் மங்கல இசையும் முழங்க அந்தணர் எழுவர் அவைபுகுந்தனர். கங்கை நீர் நிறைந்த பொற்கலங்களுடன் வந்து அவையையும் அரியணையையும் நீர்தெளித்து வேதம் ஓதி தூய்மைப்படுத்தினர். மீண்டும் முரசொலிகள் எழுந்தன. இசைச்சூதர் அவைபுகுந்து இரண்டு பிரிவாக விலக அணிச்சேடியர் மங்கலத்தாலங்களுடன் வந்து பிரிந்து விலகினர். மதுராவின் கருடக்கொடியுடன் ஏவலன் ஒருவன் அவைபுகுந்தான். தொடர்ந்து வந்த அறிவிப்பாளன் வலம்புரிச் சங்கை ஊதி “மதுவனத்தின் சூரசேனரின் பெயர்மைந்தர், வசுதேவரின் முதல் மைந்தர், மதுராவின் அரசர் பலராமர் வருகை!” என்று அறிவித்தான்.

அதை தொடர்ந்து அரசணிக்கோலத்தில் மதுராவின் தொன்மையான மணிமுடியைச் சூடி, மேழிவடிவில் அமைக்கப்பட்ட செங்கோலை ஏந்தி, சீரான நடையில் பலராமர் நடந்து வந்தார். அவருடைய பெரிய வெண்ணிற உடலில் நகைகளில் எழுந்த அருமணிகள் ஆயிரம் விழிகள் திறந்ததுபோல மின்னின. நீல நரம்போடிய வெண்பளிங்குக் கைகளே அவருடைய அழகு என சூதர் பாடுவதுண்டு. கண்கள் களைத்திருந்தாலும் அவர் உடல் மெருகு கொண்டிருந்தது. அவை அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தது.

பலராமர் முப்புறமும் திரும்பி அவையை வணங்கினார். அவைகூடல் அவருக்கு வழக்கம்போல உவகையை அளிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. அவர் முந்தையநாள் மிகுதியாக மது அருந்தியிருந்தார். ஆகவே காலையில் தலைப்பெருப்பும் கண்கூச்சமும் இருப்பது தெரிந்தது. அவையின் ஒளியும் ஒலியும் பெருகிச்சூழ்ந்து அவரை எரிச்சலுறச் செய்தன. அவர் பொதுவாக தலையசைத்துவிட்டு விழிகளைத் தாழ்த்தி நிலம்நோக்கியபடி வந்தார். அவையமர்ந்த அரசர்கள் எழுந்து கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினர். வாழ்த்தொலிகளும் இசையும் சூழ்ந்து அலைகொள்ள அவர் களிக்களத்தில் இடப்பட்ட அவருக்கான பீடத்தில் அமர்ந்தார். ஏவலர் வந்து மணிமுடியையும் செங்கோலையும் உடைவாளையும் பெற்றுக்கொண்டு அருகிருந்த பெரிய மேடையில் வைத்தனர். பலராமரின் அருகே ஆட்டத்துணைவனாக நிஷதன் அமர்ந்தார்.

அதன்பின் நிமித்திகன் மேடையேறி “விதர்ப்பத்தின் அரசரும், கௌண்டின்யபுரியின் பீஷ்மகரின் மைந்தரும், போஜகடகத்தின் தலைவருமான அரசர் ருக்மி அவைபுகுகிறார்” என்று அறிவித்தான். மீண்டும் கொம்போசை எழுந்தது. இசைச்சூதர்கள் முன்னால் வந்து விலக, மங்கலச்சேடியர் வந்து மறுபுறம் விலக, விதர்ப்பத்தின் கொடியுடன் முதன்மைக் காவலன் வந்தான். தொடர்ந்து வலம்புரிச் சங்கு ஊதியபடி ஒரு காவலன் முன்னால் வர விதர்ப்பத்தின் மணிமுடியை அணிந்து கையில் செங்கோலுடன் ருக்மி அவைபுகுந்தார்.

கணிகரின் சொல் அங்கு என்ன என்பது அப்போது தெரிந்தது. பிறிதொரு நாட்டுக்குள் மணிமுடியும் செங்கோலுமாக அரசர்கள் நுழையும் வழக்கம் இல்லை. அங்கு அவ்வாறு நுழையவேண்டும் என்பது ருக்மிக்கே தோன்றியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ருக்மி அவைபுகுந்ததும் அனைவரும் தன்னியல்பாக அவரை வாழ்த்தி குரலெழுப்பினர். அரசர்கள் முன்பெனவே கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினார்கள். அவையெங்கும் வாழ்த்தொலி முழங்கிக்கொண்டே இருக்க ருக்மி கைகூப்பி அதை ஏற்றுக்கொண்டு வந்து தனக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தார். அவரிடமிருந்து மணிமுடியையும் செங்கோலையும் பெற்றுக்கொண்டு பலராமரின் மணிமுடியும் செங்கோலும் வைக்கப்பட்டிருந்த அதே மேடையில் அருகே வைத்தனர் விதர்ப்பத்தின் ஏவலர்.

அது அரசக்கோலம் எதுவாயினும் இயல்பாக உருவாக்கும் ஏற்பு. பலராமர் சோர்ந்திருந்தமையால் ருக்மியின் முகமலர்வு அவர்களுக்கு மேலும் உவப்பாக இருந்திருக்கலாம். அது அவைமுறை அல்ல என்பது அப்போது அங்கிருக்கும் எவருக்கும் தோன்றியிருக்காது. ஆயினும் அது ருக்மியை மலரவைத்தது. முந்தைய நாள் நகர்நுழைந்தபோது குடிகளின் ஏற்பில் அவர் ஏற்கெனவே உளம் மயங்கியிருந்தார். அங்கிருக்கும் ஒவ்வொருவரும் தன்னை பேரரசராக எண்ணி வரவேற்பதாக கற்பனை செய்துகொண்டார். அந்த ஆட்டத்திற்கு அவருடன் இருப்பதற்காக கணிகர் அனுப்பிய பேய் அது என்று எனக்கு தெரிந்தது.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 76

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 5

யுதிஷ்டிரனுக்கும் சகுனிக்கும் இடையே நிகழ்ந்த அந்த நாற்களமாடலை சூதர்கள் பாரதவர்ஷமெங்கும் ஓயாது பாடிக்கொண்டிருந்தனர். நூறுநூறு முறை அதைப்பற்றிய வரிப்பாடல்களை, பழமொழிகளை, கவிதைகளை, பகடிகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். நாடகமாக, கூத்தாக, இளிவரல் நடிப்பென அதை சலிக்காது நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருமுறையும் அது புதிதாகத் தோன்றியது. அதன் முடிவில்லாத ஆழங்களில் மானுடருடன் ஊழ் ஆடும் விளையாட்டின் சில கரவுப்பாதைகள் இருந்தன. எந்த ஆட்டமும் மானுடனின் ஆணவத்தையும் திறனையும் ஒருபக்கமும் ஊழை மறுபக்கமும் நிறுத்தி ஆடுவதே. மானுட வாழ்க்கையை குறுக்கி கையளவாக்கி கண்முன் பரப்பி வைப்பதே.

அஸ்தினபுரியில் நிகழ்ந்தது போரைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு அமைக்கப்பட்ட நிகரிப்போர். அதுவே பிறகு நடந்த முற்றழிவுப் போருக்கான அனைத்து அடிப்படைகளையும் வகுத்தளித்தது. உணர்வுகளை, வஞ்சினங்களை. குருக்ஷேத்ரப் போரின் முன் வடிவம் என அமைந்தது அந்த நாற்களமாடல். அதைப்பற்றி பேசும் ஒவ்வொருவரும் குருக்ஷேத்ரப் போரிலிருந்து அதற்கு வந்தனர். அதிலிருந்து குருக்ஷேத்ரப் போருக்குச் சென்றனர். ஒருமுறை செய்துபார்த்து பிழை களைந்தமையால்தான் குருக்ஷேத்ரப் போர் அத்தனை கூரியதாக, முற்றழிவுத்தன்மை கொண்டதாக அமைந்தது என்றுகூட பாவலர் பாடினர்.

ஆகவே நிகரிப்போர் என்றதுமே நான் அதிர்ச்சியை அடைந்தேன். அது எங்கோ எப்படியோ அழிவில்தான் சென்று முடியும் என்று எனக்கு தோன்றியது. அல்லது அவ்வாறு தோன்றியதனால் நான் அப்போது அவ்வகையில் படபடப்படைந்தேன் என்று பின்னர் அத்தருணங்களை எண்ணி நோக்குகையில் விளக்கிக்கொண்டேன். அது வெறும் அச்சம், நான் அதை குருக்ஷேத்ரத்துடன் ஒப்பிட்டுக்கொள்கிறேன், அதில் பொருளே இல்லை என எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால் தொடர்ந்து ஒரு பதற்றம் இருந்துகொண்டிருந்தது. நான் அதை சுமந்து அலைந்தேன். என் காலடியோசைபோல அது எனக்குப் பின்னால் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நாற்கள மேடை ஒருங்குவதிலும் பார்வையாளர்களின் இருக்கைகள் அமைக்கப்படுவதிலும் விருந்தினர்களை ஒவ்வொருவராக வரவேற்று அமரச்செய்வதிலும் என் சித்தத்தை திருப்பி அந்தப் பதற்றத்திலிருந்து விலகிக்கொள்ள முயன்றேன். ஒன்று உருவாக்கும் பதற்றத்தை வெல்வதென்பது அதிலிருந்து விலகுவதல்ல. விலகுந்தோறும் பதற்றம் ஆழத்திற்குச் சென்று பெரிதாகிறது. சிறுதுளியென மாற்றி அதை அகத்திற்கு பழக்கிக்கொள்வதுதான் நல்ல வழி என்று நான் கற்றிருந்தேன். ஆகவே நாற்களமாடலை ஒருக்குவதே நாற்களமாடல் பற்றிய அச்சத்தை அகற்றியது. நாற்கள மேடை கண்ணுக்கு பழகப்பழக அது அங்கேயே எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒன்று என்று அகம் எண்ணிக்கொண்டது.

நாற்களமாடலின் நாள் நெருங்க நெருங்க என் பதற்றம் நன்கு பழகியது. அதன் ஆழங்கள் தெளியத் தொடங்கின. என்னை நான் ஆளமுடியும் என்ற நம்பிக்கையை அடைந்தேன். ஆனால் கணிகர் படகிலிருந்து இறங்குவதைப் பார்த்ததுமே என் உள்ளம் கலைந்துவிட்டது. அரசே, முன்பு துவாரகைக்கு அவர் வந்த அன்றே அவர் பேரழிவுடன் வருகிறார் என்று நான் முன்னுணர்ந்திருந்தேன். அவரைப்பற்றி ஒற்றர்களினூடாகவும் பல்வேறு சூதர்பாடல்களினூடாகவும் விரிவாக அறிந்திருந்தேன். அவர் அறியாத் தெய்வம் ஒன்றால் மானுடர்மேல் ஏவப்பட்டவர் அல்லது அவரே மாற்றுருக்கொண்ட பாதாள மூர்த்தி. அழிவினூடாகவே அவர் உயிர்வாழ முடியும். எந்த இலக்கும் இன்றி அழிவை சமைப்பவர்கள். எந்த நோக்கமும் இன்றி தீமையில் மகிழ்பவர்கள். இயல்பிலேயே இருளுக்கு பழகியவர்கள். இருள்மூர்த்திகளின் வடிவங்கள்.

காலந்தோறும் அத்தகையோர் பிறந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். இப்புவி நெசவில் ஒரு சரடென அவர்களும் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்த முதற்கணமே ஒவ்வொருவரும் அதை உணர்ந்துகொள்கிறார்கள். பேய்களை நாய்கள் கண்டுகொள்வதுபோல. ஆனால் ஒருவர்கூட அவர்களை விலக்குவதில்லை. அவர்கள் கொண்டிருக்கும் விந்தையான ஒரு ஈர்ப்பு ஒவ்வொருவரையும் அவர்களை நோக்கி செலுத்துகிறது. அந்த ஈர்ப்பு அச்சத்தால், வெறுப்பால், ஆர்வத்தால் ஆனது. நாகப்பாம்பை காணும் எலிகள் ஓடுவதில்லை, தவிர்க்க முடியாத ஆர்வத்துடன், அச்சத்தால் சிலிர்த்த மயிர்ப்பரப்புடன் மெல்ல மெல்ல அணுகி கூர்ந்து பார்க்கின்றன. அசையாமல் மயங்கி நின்றிருக்கின்றன.

அவர்கள் அதை நுட்பமாக பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். எவ்வாறு கணிகர் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்பதை நான் எண்ணி எண்ணி வியப்பதுண்டு. துவாரகையில் கணிகர் வந்த அன்றே நான் பிரத்யும்னனிடமும் ஃபானுவிடமும் சாம்பனிடமும் “அவர் இடரளிப்பவர், எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டியவர்” என்று கூறினேன். அவரை எப்போதும் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்க ஒற்றர்களை அனுப்பினேன். ஆனால் அவை இரண்டுமே பயனற்ற செயல்கள். கணிகர் எதையுமே மந்தணமாக செய்பவரல்ல. ஆகவே அவரை கண்காணிப்பதும் உளவறிவதும் முற்றிலும் பொருளற்றவை. கணிகர் மீதான எச்சரிக்கை என்பது இயல்பாக ஒவ்வொருவரும் அடைவது, அதை மீண்டும் எவரிடமும் கூறிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நேர்மாறாக அந்த எச்சரிக்கையுணர்வால்தான் பெரும்பாலானோர் அவரை நோக்கி செல்கிறார்கள். அவரையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒன்றை நாம் எண்ணிக்கொண்டிருந்தால் ஏதோ ஒருவகையில் அது நமது அகத்தில் ஒரு பகுதியாக ஆகிவிடும். அதை விரும்பத் தொடங்கிவிடுவோம். பழிச்செயல்களின், மீறல்களின் ஆற்றலென்பதே அவ்வாறு உருவாவதுதான். கணிகர் கொண்ட வெற்றி என்பது அச்சம் அளிக்கும் ஈர்ப்பிலிருந்து எழுவது. முற்றாகவே அவரை ஒருவர் புறக்கணித்துவிட முடியுமெனில் அவரால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது. அவருடைய மாயங்கள் பயனற்றுப்போகும் இடம் அது. தீமையை உணரமுடியாத குழந்தைகளும் அறிவுகுறைந்தவர்களும் அவரால் எவ்வகையிலும் தீங்கடைய மாட்டார்கள்.

கணிகர் பிறருடைய உள்ளத்தில் உறையும் தீங்கையே தனது படைக்கலமாகக் கொண்டவர். தன் வலைப்பின்னலுக்கான பசையாக அதை அவர் தொட்டெடுத்துக் கொள்கிறார். அவருடைய கீழியல்பை உணர்ந்ததும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளுறையும் கீழியல்பை அவரை நோக்கி திருப்புகிறார்கள். அக்கீழியல்பு இரண்டுமுனை கொண்டது… ஆணவம், தன்னலம். கணிகரின் தீங்கைவிட சற்று கூரிய விசை மிகுந்த தீங்கு தன்னிடம் உள்ளது என்று ஒவ்வொரு எளிய மனிதனும் நம்புகிறான். ஆகவே அவரை வென்றுவிடலாம் என எண்ணுகிறான். மதம்கொண்ட எருமைக்களிறுகள் தங்கள் கொம்புகளை உரசி நீளத்தை ஒப்பிட்டுக்கொள்வதுபோல.

கணிகர் அவ்வெண்ணத்தை வளர்க்கிறார். நம்முடைய தீங்கைக் கண்டு அவர் அஞ்சுவது போலவும் எச்சரிக்கை கொள்வது போலவும் பதுங்கிக்கொள்வது போலவும் நடிக்கிறார். அது நம்மை மகிழ்விக்கிறது. நாம் அவரைவிட ஆற்றல் கொண்டவர் என்று நம்பும்போது அவரை நமது படைக்கலமாக ஆக்கிக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது. நமது ஏவல் விலங்கென அவரை பழக்க முயல்கிறோம். அவரை நாம் அணுகுகிறோம். நம்மை அவர் அணுக வாய்ப்பளிக்கிறோம். அந்தத் தன்னலத்தால் அவர் நம்மை பற்றிக்கொள்ள இடமளிக்கிறோம். மென்மையான தளிர்க்கொடிக்கு இடமளிக்கும் பெருமரம் தன்னை அது சுற்றி இறுக்கி நெரித்து உண்ணப்போவதை அப்போது உணர்வதே இல்லை.

அவர் நாம் அறியாமலேயே நம்மை பயன்படுத்தியிருப்பதை, தன் இலக்கை இயல்பாக சென்றடைந்துவிட்டிருப்பதை அனைத்தும் முடிந்த பின் நாம் உணர்வோம். அல்லது பலர் உணர்வதே இல்லை. அநிருத்தனும் சாம்பனும் ஃபானுவும் மைந்தர் எண்பதின்மரும் அதை உணராமலேயே விண்ணுலகு எய்தினர். துரியோதனனும் சகுனியும்கூட உணர்ந்திருப்பார்களா என்று ஐயுறுகிறேன். மிக வல்லமையான நஞ்சு நஞ்சென்றே தெரியாதது, இனிமையானது. அரசே, மிகமிக வல்லமையான நஞ்சு நஞ்சென்று அறிவித்துக்கொண்டு நஞ்சென்ற ஈர்ப்பையே பயன்படுத்தி கசப்பிலேயே திளைக்க வைப்பது. கொடிய நஞ்சு நம்மை கொல்வது, மிகக் கொடிய நஞ்சு நம்மை தற்கொலை செய்துகொள்ளச் செய்கிறது.

கணிகரைப் பார்த்ததுமே அந்த நாற்களம் எண்ணியதுபோல் முடியப்போவதில்லை என்ற முன்னுணர்வை அடைந்தேன். முன்பு துவாரகையில் கணிகர் என்னை வென்றது நான் கணிகரைவிடத் திறமையானவன் என்ற எண்ணத்தை என்னில் உருவாக்குவதினூடாக என நினைவுகூர்ந்தேன். கணிகரை பயன்படுத்தி சாம்பனையும் பிரத்யும்னனையும் அச்சுறுத்தி ஃபானுவை அரசனாக அவர்கள் ஏற்கச்செய்து துவாரகையில் ஒற்றுமையை கொண்டுவரமுடியும் என்று நான் நம்பினேன். இம்முறை அதை செய்யக்கூடாது என்று நான் முடிவு செய்தேன்.

அதற்கு ஒரே வழி கணிகரை முற்றாக களத்திலிருந்து அகற்றிவிடவேண்டும் என்பதே. அவருக்கு எவ்வகையிலும் எதிர்வினையாற்றக் கூடாது. நமது எதிர்வினைகளினூடாகவே அவர் செயல்படுகிறார். அசைவில்லாத உயிரை வேட்டையாட முடியாத பல்லி போன்றவர் அவர். அவரை எதிர்க்காதவர்களை அவர் காணவே முடியாது. கணிகர் ஏற்கெனவே ருக்மியின் உள்ளத்தில் விதைத்தவை என்ன என்று எனக்கு தெரியாது. அவை நாற்கள அவையில் எவ்வாறு முளைக்கும் என்பதும் எண்ணற்கு அரியது. ஆகவே அவரை முற்றாகத் தோற்கடிப்பது இயல்வதே அல்ல.

எனினும் எப்படி அவரை அகற்றுவது, அவர் உருவாக்கவிருக்கும் பேரழிவை எவ்வண்ணம் தவிர்ப்பது என்று நான் எண்ணத்தொடங்கியிருந்தேன். அரசே, அவ்வாறு எண்ணத் தொடங்குகையிலேயே அவருடைய வெல்ல முடியாத வலையில் நான் சிக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அதை உணர அனைத்தும் நடந்து முடிய வேண்டியிருந்தது.

