மாதம்: ஏப்ரல் 2020

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 40

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 23

தந்தையே, ஒவ்வொருவரும் நம்முள் ஒவ்வொன்றாக பதிந்திருக்கிறார்கள். நாம் அதை நம் எல்லைகளைக் கொண்டே மதிப்பிட்டிருக்கிறோம், அவர்களின் எல்லைகளைக் கொண்டு அல்ல. நம் எல்லைகளை வகுப்பவை நம் விழைவுகள், அச்சங்கள், சினங்கள். அதற்கும் அப்பால் நம் ஆணவம். நாம் ஒவ்வொருவரையும் நம் ஆணவத்தை அளவுகோலாகக் கொண்டே மதிப்பிடுகிறோம். நான் ருக்மியை அவ்வண்ணம் மிகக் கீழே மதிப்பிட்டிருந்தேன். அது அவர் பேசத்தொடங்கியதுமே தெளிவடைந்தது.

ருக்மி அரசர் என்பதை நான் மறந்துவிட்டேன். அரசர்களை ஒருபோதும் தனிமனிதர்களாக எண்ணலாகாது. அவர்கள் அமைச்சர்களும் ஒற்றர்களும் இணைந்து உருவான பேருரு ஒன்றின் கண்திகழ் வடிவங்கள். பலநூறு விழிகளும் பல்லாயிரம் கைகளும் கொண்டவர்கள். பெருந்திரளெனப் பெருகிய ஓருருவர். நான் அன்று அறிந்தேன், ஆளும் பொறுப்பில் இருக்கும் எவரையும் மனிதராக எண்ணி மதிப்பிடலாகாது, அவர்களின் அரசநிலையையும் கருதியாகவேண்டும். ருக்மி என்னிடம் “நான் உங்களிடம் அறியவிழைவது ஒன்று உண்டு, இளையவரே” என்றார். “கூறுக!” என்றேன். “கிருதவர்மன் துவாரகைக்கு வந்தபின் சந்தித்த அரசகுடியினர் எவர்?” என்றார். நான் “யாதவ மைந்தர் அனைவரையும் சந்தித்தார்” என்றேன். “அதை அறிவேன். அதற்கும் மேல்” என்றார்.

அவர் சொல்வதென்ன என்று உடனே புரிந்துகொண்டேன். அவர் அதை அறிந்திருப்பார் என்று நான் எண்ணவே இல்லை. ஏனென்றால் மிகமிக மந்தணமாக அது நிகழ்ந்தது. என் உடன்பிறந்தாரிலும் எவரும் அதை அறிந்திருக்கமாட்டார்கள் என எண்ணியிருந்தேன். தந்தையே, கிருதவர்மன் துவாரகைக்கு வந்தபின், நான் சாத்யகியை கூட்டிவந்த மறுநாள் காலை அன்னையிடமிருந்து ஒரு அழைப்பை பெற்றேன். அன்னை என்னை அழைத்து உரையாடி நெடுநாட்களாகிவிட்டிருந்தது. அவர்களை நான் நேரில் பார்த்தது தாங்கள் நகரிலிருந்து கிளம்பிய அன்று. அதன்பின் ஒருமுறை அவைக்கு வந்து அன்றைய யாதவ குடித்தலைவர்களை நோக்கி நகர் பொறுப்பிலிருந்து அவர் விடுபடுவதாக அறிவித்தார். அதன் பிறகு நோன்புகள், விழவுகள் எதிலும் அவர் தென்படவில்லை.

அவர் அங்கு இருக்கிறார் எனும் உணர்வு மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. முதலில் அவரைப் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன. பின்பு அவையும் வராமலாயின. எட்டு அரசியரில் ருக்மிணிதேவியையும் ஜாம்பவதியன்னையையும் அன்றி பிறரை எவரும் பார்க்க இயலாமலாயிற்று. அரசு அமர்வதற்கோ பிற சடங்குகளுக்கோ அரிதாக ருக்மிணிதேவி வந்தார். ஜாம்பவதியன்னையும் அவ்வாறே அரிதாகத்தான் தோன்றினார். அரசியென நகரை ஆண்டது சாம்பனின் துணைவியும் அஸ்தினபுரியின் இளவரசியுமான கிருஷ்ணை மட்டுமே.

ஆகவே காலையில் என்னைத் தேடி முகமறியாத சேடி ஒருத்தி வந்து நின்றபோது நான் முதலில் அவளை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவளே தன் கணையாழியைக் காட்டி “மூத்த அரசி சத்யபாமையின் தூதுப்பெண் நான்” என்று அறிவித்துக்கொண்டாள். அப்போது அவளை எவ்வாறு எதிர்கொள்வதென்றும் எவ்வகையில் முகமன் உரைப்பதென்றும் எனக்கு தெரியவில்லை. திகைத்த வண்ணம் பேசாமல் நின்றேன். “மூத்த அரசி தங்களை சந்திக்க விழைகிறார்” என்று அவள் சொன்னாள். “எப்போது?” என்று நான் கேட்டேன். “முடிந்தவரை விரைவில்” என்றாள். “நன்று, நான் உடனே வருகிறேன்” என்றேன்.

அவள் சென்ற பிறகு மூத்த அரசியிடமிருந்து வந்த அழைப்பை மூத்தவரிடமும் அமைச்சர்களிடமும் பகிர்ந்துகொண்டு அவர்களின் கருத்தை கேட்டபிறகு முடிவெடுக்கலாமா வேண்டாமா என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. உண்மையில் அது எளிய சந்திப்பாக இருக்கப்போவதில்லை. எளிய சந்திப்பாயினும் அதற்கு அரசியல் முதன்மை உண்டு. நானும் அரசியும் என்ன பேசிக்கொண்டோம் என்பதை அறிவதற்கு யாதவ மைந்தர்கள் அனைவருமே விழைவு கொண்டிருப்பார்கள். அங்கு நான் பேசியதன் பொருட்டு அரசியல் தொடர் விளைவுகள் எழக்கூடும். ஆகவே நான் குறைந்தது மூத்தவர் சுஃபானுவிடமாவது கலந்துகொண்ட பின்னரே அங்கு செல்லவேண்டும் என்று விழைந்தேன்.

ஆனால் அவ்வாறு எண்ணியபோது முதலில் என்னுள் எழுந்தது ஒரு வீம்பு. என் ஆணவத்தின் கூர்முனை அது. நான் என்னை மேலெழுப்பி நின்று அதை நோக்கினேன். இத்தருணத்தில் அவர்களுக்கு மேல் நான் நின்றிருப்பவன். அவர்களுக்கு இயலாத ஒன்றை நான் செய்வதை அவர்களுக்கு காட்டியாக வேண்டும். முன்பொரு நாள் உணவறைக்கூடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டதற்கு எதிர்வினையாக அதை செய்தேனா என்று இப்போதும் சொல்ல முடியவில்லை. அவ்வாறும் இருக்கலாம். மானுட உணர்வுகள் எங்கிருந்து எங்கு செல்கின்றன என்றும் எதை நிகர்க்க எது செய்யப்படுகிறது என்றும் எவராலும் முன்னரே சொல்லிவிட இயலாது.

ஆனால் அத்தருணத்தில் அன்னையை தனியாகச் சென்று பார்ப்பதினூடாக நான் ஈட்டுவது ஒன்று உண்டு என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆகவே நான் அரசியை சந்திப்பதற்குரிய முறையான ஆடைகளுடன் எவருக்கும் அறிவிக்காமல் கிளம்பி அன்னையை பார்க்கச் சென்றேன். கடலோரமாக அமைந்த அவருடைய தவக்கோட்டத்திற்கு உப்பு உருகி வழிந்துகொண்டிருந்த கற்பாதையினூடாக நடந்தேன். அன்னையின் சிற்றறை உப்பரித்திருந்தது. அங்கு அமர்ந்திருந்தபோது சுவர்கள் உயிருள்ள தசைப்பரப்புகள்போல ஈரமும் வெம்மையும் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. அங்கு எவ்வண்ணம் வாழ முடியும் என்று வியந்தேன். அங்கு வாழ்வதென்பது தன் உடலை தானே நலிய வைத்துக்கொள்வது, ஒருவகையில் படிப்படியாக இற்று உயிர்விடுவது. அன்னை நோன்பென்ற பெயரில் அதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறார்.

முதிய சேடி வந்து “அன்னை வருகிறார்” என்று அறிவித்தாள். அரசி என்று அல்ல. சற்று நேரத்தில் அன்னை வந்து என் முன் அமர்ந்தார். நான் முன்பு கண்டிருந்த அன்னை அல்ல. அன்னையிடம் எப்போதும் ஒரு நிமிர்வு இருந்தது, காலடிகள் அனைத்திலும் ஒரு உறுதி இருந்தது. கண்களில் ஆணை கூர்ந்திருக்கும். நேர் நோக்கும் குரலில் நடுக்கிலாத ஒருமையும் இருக்கும். அவையனைத்தையும் இழந்து முற்றாகவே பிறிதொருத்தியாகிவிட்டிருந்தார். நான் அங்கு கண்டது வற்றி ஒடுங்கிய முதுமகளை. முற்றிலும் உள்வாங்கிவிட்டிருந்த விழிகள். பதறி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குரல்.

அவர் உள்ளே வரும்போது முதலில் அது என் அன்னை என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆகவே எழுந்து தலைவணங்காமல் திகைத்து அமர்ந்திருந்தேன். நாம் நமக்கு அணுக்கமானவர்களை உடலசைவுகளினூடாகவே அடையாளம் காண்கிறோம் என்பது வியப்பூட்டுவது. உடலசைவு மாறிவிட்டிருந்தால் கண்ணெதிரே ஒருவர் வந்தால்கூட அவர்தான் என்று நம் அகம் எண்ணிக்கொள்வதற்கு நெடுநேரம் பிடிக்கும்.

அன்னை வந்து என்னை வணங்கிய பின்னரே நான் பாய்ந்தெழுந்து வணங்கினேன். “வணங்குகிறேன் அன்னையே, தங்கள் தாள் பணிகிறேன்” என்று கூறினேன். அப்போதும் சென்று அவர் கால் பணிந்து சென்னி சூடுவதற்கு தோன்றவில்லை. அன்னை “அமர்க!” என்று கை காட்டி தன் பீடத்தில் அமர்ந்தார். அதன் பிறகு நான் விழிப்பு கொண்டு மூன்றடி எடுத்துவைத்து குனிந்து அவர் காலடியைத் தொட்டு தலைசூடி மீண்டும் “வணங்குகிறேன், அன்னையே” என்றேன். என் தலைமேல் கைவைத்து வாழ்த்தி அமர்க என்று கைகாட்டினார்.

நான் அமர்ந்ததும் “கிருதவர்மன் வந்ததை அறிந்தேன்” என்றார். முகமன்களோ பிற சொற்களோ இல்லை. ஆகவே அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்று தெரியாமல் தத்தளித்து “ஆம், அவர் இங்குதான் இருக்கிறார்” என்று சொன்னேன். “அவரை நான் சந்திக்கவேண்டும்” என்று அன்னை சொன்னார். “நான் ஒருக்குகிறேன்” என்றேன். “இங்கு வேண்டியதில்லை. அங்கு கரையில் ஏதேனும் ஒரு சிறு மண்டபத்திற்கு அவரை வரச்சொல். அவரிடம் நான் ஒரு சொல் உரைக்கவேண்டும்“ என்றார். “ஆணை” என்றேன். “நன்று, இது மந்தணமாக அமைக!” என்றபின் அவர் எழுந்துகொண்டார்.

நான் “அன்னையே” என்றேன். அவர் துவாரகையின் நிலைமை பற்றி ஏதாவது பேசுவார் என்று எதிர்பார்த்தேன். மைந்தர்களைப்பற்றி உசாவுவார் என்றும் மைந்தர் மைந்தர்களைப்பற்றி ஏதேனும் அவர் கேட்பார் என்றுகூட எண்ணினேன். அவர் கேட்கும் வினாக்களுக்குரிய விடைகளை நான் முன்னரே ஒருக்கியிருந்தேன். ஒரு சில சொற்களில் அவ்வுரையாடல் முடிந்தது எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் அன்னை அதற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருந்தார். நான் “மைந்தர் எண்பதின்மரும் இப்போது ஒன்றாக இருக்கிறோம். அனைவரும் இணைந்து மூத்தவர் ஃபானுவுக்கு முடிசூட்ட முடிவெடுத்திருக்கிறோம். அதற்கு அனைவரையும் அழைப்பதற்காக சென்று கொண்டிருக்கிறோம்” என்றேன்.

அன்னையின் முகத்தில் எந்த உணர்வு மாறுபாடும் தெரியவில்லை. தலையை அசைக்கவோ அச்சொற்களை உள்வாங்கியதாகக் காட்டவோ கூட இல்லை. மீண்டும் நான் “மூத்தவர் ஃபானு முடிசூட இருக்கிறார். அஸ்தினபுரியின் ஆதரவு நமக்கிருக்கிறது. எண்பதின்மரும் ஒற்றுமையுடன் நின்றால் துவாரகை பெருவல்லமையுடன் எழும் என்கிறார்கள். கிருதவர்மனும் சாத்யகியும் இணைந்து நம்முடன் இருக்கிறார்கள். அன்னையே, நாம் எண்ணியதனைத்தும் நிறைவேறவிருக்கிறது” என்றேன். அன்னை அதற்கும் எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை. அவர் விலகிச்சென்ற பின்னரும் பார்த்தது அன்னையைத்தானா என்ன நிகழ்ந்தது என்று தெரியாமல் நான் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்.

கிருதவர்மனிடம் நானே சென்று அன்னையின் அழைப்பைப் பற்றி சொன்னேன். கிருதவர்மன் புலரியில் எழுந்து கதிர் நோக்கி அமர்ந்திருந்தபொழுது நான் அவரை காணச் சென்றேன். என் வருகையை அறிவித்த ஏவலன் உள்ளே செல்லும்படி கைகாட்டினான். உப்பரிகையில் கால் மடித்து கண்மூடி ஊழ்கத்திலென இளவெயிலில் அவர் அமர்ந்திருந்தார். தொலைவில் கடல்அலைகள் வெயிலொளியில் கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தன. அதன் ஒளியலைகள் உப்பரிகையின் பளிங்குச் சுவர்களில் நெளிந்தன. அங்கு அமர்ந்திருந்த கிருதவர்மன் ஓர் ஓவியம்போல் ஆகிவிட்டிருந்தார். தொன்மையான ஓர் ஓவியம் காலத்தால் பெரும்பகுதி உதிர்ந்து உருவழிந்துவிட்டிருந்தது.

நான் தலைவணங்கி “வணங்குகிறேன், தந்தையே” என்றேன். அவர் விழி திறந்து அமர்க என்று கைகாட்டி “கூறுக!” என்றார். “அன்னை தங்களை சந்திக்க விழைகிறார்” என்றேன். அவர் அதை முதலில் உள்வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. ஒருகணத்திற்குப் பின் “யார்?” என்று கேட்டார். “அன்னை சத்யபாமை” என்றேன். “அவர் நோன்பில் இருப்பதாக அல்லவா கேள்விப்பட்டேன்?” என்றார். “ஆம், ஆனால் இன்று புலரியில் அவர் தன்னை வந்து சந்திக்கும்படி என்னை அழைத்திருந்தார். ஆகவே நான் கிளம்பிச்சென்றேன்” என்றேன். ஏன் அத்தனை கூர்மையாக, முகமன்கள் இல்லாமல் சொல்கிறேன்? ஏனென்றால் அவ்வண்ணம் அன்னை என்னிடம் அதைப்பற்றி சொல்லியிருந்தார். அந்த உணர்வு என்னையறியாமலேயே நீடிக்கிறது.

கிருதவர்மன் “என்ன கூறினார்?” என்று கேட்டார். “அவர் எதையும் உசாவவில்லை. என்ன நிகழ்கிறது என்று கேட்பாரென்றும் குறைந்தது மைந்தரின் நலம் உசாவுவார் என்றும் நான் எதிர்பார்த்தேன். அவர் தங்களை பார்க்கவேண்டும் என்பதற்கப்பால் எதுவும் கூறவில்லை.” கிருதவர்மன் “எதற்கென்று கூறினாரா?” என்று கேட்டார். “இல்லை. தன் நோன்பிடத்திற்கு வெளியே ஓர் இடம் ஒருக்கும்படியும், தங்களை அங்கு அழைத்துவரும்படியும் மட்டும்தான் கூறினார்” என்றேன். கிருதவர்மன் “நன்று” என்றார். பிறகு நீள்மூச்செறிந்து “நெடுநாட்களாகிறது” என்றார். “ஆம்” என்றேன்.

சட்டென்று அவர் உரக்க நகைத்து “அறுதியாகப் பார்த்தது இந்நகரின் தெருக்களூடாக கைகள் கட்டப்பட்டு நான் இழுத்துவரப்படுகையில். இந்த உப்பரிகை மேடையிலிருந்து அவள் என்னை பார்த்தாள்” என்றார். ஒருமையில் அவர் அவ்வாறு சொன்னது என் உள்ளத்தை திடுக்கிடச் செய்தது. முதன்முறையாக என் அன்னைமேல் பெருங்காதல் கொண்டிருந்த ஒருவர், அதை அப்போதும் பேணி வந்த ஒருவர் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அவருடைய வஞ்சம் அனைத்திற்கும் அடியில் வேரென்றிருப்பது அந்தக் காதல். அக்காதல் துவாரகை அரண்மனை முற்றத்தில் சிறுமைப்பட்ட தருணமே அவரை கசப்புநிறைந்தவராக ஆக்கியது. துவாரகையின் அரண்மனை முற்றத்தை மீண்டும் வந்தடைந்த கணமே அவர் அதிலிருந்து விடுபட்டுவிட்டார் என அறிந்தேன்.

தந்தையே, முதற்கணம் ஒரு பெரிய அலையென கசப்பு எழுந்து என்னை அறைந்தது. என் கைகால்களை நடுங்கச்செய்தது. விரல்களை மடித்து முறுக்கி உள்ளத்தை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன். அவர் “அந்த இறுதிக் கணத்து முகத்தோற்றம் இத்தனை ஆண்டுகளில் என் முன் அவ்வண்ணமே நீடிக்கிறது. அது ஒரு தெய்வ உருபோல என்னை ஆள்கிறது. இவ்வண்ணம் செலுத்துகிறது” என்றார். எத்தனை நெடுங்காலம் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அத்தனை காலம் ஒரு பெண்ணின் முகத்தை மட்டும் உளம்தேக்கி ஒருவர் வாழமுடியுமா? கதைகளில் அவ்வாறு கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அவ்வண்ணம் இயல்வதென்றால் அது ஒரு தெய்வ வெளிப்பாடா என்ன?

நான் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். என்னை அறியாமலேயே அவராக நான் உருமாறிக்கொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்த அனைத்தையும் நோக்கியபோது அதுவரை இருந்த அனைத்தும் உருமாற ஒருகணத்தில் என் அகம் இனிமை கொண்டது. அவரையும் அன்னையையும் நான் விரும்பினேன். அத்தருணத்திற்காக நான் உளநிறைவு கொண்டேன். ஆம், பெருங்காதல் அரிதாக ஏதோ புவியில் நிகழ்கிறது. ஆணும் பெண்ணும் அறிவதும் இணைவதும் நிகழ்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. ஒருவர் ஒரு பெண்ணை விரும்பக்கூடும். இழந்தபின் மேலும் விரும்பக்கூடும். அவள் முன் சிறுமை கொண்டபின் மேலும் மேலும் விரும்பக்கூடும். ஆனால் அவள் பொருட்டு பெருவஞ்சம் கொண்டு, வாழ்வை அனலாக்குவது ஒரு தவம். தவம் தெய்வங்களை படைக்கிறது.

கிருதவர்மன் எழுந்து கொண்டு “செல்வோம்” என்றார். “இல்லை, தாங்கள் ஒருங்கி…” என்று நான் சொல்ல “ஒருங்கவேண்டியதில்லை. இவ்வண்ணமே செல்வோம். இது முறைசார் சந்திப்பு அல்ல அல்லவா?” என்றார். “ஆம்” என்றேன். அவரை அழைத்தபடி அரண்மனையின் இடைநாழியினூடாகச் சென்றேன். அன்னையின் நோன்புமாடத்திலிருந்து சற்று தள்ளி கடலோரமாக அமைந்திருந்தது காவலர்தலைவனின் சிறு கல்மாளிகை. அங்கு சென்றபின் அன்னையை அழைத்துவரும்படி ஏவலனிடம் ஆணையிட்டேன்.

நாங்கள் அந்தக் கல்மண்டபத்திற்குச் சென்று அமர்ந்திருந்தோம். கீழே நெடுந்தொலைவில் துவாரகையின் துறைமுகம் தெரிந்தது. அங்கே மூன்று கலங்கள் கடலில் மெல்ல உலைந்துகொண்டிருந்தன. அவற்றின் கொடிகள் சிறகுகள் என பறந்துகொண்டிருந்தன. விழி தொடும் தொலைவு வரை மிக மெல்ல அசைந்துகொண்டிருந்தது கடல். கடலை அவ்வண்ணம் மெல்ல நெளியச் செய்யும் அதே காற்று கொடியை கிழிந்துவிடும்போல் துடிக்கச்செய்கிறது என்று எண்ணிக்கொண்டேன். கடலலைகளை நெடுந்தொலைவில் இருந்து பார்க்கையில் அவை எழுவது போலும் அணுகுவது போலும் தோன்றுவதில்லை. அவை சற்றே உருகி நெளியும் கற்பரப்புபோல தோன்றுகின்றன. மெல்ல உருமாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றின்மேல் வெண்நுரை வளையங்கள் மட்டும் தோன்றித் தோன்றி மறைகின்றன.

கடலை நெடுந்தொலைவிலிருந்து நோக்கிக்கொண்டிருப்பது உள்ளத்தை விரியச் செய்வது, தன்னிலையை சிறுமையாக்குவது. இந்திரப்பிரஸ்தத்திலோ அஸ்தினபுரியிலோ இல்லாத ஒன்று கடல். துவாரகையில் ஒவ்வொரு நாளும் குடிகளில் அனைவருமே கடலை பார்க்க முடியும். ஆனால் கடல் எவருக்கும் அவர்களின் தன்னிலையை உணர்த்தவில்லை. எவரையும் உள்ளத்தால் எளியவராக்கவில்லை. நானே கடலை அரிதாகத்தான் அப்படி பார்த்திருக்கிறேன்.

அன்னை வருகிறார் என்று ஏவலன் அறிவித்தபோது நான் எழுந்து தலைவணங்கி “நான் இங்கு இருப்பது உகந்ததல்ல. தங்கள் சந்திப்பு நிகழட்டும்” என்றேன். கிருதவர்மன் கைகாட்டி “அல்ல, நீ இருந்தாகவேண்டும்” என்றார். “இல்லை” என்று நான் சொல்ல “அல்ல. இத்தருணத்தில் மைந்தன் உடன் இருந்தாகவேண்டும்” என்றார். அவர் என்ன கூறுகிறார் என்று எனக்கு புரிந்தது. “மைந்தர்கள் உடனின்றி சந்திக்கலாகாது” என்று அவர் மீண்டும் கூறினார். நான் தலைவணங்கி ”ஆம்” என்றேன். பின்னர் அந்த அறையிலிருந்து வெளிவந்து அன்னை வருவதற்காக காத்து நின்றேன்.

ஏவலன் ஒருவனும் ஏவற்பெண்டும் தொலைவில் வந்தனர். ஏவலன் கையில் கொம்புடன் முன்னால் வந்தான். ஏவற்பெண்டு கையில் மங்கலத்தாலமொன்றை வைத்திருந்தாள். அதில் சிற்றகல் சுடர் எரிந்தது. புது மரங்களின் கனிகளும் இருந்தன. அவளுக்குப் பின்னால் அன்னை பெரிய வெண்ணிற ஆடையால் முற்றிலும் உடல் மறைத்து முகம் தாழ்த்தி நடந்து வந்தார். அருகணைந்ததும் ஏவலன் கொம்பை எடுத்து ஊதி “துவாரகையின் பேரரசி சத்யபாமை எழுந்தருள்கை!” என்றான். நான் தலைவணங்கி நின்றேன். மங்கலத்தாலமேந்திய சேடி அறைக்குள் புகுந்து அதை வைத்துவிட்டு வெளியேற ஏவலன் வெளியே நின்றான்.

அன்னை அருகணைந்து என் அருகே வந்து நின்றார். “வருக அன்னையே, தங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்!” என்றபடி உள்ளே சென்றேன். அன்னை என்னைத் தொடர்ந்து உள்ளே வந்தார். அன்னை அறைக்குள் நுழைந்ததும் அவர் அன்னை என்றே உணராதவராக திகைத்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார் கிருதவர்மன். நான் அவ்விருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தபடி அறையில் சாளரத்தோரமாக விலகி நின்றேன். அன்னை தனது வெண்ணிற ஆடையை விலக்கி கைகளில் சரியவிட்டு பீடத்திலிட்டார். அவரது உரு தெரிந்தவுடன் கிருதவர்மன் திடுக்கிட்டு இரு கைகளையும் விரித்தபடி பீடத்திலிருந்து எழுந்தார். அவ்வுடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. அன்னையும் கிருதவர்மனின் தோற்றத்தைக் கண்டு உடல் நடுங்கினார்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி கைகள் அதிர முகம் இழுபட்டு கண்கள் நீர்மை கொண்டு பற்கள் கிட்டித்து அத்தருணத்தில் ஒன்றின் இரு முனைகளென நின்றனர். அத்தருணத்தை அப்போதுதான் முற்றுணர்ந்தேன். இருவரும் உடல் சிதைந்து உருமாறியிருந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் இளமைக்குப் பின் கண்டதில்லை. அவர்களுக்குள் வாழ்ந்தவர்கள்தான் இளமைத்தோற்றம் கொண்டிருந்தனர். உடல்கள் பொருளிழந்துவிட்டன, ஆனால் அவ்வுடல்களினூடாகவே அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.

கிருதவர்மன்தான் முதலில் தன்னுணர்வு கொண்டார். “அரசி” என்றார். அன்னை “ஆம்” என்றார். “தாங்கள்… தங்கள் உரு…” என்றார். அன்னை “மறையும் நேரம்” என்றார். பின்னர் “போரில் அனல்பட்டதாக அறிந்தேன். ஆனால்…” என்றார். அப்போதுதான் தன்னை உணர்ந்து “ஆம், நானும் உதிரும் பொழுது” என்றார் கிருதவர்மன். அன்னை மெல்ல பீடத்தில் அமர அவரும் அமர்ந்துகொண்டார். கிருதவர்மன் “அரசன் என நகர் நுழைந்தேன். என்னை யாதவப் பெருங்குடியே திரண்டு வரவேற்றது” என்றார். சிரிப்பில் உதடு வளைய “ஆனால் இவ்வண்ணமல்ல நான் நகர் நுழையவேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தது” என்றார்.

“எண்ணியது நிகழ்வதில்லை” என்று அன்னை சொன்னார். “ஆம், எண்ணியது நிகழ்வதில்லை. எண்ணாதது நிகழ்ந்தாலும் நன்றே நிகழ்ந்தது. மைந்தரை ஒருங்கிணைத்திருக்கிறேன்” என்றார் கிருதவர்மன். “அறிந்தேன்” என்று அன்னை சொன்னார். ஆனால் அவரிடம் எந்த உவகையும் நிறைவும் வெளிப்படவில்லை. கிருதவர்மன் அதை உணரவில்லை. அவர் தன்னுள் ததும்பிக்கொண்டிருந்தார். “எவ்வகையிலோ இங்கு இளைய யாதவரை நான் நடிக்கிறேன். அது அளிக்கும் நிறைவும் பேரின்பமும் என்னை பேருருக்கொள்ளச் செய்கின்றன” என்றார்.

அன்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார். இருவரும் பார்த்தனர். அன்னை விழிநீர் உகுத்து அழத்தொடங்கினார். அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்த கிருதவர்மனும் அழுதார். இருவரும் அங்கு அமர்ந்து அவ்வாறு சொல்லின்றி விழிநீர் உகுத்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்துக்கொண்டு நான் நின்றிருந்தேன். அவர்களுக்கு இடையே கூறுவதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. இணைந்து அமர்ந்து அவ்வாறு அழுவதற்கு ஒரு தருணம் மட்டுமே அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தது. அது அவர்களை நிறைவுறச் செய்தது. நெடுந்தொலைவு அலைந்து சென்ற ஒரு கோடு வட்டமென திரும்பி வந்து சந்திப்பதுபோல. நெடுங்காலம் பல ஊர்கள் பல நிலங்கள் சென்ற ஒரு கோடு. விலகிச்செல்கிறது என்றும் ஒருபோதும் மீண்டு வராதென்றும் எண்ண வைத்த ஒரு கோடு.

