மாதம்: ஜனவரி 2020

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 58

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை – 8

யுயுத்ஸு யுதிஷ்டிரனின் அறையை அடைந்து “என்னை அழைத்திருக்கிறார்” என்றான். ஏவலன் அவன் வருகையை அறிவித்து உள்ளே அனுப்பினான். யுயுத்ஸு உள்ளே சென்று சொல்லின்றி யுதிஷ்டிரனை வணங்கினான். யுதிஷ்டிரன் மஞ்சத்தில் கால்களை நீட்டி தலையணைகளில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். முகம் சற்று தெளிவுகொள்வது போலிருந்தது. மூச்சு மட்டும் எழுந்து எழுந்து அமைய நெஞ்சு அசைந்துகொண்டிருந்தது. அமரும்படி கைகாட்டினார். அவன் அமர்ந்ததும் “உன்னை அழைத்தது ஒரு சந்திப்புக்காக. என் உளநிலையுடன் ஒத்துச்செல்பவன் நீ மட்டுமே” என்றார். “சகதேவன் இருந்தால் அவனை அழைத்திருக்கலாம்” என முனகிக்கொண்டார்.

யுயுத்ஸு புரிந்துகொண்டான். “அந்த மேற்குநிலத்து அறிஞர்களை நான் சந்திக்கவேண்டும் என்று விரும்பினேன். அவர்களை அழைத்துவரச் சொல்லி ஆணையிட்டிருக்கிறேன். அப்போது நீயும் உடனிருக்கலாம் என்று தோன்றியது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். யுயுத்ஸு தலைவணங்கினான். “அவர்களின் மெய்மை என்ன என்று அறிவதில் எனக்கு ஆர்வமில்லை. நான் உண்மையில் நெறிநூல்களைப் பற்றிய ஆர்வத்தை முற்றாகவே இழந்துவிட்டிருக்கிறேன். நெறிநூல்கள் என்பவை மக்களை வழிநடத்துபவை என எண்ணியிருந்தேன். அவ்வாறல்ல, நெறிகளை மக்கள்தான் உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள். உருவாக்கிக்கொண்ட நெறிகளை எழுதிவைக்கிறார்கள். ஆனால் அவற்றை நடைமுறையில் தொடர்ந்து மாற்றிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.”

“எனில் ஏன் எழுதி வைக்கிறார்கள்? அவற்றை நிலையாக ஆக்கும்பொருட்டா?” என யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்தார். “அல்ல, நிலையாக ஆக்கமுடியாதென அனைவருமே அறிந்திருக்கிறார்கள். அவற்றை பதிவு செய்வது அவை குடிகளின் கண்ணுக்குப் படவேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே. எழுதப்பட்ட நெறி என்பது ஒரு பொருள். மக்களால் நுண்ணுருவான எதையும் நம்ப முடியாது. தெய்வத்தை சிலையாக்குவதுபோல நெறிகளை சொல்லாக்குகிறார்கள். சிலையை தெய்வமாக்கிக்கொள்வதுபோல சொற்களை நெறிகளாக விரித்துக்கொள்கிறார்கள். தெய்வம் அந்தந்தத் தருணங்களுக்கேற்ப அந்தந்த உள்ளங்களுக்கு இயைய உருக்கொள்வதுபோல நெறிகளும் தோற்றம் கொள்கின்றன.”

“ஆனால் இந்த நூலின் வடிவம் எனக்கு ஆர்வமூட்டியது. இது பொன்னாலானது. இதை பொன்னில் பொறிக்க வேண்டும் என எவருக்குத் தோன்றியது? இச்சொற்கள் தெய்வநெறிகளைச் சொல்பவை என்றால் பொன் இவற்றுக்கு எதை மேலும் கூட்டி அளிக்கப்போகிறது? முன்பு அதை எண்ணியிருக்கிறேன். காலம்கடந்தவை என்று நாம் நம்புகிறோம் என்றால் அச்சொற்களை ஏன் கல்லில் பொறிக்கிறோம்? அச்சொல்லைவிட காலம்கடந்தது கல் என்று நம்புகிறோம் என்றல்லவா அதன் பொருள்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஆகவே இந்நூலை படித்தறியவேண்டும் என்னும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இதில் புதியதென ஏதும் இருக்கப்போவதில்லை என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் எதை அவர்கள் பொன்னால் அரணிட்டு நிறுத்த விழைந்தனர் என அறிய விழைகிறேன்.”

யுயுத்ஸு புன்னகைத்தான். “ஏழு அறிஞர்கள் என்பது மேலும் ஆர்வமூட்டுகிறது” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “அவ்வாறென்றால் அவர்கள் இந்நூலை பல தலைமுறைகளாக பயின்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதான் பொருள். பல காலமாகப் பயிலப்படும் ஒன்று தெய்வமென ஆகிவிட்டிருக்கும். தெய்வம் உருமாற்றத்தினூடாக மட்டுமே செயல்பட முடியும்.” அவர் முதல்முறையாக சிரித்தார். அவருடைய பற்கள் வெளித்தெரிய கண்களில் மெல்லிய ஒளி வந்தமைந்தது. அவர் சிரிப்பது மிக அரிது என யுயுத்ஸு எண்ணிக்கொண்டான். நூல்தேரும்போது மட்டுமே அச்சிரிப்பு எழுகிறது. அது நூலில் அங்கதத்தைக் கண்டடைந்தால் மட்டும். நூலாய்வதையே வாழ்வெனக் கொண்டவர்கள் அறுதியில் நூலில் அங்கதம் அன்றி எதையுமே பொருட்டெனக் கருதுவதில்லை போலும்.

ஏவலன் வந்து வணங்கி அறிஞர்கள் வந்திருப்பதை அறிவித்தான். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக உள்ளே வந்தனர். அனைவருமே யவனர்கள். ஆனால் ஒருவர் மட்டுமே செந்நிறத் தலைமயிர் கொண்டிருந்தார். அவர் விழிகளும் பழுப்புநிறத்தில் இருந்தன. ஒருவர் ஓங்கிய பேருடலும் அடர்த்தியான கருநிறப் புருவங்களும் கொண்டிருந்தார். இருவரிடம் நோக்கியபின் சற்று பீதர்குருதியின் கலப்பை கண்டடைய முடிந்தது. அவர்கள் அறைக்குள் வந்ததும் யுதிஷ்டிரன் யவனமொழியில் முகமன் உரைத்து வரவேற்றார். அமரும்படி அவர்களிடம் கோரினார். “நான் உடல்நலமின்றி இருக்கிறேன். ஆகவே என்னால் எழுந்து அமர்ந்து நூலாட இயலாது. பொறுத்தருள்க!” என்றார்.

அவர்களில் முதியவர் உரத்த குரலில், சற்றே குழறல் கலந்து ஒலித்த செம்மொழிச் சொற்களில் “என் பெயர் தாட்டியஸ். நான் இரட்டைநதியோடும் தொல்நிலமாகிய கீழ்யவனத்தை சேர்ந்தவன். நெறியுசாவும் கல்விபெற்றவன். நூல்நவிலும் உரிமைகொண்ட குலத்தில் பிறந்தவன்” என்றார். “இவர்களும் எங்கள் நிலத்தவரே. இவர் இசாயர், அவர் சபூரர், உயரமானவர் சார்பெல். நாங்கள் நால்வரும் ஒற்றை கல்விமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள்” என்றார். மெலிந்த உடலும் கூர்முகமும் சற்றே உந்திய மூக்கும் கொண்டிருந்தவர் “நான் இரட்டைநதிக்கு அப்பாலிருக்கும் பாலையவனத்தைச் சேர்ந்தவன். என் பெயர் அடாமி. அவர்கள் இருவரும் இரட்டையர், அவர்களுக்கு எப்போதும் தோமர் என்னும் பெயரை இடுவது எங்கள் வழக்கம்” என்றார்.

“நாங்கள் எழுவருமே செம்மொழி கற்றவர்கள். அரசர் விரும்பும்படி நூல்களை பொருள்கொண்டு விளக்க கடமைப்பட்டுள்ளோம்” என்று முதல் தோமர் சொன்னார். “நெறியுரைப்பது எங்கள் தொழில், அத்துடன் உலகமெங்கும் நெறிகளைக் கொண்டுசெல்ல வேண்டியது எங்கள் குலக்கடமையும்கூட.” யுதிஷ்டிரன் கைகாட்ட ஏவலன் அந்த மீன்பேழையை எடுத்துவந்தான். “இந்த நூல் எது? இதன் ஊற்றுமுகம் என்ன? இது உரைப்பது எதை?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார்.

தோமர் “இது ஒரு தொல்கதையிலிருந்து சொல்லப்பட வேண்டியது” என்று தொடங்கினார். “இது தெய்வங்கள் மட்டுமே மண்ணில் திகழ்ந்திருந்தபோது நிகழ்ந்தது. அன்று இங்கு பல்லாயிரம்கோடி தெய்வங்கள் இருந்தன. முள்ளின் முனையில் மூன்றுகோடி தெய்வங்கள் நின்றிருக்க இடமுண்டு என்பது எங்கள் மொழியின் சொல். அத்தெய்வங்கள் அனைத்துக்கும் தெய்வம் என்று அமைந்தது அனு என்னும் முதல் தெய்வம். அது ஆணும் பெண்ணுமாகியிருந்தது. வானும் மண்ணும் ஆகியிருந்தது. இருளும் ஒளியும், நீரும் நெருப்பும் அதுவே. இருத்தலும் இன்மையும் அதுவே. அறியப்படுவன அனைத்தும் அது, அறியப்படாமையும் அதுவன்றி வேறில்லை.”

இங்கிருந்த அனைத்து தெய்வங்களும் அது, ஆனால் இத்தெய்வங்கள் அனைத்தும் இணைந்தாலும் அது அல்ல. இவ்வண்ணம் நூறுநூறு சொற்களில் மட்டுமே நம்மால் அதைப் பற்றி சொல்லமுடியும். அனு எங்குள்ளது என்றாலும் அதன் ஒற்றைவிழி மட்டும் வடக்கே துருவமுனையில் வடமீன் என நின்றுள்ளது. விண்ணில் ஒவ்வொன்றும் மாறுகையில் மாறாதுள்ளது அது ஒன்றே. தான் இருப்பதற்கு மானுடருக்கும் விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் மீன்களுக்கும் முதற்தெய்வமான அனு அளிக்கும் சான்று அது” என்றார் தோமர். “அனுவின் ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒரு தெய்வமென்றாகிறது. முடிவில்லாத தெய்வங்களால் ஆன தெய்வம் அது எனக் கொள்க!

அனுவின் ஓர் எண்ணம் எனில் என்னும் தெய்வமாகியது. அது மண்மேல் சுழன்றடித்த பெரும்புயல்காற்று. பாறைகளாலும் மரங்களாலும் பிளவுபடுத்தப்பட்டு அது பல்லாயிரம் காற்றுகளாகியது. சுழற்காற்றும் சுழிக்காற்றும் மழைக்காற்றும் என வடிவுகொண்டது. விசையின், ஆற்றலின் தெய்வமான எனிலின் இளையோன் என என்கி என்னும் தெய்வம் பிறந்தது. அவன் பெருங்கடல்கள் என ஆகி இப்புவியை மூடினான். உடன்பிறந்தார் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பூசலிட்டமையால் கடல்கள் கொந்தளித்தன. அலைகள் எழுந்து சென்று விண்ணை அறைந்து அதிரச்செய்தன. ஆகவே முதல் தெய்வமான அனுவின் ஓர் எண்ணம் நின்மை என்னும் அன்னைத் தெய்வமாகியது.

மலைகளுக்கும் மண்ணுக்கும் உரியவள் நின்மை. நிலமகளை எனிலும் என்கியும் மணந்தனர். அவர்களின் கூட்டில் உருவாயினர் மானுடர். தன் மைந்தர்கள் வாழும்பொருட்டு என்கி தன் அலைகளால் நீரை வானில் செலுத்தினான். எனில் அவற்றைச் சுமந்துவந்து பொழியச் செய்தான். பெருநீர் இரு நதிகளாகியது. இரு நதிகளின் நடுவே எழுந்த அந்நிலம் நடுநீர்நிலம் என்று அழைக்கப்பட்டது. அங்கே குலங்கள் உருவாயின. அரசுகள் எழுந்தன. மொழிகள் செழித்தன. செல்வம் பெருகியது. செல்வம் அவர்களை விழைவுமிக்கவர்களாக்கியது. விழைவு பழிச்செயல்களை நோக்கி செலுத்தியது.

அவர்களின் பழிகளுக்கெல்லாம் இரு தந்தையரும் சினந்தனர். அவர்களை ஒவ்வொரு முறையும் அன்னை அடக்கி அமைதிப்படுத்தினாள். ஆனால் ஓர் எல்லையை அவர்கள் கடந்தபோது அன்னை முனிந்தாள். முழுக் கடலும் காற்றில் ஏறி வானாகச் சூழ்ந்து பொழிந்தது. மண்ணை நீர் மூடியது. ஒருவர் எச்சமின்றி அனைவரும் மடிந்தனர். அவர்கள் புதைந்த சேற்றுப் பரப்பில் இருந்து ஒரு கைப்பிடி அள்ளி அன்னை மீண்டும் மானுடரை உருவாக்கினாள். அவ்வாறு ஆறு முறை அவள் தன் மைந்தரை முற்றழித்தாள். ஏழாவது முறை மானுடரை முற்றழிக்க அவள் எண்ணியிருந்தாள். அவளுடைய சினம் நிலத்தில் அதிர்வுகளாக நீரில் அலைகளாக காற்றில் விம்மலோசைகளாக எழுந்துகொண்டிருந்தது.

அந்நாளில் சியுஸ்த்ரர் என்னும் மன்னரால் இரு நதிகளின் நாடு ஆளப்பட்டது. அவர் ஒருநாள் அந்தியில் பறவை ஒன்று சிறகைக் குவித்து வீசி பின்னால் நகர்வதை பார்த்தார். அது ஏன் என்று அவர் எண்ணி தன் நிமித்திகர்களிடம் கேட்டார். அவர்களுக்கு அவ்வண்ணம் ஒரு குறி தெரிந்திருக்கவில்லை. அது அவருடைய உளக்குழப்பம் என எண்ணினார். பிறிதொரு நாள் மரத்தின் உச்சியில் கூடுகட்டி வாழும் எலி ஒன்றை தன் மாளிகை மேலிருந்து கண்டார். பிறிதொரு நாள் நாகப்பாம்புகள் சிறகு கொண்டு காற்றில் மிதப்பதை கண்டார். ஒவ்வொன்றும் தங்கள் இயல்பழிந்து உருமாறுவதை உணர்ந்து அதன் பொருளென்ன என்று பதைத்தார்.

அவர் ஆற்றின்மேல் படகில் சென்றுகொண்டிருக்கையில் பெரிய மீன் ஒன்று வாயால் சிறிய மீன்களை உள்ளே இழுத்து விழுங்குவதை கண்டார். அக்கணமே தன் மேலாடையை வீசி அந்த மீனை பிடித்தார். அதை கொல்ல அவர் தன் குறுவாளை எடுக்கையில் அந்த மீன் “நில், கொல்லாதே என்னை” என்றது. சியுஸ்த்ரர் திகைத்து அதை நோக்கினார். பின் “நீ பலநூறு சிறுமீன்களை உன் பசிக்காக கொலைசெய்கிறாய், அரசனாகிய நான் என் நதியிலும் நெறிபேணக் கடமைப்பட்டவன்” என்றார். அந்த மீன் “நான் அவற்றை உண்ணவில்லை, என் வாய்க்குள் நோக்கு, அந்த மீன்கள் அனைத்தும் உயிருடன் உள்ளன. அவை அங்கே ஆழ்துயிலில் இருக்கும். அவை என் குழந்தைகள், நான் அவற்றை ஈன்றவள்” என்றது.

“உன் குழவிகளை நீ ஏன் விழுங்கிச் சேர்த்துக்கொள்கிறாய்?” என்று சியுஸ்த்ரர் கேட்டார். “அறிக, இங்கே பேரழிவு நிகழவிருக்கிறது! அன்னை நின்மை உயிர்க்குலங்கள் அனைத்தையும் அழிக்கவிருக்கிறாள். ஒவ்வொரு உயிர்வகையிலும் ஒன்றை மட்டும் அவள் எஞ்சவிடுகிறாள். இங்கு திகழும் பழிச்செயல்களில் பங்கில்லாதவர்கள் அவர்கள். எனக்கு அவள் அளித்த ஆணை என் உயிரை பேணிக்கொள்வதென்பது. என் குழந்தைகள் இன்றி என் உயிருக்குப் பொருளில்லை. ஆகவே அவர்களை என் உடலாக ஆக்கிக்கொள்கிறேன். என் ஊனை உண்டு அவர்கள் என்னுள் வாழ்வார்கள். அப்பேரழிவுக்குப் பின் புதிய உலகில் அவர்கள் என்னைப் பிளந்து வெளிவருவார்கள்” என்றது மீன்.

அந்த மீனை நீரிலேயே விட்டுவிட்டு சியுஸ்த்ரர் தன் அரண்மனைக்கு மீண்டார். தன்னையும் தன் குடியையும் காக்கும் தெய்வச்சொல்லுக்காக விழிநீருடன் வேண்டிக்கொண்டார். அவருடைய குடியால் வணங்கப்பட்ட அன்னை நின்மை அவரை ஏற்கவில்லை. அவருடைய நகர்கள்தோறும் ஆற்றல்வடிவெனக் குடிகொண்டிருந்த எனில் அவரிடம் சொல்லாடவே இல்லை. அவர் ஏழு நாட்கள் நோன்பிருந்தார். பின் உயிரை மாய்ப்பதே உகந்தது என கடலுக்குச் சென்று பாறைமுனையிலிருந்து அலைகள்மேல் பாயமுற்பட்டார். அலைகளில் வெண்ணுரையாக கடலரசனாகிய என்கி எழுந்தான். நில் என்று கைகாட்டினான். “உன்னை காப்பேன்” என்றான்.