 

பொதுவாக நாற்களமாடல்களில் என்னென்ன இடர்கள் உருவாகக் கூடுமென்பதை நான் விரிவாக கணித்து ஒரு நீண்ட அட்டவணையை போட்டு வைத்திருந்தேன். நாற்களமாடலில் மிகப் பெரிய சிக்கல் என்பது அது விளையாட்டென நடிக்கும் போர் என்பது. அது போரென்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அது உருவாக்குவது போரின் விளைவையே. ஆகவே அது ஒருபோதும் விளையாட்டாக அமைவதில்லை.

போரின் சிறப்பென்பது அதில் தோற்றவர் ஒருபோதும் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்க இயலாது என்பதுதான். இழப்புகள், சிறுமைகள் வழியாக அவர் ஊழின்முன் என்பதுபோல நிலம் படிகிறார். அவர் தன் தோல்வியை மறுக்கவே இயலாது. வென்றவரை எவ்வண்ணமும் மீற இயலாது. போர் முடிவென்பது அப்பட்டமானது, மாற்றில்லாதது. ஆனால் நாற்களமாடலில் தோற்றவர் ஒவ்வொருமுறையும் மெய்யாகவே தான் தோற்கவில்லை என்ற எண்ணத்தை அடைகிறார். தான் வஞ்சகமாக வீழ்த்தப்பட்டோம் என்றோ ஆட்டத்தின் நெறிகளில் பிழை இருக்கிறதென்றோ அவர் கூறுவார்.

அரசர்களின் முன் தெளிவான ஆட்டநெறிகளின்படி ஆடும் ஆட்டத்தில் உடனடியாக எந்த மறுப்பையும் தெரிவிக்க இயலாதெனினும் கூட பெரும்பாலான நாற்களமாடலில் அரசர்கள் மறுப்பு தெரிவித்திருந்தார்கள். பெரும்பாலான நாற்களமாடல்களுக்குப் பிறகு அங்கே சிறிய கைகலப்பும் பூசலும் நிகழ்ந்திருந்தன. நாற்களமாடல் ஒருபோதும் ஓர் ஆட்டத்தில் முடிவடைந்ததே இல்லை. ‘சூது முடிவற்ற ஆடல்’ என்று ஒரு சொல் உண்டு.

அதையே மணத்தன்னேற்புக்கும் கூற முடியும். அதுவும் ஒரு நிகரிப்போர். அதுவும் கைகலப்பு இல்லாது முடிந்ததில்லை. ஆனால் ஒருவர் ஒரு பெண்ணை மணந்துகொண்டார் எனில் மேலும் அதைப்பற்றி எண்ணி பயனில்லை என்பதனால் அது அங்கேயே முடித்துக்கொள்ளப்படுகிறது. அதன் உணர்வுகள் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன.

நாற்களத்தில் எந்தப் பூசலாவது முற்றாக தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று நான் பாரதவர்ஷத்தின் இருநூறு ஆண்டுகால வரலாற்றை எடுத்து ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்தேன். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாற்களமாடல்களில் ஒன்றில்கூட அக்களத்தில் போர் முடிந்ததில்லை. ஆனால் ஒத்திப்போடப்பட்டிருந்தது. ஒத்திப்போட்டதனாலேயே புதிய சிக்கல்கள் எழுந்து போர் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தது. போருக்கு எழுந்தவர்களின் உணர்வுகள் காலத்தால் கூர்மழுங்கியமையால், அவர்களுக்கு அகவை முதிர்ந்தமையால், அவர்களின் மைந்தர்கள் அவ்வுணர்வுகளை பகிர்ந்துகொள்ளாமையால் போர் தவிர்க்கப்பட்டிருந்தது.

இங்கு அவ்வண்ணமே நிகழும் என்று எண்ணினேன். ருக்மி தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை. ஆனால் வேறு வழியிலாது அவர் பிரத்யும்னனிடம் பெற்ற செல்வத்தில் ஒரு பகுதியையேனும் திருப்பி அளிப்பார். அந்த வெற்றி எவ்வகையிலோ அப்போது யாதவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது என்று எனக்கு தோன்றியது. பிரத்யும்னனுக்கு யாதவர்கள் செய்யும் பிழையீடென அது அமையும். எவ்வகையிலோ அது ஒருவகை நீர்க்கடன்.

நான் நிமித்திகர்களை அழைத்து என் அறைக்குள் வைத்து வழிகளை ஆராய்ந்தேன். தெளிவாகவே அவர்களிடம் கணிகரை தவிர்ப்பது எப்படி என்று சொல்லும்படி கோரினேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றை சொல்லிவந்தனர். எவராலும் எதுவும் வலுவாக சொல்லமுடியவில்லை. நான் சினத்துடன் “நாம் இதை பாரதவர்ஷத்தின் அமைச்சர்கள் பலர் கூடிய அவையில் செய்யவிருக்கிறோம் என்பதை மறக்கவேண்டியதில்லை. நாம் நெறிமீறுகிறோம் என்று தோன்றினால் அதன்பின் நம் சொல்லுக்கு மதிப்பிருக்காது” என்றேன்.

அவையில் ஓர் இளைஞன் இருந்தான். இளமையில் தேருக்குக் கீழே விழுந்து இடை எலும்பு ஒடிந்த அவனை இருவர் தூக்கிவந்தனர். மிக மெலிந்த உருவம். மின்னும் எலிக்கண்கள். அவனை கண்டதும் நான் ஓர் அதிர்வை அடைந்து விழிவிலக்கிக்கொண்டேன். அங்கே சொல்லெழத் தொடங்கியதுமே அவன் அங்கே இல்லாதவன்போல் ஆனான். அனைவரும் சொல்லின்றி அமைந்தபோது அவன் மிக மெல்ல அசைந்தான். அந்த ஓசை நோக்கி நான் திரும்பினேன்.

“இங்கே நெறிவிலக்கு அல்லது நெறிமீறல் வழியாக அவரை தவிர்ப்பதெப்படி என்று ஆராய்ந்தனர். அது பெரும்பிழை. நாம் நெறிகளில் ஒரு சிறு விலக்கோ மீறலோ அளித்தால் அனைத்து நெறிகளையும் நாமே அகற்றுவதில்தான் அது சென்று முடியும். சூதாட்டம் என்பதே மீறமுடியாத நெறிகளின்மேல்தான் நிகழமுடியும். வென்றவனை தோற்றவன் ஏற்பது எந்த இயற்கைநெறிகளின்படியும் அல்ல, வகுக்கப்பட்ட அவைநெறிகளின்படியே” என்றான். “ஆகவே நாம் நெறிகளை இறுக்குவதை மட்டுமே செய்யமுடியும். அதனூடாக அவரை விலக்கினால் மட்டுமே நம் நோக்கம் நிறைவேறும்.”

நான் அவனை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். “நாற்களமாடும் அவைக்குள் உடற்குறை கொண்டோர் நுழைய முடியாதென வகுக்கும் நெறி ஏதேனும் உண்டா?” என்று அவன் உசாவினான். நிமித்திகர் அவன் எண்ணத்தை புரிந்துகொண்டனர். “அவ்வாறு நெறி ஒன்றும் இன்றில்லை. ஆனால் கணிகர்களும் அந்தணர்களும் இனைந்து அவ்வாறு ஒரு நெறியை உருவாக்க முடியும். இந்த அவைக்கு நாம் என்ன பொருள் அளிக்கிறோம் என்பதைச் சார்ந்தது அது. இதை கேளிக்கை என்றோ போர்க்களம் என்றோ வகுத்தால் எவருக்கும் விலக்கில்லை. இது மங்கலக் களம் என்றோ வழிபாட்டு இடம் என்றோ வகுத்தால் விலக்குகள் உண்டு” என்றார் முதிய நிமித்திகர் ஒருவர்.

அக்கணமே அவர் எண்ணியதை புரிந்துகொண்ட இன்னொரு நிமித்திகர் “துவாரகையிலும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலும் இறந்தவர்களுக்கான நீர்க்கடன்கள் இன்னும் நிறைவுறவில்லை. இது நீத்தோர் விண்ணடங்குவதற்கு முன்பு நிகழும் களமாடல். ஆகவே அவர்களின் நுண்ணுடல்கள் இக்களத்திற்கு வரக்கூடும். எனவே இந்தக் களம் நீத்தார்கடன் நிகழும் களமாகவே கொள்ளப்படவேண்டும். அது முற்றாக மங்கலம் கொண்டிருக்கவேண்டும். ஒரு சிறு மங்கலமின்மை இருந்தால்கூட நீத்தார் நிறைவுறாது போகக்கூடும்” என்றார்.

“ஆகவே மங்கலம் அற்ற எதுவும் அந்த அவையில் இருக்கலாகாது” என்று அவர் தொடர்ந்தார். “நீலம் அல்லது கரிய ஆடைகள். நீலம் செந்நீலம் கருநீலம் கொண்ட மலர்கள். நிறையாக் கலம், நில்லா நாழி, உடைந்த கலங்கள், உருகும் பொருட்கள், கைம்பெண்கள், குறையுடைய மனிதர் தவிர்க்கப்படவேண்டும்.” நான் புன்னகைத்து “இது இரு சாராருக்கும் சொல்லப்படட்டும்” என்றேன். “அந்தணர்களிடம் இதை சொல்க! அவர்கள் நாவிலிருந்து இது எழட்டும்.” நான் திரும்பி அந்த இளைஞனின் விழிகளை பார்த்தேன். ஒருகணம் உணர்ந்தேன், அவன் கணிகரின் சிறுவடிவம்.

அது சிறந்த சூழ்கை என்று தெரிந்தது. எவ்வண்ணம் அதை கணிகர் எதிர்கொள்ளப்போகிறார்? கணிகர் ஒருபோதும் மறுக்க முடியாத ஒன்று அவருடைய உடற்குறை. உடற்குறைகொண்ட ஒருவரை அழைத்து வருவதென்பது ருக்மியை களத்தில் தோற்கடிப்பதே என்று ருக்மியிடம் கூறவேண்டும் என்று நான் அந்தணருக்கு ஆணையிட்டேன். ருக்மி அதை தலைக்கொள்வார் என நான் அறிந்திருந்தேன். எவரும் அதை தவிர்க்கமுடியாது.

நாற்களமாடலுக்கு முன் ஒவ்வொருவரும் நுண்ணிய பதற்றத்துடன் இருந்துகொண்டிருப்பார்கள். ஏனெனில் நாற்களம் திறமையால் ஆடப்படுவது எனினும் நல்லூழால் முடிக்கப்படுவது. தன் நல்லூழை உய்த்து நோக்கும் எவரும் நம்பிக்கையையும் நம்பிக்கையின்மையையும் இணையாகவே அடைவார்கள். தன்னுடைய வாழ்வென்பது நல்லூழாலும் இணையாக தீயூழாலும் நடத்தப்படுவது என்பதை அறியாதவர் எவர்? ருக்மி பதறிக்கொண்டிருப்பார். அத்தருணத்தில் தீயூழை கொண்டுவரும் ஒரு சிறு பொருளைக்கூட அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. அவர் கணிகரை அவைக்கு அழைத்துவரப் போவதில்லை. இம்முறை கணிகர் தோற்பார், தோற்றாக வேண்டும்.

அன்றிரவு முழுக்க மறுநாள் என்ன நிகழுமென்பதை என் கற்பனையில் நிகழ்த்திக்கொண்டேன். அங்கே நிகழுமென நான் எதிர்பார்க்கும் மிகச் சிறந்தது என்ன? பலராமர் ருக்மியை களத்தில் வெல்வார். அச்செல்வத்தை ஒருபோதும் அவர் மதுராவுக்கென எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார். துவாரகையின் செல்வம் நன்றல்ல என்று அவருக்கு தோன்றிவிட்டிருந்தது. ஆகவே அதை அவர் பெருங்கொடையாக அளிக்கக்கூடும். அதைக்கொண்டு பிரத்யும்னனுக்கும் அநிருத்தனுக்கும் பிறருக்கும் நீர்க்கடன்கள் செய்வதற்கான மைந்தர் ஏற்பு முறை ஒன்றை உருவாக்கக்கூடும்.

செல்வம் அல்ல, வெற்றியே முதன்மையான பெறுபயன். அதனூடாக யாதவர்களின் தணிந்த உளவிசை மேலெழும். அவர்கள் நம்பிக்கை கொள்வார்கள். அவர்களால் எழும் காலத்தை திறனுடன் எதிர்கொள்ள இயலும். தீயது என என்ன நிகழும்? பலராமர் தோற்கக்கூடும். ருக்மி வெற்றி கொண்டாடி அச்செல்வத்துடன் திரும்பக் கூடும். யாதவர்கள் இருளை நோக்கி செல்வார்கள். ஆனால் ஏற்கெனவே அவர்கள் இருளில்தான் இருந்தனர். ஆக அவர்கள் இழப்பதற்கென ஏதுமில்லை. அவ்வெண்ணம் எனக்கு ஆறுதலை அளித்தது.

புலரி விடிந்ததும் நான் நீராடி ஆடை மாற்றி அன்றைய எனது தோற்றத்தை புனைந்துகொண்டு நாற்கள அவைக்கு சென்றேன். அங்கு ஒவ்வொன்றும் முறையாக ஒருங்கியிருக்கின்றனவா என்று பார்த்தேன். அவைக்களத்தின் அமைப்பு, அரசர்களுக்குரிய பீடங்கள், பார்வையாளர்கள் என அனைத்தையும் மறுமுறை சீர்நோக்கினேன். என் அணுக்க ஒற்றனிடம் “மங்கலமற்ற எதுவும் இந்த அவைக்குள் வந்துவிடக்கூடாது என்று அந்தணரும் நிமித்திகரும் உரைத்தது நினைவிருக்கிறதல்லவா?” என்றேன். “ஆம், அனைத்து ஏவலருக்கும் செய்திகள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன” என்று அவன் சொன்னான். நான் தலையசைத்தேன்.

அவனே மேலும் தாழ்ந்த குரலில் “அதற்கான தேவை இருக்காது என்று தோன்றுகிறது” என்றான். நான் அவனை நோக்க “இன்று காலை கணிகர் இங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்கிறார்” என்றான். நான் “ஏன்?” என்று கேட்டேன். படபடப்பாக உணர்ந்தேன். “மங்கலம் இல்லாத உடலுடன் கணிகர் அவை புக வேண்டியதில்லை என்று ருக்மியே அவரிடம் கூறியதாகவும் அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டு தன் குடிலுக்கு திரும்பிச் சென்ற பின்னர் புலரியில் தான் நகர்விட்டு கிளம்புவதாக ருக்மிக்கு செய்தி அளித்ததாகவும் ஏவலர் வழியாக அறிந்தேன். ருக்மி அவரை தணிவிக்க மீண்டும் இருமுறை தூதனுப்பியும் அவர் ஏற்காமல் கிளம்பிக்கொண்டிருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்” என்றான் ஒற்றன்.

நான் அதில் மகிழ வேண்டும். ஆனால் விந்தையான ஒரு அச்சம்தான் எனக்கு ஏற்பட்டது. எனது அச்சத்தை நானே அணுவணுவாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கணிகரைப் போன்ற ஒருவர் அவ்வண்ணம் எளிதாக அகன்று சென்றுவிடமாட்டார் என்று எனக்கு தோன்றியது. அவரிடம் ஏதோ ஒன்று எஞ்சியிருக்கும். அத்தனை எளிதாக அவர் அகன்று செல்கிறார் என்றால் இங்கு எதையோ நட்டுவிட்டுச் செல்கிறார். அந்த விதை முளைக்கும் என்பதில் அவருக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.

நான் என் சித்தத்தை துழாவித் துழாவி அவர் என்ன செய்திருக்கக்கூடும் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். பின்னர் பெருமூச்சுடன் இனி ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை என்று தளர்ந்தேன். அவையை நான் ஒருக்கிக்கொண்டிருந்தபோது என் ஒற்றன் வந்து கூறினான், கணிகர் நகரிலிருந்து சிறுபடகொன்றில் கிளம்பி கங்கையை நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கிறார் என்று. நான் “நன்று” என்று நீள்மூச்செறிந்தேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 75

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 4

கௌண்டின்யபுரியிலேயே நாற்களமாடல் நிகழலாம் என்றுதான் முதலில் முடிவு செய்யப்பட்டது. போருக்கு அழைக்கப்பட்டவருக்கே அதை நிகழ்த்துவதற்கான இடத்தை வகுக்கும் உரிமை. அதற்கான திட்டங்கள் மதுராவில் இருந்து விரிவாக ருக்மிக்கு அனுப்பப்பட்டன. ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு ருக்மியிடமிருந்து அந்த நிகழ்வை மதுராபுரியிலேயே வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும் அவர் தன் அணுக்கர்களுடனும் அகம்படியினருடனும் மதுராவுக்கு வந்து சேர்வதாகவும் செய்தி வந்தது.

பலராமர் தன் ஆசிரியர் அகவை முதிர்ந்தவர் என்பதனால் அதுவே முறை என்று கருதுவதாக ருக்மி குறிப்பிட்டிருந்தார். அதை கேட்கும்போது இயல்பானதாகவும், முறையானதாகவும் தோன்றினாலும்கூட அவருக்கு முதலில் அது ஏன் தோன்றவில்லை என்பது ஐயத்திற்குரியதாக இருந்தது. அதை நான் பலராமர் அவையில் முன்வைத்தேன். ஆனால் பலராமர் “எல்லாவற்றையும் ஐயப்படுவது அமைச்சர் தொழில். இவ்வாறு ஒவ்வொன்றையும் நாம் உட்புகுந்து எண்ணிக்கொண்டிருப்பதில் பொருளில்லை. ருக்மி எப்போதுமே எண்ணித் துணிபவன் அல்ல. எப்போதுமே உற்றோரின் சொற்களை செவிமடுப்பவனும் அல்ல. இப்போது பிந்தியேனும் இவ்வாறு தோன்றியது என்று கொள்ளவேண்டியதுதான்” என்றார்.

நான் பிறிதொரு முறை ஒற்றர்களைக் கொண்டு உசாவியபோது அமைச்சர் ஒருவரின் சொல்படி அம்முடிவை ருக்மி எடுத்திருப்பதாக தெரிந்தது. அவ்வமைச்சர் புதிதாக ருக்மியின் அவைக்கு வந்து சேர்ந்தவர் என்று கூறினார்கள். அவ்வாறெனில் அது நன்று என்று எனக்கும் தோன்றியது. பிந்தியேனும் ஓர் அமைச்சரின் சொல்கேட்க ருக்மிக்கு தோன்றியது உகந்ததே என்று நான் எண்ணினேன். கௌண்டின்யபுரியைப்பற்றி பேசுகையில் மதுராவின் பேரவையில் அதை சொன்னேன். பலராமர் “நன்று, பெரும்பாலும் இந்த நாற்களமாடலுக்குப் பின்பு அவன் இதைப்பற்றி எல்லோருடைய சொற்களையும் கேட்டுக்கொள்ளக்கூடும்” என்று சிரித்தார்.

பலராமர் அவருடைய வழக்கமான நகையாட்டையும் பெருங்கூச்சலுடன் பேசும் இயல்பையும் மீண்டும் அடைந்தவராகத் தோன்றினார். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவிற்குப் பின் ஆழ்ந்த சோர்விலிருந்த அவர் அதிலிருந்து ஒவ்வொரு திரையாக விலக்கி வெளிவந்துகொண்டிருந்தார். அதன்பொருட்டேனும் அந்த நாற்களமாடல் நன்று என்று எனக்குத் தோன்றியது. ருக்மியால் நாற்களமாடலில் எந்நிலையிலும் பலராமரை வெல்ல இயலாது என்று நான் அறிந்திருந்தேன். பலராமர் நாற்களமாடலை வாழ்நாள் முழுக்க இடைவெளியில்லாமல் செய்து வந்தவர்.