அவர்கள் அழுதுகொண்டிருக்கும்போது அங்கிருப்பது ஒரு ஒவ்வாமையை அளித்தது. ஆனால் அங்கிருந்து நான் விலகவேண்டும் என்றும் தோன்றவில்லை. உடலில் சிறு அசைவு எழுந்தாலும் அது அவர்களை கலைத்துவிடுமென்று தோன்றியது. அவர்கள் முற்றும் அழுது ஓயவேண்டும். ஒரு துளி எஞ்சினாலும் அது மீண்டும் வளரும். இத்தருணத்துடன் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நிறைவு செய்யவேண்டும். ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் முற்றாக அகலவேண்டும். அந்த எடை எவ்வாறிருக்கும்? வளர்ந்து வளர்ந்து ஒருவரை நசுக்கி கீழே வீழ்த்தும் அளவுக்கு பெரிதாகும். வேரொடு மரத்தை சாய்க்கும் பெருங்கனிபோல் என்று சூதர்கள் பாடுவார்களே அதுவா? அன்றி சுருங்கிச் சுருங்கி பொருளற்றதாகி மிகச் சிறு துளியென எஞ்சியிருக்கிறதா? அது உதிர்ந்தபின் எஞ்சிய விடுதலையை அவர்கள் நாடுகிறார்கள்.

அத்தருணத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கவில்லை. அன்னை தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். கிருதவர்மன் சாளரத்தினூடாக கடலை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். இருவர் கண்களிலும் நீர் வழிந்து மடியிலும் மார்பிலும் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. நெடுநேரத்திற்குப் பின் ஒரு விசும்பலோசையுடன் அன்னை மேலாடையால் முகத்தை அழுத்தித் துடைத்தார். அவ்வோசை கேட்டு கிருதவர்மனும் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டார். அன்னை எழுந்து தலைவணங்கி “நன்று, நலம் சூழ்க!” என்றார். கிருதவர்மன் “ஆம்” என்றார். அன்னை மறுமொழி கூறாமல் அறையைவிட்டு வெளியேறினார். வெளியே காத்து நின்றிருந்த சேடியுடன் அவர் நடந்து செல்லும் காலடி ஓசை கேட்டது.

அன்னை அகன்றபின் கிருதவர்மன் மார்பில் கைகளைக் கட்டியபடி கடலைப் பார்த்து ஆழ்ந்திருந்தார். அவர் முகம் மலர்ந்திருந்தது. இனிய நினைவில் ஆழ்ந்திருப்பவர்போல. எதையோ எண்ணி எண்ணி உவகை கொள்பவர்போல. தசையுருகி தோல்வெந்து வழண்டிருந்த அந்த முகம் அவ்வினிமையில் அழகாகத் தோன்றியது. கண்களில் இருந்தது முதிரா இளஞ்சிறுவர்களுக்குரிய கனவு. காதல் கொண்ட ஓர் இளைஞன் அங்கு அமர்ந்திருந்தான். தன்னுள் எழும் இனிமையை பல்லாயிரம் நாவுகள் எழுந்து சுவைத்து தான் மகிழ்ந்து அதை சொல்லென்றும் ஆக்காமல் மூழ்கியிருப்பதுபோல.

நான் அவரைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். கலைக்கலாகாது என்ற தன்னுணர்வு இருந்தது. நெடுநேரம் கழித்து அவர் விழிப்பு கொண்டு என்னைப் பார்த்து “கிளம்புவோம்” என்றார். பெருமூச்சுடன் மேலாடையை எடுத்துக்கொண்டு நடந்தார். நான் அவருடன் நடந்தேன். இருவரும் ஒரு சொல்லும் உரையாடிக்கொள்ளவில்லை. கிருதவர்மன் மிக அப்பால் வேறொருவர் போலிருந்தார். வேறொரு காலத்தில் அவர் வாழ அவரது பாவை ஒன்று என்னுடன் இருப்பதாகத் தோன்றியது.

தந்தையே, நான் அந்தத் தருணத்தை மிகமிக ஆழமாக உணர்ந்தேன். அரிதாகவே நாம் நம் முந்தைய தலைமுறையினரின் வாழ்வுக்குள் அத்தனை ஆழமாக செல்லமுடிகிறது. அன்று நிகழ்ந்தது என்ன என்று நான் எவரிடமும் சொல்லவில்லை. எவரும் என்னிடம் கேட்கவுமில்லை, எனவே எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை என்றே எண்ணினேன். முற்றிலும் எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து அந்தச் சொல் எழுந்தபோது நான் திகைத்துவிட்டேன். ருக்மி என்னை நோக்கி புன்னகைத்து “அத்தருணத்தில் நீங்கள் உடனிருந்தீர்கள்” என்றார். நான் “ஆம்” என்றேன். “அங்கே ஒரு சொல்லும் உரையாடப்படாவிட்டாலும் அது அந்தகர் குலத்து வீரர் ஒருவர் அந்தகக் குலத்து அரசிக்கு அளித்த சொல்லுறுதி” என்றார் ருக்மி.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 39

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 22

ருக்மியை சந்திக்கக் கிளம்புவதற்கு முன்பு நான் கணிகரை சந்திக்க விரும்பினேன். அவரை சந்திக்க விழைகிறேன் என்று செய்தி அனுப்பினேன். கணிகர் உடல்நலமின்றி படுத்திருப்பதாகவும் உடனடியாக அவரை சந்திப்பது இயலாதென்றும் தூதன் வந்து சொன்னான். என்ன செய்கிறது அவருக்கு என்று கேட்டேன். நேற்றைய விருந்தில் அவர் உண்டது ஒவ்வாமையை உருவாக்கியிருக்கிறது. ஆகவே தன் குடிலில் உணவொழிந்து உப்பிட்ட நீர் மட்டும் அருந்தி படுத்திருக்கிறார் என்றான். மருத்துவர்கள்? என்றேன். மருத்துவர்களை அவர் சந்திப்பதில்லை. மருந்துகள் எதையும் உண்பதுமில்லை என்றபின் அவர் உண்பது வலி போக்குவதற்கான அகிபீனா மட்டுமே என்றான் ஏவலன்.

எனக்கு அது விந்தையாக இருந்தது. ஆனால் அகிபீனா களியுருளைகளை உண்பவர்களுக்கு தொடர்ந்து வயிற்றுக்கடுப்பு நோய்கள் வருமென்பதை நான் முன்னரே அறிந்திருந்தேன். “நன்று, நான் சென்றுவந்தபின் அவரை சந்திக்கிறேன் என்று கூறுக!” என்றேன். ஒருவகையில் அதுவும் நன்றே என்று எண்ணிக்கொண்டேன். நான் அவரை சந்திக்காமலேயே சென்று ருக்மியை வென்று மீண்டேன் என்றால் அது என் தனிப்பட்ட சொல்வன்மைக்கான இன்னொரு சான்றாகவே அமையும். இதுவரை வென்றவர்கள் இருவரும் அணுக்கமானவர்கள், இவர் முற்றெதிரி.

ருக்மியை சந்திப்பதற்கான பயணம் தொடங்குவதற்கு முன் துவாரகையிலிருந்து முறையான அழைப்பு ஒன்றை நான் ருக்மிக்காக எழுதி வாங்கிக்கொண்டேன். உண்மையில் துவாரகையில் அப்போது மூத்தவர் ஃபானுவின் முடிசூட்டு விழா விருந்தறைப் பேச்சாகவே எஞ்சியிருந்தது. அரசாணை வெளியிடப்படவில்லை. அரசவை அறிவிப்பும் நிகழவில்லை. ஒற்றர்களினூடாக அப்பேச்சின் ஒரு பகுதி ருக்மியை சென்றடைந்திருக்க வாய்ப்பிருந்தது. அது அவரில் பலவகையான உளக்குழப்பங்களை உருவாக்கியிருக்கும். அச்செய்தியை எந்த அளவுக்கு ஏற்பது என்ற ஐயம் இருக்கும். அவருக்குத் தேவை ஓர் உறுதிப்பாடு, அதை என் செய்தி அளிக்கவேண்டும்.

துவாரகையின் முடியுரிமை குறித்து இறுதி முடிவு எடுக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற செய்தியை அறிவிக்கும் ஓர் ஓலையே நான் விழைந்தது. ஆனால் மூத்தவர் ஃபானு அதில் கைச்சாத்திட இயலாது. துவாரகையின் மைந்தர் அனைவரும் பங்கெடுக்கும் ஒரு அவையாணை வேண்டும். அல்லது அந்த அவையில் பொறுப்பளிக்கப்பட்ட ஓர் அமைச்சரின் முத்திரை அதற்கு வேண்டும். என்னிடம் உண்டாட்டு அறையில் பொறுப்பு அளிக்கப்பட்டுவிட்டது, நானும் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன். உண்டாட்டு அறைக்கு வெளியே யாதவ மைந்தர் என்ன எண்ணுகிறார்கள்? பிரத்யும்னனும் சாம்பனும் அங்கிருந்து சென்றபின்னர் உளம் மாறிவிட்டிருக்கிறார்களா?

ஆனால் நான் மீண்டும் ஃபானுவை சந்தித்து எனக்கு முறையான ஓலை வேண்டும் என்று கோரமுடியாது. அவ்வண்ணம் ஓர் ஓலையை இன்று அவரோ பிறரோ அளிக்கமுடியாது. அதற்கு மைந்தர் அனைவரின் ஒப்புதலை தனித்தனியாக பெறவேண்டும். அல்லது முறையான அரசவை கூடவேண்டும். அதற்கு இனி பொழுதில்லை. காலம் பிந்தும்தோறும் ருக்மி அறுதி முடிவுகளை எடுக்கக்கூடும். நான் செல்வதற்குள் அவர் பாறைபோல் இறுகிவிட்டிருக்கக்கூடும். அவர் குழம்பி நிலையழிந்திருக்கையிலேயே என் தூது வெல்லமுடியும். அப்போதே கிளம்பியாகவேண்டும்.

என்ன செய்வது என்று அறியாமல் நான் குழம்பினேன். ஆனால் அனைத்தையும் நானே செய்தாகவேண்டும் என்றும் எண்ணினேன். அவையாள்கை அமைச்சர் சுஃப்ரரிடம் “யாதவ மைந்தர் கருத்தொருமித்து முடிவெடுத்துவிட்டார்கள் என ருக்மியை அறிவிக்கச் செல்லவிருக்கிறேன். அவ்வண்ணம் ஓர் ஓலை எனக்கு உடனடியாக தேவையாகிறது” என்றேன். “ஆனால் அம்முடிவு இன்னும் எட்டப்படவில்லை” என்று அவர் தயங்கினார். நான் சீற்றத்துடன் “முடிவு எட்டப்பட்டுவிட்டது. எனக்குத் தேவை ஓலை. இல்லையேல் எதன்பொருட்டு நான் சென்று அவரை சந்திக்க முடியும்? எப்படி அவை நின்று முறைமைச்சொல் பேசி தொடங்கலாகும்?” என்றேன்.

என் சினம் அமைச்சரை மேலும் பின்வாங்கச் செய்தது. “நான் இதில் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. நீங்கள் மூத்தவரிடமிருந்து அல்லது இளையவர் சுஃபானுவிடமிருந்து ஓர் ஓலை பெற்றுக்கொண்டு செல்வதே நன்று. அல்லது அவர்களே என்னை அழைத்து ஆணையிடவேண்டும்” என்றார். நான் “இத்தருணத்தில்…” என்று தொடங்க அவர் “அல்லது பிரத்யும்னனின் ஓலையே போதுமானது” என்றார். அப்போது என்னில் எழுந்த சினத்தை முழுமையாகவே அடக்கி “நோக்குகிறேன்” என்றேன். ஓலை பெறுவது இயல்வதல்ல. வேறேதேனும் வேண்டும்.

எண்ணியபடி என் அறைக்கு திரும்பினேன். எனது பழைய பேழையில் இருந்த ஒரு கணையாழியை நினைவுகூர்ந்தேன். அது மிக இயல்பாக அத்தருணத்தில் நினைவில் எழுந்தது. அது நெடுங்காலம் முன்னர் நாங்கள் களத்தில் பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது சுதேஷ்ணனின் கையிலிருந்து உதிர்ந்தது. அனைவரும் சென்றபின் நாங்கள் விளையாடிய இடத்தில் அந்தக் கணையாழி கிடந்ததை கண்டேன். அதை எடுத்து வந்து என் தனியறைப் பேழைக்குள் போட்டுவைத்தேன். ஏன் அப்படி செய்தேன் என்று அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை. அவ்வண்ணம் பொருட்களை காத்து வைப்பவன் அல்ல. பிறர் பொருட்கள் மேல் விருப்பம் கொண்டவனும் அல்ல. ஆயினும் அதை செய்தேன். உரிய தருணத்தில் அது நினைவுக்கும் வந்தது.

இவ்வாறு எண்ணுகையில்தான் இவ்வனைத்தும் முற்றிலும் முன்னொருங்கிவிட்டவையோ என்ற எண்ணம் எழுகிறது. வாழ்வின் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் ஏதோ ஒரு எண்ணத்தை அடையாத எவரும் இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால், அவ்வெண்ணம் மனிதர்களை செயலின்மை நோக்கி செலுத்துகிறது. தானே இயற்றினேன் என்னும், தன் வலிமையால் வென்றேன் என்னும் ஆணவங்களை இல்லாமலாக்குகிறது. ஆகவே அதை உணர்ந்தாலும் தனக்குத்தானே என ஏற்றுக்கொள்ளாமலிருப்பதே மானுட இயல்பு. சுதேஷ்ணனின் கணையாழியை எடுத்ததுமே அதைக்கொண்டு நான் இயற்றக்கூடும் அனைத்தும் என் நினைவில் எழுந்தன. ஏற்கெனவே எங்கோ முறையாக வகுக்கப்பட்டு முழுமையாக எழுதிப் பதிவு செய்யப்பட்டு, என்னால் அப்போது ஓர் ஏட்டிலிருந்து படிக்கப்படுவதைப்போல.

சுதேஷ்ணனின் கணையாழியுடன் என் புரவியில் நான் துவாரகையிலிருந்து எல்லை நோக்கி கிளம்பினேன். என்னுடன் எட்டு காவலர்கள் வந்தனர். ஒருவன் கொம்பூதி முன்னால் செல்ல இன்னொருவன் துவாரகையின் கொடியுடன் தொடர்ந்தான். பிறர் வில்லேந்தி காத்து வந்தனர். துவாரகையிலிருந்து அவந்தி செல்லும் வழி ஒரு காலத்தில் வணிக வண்டிநிரைகளால் நிறைந்திருக்கும். அன்று வருவதற்கும் போவதற்கும் வெவ்வேறு வழிகள் ஒருக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வழியிலும் அப்பால் வருபவர்களை காணமுடியும். மேலிருந்து பார்க்கையில் இரு எறும்புநிரைகள்போல் தெரியும். அந்தப் பாதையில் நாங்கள் ஒரு சிறு வண்டுக்கூட்டம்போல சென்றோம்.

பாலைநிலம் எடைவண்டிகள் வருவதற்குரியதல்ல. அகலமான சகடங்கள் கொண்ட தாழ்வான வண்டிகளில்தான் பாலையில் பொருட்களை கொண்டுவர முடியும். அவற்றையும் பரைக்கால் ஒட்டகைகளே இழுக்க முடியும். தொடக்கத்தில் ஒட்டகைகள் இழுக்கும் மென்மரச் சகடங்கள் கொண்ட வண்டிகளே வந்துகொண்டிருந்தன. அவை சகடங்களே அல்ல, உருளும் மரத்தடிகள் சகடங்களாக பொருத்தப்பட்டிருக்கும். ஒவ்வொரு வண்டிக்கும் பன்னிரண்டு உருளைகள். ஆயிரங்காலட்டை செல்வதைப்போல் அவை மணல்மேல் உருளும். அவை சென்ற வழியே ஒரு பாதையென தெரியும்.

பின்னர் வண்டிநிரை பெருகியபோது அவந்தியிலிருந்து துவாரகை வரைக்கும் பலகைகள் பதிக்கப்பட்ட உறுதியான சாலை தங்களால் உருவாக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு எடைமிகுந்த வண்டிகள்கூட வரலாம் என்று ஆயிற்று. புரவிப்பாதை ஒன்று குறுக்காக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் அனைவரும் அந்த மரம் பதிக்கப்பட்ட வண்டிப்பாதையையே விரும்பினர். முன்பு அந்தப் பாதையில் வண்டிகள் மணிகோத்த மாலை என அவந்திமுதல் துவாரகை வரை நிரைகொண்டிருக்கும். அப்போது அப்பாதை கைவிடப்பட்டு மணலில் புதைந்து முற்றிலும் தடமில்லாததாக மாறிவிட்டிருந்தது. நான் புரவியில் சென்றபோது பல இடங்களில் அந்தப் பாதையை புரவிக்குளம்படிகள் உணர்ந்தன. மீண்டும் விலகி பாலையின் புதையும் மணலுக்குள் சென்று மீண்டும் வழி கண்டு அப்பால் ஏறின. தந்தையே, என் உள்ளமும் அவ்வாறே தடம் விலகி தடம் கண்டு அலைக்கழிந்துகொண்டிருந்தது.

அன்று மாலை பாலைநிலச் சோலை ஒன்றில் தங்கினேன். தந்தையே, உங்கள் காலகட்டத்தில் ஒரு அழகிய விடுதியாக பேணப்பட்ட சோலை அது. ஐநூறு வணிகர்களும் அவர்களின் வண்டிகளும் தங்குவதற்கு உகந்தது. முன்பு அங்கிருந்த ஊற்று ஆழப்படுத்தப்பட்டு கரைகட்டப்பட்டு காவலுடன் முறையாக பேணப்பட்டிருந்தது. நான் அங்கு சென்றபோது அச்சோலையையே மணல் மூடியிருந்தது. ஊற்றின் ஒரு பகுதி மணலால் மூடப்பட்டிருந்தது. மானுடர் வருவது குறைந்ததுமே பாலை விலங்குகள் அச்சோலையை கையில் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டிருந்தன. மணலெங்கும் ஓநாயின் காலடித்தடங்களை பார்த்தேன். என்னுடன் வந்த காவலர்கள் ஓநாய்கள் அணுகாமல் இருப்பதற்காக பந்தங்கள் கொளுத்திவைத்து எனக்கு காவலிருந்தனர்.

விண்மீன்களைப் பார்த்தபடி பாலையில் அமர்ந்திருந்தபோது ஒரு சிறு தொடுகையென அந்த எண்ணம் வந்து எனக்கு அதிர்வளித்தது. என்னை பார்ப்பதை கணிகர் வேண்டுமென்றே ஒழிந்தார். அவருக்குத் தெரியும், நான் ருக்மியை பார்க்கச் செல்வது. அங்கு என்ன பேசவேண்டுமென்பதை அவர் நன்கு உணர்ந்திருக்கிறார். அதை எனக்கு அவர் கூறியாகவேண்டும் என்று மூத்தவர் ஆணையும் இட்டிருக்கிறார். ஆனால் அவர் என்னை சந்திக்கவில்லை. ஏன்? என்னை அவர் கையொழிகிறாரா? அன்றி நான் செல்லுமிடத்தில் ஏதேனும் பிழையாக நிகழும் என்று எண்ணுகிறாரா? அதற்கு தானும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள முடியாதென்று கருதுகிறாரா?

என் உள்ளம் பதறிக்கொண்டிருந்தது. எண்ணங்கள் கிளம்பி வெவ்வேறு திசைகளில் வெடித்துச் சென்று வெட்டவெளியில் முட்டி திரும்பி வந்தன. அன்றுபோல் அத்தனை குழம்பி பதறி நிலையழிந்து ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. இத்தனைக்கும் அத்தனை பதற்றம் கொள்வதற்கு அன்று எதுவும் நிகழவும் இல்லை. கணிகர் என்னை காண மறுத்தமைக்கு அவர் உடல்நலமில்லை என்பதேகூட உண்மையான ஏதுவாக இருக்க அனைத்து வாய்ப்புகளும் இருந்தன. நான் மிகைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கலாம். எனது அச்சங்களால் தடம் மாறி அவ்வெண்ணத்தை சென்றடைந்திருக்கலாம். ஆனாலும் எனக்கு தோன்றிக்கொண்டிருந்தது, அது இயல்பானது அல்ல என்று.

அவர் என்னை வரவழைத்து ஓரிரு சொல் பேசி வாழ்த்தி அனுப்பியிருக்கலாம். அதையும் செய்யவில்லை. என்னுள் எழுந்த அமைதியின்மை என்னை அங்கே அமரவிடவில்லை. எழுந்து பாலைநிலத்தில் கால் புதைய நடந்தேன். எவரோ என்னை பார்க்கும் உணர்வு இருந்துகொண்டே இருந்தது. விந்தையானதோர் அச்சம் உடனே அங்கிருந்து செல் என்று சொன்னது. நான் கண்களை மூடிக்கொண்டு எனது எண்ணங்களை தொகுக்க முயன்றேன். பின்னர் ஒன்று உணர்ந்தேன். ஒருவேளை எனது நன்மைக்காகவே கணிகர் அதை செய்திருக்கலாம். நானே வெற்றியை முழுமையாக அடையவேண்டும் என்றும் அதற்கான தகுதி உடையவன் என்றும் அவையில் என்னை நிறுத்த அவர் எண்ணியிருக்கலாம்.

நான் அடையும் சொல்வெற்றிகள் அனைத்துமே கணிகரால் எனக்கு அளிக்கப்படுபவை என்று பல்வேறு சொற்களில் சுஃபானு அவைதோறும் நிறுவ முயன்றுகொண்டிருந்தார். அவரை நான் சந்திக்காமலேயே சென்றேன் வென்றேன் என்று வரும்போது என்னை மேலும் அழுந்தச்செய்யும் என்று அவர் எண்ணியிருக்கலாம். ஆம், என் நலன் நாடும்பொருட்டே அதை செய்கிறார். அவரை நான் வீணாக ஐயுறுகிறேன். என் நலன் நாடும் பொருட்டேதான். ஐயமே இல்லை என் நலன் நாடும் பொருட்டேதான்.

அவ்வெண்ணம் என்னை விடுதலை செய்தது. என்னை இயல்பு நிலைக்கு மீட்டது. எழுந்து சென்று மீண்டும் மணலில் விரித்த தோல் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். என் உடலை மென்மையாக உள்வாங்கிக்கொண்டது மணல்படுக்கை. ஆழ்ந்து துயின்று எப்பொழுதோ விழித்துக்கொண்டபோது என் மேல் ஒரு நோக்கு பதிந்திருப்பதை உணர்ந்தேன். விழி திறக்காமலே அது எவருடைய நோக்கு என்று அறிந்தேன். கணிகர் என் அருகே அமர்ந்து என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“கணிகரே, தாங்களா?” என்றேன். அவர் புன்னகைத்தார். மிக மிக அழகிய புன்னகை. “கணிகரே, தாங்கள் என்னை தொடர்ந்து வந்தீர்களா? இங்குதான் இருக்கிறீர்களா?” திடுக்கிட்டு கண்விழித்தேன். மிக அருகே ஒரு ஓநாய் அமர்ந்திருந்தது. நான் எழுந்து அதை பார்த்தேன். அதை விரட்டும்பொருட்டு கையை வீசினேன். அது அசைவிலாது என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. பின்னர் எழுந்து விலகிச்சென்றது. சிறுத்தையாலோ வேறு விலங்குகளாலோ தாக்கப்பட்டமையால் அதன் பின்னங்கால்கள் இரண்டு பழுதடைந்திருந்தன. முன்கால்களால் தன் உடலை உந்தி அதை முன்னெடுத்துச் சென்றது.

அது இச்சோலைக்குள்ளேயே வந்து இங்கேயே ஒளிந்திருந்து வாழ்கிறது என்று தெரிந்தது. அதனால் ஓடவோ வேட்டையாடவோ இயலாது. சிற்றுயிர்களைப் பிடித்து உண்டு இங்கு மறைந்திருக்கிறது. என் காவலர்கள் இச்சோலைக்கு காவலிடும்போது முன்னரே வந்து இந்த ஓநாய் சோலைக்குள் ஒளிந்திருக்கக்கூடும் என்று எண்ணியிருக்கவில்லை. அதன் நோக்கைத்தான் அங்கு வந்த கணம் முதல் நான் உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அதுதான் என்னை அத்தனை அமைதியிழக்கச் செய்தது. நான் மணலில் கையால் தட்டினேன். நின்று பசி வெறித்த விழிகளால் என்னை பார்த்தது. பின்னர் வாய் திறந்து மெல்ல சீறி உடலை உந்தி இழுத்துக்கொண்டு மணல் சரிவில் இறங்கி ஊற்றை நோக்கி சென்றது.

பெருமூச்சுடன் இயல்பு நிலையை அடைந்து மீண்டும் மணல்பரப்பில் அமர்ந்தபோது நான் ஒன்றை உணர்ந்தேன். மிகத் தெளிவாக. கண்முன் எழுந்த பாலைவெளியென பருவடிவாக. என்னை கணிகர் மாபெரும் சூழ்ச்சி ஒன்றுக்குள் இறக்கிவிட்டிருக்கிறார். என்னை கைவிட்டுவிட்டார். அல்லது என் கதையை முடிக்க முடிவு செய்துவிட்டார். இந்தச் சந்திப்பிலிருந்து நான் மீளப்போவதில்லை. ஏற்கெனவே அடைந்த இரு வெற்றிகளால் என்னை நானே மிகையாக எண்ணிக்கொண்டேன். இதையும் மிக எளிதாக வென்றுவிடுவேன் என்று கருதினேன். அந்த நம்பிக்கையே என் புதைகுழி. அதை மிகத் தெளிவாக உணர்ந்து கணிகர் என்னை இந்தப் புதைமணலுக்குள் அனுப்புகிறார். இதில் தனக்குப் பங்கில்லை என்று முன்னரே கைகழுவிக்கொள்கிறார்.

என்ன நிகழும்? எங்கு சிக்கிக்கொள்வேன்? சிக்கிக்கொள்வேன் என்று அத்தனை உறுதியாகத் தெரிந்தது. தந்தையே, ஒரு மாற்றெண்ணம்கூட இல்லை. கண் முன் நின்றிருந்தது. ஆயினும் நான் அதை தவிர்க்கவில்லை. அச்சந்திப்பை ஒழிந்து நான் திரும்பி துவாரகைக்கு சென்றிருக்கலாம். ஏதேனும் ஒரு ஒழிவுச் சொல் உரைத்திருக்கலாம். ஆனால் அவ்வாறு தோன்றவில்லை. மேலே செல்க என்றே தோன்றியது. அதிலிருந்து எழுந்த ஆணவம். அதைவிட அறியும் விழைவு. என்னை விட பெரிதாக அங்கு என்ன இருக்கப்போகிறது? அவ்வாறு ஒன்று அங்கு என்னை காத்திருக்கையில் அதை ஒழிந்து என்னால் திரும்ப முடியாது. ஆகவே நான் செல்லவே முடிவெடுத்தேன்.

 

மறுநாள் முதற்காலையில் கிளம்பினோம். செல்லும் வழியெங்கும் என்ன நிகழும் என்று என்னால் எண்ணக்கூடும் அனைத்து தடங்களிலும் எண்ணங்களை ஓடவிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். எதுவும் பிடி கிடைக்கவில்லை. அத்தனை வாயில்களும் மூடியிருப்பது மேலும் மேலும் வெறி கிளப்பியது. சென்று முட்டித்திறந்தே ஆகவேண்டும் என்று என் உள்ளம் எழுந்தது. செல்க செல்க என்று என் புரவியை துரத்தினேன். தந்தையே, தன் புதைகுழியை தானே தேடிச்செல்பவனின் விரைவைப்போல விந்தை வேறில்லை இப்புவியில்.

நான் துவாரகையின் எல்லைக்கு அப்பால், அவந்தி நாட்டின் முகப்பில் அமைந்திருந்த பாலைநிலப் பகுதிக்கு சென்றேன். நெடுந்தொலைவிலேயே அங்கே ஒரு படை இருப்பது வானில் பறந்த பல்லாயிரம் பறவைகளில் இருந்து தெரிந்தது. பாலைநிலப் பறவைகள் அனைத்தும் அங்கு உணவு கிடைக்கும் என்பதை அறிந்து அங்கு சென்றுவிட்டிருந்தன. கூடாரங்களிலிருந்து மிஞ்சியவற்றை உண்டு பழகிய காகங்களும் மைனாக்களும். மிக உயரத்தில் வட்டமிட்ட பருந்துகள். அவந்தியின் அரைப்பாலை நிலமும் புல்வெளியும் அங்கிருந்துதான் தொடங்குகின்றன. ஆகவே அது ஒரு படை தங்குவதற்கு மிகவும் உகந்த நிலம். பாலை நிலம் என்பதனால் மரங்களை வெட்டத் தேவையில்லை. கூடாரங்களை எளிதில் அமைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அருகில் புல்வெளி இருப்பதனால் விலங்குகளுக்குரிய புல்லும் நீரும் அங்கு கிடைக்கும்.

நான் வருவதை தொலைவிலேயே அவர்களின் காவல்மாடத்திலிருந்து பார்த்துவிட்டார்கள். அங்கே ஒரு கொம்பொலி எழுவது மிகச் சிறிய ஒலித்தீற்றலென என் காதில் கேட்டது. என்னை வரவேற்க வருபவர்களுக்காக நான் மெதுவாக புரவியில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். விதர்ப்ப நாட்டுக் கொடியுடன் தொலைவில் மூன்று வீரர்கள் என்னை நோக்கி வந்தனர். முதலில் வந்தவன் விரைவழிந்து கொம்பொலி எழுப்பினான். எனது காவல்வீரனும் கொம்பொலி எழுப்பி துவாரகையின் கொடியை ஆட்டினான். இருவரும் கொடி தாழ்த்தி வணங்கிய பிறகு காவலன் என்னை அணுகி “துவாரகையின் இளவரசர் அவந்தி நாட்டு எல்லைக்குள் வருக! மாமன்னர் ருக்மி தங்களை வரவேற்கிறார்” என்றான்.