என்கி நிலத்தை அழிக்கும்பொருட்டு எழுந்த தன் பெருஞ்சினம் பற்றி சொன்னான். ஒவ்வாதன செய்து உவகையிலாடிய உயிர்க்குடியினரை அழித்து மற்றொன்றை அமைப்பதே தெய்வங்களின் இலக்கு என்றான். தன்னையும் தன் குடியினரையும் காக்கவேண்டும் என்று சியுஸ்த்ரர் மன்றாடினார். “எனில் அறிக, வரவிருப்பது பெருமழை! அது புவியை வெள்ளத்தால் மூடும். ஆகவே வாகைநெற்று வடிவில் மேலும் கீழும் வளைந்து முற்றிலும் மூடப்பட்ட படகொன்றை செய்க! அதில் நெறியமைந்தோர் என நீ எண்ணும் உன் குடியினர் நூற்றெண்மரை மட்டும் ஏற்றிக்கொள்க! நீர்மேல் நீங்கள் மிதந்துகிடப்பீர்கள். புயல்மழை ஓய்ந்தபின், பெருவெள்ளம் வடிந்தபின் உருவாகும் வண்டல்நிலத்தில் சென்றமைவீர்கள். அங்கே வேர்கொள்க!”

“நீங்கள் பேணும்பொருட்டு இந்த மீனை அளிக்கிறேன். இது என் ஆணை என்றே கொள்க! ஒன்றன்மேல் ஒன்று என மூன்று விண்விற்கள் தோன்றும் நாள் வரை இது உங்களுடன் இருக்கும். அன்று விதைமுதிர்ந்த கனியென்றாகி இது என்னை நோக்கிவரும். அதுவரை இதை எந்நிலையிலும் பேணுக!” என்று என்கி கைவிரித்தான். அதில் ஒரு சின்னஞ்சிறு வெள்ளி மீன் இருந்தது. அந்த மீனை உள்ளங்கையில் ஏந்தி சியுஸ்த்ரர் தன் அரண்மனைக்கு மீண்டார். என்கிதேவனின் ஆணைப்படி அவர் படகொன்றை செய்தார். அவருடைய ஆட்சியின் கீழ் இருந்த நூற்றெட்டு சிற்பிகள் ஒரு வாகை நெற்றை கண்முன் வைத்து அதை நோக்கி நோக்கி அந்தப் படகை செய்தனர்.

அப்படகில் எறுவோரைத் தேர்வுசெய்ய அவர் ஒரு வழிமுறையை கண்டடைந்தார். “இந்நிலம் பழிசூழ்ந்தது ஆகிவிட்டது. என்கி என்னும் தெய்வம் புதுநிலம் ஒன்றை நமக்கு சொல்லளிக்கிறது. அங்கே சென்று குடியேற விழைபவர் மட்டும் இப்படகில் ஏறிக்கொள்க!” என்றார். “அங்கே நிலம் மட்டுமே நமக்கு அளிக்கப்படும். அன்னம் நம்மால் விளைவிக்கப்படவேண்டும். அங்கே பொன் இருக்காது. பொன்னில்லாத உலகத்தை விழைவோர் மட்டும் வருக!” பொன்னில்லாத உலகமா என்றனர் சிலர். பொன்னில்லை என்றால் விழைவை எப்படி அளப்பது என்றனர். விழைவு அளக்க அளக்கப்பெருகுவது, அளக்கப்படாத விழைவு சுருங்கிச் சுருங்கி மறையும் என்றனர். விழைவில்லாத உலகில் வெற்றிகள் இல்லை. வெற்றிகளில்லையேல் விளைவன பயனற்றவை. மண் வெறுமையானது. உறவுகள் உணர்வெழுச்சிகள் அற்றவை என்றனர்.

இறுதியில் நூற்றெட்டுபேர் மட்டுமே முன்வந்தனர். அவர்களில் எழுபதுபேர் பெண்கள். இருநதிநிலத்தில் வாழ்ந்த பல்லாயிரவர் அந்த அறிவிப்பை எள்ளி நகையாடினர். அப்படகில் ஏறிக்கொண்டவர்களை நோக்கி கூச்சலிட்டனர். அவர்கள் மேல் மண்ணை அள்ளி வீசி இழிசொல் கூவினர். அவர்கள் படகில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு கண்களை மூடியபடி என்கியை வேண்டினர். நூற்றெட்டாவது மனிதர் ஏறிக்கொண்டதும் வானம் பிளந்து மின்னலெழுந்தது. இடியெழுந்து நகரின் அனைத்துக் கோட்டைகளையும் கூரைகளையும் விரிசலிடச் செய்தது. கடல் கவிழ்ந்ததுபோல் மழை பெய்யலாயிற்று. வெள்ளம் மாபெரும் நாகம்போல் பத்தி விரித்து எட்டு திசைகளிலிருந்தும் அணுகியது.

அவ்வெள்ளத்தில் சியுஸ்த்ரர் தன் குடியினருடன் ஊர்ந்த படகு மிதந்து சென்றது. படகின்மேல் மழை பொழிந்துகொண்டிருந்தது. எந்நாள் அது முடியுமென எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் முதலில் அஞ்சினர். பின்னர் பசியும் களைப்பும் கொண்டனர். கையிலிருந்த உணவை உண்டு முடித்தனர். அதன்பின் அவர்களிடம் உண்பதற்கு ஏதுமிருக்கவில்லை. சூழ்ந்திருந்த வெள்ளம் பாலைநிலம்போல் வெறுமைகொண்டிருந்தது. சியுஸ்த்ரரின் கையிலிருந்த சிறு தொட்டியின் நீரில் அந்த வெள்ளி மீன் இருந்தது. அது ஒவ்வொருநாளும் என வளர்ந்தது. ஒரு முழம் அளவுக்கு நீண்ட வெள்ளி உடல்கொண்டிருந்தது.

படகில் இருந்தவர்கள் பசித்து உயிர்தவித்தனர். அவர்கள் அதை நோக்கி ஏங்கினர். அந்த மீனை உண்ணலாம் என அவர்களில் ஒருவர் சொன்னார். “அது தூயமீன், தெய்வத்தால் அருளப்பட்டது, எத்துயரிலும் பேணப்பட வேண்டியது” என்றார் சியுஸ்த்ரர். “மறுகணமே உயிர்பிரியும் என்றால் அதைப் பேணி என்ன பயன்?” என்று அவர்களில் சிலர் கேட்டனர். “எந்நிலையிலும் பேணிக்கொள்ள வேண்டியவை என சிலவாயினும் எஞ்சியிருப்பவர்களே பண்பட்டவர்கள் எனப்படுகின்றனர். தெய்வங்கள் அவர்களுக்கே கனிகின்றன. அவர்கள் பேணும் அந்த அரியவற்றின் வடிவிலேயே தெய்வங்கள் அவர்கள்முன் தோன்றுகின்றன” என்றார் சியுஸ்த்ரர்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவராக பசியால் இறக்கத் தலைப்பட்டனர். சியுஸ்த்ரர் அந்த மீனை தன் வாளால் காத்து நின்றார். குழந்தைகள் இறக்கமுற்பட்டபோது அன்னையர் வெறிகொண்டு அந்த மீனைக் கொன்று உணவாக்க எழுந்தனர். உற்றார், அணுக்கர் என ஒவ்வொருவராக இறக்க அதைக் காத்து நின்றவர்களின் உறுதி அகன்றது. சியுஸ்த்ரர் மாறா உறுதியுடன் அதைக் காத்து நின்றார். இறுதியில் அவரும் பதினாறு அகவைகொண்ட ஒரு பெண்ணும் மட்டுமே அந்தப் படகில் உயிருடன் எஞ்சினார்கள். அவள் பெயர் ஆன்னி. அவள் வாய்பேசவோ செவிகேட்கவோ திறனற்றவள். மொழியென எதையும் அறிந்திராதவள். ஆகவே அவள் பழியென்பதையும் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் இருவரும் மட்டிலுமே அந்த மீனை உண்ண விழைவுகொள்ளாதவர்கள்.

மழையின் ஓசை நிலைத்துவிட்டதைக் கேட்டு சியுஸ்த்ரர் சாளரப்பாயை திறந்து நோக்கினார். வெளியே இளவெயில் எழுந்திருந்தது. வானம் முகில் விலகி ஒளிர்ந்தது. சியுஸ்த்ரர் சென்ற படகு ஒரு சேற்றுத்தீவின்மேல் சென்று முட்டி நின்றது. அவரும் ஆன்னியும் அங்கே இறங்கினார்கள். அந்நிலத்தில் அமர்ந்து அவர்கள் என்கியை வணங்கி நன்றிகூறினார்கள். அங்கே அவர்கள் காத்திருந்தபோது ஏழு நாட்களில் மண்பிளந்து செடிகள் மேலெழுந்தன. அவர்கள் தளிர்களை உண்டனர். பின்னர் இலைகளை உண்டனர். பின்னர் பிஞ்சுகளையும் காய்களையும் கனிகளையும் உண்டனர். அவர்களின் உயிர் பெருகலாயிற்று.

ஏழாம் நாள் மூன்று அடுக்குகொண்ட மாபெரும் வானவில் ஒன்று நீர்வெளியின்மேல் வளைந்து நின்றது. அந்த மீன் அவர்களின் தொட்டியிலிருந்து வெளியேறி நீரை நோக்கி சென்றது. நீரை அது அடையும்வரை சியுஸ்த்ரர் அதற்கு வாளுடன் காவல் சென்றார். அது நீரில் இறங்குவதற்கு முன் திரும்பி தன் வாயில் இருந்து ஒரு பொன்னிறமான சுருளை உமிழ்ந்தது. அந்த மீனுக்குள் கருக்கொண்டு விளைந்த விதை அதுதான். அச்சுருளை அவர் எடுத்துக்கொண்டார். அதில் பதினெட்டு ஆணைகள் இருந்தன. அவை அவரிலிருந்து எழும் குடியை ஆளும் நெறிகள் என அவர் புரிந்துகொண்டார். அங்கே அவருடைய குடி பெருகியது. மீண்டும் குலங்களும் நகர்களும் அரசுகளும் உருவாகி வந்தன. பின்னால் பறந்த பறவைகள் தேன்சிட்டுகளாயின. சிறகு முளைத்த எலிகள் வௌவால்களாக ஆயின. பறக்கும் நாகங்கள் நீள்கழுத்துள்ள வாத்துகளாயின.

மீன்வாய்ப்பொன் என அழைக்கப்பட்ட அந்த ஆணை அக்குடிகளை ஆட்சி செய்தது. குடி பெருகப்பெருக அந்த ஆணைகளுக்கு துணையாணைகள் உருவாயின. அவை பொன்னேடுகளில் பொறிக்கப்பட்டு மீன்வடிவப்பேழைகளிலேயே எப்போதும் வைக்கப்பட்டன. அவற்றின் மாற்றுவடிவங்கள் புல்ஓலைகளிலும் களிமண் பலகைகளிலும் எழுதப்பட்டு படிக்கப்பட்டன. என்கியின் ஆலயங்களில் தேவனின் சிலையின் காலடியில் வெள்ளிமீன் பேழை பேணப்பட்டது. ஏதேனும் ஐயமெழுகையில் ஆலயப்பூசகர் முன்னிலையில் அந்தப் பேழை திறக்கப்பட்டு படிக்கப்பட்டது.

“காலம் செல்லச்செல்ல அந்தப் பேழையை படிக்கையில் சிக்கல்கள் எழுந்தன. அனைத்து வினாக்களுக்கும் அதில் விடைகள் இல்லை. ஆகவே அதிலுள்ள சொற்களை விதைகளெனக் கொண்டு பொருளை வளர்த்தெடுத்து முழுமைப்படுத்தும் அறிஞர்கள் தேவையாயினர். அவ்வாறுதான் எங்கள் குடிகள் உருவாயின. நாங்கள் இந்தப் பேழை திறக்கப்படும்போது ஒற்றை எண்ணிக்கையில் அந்த அவையிலமர்வோம். எங்களில் பெரும்பான்மையினர் சொல்வதே இந்நூலின் மெய்யென்று ஏற்கப்படும்” என்றார் தாட்டியஸ்.

யுதிஷ்டிரன் அந்த மீன்பேழையை கூர்ந்து நோக்கினார். அதன்மேல் இருந்த வெள்ளிச்செதில்கள் ஒளிகொண்டிருந்தன. அதன் வைர விழி கூர்ந்து நோக்கியதுபோல் சுடர்ந்தது. “அதைத் திறந்து எடுத்து படியுங்கள்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “அதை முழுமையாகப் படிக்க எவராலும் இயலாது. ஏனென்றால் அதிலுள்ள ஒவ்வொரு எழுத்தும் பிற அனைத்து எழுத்துக்களுடனும் தனித்தனியாகவும் ஒன்றாகவும் இணையும் தன்மை கொண்டது. அவ்வாறு அத்தனை எழுத்துக்களையும் கூட்டி அத்தனை சொற்களையும் படிக்கவேண்டும் என்றால் அது கடல் அலைகளை எண்ணுவதுபோல. அதற்கு முடிவில்லாத காலம் தேவைப்படும்” என்றார் தாட்டியஸ். “அதனிடம் நாம் ஒரு வினாவை கேட்கலாம். அதற்குரிய விடையை அச்சொற்களில் இருந்து கண்டடைவதற்கான வழிகள் உள்ளன. சுழற்சகடம் போன்றும் சுழி போன்றும் நாற்சதுரம் போன்றும் இணைமுக்கோணம் போன்றும் வெவ்வேறு வகையில் அமைந்த வடிவங்களுக்குள் அச்சொற்களை அமைத்து நாங்கள் அவ்விடையை கண்டடைவோம்.”

யுதிஷ்டிரன் அவர்களை நோக்கி தன் தாடியை உழிந்துகொண்டிருந்தார். பின்னர் “அறிஞர்களே, உங்கள் வருணனிடம் கேட்டுச் சொல்லுங்கள். எதன்பொருட்டு ஒருவன் தன் தந்தையையும் உடன்பிறந்தாரையும் கொல்லலாம்?” என்றார். யுயுத்ஸு திகைத்தான். யுதிஷ்டிரனின் முகத்தை நோக்கினான். அதில் உணர்ச்சியென ஏதும் வெளிப்படவில்லை. ஆனால் அவருடைய விரல்கள் மஞ்சத்தின் மரவுரியின் நூல்களை கையால் நெருடிக்கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் வியப்பெதையும் காட்டவில்லை. தாட்டியஸ் மீன்பேழையை எடுத்து தன் மடியில் வைத்து மேற்குநோக்கி அமர்ந்தார். அதைத் திறந்து அதற்குள் இருந்து பொற்சுவடிகளை வெளியே எடுத்தார். வலக்கையால் தன் ஆடையிலிருந்து சுண்ணக்கட்டி ஒன்றை எடுத்து தரையில் சுழல்வட்டம் ஒன்றை வரைந்தார். அதை குறுக்கும் நெடுக்குமாக கோடுகளால் வெட்டி நூற்றெட்டு களங்களை உருவாக்கினார். இடக்கையால் அந்தச் சுவடியின் எழுத்துக்களை வருடி வருடிப் படித்தார். அவ்வெழுத்துக்களை அக்களத்தில் எழுதினார். பின்னர் சுவடியை அடுக்கி பேழைக்குள் வைத்து மூடி அப்பால் வைத்தார். அவ்வெழுத்துக்களை உற்று நோக்கி அவற்றை சிறுகோடுகளால் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கத் தொடங்கினார்.

முதல் தோமர் மேற்குநோக்கி அமர்ந்து பேழையை எடுத்து அவ்வண்ணமே தன் மடியில் வைத்து திறந்து சுவடிகளைப் பிரித்து இடக்கையால் வருடி வலக்கையால் வரைந்த சகடவடிவக் களத்தில் கட்டங்களுக்குள் எழுத்துக்களை எழுதினார். இளைய தோமர் அதே சகடவடிவக் களத்தை எதிர்திசையில் வரைந்தார். இசாயர் இணைமுக்கோணக் களம் வரைந்தார். சபூரர் சதுரக்களம். சார்பெல் அறுகோணம். அடாமி எண்கோணம். அவர்களின் உதடுகள் அசைந்துகொண்டிருந்தன. விரல்கள் எழுத்துக்களை சுட்டிச் சுட்டிச் சென்றன. இணைத்தன, பிரித்தன. சொற்கள் தங்கள் வழியில் இணைவுகொண்டன. பிரிந்து மாற்றுருக்கொண்டன. அப்பால் அந்த மீன்பேழை நீரிலிருந்து சற்றுமுன் கரையேறியதென திகைத்த கண்களுடன் நோக்கி அமைந்திருந்தது.

தாட்டியஸ் பெருமூச்சுவிட்டார். “முடிந்தது, அரசே” என்றார். பிறரும் “ஆம், முடிந்தது” என்றனர். யுதிஷ்டிரன் “அறிஞர்களே, நீங்கள் உங்கள் முடிவுகளை ஓலைகளில் எழுதுங்கள்” என்றார். யுயுத்ஸு ஓலைகளையும் எழுத்தாணிகளையும் அளிக்க அவர்கள் வாங்கிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் அதில் எழுதும் ஓசை அந்த அமைதியில் உடலில் ஊர்வதுபோலக் கேட்டது. “ஓலைகளை இளையோன் கையில் அளியுங்கள்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அவர்கள் அளித்த ஓலைகளை யுயுத்ஸு பெற்றுக்கொண்டான்.