எவர் ஒருவர் தனது உள்ளச்செயல்பாட்டை ஆடல் ஒன்றுடன் இணைத்துக்கொள்கிறாரோ அவருக்கு அது உள்ளமே ஆகிவிடுகிறது. பலராமருக்குள் எண்ணங்கள் இயல்பாக எழுவதே நாற்களமாடலாகத்தான். அதை அவர் பேசும்போதும் எண்ணம் ஓட்டும்போதும் விரல்களால் நாற்களக் காய்களை நகர்த்துவதில் இருந்தே காணமுடியும். ஆகவே நாற்களத்தில் அவர் இயல்பாக திகழ்வார். ருக்மி அவ்வாறல்ல. எப்போதேனும் அவையமர்கையில் மட்டும் விளையாடுபவர். எனில் களத்தில் ஒவ்வொன்றையும் எண்ணிச் சூழ்ந்து முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கும். பலராமருக்கு கனவில் இருந்த கை நீண்டு காய்களை நகர்த்தும்.

ஒருவேளை பலராமர் அவ்வாடலில் தோல்வியுற்றால்கூட அது பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் மறைந்த செல்வத்தின் இன்னொரு பகுதி இழக்கப்பட்டதாகவே முடியும். ஈட்டினாலும்கூட பலராமர் அதை தனக்கெனக் கொள்ளுவதாக எண்ணவில்லை. துவாரகை இளைய யாதவரால் கைவிடப்பட்டது என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது. அவர் மைந்தரின் பொருட்டு அதை அகற்ற முயன்றாலும் அதுவே ஓங்கியது. ஆகவே அவர் துவாரகையின் அழிவை அதிர்ச்சியாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவேகூட அவருக்கு நிலைகுலையச் செய்யும் செய்தி அல்ல. அவர் ஆழத்தில் அவற்றை தன்னிடமிருந்து கழற்றிவிட்டிருந்தார்.

நான் அந்த நாற்களமாடலுக்கான ஒருக்கங்களைச் செய்வதில் ஈடுபட்டேன். மதுராவின் அரசப்பேரவையை ஒட்டி நாற்களமாடுவதற்கான பந்தல் அமைக்கப்பட்டது. நிமித்திகர் வகுத்த பொழுதில் வேதியர் எரியெழுப்பி அவியிட்டு கங்கைநீர் தெளித்து கால்நாட்டுச் சடங்கை செய்தனர். எண்கோண வடிவில் எட்டு வாயில்களுடன் அப்பந்தல் சிற்பிகளால் எழுப்பப்பட்டது. நடுவே ருக்மியும் பலராமரும் அமர்ந்து ஆடுவதற்கான எதிரெதிர் பீடங்கள். அருகே ஆட்டத்துணைவருக்கான சிறு பீடங்கள். நாற்களம் பரப்பப்பட்ட தாழ்வான பீடம். சுற்றிலும் பிற நாட்டு அரசர்களும் அவர்களுக்குப் பின்னால் அமைச்சரும் படைத்தலைவர்களும் வணிகரும் பிறரும் அமர்ந்து பார்ப்பதற்கான பீடங்கள்.

எட்டு வாயிலுக்கும் வெளியே காத்து நின்றிருக்கும் காவல்படைகளுக்கான தங்குமிடங்கள் ஒருங்கின. எவருக்கும் நாற்களமாடலுக்கு என்னென்ன தேவை என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏனெனில் மதுராவில் அதற்கு முன் அவ்வாறொன்று நிகழ்ந்திருக்கவில்லை. அரங்கு எண்கோண வடிவில் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் சொன்னபோது “ஏன்? அதற்கான தேவை என்ன?” என்று பலராமர் கேட்டார். “ஷத்ரிய மன்னர்கள் வரக்கூடும். அவர்களில் எவரை முதலில் அரங்குக்கு அழைத்துச்செல்வது என்பது எப்போதும் இடருடைய வினா. ஒரே கணத்தில் சிலரை உள்ளே அழைத்துச்செல்ல பல வாயில்கள் இருப்பது நன்று. அது மூப்பிளமை குறித்த பூசல்களை தவிர்க்கும் வழி” என்றேன்.

“தாங்கள் அவைநுழையும்போது தங்களைவிடத் தாழ்ந்தவர்கள் உடன்நுழைந்தார்கள் என்றும் ஏவலர்களும் உடன் வந்தால் ஏவலருடன் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்கள் என்றும் அரசர்கள் பூசலிடுவார்கள். அரசர்களுக்கு இவ்வாறு அவைப்பூசல் இடுவது தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் வழி. ஓர் அவைப்பூசல் வழியாகவே தங்கள் முந்தைய நிலையில் மாற்றம் வந்துள்ளது என்பதை அவர்கள் அறிவிக்க முடியும்” என்றேன். “குடித்தலைவர்கள் தங்களுடன் இணையாக நடத்தப்படுபவர் எவர் என்று நோக்கிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அவர்களிடையே பூசல்கள் முடிவே அற்றவை.”

“ஆகவே ஏவலர்க்கும் காவலர்களுக்கும் ஒரு வாயிலையும் குடித்தலைவர்களுக்கு இரண்டு வாயில்களையும் ஒதுக்கிவிட்டு ஐந்து வாயில்களை இணையான அணி செய்யப்பட்ட அரசவாயில்களாக அமைத்து ஐந்தினூடாகவும் இணையாக அரசர்களை வரவேற்று அவையமரச் செய்யவேண்டும்” என்று நான் கூறினேன். “இது நாற்களமாடலைவிட சிக்கலானதாக இருக்கிறதே!” என்று சொல்லி பலராமர் உரக்க நகைத்தார். பின்னர் குரல் தாழ்த்தி “மெய்யாகவே இவ்வண்ணம் எண்ணி எண்ணி தங்கள் மூப்பிளமையை கணித்து நோக்கும் எவரேனும் இருக்கிறார்களா?” என்றார். “நோக்குங்கள்! ஒவ்வொருவராக தங்கள் சொற்களுடன் கிளம்பி வருவார்கள்” என்று நான் சொன்னேன்.

நாற்களமாடல் நிகழவிருப்பதை அரசர்களுக்கு முறைப்படி அறிவித்தோம். தூதுகளும் ஓலைகளும் சென்றன. பாரதவர்ஷம் குருக்ஷேத்ரப் போருக்குப் பின் உளம் சோர்வுற்றிருப்பதனாலும் பெரும்பாலான நாடுகளில் உட்பூசல்களும் குடிப்போர்களும் நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதனாலும் பெரும்பாலும் எவருமே வர வாய்ப்பில்லை என்றே மதுராபுரியின் அமைச்சர்கள்கூட எண்ணினார்கள். ஆனால் பதினெட்டு அரசர்கள் உடனே ஆடல் நோக்க வருவதாக குறிப்பிட்டார்கள். ஒவ்வொருநாளும் அவ்விழாவிற்கு வரும் அரசர்களின் செய்திகள் வந்துகொண்டே இருந்தன.

வழக்கம்போல கலிங்கமும் வங்கமும் தாங்கள் இணையாக நடத்தப்படலாகாது, தாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிஞ்சியவர்கள் என்ற செய்தியை அனுப்பினார்கள். கேகயனும் கோசலனும் தங்களுக்கிடையே இருக்கும் பூசலை தங்கள் அழைப்பு ஏற்பு ஓலையிலேயே காட்டியிருந்தார்கள். ஷத்ரியர்கள் வருகிறார்கள் என்ற செய்தி அறிந்ததுமே மச்சர்களும் நிஷாதர்களுமாகிய பல சிறு அரசர்கள் தாங்களும் வருவதாக செய்தி அனுப்பினார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குடிமேன்மையை அந்த ஓலைகளில் தெரிவித்திருந்தனர். தாங்கள் தொல்குடி ஷத்ரியர்கள் என்றும் பரசுராமரால் முடிசூட்டப்பட்டவர்கள் என்றும் பலர் ஓலைகளில் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.

பெரும்பாலான ஓலைகளில் குருக்ஷேத்ரப் போரில் தங்கள் குடியினர் பங்குபெற்று பெருஞ்செயல் புரிந்து புகழ் நிறுத்தியதைப்பற்றிய குறிப்பிருந்தது. குருக்ஷேத்ரப் போரில் களத்தில் படைநிரத்தியபோது தங்கள் படை எந்த இடத்திலிருந்தது என்பதைக் குறிப்பிட்டு அதன் அடிப்படையில் தங்கள் நோக்கை வகுத்திருந்தார்கள் சிலர். பலராமர் ஒருகணத்தில் சோர்வுற்று “இது புதிய பூசல்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. இவர்களை யார் வரவேற்பது? இதில் என் உள்ளம் செல்லாது” என்றார். நான் “மதுவனத்திலிருந்து சூரசேனரையும் வசுதேவரையும் வரச்சொல்லலாம். அவர்கள் முதியவர்கள். அவர்கள் வாயிலில் நின்று வரவேற்றால் அதையே தனக்கு அளிக்கப்படும் மதிப்பென்று கருதுவார்கள். பிற வாயில்களில் தங்கள் மைந்தர்கள் நின்றால் போதும்” என்றேன்.

விழா நெருங்க நெருங்க ஒருக்கங்கள் மேலும் கூடிக்கொண்டே சென்றன. வந்து இறங்கும்போதே ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக வரவேற்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களுக்கான மாளிகைகள் முன்னரே அவர்களுக்கான கொடிகளுடன் காத்திருக்கவேண்டும். அவர்களின் அகம்படியினர் தனித்தனியாக வரவேற்கப்படவேண்டும். பொதுவாக அகம்படியினர் தாங்கள் சரியானபடி வரவேற்கப்படவில்லை என அரசரிடம் முறையிட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். அரசர் அதன்பொருட்டு சற்று சீற்றம் காட்டினால் தங்களுக்கு உரிய இடம் கிடைத்துவிட்டதாக மகிழ்வார்கள், அது பிற அகம்படியினர் நடுவே தங்களை முன்னிறுத்திக்கொள்ளும் வழி.

ஒவ்வொரு அரசருக்கும் ஒரு துணையமைச்சர் உடனிருந்தேயாகவேண்டும். அத்தனை துணைஅமைச்சர்களையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு அமைச்சர் வேண்டும். அந்த அமைச்சருக்கு முதன்மை அமைச்சருடன் தொடர்பிருக்க வேண்டும். எந்த அரசர் எந்த அரசரை எப்போது சந்திப்பது என்பது வகுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அரசர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திப்பது அமைச்சர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கவேண்டும். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தற்செயலாக சந்தித்துக்கொள்ள நேரக்கூடாது. அது தேவையற்ற சொல்லாடல்களுக்கும் பூசலுக்கும் வழிவகுக்கும்.

பலராமரின் மைந்தர் உல்முகன் சிரித்து “எவ்வண்ணமாயினும் இங்கே மேலும் பத்து நாற்களமாடலுக்கான அறைகூவல் நிகழாமல் போகாது” என்றார். “போர் நிகழாமல் இருந்தால் போதும்” என்று நான் சொன்னேன். “போர் நிகழாது, மூத்தவரே. ஒவ்வொருவரும் குருக்ஷேத்ரத்தை எண்ணி அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு அனைத்துப் போர்களும் இவ்வண்ணம் நாற்கள மேடையிலேயே நிகழவிருக்கின்றன. இவர்கள் அனைவரும் திரண்டு நாற்கள ஆடலை பார்ப்பதற்காக வருவதே அதற்காகத்தான். இதில் முறைமைகளை தெரிந்துகொள்வார்கள். தங்கள் நாட்டில் தாங்களும் நாற்களமாடலை தொடங்குவார்கள்” என்றார் உல்முகன். “நோக்குக, பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் முதன்மை அமைச்சருடனேயே வருவார்கள்!”

விழாவுக்கு முதலில் வந்த கோசல நாட்டு மன்னன் தீர்கயக்ஞன் தன் இரண்டு முதன்மை அமைச்சர்களையும் அழைத்து வந்திருந்தார். படகில் மதுராபுரி வந்திறங்கிய அவரை வரவேற்க நானே சென்றிருந்தேன். அவர் இறங்கியதும் கைகூப்பி அணுகி முகமன் உரைத்து வரவேற்றேன். அவர் என்னிடம் “நாங்கள் எந்த நாற்களமாடலுக்கும் பொதுவாக செல்வதில்லை. இங்கே இளைய யாதவர் மீதான மதிப்பின் பொருட்டே வந்தேன். கோசலம் தொன்மையான நாடு. பெரும்புகழ் கொண்ட ராமன் பிறந்த மண். மதுராபுரி குலப்பெருமையில் ஒரு படி தாழ்ந்ததெனினும்கூட எங்கள் அரசியை இளைய யாதவர் மணந்ததனால் நிகரான பெருமையை அடைந்தது. ஆகையினால் இங்கு வரலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்” என்றார்.

“மதுரா வாழ்த்தப்பட்டது, வருக!” என்று அழைத்துச்சென்றேன். என்னுடன் வந்த உல்முகன் “நான் ஒன்றையே நோக்கவிருக்கிறேன், இவர்களில் ஒருவரேனும் தங்கள் குலப்பெருமையை இணைக்காது ஒரு முகமன் உரைக்கிறார்களா என்று” என்றார். நான் “முகமன் என்பதே ஒருவகையில் குலப்பெருமை உரைப்பது மட்டும்தான்” என்றேன். “மறுமுகமன் என்பது அக்குலப்பெருமையை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் எனும் சொல்” என்றேன். உல்முகன் சிரித்து “கூடவே நம் குலப்பெருமையை அவர்கள் பக்கமாக நீட்டிவிடலாம்” என்றார்.

மதுராபுரி சோர்ந்து, குளிர்ந்து, அங்கே மானுடரே இல்லையோ என்று தோன்றும் நிலையில் ஓராண்டுக்கு மேலாக கிடந்தது. துவாரகை விழுந்த செய்தி வந்தபோதே மதுராபுரியில் அச்சோர்வு நிறைந்தது. கருமுகிலென வான் மூடி கரிய பிசின் என மண்ணில் இறங்கி ஒவ்வொருவரையும் சிக்கவைத்து அசைவிலாதாக்கியது அது. அவர்களின் உடல் அசைவுகளே மிக மெல்ல நிகழ்ந்தன. சிரிப்பொலிகள் அணைந்தன. அழுகையும் துயரும் நிகழ்ந்து மெல்ல மெல்ல அன்றாடமென ஆகி ஒவ்வொருவரின் முகமும் அழுவதற்கே உரியவை என ஆகிவிட்டிருந்தன.

ஒரு துயர் நெடுநாள் நிகழ்கையில் அதை இயல்பெனக் கொள்ள மக்களும் நகரும் பழகிவிடுகின்றனர். ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கையில், முகமன் உரைக்கையில், புன்னகைக்காமல் இருக்க ஒவ்வொருவரும் பழகினர். குழந்தைகள் கூவிச் சிரிக்காமல் ஆயினர். பெண்டிர் வண்ண அணி ஆடைகளை ஒழிந்தனர். இல்லங்கள் முன் கோலமும் தோரணமும் அமைக்கும் வழக்கம் மறைந்தது. நகர மையங்களில் எரிந்த விளக்குகள் கூட ஒளி குறைந்து இருள் சூழ நின்றன. அந்தியில் மிக முந்தியே நகரம் அடங்கியது. காலையில் மிகப் பிந்தியே விழித்தது.

முதற்காலையிலும் பின்மாலையில் வணிகம் சிறப்புற நிகழும் பொழுதிலும்கூட நகரிலிருந்து பேரோசை ஏதும் எழவில்லை. கோட்டை மேலிருந்து அப்போது நகரத்தை பார்த்தால் ஓசையற்ற சிறு எறும்புப்புற்றென அது அசைந்துகொண்டிருப்பதாகத் தோன்றும். அல்லது ஓவியங்கள் வரையப்பட்ட திரைச்சீலையொன்றின் நெளிவென விழிமயக்கம் காட்டும். துவாரகையின் அழிவின் துயரிலிருந்த மக்கள் மீள்வதற்கு முன்னரே பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தின் அழிவுச் செய்தி அவர்களுக்கு வந்தது. சற்றே விலகிய துயர் எழுந்து மீண்டும் அவர்களை மூடிக்கொண்டது.

மதுராவின் மக்களில் ஒரு சிலருக்கேனும் அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றுவிடும் எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். முதியவர் சிலர் யாதவர்கள் கன்றோட்டும் வாழ்வில் இருந்து விலகி ஷத்ரிய வாழ்க்கையை மேற்கொண்டதை தெய்வங்கள் விரும்பவில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த எண்ணம் ஏறத்தாழ அனைவரிடமும் இருந்தது. ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் மூழ்கும் தெப்பத்துடன் தானும் மூழ்குபவர்கள்போல அந்நகரையே பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் பிறிதொன்றை அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் அறிந்த ஆயர்வாழ்வெல்லாம் நூலிலும் கலைகளிலுமே.

உளச்சோர்வை மனிதர்கள் பழகி தங்கள் இயல்பென கொள்ளத் தொடங்கும்போது அது ஒரு மறைமுக இன்பத்தை அளிக்கிறது போலும். சோர்ந்து தோள்தளர்ந்து மெல்ல நடந்துசெல்லும் மதுராபுரியின் ஒரு குடியினனுக்கு மிக மகிழ்ச்சியான செய்தியை சொன்னால் கூட இயல்பாக உவகை கொள்ள அவனுக்கு பழக்கமில்லை என்றே தோன்றும். புன்னகைகள் உதடுகளில் மட்டுமே நிகழ கண்கள் அப்பால் இரு பளிங்குத் துண்டுகளென உணர்வற்றிருக்கும்.

மதுராவில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு உறவினரேனும் துவாரகையில் உயிர்நீத்திருந்தனர். அங்கிருந்து நீத்தார் கரிய நிழல்களென வந்து மதுராபுரியில் செறிந்துவிட்டதாக சூதன் ஒருவன் சொன்னான். ஆகவே மதுராவின் மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களைச் சூழ்ந்து பல நிழல்கள் இருப்பதாக உணரத்தொடங்கினர். இல்லங்களில் பல நூறு நிழல்கள் ஆடின. நிழல் பெருகி ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து இரவாகியது. ஒருமுறை உச்சிப்பொழுதிலேயே முற்றிலும் இருண்டு நகர் ஒன்றும் தெரியாமல் ஆகியது. அன்று கலைந்த பறவைக்கூட்டமென மதுரா ஓலமிட்டது.

மதுராவில் நாற்களமாடலுக்கு களம் ஒருங்கிய செய்தி மக்களிடம் எந்த விருப்பையும் உருவாக்கவில்லை. எவரும் அதை செவி கொடுத்து கேட்கவுமில்லை. அது நன்றென்றே தோன்றியது. பந்தல் அமைக்கவும், பாதைகள் சீரமைக்கவும், காவலும் ஏவலும் ஒருக்கவும் முயலும்தோறும் மக்கள் அவற்றில் இருந்து அகன்று செல்வதாகவே தோன்றியது. ஆனால் முந்தையநாள் கோசலத்திலிருந்து அரசர் வந்து இறங்கியபோது முதல் அசைவு நிகழ்ந்தது.

சோர்ந்து ஒலியடங்கிக்கிடந்த நகரத்தினூடாக அணிசெல்கையில் வாழ்த்தொலி எழாமலிருந்தால் கோசலர் தனக்கெதிரான புறக்கணிப்பாக அதை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும் என்பதற்காக ஊதியமளித்து ஆங்காங்கே படைவீரர்களை குடிமக்களென நிறுத்தி வாழ்த்தொலி எழுப்பச்செய்தோம். அணைந்து கிடந்த நகரில் எழுந்த அந்த வாழ்த்தொலி துயிலில் இருந்து விழித்துக்கொண்டவனின் குரலென ஒலித்தது. அது நகரின் ஆழத்திற்குக் கேட்டது. எங்கிருந்தோ அதற்கு எதிரொலி எழுந்தது.