“எனது வரவு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளதா?” என்று நான் கேட்டேன். “இல்லை, முறையான அறிவிப்புகள் இல்லை. ஆனால் ஒற்றுச்செய்திகளின் மூலம் தாங்கள் வந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. தாங்கள் வந்ததும் நேராக அழைத்து வரும்படி ஆணை” என்றான் காவலன். அவனுடன் செல்கையில் அங்கு சென்று சற்றே ஓய்வெடுத்து சொல்கோத்து அதன் பிறகு ருக்மியை சந்திக்கலாம் என்று எண்ணியிருந்தேன். இப்பொழுது இந்த அகப்பதற்றத்துடனேயே அவரை சந்திக்கவேண்டியிருந்தது இடரே என்று எனக்கு தெரிந்தது. என்ன நிகழ்கிறது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நிகழ்வுகளின் சுழல் என்னை இழுத்துச் செல்லத் தொடங்கிவிட்டது. முற்றாக ஒன்றுமே தெரியாமல் சுழன்று அடித்து மோதி மூழ்கவேண்டியதுதான், வேறுவழியில்லை.

உண்மையில் அந்தத் தருணத்தில் மெல்லிய உவகை ஒன்று எனக்கு ஏற்பட்டது. என்னைவிடப் பெரிதான ஒன்றை சந்திப்பது அது. ஒருவேளை அதை நான் கடந்துவந்தேன் எனில் வாழ்வின் மிகப் பெரிய அறிதல் ஒன்றை பெற்றவன் ஆவேன். தெய்வத்தை நேரில் கண்டவன் போலாவேன். என்ன நிகழவிருக்கிறது என்று ஒரு கதை கேட்கும் குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் என் அகம் விழித்து பதற்றம் அடைந்திருந்தது. ஆனால் என் இடத்தொடை நடுங்கிக்கொண்டே இருந்தது. என்னுள்ளிருந்த பதற்றம் விரல்களை முறுக்கி கைகளை அழுத்தி வைத்திருக்கச் செய்தது.

நேராகவே ருக்மியின் குடில் நோக்கி கொண்டுசெல்லப்பட்டேன். அங்கே என்னை எதிர்கொண்ட சிற்றமைச்சர் “தாங்கள் இச்சிற்றறையில் ஆடை திருத்தி முகம் கழுவலாம். அரசர் கூடாரத்தில் தங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்” என்றார். நான் அந்தச் சிறு குடிலுக்குள் சென்று அங்கிருந்த அகன்ற மண்கலத்தில் முகம் கழுவினேன். என் தலைப்பாகையை அவிழ்த்து திருப்பிக்கட்டி மேலாடையை உதறி அணிந்துகொண்டேன். எனக்காக வாயிலில் ஏவலன் காத்திருந்தான். என்னை அவன் தனியாக விடவே இல்லை.

எதன்பொருட்டு என்னை வந்த பொழுதிலேயே சந்திக்கவேண்டும் என்று ருக்மி விரும்புகிறார் என்று என்னால் எண்ண முடியவில்லை. துவாரகையின் கொடியுடன் வருவதனால் இது ஒரு முறையான அரசத்தூதென்றே கொள்ளப்படவேண்டும். ஆகவே என்னை தன் அவையில் வரவழைத்து சொல்எடுக்கச் சொல்வதே முறையானது. அன்றி ஏதேனும் ஐயம் இருந்தால் தனியறைக்கு வரச்சொல்லலாம். பாலையிலிருந்து நேராக வரவழைத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நான் நிலைகுலைந்திருப்பேன் என்றும், அறியாச் சொல்லெடுத்து என்னை காட்டிக்கொடுப்பேன் என்றும் அவர் எண்ணியிருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பில்லை. என்னை அவருக்கு தெரியாது. மெய்யாக அவர் பதறிக்கொண்டிருக்கலாம். நான் நீராடி உடைமாற்றி வரும்வரை பொறுத்திருக்க அவரால் இயலாமல் இருக்கலாம். ஆம், விதர்ப்பத்தின் அரசர் ருக்மியைப்பற்றி அறிந்தவர்கள் அவ்வாறே முடிவெடுப்பார்கள். ருக்மி அஞ்சுபவர், விரைவாக நிலையழிபவர், உறுதியாக முடிவெடுக்க இயலாது ஊசலாடுபவர். குருக்ஷேத்ரத்தில் இருபுறமும் அலைபாய்ந்து தன்னை பாரதவர்ஷத்திற்கே காட்டிக்கொண்டவர். ஆகவே அவர் ஒரு போரினூடாக தன்னை நிறுவிக்கொள்ள விழைகிறார்.

நான் அவர் கூடார வாயிலில் நின்றேன். என்னை உள்ளே அழைத்தனர். கூடாரத்திற்குள் மண்ணில் விரிக்கப்பட்ட தோல் இருக்கையின் மீது ருக்மி அமர்ந்திருந்தார். செந்தழல்போல் தாடி மார்பில் விழுந்திருந்தது. குழலைச் சுருட்டி தலைக்கு மேல் கட்டி அதில் ஒரு எலும்பு குத்தியிருந்தார். கழுத்தில் விழிமணி மாலை. எரியும் செந்நிற ஆடை. தழலெழுந்த மகாருத்ரன் போன்ற வடிவம். அவர் ருத்ரஉபாசனை கொண்டவர் என்று முன்னரே அறிந்திருந்தேன். உபாசனை கொண்டவர்கள் தங்கள் தெய்வம்போல தாங்களும் ஆகும் விந்தையை பலமுறை கண்டிருந்தேன்.

தலைவணங்கி “அனல் வடிவமான அரசருக்கு வணக்கம். நான் துவாரகையின் இளைய யாதவர் கிருஷ்ணனின் மைந்தன். துணைவி சத்யபாமையின் எட்டாவது சிறுவன். மூத்தவர் ஃபானுவின் இளையோன். அரச முறைப்படி ஒரு தூதுச்செய்தியுடன் தங்களை பார்க்க வந்திருக்கிறேன்” என்றேன். அவர் சிவந்த விழிகளால் என்னை நோக்கி “கூறுக!” என்றார்.

“அரசே, துவாரகையில் எண்பதின்மரும் இணைந்து ஒன்றாக ஆகியிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றேன். “ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “தந்தை கிருதவர்மன் வந்ததுமே எங்கள் பூசல் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. அந்தகக் குலத்து மூத்தவரும் எந்தை இளைய யாதவருக்கு நிகரானவருமான அவருடைய சொல்லை எண்பதின்மரும் தலைக்கொண்டிருக்கிறோம். இன்று மூத்தவர் ஃபானு முடிசூடுவதற்கு பிரத்யும்னனுக்கோ சாம்பனுக்கோ பிற அன்னையர் மைந்தருக்கோ மாற்றுச்சொல் எதுவும் இல்லை. எண்பதின்மரிடையே கருத்துப்பிரிவென்று எதுவும் இல்லை” என்றேன்.

அவர் அதை அறிந்திருக்கிறார் என விழிகள் காட்டின. “இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் மைந்தர் அனைவரும் கூடி மூத்தவர் ஃபானுவை முடிசூட வைப்பதென்றும், அதை அனைத்து அரசர்களும் பங்குபெறும் பெருவிழவென நிகழ்த்துவதென்றும் முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. அம்முடிவு அரசவையில் அறிவிக்கப்பட்டு ஆணையாக வெளியிடுவதற்கு முன்னரே தங்களிடம் தெரிவிக்கப்படவேண்டும் என்று மூத்தவர் ஃபானு விரும்பினார். ஆகவேதான் என்னை தங்களிடம் அனுப்பினார்” என்றேன்.

கண்கள் உறுத்து என்னை பார்க்க கைகள் தாடியை அளைந்துகொண்டிருக்க ருக்மி தலையாட்டினார். “தாங்கள் இதில் என்ன நிலைப்பாடு எடுப்பீர்கள் என்பதைப்பற்றி மூத்தவருக்கு ஐயம் எதுவும் இல்லை. தாங்கள் என்றும் துவாரகையின் நலம் நாடுபவராகவே இருந்திருக்கிறீர்கள். குருதி வழியாக தாங்கள் பிரத்யும்னனுக்கு அணுக்கமானவர். ஆகவே பிரத்யும்னன் முடிசூடவேண்டும் என்று விழைந்தது இயல்பானது. அது தங்கள் மகள் பட்டத்தரசியாகக்கூடும் என்பதனாலாக இருக்கலாம். அதுவும் இயல்பானதே. ஷத்ரியர் நிலம் விழைவதும் குடிபெருக எண்ணுவதும் அவர்களுக்கு தெய்வங்கள் இட்ட ஆணை. ஆனால் இன்று பிரத்யும்னன் ஃபானு முடிசூட வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொண்டிருக்கும் நிலையில் தாங்கள் பிரத்யும்னனை ஆதரித்து ஃபானுவின் அவைக்கு வந்து முடிசூட்டுவிழாவை சிறப்பிக்க வேண்டுமென்பது அனைவரின் கோரிக்கை” என்றேன்.

என் சொற்களை நானே எண்ணி மகிழ்ந்தேன். “மூத்தவரே, இச்செய்தியை நான் அரசமுறைப்படி அறிவிக்க வரவில்லை. அதற்கு இன்னும் சில நாட்களாகும். ஆனால் குடிமூத்தவர்களுக்கு முடிவெடுப்பதற்கு முன்னரே சொல்லவேண்டும் என்பதனால் உங்களிடம் கூறவந்தேன். உங்கள் வாழ்த்தே மூத்தவர் ஃபானுவை அரசமையச் செய்யும். எண்பதின்மரையும் வாழவைக்கும். கிருதவர்மனும் சாத்யகியும் நீங்களும் பிதாமகர்களாக நின்று எடுத்துக்கொடுக்கும் மணிமுடியைச் சூட மூத்தவர் ஃபானு விழைகிறார்” என்றேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 38

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 21

தந்தையே, எந்த ஒரு அவையிலும் நான் பார்க்கும் ஒன்றுண்டு, அது கூடி சற்றுநேரம் கலைவுகொண்டிருக்கும். அதன் மையம் நோக்கி செல்வதற்கான தயக்கம் அனைவரிலும் வெளிப்படும். எவரோ ஒருவர் அந்த மெல்லிய படலத்தை கிழித்து எழுந்து அந்த மையத்தை நோக்கி செல்லவேண்டியிருக்கிறது. மெல்லமெல்ல அவை குவியும். உச்சம்கொள்ளும். ஆர்ப்பரிக்கும். அழுது சிரித்து கொந்தளித்து எங்கோ வானிலென இருக்கும். அங்கிருப்போர் தேவரோ அசுரரோ என தெரிவர். பின்னர் மெல்ல மெல்ல அந்த அலை வளைந்து பின்னடைகிறது. ஒவ்வொருவரும் மண்ணில் இறங்குகிறார்கள். தங்களுக்கு உரியதென்ன, தங்கள் நலன்கள் என்ன என்று கணிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அதன்பின் அங்கே திரள் என்பது இல்லை. ஒவ்வொருவரும் தனியர். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விசை.

அவையில் அந்த தரைபரவல் நிகழலாயிற்று. அவர்களின் உடல்நெகிழ்வுகள் அதையே காட்டின. இயல்பாக பின்சரிந்து அமர்ந்து கைகளை கட்டிக்கொண்டும் தாடியை வருடிக்கொண்டும் அவர்கள் கிருதவர்மனின் பேச்சை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். “மைந்தர்களே, யாதவர்களாகிய நாம் குருக்ஷேத்ரத்தில் நம் நற்பெயரை இழந்தோம். குருக்ஷேத்ரத்தில் நானும் சாத்யகியும் பெரும்புகழ் ஈட்டிக்கொண்டோம் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் யாதவர்கள் அழிந்தார்கள், புகழ்மறைந்தார்கள் என்பதே உண்மை. அதை நாம் ஈடுகட்டியாகவேண்டும். அந்தச் சிறுமையிலிருந்து கடந்துசென்றாகவேண்டும்.”

அப்போரில் பிரத்யும்னனும் சாம்பனும் தந்தையின் ஆணைக்கேற்ப விலகி நின்றார்கள் என்பது உண்மை. போரில் பலராமரும் பங்குகொள்ளவில்லை என்பதும் உண்மை. ஆனால் அது நாம் கூறும் ஒரு மாற்றுரை என்ற அளவிலேயே வரலாற்றில் நிற்கும். நாம் அஞ்சினோம், தன்னலம் கணித்து விலகினோம் என்றே அது வரலாற்றில் பதிவாகும். ஆகவே நாம் படைவல்லமையுடன் எழுந்தாகவேண்டும். இன்று நம்மிடம் குருக்ஷேத்ரப் போரில் வென்று மீண்ட இரு போர்வீரர்கள் இருக்கிறோம். நானும் சாத்யகியும் படைமுகம் நிற்கிறோம் என்பதே ஓர் ஆற்றல்தான். இளைய யாதவரின் ஆற்றலையும் மதிநுட்பத்தையும் கொண்டவர் என்று அறியப்படும் பலராமர் இருக்கிறார். படைத்தலைமைக்கு நம்மிடம் குறைவில்லை. யாதவர்கள் ஒருங்கிணைந்தால் படை எண்ணிக்கைக்கும் குறைவிருக்காது.

நாம் நிலம் வெல்வோம். முடிசூடுவோம், முழுதாள்வோம். இங்கு இதுவரை நிகழ்ந்த பூசல்கள் அனைத்திலும் இருந்த இடர் என்ன? நீங்கள் அனைவரும் துவாரகைக்காக விழைவுகொண்டீர்கள், இந்த மணிமுடிக்காக கனவு கண்டீர்கள். மைந்தரே, அது பிழை. துவாரகை கைப்பிடியளவு நிலம். இது ஒரு தொடக்கம். இந்நிலத்தை அல்ல, நீங்கள் பங்குபோட்டுக்கொள்ளவேண்டியது விரிந்து பரந்திருக்கும் பாரதவர்ஷத்தைத்தான். அங்கு உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நிலங்கள் அமையும். ஐயம் வேண்டியதில்லை, நீங்கள் எண்பதின்மரும் தனித்தனியாக முடிசூடி அமையும் நாடுகள் அமையும். உங்கள் கொடிவழிகள் முடிசூடி பாரதநிலத்தில் நீண்டு வளரும் உங்கள் புகழ் என்றுமிருக்கும். மரம் விதைகளை உருவாக்குவது தன் காலடியில் உதிர்ப்பதற்காக அல்ல, வெடித்துச் சிதறி நிலமெங்கும் பரவுவதற்காக. எண்பதின்மரின் தோற்றத்தில் இளைய யாதவர் எழுந்தது பாரதநிலத்தை வெல்வதற்காக என்றே உணர்க!

இளைய யாதவரின் மைந்தர் என்னும் அடையாளம் உங்கள் பெரும் படைக்கலம். வெல்லற்கரியவர் என அவர் இன்னமும் பாரதவர்ஷத்தால் நம்பப்படுகிறார். நீங்கள் இயற்றுவதனைத்திற்கும் அவரது சொற்களின் துணை உண்டு. பாரதவர்ஷம் முழுக்க இன்று ஐந்தாவது வேதம் என்று அவர் சொற்கள் ஏற்கப்படுகின்றன. பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் மாந்தர் அச்சொற்களை நோக்கி வந்து குழுமுகிறார்கள். ஒரு நிலத்தில் ஐந்தாம் வேதம் ஏற்கப்பட்டுவிட்டது என்று அரசர் அறிவிப்பாரெனில் சில நாட்களுக்குள்ளேயே எட்டு பெருங்குடிகளும் திரண்டு அங்கு சென்று அந்நிலம் பொலிவு கொள்வதை காண்கிறோம். இன்று ஷத்ரியர்கள் அல்லாத அத்தனை அரசர்களுக்கும் இருக்கும் நல்வாய்ப்பு அது.

ஷத்ரியர்களால் ஐந்தாவது வேதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. பாஞ்சாலம் தவிர எந்நிலமும் ஐந்தாம் வேதத்தை முழுமையாக ஏற்றதென்று இன்றும் அறிவிக்கப்படவில்லை. எனில் அவ்வாறு அறிவித்தால் வேதம் அளிக்கும் இயல்பான முடியுரிமையை அவர்கள் இழந்தவர்கள் ஆவார்கள். ஐந்தாம் வேதத்தை மறுக்கவில்லை என்ற நிலைபாட்டை அன்றி வேறு எதையும் இன்று ஷத்ரியர்கள் ஏற்க இயலாது. ஐந்தாம் வேதத்தை ஏற்றுகொண்ட நாடுகள் தவிர வேறெந்த நாடும் ஓங்கவும் இயலாது. ஆகவே நாம் ஷத்ரிய அடையாளத்துடன் இல்லை என்பதும், நமது கோன்மை தொல்வேத நெறியால் அமைக்கப்பட்டதல்ல என்பதும் நமக்கு மிகப் பெரிய வாய்ப்பு.

நாம் செல்லுமிடமெல்லாம் உங்கள் தந்தையின் ஐந்தாம் வேதத்தை கையில் ஏந்திச் செல்வோம். படைகொண்டு செல்லும் எவரும் ஒரு கையில் வாளும் மறுகையில் சொல்லும் கொண்டிருக்கவேண்டும் என்பதை அறிக! ஐந்தாம் வேதத்தின் பொருட்டு படையெழுகை நடக்கும் என்றால் நமது நில விழைவையோ கோன்மை விழைவையோ குடி ஆணவத்தையோ முற்றாக மறைத்துவிட முடியும். அறத்தின் பொருட்டே, அழியாச் சொல்லின் பொருட்டே நாம் படைகொண்டெழுகிறோம் என்று வரலாற்றில் நிலைநிறுத்த முடியும். ஆம், நாம் இளைய யாதவரின் நகரை சேர்ந்தவர், அவர் மைந்தர் என்ற வகையில் அவர் சொல்லுக்காக திரள்வோம். அவர் சொல்வதை பாரதவர்ஷம் முழுக்க நிலைநிறுத்தும் பொறுப்பை அஸ்தினபுரியிடமிருந்து நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம். அதன்பொருட்டு படைகொண்டு செல்வோம். அதன்பொருட்டு பாரதவர்ஷத்தை முற்றாக வெல்வோம்.

மைந்தரே, அதன் பின் உங்களுக்கு இந்த துவாரகை ஒரு பொருட்டா என்ன? இன்று இந்த அவையில் அறிவிக்கிறேன். தந்தையென, பாரதவர்ஷத்தின் பெரும்போர்வீரன் என நின்று இதை உங்களுக்கு சொல்கிறேன். நான் பாரதவர்ஷத்தை வென்று உங்களுக்கு அளிக்கும்வரை ஓயமாட்டேன். வென்றபின் வெல்லும் தென்னிலத்தை முழுக்க பிரத்யும்னன் ஆள்வான். வடபுலம் முழுக்கவே சாம்பனுக்கு உரியது. கிழக்கும் மேற்கும் அவ்வாறே இளைய யாதவரின் மைந்தரால் பங்கிடப்படும். இந்தத் தலைமுறை முடிவதற்குள் எண்பது பேரரசுகள் பாரதவர்ஷத்தில் உருவாகும். அவையனைத்தும் இளைய யாதவரின் ஐந்தாவது வேதத்தை நிலைநிறுத்துவதாக இங்கு அமையும். ஆம், எண்பது அரசுகள். எண்பது அரசக்கொடிவழிகள்! யயாதிக்குப் பின் மாபெரும் பிரஜாபதியென உங்கள் தந்தையே அறியப்படுவார்.

இந்த எண்பது அரசுகளில் எதுவும் வீழ்ச்சியடைய முடியாது. எண்பதும் தனித்தனியாக வளரும். ஆனால் ஒன்று தாக்கப்பட்டால் எண்பதில் பிற நாடுகள் வந்து உதவி செய்யும். இதற்கு இணையான அரசியல் கூட்டு இதற்கு முன்பு இங்கு உருவானதில்லை. இதற்கு இணையான ஒரு கோன்மை இங்கு நிலைபெற்றதில்லை. ஒருவேளை இவ்வண்ணம் நிலைபெற வேண்டும் என்பதற்காகவே ஐந்தாவது வேதம் இங்கு எழுந்ததோ என்று ஐயுறுகிறேன். நாம் இளைய யாதவரின் பெருங்கனவை நனவாக்கும் தருணம். அவரது சொல்லை நிலைநிறுத்தும் தருணம். நமது குடி பாரதவர்ஷம் முழுக்க நிறைந்து இது நம் நிலமென்று ஆகும் தருணம்.

மைந்தர்ளே, பாரதவர்ஷம் முழுக்க நிறைந்து பெருகவேண்டும் என்று விழையாத ஒரு குடியும் இங்கு இல்லை. ஒவ்வொரு குடி வேண்டுதலின் போதும் பூசகர் சொல்லும் வரிகளில் “எங்கும் நிறைக! பாரதவர்ஷமே ஆகுக!” என்னும் சொல் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. அச்சொல்லை மெய்யாக்கும் வாய்ப்பு நமக்கு மட்டுமே கிடைக்கிறது. இத்தருணத்தில் உறுதி கொள்வோம். நாம் பாரதவர்ஷத்தை வெல்வோம். நம் மூதாதையர் அனைவருக்கும் இச்சொல்லை அளிப்போம். இங்கு நம்மிடம் இருக்கும் அனைத்து சொல் வேறுபாடுகளையும் மறப்போம், ஒருங்கிணைந்து எழுவோம். நமக்கு இளைய யாதவர் அளித்த அறைகூவல் இது. அவரே எண்ணி வியக்கும் அளவுக்கு அதை மேற்கொள்வோம். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!

தலைகுனிந்து வணங்கிய கிருதவர்மனை நோக்கி அனைவரும் திகைத்தவர்கள் என அமர்ந்திருந்தனர். சாத்யகி எழுந்து கிருதவர்மனை தழுவிக்கொண்டதும் வாழ்த்தொலிகள் பொங்கி எழுந்தன.

தந்தையே, அதன் பின்பு உணவுக்கலங்கள் வரத்தொடங்கின. ஒவ்வொருவரும் கலைந்து அவரவர்களுக்கு உரியவர்களுடன் உரையாடத்தொடங்கினார்கள். கூச்சலும் சிரிப்பும் அவையை நிறைத்திருந்தன. என் அருகே அமர்ந்திருந்த கணிகர் மெல்லிய குரலில் “எனக்கொரு ஐயம். இந்த அவையில் அதை எழுப்பலாமா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எவரேனும் அதை எழுப்பலாம்” என்றார். “என்ன?” என்று நான் கேட்டேன். “இல்லை, இந்த அரங்கின் உவகைக் கொண்டாட்டத்தை சற்று குறைக்கக் கூடியதாக அது இருக்கலாம். பிறிதொருமுறை கூட அதை பேசலாம்” என்றார்.

அவருடைய சூழ்ச்சியை நான் புரிந்துகொண்டேன். அத்தகைய ஒரு பெருங்கூச்சல் அரங்கில் கூச்சலிடும் சொற்களை எவரும் செவிகொள்வதில்லை. மெல்ல சொல்லும் சொற்களை நோக்கி செவிகள் வரும். அவர் எனக்காக அதை சொல்லவில்லை. அவர் அங்கே எதையும் சொல்லவேண்டியதில்லை என்று எனக்கு தோன்றியது. அவரை தவிர்க்க நான் விழைந்தேன். ஆனால் எனக்கு அப்பால் அமர்ந்திருந்த பிரஃபானு “என்ன அது? சொல்லுங்கள் கணிகரே, என்ன?” என்றார். நான் “இதை நாம் பிறகு பேசிக்கொள்வோம். இத்தருணத்தில் அல்ல” என்றேன்.

பிரஃபானு நான் தடுத்தமையாலேயே ஆர்வம் கொண்டார். மிக நுண்ணிய ஒன்று அங்கே எழுகிறது என எண்ணினார். எழுந்து கணிகர் அருகே வந்து “கூறுக, தங்கள் ஐயம் என்ன?” என்றார். “ஐயம் அல்ல. என்ன செய்வது என்பதைப்பற்றிய பேச்சு மட்டுமே” என்றார் கணிகர். “கூறுக!” என்று பிரஃபானு கேட்டார். கணிகர் அவரையே இலக்காக்கினார் என்று உணர்ந்தேன். அந்த அவையில் அவர் சொன்னதை கூறுவதினூடாக தனக்கு கிடைக்கவிருக்கும் ஒரு சிறு முதன்மையை ஒருபோதும் அவர் இழக்கப்போவதில்லை. சலிப்புடன் பீடத்தில் சாய்ந்துகொண்டு என்ன நிகழ்கிறது என்று பார்ப்போம் என்று நான் என்னை விடுவித்துக்கொண்டேன்.

கணிகர் அவரிடம் மெதுவாக பேச அவர் தலையசைத்தார். அவர் முகம் மாறியது. அவர் தலைவணங்கியபின் திரும்பி உணவுப்பீடத்தை கையால் தட்டினார். அனைவரும் திரும்பி அவரை பார்த்தனர். எழுந்து கைதூக்கி உரத்த குரலில் “அவையீரே, ஒரு சொல்! இளைய யாதவரின் மகனாக ஒரு சொல்! நான் இந்த அவையில் ஒரு சொல் உரைக்கவிருக்கிறேன்” என்றார். ஃபானு எரிச்சலுடன் “என்ன அது?” என்றார். அந்த எரிச்சலால் அவர் மேலும் கூர்கொண்டார். தான் சொல்வதை கேட்ட பின் ஃபானு நிறைவுறுவார் என எண்ணினார். “அதை இங்கு உரைக்கலாமா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் இங்கே அதற்கு ஒரு முடிவு கண்டுவிட்டால் மேற்கொண்டு செல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது” என்றார்.

ஃபானு “கூறுக!” என்றார். அவை சொல்லவிந்து செவிகூர்ந்தது. ஆனால் கிருதவர்மன் அது ஒவ்வாத சொல்லின் தொடக்கம் என உள்ளுணர்ந்தார். எரிச்சல் வெளிப்படையாகவே தெரிய “மைந்தா, இங்கு ஒரு முடிவு எடுத்திருக்கிறோம். அம்முடிவை எவ்வண்ணம் நிலைநிறுத்தப் போகிறோம் என்பது குறித்த சூழ்ச்சியை தனி அவையில் பிறகு நடத்தலாம். இம்முடிவு மட்டுமே பொது அவைக்குரியது” என்றார். “ஆம், ஆனால்…” என்று அவர் தொடங்க “நீ கூறவிருப்பது அம்முடிவில் ஏதேனும் மாற்றோ விலக்கோ எனில் மட்டும் கூறுக! அதை நடைமுறைப்படுத்துவதன் இடர்களைக் குறித்தோ வாய்ப்புகளைக் குறித்தோ எனில் தனி அவையில் ஆகுக!” என்று கிருதவர்மன் மீண்டும் கூறினார்.

கிருதவர்மனின் கண்களில் இருந்த உணர்விலிருந்து அவர் கணிகரின் உள்ளத்தை தெரிந்துகொண்டார் என்று எனக்கு தோன்றியது. கணிகரை அவர் மதிக்கிறார். கூடவே அஞ்சுகிறார். ஓரளவு தெரிந்தும் இருக்கிறார். ஆனால் எவரும் அவரை முழுமையாக தெரிந்துகொள்ள இயலாது என நான் எண்ணிக்கொண்டேன். பிரஃபானு “நான் எண்ணுவதை இங்கு கூறியாகவேண்டும். இங்கேயே முடிவெடுக்கப்படவேண்டும். ஏனெனில் இங்கு முடிவெடுத்தால் மட்டுமே சில தெளிவுகள் கிடைக்கும். வேறு எங்காயினும் இந்தச் சொல்லாடல் நின்று நின்று செல்லும். எண்ணியிராத உணர்வுகளும் கருத்துகளும் எழுந்து வரும். இங்கெனில் அது மிக எளிதில் முடிந்துவிடும்” என்றார்.

“கூறுக!” என்று ஃபானு சொன்னார். நான் மூத்தவர் ஃபானுவின் முகத்தை பார்த்தேன். புன்னகைக்கவேண்டும்போல் இருந்தது. அது எளியோரின் உளப்பாங்கு, ஓர் ஆவல் எழுந்துவிட்டால் என்னதான் இழப்பு என்றாலும் அதை அறிந்தே ஆகவேண்டும் என விழைவார்கள். அரசர்கள் ஒன்றை செவிகொள்வதோ தவிர்ப்பதோ கூட தங்கள் அரசுசூழ்தலின் தேவைக்கேற்பவே. பிரஃபானு “நாம் விதர்ப்ப நாட்டு அரசர் ருக்மியை எப்போது எதிர்கொள்ளப்போகிறோம்?” என்றார். “இங்கு யாதவக் கூட்டமைப்பை குறித்தும் பாரதவர்ஷத்தை யாதவர்கள் வெல்வதைக் குறித்தும் பேசினோம். ருக்மி தன்னை ஷத்ரியர் என்று எண்ணிக்கொள்கிறார். ஷத்ரிய மேன்மைக்காக துவாரகை மேல் படைகொண்டு வந்து நம் எல்லைக்கப்பால் நின்றிருக்கிறார். அவரை எங்கு நிறுத்துவோம்?”