“இளையோனே, அவற்றைப் படி” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அவன் அனைத்தையும் படித்தான். “சொல், அவற்றின் முடிவுகள் அனைத்தும் ஒன்றென்றே உள்ளனவா?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “இல்லை, மூத்தவரே” என்றான் யுயுத்ஸு. “எனில் அந்த ஓலைகளை எரித்துவிடு” என்றார் யுதிஷ்டிரன். கைகூப்பி வணங்கி “அறிஞர்களே, இந்நிலத்திற்கு இன்று மேலும் நெறிகள் தேவையில்லை” என்றார். அவர்கள் திகைப்புடன் எழுந்துகொண்டனர். யுதிஷ்டிரன் எழுந்து நின்று வணங்க அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வெளியே சென்றனர். யுதிஷ்டிரன் களைப்புடன் மீண்டும் மஞ்சத்தில் படுத்துக்கொண்டு “அந்த ஓலைகளை கொண்டுசென்று தீயிலிடு”என்றார்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 57

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை – 7

யுதிஷ்டிரன் அவருடைய சிற்றறையில் தாழ்வான மஞ்சத்தில் இடைவரைக்கும் மரவுரிப் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தியபடி படுத்திருந்தார். ஏவலன் வரவு அறிவித்தபோது சற்றே புரண்டு தலையணையை உயரமாக வைத்துக்கொண்டு வெறுமனே விழிகளைத் திறந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். நகுலன் உள்ளே நுழைந்து முகமன் உரைத்து தலைவணங்கினான். சுரேசரும் யுயுத்ஸுவும் அவனைத் தொடர்ந்து வந்து அறைக்குள் நின்றனர். சுரேசர் மட்டும் யுதிஷ்டிரனின் தலையருகே சிறுபீடத்தில் அமர்ந்தார். யுதிஷ்டிரன் ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை.

நகுலன் “மூத்தவரே, தங்கள் ஆணைப்படி படைகொண்டு சென்று யவனநாட்டு எல்லைவரை வென்று திறைகொண்டு திரும்பியிருக்கிறோம். வெற்றி மேல் வெற்றி பெற்றிருக்கிறோம். நம் வெற்றியை பாரதவர்ஷமே இன்று கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த வெற்றி அனைத்துக்கும் உரியவர் வெற்றிக்கெனவே பிறந்த குருகுலத்துப் பேரரசர் யுதிஷ்டிரன் என பாவலர் நவில்கிறார்கள். வெற்றிகள் இன்னும் நம்மை காத்திருக்கின்றன. இந்நகர் இனி வெற்றித்திருநகர் என்றே அழைக்கப்படும்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் விழிகளில் எந்த மாறுபாடும் தெரியவில்லை அவருக்கு அகிபீனா கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்ற எண்ணத்தை யுயுத்ஸு அடைந்தான். நகுலன் “வெற்றி என்பது செல்வம். வெற்றி என்பது எளியோர்க்கு அளிகொள்ளும் ஆற்றல். இன்று இவ்வெற்றியால் தங்கள் அருள் பாரதவர்ஷமெங்கும் பரவுகிறது. தென்னிலத்திலும் வடநிலத்திலும் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தங்கள் சொல்லே இறையாணை என திகழவிருக்கிறது. வெற்றிகொண்டு நிலைபேறடைந்த குருகுலத்தின் மாண்பும் யயாதியின் கொடிவழியினரின் சிறப்பும் இனி என்றென்றும் பாரதவர்ஷத்தின் வெற்றிக்கதையாகவே நிலைகொள்ளும்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் மெல்ல முனகி உடலை அசைத்து மல்லாந்து படுத்தார். அவர் விழிகளிலிருந்து நீர் பெருகி கண்களின் இருபுறங்களிலும் வழிந்தது. நகுலன் “தாங்கள் உடல்நலம் இன்றி இருக்கிறீர்கள் என்றார்கள். இன்று என் பொருட்டு அவையில் அமர்வதும் இயலாதென்று அறிந்தேன். ஒருவேளை இன்று மாலையே இளையோன் தன் படைகளுடன் நகர்புகக் கூடும் என்று கூறினர். அவனுடைய வெற்றியையும் அறிந்தேன். இன்னும் சில நாட்களில் மூத்தவர் இருவரும் வெற்றியுடன் நகர்நுழைவார்கள். நான்கு படைகளும் நகர்நுழைந்த பின்னர் அவை கூடி முறைமை அறிவிப்புகளை வெளியிடுவதே உகந்ததென்று தோன்றுகிறது. வெற்றியை பிந்தி அறிவிப்பதும் பீடுதான். தாங்கள் அதற்குள் உடல்நலிவு நீங்கி எழவும் கூடும்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் முனகியபடி தலையை அசைத்தார். “அரசே, அஸ்தினபுரியின் கருவூலம் நிறையும் அளவிற்கு பரிசுகளும் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். வெற்றியின் அளவை சுட்டுபவை அச்செல்வக்குவைகள். அவை மேலும் நமக்கு வெற்றியை அளிப்பவை. வெற்றித்திரு வீரத்திருவை தொடர்கிறாள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “இக்குடிகள் உன்னை நகர்முகத்தில் வந்து எதிர்கொண்டார்களா?” என்றார். நகுலன் அவ்வெதிர்பாரா வினாவால் சற்று திகைத்து சுரேசரைப் பார்த்துவிட்டு “ஆம், பெருந்திரளென வந்திருந்தார்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் சுரேசரைப் பார்த்துவிட்டு “திரண்டு வந்திருப்பார்கள் என்று நான் அறிவேன். இதுவரை எவருக்கும் வராத திரளா அது? முன்னொருபோதும் எழாத வாழ்த்துப் பெருக்கா?” என்றார்.

சுரேசர் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி பேசாமல் அம்ர்ந்திருக்க நகுலன் அவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தபடி “அறியேன். ஆனால் நான் நகர்நுழையும்போது முன்னர் இதுபோல் பெரும் வரவேற்பு எழுந்ததில்லை” என்றான். “நான் சுரேசரிடம் கேட்டேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். சுரேசர் “இல்லை. பேரரசி நகர்புகுந்தபோது எழுந்த வரவேற்புக்கு சற்றே குறைவுதான். அவ்வாறே அதை எதிர்பார்க்கவும் இயலும்” என்றார். “ஏன்? ஏன்?” என்றபடி யுதிஷ்டிரன் எழுந்து அமர்ந்தார். அவர் உடல் நடுங்கியது. சுரேசர் “அவர் பேரரசி என்பதனால்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் மஞ்சத்தில் ஊன்றிய இரு கைகளும் நடுங்க உதடுகள் துடிக்க கலங்கிய கண்களுடன் சுரேசரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் பெருமூச்சுடன் தளர்ந்து மீண்டும் மஞ்சத்தில் படுத்து “ஆம், அதுதான் மெய்” என்றார்.

நகுலன் “இங்கு இந்நகரின் மையமென அமைந்திருப்பவர் பேரரசி திரௌபதி. அவரை மண்திகழ் தெய்வமென மானுடர் வழிபடுவதில் பிழையொன்றும் இல்லை” என்றான். “இங்கு மட்டும் அல்ல சென்ற திசையெங்கும் எங்கள் படையை அரசியின் ஒரு சொல் ஆணையென எழுந்து பருவடிவு கொண்டு பெருகி வந்ததாகவே குடிகள் கருதினார்கள். அதை மன்னர்கள் அஞ்சினார்கள்.” சுரேசர் நகுலனை நோக்கி விழிகளால் தடுத்தாலும் அவனால் நிறுத்த முடியவில்லை. “அரசர்கள் எங்குமுள்ளனர். அரசி முடிகொண்டிருப்பது இங்குதான். பலநூறு நிஷாதத் தொல்குடிகள், அசுரர்கள், அரக்கர்கள் எங்களை முகம் மலர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டது அரசியின்பொருட்டே. அன்னை அன்னை என்று அவர்கள் கூவினார்கள்” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் முனகினார். சுரேசர் திரும்பி யுயுத்ஸுவை நோக்கி கைகாட்ட அவன் மெல்ல பின்னடைந்து மூடியிருந்த கதவை சுட்டு விரலால் சற்று தட்டினான். கதவு திறந்து ஏவலன் அந்த மீன்வடிவப் பேழையை உள்ளே கொண்டுவந்தான். அந்தக் காலடிகளைக் கேட்டும் யுதிஷ்டிரன் தலை திருப்பிப் பார்க்கவில்லை. நகுலன் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு புன்னகையுடன் “மூத்தவரே, நான் வடபுலத்திற்குச் செல்கையில் அங்கு யவனர்களின் நாட்டிலிருந்து வந்த பெருவணிகன் ஒருவனை கண்டேன். அவனிடம் அரியதொரு பொருள் இருப்பதாகவும் அதை எனக்கு பரிசளிக்க விழைவதாகவும் சொன்னான். அதற்குக் கைமாறாக அஸ்தினபுரியின் கணையாழியை அவனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும், நூறாண்டுகள் அவனுடைய வணிகக் குலம் பட்டுப்பாதையினூடாக செல்லும்போது அந்தக் கணையாழியின் ஆணையே காவலாக அமையுமென்றும் கூறினான்” என்றான்.

“அப்பொருளின் சிறப்பென்ன என்று நான் கேட்டேன். அது இப்புவியில் முதன்முதலில் எழுந்த அரசரின் ஆணை என்று அவன் சொன்னான். அதை பொன்னெழுத்துகளில் பொறித்து வைத்திருக்கிறார்கள். முன்பு நெடுந்தொலைவுக்கு அப்பால் இரு நதிகள் ஓடும் சமாரிய நிலத்தை ஆண்ட ஓர் அரசன் இட்ட ஆணை அது. யயாதிக்கு நிகரான சிறப்பு கொண்டவன் அவன். அவ்வாணைகள் அடங்கிய நெறி நூல் இது. புவியில் இதுவே முதல் நெறி நூல் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்” என்றான் நகுலன்.

யுதிஷ்டிரன் கண்களை மூடிக்கொண்டு “அதற்கும் தொன்மையான நெறிநூல்கள் இருக்கும். பாறைகளில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். குகைகளில் வரையப்பட்டிருக்கும். மானுடன் உருவான பின்னரே நெறி உருவானது என்பது பிழை. நெறி உருவான பின்னரே மானுடன் உருவானான்” என்றார். ஏவலன் அந்தப் பேழையை கொண்டுவந்து அவரிடம் நீட்டினான். அவர் எழுந்து அமர்ந்து அந்த மீன்வடிவப் பேழையை பார்த்தார். கைநீட்டி அதை வாங்கவில்லை. நகுலன் அதை வாங்கித் திறந்து “இச்சுவடிதான்” என்றான்.

அவர் அதை எடுத்து விரல்களால் புரட்டிப் பார்த்தார். பொற்தகடு அதிர்ந்தெழுந்த ஓசை சிறு குருவியின் சிலைப்பொலிபோல் கேட்டது. “இது எந்த மொழி?” என்று அவர் கேட்டார். “பாலை மக்களின் தொல்மொழி” என்று நகுலன் கூறினான். “காப்பிரிகளின் மொழிபோல் உள்ளது” என்று யுயுத்ஸு கூறினான். “இதை படித்து பொருள்கொள்ளும் அறிஞர்கள் உள்ளனரா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஏழு அறிஞர்களை இச்சுவடியுடன் அவ்வணிகனே எனக்கு அளித்தான். உரிய முறைமையுடன் அவர்களை அழைத்து வந்துள்ளேன். இங்கு நம் மாளிகையில் அவர்கள் தங்கியுள்ளார்கள். தாங்கள் உகக்கையில் அவர்களுடன் இச்சுவடியை சொல்ஆயலாம்” என்று நகுலன் கூறினான்.

யுதிஷ்டிரன் சுவடியை அடுக்கி, மீண்டும் பேழையை மூடி, ஏவலனை நோக்கி அதை எடுத்துவைக்கும்படி கைகாட்டினார். “நன்று” என்றார். அவர் முகத்தில் நிறைவோ மகிழ்ச்சியோ எழவில்லை என்பதை யுயுத்ஸு கண்டான். ஆனால் அதை அவர் எத்தயக்கமும் இன்றி தொடுவதை எண்ணிக்கொண்டான். அதை அவ்வாறு தயக்கமின்றி எவருமே தொடவில்லை என்று தோன்றியது. ஒருவேளை அச்சுவடியின் காவலர்களாகிய அறிஞர்கள்கூட கை துவள மட்டுமே தொட்டிருக்கக் கூடும். யுதிஷ்டிரன் அவ்வாறு தொடுவார் என்று தெரிந்திருந்தாலும்கூட அது அவனுக்கு சற்று ஏமாற்றத்தை அளித்தது.

யுதிஷ்டிரன் “நான் களைத்திருக்கிறேன், ஓய்வெடுக்க விழைகிறேன்” என்றார். “ஓய்வெடுங்கள், மூத்தவரே” என்றபடி நகுலன் எழுந்துகொண்டான். சுரேசர் “மருத்துவரிடம் ஆணையிட்டிருக்கிறேன் அரசே, நலம் பேணுக!” என்றபடி எழுந்து “செல்வோம்” என்று அவர்களிடம் கைகாட்டினார். அவர்களின் ஆடைகளும் அணிகளும் ஒலிக்க ஒவ்வொருவராக அறைவிட்டு வெளிவந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் கதவு மூடிக்கொண்டது. அவர்களை அந்த ஓசை சற்று திடுக்கிடச் செய்தது. அறைக்குள் அந்தச் சுவடிப்பேழையுடன் அரசர் தனித்திருக்கிறார் என யுயுத்ஸு நினைத்துக்கொண்டான். அவர் அதை புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருப்பார்.

யுயுத்ஸு “எவ்வகையிலும் அவர் மகிழவில்லை” என்றான். நகுலன் திரும்பிப் பார்த்தபின் “ஆம், அவ்வாறே எனக்கும் தோன்றியது” என்றான். சுரேசர் “மகிழ்ந்தார். சுவடியைக் கண்டு அவரால் மகிழாமல் இருக்க இயலாது” என்றார். “ஆனால் அவர் உளம்சோர்ந்ததுபோல் இருந்தது. அது ஏன்?” என்று நகுலன் கேட்டான். “ஒவ்வொரு பரிசும் ஒருவர் தன்னுள் கொண்ட வினாவுக்கான விடை. என்னை பிறர் மதிக்கிறார்களா, பிறர் என்னை தலைசூடுகிறார்களா என்ற வினாவே பெரும்பாலும் பரிசுகளை விடையாகப் பெறுகிறது. என் சொல் நிலமெங்கும் திகழ்கிறதா, நெடுந்தொலைவு என்னை அறிந்திருக்கிறார்களா, நான் அரிதினும் அரிதானவனா, அனைவருக்கும் முதன்மையானவனா என வினாக்களே அரசர்களை ஆட்கொள்கின்றன. அரிய பரிசுகள் அதற்கான விடைகள்” என்றார் சுரேசர்.

“இது பேரரசர்களுக்குரிய பரிசு என்பதில் ஐயமில்லை” என்றான் நகுலன். “ஆம், ஆனால் யுதிஷ்டிரன் இங்கு தன்னுள் கொண்ட வினாவுக்கு இப்பரிசு மறுமொழி அல்ல. இது அவருடைய பிறிதொரு இடத்தில் சென்று அமைகிறது. அவ்வினா அங்கேயே உள்ளது” என்றார் சுரேசர். நகுலன் “அதை எப்படி அறிவது? அதற்கு நாம் என்ன செய்வது?” என்றான். “நோக்குவோம். இன்று மாலை சகதேவன் நகர்புகுகிறார். அவரிடம் இருக்கும் பரிசென்ன என்று பார்ப்போம்” என்றார் சுரேசர்.

யுயுத்ஸு “அவர் நெறிநூல்களில் நம்பிக்கையிழந்திருக்கிறார்” என்றான். நகுலன் “மூத்தவரா?” என்றான். “ஆம், போருக்குப் பின் அவர் வெறிகொண்டு நெறிநூல்களை நோக்கினார். தன் செயல்களை நிறுவும்பொருட்டு அவற்றுடன் சொல்லாடினார். பின்னர் தன்மேல் நம்பிக்கை கொண்டு எழுந்தார். அதன்பின் நெறிநூல்களை தொடவில்லை. மெய்மைநூல்களையே ஆராய்ந்தார். இந்நகர் மீண்டு எழத்தொடங்கியதும் நெறிநூல்களையே மறந்துவிட்டார். சிற்பநூல்களில் ஆழ்ந்திருந்தார். காவியங்களைக்கூட பயின்றார். இனி அவருக்கு நெறிநூல்கள் தேவைப்படாது.” சுரேசர் “இந்நூல் தேவைப்படும் என நினைக்கிறேன்” என்றார்.

 

யுயுத்ஸு தன்னருகே நின்றிருந்த நகுலனை திரும்பிப்பார்த்தான். கைகளை கட்டிக்கொண்டு காடுகள் மேல் காலையொளி படுவதை விழிசுருக்கி நோக்கிக்கொண்டிருந்த நகுலன் முற்றிலும் அயலவனாகத் தெரிந்தான். அவன் ஆடைகள் காற்றில் நெளிந்துகொண்டிருந்தன. அவன் விழிகளைச் சுற்றி வெந்ததுபோல் தோல் செதில்கொண்டிருந்தது. எக்கணமும் சீற்றம்கொள்ளப்போகிறவன்போல, அழுதுவிடுபவன்போல இருந்தது அவன் முகம். “மூத்தவரே” என்று அவன் அழைத்தான். நகுலன் திரும்பிப்பார்த்தான். “மூத்தவரே, இந்த நெடும்பயணத்தில் தாங்கள் எவ்வண்ணம் மாறினீர்கள்?” என்று அவன் கேட்டான்.