உச்சிப்பொழுது கடந்து மிதிலையில் இருந்து ஜனகர் நகருள் நுழைந்தபோது மதுராவின் குடிகளில் ஒருசாரார் சாலையில் வந்து நின்று வாழ்த்தொலி கூவினர். அன்று மாலையே மதுராபுரி மாறியது. இல்லங்களுக்கு முன் கோலங்கள் எழுந்தன. தளிர்த்தோரணங்களும் மலர்த்தோரணங்களும் உருவாயின. வண்ண ஆடை அணிந்த மக்கள் சாலைகளில் குவிந்தனர். மன்றுகளில் வண்ணத்தலைப்பாகைகளுடன் குடிமக்களை காண முடிந்தது. சிரிப்பொலிகளும் விழியொளிகளும் தென்பட்டன. மெல்ல மெல்ல நகர் மங்கலம் கொள்ளத் தொடங்கியது.

“நன்று, ஒழிந்த மங்கலம் இன்று மீள்கிறது. அவ்வகையில் நன்று” என்று என்னருகே நின்ற அமைச்சர் ஒருவர் சொன்னபோது நான் உளச்சோர்வையே அடைந்தேன். பிறிதொன்றையே நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒவ்வாத ஒன்று. ஏனெனில் அக்கொண்டாட்டத்திற்கு அடியில் இருப்பது ஒரு கசப்பென்று நான் அறிந்திருந்தேன். அது என் உள்ளக்கசப்பா என்று எண்ணி அதை தவிர்த்தேன். ஆனாலும் என் உள்ளம் காற்றிலா கொடி என துவண்டே கிடந்தது.

ருக்மி அன்று மாலை மதுராபுரிக்குள் நுழைவதாக இருந்தது. கௌண்டின்யபுரியிலிருந்து அவரும் அமைச்சரும் கிளம்பிவிட்டதாக செய்தி வந்தது. பன்னிரண்டு படகுகள் யமுனைக்குள் நுழைந்தன. மதுராவிலிருந்து எட்டு படகுகள் சென்று அவர்களை நீரிலேயே கொடி காட்டி வரவேற்று சூழ்ந்து அழைத்து வந்தன. ருக்மியின் படகு மதுராவின் படகுத்துறையை வந்து அடைந்தபோது நானும் பட்டத்து இளவரசனாகிய நிஷதனும் துறைமேடையில் நின்று அவர்களை வரவேற்றோம்.

ருக்மி படகில் இருந்து கூப்பிய கையுடன் இறங்கி வந்தபோது நான் முன் சென்று தலைகுனிந்து “வருக விதர்ப்பரே, இது தங்கள் கால் பழகிய நிலம், மீண்டும் தங்கள் கால் பட்டு இது மங்கலம் கொள்க!” என்றேன். அவர் உரக்க நகைத்து “ஆம், நான் அறிந்த நிலம். அறிந்த ஆசிரியர். நான் நன்கறிந்த ஆடல்கள்” என்றார். பலராமரின் மைந்தர்கள் நிஷதனும் உல்முகனும் அவரை முறைப்படி முகமன் கூறி வரவேற்றனர். நிஷதனின் தோளில் தட்டி “எப்படி இருக்கிறீர்கள்? தந்தையைப்போலவே தோள்பெருத்திருக்கிறீர்கள். கதை பழகியிருக்கிறீர்களா?” என்றார். அவர்கள் புன்னகைத்தனர்.

அவரை அழைத்துச்சென்று அணித்தேரில் ஏறினோம். தேரில் ருக்மி மதுராவின் தெருக்களினூடாகச் சென்றபோது குடிமக்கள் இருபுறமும் வந்து கூடி வாழ்த்துரைத்தனர். “விதர்ப்பர் வெல்க! ருக்மி வெல்க!” என்ற குரல்களைக் கேட்டு அவர் திகைத்தார். பின்னர் உரக்க நகைத்து இருபுறமும் நோக்கி கைதொழுதார். மதுராவின் மக்களின் வாழ்த்தென்பது அவர்கள் நெடுங்காலம் இருந்த உளச்சோர்விலிருந்து வெளிவந்தமையால் என்று எனக்கு தெரிந்திருந்தது. அமைச்சர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். நான் “எவ்வகையில் என்றாலும் அது நன்று” என்றேன்.

நிஷதனும் உல்முகனும் ருக்மியுடன் சென்றனர். நான் படகுத்துறைக்கு மீண்டேன். அமைச்சர்கள் வந்த படகு வந்து நின்றது. நான் அங்கு நின்று ஒவ்வொருவரையாக வணங்கி முகமன் உரைத்து உரிய தேர்களுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு தேரிலிருந்து அகன்ற தாலத்தில் கணிகர் கொண்டுவரப்படுவதை பார்த்தேன். முதலில் அது ஏதோ பொருள் என்று எண்ணினேன். கணிகர் என்று கண்டதுமே என் உளம் திகைத்தது. பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். முன்னரே எனக்கு அது மெலிதாக தோன்றியிருந்தது. புதிய அமைச்சராக கௌண்டின்யபுரியில் சேர்ந்த அமைச்சர் கணிகர்தான். நாற்களமாடல் மதுராவில் நிகழவேண்டும் என்று அறிவுரைத்தவர் அவரே.

அதில் அவரது ஆடல் என்ன என்று என் உள்ளம் எண்ணியது. எவ்வகையிலும் அது ருக்மிக்கு உகந்ததல்ல என்றுதான் தோன்றியது. அப்போதுதான் பிறிதொரு எண்ணம் வந்தது. ஒருவேளை இந்த நகரில் ருக்மிக்கு அளிக்கப்பட்ட இந்த வரவேற்பை கணிகர் முன்னுணர்ந்திருப்பாரா? அதன்பொருட்டுதான் இந்த மாற்றத்தை அவர் உரைத்தாரா? அத்தனை முன்சென்று எண்ண எவரால் முடியும்? ஆனால் அவரால் இயலும் என்றும் தோன்றியது.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 74

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 3

மதுராவிலிருந்து மீண்டும் விதர்ப்பத்திற்கே நான் கிளம்பினேன். இம்முறை என்னுடன் மதுராவின் இரண்டு அமைச்சர்களும் உடன்வந்தனர். யமுனையினூடாக படகில் கங்கையை அடைந்து, அங்கிருந்து எதிரோட்டத்தை தாங்கும் சிறிய பாய்கொண்ட மென்மரப் படகில் வரதாவினூடாக கௌண்டின்யபுரியை சென்றடைந்தோம். முன்னரே எங்கள் வருகையை ருக்மிக்கு அறிவித்திருந்தோம். ஆகவே எங்களை வரவேற்க படகுத்துறையில் விதர்ப்பத்தின் சிற்றமைச்சர் ஒருங்கியிருந்தார்.

நாங்கள் சென்றிறங்கியபோது எங்களுக்கு முறையான வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. எங்களை அழைத்துச்சென்ற அமைச்சர் ஒரு மாளிகையை அளித்து ஓய்வெடுத்து ஆடைமாற்றும்படி பணித்தார். ஆனால் அது எங்கள் தகுதிக்கான இடமல்ல என்று அப்போதும் உணர்ந்தேன். முறைமை செய்யவேண்டும், ஆனால் தன் பொருட்டின்மையை தெளிவுற அறிவுறுத்த வேண்டும் என்றும் ருக்மி விரும்புவதை உணர்ந்துகொண்டேன். அதை பொருட்டெனக் கருதியதாக காட்டிக்கொள்ளவேண்டாம் என்று என் உடன் வந்த மதுராவின் அமைச்சர்களிடம் கூறினேன்.

நாங்கள் ஓய்வெடுத்த பின்னர் அந்தியில் எங்களை அவைக்கு அழைத்துச்செல்ல ருக்மியின் சிற்றமைச்சர்கள் வந்தார்கள். அவர்கள் கவலைகொண்ட முகத்துடன் இருப்பதை, தங்களுக்குள் எரிச்சலுடன் பேசிக்கொள்வதை நான் உணர்ந்தேன். கௌண்டின்யபுரியில் ஏதோ நிறைவின்மை கருக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தது. அவைமுகப்பிலேயே எங்களைக் காத்து ருக்மியின் மைந்தர்களான ருக்மகனும் ருக்மதேஜஸும் ருக்மாங்கதனும் ருக்மவீரனும் ருக்மராஜனும் நின்றிருந்தனர். அவர்களின் முகங்கள் எங்களிடம் ஏதோ சொல்ல விழைவதுபோல தோன்றின.

அவர்களில் ருக்மாங்கதனும் ருக்மராஜனும் ருக்மியின் உடன்பிறந்தவரான ருக்மகேதுவின் மைந்தர்கள். ருக்மவீரன் ருக்மியின் இளையோன் ருக்மரதனின் மைந்தன். குருக்ஷேத்ரப் போரில் ருக்மியின் தந்தையும் கௌண்டின்யபுரியின் அரசருமான பீஷ்மகர் தன் மைந்தர்களான ருக்மரதன், ருக்மகேது, ருக்மபாகு, ருக்மநேத்ரன் ஆகியோருடன் உயிர்துறந்தார். அவர்களில் ருக்மபாகு, ருக்மநேத்ரன் இருவரும் விதர்ப்பத்தின் முதன்மையான நிஷாத குடியான விடூபர்களை சேர்ந்தவர்கள். விடூபர்கள் ருக்மியிடமிருந்து உளமாறுபாடு கொண்டு விலகியிருப்பதாக நான் அறிந்திருந்தேன்.

நான் எண்ணியதற்கு மாறாக விதர்ப்பத்தின் அந்தணரும் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் பெருவணிகர்களும் குடித்தலைவர்களும்  அடங்கிய ஐம்பேரவை அது. முன்னரே எங்கள் வருகை அவர்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆகவே நாங்கள் அவைக்குள் நுழைந்தபோது மெல்லிய ஒரு சலசலப்பாக அவர்களின் உணர்வுகள் வெளிப்பட்டன. நான் முகப்பில் சென்றுநின்று ருக்மியை முறைப்படி முகமனுரைத்து வணங்கினேன். அவர் எனக்கு வெறும் தலையசைப்பையே மறுமுகமனாக உரைத்தார். நாங்கள் பீடம்கொண்டதும் நிமித்திகன் அவை நிகழ்வுகளை அறிவித்தான்.

எங்கள் வருகைக்கு தொடர்பற்ற நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின. நான் பொறுமையிழந்து காத்திருந்தேன். ருக்மி எங்கள் வருகை அவர்களுக்கு பொருட்டல்ல என்று காட்டவிரும்புகிறார் என்று தெரிந்தது. என்னுடன் வந்த அமைச்சர்கள் சிவந்து மூச்சை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். பொறுமை என நான் அவர்களுக்கு விழிகாட்டினேன். முதன்மை நிகழ்வுகள் முடிந்து எளிய நிகழ்வுகள் சென்றுகொண்டிருந்தபோது நடுவே எங்கள் வருகை அறிவிக்கப்பட்டது. ருக்மி அப்போதுதான் எங்களை பார்ப்பவர்போல திரும்பி “கூறுக!” என்றார்.

நான் எழுந்து குரலில் அலைவின்மையை தக்கவைத்துக்கொண்டு “விதர்ப்பத்தின் அரசே, இன்று யாதவர்களின் குடித்தலைவராகவும், மதுராவின் அரசராகவும், பாரதவர்ஷத்தின் வெல்லப்படாத பெருவீரராகவும் இருக்கும் மூத்த யாதவர் பலராமரின் ஆணைப்படி இங்கு வந்துள்ளேன். தாங்கள் பலராமரின் மாணவர் என்பதை இங்கு அறிவுறுத்த விரும்புகிறேன். விதர்ப்பம் இன்று அஸ்தினபுரிக்கு கப்பம் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் மகதத்திற்கு கப்பம் கட்டிக்கொண்டிருந்த நாடு. அஸ்தினபுரி மதுராவின் நட்பு நாடு. ஆகவே விதர்ப்பத்தை மதுராபுரி தனக்கு கப்பம்கட்டும் நாடென்று மட்டுமே கருத முடியும். அவ்வாறல்ல என்று விதர்ப்பம் கருதுமாயின் அதை அஸ்தினபுரியிடம் பேசியே முடிவுசெய்ய வேண்டும்” என்றேன்.

அவை ஓசையின்றி அமைந்திருந்தது. ருக்மியின் விரல்கள் பதறத் தொடங்குவதை கண்டேன். “அரசே, தாங்கள் மதுராபுரியின் இணையரசான துவாரகையை ஆண்ட இளைய யாதவர் கிருஷ்ணனின் மைந்தர் பிரத்யும்னனிடமிருந்து கருவூலத்தில் ஒரு பகுதியை முறைப்படி சொல்லளித்து பெற்றுக்கொண்டீர்கள் என்பதை மறுக்கமாட்டீர்கள். அந்தக் கருவூலச்செல்வத்தையும், அதை நாங்கள் பலமுறை கோரியும் மறுத்தமைக்குரிய பிழையீட்டுச் செல்வத்தையும் இன்னும் ஏழு நாட்களில் படகுகளில் மதுராவுக்கு அனுப்பவேண்டும். அந்தச் செல்வத்தை ஏற்றுக்கொண்டதாக அரசரின் ஒப்புதலை பெற்றாகவேண்டும்.”

ருக்மியின் இறுகிய முகத்தை நோக்கி நான் சொன்னேன் “இல்லையெனில் யாதவர்களின் படை வந்து விதர்ப்பத்தை சூழ்ந்துகொள்ளும். ஐயம் வேண்டியதில்லை. விதர்ப்பம் முற்றழியும். கௌண்டின்யபுரியின் ஒவ்வொரு மாளிகையும் இடிக்கப்படும். ஒவ்வொரு இளைஞனும் கொல்லப்படுவான். வயல்கள் உப்பிடப்படும். நீர்நிலைகள் இடித்தழிக்கப்படும். இங்கே எரிபுகையும் இடிபாடுகளும் மட்டுமே எஞ்சும்” என்றேன். “அவ்வழிவிலிருந்து விதர்ப்பம் மீண்டெழ ஏழு தலைமுறைகளாகும். ஆகவே ஆற்றவேண்டியதை உடனே ஆற்றுக! உரிய முடிவை எடுத்து என்னிடம் தெரிவித்து அனுப்புக!” என்றேன்.

அவை உறைந்து சொல்லிழந்து அமர்ந்திருந்தது. ருக்மி ஏற்கெனவே முடிவெடுத்துவிட்டார் என்பது தெரிந்தது. ஆயினும் என் குரலிலிருந்த விசை அவரை சொல்லெழாது செய்தது. திகைப்புடன் அவையை மாறிமாறிப் பார்த்தார். கைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்து கோத்துகொண்டபோது மரக்கட்டை உரசுவதுபோல ஓசை எழுந்தது. சொற்கள் எதுவும் அவர் நாவில் எழவில்லை என்பது தெரிந்தது. பின்னர் தன்னைத் தானே விசைகூட்டிக் கொண்டு எழுந்து கைகளை விரித்து உடைந்த குரலில் “எங்கு எதை பேசுகிறீர்கள்? எவரை வந்து மிரட்டுகிறீர்கள்?” என்று கூவினார். அக்குரலை அவரே கேட்டு  உணர்வெழுச்சி கொண்டார்.

“விழுந்துபட்ட துவாரகையா, அழிந்துபட்ட பிரஃபாச க்ஷேத்ரமா, எங்கிருந்து கிளம்பி வந்திருக்கிறீர்கள்? நாய்க்குடை நகரங்கள் அவை. வேரூன்றி கிளைவிரித்து பாரதவர்ஷத்தின் பெரு மணிமுடிகளில் ஒன்றாக நின்றிருக்கும் விதர்ப்பத்தை நோக்கி இதை சொல்ல எப்படி துணிகிறீர்கள்? விதர்ப்பம் இனி எவருக்கும் எந்நிலையிலும் கப்பம் கட்ட எண்ணவில்லை” என்றார். கைகளை ஓங்கி அறைந்து “இங்கு பேசப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லையும் அறைகூவலாகவே கொள்கிறேன். இதன்பொருட்டு மதுராபுரியை அழிப்பேன்!” என்றார்.

நான் அவரை மறித்து “நீங்கள் கட்டிய கப்பத்தால் வீங்கிய மகதத்தின் அரசரை சிற்றுயிரை நசுக்குவதுபோல் வென்றவர்கள் யாதவர்கள்” என்றேன். ருக்மி பற்கள் தெரிய கூச்சலிட்டபடி என்னை நோக்கி கைநீட்டினார். “யார் நீ? இங்கு எனக்கு நிகராக நின்று அவை விவாதம் செய்வதற்கு தகுதியானவனா? போ, உன் நிலத்தில் கன்றோட்டு. சாணி அள்ளு. பால் கறந்து நெய் எடு…” என்றார். அவர் உடல் பதறிக்கொண்டிருந்தது. “சென்று சொல் உன் அரசரிடம், நான் படைக்கு ஒருக்கம் என்று” என்றார். “ஆனால் ஒன்று, நான் வென்றால் மதுராபுரி என்ற ஒரு நகர் அதன்பின் இருக்காது. மூன்றாவது பேரழிவு யாதவர்களுக்கு காத்திருக்கிறது. யாதவக் குடியில் ஒற்றை ஆண்மகன்கூட இல்லாது அழிக்கப்படுவான். இனி ஒருபோதும் யாதவர் எங்கும் தலையெடுக்க முடியாது செய்வேன். இது என் குலதெய்வங்கள்மேல், என் மூதாதையர்மேல் ஆணை!”

அது போர்வஞ்சினம். ஆனால் அவர் முன் அமர்ந்திருந்த அவையிலிருந்து அத்தருணத்தில் வெளிப்படவேண்டிய ஓசைகளோ உணர்வுகளோ வெளிப்படவில்லை. அரசன் வஞ்சினம் உரைத்தால் எழுந்து நின்று படைக்கலங்களை தூக்கி வீசி போர்க்குரல் எழுப்பி அவ்வஞ்சினத்தை தாங்களும் ஏற்பதும் மேலும் மேலும் கூச்சலிட்டு அவ்வஞ்சினத்தை பன்மடங்காக பெருக்குவதும் அவையினரின் இயல்பு மட்டுமல்ல கடமையும் கூட. அவையினர் திகைத்த விழிகளுடன் அசைவிலாது ஓசையில்லாது அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால் தன் மிகையுணர்ச்சிகளால் ததும்பிக்கொண்டிருந்த ருக்மி அதையும் உணரவில்லை.

அவை அமைதியாக இருப்பதை நான் வேண்டுமென்றே தலைசுழற்றி திரும்பிப் பார்த்தேன். புன்னகையுடன் “அரசே, இந்த அவை உங்கள் சொல்லை ஏற்கிறதா?” என்றேன். “ஏற்கும்! எனது அவை எனது சொல்லை ஏற்றே ஆகவேண்டும்!” என்றார் ருக்மி. அப்போதும் அவரால் உணரமுடியவில்லை. “அது உங்கள் ஆணைதான். ஆனால் உங்கள் உணர்வுகளை இந்த அவை ஏற்கிறதா?” என்று மீண்டும் கேட்டேன். “அதை பார்க்கவேண்டியவன் நான், நீ அல்ல” என்று ருக்மி கூவினார். “இது எனது சொல். சென்று சொல்க, பலராமரிடம்! அவர் முதியவர், படை நடத்தும் திறனற்றவர், நானோ இன்னும் உடலாற்றலுடன், உளவிசையுடன் இருப்பவன்.”

வெறியுடன் இளித்தபடி அவர் சொன்னார். “நான் எவரென்று இன்னமும் நீங்கள் உணரவில்லை. விதர்ப்பத்தின் முழுப் படையையும் அப்படியே பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறேன். நாங்கள் குருக்ஷேத்ரப் போரில் ஒரு வீரனையும் இழக்கவில்லை. இன்று முழுப் படையுடன் இருக்கும் பாரதவர்ஷத்தின் நாடுகளில் ஒன்று நாங்கள். இந்த பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து அரசுகளையும் வென்று விதர்ப்பம் முடிசூடக்கூடிய வாய்ப்பு எங்களுக்கு ஒருங்கி வந்திருக்கிறது. ஆம், பிரத்யும்னனின் செல்வம் என்னிடம் இருக்கிறது. அது ஊழின் ஆணையால் எனக்கு வந்துசேர்ந்தது. ஊழ் ஒருங்கியிருக்கிறது விதர்ப்பம் முதன்மைகொள்வதற்காக!”