“அவர் நமது நட்பு நாடு” என்று கிருதவர்மன் கூறினார். “ஆம், ஆனால் அவர் நட்புகொண்டு வருவது தனது குருதியைச் சேர்ந்த பிரத்யும்னனிடமே ஒழிய அந்தகக் குருதி கொண்ட ஃபானுவிடம் அல்ல. மூத்தவர் ஃபானுவை அவர் ஏற்கிறாரா இல்லையா என்பதை நான் அறிந்தாகவேண்டும். ஃபானுவின் தலைமை கொள்ளும் இந்நிலத்திற்கு துணையரசாக அவர் திகழமுடியுமா என்று அறியவேண்டும். அதன் பின்னரே நாம் இந்த முடிவை எடுக்கமுடியும்” என்றார் பிரஃபானு. “அதற்கும் நம் முடிவுக்கும் என்ன தொடர்பு?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டார். “அவரை பிரத்யும்னனால் மீறமுடியுமா? அவர் சொல்லை ஏற்று அன்னை ருக்மிணி ஆணையிட்டால் அவர் மைந்தர்கள் என்ன செய்வார்கள்? அவர்கள் முதலில் இந்த அவையில் அதை அறிவிக்கட்டும்” என்று பிரஃபானு சொன்னார்.

“முதலில் நாம் ஃபானு நமது தலைவர் என்று அறிவிப்போம். அதன் பின்னர் முறையாக அவருக்கு முடிசூட்டு விழாவுக்கு அழைப்பு தெரிவிப்போம்” என்று கிருதவர்மன் கூறினார். “அதுவே முறை. ஆனால் அதற்கு அப்பால் ஒன்றிருக்கிறது, நமது எல்லையில் அவரது படைகள் இருக்கின்றன. நாம் முடிசூட்டுவிழா முடிவை எடுத்திருப்பதை அவருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும். அவருக்கு அதற்கு உடன்பாடுள்ளதா என்று கேட்கவேண்டும்” என்றார் பிரஃபானு. “அவர் எளியவரல்ல. எண்பதின்மரும் சேர்ந்து ஃபானுவை அரசராக்கினால் முதல் எதிர்ப்பு தனக்கே வரும் என்று அவர் அறிந்திருப்பார். பாரதவர்ஷம் எங்கும் யாதவர்கள் எழுந்தால் விதர்ப்பமும் பிற ஷத்ரிய நாடுகளும் ஆற்றல் குன்றும் என்றும் யாதவர்களின் காலடியில் ஷத்ரியர்கள் அமர்ந்திருக்கும் காலம் வரும் என்றும் அவர் அறிந்திருப்பார்.”

“இதை ஏன் இங்கு பேசுகிறோம்? பேசிப் பேசி இதை ஏன் இங்கு வளர்க்கிறோம்?” என்று கிருதவர்மன் எரிச்சலுடன் சொன்னார். “எதையும் சழக்குப்பேச்சாக, பூசலாக ஆக்கும் பழக்கத்தை யாதவர்களாகிய நாம் என்று கைவிடப்போகிறோம்?” பிரஃபானு “நான் பேசுவது அரசுசூழ்கை” என்றார். கிருதவர்மன் “நோக்குக, அவருடைய குருதிமைந்தன் பிரத்யும்னன் இங்கிருக்கிறான். அவன்தான் தென்பாரதத்தை முழுவதும் ஆட்சி செய்யவிருக்கிறான்” என்றார். “ஆம். ஆனால் அவர் யாதவக்குருதியின் ஒரு பகுதியாக ஆட்சி செய்யவிருக்கிறார். ஷத்ரிய அரசராக அல்ல” என்று பிரஃபானு சொன்னார். “அதை அவர் ஏற்பாரா? நான் கேட்கவிழைவது அதையே.”

அவையில் ஒவ்வொருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். சிறுகுரல்களில் பேசத்தொடங்கினர். தான் ஒரு ஆழ்விளைவை உருவாக்கிவிட்டோம் என்னும் நிறைவை அடைந்த பிரஃபானு தன்னைத்தானே வியந்து மகிழ்ந்து புன்னகைத்து “ஒரு முடிவை எடுக்கவேண்டியது இன்றியமையாதது. இந்த அவையில் இந்த முடிவை நான் கூறுவதற்கு முதன்மையான அடிப்படை ஒன்றுள்ளது. இங்கு பிரத்யும்னன் இருக்கிறார். இங்கு யாதவ மைந்தர் நடுவே அவர் தன்னுடைய நிலைபாட்டை அறிவிக்கட்டும். அவர் ருக்மியை எவ்வாறு எதிர்கொள்வார்? ருக்மி ஷத்ரியர் என நிலைபாடு எடுத்து துவாரகைக்கு எதிராக நிலைகொள்வாரெனில் பிரத்யும்னன் ருக்மிக்கு எதிராக நம்முடன் நிற்பாரா? பிரத்யும்னன் நம்முடன் சேர்ந்து ருக்மிக்கு எதிராக என்றேனும் போர்புரிய ஒருக்கமாக இருப்பாரா?” என்றார்.

“ஆம், அது உண்மை” என்றார் குடித்தலைவரான கூர்மர். பிரஃபானு “அவ்வாறெனில் மட்டுமே நாம் ருக்மியுடன் பேசமுடியும். அவரை நமக்கு அடிபணிந்திருக்கச் செய்யமுடியும். அவருடைய படைகளை நமது எல்லையிலிருந்து அகற்றும்படி கோரமுடியும். எல்லையில் அவர் படை இருக்கும் வரை நாம் இங்கு முடிசூடுவது பொய்யாகவே ஆகும்” என்றார். கிருதவர்மன் “நாம் ஓர் அறிவிப்பை பாரதவர்ஷத்துக்கு வெளியிடுகிறோம். அதில் உடன்பாடும் எதிர்ப்பும் இருக்கும். உடன்பாடுகளை உரக்க சொல்ல சிலர் இருப்பார்கள். எதிர்ப்புகளை எவரும் உரக்க சொல்லமாட்டார்கள். எதிர்ப்புகள் புகைந்துகொண்டுதான் இருக்கும். நமது வெற்றியால் அவ்வெதிர்ப்புகளை இல்லாமல் ஆக்க முடியும். அதற்குமேல் எழும் எதிர்ப்புகளை மட்டுமே நாம் படைபலம் கொண்டு வெல்ல வேண்டியதிருக்கும்” என்றார்.

சாத்யகி “இன்றிருக்கும் சூழலில் ருக்மி நம்மை எதிர்க்கமாட்டார். ஒருங்கிணைந்த துவாரகையை எதிர்க்கும் ஆற்றல் அவருக்கு இல்லை. ஏனெனில் தேவையெனில் அஸ்தினபுரியின் படையை நாம் சேர்த்துகொள்ள முடியும் எனும்போது மொத்த பாரதவர்ஷமும் நம்முடன் இருப்பதாகவே பொருள். ருக்மி அதற்கு மாறாக எதுவும் செய்ய இன்று வாய்ப்பில்லை” என்றார். பிரஃபானு அது தன் நாள் என எண்ணிக்கொண்டார். உரக்க “வாய்ப்புகளைக்கொண்டு எண்ணவேண்டியதில்லை. நான் கோருவது ஒன்றே. இந்த அவையில் பிரத்யும்னன் கூறட்டும், அவர் எண்பதின்மருள் ஒருவராகவே நிலைகொள்வார் என்று. எந்நிலையிலும் அதுவே அவர் நிலை என்று. அதன் பிறகே அவருக்கு தன் மாதுலர் என்று. அதை கூறுவதற்கான ஒரு நல்வாய்ப்பல்லவா இந்த உண்டாட்டு? அதன் பிறகு ருக்மியை என்ன செய்வதென்று முடிவு செய்வோம்” என்றார்.

அதன்பின் ஒருவரும் ஒன்றும் சொல்ல இயலவில்லை. சில கணங்களில் அனைத்து ஓசைகளும் அடங்கி உண்டாட்டறை அமைதிகொண்டது. அனைவரும் பிரத்யும்னனை நோக்க, பிரத்யும்னன் தன் இளையவர்களை நோக்கினார். அவர் எழுவதற்குள் அநிருத்தன் எழுந்தான். அவன் எழுந்த அணியொலிகளும் ஆடையொலிகளும் கேட்டன. “இதில் எந்த ஐயமும் வேண்டியதில்லை. எந்தையின் பொருட்டு நான் இந்த அவையில் கூறுகிறேன், யாதவக் கூட்டமைப்பே எங்கள் முதன்மைத் தெரிவு. இளைய யாதவரின் மைந்தர், பெயர்மைந்தர் என்னும் நிலையிலேயே எப்போதும் நிலைகொள்வோம்” என்றான். அவையெங்கும் பெருமூச்சொலிகள் எழுந்தன. யாதவர்களை நன்கறிந்த நான் அவர்கள் ஏமாற்றம் அடைகிறார்கள் என்பதை புரிந்துகொண்டேன். அவர்கள் பூசலிட விழைகிறார்கள். தங்கள் காலடி நிலம் பற்றி எரிந்தாலும் பூசலைப்போல அவர்கள் களிப்பது பிறிதொன்றிலில்லை.

“பிதாமகர் ருக்மி நமக்கு முதன்மையானவரே. அவரிடம் நானே பேசுகிறேன், அவர் புரிந்துகொள்வார். எனக்கும் அவருக்கும் எப்போதும் நல்லுறவே இருந்துள்ளது” என்றான் அநிருத்தன். பிரஃபானு யாதவர்களின் உளநிலையில் தானும் இருந்தார். அது கீழிறங்கி அமைய அவர் விரும்பவில்லை. “நல்லுறவைப்பற்றி பிறகு பேசுவோம். இப்போது அறுதியாகக் கேட்கவிருக்கும் வினா இதுவே. முதன்மையாக எவரை கொள்வீர்கள்? ஷத்ரிய மைந்தர்கள் கூறுக!” என்றார். அநிருத்தன் “நாங்கள் முதன்மையாக யாதவர்கள்” என்றான். “இதை எந்தையின் மைந்தர், அன்னை ருக்மிணியின் மைந்தர் அனைவர் பொருட்டும் சொல்கிறேன்.” பிரத்யும்னனும் இளையோரும் கைதூக்கி அதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

அநிருத்தன் “நான் கிருதவர்மனின் சொற்களுடன் முழுமையாக உடன்படுகிறேன். யாதவக் கூட்டை ஏற்கிறேன். எந்நிலையிலும் அதற்கு நிலைகொள்வேன் என்றும், அதன்பொருட்டு எவரிடமும் போர்புரிவேன் என்றும், தேவையெனில் அதற்காக உயிர்கொடுப்பேன் என்றும், எனது தனி விழைவுகளையும் ஆணவத்தையும் ஒருபோதும் அந்தப் பொதுநோக்கத்திற்கு எதிராக வைக்கமாட்டேன் என்றும் ஆணைகூறுகிறேன்” என்றான். “ஆனால்…” என்று பிரஃபானு மீண்டும் தொடங்க “அறுதிச்சொல்லை அவன் கூறிவிட்டான். அதை திரித்து ஐயுற்று விவாதிக்க வேண்டியதில்லை” என்றார் கிருதவர்மன்.

“நன்று, என் ஐயம் என்னவென்றால்…” என அவர் மீண்டும் தொடங்க “அறிவிலி, இக்கணம் நீ அமரவில்லை என்றால் என் கையால் உன் தலையை துண்டிப்பேன்” என்று சாத்யகி வாளை உருவியபடி எழுந்தார். பிரஃபானு அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் முகம் குழம்பிச்சுருங்கியது. உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. அவர் தன் உடன்பிறந்தார் அனைவரின் முன்னும் பேருருவாக எழுந்துவிட்டதாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். எங்கே பிழை செய்தோம் என்று அவருக்கு புரியவில்லை. கால் தளர்ந்து அமர்ந்தார். நான் அவரிடம் “சொல்லை எடுப்பதில் அல்ல, நிறுத்துவதில்தான் நுண்ணறிவு உள்ளது” என்றேன். அவர் உதடுகளை அழுத்திக்கொண்டார். விழிகளில் நீர் நிறைந்திருந்தது.

ஃபானு “இது நம் அவைமுடிவு எனில் இச்செய்தியை நாம் முறையாக அவருக்கு அறிவிக்க வேண்டும். ருக்மிக்கு இங்கிருந்து ஒரு தூது செல்லட்டும்” என்றார். “அநிருத்தன் செல்லட்டும். அதுவே நன்று” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். கணிகர் “அவரும் அவருடைய குருதியை சார்ந்தவர். ஆகவே அணுக்கம் கூடும். அது நன்று” என்றார். “ஆனால் அணுக்கம் கூடுவதனால் சொல் பெருகும், சொல் பெருகும்போது முரண்பாடு பெருகும். குருதியைச் சேராத ஒருவர் செல்வதே முறையானது” என்றபோது அவர் ஒருகணம் என்னை பார்த்தார். ”என் தெரிவு பிரதிபானு செல்லலாம் என்பது.”

“ஏன்?” என்று சுஃபானு கேட்டார். “எற்கெனவே சாத்யகியை சந்திக்கவும் கிருதவர்மனை சந்திக்கவும் அவரே சென்றிருக்கிறார். வென்று வந்திருக்கிறார். அவர் இப்பொறுப்பையும் சிறப்பாக நிறைவேற்றுவார். அத்துடன் அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்கச் சென்றவரே இவரையும் சந்திக்கச் சென்றார் என்பது அவருக்கும் மதிப்பை அளிப்பதாக அமையும். மூவரையும் இணையான இடத்தில் வைக்கிறோம் என்று காட்டும்” என்றார் கணிகர். ஃபானு “ஆம், அவ்வண்ணமே அவரிடம் தெரிவிக்கலாம்” என்றார். கணிகர் “சாத்யகிக்கும் கிருதவர்மனுக்கும் நிகராக ருக்மி நின்றிருப்பார் எனில் அவர் பெருவீரராகவும் வரலாற்றில் அறியப்படுவார். துவாரகை என்னும் பெருவிசை எழும்போது அவரது இடமென்ன என்பது அவ்வாறாக வகுக்கப்படுகிறது” என்றார்.

“சாத்யகிக்கும் கிருதவர்மனுக்கும் நிகராக குல மூதாதையின் இடம்” என்றார் கணிகர். “அவர் இங்கு துணையரசராக அல்ல, மூதாதையாகவே கணிக்கப்படுவார் என்பதை அதனூடாக அவருக்கு நாம் உணர்த்த முடியும். ஆகவே இளையவர் பிரதிபானு செல்வதே உகந்ததாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்” என்றார். ஃபானு “ஆம், அவ்வாறே நானும் எண்ணுகிறேன்” என்றார். சுஃபானு என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் விழிகள் மாறுபட்டிருந்தன. முதன்முறையாக என்னை அவர் அஞ்சத் தொடங்கியிருக்கிறார் என்பதை அறிந்து நான் புன்னகையை உள்ளடக்கி முகத்தை இறுக வைத்துக்கொண்டேன்.

சுஃபானு “ஆம், ஆனால் ஒருவேளை கிருதவர்மனிடமும் சாத்யகியிடமும் இளையவன் என்னென்ன பேசினான் என்பதை அறிவதற்கு ருக்மி முயல்வாரெனில் அந்த முயற்சி வீணாகிவிடக்கூடும். பிறிதொரு இளையவனை அனுப்பலாம். சாம்பனின் இளையோரோ லக்ஷ்மணையன்னையின் மைந்தர்களோ யாராவது ஒருவர்” என்றார். “அல்ல, அவர்களின் சொல்திறன் இன்னும் நிறுவப்படவில்லை. பிரதிபானு நிகரற்ற சொல்வீரர் என்பது முற்றாக நிறுவப்பட்டு நாமனைவரும் அறிந்ததாக உள்ளது” என்றார் கணிகர். “ஆம், அவனே செல்லட்டும்” என்று ஃபானு சொன்னார். கிருதவர்மன் “ஆம், எனில் அவ்வாறே. அவரிடம் கூறுவதென்ன என்பது தெளிவாக அமைந்துவிட்டபிறகு சென்று பேசுபவர் தனியாகச் சொல்லாடுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. பிரதிபானு சென்று அவரை சந்திக்கட்டும்” என்றார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 37

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 20

தந்தையே, அதன் பின்னர் துவாரகையில் நாளும் உண்டாட்டுகள் நிகழ்ந்தன. யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மரும் கூடுவதென்றால் உண்டாட்டு தேவையாக இருந்தது. யாதவ மைந்தரின் மூன்று பெருங்குழுக்களையும் ஆதரித்துவந்த குடித்தலைவர்களை ஒருங்கிணைக்க வேண்டியிருந்தது. ஆகவே அவர்களை அழைத்துவந்து உண்டாட்டில் அமரச்செய்தனர். அவர்களின் முன் யாதவ மைந்தரின் முழுதொற்றுமையை நடித்தனர். முதலில் உணர்வெழுச்சியுடன் நிகழ்ந்த தழுவல்களும் கேலிப்பேச்சுகளும் பின்னர் சடங்காக மாறின. ஆயினும் அவை விரும்பப்பட்டன. சடங்குகளே ஆயினும் அவை இனிய முதற்சந்திப்பை நினைவூட்டின. அதனுடன் இணைந்த உணர்வுகளை எழுப்பின. அதைவிட உண்டாட்டுக்கு வந்தமரும் குடித்தலைவர்களை அவை மகிழ்வித்தன.

குடித்தலைவர்கள் உண்டாட்டில் தடுமாறினார்கள், சொல்திணறினார்கள். அவர்கள் ஏற்கெனவே ஒருவரை ஒருவர் எதிர்க்கவும் ஒருவரோடொருவர் மோதவும் உளம் பயின்றவர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஒரு தரப்பில் இணைந்ததே அவர்கள் அஞ்சி வெறுத்த எவரோ மறுதரப்பில் சேர்ந்தமையால்தான். அல்லது சேரக்கூடும் என்னும் ஐயத்தால். நான் ஒன்றை கண்டிருக்கிறேன், ஆட்சியின் மையத்தில் நிகழும் சிறு முரண்பாடுகூட ஆதரவாளர்களிடம் பெருகி எழுகிறது. சிற்பியின் கோலில் எழும் துளிக்கோணல் மாளிகையில் நூறென ஆயிரமென பெருகுவதைப்போல. எளிய படைவீரர்கள்கூட கடுமையான காழ்ப்புகளை வளர்த்துக்கொள்வதுண்டு. ஒருவரை ஒருவர் கண்டாலே கொல்ல முயல்வதுண்டு. பல்லாண்டுகளாக துவாரகையில் உருவாகிவிட்டிருந்த பகைமை நகரை கீழே விழுந்த பளிங்கு என ஒற்றை அமைப்புக்குள் பல துண்டுகளாக உடைத்துவிட்டிருந்தது. அதன் வடிவமே விரிசல்களாகத் தெரிந்தது.

சபைகளில் தங்கள் மறுகுலத்தவரை, குடியெதிரிகளை சந்தித்தவர்கள் எப்படி எதை பேசுவதென்று அறியாமல் திகைத்தனர். அவர்கள் அதை அஞ்சி பலமுறை அழைத்த பின்னரே உண்டாட்டுகளுக்கு வந்தனர். ஆனால் மிக எளிதாக அச்சிக்கலை அவை கடந்துசென்றது. முன்னரே அவ்வண்ணம் முரண்கொண்டு, அவைக்கு வந்து, தழுவிக்கொண்டு பகைமீண்டவர்கள் அவர்களை வரவேற்று அவர்களின் பகைமையை நகையாட்டாக மாற்றி ஒருவரோடொருவர் இணைத்து வைத்தார்கள். அதற்கேற்ப அனைத்தையும் இளிவரலாக ஆக்கி நகைத்துக்கொண்டிருந்தனர் யாதவ மைந்தர். சிரிக்கத் தொடங்கினால் அனைத்தையும் கடக்கமுடியும். ஒருவர் தன் அச்சத்தையும் பகைமையையுமே சிரிப்பாக ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.

ஒரு கட்டத்தில் குடித்தலைவர்கள் அனைவருமே உண்டாட்டில் அமரத்தொடங்கினர். வணிகர்கள், படைத்தலைவர்கள் என அனைவரும் வந்தமைய அவை துவாரகையின் பொலிவுக் காலகட்டத்தில் உங்கள் அவை இருந்தவண்ணமே ஆகியது. முழுதமைந்த அவை. மகிழ்வே உருவான முகங்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் அத்தகைய எதிர்பார்ப்பும் கனவும் இருந்திருக்கும். அதை மீண்டும் நடிக்கையிலேயே அதுவாக ஆகிவிட்டிருந்தனர். ஆனால் தந்தையே, அது வெறும் கானல். கொடுநோயாளி எண்ணியிராதபோது நோய் நீங்கி நலம் பெற்று எழுந்துவிட்டதாக கனவு காண்பார். முதுமையில் சாவை நெருங்குபவர் குழந்தைப்பருவத்திற்கு ஒரு மெய்வெளித் தோற்றத்தினூடாக திரும்பிச் செல்வார். எரியறையில் சிக்கிக்கொண்டவர் உடல் உருகி மறைந்துகொண்டிருக்கையில் அரைக்கணம் தண்மை வந்து தழுவிக்கொள்வதைப்போல் உணர்வார். அதுதான், பிறிதொன்றுமில்லை. மிகக் குறுகிய கூரிய அலை அது.

எஞ்சியிருந்தவர் சாத்யகி மட்டுமே. கிருதவர்மன் வந்துள்ள செய்தி அவருக்கு முன்னரே முறைப்படி அறிவிக்கப்பட்டது. அவர் மறுமொழி எதையும் அளிக்கவில்லை. துவாரகைக்கு வெளியே அமைந்த தன் படையுறைவில் தனித்து அமைந்திருந்தார். அவரையும் அவைக்கு கொண்டுவரவேண்டும் என்று ஃபானு எண்ணினார். ஆனால் அது இயல்வதா என்று தெரியவில்லை. “அவரும் அவையமர்ந்துவிட்டார் என்றால் துவாரகை முற்றாக மீண்டுவிட்டது என்று பொருள்” என்று ஃபானு சொன்னார். “நான் சென்று அழைத்துவருகிறேன். நான் அழைத்தால் அவர் வராமலிருக்கப்போவதில்லை” என்றார் பிரத்யும்னன். ஆனால் அவரை அழைக்க மூத்தவர் மூவரும் செல்வதை அறுதியாக வைத்துக்கொள்வோம், முத்தரப்பு இளையோரும் முதலில் சென்று அழைக்கட்டும் என்று கணிகர் சொன்னபோது அதுவே சிறந்த வழி என ஏற்கப்பட்டது.

யாதவ மைந்தர்களில் ஃபானுமானும் ருக்மிணியன்னையின் மைந்தர்களில் விசாருவும் ஜாம்பவதியன்னையின் மைந்தர்களில் புருஜித்தும் செல்வதென அவை முடிவெடுத்தது. “அவையில் நிகழ்வன அனைத்தையும் அவருக்கு எடுத்துக் கூறுக! யாதவ மைந்தர் அனைவரும் இணைந்துவிட்ட பின்னர் அவர் தனித்திருப்பதென்பது இவ்வொற்றுமைக்கு எதிரானவராக அவர் திகழ்கிறார் என்றுதான் பொருள்படும். குடிகள் அனைவரையும் கூர்ந்து நோக்கிகொண்டிருக்கிறார்கள். பகைவர்கள் நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், பாரதவர்ஷமே நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று கூறுக!” என்றார் சுஃபானு. அவர்கள் சொல்லவேண்டியவை வகுத்து அளிக்கப்பட்டன. அவர் வருவார் என்று ஓர் எண்ணமும், அவரிடம் தன் மைந்தரின் சாவு குறித்த வஞ்சம் எஞ்சியிருக்கும் என்று மறு எண்ணமும் திகழ்ந்தது.

ஆனால் அவர்கள் அரண்மனை முகப்பிலிருந்து கிளம்பவிருக்கையில் அங்கே கிருதவர்மன் வந்தார். அது முழுக்க முழுக்க தற்செயல்தான். அவர் காலையில் கடலோரமாக உலா சென்றிருந்தார். மித்ரவிந்தையன்னையின் மைந்தனான வஹ்னி அவரிடம் அவர்கள் செல்லவிருப்பதை சொன்னான். அவர் உடனே திரும்பி புரவியில் விரைந்து வந்தார். அவர்கள் கிளம்பவிருக்கையில் முற்றத்தில் புரவி வந்து நின்று அவர் கால் சுழற்றி இறங்கினார். “செய்தி அறிந்தேன், இது அரசமுறைச் செலவாக இருக்கவேண்டியதில்லை. அவர் என் குருதியினர். நானே உடன் வருகிறேன்” என்றார். இளையோர் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் திகைத்தனர்.

ஃபானுமான் “தந்தையே, தாங்கள் வரலாமா என்று தெரியவில்லை. அது அரசியலில் எவ்விளைவை உருவாக்கும் என உய்த்துணரக் கூடவில்லை” என்றான். “அரசியலை ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கும் நிலையை நான் கடந்துவிட்டேன். நான் இன்று வேறு ஓர் உலகில் இருக்கிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். “நான் எவருக்கும் சொல்லளிக்க வேண்டியதில்லை. கிளம்புக!” ஃபானுமான் “நான் மூத்தவர் ஃபானுவிடம் சொல்லுசாவாமல் எழவியலாது” என்றான். ஃபானு அப்போது துயிலறையில் இருந்தார். முந்தையநாள் இரவு நீண்டநேரம் உண்டாட்டில் களித்திருந்தார். ஃபானுமானின் தூதன் அவரை அழைக்க வந்தபோது நான் எதிரே சென்றேன். அவன் என்னிடம் செய்தி சொன்னான். கிருதவர்மனை அழைத்துக்கொண்டு செல்லும்படி நான் ஃபானுமானுக்கு ஆணையிட்டேன்.

செல்லும் வழியெங்கும் ஃபானுமான் தவித்துக்கொண்டுதான் இருந்தான். சாத்யகி எவ்வகையிலேனும் கிருதவர்மனை சிறுமைசெய்துவிட்டால் துவாரகையில் சற்றே அடங்கியிருந்த விருஷ்ணிகளுக்கும் அந்தகர்களுக்குமான போர் மீண்டும் தொடங்கிவிடக்கூடும். அதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் இருந்தன. செல்லும் வழியிலேயே அவர் வந்துகொண்டிருக்கும் செய்தி சாத்யகிக்கு தெரிந்துவிடும். அச்சந்திப்பை ஒழியும்பொருட்டு அவர் எங்கேனும் கிளம்பிச் சென்றுவிடக்கூடும். வேட்டைக்குச் செல்லலாம். ஆனால் கிருதவர்மன் அவர் வேட்டையாடும் இடத்திற்கே சென்று அவரை சந்திக்கத் துணிபவராகவே தோன்றினார்.

அவர்கள் சாத்யகியின் படையிருப்பை நோக்கி செல்கையிலேயே தொலைவில் புழுதிபறக்க புரவிகள் வருவதை கண்டார்கள். ரிஷபவனத்தின் கொடி தெரிந்தது. அது அரசமுறை வரவேற்பாக இருக்கலாம், அல்லது படையெதிர்ப்பாகவும் இருக்கலாம். ஃபானுமான் நின்று அவர்களுக்காக காத்திருந்தான். வந்தவர் சாத்யகி. இரு கைகளையும் விரித்தபடி வந்தவர் கிருதவர்மனை புரவியிலிருந்தபடியே தழுவிக்கொண்டார். இருவரும் விழிநீர் உகுத்தனர். தோள்களில் அறைந்துகொண்டார்கள். பின்னர் பொருளில்லா பெருநகைப்பை எழுப்பினர்.

புரவியிலிருந்து இறங்கி இருவரும் மீண்டும் தழுவிக்கொண்டனர். சாத்யகி மீண்டும் விழிநீர் எழ “இளைய யாதவருக்காக!” என்றார். “ஆம், அவருக்காக” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். “இத்தருணத்தில் அவர் இங்கே இருந்திருக்கவேண்டும்” என்றார் சாத்யகி. “அவர் இருப்பதை உணர்கிறேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். “வருக, இன்று நான் ஒரு பெருமுடிவை அவையில் அறிவிக்கவிருக்கிறேன்! நீங்களும் அவையில் இருக்கவேண்டும். காலைமுதல் அதை எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்.” சாத்யகி “நானும் அதையே எண்ணினேன். தங்கள் உளநிலை என்ன என்னும் எண்ணமே தடையாகியது” என்றார். “என் உளநிலையா? மைந்தரால் பொலிந்த தந்தையுடையது” என்று சொல்லி கிருதவர்மன் நகைத்தார்.

“வருக, நாம் ஆடைமாற்றி உணவருந்தி மீள்வோம்!” என்றார் சாத்யகி. “எதற்கு? இப்புழுதிபடிந்த ஆடைகளுடன் நகரினூடாகச் செல்வோம். மக்கள் நம்மை காணட்டும்…” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். அங்கிருந்தே அவர்கள் துவாரகை நோக்கி திரும்பினர். பேசியபடி செல்கையில் சாத்யகி “அவர் இங்கே இருந்ததுதான் உங்கள் பகைமையை உருவாக்கியதா? நகர்த்தெருக்களினூடாக குடிகளால் போற்றி அழைக்கப்பட்டு கொண்டுசெல்லப்பட்டதும் பகை மறந்தீர்களா?” என்றார். “அறியேன். ஆனால் குடிகள் என்னை வாழ்த்தியபோது நான் அரசன் என்று உணரவில்லை, அனைவருக்கும் தந்தையென்றே உணர்ந்தேன். என்னை நோக்கி நீண்ட கைகளில் இருந்த தவிப்பையும் விழிகளில் எழுந்த கண்ணீரையும் என்னால் கடந்துசெல்ல முடியவில்லை” என்றார்.