“இது பயணமே அல்ல. முறைமைச்சடங்குகளின் தொகுப்பு. எந்த ஊரிலும் நாங்கள் தங்கவில்லை. இரவுகளில் துயின்று பகல் முழுக்க சென்றுகொண்டே இருந்தோம். பெரும்பாலும் குறுக்கு வழிகளினூடாக. குறுகிய நாட்களில் கூடுதல் ஊர்களுக்கு செல்வதொன்றே எங்கள் இலக்காக இருந்தது. எனவே எதையும் வளர்த்தவில்லை. அரசர்கள் வந்து அடிபணிந்து திறை அளிக்கும் சடங்குகள்கூட இரு நாழிகைக்குள் முடிந்துவிடும். பெரும்பாலும் ஒரு நாட்டின் எல்லைக்குள் நாங்கள் நுழையும்போது அங்கிருந்த அரசரும் திரளும் திறைப்பொருட்களுடன், முறைமைச் சீர்களுடன் எங்களுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். பறவைகள் வலசை செல்வதுபோல கடந்துசென்று மீண்டோம்.”

“பாரதவர்ஷமே உள்ளங்கை எனச் சிறுத்து பொருளிழந்தது. இந்த அரண்மனைக்குள்ளேயே ஒரு மாதம் சுற்றிவந்ததுபோல் உணர்கிறேன்” என்றான் நகுலன். “ஆணவத்தால் தலையெழுந்துவிட்டால் மண் குறுகிவிடுகிறது. எதனால் பண்டு அசுரர்குலத்துப் பேரரசர்கள் விண்ணை வெல்ல விழைந்தனர் என்று இப்போது தெரிகிறது.” அவன் சிரிப்பில்கூட மாறாத கசப்பு ஒன்று கலந்திருந்தது. “ஆனால் உங்களிடம் ஏதோ ஒன்று மாறியிருக்கிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “மெய்யாகவா?” என்று கேட்டபடி நகுலன் திரும்பிப்பார்த்தான். “ஆம், மாறியிருக்கிறேன். ஒன்றை இழந்திருக்கிறேன்.”

யுயுத்ஸு அவன் என்ன சொல்வான் என்பதற்காக காத்திருந்தான். “இத்தனை துயருக்கும் இழப்புகளுக்கும் அலைச்சல்களுக்கும் பிறகும் என்னுள் அரசன் என்று அமர்ந்திருப்பதன் மீதான விழைவு இருந்திருக்கிறது. என் ஆணவம் அதற்காக தவித்திருக்கிறது. முதல் நாள் இங்கிருந்து கிளம்பி மச்சநாட்டுக்குச் சென்று அவ்வரசனின் மணிமுடி என் புரவியின் காலடியில் வைக்கப்பட்டபோது அதை முற்றிலும் உணர்ந்தேன். அன்று என்னை மறந்து உளம்கரைந்து மெய்ப்பு கொண்டேன். எவரிடமோ நான் நான் என்று சொல்லிக்கொண்டேன். அன்று முழுக்க நிலைகொள்ளாமல் உடல் விம்மிக்கொண்டிருந்தேன். என் சொற்கள் அனைத்தும் பெருமுரசொலிபோல ஒலிப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. ஆணைகளை இட்டேன். அருள் புரிந்தேன்.”

“அங்கிருந்து கிளம்புகையில் மேலும் மேலும் வெற்றியென்று என் உடல் தவித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் மீள மீள ஒன்றே நிகழ்ந்தது. இறுதியில் மேற்கிலிருந்து திரும்புகையில் எவ்வண்ணமேனும் அஸ்தினபுரியை வந்தடைந்துவிட வேண்டுமென்றே தோன்றியது. நான் சலித்துவிட்டேன். அரசப் பொறுப்பு என்பதுபோல் சலிப்பூட்டக்கூடிய பொருளற்ற செயல் வேறில்லை. அகத்தே ஆணவம் கரையாது கல்லுருளை மட்டுமே இருப்பவர்கள் மட்டுமே அரசர்கள் என்று அமர முடியும். அவ்வாணவம் சற்றே கரையத்தொடங்கிவிட்டாலும் அரியணையில் அமர இயலாது.”

“ஏனென்றால் அரசன் அறியும் எவருடைய வணக்கமும் வணக்கமல்ல. எவருடைய அன்பும் அன்பல்ல. எவருடைய சொல்லும் மெய்ப்பொருள் கொண்டதல்ல. பொய்யை பொன்னென்றாக்கிக் குவித்து அதன் மேல் அமர்ந்து, பொய்யை செங்கோல் என்று ஏந்தி, பொய்யே உரைத்து, பொய் பற்றி, பொய்யில் மகிழ்ந்து, பொய்யில் நிறைவுறுவது அது” என்றான் நகுலன். அவன் குரல் வேறெவருடையதோ என ஒலித்தது. யுயுத்ஸு அவனையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அந்த வினாவை ஏன் கேட்டோம் என அவன் அகம் வியந்தது. அவன் கேட்டது தன்னைக் குலைக்கும் ஒரு மறுமொழியை அவன் சொல்லவேண்டும் என்பதற்காக. தானே தெளிவாக உணராத ஒரு வினாவுக்கான விடைக்காக.

“எங்கோ என்னுள் ஒரு கனவு இருந்தது. என் இளமையில் வந்த கனவு. நான் இளையோன். ஆகவே இங்கு எனக்கு மணிமுடி இல்லை. மூத்தவரிடம் இருந்து ஒப்புதல் பெற்று இங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்று எங்கோ ஒரு புது நிலத்தை வென்று அங்கு முடிசூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்று நான் இலக்கு கொண்டிருந்தேன். எனக்கென்று குடிகளும் கோலும் கொடியும் குலமுறையும் அமையவேண்டுமென்று எண்ணியிருந்தேன். உண்மையில் குருக்ஷேத்ரத்தின் போர் முடிந்து பெருந்துயர் என்மேல் படர்ந்தபோது என்னுள்ளில் இருந்து எடுத்த அந்தச் சிறு கனவால் மட்டும்தான் நான் மீண்டெழுந்தேன். கடுங்குளிரில் கை அகல்விளக்கின் வெம்மை பெரிதாகத் தெரிவதுபோல் அதைக் கொண்டு சூழ இருக்கும் அனைத்தையும் கொளுத்தி நெருப்பாக்கி குளிர்காய்வதுபோல. இன்று அதை இழந்துவிட்டிருக்கிறேன்.”

“இன்று மெய்யாகவே எவ்வகையிலும் நான் அதில் ஆர்வம் கொள்ளவில்லை. நான் மேற்கே படைகொண்டு செல்கையில் குடிமன்னர் கோல் நிலைகொள்ளாத புது நிலங்கள் பல அங்கு விரிந்திருக்கின்றன என்ற பயணியரின் சொல்லையே நினைவு கொண்டிருந்தேன். என் முடி சென்று நிலைக்கும் நிலமொன்றை கண்டடைய வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தேன். அவ்வண்ணம் நூறு நிலங்களை பார்த்தேன். அங்கிருந்த குடிகள் தங்களுக்கு ஒரு அரசன் வேண்டுமென்று விழைவு கொண்டிருப்பதையும் கண்டேன். அவர்கள் அறத்தின் வாளுடன் வந்த மன்னன் என்று எண்ணி பெருகி வந்து என்னை அடிபணிந்தனர். அந்நிலங்கள் மழைவளம் கொண்டவை அல்ல எனினும் வணிக வளத்தில் செழிக்க முடியும். அங்கு உறுதியான காவலனின் கோல் நிலைகொள்ளுமெனில் ஒரு தலைமுறைக்குள் பெரும் செல்வம் கொண்ட பேரரசுகள் உருவாகும். நான் விழைந்த அனைத்தையும் அங்கு கண்டேன். விழைந்தவாறே வெல்லும் வாய்ப்பும் எனக்கு வந்தது.”

“ஆம், இன்று தாங்கள் ஒரு சொல் கூறியிருந்தால் தாங்கள் சென்ற நிலமனைத்தும் தங்களுக்கே அளிக்கப்பட்டிருக்கும்” என்றான் யுயுத்ஸு. “ஆனால் எனக்கு அது பொருட்டெனத் தெரியவில்லை” என்று நகுலன் சொன்னான். “எப்போது இவ்விழைவு என்னிலிருந்து அகன்றது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மீள மீள நடந்த சடங்குகளாலா? ஆம். ஆனால் அதை நான் தெளிவாக முடிவுற உணர்ந்தது அங்கு பாலைநிலத்தில் ஒருநாள் நான் காட்டுப் புரவி ஒன்றை கண்டபோது.” அவன் முகத்தில் எழுந்த கடுந்துயரை யுயுத்ஸு வியப்புடன் நோக்கிக்கொண்டு நின்றான்.

“பாலையில் புரவிகளில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். உடன் என் வீரர்கள் இருந்தனர். காட்டுக்குள் குதிரைக்குட்டி ஒன்றின் கதறலை கேட்டேன். அருகே சென்று பார்த்தபோது நோயுற்று மடிந்துகொண்டிருக்கும் அன்னைப்புரவி ஒன்றின் அருகே அதன் குட்டி நின்று கூவிக்கொண்டிருந்தது. அதை சுற்றிவந்து முட்டியது. எம்பிக்குதித்து கால்களால் மண்ணை அறைந்தது. முகத்தால் அன்னையை உந்தி எழுப்பிவிட முயன்றது. நான் என் குதிரையிலிருந்து இறங்கி அதை நோக்கி ஓடினேன். அதை என் கைகளால் அள்ளி எடுத்துக்கொள்ள, அதன் அன்னைக்கு தன் குழவியை பேணுபவன் வந்துள்ளான் என்னும் நம்பிக்கையை அளிக்க எண்ணினேன்.”

“ஆனால் அன்னை முனகலாக ஒரு சொல் கூறியது. குட்டி என்னை திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கியது. அதன் மயிர்ப்பரப்பு சிலிர்த்து எழுவதைக் கண்டேன். செவிகள் முன் வளைய மூக்கைத் தூக்கி மோப்பம் பிடித்தபின் அது அலறியபடி விலகி ஓடியது. அறியாமல் அதைப் பிடிக்க சற்றே ஓடிய பின்னர்தான் அன்னை என்ன சொல்லியிருக்கக் கூடும் என்னும் எண்ணத்தை அடைந்தேன். திகைத்து நின்றுவிட்டேன். திரும்பி நோக்கியபோது அன்னைப்புரவியின் பெரிய இமைகள் மெல்ல சரிவதைக் கண்டேன். அது தன் குட்டி விலகி ஓடிவிட்டது என உணர்ந்து நிறைவுகொண்டபடி உயிர்விட்டது.”

“நான் அக்குதிரைக்குட்டியை பிடிக்கவில்லை. அது எவ்வகையிலேனும் காட்டில் வாழும் என எண்ணிக்கொண்டேன். அங்கிருந்து நேராக என் பாடிவீட்டுக்குத் திரும்பினேன். சோர்ந்து தனிமைகொண்டு இறந்ததற்கு நிகராக ஆகிவிட்டிருந்தேன். மெய்யாகவே அன்று இறந்தேன். நான் அகத்தே அறிந்ததுதான். ஆனால் அக்கணம் அது என் முகத்தில் பாறையென வந்தறைந்தது. நான் இனி புரவிகளால் ஏற்கப்படப் போவதில்லை. இனி அவற்றின் உலகில் எனக்கு இடமில்லை” என்றான் நகுலன்.

“அந்தச் சுவடி என் கையில் கிடைத்தபோது முதலில் எனக்குத் தோன்றியது அப்பெரும் பரிசை அரசருக்கு அளித்து என் கோரிக்கையை உடன் வைக்க வேண்டும் என்று. அவ்வண்ணம் தோன்றியதுமே பொருளற்ற ஒன்று கையில் கிடைத்ததுபோல், ஒவ்வாத ஒன்றை விழுங்கிவிட்டதுபோல் உளமறுப்பு எழுந்தது. அதை எண்ணிப்பார்க்கவே இயலவில்லை. எதை இழந்து எதை பெறுகிறேன்? எதையேனும் பெற்றால் நான் இழந்தவற்றுக்கு அவற்றை நிகர்வைக்கிறேன் என்றல்லவா பொருள்! என் இறுதிக் கணத்தில் புரவிமுகத்துடன் வந்து என்னை அழைக்கும் தெய்வத்தை சிறுமை செய்வது அல்லவா அது?”

“உண்மையில் அப்பரிசை அரசரிடம் நான் கொடுக்கையில் அதை என்னிடம் இருந்து கையொழிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. தீது விளைக்கும் அரும்பொருளை ஆலயத்திற்குக் கொண்டுசென்று தெய்வம் முன் வைத்து திரும்பாது மீள்வதுபோல” என்றான் நகுலன். யுயுத்ஸு புன்னகைத்தான். அதைக் கண்டு “கூறுக!” என்று நகுலன் சொன்னான். “ஒன்றுமில்லை” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “கூறுக!” என்று உரக்க நகுலன் கேட்டான். “உங்கள் விழைவு எஞ்சியிருந்தால், உங்கள் கோரிக்கையுடன் அப்பரிசை அரசர் முன் நீங்கள் வைத்திருந்தால் அவர் மகிழ்ந்திருக்கக் கூடும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

நகுலன் திரும்பிப்பார்த்து “ஏன்?” என்றான். “அதை விளக்கத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவ்வாறு தோன்றுகிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். நகுலன் சில கணங்கள் அவனை கூர்ந்து நோக்கிவிட்டு “ஆம், மெய்தான்” என்றான்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 56

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை – 6

அறைக்குள் இருந்த நகுலன் முற்றிலும் பிறிதொருவனாகத் தெரிந்தான். களைத்து உரு மாறி முதுமை கொண்டவன்போல. இரு கைகளையும் மடிமீது கோத்து தாழ்வான பீடத்தில் கால்களை நீட்டி அமர்ந்திருந்தான். யுயுத்ஸு அறைக்குள் நுழைந்து தலைவணங்கியதும் ஒருகணம் அவனை எவரென்று அறியாதவன்போல் பார்த்தான். பின்னர் அமரும்படி கைகாட்டினான். யுயுத்ஸு அமர்ந்ததும் எழுந்து முன் சரிந்து முகம் சுளித்து “உனக்கு உடல்நலமில்லையா?” என்றான். யுயுத்ஸு “ஆம். துயிலின்மை, உடற் களைப்பு. இன்று அது சற்று எல்லைமீறிவிட்டது” என்றான்.

“நீ என்றுமே வெறிகொண்டு செயலாற்றுபவன்” என்றான் நகுலன். யுயுத்ஸு “ஆம், ஆனால் இன்று பெருந்திரளின் ஓசையும் வெப்பமும் கடுமணங்களும் சேர்ந்து தலைசுழலச் செய்துவிட்டன. தாங்கள் நகர்நுழைந்துகொண்டிருக்கும்போது நான் கூட்டத்தின் நடுவே மயங்கி விழுந்துவிட்டேன். உடல் கிழியும்படி உமட்டல் எடுத்தது. என்னை ஏவலர் தூக்கிக்கொண்டு வந்தனர். மருத்துவர் அளித்த மண்ணுப்பு நீரை அருந்தி சற்று ஓய்வெடுத்துவிட்டு வருகிறேன்” என்றான்.

நகுலன் “மூத்தவருக்கும் உடல்நலமில்லை, ஓய்வெடுக்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டேன்” என்றான். “இங்கு அனைவருமே கொந்தளிப்பில்தான் இருக்கிறார்கள். இந்நகரே வெறிபிடித்ததுபோல் தன்னைத் தானே கட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. சிலந்தி வலைபோல ஒவ்வொரு நாளும் இது புதிதென பெருகிவிட்டிருக்கிறது. ஒவ்வொருமுறை வெளியே இருந்து நகரத்திற்குள் நுழையும்போதும் முற்றிலும் புதிய ஒரு நகரத்தை பார்க்கும் திகைப்பை அடைகிறேன். உண்மையில் இன்று நகரினூடாகச் செல்கையில் இந்நகரில் நான் கால் வைத்ததே இல்லை என்ற உளமயக்கு எனக்கு ஏற்பட்டது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

நகுலன் “ஆம், நான் அறிந்த நகரே இல்லை இது. இங்கு எனக்கு தெரிந்த ஒரு முகம்கூட தென்படவில்லை என்று எண்ணிக்கொண்டேன். அரண்மனைகூட முற்றிலும் அயலாகத் தெரிந்தது. இங்கே இருக்கவே முடியவில்லை. ஆகவேதான் உன்னை வரச்சொன்னேன்” என்றான். யுயுத்ஸு “நான் இதற்குள் நிலைகொள்ளாமல் அலைகிறேன்” என்றான். நகுலன் “மூத்தவர் என்ன செய்கிறார்?” என்றான். “அவரை தாங்கள் இன்று உச்சிப்பொழுதுக்குமேல் தனியறையில் சந்திக்கலாம்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “அவர் அதற்குள் சற்றே தேறிவிடுவார் என நினைக்கிறேன். நீங்கள் வந்த நிகழ்வே அவரை தேற்றக்கூடும்.”

நகுலன் அவன் மேலே சொல்லும்படி கூர்ந்து நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். யுயுத்ஸு “நேற்றுமுன்தினம் பேரரசி நகர்புகுந்தார். அந்தியில் அரியணையில் முடிசூடி அமரும் நிகழ்வு. அரசரும் அரியணை அமர்ந்தார். அவை முழுக்க விழிகள். அவற்றில் பெரும்பாலானவை முன்னர் ஒரு பேரரசரை காணாதவை. கண்ணேறு பட்டிருக்கக் கூடும்” என்றான். நகுலன் மெல்ல முனகினான். “அவையிலிருந்து எழுந்து வெளியே செல்கையில் அரசரின் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “இருமுறை தள்ளாடியிருக்கிறார். அவரை பற்றிக்கொண்டிருந்த ஏவலன் உடல் வெம்மை கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவரை அறையில் படுக்கவைத்துவிட்டு மருத்துவரை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான். மருத்துவர் அளித்த பொடிமருந்தால் அக்கணமே துயின்று நேற்று விழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”

“அதிலிருந்து உடலும் உள்ளமும் சோர்ந்தவராக இருக்கிறார். எதையும் கோவையாக எண்ணவோ பேசவோ அவரால் இயலவில்லை. காய்ச்சல் இறங்கிவிட்டது. ஆனால் அவர் மிக உளம் சோர்ந்தவராக, துயரம் கொண்டவராக, பல துண்டுகளாக உடைந்தவர் போலிருக்கிறார்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “நான் வந்தபோது அவரைச் சென்று பார்த்தேன். உண்மையில் அவரால் என்னை அடையாளம் காணவே இயலவில்லை. சிவந்த கலங்கிய விழிகள் என்னை நோக்கி அலைபாய்ந்தன. மூத்தவரே நான் யுயுத்ஸு இந்திரப்பிரஸ்தத்திலிருந்து அனைத்தும் நகருக்குள் வந்துவிட்டன என்றேன். ஆம் நான் கிளம்ப வேண்டியதுதான் என்றார்.”