“சென்று சொல்க, விதர்ப்பம் ஒரு வெள்ளி நாணயத்தைக் கூட எவருக்கும் அளிக்கப்போவதில்லை! அதற்கு மாறாக அச்செல்வத்தைக் கொண்டு மேலும் பலமடங்கு படை திரட்டப் போகிறேன். மதுரா என் மேல் படைகொண்டுவருமா? நன்று, அவர்களிடம் எவ்வளவு படை இருக்கிறதென்று எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் இங்கு வரும்போது மழைக்கால நீர்போல எட்டு திசையிலிருந்தும் விதர்ப்பத்திற்கு படைப்பெருக்கு வந்துகொண்டிருப்பதை காண்பார்கள்.” அவ்வெண்ணத்தால் ருக்மி அவரே மகிழ்ந்தார். உரக்க நகைத்து கைவீசினார். “விதர்ப்பம் பாரதவர்ஷத்தின் மாபெரும் படைவல்லமை கொண்டிருக்கும். யாதவர்களின் செல்வத்தால் படைபெருக்கி யாதவர்களை வெல்லும்.”

“எங்கள் படை பெருகிக்கொண்டே இருக்கும்” என்று ருக்மி கைதூக்கி கூவினார். “இன்று எங்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்து அரசுகளும் ஆற்றலிழந்திருக்கின்றன. பெரும்பாலான நாடுகளில் படைவீரர்கள் காவல்பணியும் இன்றி, ஊதியமின்றி இருக்கிறார்கள். இங்கு படைவீரர்களுக்கு பொன்னால் ஊதியம் அளிக்கப்படுகிறது என்று ஒரு முரசறைவு நிகழ்ந்தால் போதும், ஏழு நாட்களில் விதர்ப்பம் படைகளால் நிறையும்.” உளவிசையால் அவர் அரசமேடையில் இருந்தே இறங்கி என்னை நோக்கி வந்துவிட்டார்.

“ஒருவேளை ஊழ் எண்ணுவதும் இதுவே போலும். பாரதவர்ஷத்தின் பெருவீரர் என்று அறியப்பட்ட பலராமரை வென்று, தலைகொய்தேன் என்று இங்குள்ள ஷத்ரியர்கள் என்னைப் பற்றி அறியட்டும். அதன்பின் போரில்லாமலே காங்கேயத்தை வெல்வேன். சைந்தவத்தை அடைவேன். வேசரத்தை கைப்பற்றுவேன். அதன்பின் படைகொண்டு சென்று திருவிடத்தையும் கொள்வேன். மும்முடிசூடி கடல்சூழ் நாவலந்தீவில் அரியணை அமர்ந்திருப்பேன். தெய்வங்கள் அருள்கின்றன போலும்! மூதாதையரின் ஆணை போலும் இது! போர் எழுக! போரில் வென்று விதர்ப்பம் பொலிவு கொள்க!” என்று ருக்மி சொன்னார்.

“இதுவே உங்கள் மறுமொழி எனில் இச்சொல்லுடன் நான் திரும்பிச்செல்கிறேன்” என்று நான் சொன்னேன். அப்போது “பொறுங்கள், யாதவரே” என்று அருகிலிருந்த பட்டுத்திரைக்கு அப்பால் அரசி ருக்மிணியின் குரல் கேட்டது. அவர்கள் போஜகடகத்தில் இருந்து எப்போது வந்தார்கள், அங்கு எப்போது வந்து அமர்ந்தார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஓசையிலாது வந்து அமர்வது அவர்களின் வழக்கமும் அல்ல. ஆனால் வெண்ணிற ஆடை அணிந்ததுமே அவர்கள் உடல்மொழியில் மாற்றம் வந்திருந்ததை முன்னரே உணர்ந்திருந்தேன். வெண்ணிறம் முகிலுக்குரியது. வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர்களுக்கு அப்பண்புகள் வந்தமைகின்றன போலும்.

அரசியின் குரல் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் கேட்டது. அவையே பட்டுத்திரைச்சீலையில் தெரிந்த நிழலுருவம் நோக்கி திரும்பியது. “கூறுங்கள் அரசி, தங்கள் ஆணை என்ன?” என்றேன். “இங்கு உரைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் கேட்டேன். அரசர் எடுக்கும் முடிவுக்கு அப்பால் சென்று ஒரு முடிவை கோரும் நிலையில் நானில்லை. என் மைந்தன் பிரத்யும்னன் விதர்ப்பத்துக்கு அளித்த செல்வத்தை அடையும் உரிமைகொண்டவள் நான். ஆனால் அதை நான் கோரவில்லை. ஆகவே அதை கோர மதுராவுக்கு உரிமையில்லை” என்றார் ருக்மிணி.

அவையில் சிலர் “ஆம்! உண்மை! மெய்!” என்றனர். நான் “சற்று பொறுங்கள் அரசி, தாங்கள் சொல்வது முதலில் கேட்கும்போது முறையெனத் தோன்றுமெனினும் அது பொருளற்றது. தங்களின் மைந்தனின் செல்வத்தை கேட்டுப்பெறுவதில் தங்களுக்கு உரிமையுண்டு. ஆனால் அவ்வுரிமை ஒன்றின்பொருட்டே. தங்கள் மைந்தருக்கு நீர்க்கடன் செய்யும்பொருட்டு தாங்கள் ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக எடுத்துக்கொண்டால் மட்டுமே அவன் பொருட்டு அச்செல்வத்தை கோரமுடியும். அவ்வாறு அல்லவெனில் அவ்வாறு பெறுமைந்தனை எடுத்து நீர்க்கடன் முடிக்கும் குடிமூத்தாருக்கே அச்செல்வம் சென்று சேரும்” என்றேன்.

“நீங்கள் உங்கள் மைந்தனுக்கும் பெயர்மைந்தனுக்கும் வழிமைந்தனுக்கும் நீர்க்கடன் செய்ய விரும்பவில்லை என்று கூறினீர்கள். அதன்படி அச்செல்வத்தை நீங்கள் முற்றிலும் இழந்துவிட்டீர்கள். அதை எவருக்கும் அளிக்க உங்களுக்கு உரிமை கிடையாது” என்று நான் கூறினேன். “இப்போது அச்செல்வம் யாதவக் குடிக்கே திரும்பச்சென்றுவிட்டது. அதை கோரவே நான் வந்திருக்கிறேன்.” அவையை நோக்கி திரும்பி “பிரத்யும்னன் இளைய யாதவரின் மைந்தர் என்பதை இந்த அவை மறக்கவேண்டியதில்லை. அச்செல்வம் இளைய யாதவரால் ஈட்டப்பட்டது என்பதையும் எவரும் மறுக்கப் போவதில்லை. இளைய யாதவரின் குடிக்கே அச்செல்வம் சென்று சேரவேண்டும். இளைய யாதவரின் குடியில் எஞ்சியிருக்கும் அவரது மூத்தவர் பலராமர். அவரும் அவர் மைந்தரும்தான் தன் குடிமைந்தருக்கு நீர்க்கடன் செய்யும் குருதி முறைமையை கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

“நன்று, அதை மூத்தவர் கூறியதுபோல போர்க்களத்தில் தீர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று ருக்மிணி சொன்னார். “ஆனால் அதன் பொருட்டு இரு நாடுகளும் போர்புரியுமெனில் மீண்டும் ஒரு பேரழிவே உருவாகும். அப்படி ஒரு அழிவை பாரதவர்ஷத்தின்மேல் மீண்டும் சுமத்த எண்ணுகிறாரா மூத்தவர்? குருக்ஷேத்ரத்தின் அழிவைக் கண்ட பின்னரும் பிறிதொரு போரா?” என்று ருக்மிணி கேட்டார். எவரும் எதிர்வினையாற்றவில்லை என்றாலும் அங்கிருந்த அத்தனை பேரும் அச்சொற்களுடன் அகவொருமை கொள்வதை உணரமுடிந்தது.

“விதர்ப்பம் தூய ஷத்ரியக்குருதி கொண்டதல்ல என்று எண்ணுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். யாதவர்களோ ஷத்ரியர்களாக இன்னும் ஏற்கப்படாதவர்கள். யாதவர்களும் விதர்ப்பமும் போரிட்டு அழியுமெனில் அத்தொன்மையான ஷத்ரியக்குடிகளே மகிழ்ச்சி அடைவார்கள். அவர்களுக்கு அந்த மகிழ்ச்சியை அளிப்பதற்காகத்தான் இதை செய்யப்போகிறோமா?” என்றார் ருக்மிணி. “ஆம், அதையே நானும் கேட்க எண்ணினேன். இந்தப் போரால் எவருக்கு அறுதியாக நன்மை?” என்றார் முதிய குடித்தலைவர் ஒருவர்.

“பொறுத்தருளுங்கள் அரசி, போருக்கு அறைகூவியவர் உங்கள் மூத்தவர். இதை அவரிடம் சொல்லுங்கள்” என்றேன். “இருவருக்காகவும்தான் இதை கூறுகிறேன். இங்கு அவையிலிருக்கும் விதர்ப்பர்கள் கூறட்டும், பிறிதொரு பேரழிவுப்போரை அவர்கள் விரும்புகிறார்களா?” என்றார் அரசி. “அவ்வளவு எளிதாக என் மூத்தவரை மூத்த யாதவர் வெல்ல இயலாது. ஏனெனில் அவர் மூத்த யாதவரின் மாணவர். ஆனால் ஒன்று உறுதியாக சொல்லமுடியும், போர் நிகழ்ந்தால் மதுராவும் அழியும் விதர்ப்பமும் அழியும்” என்று அரசி சொன்னார்.

ஆங்காங்கே பலர் அவையில் எழுந்தனர். “ஆம், விதர்ப்பத்தினரும் போரை முழுமையாக கண்டுவிட்டோம். நம் அரசரும் இளவரசரும் மறைந்த துயரே இன்னும் மறையவில்லை. ஒருபோதும் விதர்ப்ப மக்கள் போருக்கு ஒருக்கமில்லை” என்றார் முதிய குடித்தலைவர். “எனது ஆணை! எனது ஆணையை மீறுகிறதா விதர்ப்பம்?” என்றபடி ருக்மி எழுந்தார். “அரசே, இதை வாழவைக்கும் பொறுப்பு உங்களுக்கு உள்ளது. இதை அழிக்கும் முடிவை நீங்கள் எடுத்தால் அதற்கு நாங்கள் உடன்பட முடியாது” என்றார் ஒருவர். “அழிப்பதும் வளர்ப்பதும் எனது முடிவு” என்று ருக்மி கூவினார். “அது உங்களைப் பற்றிய முடிவு எனில் நீங்கள் எடுக்கலாம். விதர்ப்பம் நூற்றெட்டு குடிகளால் ஆனது. எங்கள் குடியின் நலனை நாங்கள் பேணவேண்டும்” என்று இன்னொருவர் சொன்னார்.

சினம்கொண்டு நிலையழிந்து உடைவாளில் கைவைத்து “என்னை மறுக்கிறீர்களா?” என்றார் ருக்மி. “ஆம் மறுக்கிறோம், விதர்ப்பத்தின் விடூப குடி போருக்கு வரப்போவதில்லை” என்றார் முதியவர். “அம்பர் குடியும் போருக்கு எழாது” என்றார் இன்னொருவர். ருக்மி ருக்மிணியை நோக்கி சீற்றத்துடன் திரும்பி “இதைத்தான் நீ விரும்பினாயா? இவர்களை எனக்கெதிராக தூண்டிவிடுவதற்காகத்தான் இங்கு வந்தாயா?” என்றார். “அல்ல. அவர்கள் எந்த நிலையிலிருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு முன்னரே தெரியும் என்பதனால்தான் அவைக்கு வந்தேன். உங்கள் சொல் இங்கே சிறுமைப்படலாகாது என்பதற்காக” என்று ருக்மிணி சொன்னார்.

“எவருடைய ஆதரவும் எனக்கு தேவையில்லை. என்னிடம் இருக்கும் கருவூலச் செல்வத்தால் நான் படைதிரட்டிக் கொள்கிறேன். ஆனால் அப்படை இங்கே கோன்மைகொண்டால் இங்குள்ள ஒவ்வொரு குடியையும் அடக்குவேன். குடித்தலைவர்களை கழுவிலேற்றுவேன்” என்று ருக்மி கூச்சலிட்டார். “மூத்தவரே, அதற்கு முன் உங்கள் மைந்தரிடம் உசாவுக!” என்றார் ருக்மிணி. “என் மைந்தரா?” என்று ருக்மி திரும்பினார். மூத்தவரான ருக்மகன் “தந்தையே, விதர்ப்பம் போருக்கு எழவேண்டியதில்லை என்பதே என் எண்ணம். என் இளையோரின் எண்ணமும் மற்றல்ல” என்றார். ருக்மதேஜஸ் “யாதவர்களுடன் போரிடுவது என்பது நம் இயற்கையான துணைவரை பகைத்துக்கொள்வது, அது தற்கொலை முயற்சி” என்றார்.

ருக்மாங்கதன் “யாதவர்களுக்கான செல்வத்தை அளித்துவிடுவதே உகந்தது. அவர்களுடன் நீண்டநாள் படையொத்துழைப்புக்கான புரிதல்சாத்து ஒன்றையும் உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும்” என்றார். ருக்மவீரன் “ஆம், அதுவே எங்கள் இருவரின் எண்ணமும்” என்றார். ருக்மி தளர்ந்து அரசமேடையில் நின்றார். பின்னர் மெல்ல நடந்துசென்று அரியணையில் அமர்ந்தார். அவர் உடல் சோர்ந்து கைகள் உயிரற்றவை என அமைந்தன.

ருக்மிணி “மூத்தவரே, தாங்கள் மதுராவை போருக்கு அழைத்துவிட்டீர்கள். இன்று உங்கள் குடியினர் உங்களுடன் இல்லையென்ற செய்தி வெளியே செல்லும் என்றால் அந்த வஞ்சினச் சொல் வீணாகும். அதனால் உங்களுக்கு இழிவே சூழும். அவ்வாறு நிகழக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் இங்கு வந்தேன்” என்றார். ருக்மி “என்ன நிகழப்போகிறது? படைகொண்டு வருக என்று நான் மதுராவுக்கு அறைகூவிவிட்டேன். என் சொல்லை நான் மாற்றபோவதில்லை. மதுரா படைகொண்டு வரும்போது இங்கிருக்கும் இக்கோழைகள் சென்று வணங்கி அடிபணிவார்கள் என்றால் அவ்வண்ணமே ஆகுக! என் மைந்தர் என்னை சிறைபிடித்து அவர்களிடம் கையளிப்பார்கள் என்றால் அது நடக்கட்டும்” என்றார்.

“ஆனால் அவைச்சிறுமை நிகழ்ந்த பின் நான் ஏன் உயிர்வாழவேண்டும்…” என்று கூவியபடி எழுந்தார். அவருடைய உடலில் ஒரு துடிப்பு எழுந்தது. “அவ்வண்ணம் சிறுமைகொள்வதைவிட இந்த அவையிலேயே வாளெடுத்து என் சங்கை அறுத்துக்கொள்கிறேன்” என்றார். “பொறுங்கள்” என்று ருக்மிணி சொன்னார். “போருக்கு பல வழிகள் உள்ளன, நிகரிபோர் அதில் ஒன்று. முன்னரும் நிகழ்ந்ததுதான் இது. வஞ்சினம் உரைத்தவர் நீங்கள், அறைகூவியவர் அவர். அதை இருவரும் ஒரு நாற்களத்தில் ஆடி தீர்த்துக்கொள்ளலாம்” என்றார். அவையை நோக்கியபின் “மூத்தவரே, இந்தக் கருவூலச்செல்வம் குறித்த பூசலை நாற்களத்தில் போர்புரிந்து முடித்துக்கொள்ளலாம் என்று நீங்கள் எண்ணுவதாக மூத்த யாதவரிடம் கூறுங்கள்”
என்றார்.

“நாற்களத்திலா?” என்று ருக்மி குழப்பமாக கேட்டார். “ஆம், அதுவும் போரே. நிகர்ப்போருக்கு நூலொப்புதல் உண்டு. அரசர் சூழ அது முறைப்படி நடக்கட்டும். குருக்ஷேத்ரப் போருக்குப் பின் மீண்டும் ஒரு குருதிப்போருக்கு எவருமே ஒருக்கமல்ல. அங்கு அவர் தரப்பின் யாதவக் குடிகளும் அப்படித்தான் உணர்வார்கள். ஆகவே அவரை ஒரு நிகர்ப்போருக்கு அழையுங்கள். நாற்களத்தில் அமர்ந்து போரிடுங்கள். வெல்பவரும் தோற்பவரும் இறுதி முடிவுக்கு வாருங்கள்” என்றார் ருக்மிணி. “ஆம், அதுவே முறை. நாற்களப் போர் போதும். நிகரிப்போர் போதும்” என்று மாறி மாறி அவையினர் குரல் எழுப்பினர்.

ருக்மி தளர்ந்து அரியணையில் அமர்ந்து தலையை அசைத்தார். பெருமூச்சுடன் “ஆம், வேறு வழியில்லை” என்றார். ருக்மிணி என்னிடம் “ஸ்ரீகரரே, சென்று மூத்த யாதவரிடம் கூறுங்கள் நிகரிப்போர் ஒன்றுக்கு விதர்ப்பம் அறைகூவுவதாக” என்றார். “ருக்மி அவையமர்ந்து போரிடலாம் என்று எண்ணுகிறார் என்றும் அதற்கு யாதவ மூத்தவர் ஒருக்கமா என்று கேட்கிறார் என்றும் சென்று சொல்லுங்கள்.” எனக்கும் அந்த எண்ணம் ஆழ்ந்த ஆறுதலை அளித்தது. “ஆம், அவ்வண்ணமே” என்று நான் தலைவணங்கினேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 73

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 2

ஸ்ரீகரர் சொன்னார். நான் விதர்ப்பினியாகிய ருக்மிணியைக் கண்டு நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லி மீளலாம் என்று எண்ணினேன். அவர்கள் இதை அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒருவேளை அவர்களுக்கு விதர்ப்பத்தின் அரசமைவில் ஏதாவது சொல்லுரிமை இருக்கலாம். பிரத்யும்னனின் செல்வத்தை கோரும்போது அவருடைய சொல்லும் உடனிருப்பது நன்று. பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பெயர்மைந்தரும் அழிந்திருந்தாலும்கூட துவாரகையின் கருவூலத்தில் இருந்து ருக்மியிடம் அளிக்கப்பட்டு எஞ்சியிருக்கும் பகுதிக்கு ருக்மிணி உரிமைகொண்டாடலாம். ருக்மிணி ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக குடியில் இருந்து எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவன் பிரத்யும்னனுக்கும் அநிருத்தனுக்கும் நீர்க்கடன் செய்யக்கூடும் எனில் அச்செல்வம் அவனுக்குரியது.

நான் அவ்வெண்ணத்தை அடைந்ததுமே பரபரப்பு கொண்டேன். அவையில் ருக்மி பிரத்யும்னனின் மைந்தரோ பெயர்மைந்தர்களோ எவரேனும் எஞ்சியுள்ளனரா, அவர்கள் எவரேனும் ஒருவர் வந்து கேட்டால் அக்கருவூலத்தை அளிக்கிறேன் என்று அறைகூவியபோது என் நா தாழ்ந்தது. ஏனெனில் எவர் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எம்முறைப்படி அதை கோருவதென்பதும் தெளிவாக இல்லை. நான் அங்கு வந்தமைக்காகவே, எனக்கு பணிக்கப்பட்டதை இயற்றுவதே என் கடமை என்பதற்காகவே அப்போது அவைநின்றேன். ஆனால் அனைத்து நெறிகளின்படியும் நீர்க்கடன் செய்பவர்களுக்குரியது தந்தையின் செல்வம்.