“தந்தையாதலே ஆண்மையின் நிறைவு என்பார்கள்” என்று சாத்யகி சொன்னார். “ஆம், தந்தையெனும் நிலையில் நம்மை இயக்கிய அனைத்தையும் நாம் கடந்துவிடுகிறோம். பண்டு யயாதியும் ஜனகராஜரும் எவ்வண்ணம் உணர்ந்தனர் என்று என்னால் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது” என்றார் கிருதவர்மன். அவர்கள் இருவரும் நகரில் நுழைந்தபோது ஒரு சுழலிக்காற்று வீசியது போலிருந்தது. மக்கள் கலைந்து கூச்சலிட்டு அவர்களை சூழ்ந்தனர். சாலையோரங்கள், மாளிகைமுகடுகள், அங்காடிமுகப்புகள் எங்கும் முகங்கள். கண்ணீருடன் அவர்கள் வாழ்த்துக்கூச்சலிட்டனர். அவர்களின் புரவிகள் மேல் மலர் அள்ளி வீசினர். அவர்களின் புரவித்தடம் பதிந்த மண்ணைத் தொட்டு தொட்டு விழிகளில் ஒற்றிக்கொண்டனர்.

அரண்மனை முகப்பில் அதற்குள் ஃபானுவும் பிரத்யும்னனும் சாம்பனும் வந்து நின்றிருந்தனர். புரவிகள் முற்றத்தை நெருங்கியதும் பெருமுரசுகள் முழங்கி வாழ்த்தொலி எழுப்பின. மங்கலச்சூதர் இசை முழக்கினர். அணிச்சேடியர் ஐம்மங்கலம் காட்டி எதிரேற்றனர். ஃபானு வந்து இருவர் கால்களையும் சேர்ந்தே பணிந்தார். இருவரும் சேர்ந்து அவருக்கு வாழ்த்து சொன்னார்கள். சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் வந்து வணங்கினர். மூவரையும் அவர்கள் இருவரும் நான்கு கைகளால் அணைத்துக்கொண்டார்கள். இளையவர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து அவர்களை வணங்கினர். அரண்மனையின் அனைத்துச் சாளரங்களில் இருந்தும் பெண்டிர் குரவையொலி எழுப்பி மலர் பொழிந்தனர்.

 

அன்றைய உண்டாட்டில் யாதவ மைந்தர் அனைவரும் அமர்ந்து உணவுண்டுகொண்டிருந்த பெருங்கூடத்தில் கைதட்டியபடி எழுந்த கிருதவர்மன் “அனைவரும் செவி கொள்க, துவாரகையின் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய அறிவிப்பொன்றை விடுக்கவிருக்கிறேன்!” என்றார். அதை ஓரளவு எதிர்பார்த்திருந்தாலும்கூட அத்தருணம் ஒரு திகைப்பை அளித்தது. அனைவரும் நிமிர்ந்து அவரை பார்த்தனர். புன்னகையுடன் “இங்கு யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மரும் கூடியிருக்கிறோம். குடித்தலைவர் எழுபத்தெட்டு பேரும் இங்கு அமர்ந்திருக்கிறோம். யாதவக் குடிமூத்தவராகிய சாத்யகி இருக்கிறார், நானும் இருக்கிறேன். கணிகர் முதலாய அமைச்சர்கள் உள்ளனர். இத்தருணமே உகந்தது. இதில் முறையாக இவ்வறிவிப்பை வெளியிடுகிறேன்” என்றார்.

அவர் சொற்களை உணர்ந்துகொண்டு அனைவரும் கைதூக்கி வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். “துவாரகை இன்று முறையான அரசர் இன்றி திகழ்கிறது. இந்நகரைச் சமைத்து காத்து புகழ்பெறச் செய்த விருஷ்ணி குலத்து இளைய யாதவர் கிருஷ்ணன் நகர் நீத்தபின் அவருடைய ஆணைப்படி நகரை அவர் மைந்தன் சாம்பன் புரந்துவருகிறார். அவர் மைந்தர்கள் ஃபானுவும் பிரத்யும்னனும் உடன் நின்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்நகர் முன்பெனப் பொலிவுகொள்ள இங்கே உறுதியான கோல் நிலைகொள்ளவேண்டும். அரசவை அன்றாடம் என நிகழவேண்டும். ஒற்றைப்பெரும்படையாக நாம் திரளவேண்டும். அதற்கு அரசர் ஒருவரை முறையாக அரியணை அமர்த்தியாக வேண்டும். அதற்கான தருணம் இது” என்றார் கிருதவர்மன்.

“எல்லா நெறிகளின்படியும் மூத்த அரசியின் மூத்த மைந்தரே முடிக்குரியவர். ஆகவே இளைய யாதவர் கிருஷ்ணனின் முதல் மைந்தனும், அவர் முதல் துணைவி சத்யபாமையின் மைந்தனுமான ஃபானுவை நாம் இங்கே அரசர் என முடிகொண்டு நிலைநிறுத்துவதே உகந்தது. யாதவ மைந்தர் எண்பதின்மரும் ஒருங்கிணைந்து மறுசொல்லின்றி இவ்வறிப்பை வெளியிடுவார்கள். இளையோர் பிரத்யும்னனும் சாம்பனும் இருபுறம் நின்று கரம் பற்றி அழைத்துச்சென்று ஃபானுவை மேடையில் அமர்த்துவார்கள். இது என் விழைவு. இதை நிகழ்வாக்கவேண்டும் இந்த அவை” என்றார் கிருதவர்மன். கைகூப்பி நின்றபோது அவர் முகம் தெய்வச்சிலைகள்போல கனிந்திருந்தது.

ஒருகணம் அந்த அவையிலிருந்தது அமைதியா பலமடங்கு அழுத்தப்பட்ட ஒலியா என எனக்கு ஐயமாக இருந்தது. கிருதவர்மன் “இதை சாம்பனிடமும் பிரத்யும்னனிடமும் நான் முன்னரே பேசிவிட்டேன். இருவருக்கும் மாற்றுக்கருத்தென ஏதுமில்லை. இதுவே உகந்த தருணம். ஒருங்கிணைந்த துவாரகை பாரதவர்ஷத்தின் மணிமுடியென திகழும். இதைப்போல ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பு யாதவர்க்கு இனி வருவதற்கில்லை என்பதை உணர்க! உங்கள் பெருந்தந்தை யானை சென்ற வழியென ஒன்றை காட்டினூடாக உருவாக்கி அளித்திருக்கிறார். அதனூடாக ச்சென்று பாரதவர்ஷத்தை முழுமையாக வெற்றிகொள்ளும் நல்வாய்ப்பு உங்களுக்கு அமைந்திருக்கிறது. அதைக் கண்டு உங்களை வாழ்த்தும் பொருட்டு நாங்கள் உயிர் எஞ்சியிருக்கிறோம்” என்றார்.

அவர் குரல் சற்றே உடைந்தது. “தந்தையரின் வடிவென நின்று இந்த அவையில் நான் உங்களிடம் கோருவது ஒன்றை மட்டுமே. ஒற்றுமையை எங்களுக்கு பரிசளியுங்கள். எங்கள் மைந்தர்கள் வெல்வார்கள் என்னும் நம்பிக்கையை பரிசளியுங்கள். வாழ்க!” கைகூப்பி கிருதவர்மன் வணங்கியபோது அருகமர்ந்திருந்த சாத்யகியும் எழுந்து கைகூப்பினார். அவையினர் வாழ்த்தொலி எழுப்பி கைகளை தூக்கினர். வாழ்த்தொலிகள் தங்கள் செவிகளில் விழுந்தோறும் ஒவ்வொருவரும் மேலும் மேலுமென களிவெறிகொண்டனர். கூவி ஆர்ப்பரித்தனர்.

சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் எழுந்து ஃபானுவை அணுகி அவர் இரு கைகளையும் பற்றி மேலே உயர்த்தினர். மைந்தர் எண்பதின்மரும் எழுந்து கைதூக்கி “துவாரகை வெல்க! வெல்க இளைய யாதவர் பெரும்புகழ்! வெல்க ஐந்தாம் வேதப்பெருநெறி! வெல்க யாதவ பெருங்குடி! வெல்க பேரறம்!” என்று வாழ்த்து கூவினர். அலையலையாக வாழ்த்தொலி எழுந்துகொண்டே இருந்தது. அதை நிறுத்தினால் அத்தருணத்திலிருந்து இறங்கிவிடுவோம் என அஞ்சியவர்கள்போல அவர்கள் மீண்டும் வாழ்த்தொலியை எழுப்பினர். காற்றில் பறந்து தாழும் பந்தை உதைத்து உதைத்து விண்ணில் நிறுத்தியிருப்பதைப்போல குறையக்குறைய வாழ்த்தொலி பெருக்கி அத்தருணத்தை நீட்டி நீட்டிச் சென்றனர்.

பின்னர் கிருதவர்மன் கைதூக்கி அனைவரையும் அடக்கி சொன்னார் “ஆகவே, நாளையே நிமித்திகர்களை வரச்சொல்வோம். அவர்கள் ஃபானு முடிசூடுவதற்குரிய நன்னாளை குறித்து நமக்கு அளிக்கட்டும். அதை முடிவுசெய்து பாரதவர்ஷத்திற்கு அறிவிப்போம். முடிமன்னர் புடைசூழ நம் மைந்தர் அரியணை அமரட்டும். அந்நாளிலேயே துவாரகை தன் பூசலை மறந்து ஒருங்கிணைந்துவிட்டது என்னும் செய்தியை உலகம் அறியட்டும்” என்றார். “ஆம்! ஆம்! இனி வெற்றி ஒன்றே நமக்கான சொல்!” என்றார் பிரத்யும்னன். மீண்டும் வாழ்த்துக்கூச்சல்கள். வெறியசைவுகள். களிச்சிரிப்புகள்.

நான் அந்த முகங்கள் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்தேன். ஒவ்வொருவரும் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சிகொண்டிருப்பதை கண்டேன். அவர்கள் தங்கள் விழைவால், கசப்பால், ஐயங்களால் எதிலோ கட்டுண்டிருந்தாலும்கூட எதிலும் கட்டுண்டிருப்பதை ஆத்மா விரும்புவதில்லை. அது விடுதலைக்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. விடுதலையின் சுவையை சற்று அறிந்தால் ஆத்மா பின்பு கட்டுகளை நாடுவதில்லை, அது ஆத்மா தன்னுள் இருந்து உருவாக்கிக்கொள்ளும் விழைவுகளாலும் ஆணவத்தாலும் ஆனதாக இருந்தாலும் கூட.

ஒவ்வொருவரும் மதுவெறி கொண்டவர் போலிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் உவகை அடைந்திருந்தனர். நான் அரைவிழியால் கணிகரை பார்த்தேன். அவர் முகம் மலர்ந்திருந்தது. பற்கள் தெரிய சிறுகுழந்தைபோல் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார். அப்பேரழகுப் புன்னகை அக்கணத்தில் என்னை அச்சுறுத்தியது. ஆம், என்னுள்ளில் மிக நுணுக்கமாக ஒரு நடுக்கு ஏற்பட்டது. அந்நடுக்கு ஏன் என்று என்னால் உணரக்கூடவில்லை. தென்னைக்குள் இளநீர் நலுங்குவதுபோல என்றொரு சூதர் சொல் உண்டு. அத்தகைய உணர்வொன்றை நான் அடைந்தேன்.

கிருதவர்மன் அனைவரையும் அமைதியுறச் செய்தபின் “மைந்தர்களே, இன்றைய சூழல் அனைத்தும் நமக்குரியவை. பாரதவர்ஷத்தின் முதன்மைப் பெருநகரென்று விளங்கும் அஸ்தினபுரி வெல்லும் விரைவின்றி உள்ளது. யுதிஷ்டிரனும் இளையோரும் நகர் நீங்கியுள்ளனர். அந்நகரை ஆளும் சூதர்குலப் பெண் சம்வகைக்கு ஷத்ரியர்களைப்போல் வென்றெழும் விழைவோ, கோன்மை கொள்ளும் ஆணவமோ இல்லை. அன்னைபோல் அணைத்துக் காத்து அவ்வண்ணமே கொண்டுசெல்லும் தன்மை கொண்டிருக்கிறார். அதுவும் நன்றே” என்றார். “அது யாதவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. நாம் படைகொண்டுசென்று நாடுகளை வெல்லலாம். நம்மை அஸ்தினபுரி ஒருபோதும் எதிர்க்காது. அவர்கள் எதிர்க்கவில்லை என்பதை நமக்கான ஆதரவென்றே பிறர் எண்ணிக்கொள்வார்கள்.”

“மைந்தர்களே, யாதவர்கள் இதுகாறும் முறையான போர்வெற்றிகள் இல்லாதவர்கள். நாம் நிலங்கள்தோறும் பரவி, அந்நிலத்தை நாடென்றாக்கி, அந்நாட்டை பிறரிடமிருந்து காத்துக்கொள்ளும் பொருட்டு மட்டும் போரிடுபவர்கள். கன்றுகள் கொண்டவர்கள் என்பதனால் நாம் நிலத்தை அழிப்பதை விரும்புவதில்லை. போரில் ஒரு பசு இறப்பதைக்கூட ஏற்பதில்லை. அவ்வண்ணம் நிகழக்கூடும் என்றால் உடனே நிலத்தை கைவிட்டு திசைவிளிம்பு நோக்கி செல்லவே நாம் துணிந்திருக்கிறோம். யாதவர்களுக்கு செல்லுமிடமே நாடு, கன்றுக் கால்பட்ட இடமெல்லாம் வீடு என்று ஒரு சொல் உண்டு” என்றார் கிருதவர்மன்.

“நாம் நமக்குள் முரண்பட்டும் இணைந்தும் நிலைகொண்டு இதுவரை வரலாற்றில் தங்கி வாழ்ந்திருக்கிறோமே ஒழிய எந்நிலையிலும் வென்றவர்களாக, பிறரால் அஞ்சப்படுபவர்களாக இருந்தது இல்லை. விலக்காக அமைவது கார்த்தவீரியரின் ஆட்சிச் சிறுபொழுது மட்டுமே. அதன்பின் கம்சரின் ஆட்சிக்காலத்தில் மகதத்துடன் இணைந்து மட்டுமே மதுரா சற்றேனும் நிலைகொள்ள இயன்றது. மகதத்தின் படைத்தலைவர்களில் ஒருவர் என்ற தகுதியே கம்சருக்கு இருந்தது. தன் தனித்தகுதியால் இளைய யாதவர் படிவர் என்றும் அறிஞர் என்றும் புகழ்பெற்றிருந்தபோதிலும் கூட அஸ்தினபுரியின் படைத்துணை கொண்டு நிலைகொள்வதாகவே துவாரகை அறியப்பட்டது என நாம் அறிவோம்.”

“துவாரகையின் வெற்றி என்பது அது பிற நாடுகளில் இருந்து நெடுந்தொலைவில் இருப்பதனால், கடல் வணிகத்தை சிறப்புறச் செய்ததனால் அமைந்தது. ஆம், அது இந்த இடத்தை தெரிவுசெய்த இளைய யாதவரின் மதிநுட்பத்தால் வாய்த்தது. அவ்வாய்ப்பை நாம் கடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறோம். இங்கு இன்னமும் துவாரகையின் கருவூலம் நிறைந்திருக்கிறதென்பதை நாம் மறக்கவேண்டாம். நம்மால் பெரும்படையொன்றை மிக எளிதாக திரட்டிக்கொள்ள முடியும். வலுவான கடற்படை ஒன்றை அமைத்துக்கொள்ள முடியும். கடல்வழிகளினூடாகச் சென்று பாரதவர்ஷத்தின் பெரும்பாலான பெருநகரங்களை நம்மால் தாக்க முடியும். கடல்வல்லமை கொண்ட நிலம் என்பது இன்று சிலவே. அவற்றில் கலிங்கமும் வங்கமும் சோர்ந்து வலுவிழந்து கிடக்கின்றன.”

“நாம் படைகொண்டு சென்றாகவேண்டும், நம்மை அனைவரும் அஞ்சியாக வேண்டும். அனைத்து நாடுகளிலிருந்தும் கப்பம் இந்நாட்டுக்கு வந்தாகவேண்டும். யாதவக்குடி குருக்ஷேத்ரத்தில் அதன் தலைவராலேயே தோற்கடிக்கப்பட்டது என்ற கதை இன்று உள்ளது. இக்கதை இவ்வண்ணமே நீடிக்குமெனில் இன்னும் ஒரு தலைமுறைக்கு மேல் யாதவர்கள் எவராலும் மதிக்கப்படமாட்டார்கள். மதிப்பற்றவர்கள் அழிவார்கள் என்பது அரசியலின் நெறிகளில் ஒன்று. எண்ணுக! நாம் வென்றேயாக வேண்டும். வெல்வதற்கான வழிகளில் முதன்மையானது ஒருங்கிணைந்து பிறருக்கு அச்சமூட்டும் அளவுக்கு எழுந்து நின்றிருப்பது. இத்தருணத்தில் நாம் காட்டவேண்டியது இதையே!”

கிருதவர்மன் சொன்னார் “வாலில் கோல் கொண்ட நாகமென தலை தூக்கி நின்று சீறவேண்டிய தருணம் இது! உலகு அறியட்டும் நாம் பத்தி விரித்துவிட்டோம் என. இது எண்பது தலைகொண்ட அரசப் பெருநாகம்!” அனைவரும் மீண்டும் வெறிகொண்டு கூச்சலிடத் தொடங்கினார்கள். நான் அறியாமல் கணிகரை பார்த்துவிட்டு நோக்கை விலக்கிக்கொண்டேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 36

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 19

அன்று என் அறைக்கு திரும்புகையில் கணிகருடனான உரையாடலையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். என்னை மீறிய ஒன்று, நான் முற்றிலும் விரும்பாத ஒன்றுக்கு இட்டுச்செல்வது, என்னை முற்றழிக்கக்கூடியது அவரிடமிருந்தது. அதிலிருந்து முழுமையாக விலகிவிடவேண்டுமென்று விரும்பினேன். நான் என்றும் எதிர்த்து வெல்ல முயலும் ஒன்றை பற்றிக்கொண்டு தொற்றி அதன் மேல் ஏறி என் உயிராற்றல் அனைத்தையும் குவிக்கச்செய்து வளர்த்து பேருருக்கொள்ளச் செய்துவிடுகிறது அது.

ஆலமரங்கள் வளர்ந்தெழுகையில் அவற்றின் மேல் அவற்றின் அடியிலிருந்த சிற்றாலயங்கள் சென்று அமர்ந்திருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த விழைவில், வஞ்சத்தில் நான் சென்று அமர்ந்திருக்கக்கூடும். ஆனால் எவ்வண்ணம் அதை வெல்வது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. அதுநாள் வரை நான் அவற்றை வென்றிருந்த வழி என்பது என்னை சிறியவனாக எண்ணிக்கொள்வது. அத்தனை பெரியவற்றை தாங்கும் கலமல்ல நான் என்றாக்கிக்கொள்வது. என்னை ஒரு பெருந்திரளில் பிறரால் அறியப்படாதவனாக அமர்த்திக்கொள்கையில் அப்பெருந்திரளில் ஒருவனாக என்னை நான் பார்க்கும் விழியும் அமைகிறது. நான் எவருமல்ல என்று எனக்கு சொல்லிக்கொள்கிறேன். அதுவே எனக்கு காப்பு.

அது முதலில் உடைந்தபோதே எனது அனைத்துத் தளைகளும் சிதைந்தன. வெட்டவெளியில் நின்றிருந்தேன். தந்தையே, நான் பிறிதொருவன், அறியப்படாதவன், கணிக்கப்படாதவன், எனது எல்லைகள் முடிவற்றவை என்று எண்ணிக்கொண்டேன். என்னுள் ஓடிக்கொண்டிருந்த அவ்வெண்ணங்கள் என்னை பேருருக்கொள்ளச் செய்கின்றன. என் காலடியில் சிற்றுருவாக அனைவரையும் பார்க்கத்தொடங்கினேன். மூத்தவரை, துவாரகையை, ஏன் தங்களைக் கூட. அதை பிறிதொரு மானுடர் அப்போது பார்க்க நேர்ந்தால் இளிவரல் செய்து சிரிக்கக்கூடும். ஆனால் நான் அவற்றை சிறுகுழவியென பேணிக்கொண்டிருந்தேன்.

தந்தையே, ஒவ்வொரு மானுடனுக்குள்ளும் ஆணவமென்னும் சிறுமை தேங்கிக்கிடக்கிறது. எல்லையற்ற ஆணவம். தன்னையே உலகமுதல்வன் என, இறைநிகர்த்தோன் என எண்ணிக்கொள்ளாத எளிய மானுடர் எவரேனும் இப்புவியில் வாழ்கின்றனரா? பிறர்மேல் உண்மையான மதிப்புள்ள பாமரன் என ஒருவன் உண்டா? உண்மையில் எவரும் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதனாலேயே அவன் அதை ஆழப் புதைத்துக்கொள்கிறான். தன் ஆழ்ந்த தனிமையில் மட்டும் அதை எடுத்துப் பார்க்கிறான். அந்தத் தனிமையாலேயே அது இனிமைகொள்கிறது. அவனுடைய அனைத்து துயர்களுக்கும் மருந்தாகிறது. அவனை தன் கைகளில் ஏந்திக்கொள்கிறது.

எவரோ ஒருவர் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார். மிச்சமின்றி வாங்கிக்கொள்கிறார். அவர்மேல் அவன் அப்படியே கவிந்துவிடுகிறான். அவரை தன்னை அறிந்தவர் என்றும் தன்மேல் பெருமதிப்பும் அன்பும் கொண்டவர் என்றும் எண்ணிக்கொள்கிறான். கணிகையர் இந்த வாயிலை திறந்தே உள் நுழைந்து ஆட்கொள்கின்றனர். அரசியல்சூழ்ச்சி அறிந்த அந்தணர் இதைக் கொண்டே மாமன்னர்களுக்கு கடிவாளமிடுகின்றனர். அதை அறிந்து ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவன், ஏற்றுக்கொண்டதாக நடித்தாலே போதும் அவ்வாணவத்திற்குரியவனை தன் அடிமையென்றே ஆக்கிவிடமுடியும்.

கணிகரோ அதை அவ்வண்ணமே பெற்றுக்கொண்டார். ‘ஆம், அதனால் என்ன? அது மெய்தானே?’ என்னும் அவருடைய பாவனை எனக்கு முதலில் திகைப்பை ஊட்டியது. பிறிதொரு மானுடர் என்னை அவ்வாறு பார்க்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஆனால் மிக விரைவிலேயே ‘ஆம், அது அவ்வாறுதானே?’ என்று நானும் எண்ணத் தலைப்பட்டேன். நானும் அவருடன் இணைநின்று உரையாடலானேன். அவரை நான் கையாள முயன்றேன், அவர் என்னை கையாள்வதை ஆழ உணர்ந்திருந்தேன்.

நான் அவரை அஞ்சியது அதனால்தான். ஆகவே உறுதிகொண்டேன், இனி அவருடன் தொடர்பில்லை. இனி அவரை எவ்வகையிலும் என்னுடன் உரையாட நான் ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை. அவைகளில் அவர் இருக்கட்டும், என் அருகே வந்து அமர வேண்டியதில்லை. அவர் ஒன்றும் சொல்வதில்லை. அரசுசூழ் அவையில் கூட மிகக் குறைவாகவே அவர் பேசினார். ஆனால் என்னை பார்க்கையில் எல்லாம் விழிகளால் அவர் ஒன்று காட்டினார். மணிமுடி சூடி பாரதவர்ஷத்தை ஆண்டுகொண்டிருக்கும் பேரரசன் ஒருவன் முன் அமைச்சர் ஒருவர் பணிவது போன்ற புன்னகையும் தணிதலும். அதனூடாக என் ஆணவத்தை அனலோம்பினார்.

இனி அவர் பார்வையை நோக்குவதில்லை என்று எண்ணிக்கொண்டேன். எவ்வண்ணம் அவரிடம் இருந்து தப்பலாமென்று கணித்தேன். அவரை எதிர்கொள்வது அரிது. அவரை வகுத்துக் கொள்வது அதனிலும் அரிது. அவரை ஒழிவது ஒன்றே வழி. படிப்படியாக அல்ல, அறுத்துக்கொண்டு முற்றொழிதலாக. மறு எண்ணமில்லாததாக. தந்தையே, உயிர் கொல்லும் ஒவ்வொன்றுக்கும் இருக்கும் பெரும் கவர்ச்சி என்ன என்று எண்ண எண்ண வியப்பு ஏற்படுகிறது. அகிபீனா உண்டு இறந்தவர்கள் உண்டு. அரிதொன்றை விழைந்து இறந்தவர்கள் அதனினும் உண்டு. தீங்கில் திளைத்தவர்கள் அத்தீங்குகளை அமுதென உண்டு திளைத்திருக்கிறார்கள்.

நஞ்சென வருவன அனைத்தும் இனியவை. அவை ஒவ்வொன்றும் நாம் கொல்ல முனைகையில் அணுக்கமாகின்றன. விலக்க முயல்கையில் மேலும் இனிதாகின்றன. ஒற்றைக்கணத்தில் வெட்டிச் செல்பவர்கள் தப்பித்துக்கொள்கிறார்கள். அம்முடிச்சுகளை மெல்ல அவிழ்க்க முயல்பவர்கள் மேலும் மேலும் முடிச்சுகளையே போடுகிறார்கள். இனி அவரில்லை என்று நான் எண்ணிக்கொண்டேன். அதை ஆயிரம் முறை என்னுள் அமைந்த அந்த துடிக்கும் குழந்தையிடம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

ஆனால் என் ஊழ் பிறிதொன்றாக இருந்தது. அன்று மூத்தவர் அவையில் ஒரு சிறு நிகழ்வு. நான் சற்று பிந்தியே அங்கு சென்றேன். கிருதவர்மன் அங்கு வந்திருந்தார். அவைமையமென அவரே திகழ்ந்தார். அனைவரும் மகிழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரத்யும்னன் கிருதவர்மனுக்கு நேர் முன்னால் அமர்ந்திருக்க சற்று அப்பால் சாய்வான மஞ்சத்தில் கால் நீட்டி ஃபானு  அமர்ந்திருந்தார். சாம்பன் சாளரத்தோரம் கைகளைக் கட்டி நின்றார். வெவ்வேறு நிலைகளில் தம்பியர் அனைவரும் அங்கு இருந்தனர். உரத்த குரல்கள், சிரிப்புகள்.

அவர்கள் சாம்பனின் போர் வெற்றிகள் அசுர குலத்திற்கே உரிய கண்மூடித்தனத்தால் எவ்வண்ணம் வெல்லப்பட்டன என்பதை பகடியாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். “அவருடைய பெருவெற்றிகள் அனைத்தும் கோட்டைகளை உடைத்துச் சென்று அடையப்பட்டவை, கோட்டைவாயில் திறந்திருப்பது அவருக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல!” சென்ற சில நாட்களாகவே அந்தப் பகடிகளை அப்போது பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எவையெல்லாம் மெய்யான ஏளனங்களாக, வசைகளாக, காழ்ப்புகளாக திகழ்ந்தனவோ அவைதான் அவைகளில் நட்பான பகடியாகிக்கொண்டிருந்தன. பகடியாகி தங்களை பெருக்கிக்கொள்கின்றனவா அன்றி தங்களை வலுவிழக்க வைத்துக்கொள்கின்றனவா என்பது எப்போதும் ஐயமாகவே உள்ளது.

நான் உள்ளே நுழைந்தபோது கிருதவர்மன் என்னை நோக்கி புன்னகைத்து கை நீட்டி “இவன் சொல்வலன். இவனில்லையேல் நான் இங்கு வந்திருக்கமாட்டேன்” என்றார். ஒருகணம், அதனினும் குறைவான ஒரு கணத்தில் உடன்பிறந்தார் அனைவருமே அமைதியாகி விழிகூர்ந்து பின் செயற்கையாக தங்களை மீட்டுக்கொள்வதை நான் கண்டேன். என் உள்ளம் திக் என்றது. நெய் தொட்ட அனலென. மேலும் கிருதவர்மன் என்னைப்பற்றி எதுவும் சொல்லக்கூடாதென்று நான் எண்ணினேன். அவர் விழிகளில் இருந்து ஒழிவதுபோல் அவரது வலப்பக்கமாக சென்று உடன்பிறந்தாருக்குப் பின்னால் சென்றேன்.