நகுலன் மீண்டும் முனகினான். யுயுத்ஸு “இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டியதுதான் என்றார். அதையே சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்” என்று தொடர்ந்தான். “கந்தமாதன மலைமேல். கந்தமாதன மலை என்பது ஒரு பெண். அனல் வடிவானவள். நான் அவளை பார்த்தேன். மெய்யாக அவளை பார்த்தேன். பெரும்பிலம்போல் திறந்த அவள் வாய். அனல் நிறைந்த பெரும்பிலம். அனலே இருளான வாய். உதிரிச்சொற்களில் இவையே எழுந்துகொண்டிருந்தன. மருத்துவர் நான் கிளம்பலாம் என்று கைகாட்ட தலைவணங்கி ஓசையின்றி பின் வாங்கினேன்” என்றான். நகுலன் “நான் அவரை பார்த்தாக வேண்டும்” என்றான். யுயுத்ஸு “நான் சுரேசரிடம் கேட்கிறேன். அவர் எண்ணுவதென்ன என்பதை உசாவி தங்களிடம் வந்து சொல்கிறேன்” என்றான்.

நகுலன் தன்னுள் ஆழ்ந்து மெல்ல சாய்ந்துகொண்டான். “இங்கு திரும்பி வரும் வரை நான் அடைந்த வெற்றிகளையே கணித்துக்கொண்டிருந்தேன். எண்ண எண்ண இவை நான் அடைந்த பெருவெற்றிகள் என்று தோன்றலாயின. உண்மையில் இங்கிருந்து கிளம்புகையில் உளக்கசப்பும் தனிமையும் கொண்டிருந்தேன். முதல் சில ஊர்களில் அரசர்கள் என்னை வந்து பணிந்து கொடையளித்து மீண்டபோது அதை பொருளற்ற ஒரு சடங்கு என்று எண்ணினேன். எங்கும் எதிர்ப்பு இல்லை என்பதே என்னை ஆர்வமிழக்கச் செய்தது. எப்போது திரும்புவோம் என்னும் ஏக்கமே ஆட்கொண்டிருந்தது. ஆனால் என்றோ ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நான் மகிழத் தொடங்கினேன். என்னை மகிழ வைத்தவை நான் வென்றவர்களின் விழிகள். அதிலிருந்த நிகரற்ற பணிவு. அப்பணிவை மேலும் அடையும்பொருட்டு அவர்களை சிறுமைசெய்தேன். அவர்களை அச்சப்படுத்தி அவ்விழிகளைக் கண்டு உளம்பொங்கினேன்” என்றான்.

“ஷத்ரியர்களுக்கு இவ்வாணவத்திலிருந்து விடுப்பில்லை. நான் அடைந்த பொருள் என் கருவூலத்தை நிறைக்க நிறைக்க உள்ளம் இறுகி உடல் நிமிர்ந்தது. விழிகளில் கூர்மையும் குரலில் அழுத்தமும் ஏற்பட்டது. நான் பேரரசனென மாறிவிட்டேன் என அமைச்சர்கள் சொன்னார்கள்” என்று அவன் தொடர்ந்தான். “மேற்கே யவனர்களின் பட்டுப்பாதையின் எல்லை வரை சென்று பொன்னும் பொருளும் கொண்டு மீண்டு வந்தேன். செல்லும் வழி எங்கும் பெற்ற பொருட்களை ஆங்காங்கே உரிய இடங்களில் கருவூலம் அமைத்து சிறு படையொன்றை காவலுக்கு நிறுத்திவிட்டுச் சென்றேன். எவர் வேண்டுமென்றாலும் அக்கருவூலத்தை கொள்ளையடித்து பொருட்களை எடுத்துச் சென்றிருக்க முடியும். ஆனால் ஒரு கணத்தில் தோன்றியது அவ்வாறு எவருக்கேனும் கொள்ளையடித்துச் செல்லவேண்டும் என்று தோன்றுகிறதா என்று பார்க்கவேண்டும் என்று. ஆகவே எப்பொருளையும் நான் முறையாக பாதுகாத்து வைக்கவில்லை.”

“அஸ்தினபுரியின் அமுதகலக் கொடியே என்னை பேரச்சத்தை அளிக்கும் தெய்வம் என மாற்றிவிட்டது என்று உணர்ந்தேன். ஒரு களத்தில்கூட எதிரிகளை நான் காணவில்லை. ஒரு படைக்கலம்கூட எனக்கெதிராக எழவில்லை. மீண்டு வரும்போது நான் ஈட்டிய பெருஞ்செல்வத்தையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். இந்நகரில் நுழையும்போது மூத்தவரிடம் கொண்டுசென்று காட்டுவதற்கு பேரரசொன்றின் கருவூலத்தைவிட பெருந்திரு என்னிடம் இருக்கிறதென்று தருக்கினேன். ஆனால் நகருள் நுழைந்து குடிகளின் வாழ்த்தைப் பெற்று வந்துகொண்டிருந்தபோது ஒரு சார்வாகரை கண்டேன்.”

யுயுத்ஸு “சார்வாகரா? இந்நகருக்குள்ளா?” என்றான். “ஆம்” என்றான் நகுலன். “நகரின் மையத்தில், மக்கள்திரளின் நடுவே.” யுயுத்ஸு பெருமூச்சுடன் “மெய்தான், அவர்கள் எங்கும் தென்படுகிறார்கள். அவர்களை கட்டுப்படுத்தும் தளைகளோ தடுக்கும் வேலிகளோ எங்குமில்லை” என்றான். “ஏனென்றால் உலகியலாளர் அவர்களை தவிர்க்க இயலாது. உலகியல் கடந்தோர் அவர்களை உள்ளூர விரும்புகிறார்கள்.” நகுலன் “அவர் மதுக்கடை வாயிலில் சிறுகூட்டத்தில் ஒருவராக நின்றுகொண்டிருந்தார். ஒரு கணம் அவர் விழிகளை நான் பார்த்தேன். அவர் என்னிடம் ஏதோ சொல்லவருவதுபோல் தோன்றியது. விழியில் ஒரு மெல்லசைவு. வாயில் இரு சிறு சொல்நிகழ்வு” என்றான்.

“அவர் என்ன சொன்னார் என்று நான் உணர்வதற்குள் தேர் கடந்து சென்றது. உடல்களின் கொப்பளிப்புகள். குரல்களின் பேரலைகள். புழுதி, மலர்ப்பொடி, மஞ்சள்பொற்பொடி. மீண்டும் நெடும்பொழுது கழிந்தே அவர் சொன்ன சொல்லை நான் உணர்ந்தேன். அவர் நஞ்சு என்றார்” என்றான் நகுலன். “நஞ்சு என்றா?” என்று யுயுத்ஸு கேட்டான். “ஆம், நான் திகைத்து திரும்ப கேட்டேன். ஆம் ஆம் ஆம் என்றது என் உளம். நஞ்சேதான். நஞ்சென்றே அவர் சொன்னார். நஞ்சு நஞ்சு என்று. எதை சொன்னார் என என் உள்ளம் துழாவிக்கொண்டே இருந்தது. அதுவரை நடித்ததை தொடர்ந்து நடித்து இங்கே அரண்மனைக்குள் வந்தேன்.”

“வரவேற்புகள் முடிந்து இங்கே அமர்ந்திருக்கும்போது சற்று முன்னர்தான் அவர் சொன்னது எது என்று எனக்குத் தெரிந்தது. அது நான் படைகொண்டு சென்ற வடமேற்குப் புலத்தில் என்னிடம் இருந்து தப்பிச்சென்ற வடமேற்குச் செம்புலத்தின் குடித்தலைவர்களில் ஒருவரை படைகள் அழைத்து வருகையில் அவர் என்னிடம் கூறியது. எதற்காக தப்பியோடினீர் என்று நான் கேட்டேன். நச்சுக்கலம் பொறிக்கப்பட்ட கொடியுடன் தென்னகத்திலிருந்து கொடிய படையொன்று வருகிறது என்றார்கள், அந்த நச்சு எங்கள் நிலத்தையும் ஊற்றுகளையும் நஞ்சாக மாற்றிவிடும் என்றார்கள், ஆகவே விலகி ஓடினேன் என்றார். அதை அவைப்பழிப்பென்று எண்ணி அக்கணமே கைகாட்டி அவர் தலைகொய்ய ஆணையிட்டேன்.”

“திகைப்புடன் முகம் உறைந்திருந்த அவர் தலை துண்டுபட்டு தரையில் விழுந்து கிடந்தது. திறந்த அவ்விழிகளைப் பார்த்தபோது ஒரு மெல்லிய திடுக்கிடலுடன் உணர்ந்தேன், மெய்யாகவே அது நஞ்சுதானா? அல்ல என்றிருக்கலாம். எனினும் இனி அவர் அதை பிறிதொன்றென உணரப்போவதில்லை. ஆகவே அவர் வரைக்கும் அது நஞ்சேதான்” என்றான் நகுலன். “அவ்வுணர்வு என்னை உலுக்கியது. என் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. இருமுறை உடலுமட்டி வாயுமிழ்ந்தேன். மருத்துவரை வரச்சொல்லி நானும் ஒரு பொதி மருந்துப்பொடி அருந்தினேன். துயிலில் ஆழ்ந்து விழித்து மீண்டும் அப்பொடியை உண்டேன். துயின்று துயின்று காலத்தைக் கடந்து அதிலிருந்து மீண்டேன். எத்துயர் எக்கசப்பு எவ்விழப்பு ஆயினும் எவ்வகையிலேனும் காலத்தைக் கடத்திவிட்டால் மீண்டுவிடலாம் என அறிவேன்.”

யுயுத்ஸு “அந்த மருந்துப்பொடி கசந்ததா?” என்றான். “ஆம், இங்கும் அப்பொடியையே உண்டேன். சற்றுமுன்னர் என்னிடம் மருத்துவர் அப்பொடியில் ஒரு சொட்டு சுட்டுவிரலால் தொட்டு நாவில் வைத்து எச்சுவை என்றார். கசப்பு என்றேன். கூறுக என்று மீண்டும் கேட்டார். ஊறிப்பெருகும் கடுங்கசப்பு என்றேன். அரசே தங்கள் வாயில் நான் வைத்தது தேன் கலந்த பொடி என்றார். நான் அவரை வெறித்துப் பார்த்தேன். தேன் கசக்கிறது எனில் உங்கள் வாயில் கசப்பு நிறைந்திருக்கிறது என்றே பொருள். கசப்பு எழுவது உங்கள் நாவிலிருந்து. நாவுக்கப்பால் இருக்கும் இரைப்பையிலிருந்து. இரைப்பையை தாங்கி இருக்கும் குடல்களிலிருந்து. குடல்கள் சென்று முடியும் மூலாதாரத்திலிருந்து. இத்தருணத்தில் நீங்கள் செய்யக்கூடுவது ஒன்றே. பெண்ணிடம் காமம் கொள்ளாதொழிக! தங்கள் உடலிலிருந்து நஞ்சை அவளுக்கு அளித்துவிடுவீர்கள் என்றார்.”

யுயுத்ஸு பெருமூச்சுவிட்டான். “இந்த மருந்து உங்கள் உடலுக்குள் மெல்லிய இனிமையொன்றை செலுத்துகிறது. நாங்கள் செய்வது ஒன்றே. இவ்வினிமையை துளித் துளியென உங்கள் உடலுக்கு அளித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உடல் அதை முதலில் செறுக்கும். முழுமையாக மறுக்கும். ஆனால் அதற்கு வாழவேண்டும் என்று விருப்பிருந்தால் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும். அதனூடாக மீண்டெழும். அரசருக்கும் அதையே அளித்தேன் என்றார்.” “எனக்கும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

நகுலன் “அரசரை பார்த்து வருக! நான் எப்போது அவரை சந்திக்கலாம் என்று கூறுக!” என்றான். “சுரேசர் தங்களை பார்க்க வருவார். அவர் முடிவெடுக்கட்டும்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான்.

 

சுரேசர் அறைக்கு வெளியே வந்து நின்றிருப்பதை ஏவலன் அறிவித்தான். யுயுத்ஸு எழுந்து கைகூப்பியபடி வணங்கி நின்றான். சுரேசர் அறைக்குள் வந்து நகுலனுக்கு தலைவணங்க அவன் அமர்ந்திருந்தபடியே அவர் வாழ்த்துகளை பெற்றுக்கொண்டான். சுரேசர் அமர்ந்துகொண்டு “தங்கள் வருகையை அவருக்கு அறிவித்திருக்கிறோம். தங்களைச் சந்திக்க விருப்புடன் இருக்கிறார். எப்போது வருகிறான் என்று பலமுறை கேட்டுவிட்டார்” என்றார். “அவருடைய தன்னினைவு கூர்கொண்டிருக்கிறதா?” என்று நகுலன் கேட்டான். சுரேசர் “ஆம், ஓரளவு நலம் பெற்றிருக்கிறார் என்றார்கள். ஆனால் உடல் இன்னும் நைந்த நிலையிலேயே இருக்கிறது” என்றார். நகுலன் “அவர் நா இனிப்பை அறிகிறதா?” என்றான். சுரேசர் புன்னகைத்து “தனக்கு அளிக்கப்படுவது இனிப்பு என்று தெரிந்திருக்கிறது” என்றார். “ஐயம் வேண்டாம், அவர் மீண்டுவிடுவார். அவர் உள்ளிருந்து இனிப்பை நோக்கி தாவும் ஒரு நாக்கு உள்ளது. அது ஒருபோதும் அவரை கைவிடுவதில்லை.”

நகுலன் கைகளைக் கட்டி மீண்டும் சாய்ந்துகொண்டு “என்ன நிகழ்கிறதென்று தெரியவில்லை. இந்நகரம் ஏதோ அயலவரின் ஊர்போல ஆகிவிட்டிருக்கிறது. அறியா முகங்கள், அறியமுடியாத இடங்கள். இங்குள்ள ஒவ்வொரு பரு மணலும் மாறிவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது. இந்நகரில் நான் வாழமுடியும் என்றே எனக்குத் தோன்றவில்லை” என்றான். “இங்கு இச்சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்ததும் பிறிதொரு பயணத்துக்கு கிளம்ப வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. வேறெங்கோ ஓரிடத்தில் நான் அகன்று வந்த அனைத்தும் இருக்கின்றன என்று தோன்றுகையில் மட்டுமே என்னால் சற்றேனும் அமைதிகொள்ள முடிகிறது” என்றான்.

சுரேசர் “அரசே, தாங்கள் தங்கள் திசைவெற்றிப் பயணத்தில் வென்று கண்டு அடைந்ததென்ன?” என்று கேட்டார். “பொருள், பெரும்பாலும் பொன். உடன் அருமணிகள். அரிய தெய்வச்சிலைகள், விந்தையான படைக்கலங்கள்.” அவன் புன்னகைத்து “அழகிய பணிப்பெண்களும் உண்டு” என்றான். சுரேசர் “அவை எதிர்ப்பார்க்கக் கூடியவைதான்” என்றார். “பேரரசர் யுதிஷ்டிரனுக்கு தாங்கள் அளிக்கும் தனிப் பரிசென்ன?” நகுலன் திகைப்புடன் நோக்க “அவர் உள்ளத்தில் விழைவை எழுப்புவது. நாவில் மீண்டும் தித்திப்பை நிகழ்த்துவது. அவ்வண்ணம் எதையேனும் தாங்கள் கொண்டு வந்தீர்களா?” என்றார்.

நகுலன் “அவருக்குள் திகழ்வது விழைவதென்ன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை” என்றான். “தாங்கள் அங்கு பெற்றவற்றிலோ கைப்பற்றியவற்றிலோ எப்பொருளை முதலில் கண்டதுமே அவரை நினைவுகூர்ந்தீர்கள்? இது அவருக்கு உகந்தது என்று எடுத்து வைத்தீர்கள்?” என்று சுரேசர் கேட்டார். நகுலன் “ஆம், அவ்வாறொன்று உள்ளது” என்றபடி எழுந்தான். “அது ஒரு தொல்நூல். மெல்லிய பொற்தகடுகளில் பொறிக்கப்பட்டது. ஆக அறுபத்தெட்டு தகடுகள் உள்ளன. எழுபத்திரண்டு இருந்திருக்கவேண்டும். நான்கு அழிந்துவிட்டன” என்றான். “ஆம், எப்போதும் அது அவ்வாறுதான். நெறிநூல்கள் முழுமையாக எஞ்சுவதே இல்லை. அது மானுட ஆழம் அவற்றின்மேல் கொண்ட வஞ்சமாக இருக்கலாம்” என்றார் சுரேசர்.

“அதை நான் நோக்கினேன். அவ்வெழுத்துகள் மிகத் தொன்மையானவை. வடக்கே இரு பெருநதிகளுக்கு நடுவே இருக்கும் மிகத் தொன்மையான நிலம் ஒன்று உள்ளது. சமாரிய நிலம் என அதை சொல்கிறார்கள். அதை ஆண்ட தொல்மன்னர் ஒருவரின் ஆணைகள் அவை. பாலை நிலத்தின் தொன்மையான இயற்கைக் குகை ஒன்றிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்டவை. அவ்வரசர் தெய்வ ஆணையை விண்ணிலிருந்து பெற்று தன் மக்களுக்கு நெறிநூல்களை வகுத்தளித்தவர் என்கிறார்கள். மிகத் தொன்மையான நூல். அது ஒரு வெள்ளிப் பேழைக்குள் வைக்கப்பட்டு அங்கே கல்லில் வெட்டப்பட்ட பெட்டி ஒன்றில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.”