மைந்தர்களும் பெயர்மைந்தர்களும் வழிமைந்தர்களும் மறைந்து துயருற்றிருந்தாலும் ருக்மிணி இயற்ற வேண்டியதை இயற்றும் உளநிலையிலேயே இருப்பார் என்று நான் எண்ணினேன். எவராயினும் இப்புவியில் இருந்து வரும் அன்னமும் நீரும் இன்றி விண்புக இயலாது. ருக்மிணி விதர்ப்பத்தின் இரண்டாம்தலைநகரான போஜகடகத்தில் வரதாவின் கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த சிறு மாளிகையில் இருப்பதாக அறிந்தேன். வரதாவின் பெருக்கினூடாக படகில் சென்று போஜகடகத்தை அடைந்து அங்கே படித்துறையில் இறங்கியபின் அங்கிருந்த காவலனிடம் ருக்மிணியை சந்திக்க விரும்பி செய்தி அனுப்பினேன்.

படித்துறையிலேயே காத்திருந்த என்னை ருக்மிணியின் ஏவற்பெண்டு வண்டியில் வந்து அழைத்துச் சென்றாள். வரதாவில் கோடைகால நீர்ப்பெருக்கு கலங்கி சிவந்து சுழித்து சென்று கொண்டிருந்தது. இளையோர் அதில் குதித்து நீந்தி மறுகரை சென்று மீண்டு வந்துகொண்டிருந்தனர். கரையெங்கும் மலர்க்கிளைகளில் மகளிர் அமர்ந்து மயில்கள்போல கூவிக்கொண்டிருந்தனர். எங்கும் கூச்சலும் சிரிப்புகளுமாக இருந்தது. என்னை அழைத்துச் சென்ற சேடி திரையிடப்பட்ட சிறு வண்டியை மாளிகையின் முற்றத்தில் நிறுத்தினாள். “வருக!” என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

மரத்தாலான சிறிய மாளிகை அது. அதன் முகப்பில் இருந்த படைக்கலமேந்திய இரு காவலரை தவிர்த்தால் அங்கு அரசகுடியினர் தங்கியிருப்பதற்கான சான்றே இல்லை. உள்ளே இரண்டு ஏவற்பெண்டுகளுடன் ருக்மிணி தனித்து தங்கியிருந்தார். அதை ஒரு தவக்குடில் என்றே சொல்ல வேண்டும். முகப்பின் சிற்றறையில் நான் அரசிக்காக காத்திருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஏவற்பெண்டு உள்ளே வந்து “விதர்ப்பினியாகிய அரசி ருக்மிணி வருகை” என்று தாழ்ந்த குரலில் அறிவித்தாள். நான் எழுந்து கைகூப்பி நின்றேன். மங்கலத்தாலமேந்திய சேடி முதலில் வந்தாள். தொடர்ந்து ருக்மிணி வெண்ணிற ஆடை அணிந்து சிற்றடிகளுடன் வந்தார்.

நான் கைதொழுது முகமன் உரைத்தேன். அவற்றை கேட்காதவர்போல் பீடத்தில் அமர்ந்தார். என்னை அதன் பின்னரே பார்த்தவர்போல விழிமலர்ந்து “நலமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டபின் அமரும்படி கைகாட்டினார். அமர்ந்ததுமே நான் அங்கு வந்தது எதற்காக என்று கூறத்தொடங்கினேன். அவர் அனைத்தையும் முன்னரே அறிந்திருந்தார் என்று தெரிந்தது. “தேவி, இத்தருணத்தில் பிரத்யும்னனின் தூதை ஏன் தலைக்கொண்டேன் எனில் அவர் அதை என்னிடம் சொன்ன ஏழு நாட்களில் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் விழவு தொடங்கியது. அவர் அதில் உயிரிழந்தார். எனில் அவர் எனக்கிட்ட இறுதி ஆணை அது. ஆகவே அதை முற்றாக நிறைவேற்ற நான் கடமைப்பட்டவன்.”

“ஆம், அவர் தன் இறப்பை முன்னுணர்ந்து அதை கூறாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் ஊழ்நெறியை வைத்து பார்க்கையில் அவர் சாவுக்கு முன் சொன்ன விழைவு அது. ஆகவே ஒவ்வொருவரும் அதை தலைக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது” என்று நான் சொன்னேன். “அச்செல்வத்தைப் பற்றிய அவரது பதற்றத்தையும் ஐயத்தையும் அருகமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தனக்கென ஒரு துண்டு நிலமேனும் அச்செல்வத்தைக் கொண்டு ஈட்டிக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலிருந்து கூடிய விரைவில் அகன்று சென்றுவிடவேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார். அதுவே அவருடைய முதன்மை விழைவாக இருந்தது என்றும் சொல்வேன்.”

“பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திலேயே அவர் இருக்கலாமே என்று நான் சொன்னபோது அவர் அதை மறுத்தார். இல்லை, இங்கு ஏதோ தீங்கு நிகழப்போகிறது என்று எனக்கு தோன்றுகிறது, நானும் இளையோரும் இங்கிருந்தால் அத்தீங்கு நிகழும், அகன்று சென்றால் அது நிகழாது என்று தோன்றுகிறது என்றார். எரிச்சலுடனும் சீற்றத்துடனும் ஓராண்டு ஆகிவிட்டது, இன்று வரை உரிய மறுமொழி எதையும் சொல்லாமல் இருக்கிறார் மாதுலர், இம்முறை அவரிடம் உறுதியாகக் கேட்டு வாருங்கள், நாங்கள் அளித்த அச்செல்வம் எங்களுக்குரியது, அதை அவர் திருப்பி அளித்தே ஆகவேண்டும் என்றார். அவர் எங்களுக்கு அளிக்கவிருக்கும் நிலம் எது என்று தெரியவேண்டும், இந்த இளவேனிலிலேயே நாங்கள் கிளம்பி அங்கு சென்று தங்க எண்ணுகிறோம், இனியும் பொறுப்பது இயலாது என்றார்.”

“நான் இளவேனிலில் கிளம்பினால் மக்கள் அத்தனை பொழுது நடந்து செல்வதற்குள் முதுவேனிலாகிவிடுமே என்றேன். ஆம், அவந்தியை அடைகையில் முதுவேனிலாகியிருக்கும். ஒருவகையில் அதுவும் நன்று. விதர்ப்பத்தில் வேனிலில் குடியேறுவதே சிறந்தது. கோடைகளில் ஆறுகளில் நீர் குறைந்திருக்கும். அணைகளையும் பாலங்களையும் நாம் அமைத்துக்கொள்ள முடியும். உறுதியான நிலத்தில் இல்லங்களையும் குடிலையும் கட்டிக்கொள்ள முடியும் என்றார். அவருடைய உள்ளம் அமைந்துவிட்டது என்று தெரிந்தது. உரத்த குரலில் கோடைக்குள் நமது சிறுநகர் விதர்ப்ப நிலத்தில் எழுந்தாக வேண்டும் என்று அவர் சொன்னபோதிருந்த அந்த முகத்தை மறக்கமுடியவில்லை.”

“அரசி, நான் அவரிடம் நிலைமையை விளக்கினேன். அரசே, எட்டு முறைக்கு மேல் தூது சென்றும் கூட விதர்ப்பத்தின் அரசர் சொல்லொழிகிறார் என்றால் அவருக்கு அச்செல்வத்தை திருப்பி அளிப்பதற்கான எண்ணமில்லை என்றே தோன்றுகிறது, ஆகவே மீண்டும் மீண்டும் தூது செல்வதில் பொருளில்லை என்றேன். அவர் ஆம், அதை நானும் அறிவேன் என்றார். குடிகள் எதிர்க்கிறார்கள், எந்த இடம் என்று முடிவுசெய்ய முடியவில்லை, அண்டை நாட்டரசர் தலையிடுகிறார்கள் என்று அவர் சொல்வதெல்லாமே இதை ஒத்திப்போடுவதற்கான முயற்சிதான். ஆனால் மாதுலருக்கு எதிராக நான் படைகொண்டு செல்ல இயலாது. படைகொண்டு செல்லும் இடத்திலும் நாம் இல்லை. கேட்டுத்தான் பெற்றாகவேண்டும் என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார்.”

“அப்போது அவரிடம் தெரிந்த சோர்வை எண்ணுகையில் உள்ளம் நெகிழ்கிறது. இம்முறை அவரிடம் கூறுக, அவர் எதன்பொருட்டேனும் மறுப்பாரெனில் நான் மதுராபுரிக்குச் சென்று என் பெரிய தந்தையிடம் முறையிட வேண்டியிருக்கும், மதுராபுரியிலிருந்து சூரசேனரும் பலராமரும் நானும் என் இளையோனும் படை கொண்டு வந்தால் விதர்ப்பம் அதை எதிர்கொள்ள இயலாது, ஆகவே சொல்காக்குமாறு அவரிடம் கூறுக என்றார். அந்த வஞ்சினமும் பொருளற்றது என்பதை நாங்கள் இருவருமே அறிந்திருந்தோம். ஆனால் அது அவருடைய அகத்தின் தவிப்பு” என்றேன்.

“அரசி, இன்று இளவரசர் பிரத்யும்னன் இல்லை, அவர் மைந்தன் அநிருத்தன் இல்லை, அவர் மைந்தரும் இல்லை. எனினும் அச்செல்வம் நமக்குரியது. அதை தாங்கள் பெற்றாகவேண்டும்” என்றேன். ருக்மிணியின் கண்களில் எந்த உணர்ச்சியும் எழவில்லை. ஆகவே நான் அடுத்த கருத்தை நோக்கி சென்றேன். “அரசி, தாங்கள் தங்கள் குடியிலோ யாதவக்குடியிலோ ஒரு சிறுவனை பெறுமைந்தனாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவனுக்கு அச்செல்வத்தை உரிமையாக்குங்கள். அவனும் அவன் குடியினரும் வரும் தலைமுறைகள் தோறும் மாண்டவர்களுக்கு நீர்க்கடன்கள் அளிக்கவேண்டுமென்று ஒருங்கு செய்யுங்கள். இத்தருணத்தில் தாங்கள் ஆற்றவேண்டியது அதுவே” என்றேன்.

அரசி தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். நான் “ஒருவேளை பிரத்யும்னன் என்னிடம் பணித்ததே இதற்காகத்தான் போலும்” என்றேன். அதற்கும் அவர்கள் மறுமொழி கூறவில்லை. “தாங்கள் தங்கள் மூத்தவருடன் முரண்பட தயங்குகிறீர்கள் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் தங்கள் மூத்தவர் பற்றி எந்த நல்லெண்ணமும் எவரிடமும் இல்லை. ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அலைமோதுபவராகவே அவர் இருந்திருக்கிறார். குருக்ஷேத்ரத்தில் ஊசலாட்டத்தால் விலகி நின்றமை ஒரு நல்வாய்ப்பு என்றும் இப்பெருஞ்செல்வம் விதர்ப்பத்தை முதன்மை நாடாக்கும் என்றும் அவர் கருதுகிறார். பாரதவர்ஷம் கலங்கி நிலையழிந்திருக்கும் இத்தருணத்தில் கருவூலம் நிறைந்திருப்பது ஆற்றலை பெருக்குவதென்று எண்ணுகிறார்.”

“ஆனால் அவர் எண்ணுவதுபோல அது எளிதாக நிகழப்போவதில்லை. மதுராபுரி இன்னும் ஆற்றலுடனேயே இருக்கிறது. பலராமரின் யாதவப் படைகளும் பெரும்பகுதி அழியாமல் எஞ்சுகின்றன. பலராமரும் ஆற்றலுடனேயே இருக்கிறார். அவர் விழைந்தால் அஸ்தினபுரியின் உதவியையும் நாடமுடியும். எனவே யாதவச் செல்வத்துடன் அவர் அவ்வளவு எளிதாக சென்றுவிட முடியாது” என்றேன். மேலும் கூர்மையாக “அரசி, ஒருவேளை உரிய தருணத்தில் உங்கள் மூத்தவர் உதவியிருந்தால் உங்கள் மைந்தர்களும் பெயர்மைந்தர்களும் இந்நேரம் உயிருடன் இருந்திருக்கக் கூடும். விதர்ப்ப மண்ணில் ஒரு தனியரசு அவர்களுக்கு அமைந்திருக்கவும் கூடும். ஒரு நோக்கில் முழுப் பழியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியவர் உங்கள் மூத்தவர்தான். அவர் மேல் எந்தப் பரிவும் வேண்டியதில்லை” என்றேன்.

ருக்மிணி பெருமூச்சுடன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தபோது ஆடை சற்றே சரிந்தமைய முகம் தெரிந்தது. அதில் எந்த உணர்வும் இல்லை. விழிகள் வெறுமை கொண்டிருந்தன. மெல்லிய குரலில் “இருப்பவர் இல்லாதவர் எவருக்காகவும் நான் துயருறவில்லை” என்று அவர் சொன்னார். “இதில் நான் தலையிடுவதாகவும் இல்லை. இவ்வுலகியல் நிகழ்வுகளிலிருந்து முற்றாக விலகிவிடவேண்டும் என்று எண்ணினேன், விலகியும்விட்டிருக்கிறேன். இனி திரும்ப வந்து எதையும் தொட்டுக்கொள்வதாகவும் இல்லை. நான் இனி செய்வதற்கு ஒன்றே உள்ளது.”

நான் ஊடே புகுந்து “ஆனால் மாண்டவர்களுக்கான கடன்கள்…” என்று சொல்ல “எச்சமின்றி அழியவேண்டும் என அவர் விழையாமல் இவ்வண்ணம் நடந்திருக்குமா?” என்றார். நான் திகைத்துவிட்டேன். “அவருடைய அவ்விழைவுக்கு எதிராக நான் போரிடவேண்டுமா? இவையனைத்தும் நிகழ்ந்தவை அல்ல, தெய்வப்பேருருவனால் நிகழ்த்தப்பட்டவை. நான் அதில் ஒரு சிறு துளி. என் பணிகளும் முடிந்தன. நான் காத்திருக்கும் செய்தி ஒன்று மட்டுமே” என்றார் ருக்மிணி. “இதில் தாங்கள் ஆற்றுவது எதுவோ அதை செய்யலாம். விளைவுகள் எதுவோ அது நிகழட்டும். ஊழ் வகுத்ததற்கு நடுவே புகுந்து கைவிரித்து நின்றிருக்கும் நிலையில் நான் இல்லை.”

“ஆனால்…” என்று நான் சொல்ல மெல்லிய புன்னகையுடன் “அவ்வண்ணமே” என்று சொல்லி தலைவணங்கி அவர் எழுந்துகொண்டார்.

 

நான் வரதாவினூடாக கங்கைக்குச் சென்று அங்கே பிறிதொரு படகிலேறி யமுனையை அடைந்து மீண்டுமொரு சிறுபடகில் மதுராவுக்கு சென்றேன். மூன்றாவது நாள் மதுராவின் துறைமுகத்தில் இறங்கியபோது என் உள்ளம் அடங்கி உரைக்கவேண்டிய அனைத்தும் சொல்கோக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. அந்தப் பயணத்தில் நான் என்னை பலமுறை நம்பிக்கையின்மையின் இருட்டில் இருந்து மீட்டுக்கொண்டேன். நானே இயற்றுகிறேன் என்னும் மேலும் பெரிய இருட்டிலிருந்து பிடுங்கி அகற்றிக்கொண்டேன்.

நான் வருவதை முன்னரே ஒற்றர்களுக்கு அறிவித்திருந்தேன். அவர்கள் அனுப்பிய பறவைச்செய்தியினூடாக பலராமர் என் வரவை அறிந்திருந்தார். என்னை துறைமேடையில் வரவேற்க மதுராவின் சிற்றமைச்சர் கர்க்கர் காத்து நின்றிருந்தார். அவர் புன்னகை இல்லாமல் என்னை வரவேற்றார். நடுப்பகலிலும் இருள்மூடியதுபோல ஓசையழிந்து ஓய்ந்து கிடந்த மதுராவின் சாலைகள் வழியாக சென்றோம்.

கர்க்கருடன் துணைமாளிகைக்குச் சென்று உணவருந்தி ஓய்வெடுத்தேன். உரிய உடைகளை அணிந்துகொண்டு பின்மாலைப்பொழுதில் பலராமர் அவைக்கு சென்றேன். அரண்மனையே சோர்ந்து கிடப்பதை கண்டேன். தூண்கள் நீர்ப்பாவைகள்போல நெளிவதாக, சுவர்கள் அலைகொள்வதாக தோன்றியது. காற்று எடைமிகுந்துவிட்டதைப்போல. ஒவ்வொருவரும் அடிக்கடி மூச்சை இழுத்து நீளொலியுடன் விட்டனர்.

பலராமர் தன்னுடைய அவையில் அமைச்சர்களும் குடித்தலைவர்களும் சூழ அமர்ந்திருந்தார். அவர் முதல் நோக்கில் துயர்கொண்டிருப்பதாக தோன்றவில்லை. வழக்கம்போல மிகையாக உணவும் மதுவும் உண்டு களைத்த விழிகளுடன் உடலை பீடத்தில் தளர்வாக நீட்டி அரை உள்ளத்துடன் சொற்களைச் செவிகொண்டு அமர்ந்திருப்பதாகவே தோன்றினார். எல்லா அவைகளிலும் அவர் துயிலில் இருப்பதாகவே தோன்றும்.

ஆனால் அருகணைந்து வணங்கியபோது அவருடைய கண்களை பார்த்தேன். அவை களைத்துச் சலித்திருந்தன. கண்களுக்குக் கிழே தசைவளையங்கள் கருகி அடுக்கடுக்காக படிந்திருந்தன. வாயைச் சுற்றி அழுத்தமான மடிப்புகளும் கோடுகளும் தெரிந்தன. அவர் துயரடைந்து, அத்துயரில் நெடுந்தொலைவு சென்று, சலித்து கரையொதுங்கிவிட்டார் என்பதை காட்டின அவை. மிகுந்த துயர்கொண்டவர்கள் அடையும் அச்சலிப்பு நஞ்சு போன்றது. ஒருபோதும் அவர்களை அது விடுவதில்லை.

அப்போது உணர்ந்தேன், நெடுநாட்கள் அவர் உயிருடன் இருக்கப்போவதில்லை என்று. அது அவர் உடல் நலிந்திருப்பதனால் அல்ல, உள்ளம் உயிர்வாழ்வதற்கான விளைவை முற்றாக இழந்துவிட்டதனால். சுடர் அகலிலிருந்து பறந்தெழ விரும்பி படபடத்துக்கொண்டிருக்கும்போது அணைவது குறைவு. தன்னைத் தானே சுருக்கி கரி உமிழ்ந்து சிறுமொட்டென அசைவிலாதிருக்கும் நிலையில் அது மீள்வது அரிது.

அவையினரும் எந்த ஆர்வமும் இல்லாதவர்களாக இருந்தனர். பலராமரின் மைந்தர்கள் நிஷதனும் உல்முகனும் அவையில் இருந்தனர். விஜயன் என்ற பேரில் நிஷதனை மதுராவுக்கு பட்டத்து இளவரசனாக முடிசூட்டும் விழவு ஓராண்டுக்கு முன் நிகழ்ந்திருந்தது. துவாரகையின் வீழ்ச்சியால் அதை ஒரு எளிய அரண்மனைச் சடங்காகவே முடித்துவிட்டிருந்தனர். அதன்பின் வசுதேவரும் தேவகியும் ரோகிணியும் மதுவனத்திற்கு கிளம்பிச் சென்றுவிட்டிருந்தார்கள்.

நான் முகமன் உரைத்து பீடம் கொண்டேன். முறைமைச் சொற்களும் சடங்குகளும் முடிந்த பின் சலிப்பும் சோர்வும் நிறைந்த முகத்துடன் பலராமர் என்னைப் பார்த்து “என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று கேட்டார். நான் அனைத்தையும் அவரிடம் கூறினேன். நான் எதன் பொருட்டு பிரத்யும்னனின் ஆணையை தலைக்கொண்டு அங்கே சென்றேன் என்பதை விளக்கும்போதேனும் அவரிடம் சிறு உணர்வெழுச்சி உருவாகும் என்று எதிர்பார்த்தேன்.