ஆனால் அவர் திரும்பி “வா! வா! எங்கு சென்று ஒளிகிறாய்?” என்றார். “இவ்வாறு ஒளிந்துகொள்ளும் ஒருவனையே நாம் ஐயப்பட வேண்டும். அவர்களுக்குள் என்ன இருக்கிறதென்றே தெரியாது. எண்ணுக, இவன் ஒருவேளை துவாரகையில் இருந்து கிளைத்து ஒரு நாட்டை உருவாக்கக்கூடும், அங்கு தனிமுடி சூடி அமர்ந்து நம் குடிக்கு மேலும் பெருமை சேர்க்கக் கூடும்!” என்றார். நான் அவரிடம் தனியாகச் சொன்ன சொற்களை அவையில் பகடியாக சொல்லப்போகிறார் என்று நான் அஞ்சினேன். இறந்தவன்போல் உள்ளும் புறமும் அசைவிழந்தேன்.

அவர் கை நீட்டி என்னை அருகணைத்து, என் தோளை வளைத்து தன் உடலுடன் சேர்த்துக்கொண்டு “பிறர் உள்ளத்தை கூர்ந்து அறிந்திருக்கிறான். எங்கு எச்சொல்லை எடுக்கவேண்டுமென்றும், அச்சொல் வளரத்தொடங்க வேண்டும் என்றும், அச்சொல் வளரத்தொடங்குகையில் எவ்வாறு அதிலிருந்து முற்றிலும் விலகி நின்றிருக்க வேண்டும் என்றும் அறிந்திருக்கிறான். தந்தையிடமிருந்து கற்றிருக்கிறான். ஆனால் இவன் தந்தையை மிகுதியாக பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. குருதியினூடாக பெற்றிருக்கிறான்” என்றார். நான் ஆறுதல் அடைந்து மீண்டேன். என் நெஞ்சு படபடத்துக்கொண்டிருந்தது.

மூத்தவர் ஃபானு  என்னை பெருமிதத்துடன் நோக்கி “இவனை நாங்கள் சற்று பிந்தியே அடையாளம் கண்டுகொண்டோம். நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் பதின்மர் என்பதனால் எவ்வண்ணமோ அவையில் ஓரிருவர் பிறர் அறியாமல் இருந்துவிட நேர்கிறது” என்றார். “கருவூலத்தில் மறந்துவிட்ட அறைகளில் சில சமயங்களில் பழம்பொன் கிடைக்கும். அப்போது எழும் உவகைக்கு அளவே இல்லை” என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார். “உரிய படைக்கலம் உரிய பொழுதில் வந்து நம் கைகளை அடையும் என்பார்கள்” என்று சாம்பன் சொன்னார்.

ஆனால் அச்சொற்கள் அனைத்துமே சற்று பொய்யானவை என்று எனக்கு தோன்றியது. அவை அப்போது உண்மையான உணர்ச்சியுடன் சொல்லப்பட்டன, நம்பி முன்வைக்கப்பட்டன என்றாலும் அச்சொற்களுக்குள்ளேயே என்னை வேவு பார்க்கும் ஒன்று இருந்தது. அது என்னை பிறிதொரு இடத்தில் வந்து தொட்டு நோக்குகிறது. பதற்றத்துடன் ஆராய்கிறது. இனி எந்த அவையிலும் எனது விழியை எவரும் கவனிக்காமல் இருக்கமாட்டார்கள். எங்கிருந்தாலும் ஒன்று வந்து என்னை தொடாதிருக்காது.

நான் மேலும் என்னை குறுக்கிக்கொள்ள முயன்றேன். அப்போது எனது உடலசைவுகள் அனைத்தும் மேலும் செயற்கையாயின. எவ்வண்ணம் கணிகர் உடல் மடிந்தவரானார்? இத்தகைய அவைகளில் தன்னை குறுக்கிக் குறுக்கி அவ்வாறு ஆனாரா? அவ்வாறு அறிந்ததனால் தன்னை குறுக்கிக்கொண்டிருக்கிறாரா? அல்லது நேர்மாறாக இருக்கக்கூடுமா? பூனை சிறுதுளைகளுக்குள் தன்னை நீட்டி இழுத்து மடித்து உள்நுழைகிறது. குறுகியோர் வெல்கிறார்கள் என்பதனால் வெல்வோர் குறுகுகிறார்களா என்ன?

மீண்டும் இளிவரல்கள், ஏளனங்களுக்கு சென்றன அவை நிகழ்வுகள். இம்முறை இயல்பாக பிரத்யும்னனுக்கும் ருக்மிக்குமான உறவு நோக்கி சென்றது பேச்சு. தன் மாமனைக் கொன்ற தந்தையின் மைந்தனை ருக்மி எப்படி பார்ப்பார்? ஒரு மற்போருக்கு பிரத்யும்னன் ருக்மியை அழைக்க ருக்மி அஞ்சுவதைப்பற்றி ஃபானுமான் நடித்தான். விழிநீர் வார விழுந்து புரண்டு நகைத்தனர். பிரத்யும்னன் அந்த நகையாடலை விரும்பி தானும் நிலத்தில் கையால் அறைந்து நகைத்தார்.

அப்போது மூத்தவர் ஃபானு  என்னிடம் திரும்பி “இளையவனே, சென்று நமக்கு ஊண் ஒருங்கிவிட்டதா என்று பார். சூதர்களிடம் எல்லா உணவுப்பொருட்களுக்கும் ஆணையிடப்பட்டுள்ளதா என்பதை இன்னொரு முறை பார்த்து சொல்” என்றார். மிக இயல்பாக வந்த ஆணை. மெய்யாகவே அதைத்தான் நான் அங்கு பெரும்பாலும் செய்துகொண்டிருந்தேன். அவர் அவ்வாறே சொல்லியிருக்கலாம், என் நிலை சற்றே மேம்பட்டுவிட்டதை அவரது நா உணராமலிருந்திருக்கலாம். ஆனால் அத்தருணத்தில் அவையில் அச்சொல் எழுந்தது என்னை நடுக்குறச் செய்தது.

ஒருகணத்தில் நான் பல விழிகளைத் தொட்டு மீண்டு வந்தேன். அத்தனை விழிகளிலும் ஒரு நிறைவை கண்டேன். அவை ஒருகணத்திலும் குறைவான அளவில் ஏளனத்தை கைக்கொள்வதை கண்டேன். என் உளமயக்காக இருக்கலாம். கண்ணுடன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் சுஷுப்தி மேலும் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறது. கண்மூடாமல் சுஷுப்தியோ ஸ்வப்னமோ எழுவதில்லை. கண்டவை சுஷுப்தியாகின்றன. காணாதவை ஸ்வப்னம் ஆகின்றன. காணமுடியாதவை துரியத்தில் எழுகின்றன.

நான் தனித்துச் சோர்ந்து அவை நீங்கினேன். என்னுள் அத்தனை விழிகளும் நிலைத்திருப்பதாக உணர்ந்தேன். உணவறைக்குச் சென்று சூதர்களுக்கு அங்கு நிகழவிருந்த விருந்துகளுக்கான அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாக நோக்கி ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதெல்லாம் என் உள்ளம் எரிந்துகொண்டிருந்தது. முதன்முறையாக ஒன்றை உணர்ந்தேன். இனி அவைச்சிறுமைகளை என்னால் தாங்க இயலாது. இனி என் முன் பணியாத ஒவ்வொரு விழியும் என்னை சீற்றம்கொள்ளச் செய்யும். இனி ஒருபோதும் பிறரிடம் என்னால் முழுமையுடன் தலைவணங்க இயலாது. எழுந்துவிட்ட பின் மடிவது இயல்வதல்ல.

இனி எங்கும் நான் என்னை மறைத்துக்கொள்ள இயலாது. ஆகவே இனி தயங்குவதிலும் பொருளில்லை. அவ்வெண்ணம் எழுந்ததுமே கணிகர்தான் என் முன்னில் முதலில் தோன்றினார். அவரை பார்க்கவேண்டும் என்று எண்ணமெழுந்ததும் இயல்பாக அதை திமிறும் குதிரையென கடிவாளம் பற்றி இழுத்து அடக்கினேன். பின்பு இதை ஏன் செய்கிறேன் என்று எண்ணிக்கொண்டேன். இந்த எண்பதின்மரில் எவரையும் அஞ்சாத நான் ஏன் அவரை அஞ்சவேண்டும்? அவரை என்னால் ஆள முடியாதா என்ன? அவரை ஆள்வது கடினம், ஆனால் என்னை நானே ஆள்வதுதான் அது.

எனது ஆற்றல்களுடன் அவர் ஆடுவதில்லை. எனது ஐயங்களுடன், விழைவுகளுடன், அச்சங்களுடன் ஆடுகிறார். ஒவ்வொரு மானுடருக்குள்ளும் வாழும் இருளுடன் உறவாடுகிறார். அவரை எதிர்கொள்ள மிகச் சிறந்த வழி நம் இருள்மேல் நாம் ஆள்கை கொள்வது. நம்மை நாம் அறிந்திருப்பது. ஆனல் அது எளிதல்ல. ஆணவமும் விழைவும் யோகியருக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுபவை. என் ஆணவத்தின், விழைவின் விசையை பிற எவரை விடவும் நானே அறிவேன்.

ஆனாலும் அவரை சந்தித்தே ஆகவேண்டும் என்று எனக்கு தோன்றியது. அவரிடம் இருந்துதான் அனைத்தையும் தொடங்க முடியும். எனது விழைவுக்கு மிகப்பெரும் கருவி அவரே. அவரை எனது கருவியாக்க வேண்டுமெனில் நான் அவரது கருவியாக வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் கொண்டும் கொடுத்தும் மட்டுமே இத்தருணத்தை பெரிதாக்கிக்கொள்ள முடியும். உணவகத்தில் அனைத்தையும் ஒருக்கச் சொல்லிவிட்டு நான் அவைக்கூடத்தில் நின்றிருந்தேன். உணவு ஒருங்கியதும் நானே மணியோசையை எழுப்பினேன்.

உடன்பிறந்தார் அனைவரும் உரக்க பேசிச் சிரித்தபடி வந்து உணவுண்டனர். அவர்களுக்கு ஆகவேண்டிய ஒவ்வொன்றையும் நோக்கி நோக்கி செய்தேன். சூதர்களுக்கு ஆணையிட்டேன். சில தருணங்களில் உணவுக்கலத்தை நானே எடுத்து வைத்தேன். அவர்கள் உண்ணுகையில் எது குறைகிறதோ அதை நோக்கி பரிமாறினேன். அங்கு ஒரு ஏவலனைப் போலிருந்தேன். அப்போது அது எவ்வகையிலும் உளம்குன்றச் செய்யவில்லை. ஏனெனில் நான் அறிந்திருந்தேன், நான் எவரென்று. அவர்களுக்கு அதை அறிவிக்கும் பொழுதுக்காக காத்திருந்தேன். அந்த எண்ணத்தினூடாக அத்தருணத்தை கடந்துவிட்டிருந்தேன்.

பெரும்படைக்கலம் ஒன்றை கரந்து வைத்திருக்கிறேன். ஓர் இமை கூட அசைக்காமல் இந்த எண்பதின்மரிலும் எஞ்சிய அனைவரையும் சங்கறுத்துக் கொல்ல என்னால் இயலும். எனில் நான் எதை அஞ்சவேண்டும்? எங்கும் குன்ற வேண்டியதில்லை. அவர்களை இரக்கத்துடன் பார்த்தேன். ஏளனத்துடன் அவர்களின் சிரிப்புகளை நோக்கினேன். அவர்கள் உணவுண்டு மயங்கி குழறி சரிந்தபோது ஏவலரைக்கொண்டு ஒவ்வொருவரையாக அவரவர்களின் அறைகளுக்கு அழைத்துச்செல்லச் செய்தேன்.

 

உணவறை ஒழிந்தது. கலங்கள் ஒவ்வொன்றையாக கொண்டுசென்றனர். அறையெங்கும் எஞ்சியிருந்த உணவின் மணம் அகலும் பொருட்டு அங்கு குந்திரிக்கமும் சாம்பிராணியும் இட்டனர். சாளரங்களினூடாக காற்றை திறந்துவிட்டு அந்த அறையை புகையால் கழுவினர். நான் என் அறைக்கு சென்றேன். என் உடலிலும் உணவும் மதுவும் மணத்தது. ஆடை மாற்றி நீராடி பிறிதொரு ஆடை அணிந்தேன். சற்றுநேரம் கண்மூடி ஓய்வெடுத்தேன். என் உள்ளம் தெளிவாக இருந்தது.

நான் கணிகரைப் பார்க்கச் சென்றேன். தன் குடிலில் அவர் அப்போதும் தனித்திருந்தார். “உள்ளே வருக!” என்று என்னை அழைத்தார். நான் உள்ளே சென்று அவருடன் அமர்ந்துகொண்டேன். இம்முறை அந்தச் சிறுகுடிலில் உடலுடன் உடல் ஒட்டி அவருடன் அமர்ந்திருப்பது மிக அணுக்கத்தை உருவாக்கியது. ஒரு சிறு கோழிமுட்டைக்குள் இரண்டு கருவுயிரிகளாக உயிருடன் அமர்ந்திருப்பதுபோல. எழும் இரு கோழிகுஞ்சுகள். “சொல்க!” என்று அவர் என்னிடம் சொன்னார்.

நான் என் உள்ளத்தை அவரிடம் சொல்லத் தொடங்கினேன். என் கனவை மட்டுமே சொல்லவேண்டும் என நினைத்தேன். ஆனால் சொல்லிச்சொல்லி என் ஐயங்களையும், கசப்புகளையும், காழ்ப்புகளையும் சொன்னேன். “ஆம், அதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார். “நீங்கள் முழுமையாக வெல்லவேண்டும். மும்முடி சூடி இந்த துவாரகையில் அமரவேண்டும்.” நான் “நான் ஆற்றல்கொண்டவன். இச்சிறு எல்லைக்குள் என்னை சுருட்டிக்கொள்ள என்னால் இயலவில்லை. கணிகரே, எனக்கு துவாரகை வேண்டும். அதைவிடக் குறைவான ஒன்று எனக்கு தேவையில்லை. நீங்கள் உடன் நிற்பீர்கள் எனில் நான் வெல்வேன்” என்றேன்.

“எனில் நீங்கள் எனக்கு அளிப்பதென்ன?” என்றார். “எதையும்… அந்தணரே, எதையும்” என்றேன். “நான் முடிசூடினால் இந்நகரின் முதன்மை அமாத்யர் எனும் பொறுப்பை அடையுங்கள்.” அவர் நகைத்து “பொறுப்பை நாடியிருந்தால் பாரதவர்ஷத்தில் மும்முடி சூடி அமரும் இடத்தையே நான் அடையமுடியும்” என்றார். என்னுள் எரிச்சல் எழுந்தது. இந்த அந்தணனுக்குரிய பாடத்தை பிறிதொருநாள் புகட்டுவேன் என்று எண்ணிக்கொண்டேன். “பிறகென்ன?” என்றேன். என் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “கூறுக! பிறகென்ன?” என்றேன்.

“யாதவரே, உங்களை இப்பெருநகரின் தலைவரென அமரச்செய்கிறேன். ஐயம் தேவையில்லை, மும்முடி சூடி நீங்கள் அமர்வீர்கள்” என்றார் கணிகர். என் உள்ளம் படபடத்தது. அதை கூறுபவர் எளிய மானுடர் அல்ல என்று எனக்கு நன்கு தெரிந்தது. சுட்டுவிரல் அசைவால் பாரதவர்ஷத்தை நடுங்கச் செய்பவர்களில் ஒருவர். தந்தையே, அவர் உங்களுக்கு இணையானவர். ஒருவேளை நீங்கள் உங்களுக்கு இணையானவர் என்று இப்புவியில் கண்ட ஒரே மானுடர் அவர். அதை அன்று அத்தனை தெளிவாக உணர்ந்தேன். அந்த மின்னும் கண்கள் பிறிதொருவருக்கு உரியவை. அப்பேரழகுப் புன்னகை உங்களுக்குரியது.

“கூறுக! தாங்கள் எதை கோரினாலும் அளிக்கிறேன். இம்மணிமுடியைச் சூடி அமர்ந்த மறுகணம் சிரமறுத்து அரியணையில் விழவேண்டுமெனிலும் கூட” என்றேன். “வேண்டியதில்லை” என்றார். “தாங்கள் தங்கள் தந்தையை துறந்தாக வேண்டும்.” அது எனக்கு சிறு அதிர்ச்சியையே அளித்தது. அவரிடம் நான் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “நான் இப்போதே அவரை துறந்திருக்கிறேன்” என்றேன். “இவ்வண்ணமல்ல. பெயரிலிருந்து, உள்ளத்திலிருந்து, உள்ளாழத்திலிருந்து” என்றார்.

நான் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தேன். அவர் என்னை நோக்கி “இன்று உங்களுடையதென்று நீங்கள் வைத்திருக்கும் அனைத்தையும் துறப்பது அது. மணிமுடி சூடி துவாரகையில் அமர்ந்திருக்க வேண்டுமென்று எண்ணுகையில்கூட எதன்பொருட்டாக அதை எண்ணுகிறீர்கள்? தந்தையைக் கடந்து செல்லவேண்டும் என்பதுதானே?” என்றார் கணிகர். “மைந்தன் தந்தையைக் கடந்து செல்வதே தந்தைக்குச் செய்யும் பெரும்புகழ் என்பதை அறிந்திருக்கிறீர்கள். ஆகவே தந்தையைக் கடந்து செல்லல் அல்ல. துறந்து செல்வதே தேவை என்று கோருகிறேன்.”

“இங்கு அவர் ஒரு துளிகூட எஞ்சலாகாது. ஒருதுளி கூட. எஞ்சுவது அனைத்தும் அவருடைய எதிர்புகழாக இருக்கவேண்டும். அல்லது அதுகூட எஞ்சவேண்டியதில்லை. அவரை முற்றாகச் சரித்து கீழ் நோக்கி செலுத்தவேண்டும்” என்றார் கணிகர். நான் முனகலாக “இந்நகர் இருக்கும் வரை அவர் இருப்பார்” என்றேன். “ஆம், அவர் இருப்பார். அது எவ்வண்ணம் இருக்கவேண்டுமென்று நான் முடிவெடுப்பேன். முற்றாக இந்நகரை அழித்துவிடவேண்டும்” என்றார்.

நான் திகைப்புடன் ”கணிகரே” என்றேன். “இந்நகர் அழியட்டும். யாதவக் குடி இந்நகர் இல்லாமலும் சிறக்கக்கூடும். நீங்கள் யாதவக் குடிக்கு அரசராகுக! உங்கள் பெயரால் நகர் ஒன்றை உருவாக்குக! ஃபானுபுரம்…” என்றார். “அவ்வாறே” என்றேன். அச்சொல் என்னை கிளரச் செய்தது. “அதை சொல்வது எளிது. நகரிலிருந்து அவரை எடுக்கலாம், உங்கள் ஆழத்திலிருந்து எடுப்பது ஒரு பெரும் தவம்” என்றார் கணிகர். “அதை இயற்றுகிறேன். எனக்கு வழி காட்டுங்கள், முற்றாக அவரை என்னில் இருந்து அகற்றுகிறேன்” என்று நான் கூறினேன்.

“இந்நகரை அழிக்கவேண்டும். அதற்கான வழியை நான் கூறுகிறேன்” என்று கணிகர் சொன்னார். “அழிப்பதென்றால்?” என்றேன். “இந்நகரின் ஒவ்வொரு அடித்தளமும் நொறுங்கவேண்டும். ஒவ்வொரு மாளிகையும் சரியவேண்டும். இந்நகர் கடல்கொண்டு மறையவேண்டும்.” நான் மூச்சு இறுக அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய இனிய புன்னகை விரிந்தது. “ஒரு குமிழியென இது மறையவேண்டும். கல்பொருசிறுநுரை என” என்றார்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 35

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 18

கிருதவர்மன் அமர்ந்திருக்க அவரைச் சூழ்ந்து நாங்கள் எண்பதின்மரும் ஒருவர் குறையாது அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஒவ்வொருவரும் ஏனென்றறியாமலேயே நகைத்தோம். ஒருவரை ஒருவர் களியாடினோம். உண்மையில் பின்னர் எண்ணியபோது வியப்பாக இருந்தது. ஒவ்வொருவரும் அன்று பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லும் உண்மையின் ஒளிகொண்டிருந்தது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் ஐயங்களையும் அச்சங்களையுமே சொன்னார்கள். எவரை வெறுக்கிறார்களோ அவரை நோக்கி சென்று அருகே அமர்ந்துகொண்டார்கள். எவரை அஞ்சுகிறார்களோ அவர்கள் கைகளை பற்றிக்கொண்டார்கள். அனைத்து வெறுப்புகளையும் நகையாட்டென மாற்றிக்கொண்டார்கள். அனைத்து அச்சங்களையும் இன்சொல்லென மாற்றிக்கொண்டார்கள்.

பிரத்யும்னனை நோக்கி மூத்தவர் ஃபானு “இவர் கையால் ஒருநாள் களத்தில் நான் கழுத்தறுபட்டு விழுவேன் என எண்ணினேன். அப்போது இவர் என் தலையைப் பற்றி தூக்குவார் என்று கற்பனை செய்தேன். அதன்பொருட்டே இந்நீள்குழல் வளர்த்தேன்” என்றார். “நன்று, இருவருக்கும் முடி இருக்கிறது. இரு தலைமுடிகளையும் சேர்த்து கட்டினால் தேங்காய்போல கையிலே தூக்கமுடியும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். இருவரும் வெடித்து நகைத்தனர். விழிநீர் துளிக்கும் அளவு நகைப்பு. சாம்பனிடம் சுதேஷ்ணன் “அசுரர் அவைகளில் ஷத்ரியர்களுக்கு வெறுங்கைகளில்தான் உணவு அளிக்கப்படும் என்று ஒரு சூதன் பாடினான். மெய்யாகவே அன்று எங்கள் இளையோர் பலர் வெறுங்கையில் உணவுண்பது எப்படி என்று எண்ணிக்கொண்டனர்” என்றார். தொடையில் அறைந்து சாம்பன் நகைத்தார். நகைத்து நகைத்தே உடல் சோர்ந்து தளர்ந்து விழமுடியும் என்று அன்று கண்டேன்.

இனி ஒன்றுமில்லை. அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன என்று ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு குரல் எழுந்ததுபோல. ஒவ்வொருவரும் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த எதுவோ ஒன்று. அந்தப் பேருரு கொண்ட அச்சத்திலிருந்து தப்பவே சிறிய அச்சங்களையும் ஐயங்களையும் உருவாக்கிக்கொண்டோம் என்றும் அப்போது உணர்ந்தேன். ஒருநாளில் அச்சம் விலகியதுபோல. கொலை விழியுடன் எழுந்த தெய்வம் புன்னகைத்து அருட்கை காட்டியதுபோல. பின்னர் மெல்லமெல்ல ஓய்ந்தோம். பேச்சு குறைந்தது. சிரிப்பும் குறைந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி ஒருவரை ஒருவர் உடலால் தொட்டபடி அமர்ந்திருந்தோம். ஒவ்வொரு கையும் வேறு எவர் மேலோ இயல்பாக அமைந்திருந்தது. ஒருவர் மேல் ஒருவரென சாய்ந்திருந்தோம்.

நடுவில் அமர்ந்திருந்த கிருதவர்மன் கண்கள் கலங்கி முகம் உணர்ச்சிகளால் சுருங்கி விரிய அழுபவர் என தோன்றினார். “நன்று. இவ்வண்ணம் நிகழவேண்டும் என்று இருக்கிறது” என்றார். “நன்று, இளைய யாதவர் இங்கு இப்போது வந்தாரென்றால் மிக நன்று” என்றார். ஃபானு “தந்தையை அழைக்கச்செல்வோம். எண்பதின்மரும் இணைந்து செல்வோம்” என்றார். “ஆம், ஒருவர்கூட எஞ்சாது கிளம்பிச்செல்வோம். சாத்யகிக்கு தெரியும் அவர் எங்கிருக்கிறார் என்று. அவரை அழைத்துக்கொண்டு செல்வோம்” என்றார். “அவர் வராவிட்டால் இழுத்து வருவோம். இங்கே மைந்தர் மகிழ்ந்து பொலிவதை அவர் காணவேண்டும். அவருக்கு என்றும் எங்கள் மேல் நம்பிக்கையின்மை இருந்தது. இந்நகரை விட்டு அவர் விலகிச்சென்றதே அதனால்தான்” என்றார் சுஃபானு.

ஃபானு “அந்நம்பிக்கையை நாம் பேணிக்கொள்ளவில்லை” என்றார். அப்போது அவர் குரல் உடைந்தது. விழிநீர் வழியலாயிற்று. “நாம் நம் சிறுமையையே வெளிக்காட்டினோம்… இல்லை என்று சொல்லுங்கள் பார்ப்போம். நாம் அவர் நம்மைவிட மிகப் பெரியவர் என்பதனால் அவரை அஞ்சினோம். அவரை விலக்கினாலொழிய நாம் பெரியவர்களாக தெரிய முடியாது என்பதனால் அவரை வெறுக்க எண்ணினோம். ஒருவரை வெல்ல விழைந்தால் அவரை வெறுப்போம். அது மானுட உளப்போக்கு. அவ்வெறுப்பால் அவர்களை வெல்வதற்கு எதையும் செய்யலாமென்னும் நிலையை அடைவோம்.” சுதேஷ்ணன் “ஆம், மெய்… அவருக்கு நாம் பெரும்பிழையை இழைத்தோம். அவர் உருவாக்கிய இந்நகரிலிருந்து அவரை அகற்றினோம்” என்றார்.

“இது அவருடைய நகர். நாம் இதில் வெறும் ஒட்டுண்ணிகள்” என்று ஃபானுமான் சொன்னான். “சொல்லுங்கள். நாம் யார்? நாம் வெறும் யாதவர். இந்தக் கடலோர பாலைநிலத்து நகரில் நம் இடமென்ன? ஏன் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறோம்? நம் மூதாதையரா இதை ஈட்டினார்கள்? அல்ல, இது முழுக்கமுழுக்க நம் தந்தை இளைய யாதவரின் கொடை. ஆனால் அவர் நமக்கு அளித்ததை முற்றும் பிடுங்க முனைந்தோம். அது முதலைகளின் இயல்பு. அவை உணவிடும் கைகளை அள்ளிக்கவ்வ முயலும். உணவிடுபவர்களையே உண்ணவும் முனையும்… நாம் வெறும் முதலைகள். எண்ணமோ நெறியோ இல்லாதவர்கள்.” அச்சொற்கள் ஒவ்வொருவரையும் உணர்வழியச் செய்தன. மூத்தவர் ஃபானு விசும்பி அழலானார். அதுவே தொடக்கம். பலரும் விழிநீர்விட்டனர்.

அப்போது அமைச்சர் மெல்ல வந்து “அரசர் கிருதவர்மன் நேரடியாக நீண்ட பயணத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார். அவர் உடல் சோர்ந்திருக்கக்கூடும். அவரை உணவுண்ண அனுப்ப வேண்டும், அவர் சற்று ஓய்வெடுக்கவேண்டும்” என்றார். “ஆம் தந்தையே, தாங்கள் ஓய்வெடுங்கள்” என்றபடி ஃபானு எழுந்தார். “தந்தையே, நானும் அதை மறந்துவிட்டேன். தாங்கள் ஓய்வெடுக்கவேண்டும்” என்றார் பிரத்யும்னன். “இல்லை, இதற்கு மேல் ஓர் இளைப்பாறலோ அன்னம்கொள்ளலோ உண்டா என்ன?” என்றார் கிருதவர்மன். முகம் மலர்ந்து கைவிரித்து “இந்நாளில் நான் பெருந்தந்தையென ஆனேன். ஆண் நிறைவுகொள்வது பெருந்தந்தை என்னும் நிலையிலேயே” என்றார்.

ஃபானு “மீண்டும் சந்திப்போம். மாலை தங்களுக்கென ஒரு விருந்து ஏற்பாடு செய்கிறோம்” என்றார். “களியாட்டும் இசையும் இருக்கட்டும் அதில்” என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார். “ஆம், இங்கேயே பேரவைகூடத்திலேயே ஏற்பாடு செய்வோம்” என்றார் ஃபானு. “நெடுங்காலமாக அது பூட்டியே கிடக்கிறது. உண்மையில் எந்தை இங்கிருந்து சென்றபின்னர் களியாட்டு அறைகள் எல்லாமே ஓய்ந்துவிட்டன. பெரும்பாலானவை அன்று பூட்டப்பட்டவை. அதன் பிறகு தூய்மை செய்யப்படவில்லை.” ஃபானுமான் “ஆம், களியாட்டறைகள் ஓய்ந்தமையால்தான் நகர் இருண்டது. துவாரகை களியாட்டின் நகரம். களியாட்டுக்குரிய தேவதைகளை சிறைவைத்துவிட்டோம்!” என்றான்.

சுஃபானு கைதூக்கி “அத்தனை களியாட்டறைகளும் ஒருங்கட்டும். அத்தனை விருந்தறைகளும் ஒருங்கட்டும். நகர்மக்கள் அனைவருக்கும் நாளை பெருவிழவொன்றை அறிவிப்போம். யானை மீதேறி கிருதவர்மன் நகர் மீது செல்லட்டும். எந்தையே அவர் வடிவில் எழுந்திருக்கிறார் என்பதை நகர் மக்கள் அறியட்டும். இங்கு இனி அவர் சொல்லுக்கு மறுசொல்லென ஒன்றில்லை என்று குடிகள் தெளியட்டும்” என்றார். ஃபானு “ஆம்! அது குடியின் மூத்த மைந்தன் என என் சொல்” என்றார். பிரத்யும்னன் “அறியட்டும் உலகு! அது என் குடியின் சொல்” என்றார். “ஆம், அவ்வாறே” என்றார் சாம்பன். மைந்தர் அனைவரும் கைதூக்கி “ஆணை! ஆணை! ஆணை!” என்று கூவினர். கிருதவர்மன் கைதூக்கி “வெல்க யாதவப்பெருங்குலம்! வெல்க துவாரகை!” என்றார்.