“அதை என் வீரர்கள் கொண்டுவந்து காட்டியபோதே மூத்தவர் விரும்புவார் என்று நினைத்தேன். அவர் அதை தொட்டுத் தடவி நெஞ்சோடணைத்திருப்பதை பலமுறை உள்ளத்தில் கண்டுவிட்டேன்” என்றான் நகுலன். சுரேசர் “ஒருவேளை அவர் அதைக் கண்டு மீளக்கூடும்” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம், அவருக்கு உகந்த பரிசு அது” என்றான். “இந்நூல் மேற்கு நிலத்தில் உருவான நெறிநூல்களில் தொன்மையானது என்கிறார்கள்” என்று நகுலன் சொன்னான். “அங்கிருந்து இன்று நாம் புழங்கும் நெறிவரை மாறாச் சரடொன்று வருகிறது என்கிறார்கள். அதிலுள்ள ஒவ்வொரு சொல்லும் அங்குள்ளோர் அனைவருக்கும் ஏற்கெனவே நினைவில் இருக்கும், அதை அவர்களின் செவி கேட்கையில் உள்ளம் அதன் பொருளை எடுத்து முன்வைக்கும்.”

“அதை கொண்டுவரச் சொல்க! அரசருக்கு அதை பரிசளிப்போம்” என்று சுரேசர் சொன்னார். நகுலன் எழுந்துகொண்டு கைதட்ட ஏவலன் உள்ளே வந்து தலைவணங்கினான். “அரசருக்குரிய அப்பொன்நூலை எடுத்துகொண்டு வருக!” என்று அவன் ஆணையிட்டான். பின்னர் திரும்பி “அதை மட்டும் இங்கு கொண்டுவந்து என் அறையிலேயே வைத்திருக்கிறேன். என் அருகிலிருந்து அதை அகற்றியதே இல்லை” என்றான். “நெறிநூல் என்பதனால் போலும், அது ஒரு காவல்தெய்வம் என எனக்குத் தோன்றியது. அந்தப் பேழையை நான் திறப்பதே இல்லை. அப்பேழையே எனக்கு அந்நூல் என ஆகிவிட்டது.” சுரேசர் “உடலை நாம் ஆத்மா என நினைப்பதுபோல” என்றார். நகுலன் புன்னகைத்தான்.

ஏவலன் கொண்டுவந்த பேழை வெள்ளியால் பெரிய மீன்போல அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் விழிகள் நீல வைரங்கள். செதில்களில் இளஞ்செந்நிற வைரப்பொடிகள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. வால் வளைந்து நின்றது. அது உயிர்த் துடிப்புள்ள மீனாகவும், அருமணி நகையாகவும் ஒரே கணம் தோற்றமளித்தது. “விண்ணிலெங்கோ இருக்கும் தேவ நதியொன்றில் நீந்தும் மீன் என்கிறார்கள்” என்றான் நகுலன். அவன் அதை மூன்று இடங்களில் அழுத்தி மெல்லிய சொடுக்கொலியுடன் திறந்தான். உள்ளே செம்பட்டில் பொதியப்பட்டு அச்சுவடிக்கட்டு இருந்தது. பொன்னாலான தகடுகள் இளந்தாழை மலரிதழ்கள் போலிருந்தன. அறையொளி பட்டதும் உருகத்தொடங்குவதுபோல் ஒளிகொண்டன.

நகுலன் அதை எடுத்து மெல்ல பிரித்து அவர்களுக்கு காட்டினான். அத்தகடுகள் மிக ஆழ்ந்த சொற்களால் எதையோ சொல்வனபோல ஓசையிட்டன. மென்மையான பொற்தகடுகள் பட்டுச் சரடால் கோத்து கட்டப்பட்டிருந்தன. பொற்செதுக்கு வேலைகள் என்று தோன்றுமளவுக்கு மிக நுணுக்கமான அழகிய எழுத்துகளால் அதன் பரப்பு நிறைக்கப்பட்டிருந்தது. “இதை விழி கொண்டு படிப்பது வழக்கமில்லை. விரல் தொட்டு படிப்பது எளிது” என்றான் நகுலன். “இந்த மொழி அறிந்த அறிஞர்கள் எழுவரை என்னுடன் அழைத்து வந்திருக்கிறேன். அவர்கள் இதை அரசருக்கு விளக்கக்கூடும்.”

யுயுத்ஸு அதை நோக்கி எழுந்து வந்தான். அவன் முகம் மலர்ந்தது. “பொன்னெழுத்துகளில் பொறிக்கப்படவேண்டிய சொற்கள் என எவருக்கோ தோன்றியிருக்கிறது. இயல்பாக அவ்வாறு தோன்றுவதில்லை. அச்சொற்களே அவ்வாணையை அவர்களுக்கு பிறப்பித்திருக்கவேண்டும்” என்றான். அதை தொடும்பொருட்டு அருகே வந்து கைநீட்டி பின் கையை திருப்பி எடுத்துக்கொண்டான். “நோக்குக!” என்று நகுலன் அதை நீட்ட “வேண்டாம். என் கைகளால் இன்று அதை தொட நான் விழையவில்லை” என்றான் யுயுத்ஸு.

“ஏன்?” என்று நகுலன் கேட்டான். “பிறிதொரு தருணம், பிறிதொரு தருணம் வரட்டும்” என்றான் யுயுத்ஸு. “முழுத் தகுதியுடன் இந்நூலை என் கைகளில் எடுக்கிறேன். அருள்க தெய்வங்கள்!” நகுலன் “உனக்கில்லாத தகுதி எது? கொள்க!” என்றான். “இப்போது வேண்டாம், மூத்தவரே” என்று யுயுத்ஸு பின்னடைந்தான். நகுலன் சுரேசரை நோக்க அவர் புன்னகையுடன் “அந்நூல் எனக்குரியதல்ல. எனது நூல்கள் எவை என்பதை என் ஆசிரியர்கள் முன்னரே முடிவு செய்துவிட்டிருக்கிறார்கள். குடிவழியாக நான் அதை அடைந்திருக்கிறேன். இந்நூல் எனக்கொரு அரிய அணி மட்டுமே” என்றார்.

“அறிவிற்கு அவ்வண்ணம் எல்லைகள் உண்டா? என்றான் நகுலன். “அறிவிற்கு எல்லைகள் இல்லை. அறிதலின் திசைகள் என சில உண்டு. திசையிலா அறிதல் எல்லையிலா அறிதலை அளிப்பதில்லை” என்று சுரேசர் கூறினார். நகுலன் அதை மூடி மீண்டும் தன்னருகே வைத்துக்கொண்டு ஓர் எண்ணம் எழ உரக்க நகைத்தான். “நூலில் மயங்குபவர் நீங்கள் இருவரும். ஆகவே இரு நோக்கில் இதை அஞ்சுகிறீர்கள். நானோ புரவியொன்றின் வாய் திறந்து பல் பிடித்துப் பார்ப்பதுபோல் இதை கையாளுகிறேன்” என்றான். சுரேசர் உடன் நகைத்து “கள்ளமற்றவர்களை, அறியாதோரை எல்லா தெய்வங்களும் பொறுத்துக்கொள்கின்றன” என்றார்.

“நாம் கிளம்புவோம்” என்றான் யுயுத்ஸு. நகுலன் அதை கையிலெடுத்துக்கொண்டான். யுயுத்ஸு தன் ஆடையை சீர் செய்து அவர்களுக்குப் பின்னால் நடந்தான். இடைநாழியில் நடக்கையில் சுரேசர் “அரசர் எந்நிலையில் இருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. எந்நிலையில் ஆயினும் வெற்றி எனும் சொல்லையே வெவ்வேறு முறையில் அவரிடம் சொல்லுங்கள். இன்று அவர் விழைவது நற்சொற்களை மட்டுமே. ஊக்கமூட்டும் சொற்களே அவரை எழுப்ப முடியும். அனலணைந்த வேள்விக்குண்டம் அவர் என்று மருத்துவர் கூறினார்கள்” என்றார்.

நகுலன் குறடுகள் ஒலிக்க நடந்தபடி “பேரரசி எங்ஙனம் இருக்கிறாள்?” என்றான். “முடிசூட்டுவிழாவுக்குப் பின் அவையமர்ந்து குடிகளின் சொற்களை அவர் கேட்டார். அரசர் நோயுற்று அறைமீண்ட பின்னரும் பின்னிரவு வரை அவை நீண்டது. குடிகள் அளித்த பரிசுகளை பெற்றுக்கொண்டார். அவர்களின் குறைகளை கேட்டார்” என்று சுரேசர் சொன்னார். “சிறந்த அவைக்கூடல் தொடக்கத்தில் மாறா நெறிகளுடனும் முறைமைகளுடனும் இருக்கும். மெல்ல மெல்ல அது கலைந்து அன்னையும் மைந்தரும் கூடி குலவுவது போலாகும். இறுதியில் அங்கிருப்பது பொருளேற்றம் அனைத்தையும் இழந்த வெறும் சொற்களின் கொப்பளிப்பு மட்டுமே.”

“அன்று அவையிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் மைந்தருடன் விளையாடும் அன்னை புலியொன்றை கண்டதுபோல் தோன்றியதாம்” என்றான் யுயுத்ஸு. சுரேசர் “அறைமீண்ட பின் சற்றே ஓய்வெடுத்துவிட்டு புரவியிலேறி சூழ்ந்திருக்கும் நகரங்களுக்கு சென்றார். அனைத்து ஊர்களிலும் மக்கள் திரண்டு வந்து அன்னையே என்று அழைத்து வணங்கி அவரை வரவேற்றார்கள். இன்னமும் அவர் ஊர் திரும்பவில்லை. இன்றிரவு நகருக்குள் நுழையக்கூடும் என்று செய்தி” என்றார். நகுலன் “அவளுக்கு துயில்நீப்புநோய் இருக்கிறது” என்றான். “முன்னரே அவள் துயில்வது அரிது. போருக்குப் பின் முற்றிலும் துயிலின்மையை அடைந்திருக்கக்கூடும்.” சுரேசர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

யுதிஷ்டிரனின் அறைமுகப்பில் நின்ற காவலன் தலைவணங்கினான். சுரேசர் அவனிடம் “பேரரசர் எவ்வாறு இருக்கிறார்?” என்றார். “நலம்பெற்று வருகிறார் என்றனர் மருத்துவர்” என்று அவன் சொன்னான். “அவர் நா சுவையுணர்கிறதா?” என்று சுரேசர் கேட்டார். “நலம்பெறக்கூடும் என்று மருத்துவர் சொன்னார்” என்றான் காவலன். “சென்று எங்கள் வருகையை அறிவி” என்று சுரேசர் கைகாட்டினார். அவன் உள்ளே சென்றதும் “நா சுவையறியவில்லை எனில் மொழியை உள்ளமும் அறிய வாய்ப்பில்லை” என்றார்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 55

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை – 5

தொலைவில் பீதர்நாட்டு எரிமருந்து நிறைக்கப்பட்ட பூத்திரிகள் சீறி எழுந்து வானில் வெடித்து மலர்களென விரிந்து அணைந்தன. அவற்றின் ஓசை சற்று நேரத்திற்குப் பின் வந்து மலர்மொக்கு உடைவதுபோல செவிகளில் விழுந்தது. கோட்டை மேலிருந்த காவல்வீரர்கள் தங்கள் படைக்கலங்களை தூக்கி வீசி ஆர்ப்பரித்தனர். பெருமுழவுகள் உறுமத்தொடங்கின. ஒன்று தொட்டு ஒன்றென நகரெங்கும் முரசுகள் ஓசையிட, தெருக்களில் நிறைந்திருந்த மக்கள் உடன் இணைந்து ஒலியெழுப்பினர்.

மிக விரைவிலேயே அவர்கள் அனைவரும் அஸ்தினபுரியின் வெற்றியை தங்கள் வெற்றியாக கருதத் தொடங்கியிருப்பதை யுயுத்ஸு கோட்டை மேலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். எளிய மக்கள், தங்கள் வாழ்வில் வெற்றி என ஒன்றை உணராதவர்கள். வெற்றியின் பொருட்டே அவர்கள் வெல்பவர்களை வழிபடுகிறார்கள், அவ்வெற்றி தங்கள் வெற்றியென கொண்டாடுகையில் வாழ்வை பொருட்செறிவு கொண்டதாக ஆக்கிக்கொள்கிறார்கள். அதன் பொருட்டு அத்தலைவர்களின் கொடுமைகளைக்கூட பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் தலைவர்களின் தோல்வியில் உளம் சோர்கிறார்கள். ஆனால் மிக விரைவிலேயே தோற்றவர்களை விட்டு விலகிவிடுகிறார்கள். அவர்களை தங்களிலிருந்து இயல்பாக அகற்றிக்கொள்கிறார்கள். எச்சமின்றி மறக்கவும் அவர்களால் முடியும்.

அவன் நகரெங்கும் அலையடித்த உடற்பெருக்கை விழிமலைத்து நோக்கிக்கொண்டு இடையில் கைவைத்து நின்றான். அவன் ஆடை எழுந்து பறந்தது. அன்று புலரியில்தான் அவன் கங்கைக்கரையில் இருந்து நகருக்குள் நுழைந்திருந்தான். திரௌபதி நகர்நுழைந்த பின்னர் கங்கைக்கரையில் அவன் மேலும் தங்கி, அங்கு வந்தடைந்த இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் படகுகளிலிருந்த பொருட்கள் அனைத்தையும் முறையாக ஏற்றி அஸ்தினபுரிக்கு அனுப்பினான். அனைத்து ஒருக்கங்களையும் முடித்துவிட்டுத்தான் அவன் கிளம்ப முடிந்தது. ஒவ்வொரு பணியாக வந்துகொண்டிருந்தது. வந்தடைந்த பொருட்களின் பட்டியலும் ஏற்றியனுப்பப்பட்ட பொருட்களின் பட்டியலும் இசைவுகொள்ளவில்லை. அங்கும் இங்கும் வெவ்வேறு உளைநிலைகளைக் கொண்டவர்கள் இருந்தனர். இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்தவர்கள் சிறியனவற்றையும் கணக்கு வைத்தனர். அஸ்தினபுரியில் இருந்தவர்கள் அவற்றை பொருட்படுத்தவில்லை. “இந்திரப்பிரஸ்தம் அன்னை, அஸ்தினபுரி தந்தை. அவர்களிடையே ஊடலும் ஆடலும் ஒரு போதும் முடிவடையாதவை” என்று முதிய குகன் சொன்னான்.

முந்தைய நாளிரவு அஸ்தினபுரிக்கு கிளம்பும்போது அவன் உடல் சோர்ந்து சலித்திருந்தது. அதையும் மீறி அஸ்தினபுரியை வந்தடைந்துவிடலாம் என்று எண்ணி அமர்ந்தவன் முற்றிலும் மயங்கி துயின்றுவிட்டிருந்தான். அஸ்தினபுரியை வந்தடைந்தபோது விடிவதற்கு ஒருநாழிகையே எஞ்சியிருக்கிறது என்றார்கள். துயிலவேண்டும் என எண்ணியிருந்தான். ஆனால் தேரில் துயின்றதே போதுமென்று தோன்றியது. அஸ்தினபுரிக்குள் நுழையும் நகுலனை வரவேற்க அரசகுடியினர் என்று துச்சளையின் மைந்தர்கள் செல்வதாக சொன்னார்கள். நன்றல்லாதது ஏதோ நடக்கக்கூடும் என அவனுடைய அகம் சொன்னது. ஆகவே நேராக சென்று நீராடி ஆடை மாற்றி அணிந்து கோட்டைமுகப்பிற்கே வந்துவிட்டிருந்தான்.

கீழே சூதர்கள் அஸ்தினபுரியின் மாமன்னர்களின் வெற்றியை பாடுவதை மேலிருந்து அவன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். வீரர்கள் ஒவ்வொருவரின் சொற்புகழும், களவெற்றியும், மைந்தர் சிறப்பும் பாடலென எழுந்து அருகே நின்றிருந்தன. இவ்விருளில், விண்மீன்கள் சூழ்ந்த இத்தனிமையில், அருகே பிறிதொரு ஒழுக்கு என அந்த அழியா வாழ்வு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. படைவீரர்கள் அனைவரும் அசைவிலாது காவல்மாடங்களிலும், கோட்டை விளிம்புகளிலும், படிகளிலும் நின்று அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் பலர் அந்தக் கதைகளை முதல்முறையாக கேட்பவர்கள். கோட்டையை ஒட்டி கைவிடுபடைகளை நீக்கிவிட்டு அமைக்கப்பட்டிருந்த நூற்றெட்டு அன்னையர் ஆலயங்களுக்கு முன்னால் அமர்ந்து ஏவலரும் அணிச்சேடியரும் அதை செவிமடுத்தனர்.