அவர் மாறாத விழிகளுடன் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் “நீர்க்கடனுக்கு எவருமில்லை என்று எண்ணவேண்டியதில்லை. மதுரா இங்கிருக்கிறது. என் மைந்தர்கள் இருக்கிறர்கள்” என்றார். “ஆம்” என்று நான் சொன்னேன். “ஆனால் அந்தச் செல்வத்தை தனக்குரியது என்று எண்ணி தன் மாதுலரிடம் கொடுத்திருக்கிறார் மறைந்த இளவரசர். நிறைவேறாத விழைவொன்றுடன் அவர் இறந்தார் என்று ஆக வேண்டியதில்லை. அவரை ஒருவன் ஏமாற்றி சிறுமைசெய்தான் என்ற சொல் நிலைகொள்ள வேண்டியதில்லை. அவர் நிறைவுற்று விண்ணேகட்டும். அதன்பொருட்டே இதை சொல்லவந்தேன்” என்றேன்.

அதுவும் பலராமரை உணர்வெழுச்சி கொள்ளச் செய்யவில்லை. “அதற்கென்ன?” என்று அவர் மீண்டும் சலிப்புற்ற குரலில் சொன்னார். அவையை கலைக்கப்போவதுபோல மெல்ல அசைந்தார். “துவாரகையின் பெருஞ்செல்வம் அங்கே பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் கிடக்கிறது. ஃபானு அக்கருவூலத்தை உடன்கொண்டு சென்றான் என நான் அறிவேன். இங்கு சிலர் அதை கொண்டுவரவேண்டும் என்றார்கள். அது தேவையில்லை என்று நான் தடுத்துவிட்டேன். தன் குடி முற்றழியட்டும் என அவன் எண்ணாமல் அது நிகழாது. தன் நகர் எஞ்சலாகாது என அவன் விழையாமல் கடல் எழுந்து வராது. அச்செல்வமும் கடல்கொள்வதே முறை என்றேன்” என்றார்.

நான் இறுதியாக பிரத்யும்னனை சந்தித்தபோது பேசிக்கொண்டிருந்ததை சொன்னேன். என்னையறியாமல் என் குரலில் உணர்வெழுச்சி ஓங்கியது. “அன்று இளவரசரின் கண்களில் இருந்த அந்த நெகிழ்வை இன்னமும் நினைவுகூர்கிறேன். இவையனைத்திற்கும் ஒருவரை பழிசாற்ற முடியுமெனில் அது ருக்மியை மட்டுமே. உரிய பொழுதில் அவர் நிலத்தை பிரத்யும்னனுக்கு அளித்திருந்தாரெனில் இன்று மைந்தர் உயிருடன் இருந்திருப்பார்கள்” என்றேன். “அதை இனிமேல் பேசவேண்டியதில்லை. அதை அவன் மட்டுமே தடுத்திருக்க முடியும். அவன் அகன்றுவிட்டான் என்னும் நிலையில் எவரும் எதுவும் செய்திருக்க முடியாது” என்றார் பலராமர்.

“அரசே, அழிவை பிரத்யும்னனும் அஞ்சிக்கொண்டிருந்தார், அதிலிருந்து விடுபட முயன்றார். இறுதியாக அவர் எண்ணியது தங்களைத்தான். மதுராவிலிருந்து குலமூதாதை பலராமரின் உதவி வரும், அவருடன் சேர்ந்து படைகொண்டு வருவேன் என்றுதான் அவர் ருக்மிக்கு சொல்லி அனுப்பினார்” என்றேன். அச்சொற்களின் விளைவை உடனே கண்டேன். ஒருகணத்தில் பலராமரின் இரு கைகளும் இறுகுவதை காணமுடிந்தது. பீடத்தின் கைப்பிடிகளை இறுகப்பற்றி பற்களைக் கடித்து, தாடையை முறுக வைத்தார். சிறிய கண்கள் என்னை கூர்ந்து பார்த்தன.

“ஆம், தாங்கள் கூறியபடி அவர் இயற்றியதே அனைத்தும். ஒவ்வொன்றும் இணைந்துதான் அவ்வாறு நிகழ்ந்தன. ஊழ் அவ்வாறு வகுக்கிறது என்றால் நாம் செய்வதற்கொன்றும் இல்லைதான். எனினும் மானுடப்பிழை என்று அதில் இருந்தால் அதற்கு மானுடன் பொறுப்பேற்றுத்தான் ஆகவேண்டும்” என்றேன். “அனைத்தையும்விட மறைவதற்கு முன் தந்தையை எண்ணாமல் தன் குலமூதாதை என பெரியதந்தையை எண்ணிய மைந்தனின் உணர்வை நாம் எண்ணாமலிருக்க முடியுமா என்ன?”

பலராமர் உறுமினார். நான் மேலும் முன்னகர்ந்தேன். “அங்கே தூதுசெல்லும்போது நான் எண்ணியது என்னிடமிருக்கும் இறுதிப் படைக்கலம் தங்கள் பெயரே என்றுதான். தாங்கள் ருக்மியின் ஆசிரியர், அவருக்கு தந்தையெனும் நிலையில் இருந்தவர். தங்கள் மைந்தனுக்கு அளித்த சொல்லில் இருந்து அவர் மீறிச் செல்வார் என்றால் அதன் பொருள் என்ன? தங்கள் பெயர் அவரை நடுங்கச் செய்யும் என எண்ணினேன். ஆனால் ஒரு சிறு இளிவரலையே அவரிடமிருந்து பெற்றேன்.”

முறுகிய குரலில் “அறிவிலி!” என்று பலராமர் கூறினார். அது ஒரு தொடக்கச் சொல். அவையிலிருந்து ஒரு முதிய யாதவர் எழுந்து “நம் மைந்தனுக்கு இழைத்த அத்தீங்குக்கு நிகர்செய்யாமல் இங்கே வீணே அமர்ந்திருக்கப் போகிறோமா என்ன?” என்றார். பலராமர் “நாம் இயற்றக்கூடுவதென்ன?” என்றார். “செல்வம் அல்ல, அவனை அவ்வண்ணம் ஒருவன் ஏமாற்றக்கூடும் என்றால் நமக்கு பீடு அல்ல” என்றார் அவர். “அவனை பழிகொள்வோம். அச்செல்வத்தை அவனிடமிருந்து பிடுங்குவோம். அது நமக்கு தேவையில்லை, அதை அள்ளி யமுனையில் வீசுவோம். ஆனால் யாதவ மைந்தன் ஒருவனிடம் சொல்பிறழ்ந்து செல்வத்தை பெற்றுக்கொண்டு வென்றோம் என ஆணவம் கொண்டு அவன் அங்கிருந்தால் அதைவிடக் கீழ்மை எதுவுமில்லை” என்றார்.

அதுவரை நான் பேசிய எதிலும் ஆர்வம் காட்டாமல் அமர்ந்திருந்த அந்த அவை கலைந்து ஓசை எழுப்பத் தொடங்கியது. ஒவ்வொருவரும் பேச முயன்றபோது முழக்கம் பெருகியது. பலர் கூச்சலிட்டனர். அங்கிருந்த சோர்வை அப்படியே வெறியாக மாற்றிக்கொண்டார்கள். மெல்ல மெல்ல உணர்வெழுச்சிகள் கூடின. “கொல்லவேண்டும் அவனை! அவன் தலையை கொண்டுவந்து மதுராவில் வைப்போம்!” என்றார்கள். “மதுராவில் அல்ல, பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் அவன் தலை கொண்டுவைக்கப்பட வேண்டும்!” என்றார் பிறிதொருவர். “யாதவரை எவரும் ஏமாற்றி மகிழ்ந்திருக்கப் போவதில்லை என்ற செய்தி சென்று சேரட்டும் பாரதவர்ஷமெங்கும்!” என்றார் இன்னொருவர்.

அவை கூச்சலிட்டுக்கொண்டே இருந்தது. பலராமர் என்னிடம் “அவன் அந்தச் செல்வம் அனைத்தையும் அதை செய்ததற்கான பிழையீடான செல்வத்தையும் சேர்த்து கொண்டுவந்து இங்கு மதுராவில் என் காலடியில் வைத்து வணங்கவில்லை எனில் அவன் தலையை மதுராவில் கோட்டைமுகப்பில் தொங்கவிடுவேன் என்று சென்று சொல்க!” என்றார். அவை கைவீசி ஆர்ப்பரித்தது. “ருக்மி வந்தாகவேண்டும். அடிபணிந்தாகவேண்டும்!”

அக்கணத்தில் ஓர் எண்ணம் எனக்கு எழுந்தது. நான் ஏன் இதை செய்கிறேன்? இந்தச் செல்வத்தை ருக்மியிடமிருந்து மீட்டு நான் செய்யப்போவதுதான் என்ன? அதைவிடப் பெருஞ்செல்வம் அங்கே கடலில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது. உள்ளாழத்தில் எனக்கு தெரிந்திருந்தது, எதையேனும் ஒன்றை செய்வதனூடாகவே நான் வாழ்வை பொருள்கொள்ளச் செய்யமுடியும் என்று. பெருக்கில் செல்லும் பாம்பு சுள்ளியில் தொட்டதுமே உடலே கையாகி அள்ளிச் சுற்றிக்கொள்வதுபோல எனக்கு ஏதேனும் ஒன்று தேவைப்பட்டது. அவ்வண்ணமே பலராமருக்கும் என்று புரிந்துகொண்டேன். அந்த அவையில் இருந்த அனைவருக்கும் அப்படியே என்று தெளிந்தேன்.

பிரத்யும்னனைப் பற்றி நான் சொன்னவை எல்லாம் ருக்மியிடமும் பின் ருக்மிணியிடமும் சொன்னபோது உருவாக்கி வளர்த்துக்கொண்டவை. அங்கே சொல்லச்சொல்ல பெருகியவை. அவை பொய் அல்ல, ஆனால் அவற்றுடன் இணைந்திருந்த உணர்வுகள் மிகையானவை. மிகையெல்லாம் பொய்யே. மீண்டும் ஒரு போர் நிகழலாம். புரவியின் நோயெல்லாம் அது ஓடினால் சீராகிவிடும் என்பார்கள். போரினூடாகவே அரசகுடியினரின் சோர்வும் துயரும் இல்லாமலாகுமா என்ன?

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 72

பகுதி ஏழு : நீர்புகுதல் – 1

மந்தரம் எனும் சிற்றூரில் புறங்காட்டில் அமைந்த கரிய சிறு பாறையில் இளைய யாதவர் இரு கைகளையும் தலைக்கு பின் கொடுத்து வான் நோக்கி படுத்திருந்தார். விண்மீன்கள் நிறைந்த கரிய வானம் அவர்மீது வளைந்திருந்தது. விண்மீன்கள் சில துலங்கியும் பல வான் என மயங்கியும் அவர் மேல் படர்ந்திருந்தன. சற்று அப்பால் சாலமரத்தின் வேர்ப்புடைப்பொன்றில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீகரர் தாழ்ந்த குரலில் உணர்ச்சிகள் ஏதுமில்லாத அமைதியுடன் சொன்னார்.

யாதவரே, தங்களைத் தேடி இத்தொலைவு வரை என்னால் வர இயலுமென்று நான் எண்ணியிருக்கவில்லை. இந்த அகவையில் நான் நெடுந்தூரம் பயணம் செய்ய இயலும் என்பதையும், துணை இன்றி பாதையும் அறியாமல் இங்கு வந்து சேர்வேன் என்பதையும் எண்ணுகையில் இது ஊழ் என்றே உணர்கிறேன். இச்சொற்களை இங்கு நான் வந்து சொல்ல வேண்டுமென்று வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தாங்கள் அறிவீர்கள், முன்பு கோகுலத்தில் இதுபோல் ஓர் இரவில் நாம் இருவரும் புறங்காட்டில் தனித்திருந்தோம். இவ்வண்ணமே தாங்கள் ஒரு பாறையில் படுத்து விண்மீன்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள். நான் அருகிருந்தேன். விண்மீன்களை என்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க இயலவில்லை. உங்களிடம் நான் கேட்டேன் “யாதவனே, விண்மீன்களை உன்னால் எத்தனை பொழுது விழிவிரித்து பார்க்கமுடியும்?” என்று. விழிவிலக்காமல் “விடியும்வரை, முடிவிலிவரை” என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள்.

நான் தவிப்புடன் “என்னால் சற்று நேரம் கூட பார்க்க முடியவில்லை. என் உள்ளம் பதைக்கிறது. விண்ணில் இருப்பவை முடிவிலா விழிகள் என்று தோன்றுகின்றன. அவை அலகிலாது பெருகிய கதிரவன்கள் என்று நூலோர் கூறுகிறார்கள். ஆதித்யப் பெருவெள்ளம் என்று என் ஆசிரியர் ஒருமுறை கூறியபோது என் அகம் நடுங்கியது. அதற்குப் பின் ஒருமுறைகூட என்னால் விண்ணை நேர்நோக்க இயலவில்லை. சிறுத்து இன்மை என்றாகி பொருளிழந்து செல்கிறேன்” என்றேன்.

ஒருமுறை வானை நோக்கிவிட்டு விழிதாழ்த்தி நான் தொடர்ந்தேன் “இருப்பே நம்மை கோக்கிறது. எண்ணங்கள் ஆகிறது. இன்மைபோல் அச்சுறுத்துவது பிறிதொன்றும் இல்லை. விண் நோக்கி அதை நோக்குகிறேன் எனும் இருப்புணர்வை அறுதியாக தக்க வைத்துக்கொண்டு அமைந்திருக்கலாம். நான் நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்ற உணர்வு ஏதேனும் ஒரு கணத்தில் அறுபடும் எனில் விண்மட்டுமே எஞ்சும். அது சாவு. அதிலிருந்து ஓரிரு கணத்தில் விடுபட்டு வெளிவந்துவிட முடியும். அது மறு பிறப்பு. சாவு கணநேரமெனினும் சாவுக்குரிய அனைத்து அச்சங்களும் பதற்றங்களும் வெறுமையும் கொண்டதே” என்றேன்.

உங்கள் விழிகளில் வானின் ஒளியை கண்டேன். “யாதவனே, எவ்வண்ணம் விண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருகிறாய்?” என்றேன். நீங்கள் புன்னகைத்து “நான் விண்வடிவாகி குனிந்து மண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன்” என்றீர்கள். திகைப்புடன் “அதெப்படி? விண்வடிவாக எப்படி மானுடன் தன்னை உணர முடியும்?” என்று கேட்டேன். “நான் மானுடன் அல்ல” என்று சொன்னீர்கள். அக்கணம் என் நெஞ்சு நடுங்கியதை நான் உணர்ந்தேன். இன்றும் அதை மீண்டும் உணர்கிறேன். என் கைகள் குளிர்ந்து உறைந்துவிட்டன.

பின்னர் மூச்சை மீட்டுக்கொண்டு சிரித்து “ஆம், நீ மானுடன் அல்ல. தொல்லசுரர் குடியில் வந்தவன், லவணக்குருதியினன் என்று இங்கு சொல்கிறார்கள்” என்று நகையாட்டாக மாற்றிக்கொண்டேன். நீங்களும் நகைத்து “நான் அசுரன், நான் அரக்கன். நான் இங்குள்ள அனைத்துயிரும் ஆனவன். விண்சூழ் தேவர்களும் மண்வாழ் உயிர்களும் ஆழத்து இருளிருப்புகளும் நானே. நானே பிரம்மம்” என்றீர்கள். “வேதமுடிபுபோல அனைத்துக்கும் மறுமொழியாகும் ஒற்றைச் சொல் வேறேது?” என்று நான் சொன்னேன். நாம் சிரித்தோம்.

ஆனால் உங்களுடன் இருந்த நீண்டகாலத்தில் பலநூறு முறை அவ்விண்மீன்களுக்குக் கீழே பள்ளிகொண்டிருந்த உங்களை நினைவுகூர்கிறேன். அவ்விண்மீன்களை உடலெங்கும் அணிந்து விண்பேருருவெனப் படுத்து நீங்கள் கீழே நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் கனவு எனக்கு ஒருமுறை வந்திருக்கிறது. இத்தருணத்திலும் அதையே உணர்கிறேன். இது அத்தருணத்தை மீண்டும் நடிப்பது. இதன் பொருட்டே அன்று அது நிகழ்ந்தது. இன்று இவ்வண்ணம் இத்தனை தொலைவு நான் வரநேர்ந்தது.

அரசே, சூதர் சொல்லினூடாகவும் பயணியர் பேச்சினூடாகவும் நீங்கள் அறிந்திருக்கலாம். எனினும் மீண்டும் உங்கள் அணுக்கன், துவாரகையின் அமைச்சன் என நின்று நான் அதை சொல்லவேண்டியுள்ளது. உங்கள் குருதியில் ஒரு துளி கூட இன்று இப்புவியில் எஞ்சவில்லை. உங்கள் மைந்தர் எண்பதின்மரும் இறந்தனர். உங்கள் பெயர்மைந்தர் எண்ணூற்றுவரில் ஒருவர் கூட எஞ்சவில்லை. உங்கள் பெயர்சொல்லி கைநீர் அள்ளி விட்டு அன்னம் அளிக்க இப்புவியில் உங்கள் வழித்தோன்றல்கள் என எவருமில்லை.

நீங்கள் சமைத்த பெருநகர் துவாரகை மண்ணிலிருந்து நழுவி இறங்கி ஆழ்கடலுக்குள் சென்றுவிட்டது. இப்போது கடல் பெருகி எழுந்து தோரணவாயில்வரை வந்துள்ளது. இன்று பெரும்பாலை நிலத்தின் விளிம்பில் அலைகள் வந்து அறைந்துகொண்டிருக்கின்றன. பாதியளவு மூழ்கி கடலுக்குள் அத்தோரணவாயில் மட்டும் நின்றிருக்கிறது. அங்கு ஒரு மாநகர் இருந்தது என்றும் இரு குன்றுகள் மேல் ஒன்றில் பெருவாயில் திறந்து வானை அழைத்ததென்றும் பிறிதொன்றின்மேல் இப்புவி கண்டதில் பெருநகரொன்று அமைந்திருந்ததென்றும் எவரேனும் சொன்னால் அறிவுடையோர் நம்ப இயலாது.

அந்நகர் உப்பால் கட்டப்பட்டது என்றும் கடலில் முற்றாகக் கரைந்து மீண்டும் உப்பென்று மாறிவிட்டதென்றும் கதைகள் உருவாகியிருக்கின்றன. விதர்ப்பத்திற்கு வந்தபோது ஒரு முதியவன் துவாரகை கடல்நுரையால் உருவாக்கப்பட்டது என்றான். இன்னும் கடந்து சென்றால் ஒருவேளை அது சொல்லால் கட்டப்பட்டது என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். மேலும் தெற்கே சென்றால் அது வெறும் கனவால் கட்டப்பட்டதென்று கூறுபவரும் இருப்பார்கள்.

அங்கே பிரஃபாச க்ஷேத்ரமும் சிந்துவின் புறநீர் எழுந்து மூழ்கி மறைந்துவிட்டது. அச்சதுப்பை நீர்ப்பரப்பிலிருந்து காத்த நாணல்சுவர் அழிந்ததும் நீர் எல்லைகடந்துவிட்டது. அந்நிலமும் முற்றாகவே நீரில் மூழ்கி இருந்ததோ என்றாகிவிட்டது. அங்கே யாதவக் குடியினர் வந்து தங்கி ஒரு நகரைப் படைத்து கொண்டாடி போரிட்டு அழிந்தார்கள் என்பதற்கு விழிச்சான்றுகள் என எவருமில்லை.

இருக்கலாம், அங்கிருந்து உங்கள் மைந்தர் சாம்பனின் அரசி கிருஷ்ணை பெண்டிரும் குழந்தைகளுமாக கிளம்பிச் சென்றார்கள். அவர்களின் படகுகள் எங்கு சென்றன என்று எவருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் நாமறிந்த எந்நிலத்திலும் சென்றுசேரவில்லை. அவர்கள் கடலூடாக தென்னிலம் சென்றனர் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். மேற்கே சோனக நிலம் தேடிச் சென்றனர் என்றும் கூறுகின்றனர். எங்கோ அவர்கள் நினைவுகொண்டிருக்கலாம். அல்லது மறந்துவிட்டிருக்கலாம்.