நான் கிருதவர்மனிடம் “மாலை விருந்தில் மீண்டும் சந்திப்போம். அதுவரை தாங்கள் நீராடி ஓய்வெடுக்கலாம்” என்றேன். கிருதவர்மன் “ஆம், ஓய்வைப்பற்றிப் பேசியதுமே களைப்பு எழுகிறது. என் உடல் இத்தனை வெம்மையை தாங்காது” என்றார். எழுந்து ஃபானுவின் தோளில் தட்டி “மைந்தா, வருகிறேன்” என்றார். பிரத்யும்னனின் வயிற்றில் கையால் விளையாட்டாகக் குத்தி “நெடுநாட்களாக படைக்கலம் பயிலவில்லை நீ. அரியணை அமர்ந்து சொல்சூழ்ந்துகொண்டிருக்கிறாய். தசை திரண்டிருக்கிறது வயிற்றில்” என்றபின் சாம்பனின் தலைமேல் கைவைத்து சற்றே உலுக்கிவிட்டு என்னுடன் வந்தார்.

இடைநாழியினூடாகச் செல்கையில் என்னிடம் “நன்றி, மைந்தா. நான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. இங்கு இவ்வண்ணம் நிகழும் என்று எண்ணியிருக்கவும் இல்லை. அதைவிட என்னுள் இருந்து இவ்வண்ணம் ஒருவன் எழுவான் என்றும் கருதவில்லை” என்றார். “வரும் வழியெல்லாம் அச்சமும் ஐயமுமாக அலைக்கழிக்கப்பட்டேன். இங்கு சிறுமைகொண்டு விழிநீர்விட்டே நின்றிருப்பேன் என்றும், ஒருவேளை மேலும் சிறுமையென இங்கு களம்படுவேன் என்றும் எண்ணிக்கொண்டேன். மைந்தரால் கொல்லப்படுபவன் விண்ணுலகை எய்துவதில்லை. ஏனெனில் தனக்கும் தனது ஏழு மூதாதையருக்குமான அன்னத்தையே அவன் நிறுத்திவிடுகிறான்” என்றார்.

“அவ்வாறு நிகழும் என்று தாங்கள் எதிர்பார்த்திருக்கக்கூடாது” என்றேன். “அது எங்கள் குடிமேல் சொல்லும் பழி. ஒருபோதும் அவ்வண்ணம் நிகழ்ந்திருக்காது.” கிருதவர்மன் “நிகழும்” என்றார். “யாதவக் குடியில் அவ்வாறெல்லாம் நிகழும் என்ற குறிப்பு நெடுங்காலமாகவே உள்ளது. ஒவ்வொரு முறை யாதவர்களுக்குள் பூசல் எழுகையிலும் மூத்தவர்கள் பதறுவது ஒரு குலப்பேரழிவு இங்கு நிகழும் என்ற தொன்மையான ஐயத்தால்தான்” என்று அவர் சொன்னார். “யாதவக் குடி தன்னுள் போரிட்டு முற்றழியும் என்றும் பின்னர் பிற குருதிக்கலப்புடன் பிறந்தெழும் என்றும் நிமித்தச்சொல் எழுந்து பதினெட்டு தலைமுறை ஆகிறது. பதினெட்டு தலைமுறைக்குப் பின் அவ்வண்ணம் நிகழும் என்பதே சொல் என்கிறார்கள் பூசகர்கள்.”

“ஆனால் இன்று நிகழ்ந்தவற்றை பார்க்கையில் ஒருபோதும் அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று தோன்றுகிறது” என கிருதவர்மன் தொடர்ந்தார். “அகத்தில் நாம் அனைவரும் மிக எளியவர்கள். ஒருவரோடொருவர் மெய்யான அன்பு கொண்டிருக்கிறோம். தந்தையர் மேல் மாறாத மதிப்பும் கொண்டிருக்கிறோம்.” அவர் முகம் கனிந்தது. வெந்து கரைந்த முகத்தில்கூட கனிவு பேரழகுடனேயே வெளிப்படுகிறது என்று கண்டேன். நான் புன்னகைத்து “நாம் தீயவர்களல்ல என்று நாமே உணர்வதைப்போல் மகிழ்வும் நிறைவும் அளிப்பது பிறிதொன்றில்லை. நாம் நம்மை நாமே தழுவிக்கொள்கிறோம். நம்மை நாமே கொஞ்சி குலாவிக்கொள்கிறோம்” என்றேன்.

“உண்மைதான்” என்று அவர் கூறினார். “இன்று நான் நிறைவுற்றிருக்கிறேன். தெய்வங்கள் என்மேல் கருணைகொண்டவை என்றால் இன்றே துயிலில் இப்புன்னகை என் முகத்தில் திகழ்ந்திருக்க என்னை உயிர்நீக்கச் செய்யும். எனில் அங்கு ஒளிமிக்க விண்ணுலகு எனக்காக ஒருங்கியிருப்பதை சென்று காண்பேன்” என்றார்.  நான் “விழைந்த சாவை யோகியருக்கு அன்றி பிறருக்கு தெய்வங்கள் அளிப்பதில்லை என்பார்கள். விழைந்த மரணம் என்பது ஊழல்ல, பரிசும் அல்ல, அது நாம் ஈட்டும் செல்வம்” என்றேன். “ஆம்” என்று அவர் சொல்லி புன்னகைத்து “ஒருவேளை விரும்பிய வாழ்வை விலையெனக் கொடுத்து இதை ஈட்டியிருக்கிறேனோ என்னவோ?” என்றார்.

நான் “அவ்வண்ணமல்ல. தாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்வும் பொருள் உள்ளதே” என்றேன். கிருதவர்மன் “வஞ்சத்தை மட்டுமே ஈட்டிக்கொண்டிருந்தேன். வஞ்சத்தை பீடமெனக் கொண்டு அமர்ந்து வஞ்சத்தை மணிமுடியென சூடி அமர்ந்திருப்பவன் என்று என்னைப்பற்றி ஒரு சூதன் பாடியபோது நான் அகம் மகிழ்ந்ததை நினைவுகூர்கிறேன். வஞ்சமகன் என்று சொல்லை எனக்கென சிறப்பு மொழியாகவே எண்ணியிருந்தேன்” என்றார். “ஆனால் அதை எண்ணி இப்போது உளம் கூசுகிறேன். இவ்வாழ்வு வஞ்சத்தில் வீணடிக்கப்படுவதற்குரியதல்ல. எண்ணி இன்புறுவதற்குள்ள எல்லாம் இங்குள்ளன. மகிழ்விக்கக்கூடியவை. விழிநீர் சிந்தி நின்று வழிபடுவதற்குரியவை. உளம் விரிந்து தழுவுதற்குரியவை.”

நான் அவரிடம் “ஆனால் நீங்கள் இப்புவியில் எதையும் விழைந்து வஞ்சம் கொள்ளவில்லை. தந்தையே, நீங்கள் உங்கள் பொருட்டு கூட வஞ்சம் கொள்ளவில்லை. உங்கள் வஞ்சம் உங்கள் தோழனின் பொருட்டு, அவர் இறப்பின் பொருட்டு. இப்புவியில் எதற்காகவும் உங்கள் தோழரை விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. இப்புவியில் அனைத்தையும் ஒரு தோழனின், அதுவும் இறந்த தோழனின் நட்பின் பொருட்டு ஈடுவைத்தீர்கள். சததன்வாவின் வஞ்சத்தை இத்தனை ஆண்டுகள் இங்கு நிலைநிறுத்தினீர்கள். அது அத்தனை சிறிய விழுமியம் ஒன்றும் அல்ல. மானுடர் எண்ணி பயில வேண்டியது, ஊழ்கத்திலமர்ந்து உணரவேண்டியது” என்றேன்.

“இச்சொற்களையே நீ என்னிடம் கூறியது நிறைவளிக்கிறது. ஆனால் அது உண்மையல்ல. அவ்வாறுதான் நானும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்” என்றார் கிருதவர்மன். “ஆனால் இன்று தோன்றுகிறது, இங்கே இதுவரை பெருவஞ்சமும் காழ்ப்பும் கொண்டவர் எவராவது சிறுமையின் பொருட்டு, எளிமையின் பொருட்டு அந்த விழைவை கொண்டிருக்கிறார்களா என்று.” அவர் கண்கள் கனவிலெனத் தெரிந்தன. “பெருவஞ்சம் ஒரு களியாட்டு. அக்களியாட்டை அடைய விரும்புபவர் அதற்கென எல்லா முறையான சொற்களையும் தானே உருவாக்கிக்கொண்டிருப்பார். தன் பொருட்டல்ல, தன் குடியின் பொருட்டு என்பார். தன் தோழமையின் பொருட்டு என்பார். தன் தெய்வங்களின் பொருட்டு, பேரறத்தின் பொருட்டு என்பார். உயரிய விழுமியங்களை உரைப்பார்.”

“மாபெரும் நெறியொன்றின் பொருட்டே தான் அவ்விருளை சூடிக்கொண்டிருப்பதாக தன்னை தானே நம்ப வைத்துக்கொள்வார். தன்னை தானே நம்ப வைத்துக்கொள்பவர் பிறரையும் அவ்வாறே நம்பவைப்பதில் வெற்றி பெறுவார்” என்றார் கிருதவர்மன். ”ஆனால் உண்மையில் அவருடைய விழைவென்பது வஞ்சத்தின் பொருட்டே. அவருடைய நெறிகள் அனைத்தும் வஞ்சம் கொள்வதற்காகவே. வஞ்சம் ஒரு நோய். ஒருவன் நோயுறும்போது நோய் தோன்றுவதற்கு நெடுநாட்களுக்கு முன்னாலேயே அவன் நோயுறுவதற்கான அனைத்து உளநிலைகளையும் தெய்வங்கள் அவனிடம் உருவாக்கிவிடுகின்றன. அத்தனை சொற்களையும் கொண்டுவந்து சமைத்து அகத்தே பரிமாறிவிடுகின்றன. வஞ்சமும் அவ்வாறே.”

நான் அவரிடம் பேச விரும்பவில்லை. அவர் “நன்று. எவ்வாறாயினும் நோய் மட்டுப்பட்டுள்ளது. என் இருளிலிருந்து என்னால் வெளியே வரமுடியுமென்று இப்போது உணர்கிறேன். இருளில் இருக்கிறேன் என்று உணர்வதே ஒரு விடுதலை. அதிலிருந்து வெளிவரக்கூடுமென்ற நம்பிக்கையை பெறுவது பிறிதொரு விடுதலை. ஓர் அடியேனும் வெளியே வைத்துவிடுவது என்பது அதைவிடவும் பெரிய விடுதலை” என்றார்.

கிருதவர்மனின் அறையை அடைந்ததும் நான் தலைவணங்கி “தந்தையே, இது தங்களுக்குரிய அரண்மனை. எந்தை இங்கிருந்தபோது கோடைகாலத்தில் அவர் தங்குமிடம் இது. இது தெற்கிலிருந்து வரும் விசைகொண்ட காற்றால் உலைக்கப்படும் மாளிகை. ஆகவே தென்றல்மாளிகை என்று இதற்கு பெயர். இதன் அனைத்துச் சாளரங்களினூடாகவும் தெற்குக்காற்று உள்ளே பெருகி வரும். கடற்காற்று தங்களுக்கு உகந்ததென்றால் இங்கு தாங்கள் மகிழ்ந்திருக்கலாம்” என்றேன்.

“ஆம், காற்று எனக்கு எப்போதும் தேவைப்படுகிறது” என்றபின் உரக்க நகைத்து “நெடுங்காலமாக நான் காற்றில்லாத அறைகளையே விரும்பியிருக்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்றார். நான் “மெய்யாகவா?” என்றேன். “ஆம். என்னால் பெரிய அகன்ற அறைகளில் அந்தியுறங்க முடிந்ததில்லை. மிகச் சிறிய அறைகள், காற்றோட்டமில்லாத அறைகள், எப்போதும் அரையிருள் நிறைந்த அறைகள் எனக்கு உகந்தவையாக இருந்தன. அவ்வறைக்குள் என் உடலின் வெம்மையும் என் உடலின் மணமும் நிறைந்திருக்கவேண்டும்” என்றார்.

நான் நகைத்து “புலிக்குகைகள்போல” என்றேன். “ஆம், மிகச் சரியாக புலிக்குகைகள்போல. புலியால் குகையில்தான் தங்க முடியும். வெட்டவெளி அதை அலைவுறச் செய்கிறது. அங்கு அதனால் துயில்கொள்ள இயலாது. மிகச் சிறிய அறைகளுக்குள் ஏன் துயில்கொண்டேன் என்று இப்போது எண்ணிப்பார்க்கிறேன். அங்கு நான் மேலும் தனித்திருக்கிறேன் என்பதனாலாக இருக்கலாம். கற்பனையில்கூட அங்கு இன்னொருவர் இருப்பதை விரும்பாததனாலாக இருக்கலாம். எப்போதும் என்னுடன் இன்னொருவரை துயில்கொள்ள விட்டதில்லை. அஸ்வத்தாமனும் நானும் உளத்தால் நெருங்கி இருந்த காலத்தில்கூட நான் தனியாக சிற்றறைகளுக்குள் அல்லது குகைப்பொந்துகளுக்குள் நுழைந்து தனித்தே துயில்கொண்டிருக்கிறேன்.”

“குருக்ஷேத்ரப் போர் முடிந்ததும் மேலும் தனிமைப்பட்டேன். தவக்குடில் என்று நான் சென்று அமைந்தது கால் நீட்டினால் தலை இடிக்கும் சிறிய குடிலில்” என்றார் கிருதவர்மன். “நெடுங்காலத்திற்குப் பின்னர் முதன்முறையாக இத்தனை பெரிய அறையில் துயில்கொள்ளவிருக்கிறேன். நன்று, ஏவலனை அழைத்து இச்சாளரங்கள் அனைத்தையும் திறக்கச் சொல்.” நான் “அனைத்தையும் திறந்தால் உள்ளே அனைத்துத் துணிகளும் சிறகுகளாகி படபடக்கும். காற்றில் அவை சுழன்று சுழன்று அடிக்கும்” என்றேன். “எனக்கு காற்று சுழன்று அடிக்கவேண்டும். கடல்மேல் படுத்திருக்கிறேன் என்று நான் உணரவேண்டும். உண்மையில் இந்த அறையை காற்று பறக்கடிக்கவேண்டும். நான் வெட்டவெளியையே விரும்புகிறேன்” என்றார் கிருதவர்மன்.

நான் ஏவலர்களை அழைத்து சாளரங்களின் கதவுகளை திறக்கச் சொன்னேன். அவற்றின் கதவுகள் நெடுங்காலமாக திறக்காததனால் இறுகியிருந்தன. பித்தளைக் கீல்கள் என்பதனால் அவை அத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகும் ஓசையின்றி திறந்தன. அவர்கள் அனைத்தையும் துடைத்தனர். பட்டு விரிக்கப்பட்ட மஞ்சத்தில் அவர் அமர்ந்தார். நான் எதிரே நின்று தலைவணங்கி “அனைத்தும் இங்கு ஒருக்கப்பட்டுள்ளன. தாங்கள் ஓய்வெடுங்கள்” என்றேன். அவர் என்னிடம் “சாத்யகி எங்கிருக்கிறார்?” என்றார். என் உள்ளம் திடுக்கிட்டது. “அவர் இங்குதான் இருக்கிறார். அவரது குடிகள் இங்கு சிறிய தங்குமிடம் ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளனர். அங்கிருக்கிறார். தங்களை இன்று மாலை அவர் சந்திக்க வருவார். விருந்திற்கு அவரை அழைக்க ஏவலர் சென்றிருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

“நன்று. அவரை நான் சந்திக்கவேண்டும்” என்றார். நான் தலைவணங்கி வெளியே வந்தேன்.

 

இடைநாழியில் நடந்தபோது என் கால் தளர்ந்திருந்தது. உள்ளம் எடைகொண்டு ஒரு பொருள் என உள்ளே அமர்ந்திருந்தது. பின்னர் நீண்ட இடைநாழியில் நின்றேன். என் உள்ளம் அடைந்த சோர்வென்ன என்று எனக்கு புரியவில்லை. தவறான எதையோ கண்டுவிட்டிருக்கிறேன். தவறானது அல்ல, பிழையானது, ஒவ்வாதது. எதை? எதை? அல்லது அச்சுறுத்தும் எதையோ. எதை? எதை?

நான் அப்போது என் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்ள விரும்பினேன். என் அறையும் சற்று பெரியதுதான். துவாரகையில் அனைத்து அறைகளும் சற்று பெரியவைதான். எனக்கு அப்போது மிகச் சிறிய அறை ஒன்று தேவையாக இருந்தது. நான் மட்டுமே இருக்கும் அறை. இருண்ட சிறிய பொந்து போன்ற அறை. அப்போது தோன்றியது அது கணிகரின் அறை என்று. அவர் எங்கு தங்கியிருக்கிறார் என்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அத்தகைய அறை ஒன்றிலேயே அவர் தங்கியிருக்கக் கூடும். அதற்குள் சென்று அவருடன் அமர்ந்திருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது.

ஏன் அவ்வாறு தோன்றியது என்று எண்ணி எண்ணி வியந்திருக்கிறேன். நமது உள்ளம் நமக்கு சற்று முன்னால் பறந்துகொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான தருணங்களில் நமது உள்ளமே நம்மை அறியாமல் முடிவுகள் எடுத்த பிறகு அதற்கான அனைத்து சொற்கூட்டல்களினூடாக அம்முடிவையே சென்றடைகிறோம். தந்தையே, வானில் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஓட்டங்கள் உள்ளன. அவையே பறவைகளை புவி முழுக்க கொண்டுசெல்கின்றன. ஆனால் பறவைகள் தாங்கள் சிறகடித்து நீந்திச் சென்றுகொண்டிருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பார்கள்.

நான் ஏவலனிடம் என்னை அழைத்துச் செல்லும்படி ஆணையிட்டேன். அரண்மனைக்குப் பின்னால் யாதவர் குடிகளுக்கு அருகே ஒரு சிறு மாளிகையில் கணிகர் தங்கியிருக்கிறார் என எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் மாளிகை நெருங்கியதும் ஏவலன் பக்கவாட்டில் திரும்பிச்செல்வதை கண்டேன். “எங்கு செல்கிறாய்?” என்று கேட்டேன். “கணிகரின் ஆணை. அவர் தனக்கு மாளிகையில் தங்கி பழக்கமில்லை என்று உரைத்தார். தனக்கென ஒரு சிறு குடிலை அமைக்கவேண்டுமென கோரினார். அவ்வாறே மாளிகைக்கு பின்பக்கம் சிறு தோட்டத்தில் அவருக்கான குடில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது” என்றான்.

அக்குடில் தொலைவில் பார்த்தபோது ஒரு சிறு குருவிக்கூடென்றே தோன்றியது. கையில் கிடைத்த அனைத்தையும் கொண்டு பறவைகள் உருவாக்கும் சிறு தங்குமிடம். அங்கு சென்று வெளியே நின்றபோது அதற்குள் இன்னொருவர் செல்லக்கூடும் என்று தோன்றவில்லை. மரக்கிளைகளில் செய்யப்பட்ட கூடல்ல அது. சுற்றியிருக்கும் இலைகளையும் சருகுகளையும் இழுத்தெடுத்து அமைக்கப்பட்ட ஒரு பதுங்குமிடம். புதர்ப்பறவைகளின் கூடுபோல. “உத்தமரே!” என்று நான் அழைத்தேன். கணிகர் உள்ளிருந்து அமர்ந்தவாறே எட்டிப்பார்த்தார். தரையிலிட்ட தர்ப்பைப் புல்லில் அமர்ந்து சுவடி ஒன்றை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் “வருக!” என்றார்.

நான் உள்ளே நுழைந்தேன். “அமர்க!” என்றார். நானும் அவரும் அமர்ந்துகொண்டபோது அக்குடிலின் சிறுவெளி நிறைந்தது. உண்மையில் என் உடலின் ஒரு சிறுபகுதி வெளியே கூட இருந்தது. “கூறுக!” என்றார். “கிருதவர்மன் வந்திருக்கிறார். இன்று மாலை ஒரு விருந்து ஒருக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கு தங்களையும் அழைக்கும்பொருட்டே வந்தேன்” என்றேன். அதை கூறிய பின்னரே அங்கு வந்ததற்கு மிகப் பொருத்தமான ஏது அது என்று எனக்கு தெரிந்தது. என்னை அறியாமலேயே மிகச் சரியான சொல்சூழ்கைகளை நான் எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். முன்பென்றால் அப்படி ஒரு சொல்லை எடுத்து முறைப்படி உரைக்கும்பொருட்டு நான் மிகவும் போராடியிருப்பேன்.

அவர் என்னிடம் “நன்று” என்றார். அவரது புன்னகை இனிதாக இருப்பதை நான் பார்த்தேன். அவரை நெடுங்காலமாக பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அழகென்றும் நலமென்றும் எதுவுமே தெரியாத முகம் கொண்டவர். ஆனால் மிக அரிதாக புன்னகைக்கும்போது மட்டும் அவர் பேரழகுடன் இருந்தார். அத்தனை அழகுகொண்ட புன்னகையை அதற்கு முன் தங்கள் முகத்தில் மட்டும் பார்த்திருக்கிறேன். “தாங்கள் அவ்விருந்தில் பங்குகொள்ள வேண்டும், அந்தணரே. எங்கள் எண்பதின்மருக்கும் நடந்த பூசல்களையும் அதன் விளைவாக நடந்த காழ்ப்புகளையும் தாங்கள் அறிவீர்கள். கிருதவர்மன் வந்து அனைத்தையும் இனிதாக மாற்றிவிட்டார். ஒரே கணத்தில், ஒரே சொல்லில். சொல்கூட இல்லை, ஒரு நோக்கில்” என்றேன்.

“ஆம், அது நன்று. தெய்வங்கள் துவாரகையிடம் கனிவுடன் இருக்கின்றன” என்று அவர் சொன்னார். “இன்று தெய்வங்கள் நிறைக! மூதாதையர் பொலிவுறுக! இது ஒரு இனிய நாள். நான் இனிப்பென எதையாவது அருந்தியாகவேண்டும்” என்றார். ஏவலனை அழைத்து “இனிப்பு ஏதேனும் கொண்டு வா” என்றார். பின்னர் என்னிடம் “சாத்யகி எங்கிருக்கிறார்?” என்றார். அக்கணம் நான் மீண்டும் அந்த உளஅதிர்வை உணர்ந்தேன். உடனே எனக்கு ஒன்று தெரிந்தது. அந்த முதல் உடல் அதிர்வு ஏன் ஏற்பட்டது என்று. சாத்யகியைக் குறித்து கேட்டபோது கிருதவர்மனின் கண்களில் எழுந்தது ஒரு சிறு நஞ்சு. துளியிலும் துளி. ஊசிநுனியால் தொட்டு எடுப்பதற்குரியது. சிறிய நஞ்சு மேலும் வீரியம் கொள்ளும். ஏனென்றால் தன் தொடுகைக்குரிய நரம்புமுடிச்சை தேடி கண்டடையும் கூர் கொண்டது அது. கணிகர் அதை அறிந்திருக்கிறார் என்று உணர்ந்தேன்.

நூல் இருபத்திஐந்து – கல்பொருசிறுநுரை – 34

பகுதி நான்கு : அலைமீள்கை – 17

துவாரகைக்கு நான் கிருதவர்மனுடன் வந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்ற செய்தியை முன்னரே மூத்தவரிடம் தெரிவித்திருந்தமையால் நகருக்கு நெடுந்தொலைவிலேயே எங்களை வரவேற்கும் பொருட்டு சுஃபானுவும் மூன்று உடன்பிறந்தாரும் அணிப்படையினருடன் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் பாலை நிலத்தில் துவாரகையின் செம்பருந்துக்கொடி உயர்ந்து பறக்கும் மூங்கிலுடன் நின்றிருப்பதை தொலைவிலேயே நாங்கள் கண்டோம். இணையாக யாதவக்குடியின் பசுக்கொடியும் பறந்தது. என்னுடன் வந்திருந்த சிறிய காவல்படையினர் கொம்பொலி எழுப்பி எங்கள் வருகையை அறிவித்தனர். அங்கிருந்து முரசுகளும் முழவுகளும் சங்கும் மணியும் ஒலித்தன. கிருதவர்மனுக்கான வாழ்த்தொலிகள் எழுந்தன.

கிருதவர்மன் அந்த வாழ்த்துகளை எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறார் என்று பார்ப்பதற்காக நான் திரும்பி அவர் முகத்தை பார்த்தேன். அவர் முகம் இறுகியிருந்தது. எந்த உவகையும் அதில் தெரியவில்லை. அது அவ்வாறே இருக்கும் என்று எனக்கு தெரிந்திருந்தது. அவர் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டுபவர் அல்ல. நான் அவருடைய கண்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். நான் அவருக்கு இணையாக வந்துகொண்டிருந்தமையால் என்னால் அவர் விழிகளை சற்று அப்பாலிருந்தே பார்க்க இயன்றது. உணர்வுகளுக்கு அப்பால் ஒன்று மானுடரின் கண்களில் எழுவதுண்டு. தன்னிலை என்று அதை சொல்லலாம். தன்னை அவ்வண்ணம் அக்கணத்தில் அவ்வாறு அந்த ஆத்மா வைத்துக்கொள்ளும் நிலை அது. கண்களை ஆத்மாவை நோக்கி போடப்பட்ட சிறுதுளைகள் என்று என் ஆசிரியர் ஸ்ரீகரர் கூறுவதுண்டு. கூர்ந்து நோக்கினால் எவரும் அதை பார்த்துவிடமுடியும்.

நான் அவருடைய விழிகளை முதல்முறையாகக் கண்டது அந்தச் சிறுகுடிலில் இருந்து அவர் வெளியே வந்தபோதுதான். அதுவரை அவர் என நினைத்திருந்த சுவரிலிருந்து எழுந்தவர் போலிருந்தார். உண்மையில் அங்கே தோன்றிய உரு போலவே அவர் இருந்தது என்னை திகைப்புறச் செய்தது. நான் அவரை நடுக்குடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அது ஒரு மானுட உடலென்றே தோன்றவில்லை. வெந்து உருகிய தசைகள் உறைந்த மெழுகுருவென்றாகியிருந்தன. இழுபட்டு கோணலாகத் திறந்த வாயில் பற்கள் புடைத்திருந்தன. செந்நிறத் தோல் மூடிய தலையில் ஒரு பகுதியில் மட்டும் சற்றே முடியிருந்தது. ஒரு செவியும் கழுத்தும் தோளும் உருவழிந்து ஒற்றைச் சதைக்குழைவெனத் தெரிந்தன.

ஆனால் அவர் விழிகள் உயிருடனிருந்தன. அவர் என்னை கூர்ந்து நோக்கினார். “செல்வோம்” என்று அவர் சொன்னபோது அவை ஒரு கணம் புன்னகைத்தன. பின்னர் கண்டுகொண்டேன், அவருடைய முகத்தில் உணர்ச்சிகளைக் காட்டுவது விழிகள் மட்டுமே. முகம் என்பது நாம் அறிந்த பொது அமைப்பு ஒன்றை கொண்டது. அதில் மிகச் சிறிய மாறுதல் ஏற்பட்டால்கூட உணர்ச்சிகளை அது தொடர்புறுத்துவதில்லை, பிழையாக உணர்ச்சிகளை காட்டிவிடுகிறது. விழித்தசை சற்று கீழிறங்கியமையால் ஒருவர் சோர்வும் சலிப்பும் உற்றவராகத் தெரிகிறார். வாய் சற்று கோணலாகிவிட்டமையால் ஒருவர் ஏளனம் மிக்கவராகத் தெரிகிறார். கிருதவர்மனின் முகம் உணர்வுகளுக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டது. ஆனால் விழிகள் அந்தத் திரைக்கு அப்பாலிருந்து எழுந்து வந்தன.

மூத்தவர் சுஃபானுவும் இளையவர்களும் கைகூப்பியபடி வந்தனர். தேரிலிருந்து இறங்கிய கிருதவர்மன் நிமிர்ந்த தலையுடன் என்ன நிகழ்கிறது என்ற அறிதல் இல்லாதவர்போல் அங்கு நிற்க அவர்கள் அருகணைந்து கால்தொட்டு வணங்கி “வாழ்த்துக, தந்தையே!” என முகமன் உரைத்தனர். அச்சொற்களைக் கேட்டு அவருடைய உடல் சற்றே மாறுகிறதோ என்று நான் ஐயுற்றேன். ஒரு மெல்லிய குறுகல், அல்லது விதிர்ப்பு. அவர் சற்று கம்மிய குரலில் “நன்று! நலம் சூழ்க!” என்று சொல்லி சுஃபானுவின் தோளில் தட்டினார். அக்கணம் அவர் கண்களை நான் நேருக்கு நேர் பார்த்தேன். எந்த மறைவுமின்றி அவர் ஆத்மாவை சென்று சுட்டின அவை. அவர் தன்னை ஒரு பிதாமகர் என்று எண்ணிக்கொள்கிறார் என்று அறிந்தேன்.