அங்கிருந்து நோக்கியபோது அவர்கள் அனைவருமே நிழல்களென மாறிவிட்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. நீர்த்துளிகள்போல் அவர்கள் கண்கள் மின்னுவதை காண முடிந்தது. அவர்களின் உளஎழுச்சி இருளை அதிரச் செய்வதுபோல. யுயுத்ஸு ஒருகணத்தில் ஒரு சிறு நிறைவின்மையை உணர்ந்தான். அது அவன் உடலில் ஓர் அசைவென வெளிப்பட்டது. இருவர் திரும்பி நோக்கிய பின்னர்தான் அவ்வண்ணம் தன் உடலில் ஒன்று எழுந்ததை உணர்ந்தான். அதை அடக்கிக்கொண்டு தன் மேலாடையை சீர் செய்து முகத்தை கைகளில் தாங்கிக்கொண்டு அமர்ந்தான். அவனுள் எழுந்த அந்த ஒவ்வாமை அவன் அதை திரும்பிப் பார்த்ததுமே வளர்ந்து பெருகலாயிற்று. பெருவீரர்கள் பெருவீரர்கள் என்று அவன் உள்ளம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. யயாதி, நகுஷன், ஆயுஷ், குரு, ஹஸ்தி, பிரதீபன்…

அவன் தலையை உலுக்கி இருள்நோக்கி முகம் திருப்பிக்கொண்டான். இந்த ஒவ்வாமை எங்கிருந்து எழுகிறது? இது என்னை அச்சுறுத்துகிறது. எனில் இது எழுவது நன்றல்ல. என்னிலிருந்து நான் விரும்பாத பிறிதொரு தெய்வம் எழுந்து முன் நிற்கிறது. இந்த வீரர்கள் அனைவரும் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையில் பழைய சுவரோவியங்களாக வரையப்பட்டிருந்தனர். அவர்களின் மேல் காலம் படிந்து மறைத்து மங்கலான வண்ணத் தீற்றல்களாக ஆக்கியிருந்தது. அவற்றை எவரும் நோக்குவதில்லை. எப்போதாவது எங்கேனும் அமர்ந்து இயல்பாக சுவரை வெறித்துக்கொண்டிருந்தால் அவர்களின் விழிகள் துலங்கி நோக்கு வந்து தொடும். திடுக்கிட்டு விழிவிலக்கிக்கொண்டு அவன் எழுந்துகொள்வான். அவர்களில் சிலருடைய அணிகள், சிலருடைய படைக்கல ஒளிகள், சிலருடைய சிரிப்புகள் அவ்வாறு நீரடியிலிருந்து வெள்ளி மீன் எழுவதுபோல தோன்றி மறைவதுண்டு. முழுத் தோற்றமாக அவர்கள் துலங்கியதே இல்லை.

அப்போது யுதிஷ்டிரன் அவர்களை பெரிய ஓவியங்களாக அரண்மனைச் சுவர்களெங்கும் வரையச் சொல்லியிருந்தார். அவர்கள் மழையில் முளைத்தெழுந்தவர்கள்போல பேருருவம் கொண்டனர். அரண்மனைக்குள் அவர்களின் நோக்கு நிறைந்திருந்தது. ஆணையிடும் நோக்கு. எச்சரிக்கும் நோக்கு. ஐயமும் சினமும் கொண்டது. பிரதீபனின் நோக்கிலிருந்தது அதற்கப்பால் பிறிதொன்று. துயரோ கசப்போ திகைப்போ அன்றி பிறிதோ. எவ்வண்ணமோ அவர் தன் குலத்தின் அழிவை முன்கண்டிருக்கக் கூடும். நிகழப்போவதை மூன்று தலைமுறைக்கு முன்னாலேயே  நிமித்திகர் கூற முடியும் என்பார்கள். பாரதவர்ஷத்தின் தலைசிறந்த நிமித்திகர்கள் நிறைந்த அவையில் அது எழாமல் இருந்திருக்காது. சந்துனுவின் மைந்தர்களின் ஊழையேனும் அவர் அறிந்திருக்கக்கூடும்.

அவ்வரண்மனையில் உலவும் பெண்டிர் எவ்வாறு உணர்கிறார்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டான். அவர்கள் சுனந்தையை தபதியை அம்பாலிகையை அம்பிகையை அறிந்திருக்கிறார்களா? அவ்வோவியங்களின் ஊடாக நடக்கும்போது சுவர்களை முற்றிலும் தவிர்த்து தன் கால்களை நோக்கி நடப்பது அவன் வழக்கமாயிற்று. சுவர்களிலிருந்து நோக்குபவர்களிடமிருந்து ஒலிக்கும் அகச்சொற்கள் அவன் பிடரியைத் தொட்டு மெய்ப்பு கொள்ளச் செய்தன. சம்வகையிடம் “அவர்கள் இறந்தபின் மேலும் ஆற்றல் கொள்கிறார்கள். இந்த அரண்மனைக்குள் அவர்களிடமிருந்த சிலவற்றைப் பெற்று நட்டு பயிரிட்டு வளர்த்திருக்கிறார்கள். என்றேனும் இது தீப்பிடித்து எரிந்தழியுமெனில் மட்டுமே இவர்கள் முற்றழிவார்கள்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். பின்னர் கசப்புடன் “அவ்வாறும் கூற முடியாது. அவர்கள் இங்கிருந்து நுண்வடிவில் எழுந்து காற்றை நிறைக்கலாம். அனல் சென்று பற்றிக்கொள்ளும் அனைத்து இடங்களுக்கும் தாங்களும் சென்று குடியேறலாம்” என்றான்.

“இது என்ன பேச்சு?” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் கூறினாள். “மங்கலம் நிறைந்திருக்கும் இந்த அரண்மனை…” என்று அவள் மேலும் சொல்ல யுயுத்ஸு சீற்றத்துடன் “வீரம் என்பது மங்கலமல்ல, அது கொலைக்குருதி” என்றான். “செல்வம் என்பது மங்கலம், வீரமின்றி செல்வமில்லை” என்று அவள் சொன்னாள். அவன் அவளை ஒருகணம் திரும்பி நோக்கிவிட்டு “இவர்கள் ஒன்றோடொன்று தொடுக்கப்பட்ட இரும்புக்கண்ணிகள். பெரும் சங்கிலிபோல் இந்நகரை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக பிணைத்திருப்பவர்கள்” என்றான். அவளது துணுக்குற்ற விழிகள் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. “இந்த யானை இன்னமும் காட்டை நினைவில் வைத்திருப்பது. சங்கிலிகள் யானையை ஒருபோதும் முழுக்கத் தளைப்பதில்லை என்பது மதங்கநூலின் மெய்மை” என்றான் யுயுத்ஸு. அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் அவள் பேசுவதை எதிர்பார்ப்பதுமில்லை.

“ஒரு ஷத்ரிய அரசமைந்தனுக்கு இப்பெயர்களை சொல்லிச் சொல்லி தனக்கு ஆற்றல் ஏற்றிக்கொள்ளவேண்டிய தேவை இருக்கலாம். பிறருக்கு அவை அச்சத்தை மட்டுமே ஊட்டுகின்றன. ஷத்ரியர்களின் ஆற்றல் என்பது என்ன? அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குலப்பெருமையால் பீடம் பெற்றவர்கள். அக்குலப்பெருமை அவர்கள் சமைத்துக்கொள்ளும் தொல்வரலாற்றால் ஆனது” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான். “ஆகவே வரலாற்றை அழிக்காமல் ஷத்ரியர்களை வெல்ல முடியாது. வரலாறே மண்ணுள் இருக்கும் வேர்த்தொகை. அதிலிருந்து முடிவிலாமல் முளைத்தெழுவார்கள். ஆகவேதான் மூத்தவர் அழிந்த வரலாற்றை மீண்டும் ஒளியுடன் வரைந்து எழுப்புகிறார்.” சம்வகை ஒன்றும் சொல்லாமல் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “அச்சத்தால் உருவாகும் கோன்மை… ஒருவேளை கோன்மை என்பதே அச்சத்தின் ஒரு வடிவம்தான் போலும்.”

அவன் அருகிலிருந்த நகுஷனின் ஓவியத்தை சுட்டிக்காட்டினான். “இங்கு இன்றுள்ள மக்கள் இவ்வீரர்களை வெறும் சொற்களாகவே அறிந்திருக்கிறார்கள். இதோ இப்போது திசைவென்று செல்வத்துடன் நுழையும் நகுலனைக்கூட அவர்கள் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவர்கள் அவர் கதைகளைக் கலந்து அவரை வரைந்துகொண்டிருக்கிறர்கள். அவர்களின் கற்பனையில் அவர் நான்கு கைகளும் கோரைப்பற்களும் கொண்டவராக இருக்கலாம். மின்படையும் விற்படையும் ஏந்தி முகில்களில் ஊர்பவராக இருக்கலாம்” என்றான். சொல்லச்சொல்ல அவனுடைய கசப்பு மிகுந்து வந்தது. “மக்கள் தேடுவது யாரை? தங்கள் பொறுப்பை தாங்கள் சுமக்க இயலாதென்பதையே ஒவ்வொரு எளிய குடியும் நம்மிடம் அறிவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. பிற அனைவருடைய அச்சங்களையும் ஐயங்களையும் தனிமைகளையும் போக்கும் ஒருவன் மானுடரில் எழவேண்டும் என அவர்கள் விழைகிறார்கள். எல்லா சுமைகளையும் தான் ஏற்றிக்கொள்பவன். தெய்வமாக மாறி பேருருக்கொண்டு அவர்களை காப்பவன், காக்கும் பொருட்டு அவர்களை அவன் அழிக்கவும் செய்யலாம்.”

யுயுத்ஸு முதல் எரியம்பின் ஒலியைக் கேட்டபோது தன்னுள் கசப்பு ஊறி நிறைந்திருப்பதை உணர்ந்தான். மேலும் மேலும் பூத்திரிகள் வெடிக்க இருண்ட வானில் தொட்டாற்சிணுங்கி மலர்களென, மந்தார மலர்களென, அடுக்ககடுக்கான தாமரைகளென செந்நிறமும் பொன்னிறமும் கொண்ட அனல் மலர்கள் இதழ் விரித்து சுடர்கொண்டு இருண்டு அமைய முதிய சூதர் தன் பாடலை நிறுத்தினார். முதலில் அவர் உதடுகள் பாடிக்கொண்டிருந்தன. பின்னர் அவர் உதடுகள் மட்டுமே அசைவதாகவும் அதைக் கொண்டே அருகிருந்த இளைய சூதன் பாட்டெடுப்பதாகவும் அவனுக்குத் தோன்றியது. பின்னர் அவர் பாடவே இல்லை, அவர் உள்ளிலிருந்து இளையோன் பாடலை எடுத்துக்கொண்டான். அவன் தன் அகத்தையே சொல்லாக்கிப் பாடுவதை வியப்புடன் பேருவகையுடன் அவர் விழிகளால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அப்பாடலினூடாக தான் சென்று கொண்டிருந்தார்.

முரசு முழங்கத்தொடங்கியதும் முதிய சூதர் இளையவரின் தோள் பற்றி எழுந்து முதற்கோயிலில் அமர்ந்த சொல்லன்னையை வணங்கினார். இளையோன் அவரை பற்றிக்கொண்டு வந்து சூத நிரையின் முகப்பில் நிறுத்தினான். யுயுத்ஸு படிகளினூடாக கீழிறங்கி வந்து அவர்களை அணுக இளையோன் தலைவணங்கி நின்றான். யுயுத்ஸு திரும்பிப்பார்க்க சுதமை அருகே பெரிய தாலத்தில் பரிசில்களுடன் வந்து நின்றாள். பட்டில் முடிந்த பொற்காசுகளை எடுத்து இளைய சூதனுக்கு அவன் வழங்கினான். மேலும் பெரிய கிழியை எடுத்தபடி திரும்பிய போது முதியவரின் விழிகள் தன் மேல் நிலைகொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். அதிலிருந்த கசப்பைக் கண்டு திகைத்து அவன் கை ஒருகணம் தாழ்ந்தது. பின்னர் புன்னகைத்தபடி “பெறுக, சூதரே! பெருவீரமும் குடிமாண்பும் அழிவதில்லை என்று இங்கு சொல்லால் நிலைநாட்டினீர்கள்” என்றான்.

ஆனால் முதியவர் இரு கைகளையும் நீட்டவில்லை. அவர் விழிகள் வஞ்சம் கொண்டு சினந்து அவனை நோக்கின. அவன் மீண்டும் கிழியை நீட்ட இளையவன் அவற்றை பெற்றுக்கொண்டு “களைத்திருக்கிறார். அவர் உள்ளம் இங்கில்லை” என்றான். “ஆம், அவர் விழிகள் அதையே காட்டுகின்றன” என்றபின் பிற சூதர்களுக்கும் பரிசில் கிழிகளை வழங்கினான். அவன் மேல் அவருடைய நோக்கு நிலைத்திருந்தது. அவர் வேறெங்கோ இருந்து அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவன் அவர் நோக்கை விலக்கி திரும்பிக்கொண்டு சுதமையிடம் “அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டன அல்லவா?” என்றான். “ஆம்” என்று அவள் சொன்னாள்.

அணிப்படைகள் ஏழு நிரைகளாக கோட்டையின் முகப்பு நோக்கி செல்லத்தொடங்கின. அவற்றை வழி நடத்திச் சென்ற சம்வகையின் கவசமணிந்த உருவம் புலரியின் இருளில் பந்தங்களின் வெளிச்சத்தில் உருகும் உலோகத்துளி என தெரிந்தது. அவன் தன் மேலாடையை சீரமைத்துவிட்டு கோட்டைமுகப்பு நோக்கி நடந்தான். மங்கலச்சேடியர் வெளிமுற்றத்தில் அணிவகுத்தனர். வேதியர் தங்கள் பொற்குட நீருடன் நின்றனர். இசைச்சூதர்கள் இசைக்கலங்களுடன் தங்கள் இடங்களில் அமைந்தனர். அவன் முன்பு சௌவீரநாட்டுப் படையெடுப்புக்குப் பின் பாண்டவர்கள் அவ்வண்ணம் வந்ததை நினைவுகூர்ந்தான். அந்தக் கிழக்கு வாயிலினூடாக மீளமீள அவர்கள் வெற்றிக்கொடியுடன் நுழைந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.

முற்றத்தை நோக்கி நடந்தபோது ஒருகணத் திரும்பலில் தெரிந்தது, அவன் அவர் விழிகளில் கண்டது அந்தக் குலமூதாதையரின் நோக்கைத்தான் என. ஓவியங்கள் அனைத்திலும் அவர்கள் அதை வரைந்து நிலைநிறுத்தியிருந்தார்கள். வரைந்தவர்கள் கலிங்கத்து ஓவியர்கள். பழைய ஓவியங்களிலிருந்து அதை பகர்ப்பு எடுத்து வரைந்திருக்கிறார்கள். ஓவியங்களிலிருந்து ஓவியங்களுக்கு அந்நோக்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறது. ஓவியங்களே அழிந்தாலும் காவியச் சொற்களில் அவை இருக்கும். காவியங்கள் அழிந்தாலும் நினைவில் இருக்கும். நினைவுகள் அழிந்தாலும் கொடிவழிகளின் விழிகளில் எவ்வகையிலோ குடிகொண்டிருக்கும். அவன் மூச்சடைப்பதாக உணர்ந்தான். உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. தொண்டையில் ஒரு துவர்ப்பை உணர்ந்தான். காய்ச்சல் வரவிருக்கிறதா? அன்றி வெறும் துயில் கலக்கம்தானா? காற்றில் பறக்கும் மேலாடையை இழுத்துச் செருகி கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அவன் நோக்கி நின்றிருந்தான்.

தொலைவில் பூத்திரிகள் எழுந்தெழுந்து வெடித்தன. முரசொலிகளும் கொம்பொலிகளும் வலுத்துக் கேட்டன. மக்கள் ஆர்ப்பரிக்கும் ஓசை. காடுகளிலிருந்து பறவைகள் கலைந்தெழுந்து வானில் சுழன்று பறந்து கூக்குரலிடலாயின. விண்மீன்கள் குளிர்ந்து நீர்த்துளிகள்போல வானெங்கும் ததும்பி, சிறு உலுக்கலில் பொழிய காத்து நின்றிருந்தன. குளிர்காற்று அனைத்துத் துணிகளையும் கொடிகளையும் மணிகளையும் அசைத்தபடி கடந்து சென்றது. மிக அருகே ஒரு பூத்திரி வெடித்தது. அவ்வெளிச்சத்தில் அவன் காடு சுடர்ந்தணைவதை கண்டான். காட்டுக்குள் இருந்து கீரிகள் சில பதறி ஓடி முற்றத்திற்கு வர சிலர் கூச்சலிட்டு அவற்றை துரத்தினர். பலநூறு படைக்கலங்களின் முனைகளில் செந்துளிகள் எழுந்து எழுந்து அணைந்தன.

அணுகிக்கொண்டிருக்கும் நகுலனின் படைகளைக் கண்டு முற்றத்தில் நின்றிருந்த படைகள் உளஎழுச்சி கொண்டன. அணிவகுத்து நின்றிருந்தபோதும் கூட அவர்கள் உடலில் அவ்வெழுச்சியை வெளிக்காட்டாமலிருக்க முயலவில்லை. அப்படைநிரையே யாழ்நரம்புகள் என அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. சற்றே தொட்டால் சீறும் நாகமென உடல் சுருட்டி பத்தி எழுப்பிவிடும் என்று தோன்றியது. படைகளை கிளர்ந்தெழச் செய்வது வெற்றி. வெற்றியைவிட செல்வம். செல்வத்தைவிட சூறையாடல். அவர்கள் இவ்வுலகை வெல்ல விழைகிறார்கள். உலகை வெல்ல, ஆட்கொள்ள, சூறையாட ஒவ்வொரு ஆணுக்குள்ளும் எழுந்த விழைவை தனித்துப் பிரித்து திரட்டி உருவாக்கியதே படை என்பது. வஞ்சத்தையும் சினத்தையும் பிரித்து தனித்துத் திரட்டி உலோகத்தில் வார்த்தவையே படைக்கலங்கள்.