பிறிதொரு விழிச்சான்றும் உண்டு. கணிகர் என்னும் அந்தணர். அவர் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தநாள் முதலே நோயுற்றிருந்தார். அக்களியாட்டு நாளின் காலையில் அவரால் எழவே முடியவில்லை. அவர் தன்னை பிரஃபச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கொண்டுசென்று அப்பால் கிழக்கெல்லையாக அமைந்திருந்த குன்றுகளில் ஒன்றின்மேல் பாறையின் மேல் வைக்கும்படி கோரினார். அவ்வண்ணமே கொண்டுசென்று வைத்தார்கள். விழவு தொடங்கும் வரை அவர் அங்கிருந்ததைக் கண்ட ஒற்றர்கள் உண்டு.

விழவு பூசலில் முடிந்து நகர் அழிந்து எரியுண்டு மறைந்த பின் அவரும் மறைந்துவிட்டார். அவர் எங்கேனும் இருக்கலாம். அனைத்தையும் அவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் என நினைக்கிறேன். அவர் விழிகளை நினைவுகூர்கிறேன். அந்த உச்சிப்பாறையில் தவளைபோல் அமர்ந்து அவர் நகரத்தின் அழிவை நோக்கி புன்னகை கொண்டிருப்பார். அவருடைய நோய் அனைத்தும் நீங்கியிருக்கும். முகம் பொலிவுகொண்டிருக்கும். உடலின் ஒடிவுகளும் வளைவுகளும்கூட சீராகியிருக்கும். அந்தப் பாறையில் இருந்து அவர் நடந்து அகன்றிருந்தால், புரவியூர்ந்திருந்தால் வியப்படைய மாட்டேன்.

 

ஸ்ரீகரர் சொன்னார். யாதவரே, பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் உங்கள் மைந்தர்கள் போரிட்டு மடிந்தபோது நான் அங்கில்லை. என்னை உங்கள் மைந்தர் பிரத்யும்னன் தன் மாதுலர் ருக்மியுடன் பேசி அவருக்கு சொல்லளிக்கப்பட்ட நிலத்தை பெற்றுத் தரும்படி கோரி அனுப்பியிருந்தார். நான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து கிளம்பி பாலைநிலத்தைக் கடந்து அவந்திக்கு வந்து அங்கிருந்து விதர்ப்பத்திற்கு சென்று கொண்டிருக்கும்போதுதான் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் பெருங்களியாட்டில் மூழ்கி உட்பூசல்களால் போருக்குச் சென்று முற்றழிந்தது என்று கேள்விப்பட்டேன்.

அது எனக்கு வியப்பளிக்கவில்லை. அவ்வண்ணம் நிகழும் என நான் எங்கோ எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதை நீங்கள் துவாரகை விட்டுச் சென்றபோதே எதிர்பார்த்தேன். துவாரகையின் அழிவால் உறுதி செய்துகொண்டேன். ஆனாலும் ஏதேனும் ஒரு நல்லது நடக்கும் என நம்பி முயன்றேன். பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் இருந்து விலகிச்சென்றால் அந்நகர் பிழைக்கும் என நம்பினேன். அவர்களும் ஒவ்வொருநாளும் அதற்காக துடித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஓலைகளும் தூதுகளும் ருக்மிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தன. அவர் அனைத்தையும் வெவ்வேறு சொற்களால் தட்டிக்கழித்துக்கொண்டிருந்தார்.

திரும்பி பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்திற்குச் செல்வதா அன்றி விதர்ப்பத்துக்கே சென்று என் தூதை தொடர்வதா என்ற குழப்பத்தை அடைந்தேன். பிரஃபாச க்ஷேத்ரத்தில் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அவந்தியிலிருந்த துவாரகையின் ஒற்றர்கள் சிலரை சந்தித்தேன். யாதவ மைந்தரில் ஒருவர்கூட அங்கு எஞ்சவில்லை என்பதை அறிந்தேன். ஒருவர் கூடவா என்று மீள மீள கேட்டுக்கொண்டேன். ஆம் ஒருவர் கூட என்று ஒற்றர்கள் சொன்னார்கள். நிலமில்லை, அரசகுடியினர் ஒருவர்கூட இல்லை. எனில் தூதுக்குப் பொருள் என்ன? ஆனால் எனக்குப் பணிக்கப்பட்ட செயல் அது. அதை உதற எனக்கு உரிமை உண்டா?

ஆவதென்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் நாணயம் ஒன்றை தூக்கி வீசி மலரா முத்திரையா என்று பார்த்தேன். சங்கு முத்திரை வந்தபோது அதை வைத்து முடிவெடுத்தேன். விதர்ப்பத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றேன். குருக்ஷேத்ரப் போரில் கௌண்டின்யபுரியை ஆண்ட பீஷ்மகரும் மைந்தர்களும் கொல்லப்பட்டனர். ருக்மி போஜகடகத்தை விட்டு கௌண்டின்யபுரிக்கே தலைநகரை மாற்றிக்கொண்டார். போஜகடகம் இரண்டாம் தலைநகராக நீடித்தது. போஜகடகத்தையும் ஒட்டியுள்ள நிலத்தையும் பிரத்யும்னனுக்கு அளிப்பதாகவே முதலில் பேசப்பட்டது. அது குறைந்து குறைந்து வந்து வரதாவின் கரையோர சதுப்புநிலமும் பதினெட்டு ஊர்களும் மட்டும் என்று ஆகியது. பின்னர் அதிலும் தடைகளை சொல்லத் தொடங்கினார் ருக்மி.

நான் வரதாவின் படித்துறையை வந்தடைந்து அங்கிருந்து நதிக்கரைப் பாதை வழியாக கௌண்டின்யபுரிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தேன். யாதவ இளவரசர்களின் உயிர்நீப்பால் விதர்ப்பம் துயர்கொண்டிருக்கும் என்றும் அங்கு குடிகள் தங்கள் குடிமைந்தர் அழிவின்பொருட்டு புலைகாப்பார்கள் என்றும் நான் எண்ணினேன். ஆனால் செல்லும் வழியெங்கும் இளவேனில் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. தெருக்களில் மலராடையும் தளிராடையும் அணிந்த மக்கள் அலைமோதினர். எங்கும் மதுக்களியாட்டமும் காமக்கொண்டாட்டமும் நிகழ்ந்தது. அச்செய்தி வந்து சேரவேயில்லையோ என நான் ஐயம் கொண்டேன்.

விதர்ப்பத்தில் இளவேனில் பருவத்தில் காமனை உயிர்த்தெழ வைத்து கொண்டாடும் வழக்கம் இருந்தது. தளிர்களால் ஆன பல்லக்கில் கரும்பாலான வில்லையும் ஐந்து மலர்களால் ஆன அம்புகளையும் வைத்து காமனை நிறுவி இளமகளிர் தூக்கிக்கொண்டு சென்று புதுப்பெருக்கெடுத்த ஆற்றின் கரைகளில் வைத்து மலர் வழிபாடு செய்த பின்னர் நீரில் ஒழுக்குவார்கள். அவ்வாறு பல்லக்கு தூக்கிச்செல்லும் பெண்டிர் ஆடையணியாது வெற்றுடலுடன் செல்லும் வழக்கம் இருந்தது. தொன்மையான அக்கொண்டாட்டம் அப்போதும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது வியப்பூட்டியது.

அது பெண்களின் விடுதலைநாள். எங்கும் ஆண்களையே காணவில்லை என்பதை நான் உணரவில்லை. ஆற்றங்கரை தோறும் ஆடையற்ற பெண்கள் சிரித்துக் கூத்தாடினார்கள். ஆடைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவதை பெண்கள் எவ்வளவு விரும்புகிறார்கள் என்பதை முன்பு நான் அறிந்திருந்தேன் எனினும் அது வியப்பாகவே இருந்தது. ஆடைகளால் தாங்கள் சிறையிடப்பட்டிருப்பதாக பெண்ணுடல் எண்ணுகிறது. ஆடை களைந்ததுமே பெண்ணுடல்களின் அசைவுகளும் அவர்களின் கண்களும் மாறிவிடுகின்றன. அவர்களுள் அறியாத் தெய்வம் ஒன்று வந்து குடியேறுகிறது.

வரதா நதிக்கரையில் நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது ஆடையில்லாத பெண்கள் எழுவர் கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்து என்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்று நீரில் தூக்கி வீசினர். சேற்றில் என்னை புரட்டி எடுத்தனர். நான் அவர்களிடமிருந்து தப்பும்பொருட்டு புரண்டெழுந்து நீர்துழாவி பிறிதொரு கரையில் ஏறி நாணல் காட்டுக்குள் புகுந்து சேற்று ஓடைகளினூடாக கௌண்டின்யபுரிக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே என்னைக் கண்ட காவலர்களிடம் என் அடையாளத்தை சொன்னேன். அவர்கள் பலர் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.

விதர்ப்பத்தின் அமைச்சர்கள் என்னை வரவேற்றபோது எந்த ஆர்வத்தையும் காட்டவில்லை. ஒரு நாட்டின் அமைச்சனென எனக்கு அளிக்கவேண்டிய எந்த முறைமையும் செய்யப்படவில்லை. எளிய யாதவ முதியோனுக்குரிய சொற்களும் முறைமைகளுமே இயற்றப்பட்டன. என்னை அவர்கள் கொண்டுசென்று சிறுகுடிலொன்றில் தங்க வைத்தனர். அங்கே மேலும் செய்திகளை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். விதர்ப்பத்தின் சிற்றமைச்சர்கள் அனைவருக்குமே எல்லாச் செய்திகளும் தெரிந்திருந்தன. எண்பதின்மரில் ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை என்று அனைவரும் மீள மீள சொன்னார்கள்.

ஆனால் எவரிடமும் சற்றும் துயர் இருக்கவில்லை. உண்மையில் அனைவரும் மகிழ்ந்து கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். உலகியலாளர்களுக்கு பிறிதொருவரின் வீழ்ச்சி எத்தனை உவகையை அளிக்கும் என்பதை அமைச்சன் என நான் நன்றாக அறிந்திருந்தேன் என்றபோதிலும்கூட அது எனக்கு வியப்பையும் கசப்பையுமே அளித்தது. மானுடர் பிறர் என்பதை எவ்வண்ணமோ தங்களுக்கான போட்டியாளர்களாகவே என்ணுகிறார்கள். ஆயினும் இறந்தவர்களில் பதின்மர் விதர்ப்பத்தின் மருகர், நூற்றுவர் விதர்ப்பத்தின் கொடிவழியினர். அவர்கள் விதர்ப்பத்திற்கு பெரும் காவலென அமையும் வாய்ப்பு கொண்ட மாவீரர். அதைக்கூட அவர்கள் எண்ணவில்லை.

நான் சென்று மூன்றாவது நாள்தான் ருக்மி என்னை அவைக்கு அழைத்தார். அவர் என்னை தன் தனியறைக்கு அழைப்பார் என்றுதான் நான் எண்ணினேன். ஆனால் அந்தணரும் அமைச்சரும் படைத்தலைவரும் குடித்தலைவரும் வணிகரும் என ஐம்பேராயம் அமர்ந்த அவைக்கு நான் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். எனக்குரிய ஆடைகள் அளிக்கப்படவில்லை. சேற்றில் விழுந்து பழுதுபட்ட என் ஆடைகளை நானே துவைத்து காயவைத்து அணிந்துகொண்டிருந்தேன். இருமுறை அமைச்சருக்குரிய ஆடைகள் எனக்கு அளிக்கப்படவேண்டும் என்று நான் கோரியும்கூட ஏவலர் எனக்கு அவற்றை கொண்டுவந்து தரவில்லை. வெறுந்தலையோடு அவைபுகக்கூடாது என்பதற்காக என் அறையிலிருந்த எளிய மரவுரி ஒன்றை எடுத்து என் தலைப்பாகையாக கட்டிக்கொண்டேன். என் உடலில் அணியேதுமில்லை. அவைநுழைந்தபோது பரிசல் வாங்க வந்த இரவலன்போல என்னை உணர்ந்தேன்.

விதர்ப்பத்தின் பேரவைக்குள் என்னை அறிவித்தபோது விருஷ்ணிகுலத்து யாதவராகிய ஸ்ரீகரர் என்று மட்டுமே குறிப்பிட்டனர். ஆகவே நான் அவைநுழைந்தபோது எவரும் முகமன் உரைக்கவில்லை. வரவேற்கும் பொருட்டு எந்த அசைவும் எழவில்லை. அரசன் முன் சென்று நின்று நானே கைதூக்கி அவரை வாழ்த்தினேன். “விருஷ்ணிகுலத்தவனாகிய என் பெயர் ஸ்ரீகரன். பாரதவர்ஷத்தின் பெரும்புகழ் கொண்ட நகரமாகிய துவாரகையின் அமைச்சன். இன்று துவாரகை சற்று அப்பால் பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னுமிடத்தில் நிலைகொண்டுள்ளது. அங்கிருக்கும் அரசர் ஃபானுவுக்கும் அவருடைய உடன்பிறந்தார் எண்பதின்மருக்கும் அமைச்சர் என்று திகழ்கிறேன். இளையவர் பிரத்யும்னனின் செய்தியுடன் இந்த அவைக்கு வந்துள்ளேன்” என்றேன்.

ருக்மி தன் நீண்ட செந்நிறத் தாடிக்குள் கைவிரல்களை நுழைத்து நீவியபடி வஞ்சநகைப்பு ஒளிவிட்ட விழிகளால் என்னை கூர்ந்து பார்த்தார். நான் சொல்லி முடித்ததும் அவருடைய புன்னகை பெரிதாகியது. அவையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு “தாங்கள் அமைச்சர் ஆயினும் போதிய செய்திகளை அறியாமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆகவே உரைக்கிறேன். ஒன்று, துவாரகை என்னும் நகரம் இன்றில்லை, அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றுகளன்றி பிறிது ஏதும் இல்லை. இரண்டு, பிரஃபாச க்ஷேத்ரம் என்னும் ஊர் இன்றில்லை. அது இருந்தது என்பதற்கான நூல் சான்றும் இல்லை. மூன்று, யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மர் இன்றில்லை. அவர்கள் இருந்தார்கள் என்பதற்கு சான்றென மைந்தர்களோ பெயர் மைந்தர்களோகூட இல்லை” என்றார்.

நகைப்பு விரிய “ஆகவே நீங்கள் அமைச்சர் என்பதற்கான சான்றுகளை இந்த அவைக்கு நீங்கள் அறிவிக்கலாம்” என்றார். அவையிலிருந்தும் சிரிப்பொலி எழுந்து முழக்கமாகச் சூழ்ந்தது. நான் சினத்தை அடக்கி “நான் இங்கு சொல் விளையாட வரவில்லை. இங்கிருக்கும் அனைவருக்கும் உண்மையென ஒன்று தெரியும், நான் பிரத்யும்னனின் தூதனாக இங்கு வந்துள்ளேன். அவர் படைதிரட்டும் பொருட்டு முன்பு விதர்ப்பத்திற்கு அளித்த கருவூலச் செல்வத்திற்கு விதர்ப்பம் இன்னும் ஈடு சொல்லவில்லை. அதற்கிணையாக விதர்ப்பத்தின் நிலம் அவருக்கு அளிக்கப்படும் என்று அரசர் தன் வாயால் அளித்த சொல்லுறுதி உள்ளது. அதை அவருக்கு மீண்டும் நினைவுறுத்துவதே என் பொறுப்பு” என்றேன்.

“நான் அளித்தேனா இல்லையா என்பது பிறிதொன்று. ஆனால் அளித்தேன் என்று கொண்டால்கூட அதை கொள்வதற்கு இன்று யார் இருக்கிறார்கள்? பிரத்யும்னனா, அநிருத்தனா, அவன் மைந்தரா? அக்குருதியினர் எவரேனும் இன்று உளரா?” என்று ருக்மி கேட்டார். “என் உடன்பிறந்தாள் ருக்மணியின் மைந்தர் பதின்மரும் இன்றில்லை. அவர்களின் மைந்தர் நூற்றுவரும் இல்லை. அவர்களின் பெயர்மைந்தர்களும் இல்லை. எவருக்காக நீங்கள் நிலம் நாடி வந்திருக்கிறீர்கள்?”

“அரசே, அதை கொள்வது எவர் என்பது நாங்கள் முடிவு செய்யவேண்டியது. அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது. எஞ்சிய யாதவர்கள் வந்து தங்குவதற்கான நிலமாக அது அமையலாம். மதுராபுரியின் பலராமர் அதை கேட்கக்கூடும். நான் வந்த தூது அந்நிலம் யாதவர்களுக்குரியது என்பதை உறுதி செய்வதற்காகவே” என்றேன். ருக்மி உரக்க நகைத்து “நான் யாதவர்களுக்கும் எந்தச் சொல்லுறுதியும் அளிக்கவில்லை. பேச்சு நடந்தது எனக்கும் பிரத்யும்னனுக்கும் நடுவேதான். பிரத்யும்னனின் கொடிவழியில் வந்த எவரேனும் கேட்கும் பொருட்டு நான் காத்திருக்கிறேன். பிறிதெவரும் இதைப்பற்றி என்னிடம் பேச வேண்டியதில்லை” என்றார்.

அவருடைய குரல் மாறியது. “விதர்ப்பத்திற்கு நிதியளிக்கப்பட்டதென்றால் அது ஊழ். போரில் சிதறுண்டு கிடக்கும் பாரதவர்ஷத்தில் விதர்ப்பம் தனக்கென படைதிரட்டவும் பெருநகரென கௌண்டின்யபுரி மாறவும் உதவும் நிதி அது. மையநிலத்தில் பேரரசு ஒன்றை அமைக்க நமக்கு ஊழ் ஆணையிடுகிறது. யாதவர்கள் என்று இன்று எவரும் இல்லை. இளைய யாதவர் வரட்டும், அல்லது அவரது மூத்தவர் வரட்டும். அவர்களிடமும் இதையே சொல்வேன். அவர்களிடம் நான் எந்தச் சொல்லையும் அளிக்கவில்லை. பிரத்யும்னனிடம் மட்டுமே நான் பேசியிருக்கிறேன். பிரத்யும்னனின் குருதியினரிடம் மட்டுமே எனக்கு பேச்சு” என்றார்.

“இதுதான் உங்கள் அறுதியான மறுமொழியா?” என்று நான் கேட்டேன். “நான் பிறிதொன்று சொல்வதில்லை” என்று அவர் சொன்னார். நான் ஏளனத்துடன் சிரித்து “உங்கள் சொல்லுக்கு என்ன மதிப்பு? காற்றின் நிலைபேறுகூட இல்லாத உள்ளம் கொண்டவர் நீங்கள் என்பதை நன்கறிவேன்” என்றேன். சீற்றத்துடன் அவர் எழுந்து “எவரிடம் பேசுகிறீர் என்று தெரிகிறதா?” என்று கூவினார்.

“ஆம், விதர்ப்பத்தின் அரசனிடம் பேசுகிறேன். அரசனின் சொல் பாறைபோல் நின்றிருக்கவேண்டும் என்று கேட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் நீரலைப் பாவை. அதை குருக்ஷேத்ரப் போரின்போதே வெளிப்படுத்தினீர்கள். உடன்பிறந்தாரையும் தந்தையையும் குருக்ஷேத்ரத்தில் பலியிட்டு மண்பெற்றவர். எனினும் உங்களை நம்பி அப்பெரும்செல்வத்தை உங்களிடம் கொண்டுவந்த பிரத்யும்னன்தான் பழி கூறத்தக்கவர்” என்று நான் சொன்னேன். “நன்று, இதன் விளைவை நீங்கள் அடைந்தாகவேண்டும். ஊழ் உன்னுவது ஒருங்குக!” என்று சொல்லிவிட்டு நான் அவைவிட்டு வெளியே சென்றேன்.