ஆனால் அது நான் எண்ணியதே என்று அப்போது உணர்ந்தேன். எனினும் அது ஏமாற்றத்தை அளித்தது. தந்தையே, அங்கு அவர் உங்கள் இடத்தில் தன்னை வைத்துக்கொண்டார். தன்னை எங்கள் அனைவருக்கும் தந்தையென நிறுத்தினார். அக்கணம் அவரில் வந்த கனிவு அவர் ஒருபோதும் துவாரகையின் முற்றழிவை, உங்கள் மைந்தர்களின் சாவை விரும்பமாட்டார் என்று எனக்குக் காட்டியது. இத்தனைக்கும் சுஃபானுவும் இளையவர்களும் மிகமிக வழக்கமான சொற்களை, பெரிய உணர்வெழுச்சி ஏதுமின்றித்தான் சொல்லியிருந்தார்கள். அவர் அதை எதிர்பாராதவர்போல தோன்றினார். அல்லது அதை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தாரா?

எனில் துவாரகையின் முற்றழிவைப்பற்றி நான் கூறுகையில் எல்லாம் அவர் அதை பிறிதொரு பொருளில்தான் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாரா? அப்போது அறிந்தேன் தந்தையே, ஒருபோதும் அவர் உங்கள் எதிரி அல்ல. உங்கள் அணைப்பை, வெறும் தொடுகையை எதிர்பார்த்திருக்கும் உடன்பிறந்தான். இந்த நாடகத்தில் ஒருபோதும் அது நிகழப்போவதில்லை என்று அறிந்து அதே விசையில் மறுமுனை கொள்பவர். நான் அவரை அதன் பின்பு பார்க்கவில்லை. அந்த ஒரு கணநேர கண்ணை என்னுள் விரித்து விரித்துப் பெருக்கி அவரென்று ஆக்கிக்கொண்டேன்.

அவர் அங்கு வந்திருப்பது உங்கள் உருவில். அங்கு உங்கள் மைந்தர்களுக்கு நடுவே ஒற்றுமையை உருவாக்கவே அவர் முயல்வார். அனைவருக்கும் முதன்மைத் தந்தையென அங்கு அமர்ந்திருப்பார். துவாரகை முந்தைய பொலிவைவிட மிகுந்தெழுவதையே அவர் விழைகிறார். அவ்வண்ணம் ஒன்றை நிகழ்த்தவும் அவரால் இயலும். அவர் உங்களை வெல்வது துவாரகையை உங்கள் காலத்தைவிட பொலிவுற்றதாக ஆக்கும்போது மட்டும்தான். உங்களைக் கடந்து செல்வது உங்களின் புகழையும் நிலைநிறுத்தும் ஒருவனாக தன்னை ஆக்கிக்கொள்வதனூடாக. உங்களுக்கு புகழ் அளித்து உங்களை சிறிதாக்குவதனூடாக அவரது ஆணவம் நிறைவுறும்போது. தந்தையே, நீங்கள் வேறெங்கு எவ்வண்ணம் பேருருக்கொண்டிருந்தாலும் அவர் அகத்தில் சிறுத்து அவர் அளிக்கும் அன்னத்தை உண்ணும் இளம்சிறுவன்போல் அமர்ந்திருப்பீர்கள். அதைத்தான் அவர் விரும்புகிறார்.

அதற்கப்பால் ஒன்று, தந்தையே. அது அவர் என் அன்னைமேல் கொண்ட வெற்றி அது. கிருதவர்மனை அந்நாள் வரை இயக்கியது உங்கள்மேல் கொண்ட வஞ்சம் என்று எண்ணியிருந்தேன். அந்த வஞ்சத்தின் உள்ளென அமைந்திருந்தது எங்கள் அன்னைமேல் கொண்ட காதல். அவ்வஞ்சம் மிக உயரிய ஒன்றின் கருநிழல். இன்று மைந்தர் வந்து அடிபணிகையில் அவர் காண்பது அன்னையை, இம்மைந்தர் அவர் மைந்தரும் என ஆகும் தருணம் அமைவது அவ்வண்ணம்தான். தந்தையே, மெய்க்காதலில் இருந்து வஞ்சமும் கசப்பும் காழ்ப்பும் எழக்கூடும். ஆனால் அவை அனைத்தும் காதலின் வடிவாகவே ஆழத்தில் திகழும். தன் முதன்மை இனிமையை ஒருபோதும் காதல் இழந்துவிடுவதில்லை.

நான் என்னுள் ஏமாற்றம் இருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். ஏமாற்றம் என்றும் அதை கூற இயலாது. ஒன்று ஊகிக்கலாம். அது ஒரு சிறு உவகையால் ஈடுகட்டப்பட்ட ஏமாற்றம். அவரை நான் வகுத்துவிட்டேன். இனி அதைக்கொண்டு நான் அவரை ஆள இயலும். அதுவரை அவர் எவர் என என் அகம் பதைத்துக்கொண்டிருந்தது, அதை கடந்துவிட்டேன். விஸ்வாமித்ரரின் குடிலில் இருந்து கிளம்பியது முதல் நான் அகம் பதறிக்கொண்டுதான் இருந்தேன். என்னிடம் விஸ்வாமித்ரர் சொன்ன சொற்கள் நான் கொண்ட அனைத்து உருவகங்களையும் சிதைத்துவிட்டன. பிறிதொன்றை என்னால் உருவாக்கிக்கொள்ள முடியவுமில்லை.

ஏனென்றால் அவை உண்மை என நான் அறிந்திருந்தேன். விஸ்வாமித்ரர் பேசப்பேச நான் அகநடுக்குடன் அதை உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். தந்தையே, கிருதவர்மனுடன் குடிலுக்கு வெளியே நின்று உரையாடுகையில் நான் உணர்ந்தது உங்கள் இருப்பைத்தான். ஆனால் அங்கிருந்து கிளம்பியதுமே அது மறைந்துவிட்டது. அதன்பின் நாங்கள் ஒரு சொல்லும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அவர் முற்றாக தன்னில் ஆழ்ந்திருந்தார், அவர் அருகே நான் இருக்கையில்கூட அங்கே எவருமில்லை என்னும் உடலுணர்வையே அடைந்தேன். அது என்னுள் இருந்து புலன்களை ஆளும் விலங்கை பதற்றம் கொள்ளச் செய்தது. அப்பதற்றம் அடங்கிவிட்டது.

 

துவாரகையின் முகப்பில் யாதவர்கள் அத்தனை பெருங்கூட்டமாக வந்து நின்றிருப்பார்கள் என்று கிருதவர்மன் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. அவர் முதலில் அதை உணரவில்லை. தொலைவிலேயே முழவுகளும் கொம்புகளும் ஒலிப்பதை கேட்டோம். அவர் அத்தகைய ஓசைகளுக்கு அயலாகிவிட்டிருந்தார். ஆகவே அதை உணரவில்லை. சுஃபானுதான் “தங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்கள், தந்தையே” என்றார். அதன் பின்னரே அவர் அதை உணர்ந்தார். ஏதோ சொல்லவருபவர்போல கைகளை உயர்த்தினார். எண்ணம் நிலைக்க அந்தக் கை அப்படியே நின்றது. அவர் கனவுகாண்பவர்போல துவாரகையின் தோரணவாயில் நோக்கி சென்றார்.

துவாரகையின் தோரணவாயிலின் நிழல் பாலை மணலில் பெரிய வில்போல விழுந்துகிடந்தது. மாந்தளிர் என மின்னிய உடல்களுடன் தேர்ப்புரவிகள் ஒவ்வொன்றாக அந்நிழலை தம் உடலில் வாங்கி இருண்டு பின் கடந்து ஒளிர்ந்து மறுபக்கம் சென்றன. தோரணவாயிலில் இருந்த சிற்பங்களின் நிழல்வடிவங்கள் குளம்புச்சுவடுகளும் கால்சுவடுகளும் கலந்து அசைவற்ற அலைப்பரப்பு என கிடந்த மென்மணலில் விழுந்திருந்தன. சிறகுவிரித்த கருடனின் மேல் புரவி ஒன்று நடந்து செல்ல அதன் முதுகில் கருடனின் சிறகு வருடிச் சென்றது.

தேர்கள் அருகே சென்றதும் தோரணவாயிலின் தூண்முகப்பில் இருந்த வாயிற்காவலர் சிற்பங்களின் கால்கள் பேருருக்கொண்டு தலைக்கு மேல் எழுந்தன. அவற்றிலணிந்திருந்த கழல்கள் மட்டுமே விழிகளுக்குத் தெரிந்தன. அண்ணாந்து நோக்கியபோது வளைவின் நடுவே கட்டப்பட்டிருந்த பெரிய கண்டாமணியின் நாக்கின் இரும்பு உருளை கோபுரக் கலசமெனத் தெரிந்தது. அங்கே குளவிக்கூடுகள் அன்னைப்பன்றியின் அகிடுகள்போல தொங்கின. நான் விந்தையானதொரு உளத்துடிப்பை உணர்ந்தேன். தந்தையே, எங்களுடன் இன்னொருவரும் விழிக்குத் தெரியாமல் இருந்துகொண்டிருப்பதுபோல.

எவர்? எவர்? நான் தொட்டுத் தொட்டுச் சென்று அதை தெளிவுடன் அறிந்தேன். எங்களுடன் வந்துகொண்டிருந்தவர் திருஷ்டத்யும்னன். என்னருகே, அல்லது என் உடலுக்குள்ளா? அருகே திறந்த தேரின் தட்டில் இடத்தூணில் கைகள் சேர்த்து பின்னால் கட்டப்பட்டு இடையில் ஒற்றை ஆடையுடன், கலைந்த குழலுடன், உடலெங்கும் புழுதியும் உலர்ந்த குருதியும் வியர்வையில் கலந்து கரைந்து வழிய, தலை குனிந்து நின்றிருக்கிறாரா கிருதவர்மன்? அத்தருணத்தின் எடை எண்ணமுடியாத அளவு மிகுதியானது. அது அத்தருணத்தை நசுக்கிப் பரப்பிச் சிதைக்கிறது. எந்தச் சொல்லொழுங்கும் அற்றதாக்குகிறது. ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் அத்துமீறச் செய்கிறது.

யாதவர்கள் நெடுங்காலத்திற்குப் பின்னர்தான் அத்தனை பெரிய கேளிக்கை ஒன்றை அடைகிறார்கள் என்று தோன்றியது. முன்பு இந்நகரில் அவ்வப்போது நகர்நுழைவு நடந்துகொண்டிருக்கும். நீங்கள் இந்நகரிலிருந்து பிரிந்து செல்வீர்கள். இங்கிருந்து உங்களைத் தேடி பல்லாயிரம் உள்ளங்கள் அலைந்து கொண்டிருக்கும். நீங்கள் எவ்வண்ணம் எங்கிருக்கிறீர்கள் என்பதை கற்பனை செய்துகொள்வார்கள். சிறு தகவல்கள், செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கும். பின்னர் நீங்கள் வரும் செய்தி வரும். அணுகிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்ற செய்தி வரும். நாள் நாளாக துளித்துளியாக நகர் ஒருங்கும். முரசில் கோல் விழுந்ததென ஒருகணத்தில் பொங்கி எழும். பின்னர் நீங்கள் நகர்நுழைவது வரை இந்நகர் திருவிழா கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும். நீங்கள் நகர் நுழையும் கணம் பித்தெடுத்துத் துள்ளி அலைப்புறும். அந்நாட்களை அவர்கள் நினைவிலிருந்து மீட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நீங்கள் துவாரகையின் தெருக்களினூடாக அரண்மனை நோக்கி செல்லும் காட்சியை பலநூறு முறை கண்டதுபோல் உள்ளது. ஒன்று கண்டால் பலநூறை எண்ணிக்கொள்வதுபோல. நகரின் இருபுறங்களிலும் களிவெறிகொண்ட மக்கள் ஆர்ப்பாட்டமிடுவார்கள். அழுது, சிரித்து, கூவி, நெஞ்சில் அறைந்து மகிழ்வு கொண்டாடுவார்கள். விலங்குகள்போல, பறவைக்கூட்டம்போல. தந்தையே, அன்று அதற்கும் மேலாக அவருக்கு வரவேற்பிருந்தது. நீங்களே திரும்பிவந்திருந்தால்கூட அந்த வரவேற்பு இருந்திருக்காது. இருபுறமும் யாதவக் குடிகள் அவரது தேரை தொடுவதற்கு முண்டியடித்தனர். மண்ணில் விழுந்து அவருடைய தேர் சென்ற மண்ணை முத்தமிட்டனர். அவரது தேர்த்தடம் பல்லாயிரம் கைகளால் மூச்சால் அக்கணமே கலைந்தது. அழுகையும் விம்மலும் ஏக்கமும் என துவாரகை அவர் சென்ற வழியெங்கும் உணர்வழிந்து கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

அத்தகைய களியாட்டை முன்பு நான் கண்டதில்லை. அவர்கள் மெய்யாகவே உங்களை அவர் வடிவில் காண்கிறார்களா? ஆனால் ஒருபோதும் உங்களுக்கு அத்தனை வரவேற்பு கிடைத்ததில்லை. அவர்கள் காத்திருந்த மீட்கும் தெய்வம் யார்? நீங்களா இல்லை கிருதவர்மனேதானா? எவ்வகையிலேனும் ஒரு வடிவில் தாங்கள் எழுந்தருளவேண்டும் என்று எண்ணினார்கள் போலும். அவ்வாறு வந்தவரை தாங்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டார்களா? நான் அவர் அருகே தேரில் நின்றிருந்தேன். அவர் என்ன எண்ணுகிறார்? அதே தெருக்களினூடாக அவர் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். அன்னைமுன் சென்று நிற்பதை அவர் சாவென உணர்ந்தார். அப்போது எவ்வகையில் உணர்கிறார்? வென்று எழுந்துவிட்டாரா?

இரட்டைத்தூண்களின் அருகே இருந்த தேர்நிலையை அடைந்தோம். அவர் இயல்பாக மேலே நோக்கினார். அங்கே அன்னை நின்று நோக்கிக்கொண்டிருப்பதாக ஒருகணம் என் அகம் திடுக்கிட்டது. அரண்மனை முகப்பில் அவரை வரவேற்பதற்காக மூத்தவர் ஃபானுவும் பிறரும் காத்திருந்தனர். அந்தணர் வேதம் ஓதி அவரை வாழ்த்தினர். மங்கலச்சேடியரும் இசைச்சூதரும் முறைமை செய்தனர். ஃபானு கிருதவர்மன் தேரிலிருந்து இறங்கியதும் அவரை வரவேற்பதற்காக கைநீட்டியபடி வந்தார். கிருதவர்மனின் கால்தொட்டு சென்னி சூடும்போது அறியாமல் விம்மி அழுதுவிட்டார். கிருதவர்மன் அவரை இரு கைகளாலும் அள்ளி தன் தோளோடு அணைத்தார். “நன்று! சூழ்க நலம்!” என்றார்.

“இனி நான் எதுவும் துயரடைவதற்கில்லை. இனி என் கொடிவழிகள் சிறப்புறும். நான் மாண்புறுவேன்” என்று ஃபானு சொன்னார். “துவாரகை மாண்புறும்” என்று கிருதவர்மன் கூறினார். அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றோம். செல்லும் வழியிலேயே அவர் திரும்பி என்னிடம் “பிற மைந்தர்கள் இந்த அரண்மனையில்தான் இருக்கிறார்கள் அல்லவா?” என்றார். நான் “ஆம்” என்றேன். “அவர்கள் ஏன் என்னை வரவேற்க வரவில்லை?” என்றார். நான் ஃபானுவை பார்க்க அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றார். “இந்நகருக்கு நான் யாதவனாக வரவில்லை” என்றார். பின்னர் “எனில் நான் சென்று அவர்களை பார்க்கிறேன்” என்றார்.

ஃபானு “அல்ல, அது முறையல்ல” என்றார். “தாங்கள் எங்கள் தந்தையின் இடத்தில் இருப்பவர்.” நான் ஃபானுவிடம் “அல்ல, மூத்தவரே. அவர் விரும்பியதை செய்யட்டும். தந்தையருக்கு அறிவுரை கூறவும் வழிநடத்தவும் நாம் இங்கு அழைத்து வரவில்லை. தந்தையரின் பாதையை நாம் தொடர்வோம்” என்று சொன்னேன். ஃபானு பல்லைக் கடித்து “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றார். நான் விழிகளால் நிகழட்டும் என்று காட்டினேன். அவர் அடங்கினார். கிருதவர்மன் அண்ணாந்து அரண்மனையை நோக்கினார். “நெடுங்காலம்” என்றார். “ஆம்” என்று அவரே சொல்லிக்கொண்டார். திரும்பி என்னிடம் “சததன்வாவை அறிந்திருக்கிறீர்களா?” என்றார். “ஆம்” என்றேன். “தந்தையால் கொல்லப்பட்டவர்.” அவர் “ஆம்” என்றார். நீண்ட பெருமூச்சுடன் “இன்று நகர்நுழைகையில் அவரும் என்னுடன் இருந்ததாகவே உணர்ந்தேன்” என்றார்.

எங்கள் விழிகள் மாறிவிட்டிருந்தன. கிருதவர்மன் என்னிடம் “என்னை பிரத்யும்னனிடம் அழைத்துச் செல்க!” என்று சொன்னார். “தாங்கள் சற்று ஓய்வெடுக்கலாம்” என்று சுஃபானு சொன்னார். “இல்லை, ஓய்வெடுத்தபின் நான் சென்று சந்திப்பது வேறு. நகரணைந்ததும் முதலில் உங்களை சந்தித்ததுமே அவர்களை சந்திக்கிறேன் என்பது வேறு. என் எண்ணமென்ன என்று அவர்கள் தெளிவுறுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு” என்று கிருதவர்மன் கூறினார். சுஃபானு “அவர்கள் எவ்வகையில் அதை எதிர்கொள்வார்கள் என்பது…” என்றார். “அதை எண்ணாமலேயே அவனை சந்திக்கச் செல்கையிலேயே என் நோக்கம் கூர்கொள்கிறது” என்றார் கிருதவர்மன். “ஆனால்…” என்று ஃபானு சொன்னார். “என் விழைவு இது” என்று கிருதவர்மன் சொல்ல ஃபானு தலைவணங்கினார்.

நான் அமைச்சரிடம் “தந்தையை அங்கே அழைத்துச் செல்க!” என்றேன். இன்னொரு அமைச்சரிடம் “முன்னால் சென்று கிருதவர்மன் வந்துகொண்டிருப்பதை பிரத்யும்னனுக்கு அறிவியுங்கள்” என்று ஆணையிட்டேன். என்னருகே ஓடிவந்த சுஃபானு “என்ன எண்ணுகிறாய் நீ? அவர் தந்தைக்கு நிகரான இடத்திலிருக்கும் யாதவ மூதாதை. அவரே சென்று பிரத்யும்னனை சந்திப்பதென்றால் தலைவணங்குவதுபோல் அல்லவா?” என்றார். “அல்ல, அவர் செல்லட்டும். பிரத்யும்னனை சந்திக்க அவர் இரு கைகளையும் விரித்துக்கொண்டு தானே தேடிச்சென்றார் என்பது இன்று துவாரகையில் அவரைப்பற்றி எழுந்திருக்கும் எண்ணத்தை மேலும் பெரிதுபடுத்தும். அவர் பேருருக்கொள்வது நமக்கே நல்லது” என்றேன்.

“அவரை வாழ்த்தி வரவேற்பதென்றால் பிரத்யும்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து வந்து கால்தொட்டு சென்னி சூடியாகவேண்டும். அவரை அவர் அவைச்சிறுமை செய்வாரெனில் துவாரகையில் அதன்பொருட்டே பெரும் பழியை ஏற்றுக்கொள்பவர் ஆவார். இரண்டுமே அவரை படியிறக்கம் செய்வதுதான். ஷத்ரியர் நோக்கில் அவரை யாதவ மைந்தராக நிறுத்துவதுதான். இரண்டில் ஒன்றை தெரிவு செய்யும் நிலையை அவருக்கு நான் அளித்துவிட்டேன்” என்றேன்.

இடைநாழியினூடாக கிருதவர்மன் செல்கையில் அரண்மனையின் ஏவலர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி வணங்கியபடி வந்து நின்றிருப்பதை கண்டேன். ஒவ்வொருவரும் கண்கனிந்து மெய்ப்புகொண்டவர்கள்போல் இருந்தார்கள். உடல் ஒடுங்கி கைகூப்பியிருந்தார்கள். அவர் எவரையும் பார்க்கவில்லை. அவர் சென்ற வழியில் காலடியில் அத்தனை உள்ளங்களும் சென்று படிகின்றன என்று கண்டேன். தலைவரில்லாது செயல்பட்டவர்கள் அவர்கள். தந்தையே, தலைவரென்று ஒருவர் இலாது செயல்படும் திறன் கொண்டவர்கள் இப்புவியில் சிலரே. அவர்கள் தந்தையென்றும் தலைவரென்றும் ஆகிறவர்கள். எஞ்சியோர் தந்தையும் தலைவரும் இல்லாத நிலையில் கைவிடப்படுகிறார்கள். தந்தையென்றும் தலைவன் என்றும் தெய்வ வடிவென்றும் ஒன்றை உருவாக்கி அதன் நிழலில் இளைப்பாறுகிறார்கள். துவாரகை எப்படி கைவிடப்பட்டிருந்தது என்பது அப்போது தெரிந்தது. எத்தனை ஏக்கத்துடன், துயருடன் அது தங்களை எதிர்ப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தது என.

எத்தனை விரைவாக கிருதவர்மன் தங்கள் வடிவென மாறிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதைக் கண்டு நான் வியந்தேன். அவர் ஒன்றும் செய்யவில்லை, அவரை அவ்வண்ணம் ஆக்கியது அச்சூழல். கிருதவர்மனின் முகம் தங்களுடையது அல்ல. நடை தங்களுடையதல்ல. ஆனால் நான் ஓரக்கண்ணால் கண்ட அசைவு தங்களுடையது. ஒருகணத்தில் அவரை நிழலென தரையிலோ சுவரிலோ கண்டால் அது நீங்களே என்று தோன்றியது. தந்தையே, பீலித் திருமுடி சூடிய குழல்கொண்டிருப்பதைப் போலவே!

கிருதவர்மன் அங்கு செல்வதற்குள்ளாகவே அரண்மனையில் தங்கள் பகுதியிலிருந்து பிரத்யும்னனும் அவர் மைந்தர் அநிருத்தனும் இளையோரும் பெருங்கூட்டமாக கைகூப்பியபடி இடைநாழியில் எதிரே வந்தார்கள். பிரத்யும்னன் அருகணைந்து வந்த விசையிலேயே குனிந்து கிருதவர்மனின் கால் தொட்டு சென்னி சூடினார். உடைந்த குரலில் “தந்தையே, தங்கள் வருகைக்காக நான் நல்லூழ் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று அவர் சொன்னார். “உன்னை அங்கு எதிர்பார்த்தேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னார். “நான் வந்திருக்கலாம். அதை யாதவர்கள் விரும்புவார்களா என்று ஐயுற்றேன். தங்களுக்கு மட்டுமே உரியவர் நீங்கள் என்று அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அவ்வெண்ணத்தால் அங்கு பூசல் உருவானால் அந்நிலையின் மங்கலத்தன்மை குறைந்துவிடுமென்று ஐயுற்றேன். ஆகவேதான் நான் ஒழிந்தேன்” என்றார்.

“நான் அனைவருக்கும் உரியவன், இக்குடியின் மூதாதை” என்று அவர் சொன்னார். “ஆம், ஆகவேதான் தங்கள் வருகை என்பது எங்கள் குடிக்கு பேரருள்” என்றார் பிரத்யும்னன். ”மைந்தா, வணங்குக!” அநிருத்தன் அவரை வணங்க அவர் அள்ளி எடுத்து நெஞ்சோடு சேர்த்துக்கொண்டார். அவர்கள் ஒவ்வொருவரையாக தழுவினார். ஒவ்வொரு தோளையும் தலையையும் அவர் தொட்டார். கனிந்த குரலில் ஒவ்வொருவரிடமும் நலம் உசாவினார். ஒவ்வொருவரும் கண்கள் கனிந்தனர். அவர் தொடுகையில் உடல் உருகினர்.

“வருக தந்தையே, தங்களை எங்கள் அரண்மனைக்கு அழைத்துசெல்கிறேன்” என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார். “இல்லை, என்னை சாம்பனிடம் அழைத்துச் செல்” என்று அவர் சொன்னார். பிரத்யும்னன் “ஆம், அதுவே முறை” என்று கூறி “வருக, நானே அழைத்துச்செல்கிறேன்” என்றார். பிரத்யும்னனும் இளையோரும் சூழ அவர் சாம்பனின் அரண்மனைப் பகுதி நோக்கி நடந்தார். அவர்கள் செல்லச் செல்ல சாம்பனின் அரண்மனைக்கு அச்செய்தி சென்றிருக்கலாம். அங்கிருந்து சாம்பனும் இளையோரும் கிளம்பி எதிரே வந்தனர். சாம்பன் அங்கிருந்து வருகையிலேயே இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் கூப்பிக்கொண்டிருந்தார். அருகணைந்து கால் தொட்டு வணங்குகையில் கிருதவர்மன் அவர் தோளைத் தொட்டு தன் நெஞ்சுடன் அணைத்துக்கொண்டார்.

கிருதவர்மன் ஏதேனும் சொல்வதற்குள்ளாகவே சாம்பன் விம்மி அழத்தொடங்கினார். அவரது இளையோரும் அழத்தொடங்கினர். அவரது கைகளைப் பற்றியபடி “என்ன இது? நீங்கள் இளையோர். ஒற்றைக் குருதியினர். பெருமானுடன் ஒருவனின் மைந்தர். அந்நிலையிலிருந்து சிறு வழுவல் இருந்திருக்கலாம், அது இல்லை என்றாவதில்லை” என்று கிருதவர்மன் கூறினார். சாம்பன் “தாங்கள் வந்துவிட்டீர்கள். இனி தங்கள் காலடியில் அமர்ந்திருப்போம்” என்றார். பிரத்யும்னனை நோக்கி “இளையோனை தழுவிக்கொள்க, மைந்தா!” என்றார் கிருதவர்மன். பிரத்யும்னன் இரு கைகளையும் விரிக்க சாம்பன் பாய்ந்துசென்று தழுவிக்கொண்டார். அவர்கள் கண்ணீருடன் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கிக்கொண்டார்கள்.

இளையோர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டனர். அங்கு நின்றிருந்த என் உள்ளம்கூட அனைத்தையும் மறந்து உவகை கொண்டது. என் கண்களிலிருந்தும் நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. “வருக! நாம் சென்று ஃபானுவை பார்ப்போம்” என்றார் கிருதவர்மன். “ஆம், அவர் மூத்தவர். நாம் சென்று பார்த்தாகவேண்டும்” என்று பிரத்யும்னன் சொன்னார். சாம்பனையும், பிரத்யும்னனையும், அனைத்து இளையோரையும் அழைத்துக்கொண்டு கிருதவர்மன் திரும்பி யாதவப் பகுதிக்கு வந்தார். அவரது வருகையைக் கண்டதும் யாதவர்கள் அரண்மனையின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் ஓடிவந்து இடைநாழியின் இரு பகுதிகளிலும் செறிந்தனர். அவர்கள் செல்லச்செல்ல வாழ்த்தொலி எழுந்தது.

தன் அவைமுகப்பில் கைகூப்பி உடல் நடுங்கியபடி நின்றிருந்தார் ஃபானு. கிருதவர்மன் சாம்பனின் தோளிலும் பிரத்யும்னனின் தோளிலும் இரு கைகளை போட்டபடி நடந்து வருவதைக் கண்டு கைகூப்பி நின்றார். அருகணைந்த கிருதவர்மன் “இளையோரே, உங்கள் மூத்தவரை வணங்குக!” என்றார். சாம்பனும் பிரத்யும்னனும் வந்து ஃபானுவை கால் தொட்டு வணங்கினர். அவர் இரு கைகளையும் தூக்கி அவர்களை அணைத்துக்கொண்டார். மூவரும் ஒன்றாக தழுவிக்கொண்டனர்.

எங்கிருந்தோ முதிய யாதவ வீரன் ஒருவன் “எழுக மாமன்னர்! எழுக துவாரகை! எழுக பெரும்புகழ்! எழுக பேரறம்! திகழ்க தெய்வங்கள்! நிறைவுறுக மூதாதையர்!” என்று கூவினான். அங்கிருந்த அத்தனை வீரர்களும் பெருங்குரலெடுத்து வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். அரண்மனையிலிருந்து அக்குரல் எழுந்து பரவி முற்றத்தை அடைந்து நகரமெங்கும் நிறைந்தது. நகர் கடலோசை என வாழ்த்தொலி எழுப்பியது. மெல்லிய ஆடைபோல் அரண்மனை அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. அத்தனை அறைகளுக்குள்ளும் அவ்வுணர்வு சென்று நிறைந்தது. ஒலியே ஒளியென்றாக முடியும் என்று அன்று கண்டேன்.