யுயுத்ஸு அந்தப் படைக்கலங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். உடைவாட்கள் உறைகளுக்குள் பொறுமையிழந்து அதிர்ந்தன. வேல்முனைகள் பசித்த நாவுகளென நெளிய முற்பட்டன. கூர்கள்  ஒவ்வொன்றும் குருதி குருதி என்றன. இறுக்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் எழுக எழுக என்றன. இந்த நகரம் படைக்கலமின்றி அமையாது என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டான். இது பாரதவர்ஷத்தின் கோபுர உச்சிக்குடம். படைக்கலங்களால் உருவானவை நகர்கள். நகர்களின் உச்சமென எழுந்த இது படைக்கலங்களால் சமைக்கப்பட்டது. படைக்கலங்களால் இவை நிறுத்தப்படும். இங்கு இனி குருதி விழலாகாதென்று யுதிஷ்டிரன் கூறினார். இனி இங்கு போரில்லை என்றார். இனி நெடுங்காலம் இது போரை பார்க்காமலிருக்கலாம். ஆனால் அது அமைதி அல்ல, நிகழ்ந்த போரில் ஈட்டியவற்றைக் கொண்டு வாழும் ஒரு சோம்பல் வாழ்வு. ஒரு தலைமுறை, அன்றி இன்னொரு தலைமுறை, மூன்றாம் தலைமுறையிலேனும் மீண்டும் இது குருதி சிந்தியாகவேண்டும். இத்தெருக்கள், இக்கோட்டை, இவ்வரண்மனை முகடுகள் குருதியின்றி அமையா. தன் குருதி, பிறர் குருதி…

அங்கிருந்து கிளம்பி ஓடிவிடவேண்டுமென்று அவன் விரும்பினான். தனக்குரியது காடுதான். காடல்ல, எளியோர் நிறைந்த மன்று. உணவும் துயிலும் உரையாடலுமன்றி பிற மகிழ்வேதும் பொருள்படாத சிற்றூர் மன்று. இந்நகரில் இக்கணம் நானன்றி எவரேனும் இவ்வண்ணம் உள்ளம் அகன்றிருக்கிறார்களா என்ன? அவன் ஒவ்வொரு முகத்தையாக நோக்கினான். அத்தனை முகங்களும் ததும்பிக்கொண்டிருந்தன. அவன் நோக்கு சம்வகையை சென்றடைந்தது. கவச உடைக்குள் இருந்த அவளை அவன் மிக அணுக்கமெனக் கண்டான். அவள் நிறைந்திருந்தாள். அப்போது அவன் விழைந்ததெல்லாம் அவளை அருகணைந்து அணைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றுதான். அவளுடன் இருக்கவேண்டும், அவளிடமிருந்து ஆற்றலை பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அவள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையின் ஒரு துளியையேனும்.

 

யுயுத்ஸு நகுலனின் கொடி தொலைவில் அணுகி வருவதை கண்டான். கவசமணிந்த வீரன் புரவியில் மிகப் பெரிய கொடி ஒன்றை ஏந்தியபடி முன்னால் வந்தான். அத்தனை பெரிய கொடி எவ்வாறு அவனால் அவ்வண்ணம் விண்ணில் தாங்கப்படுகிறதென்று அவன் திகைத்தான். பின்னர்தான் அந்தக் கொடி பறந்த பெருமூங்கிலில் இருந்து நான்கு பட்டுச் சரடுகளை அப்படை வீரனை சூழ்ந்துவந்த நான்கு புரவிவீரர்கள் இழுத்துப் பிடித்திருப்பதை அவன் கண்டான். ஏழு ஆள் உயரத்தில் எழுந்து நின்றிருந்த மூங்கிலிலிருந்து இரண்டு வாரை அகலமும் ஏழு வாரை நீளமும் கொண்ட பட்டுக்கொடி நெளிந்து பளபளத்தது. முகில் கீற்றொன்று அணுகி வருவதுபோல. கோட்டையிலிருந்து எழுந்த செவ்வொளி அதில் பட அது மேலும் மேலுமெனத் துலங்கி அணுகியது. வாழ்த்தொலிகளும் கொம்பொலிகளும் இணைந்து அளித்த பெருமுழக்கத்துக்குள் கொடி விழிநிறைய அருகே வந்தது. சம்வகையின் முன்னணிப் படைவீரர்கள் இரு பிரிவாகப் பிரிந்து உடைவாளை உருவித் தாழ்த்தி அதை வணங்கினர். கொடி அவர்களைக் கடந்து சென்று கோட்டைக்குள் நுழைந்து நகருக்குள் சென்றதும் அங்கிருந்து வாழ்த்தொலிகள் எழத்தொடங்கின.

அதைத் தொடர்ந்து வேள்விக்குதிரை தனியாக மென்னடையில் வந்தது. அதன் உடலில் அணிகளோ கடிவாளமோ சேணமோ இருக்கவில்லை. அதன் கன்னங்கரிய மென்மயிர் அலைகளின் மேல் பந்தங்களின் ஒளி வழிந்தது. அது தன் வெற்றியை உணர்ந்துவிட்டிருந்தது என்று தோன்றியது. நிமிர்ந்த தலையும் விரிந்த மூக்குத்துளைகளும் உருண்டு நோக்கும் விழிகளும் முன்கோட்டிய செவிகளுமாக அப்படையையே நடத்திவருவதுபோல் தோன்றியது. அதைத் தொடர்ந்து முரசுகளும் கொம்புகளும் முழக்கியபடி சூதர்கள் நிறைந்திருந்த ஏழு தேர்கள். தொடர்ந்து கவசம் அணிந்த புரவிவீரர்களின் படை மின்னும் ஈட்டிகளுடன் ஐந்து நிரைகளாக அணிவகுத்து வந்தது. அவர்களுக்குப் பின்னால் திறந்த தேரில் வில்லை தன் அருகே தோழனென ஊன்றி கைகளால் பற்றியபடி நகுலன் நின்றிருந்தான். அவன் மேல் பந்தத்தின் ஒளி படும் பொருட்டு இருபுறமும் புரவிகளில் வந்தவர்கள் பெரிய உலோகக் கேடயங்களை பிடித்திருந்தனர். அவ்வொளி சரிந்து அவன் மேல் விழுந்து அசைவுகளில் அலைபாய கவசங்கள் அணிந்து நின்றிருந்த நகுலன் பற்றி எரியும் தழல் போலிருந்தான்.

வேள்விப்புரவி முற்றத்தை அடைந்ததும் கொம்புகள் ஒலித்து ஆணையிட அது இடக்காலை முன்வைத்து தலைநிமிர்ந்து நின்றது. வேதியர் அதன்மேல் கங்கைநீர் தெளித்து அரிமலரிட்டு வாழ்த்தினர். நீர் அதன் உடலில் பட அதன் மென்மயிர் அலைகள் சிலிர்த்து அசைந்தன. நாக்கைச் சுழற்றி மூக்குவளையங்களை துழாவியபடி கழுத்தைக் குலுக்கி செருக்கடித்தது. அணிச்சேடியர் அதற்கு மங்கலத்தாலங்கள் காட்டினர். கால்களால் தரையைத் தட்டியபடி அது பொறுமையில்லாமல் அவர்களை பார்த்தது. மலராலான ஒரு கோடு தரையில் வரையப்பட்டது. அதற்கு அப்பால் வேதியரும் சூதரும் நின்றனர். முதுசூதர் போத்யரின் தலைமையில் வந்த இசைச்சூதர்கள் அங்கே நின்று அதை வரவேற்று நாவேறு பாடினர். “அஸ்தினபுரியின் மகளே, உன் இல்லத்திற்குள் நுழைக! திருமகளே, உன் காலடி பட்ட இடம் செழிக்கட்டும். உன் விழி தொட்டவை எல்லாம் ஒளிகொள்ளட்டும். உன் குரல் தொட்டு கல் கனியட்டும். ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!”

புரவி இடக்கால் எடுத்துவைத்து அந்த மலர்வரியை கடந்தது. குரவைகள் ஒலித்தன. மங்கல இசை முழக்கமிட்டது. புரவியை அஸ்தினபுரியின் ஏழு சூதர்கள் வந்து பற்றிக்கொண்டனர். மாமன்னர் யுதிஷ்டிரன் தொட்டு அளித்த பட்டுக் கயிற்றால் அதை கட்டினர். அதற்கு பொன் மின்னும் கடிவாளமும் சேணமும் பூட்டப்பட்டது. பட்டும் பொன்னும் கொண்டு பின்னிய அணியாடையை அதன் முதுகில் அணிவித்தனர். அருமணிகள் பதித்த நெற்றிச்சுட்டியும் கழுத்தாரமும் சூட்டப்பட்டன. அதை ஐம்மங்கல இசைக்கலன்கள் முழங்க, குரவையொலி தொடர கோட்டைக்குள் கொண்டுசென்றனர். கோட்டைக்குள் புரவியை எதிரேற்க வந்த கூட்டம் எழுப்பிய வாழ்த்தொலிகள் பொங்கி இருளில் அதிர்ந்தன. வடக்கே புராணகங்கையின் விளிம்பில் அமைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வேள்விச்சாலை நோக்கி அப்புரவி கொண்டுசெல்லப்பட்டது.

நகுலன் தேரிலிருந்து இறங்கி நிற்க வேதியர் கங்கைநீர் தெளித்து வேதம் ஓதி அவனை வாழ்த்தினர். அணிச்சேடியரும் மங்கலச் சூதரும் அவனை வாழ்த்தி விலக வில்லுடன் மீண்டும் தேரில் ஏறிக்கொண்ட அவன் நகர்புகுந்தான். வாழ்த்தொலிகளின் நடுவிலூடாக அவன் நகர்த்தெருக்களில் சென்றான். யுயுத்ஸு தன்னை மெல்ல இழுத்துக்கொண்டு அங்கு நின்றிருந்த பெருந்திரளில் மறைந்தான். திரள் ஓர் இருள்போல அவனை சூழ்ந்துகொண்டது. நகுலன் ததும்பிக்கொண்டிருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது. இத்தருணத்தில் அவனுள் அவன் இழந்த மைந்தர்கள் இருப்பார்களா? அவன் கொன்றொழித்த மைந்தர்கள் நினைவாகவேனும் எஞ்சியிருப்பார்களா? அவன் அடைந்த தனிமை எவ்வண்ணம் மறைந்திருக்கும்? கணங்களில் புதிதென எழும் ஆற்றலை மானுடருக்களித்து அனுப்பியிருப்பதனால்தான் தெய்வங்கள் அத்தனை பெரிய துயர்களையும் தயங்காது அவர்களுக்கு அளிக்கின்றன போலும்.

உலகை வென்று அதன்மேல் கால் வைத்து விண்ணில் தலையெழுந்தவன் போலிருந்தான் நகுலன். தெய்வங்களுக்கு அறைகூவல் விடும் செருக்கு கொண்டிருந்தான். ஆமென்கின்றன தெய்வங்கள். வருக என்கின்றன. இனி நீயே என்கின்றன. இத்தனை இழந்து அடைந்தது இத்தருணம். இத்தனை தொலைவு வந்து அடைந்தது இந்த இடம். இங்கும் அவனுக்கு தனிமையன்றி பிறிதொன்றில்லை. பேருவகையும் பெருந்தனிமையும் பெருவெற்றியும் தன்னந்தனிமையிலேயே அடையக்கூடுவன. யுயுத்ஸு உளம் சோர்ந்து உடல்குறுகினான். பொருளிலாத அழுகையொன்று எழுந்தது. எங்கேனும் இருளில் தூண் மடிப்பில் பற்களைக் கடித்து இரு கைகளையும் முறுக்கி உரக்க வீறிட்டலற வேண்டும் போலிருந்தது. தலையை ஓங்கி ஓங்கி முட்டிக்கொண்டு அழவேண்டும் போலிருந்தது. எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். இங்கு எவரும் எவரையும் நோக்குவதில்லை. மானுடரே மானுடருக்கு அரணாக, இருளாக, திரையாக மாறிவிட்டிருந்தனர்.

கோட்டைக்குள் சென்றுகொண்டிருந்த கவசப்படைகளை தொடர்ந்து அத்திரிகளும் காளைகளும் புரவிகளும் இழுக்கும் வண்டிகள் நிரைநிரையாக வரத்தொடங்கின. அவற்றில் திறைச்செல்வம் நிறைந்திருக்கின்றது என்பதை நகரத்தோர் உணரும்பொருட்டு அவ்வண்டிகள் அனைத்திற்கும் மேல் பொன் வண்ணம் பூசப்பட்ட பாய்கள் வளைக்கப்பட்டிருந்தன. உள்ளிருக்கும் பொருளென்ன என்று காட்டுவது போல் அவற்றின்மேல் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன. பொன்னிறத் தாமரைகள், பொன் வண்ண ஆமைகள், பொன் மின்னும் மீன்கள், பொன் சுடரும் அன்னங்கள்… பொன்… பொன் மட்டுமே. பிறிதொன்றில்லை. உருகி பெருக்கென்றாகி நகருக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தது பொன்னாலான நதி. அஸ்தினபுரியின் கருவூலம் ஓர் அடியிலாப் பிலமென வாங்கி அதை உள்ளே வைத்துக்கொள்ளவிருக்கிறது. பசி தீராத இருண்ட பெரிய வாய் அது.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 54

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை – 4

நள்ளிரவிலேயே முல்கலரின் உடல் அவர் இல்லத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டது. அவர் மைந்தரும் மனைவியும் கதறி அழுதுகொண்டிருக்க அந்த ஓசையை என்னவென்று புரியாமல் போத்யர் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். தெருக்களில் புதிதாகக் குடியேறியிருந்த அயல்நிலத்துச் சூதர்கள் வந்து கூடினர். எப்படி அஸ்தினபுரியின் சூதர் முறைப்படி உடலை எரியேற்றுவது என அவர்களுக்கு தெரியவில்லை. அதை உசாவியறிய உதவும் எவரும் இருக்கவில்லை. அவர்களில் ஒருவர் போத்யரை அடையாளம் கண்டார். “இவர் மூத்தவர், முறைமை அறிந்தவர். அவரிடம் சொல்வோம்” என்று அருகே வந்தார்.

“மூத்தவரே, உங்கள் இளையோர் மண்நீத்தார்” என்று அவர் போத்யரிடம் சொன்னார். “என்ன?” என்று அவர் கேட்டார். “உங்கள் இளையவர்… முல்கலர் கொல்லப்பட்டார்.” போத்யர் நரைவிழிகள் அசைவிலாது நிற்க “என்ன? என்ன?” என்றார். “அவர் இன்றில்லை… உங்கள் இளையவர். முல்கலர் மறைந்தார்.” போத்யர் “என்ன?” என்றார். “உளம் கலங்கியவர்” என்றார் ஒரு சூதர். “முதுமை… உள்ளம் செத்துக்கொண்டிருக்கிறது” என்றார் இன்னொருவர். அவர்கள் கூடி அமர்ந்து எண்ணம்கூட்டினர். செய்வதற்கொன்றுமில்லை. முடிந்தவரை எல்லா சடங்குகளையும் செய்து சிதையேற்றலாம் என்று முடிவு செய்தனர்.

அச்சடங்குகள் ஒன்றுடன் ஒன்று கூடிக்குழம்பி நிகழ்ந்தன. ஒவ்வொருவரும் இன்னொருவரை நோக்கி கூவினர். ஒன்று பிழை என இன்னொருவர் சொன்னார். அவர் செய்வது பிழை என்றார் பிறிதொருவர். குழப்பங்களை வெறித்த விழிகளுடன் நோக்கியபடி முல்கலரின் துணைவி அமர்ந்திருந்தாள். வந்தவர்கள் தன் இல்லத்துக் கரவறையைச் சூறையாட எண்ணுகிறார்கள் என்னும் எண்ணமே அவளிடம் இருந்தது. முன்னரே சூதுமனையில் முல்கலரின் உடலில் இருந்த நகைகளை எல்லாம் எவரோ கழற்றிவிட்டிருந்தனர். செவிகளை அறுத்து காதணிகளைக்கூட திருடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர் அணிந்திருந்த பட்டாடையையும் உருவிக்கொண்டு மரவுரி போர்த்தி உடலை கொண்டுவந்திருந்தனர்.

கூடத்தில் கிடத்தப்பட்டிருந்தது முல்கலரின் உடல். அவருடைய தலையை உடலுடன் பொருத்தியிருந்தனர். “பொன்னும் மணியுமென வாழ்ந்தவர். உடலில் பொன் இன்றி விண்புகுவது முறையல்ல. ஏதேனும் பொன்நகை அணிவிக்கவேண்டும். ஒரு கணையாழியாவது.” முல்கலரின் மனைவி தன் நகைகளையும் மைந்தரின் நகைகளையும் முன்னரே கழற்றி மறைத்துவிட்டிருந்தாள். “குன்றிமணிகூட இங்கில்லை… பணம் இல்லாமல்தான் சூதுமனைக்கு பாடச்சென்றார்” என்று அவள் சொன்னாள். “ஆடையென ஒரு பட்டு போர்த்தப்படவேண்டும்… பட்டு இன்றி அவரை நாங்கள் கண்டதே இல்லை” என்றார் ஒருவர். “அவரிடம் இருந்தது அந்தப் பட்டு ஒன்று மட்டுமே” என்றாள் அவள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிக்கொண்டனர்.

சடங்குகளின்போது மைந்தரை மட்டுமே முல்கலரின் மனைவி அனுப்பினாள். தான் எழுந்து கூடத்திற்குச் சென்றால் பிறர் உள்ளே நுழையக்கூடும் என்பதனால் உள்ளறை வாயிலிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். “வாய்க்கரிசிக்கு அரிசி தேவை… எங்குள்ளது களஞ்சியம்?” என்று அவர்களில் ஒருவர் கேட்க “அரிசி இல்லை…” என்று அவள் சொன்னாள். ஒருகணம் அவளை வெறித்து நோக்கிவிட்டு “அரிசி கொண்டுவாருங்கள்… இரந்து உண்டு இடுகாடு செல்லவேண்டுமென்பது இவர் ஊழென்றால் அவ்வண்ணமே” என்றார் சூதர். இரு மனைகளிலிருந்து அரிசி வந்தது. அதை வாயிலிட்டு சடங்கு முடித்து இடுகாட்டுக்கு கொண்டுசென்றனர்.

“அனைவரும் ஊர்நீங்கினர். செல்லாதொழிந்த ஒரே தொழிலர் இடுகாடு காப்போர் மட்டுமே” என்று சூதர்கள் சொன்னார்கள். “இந்நகரில் சாவு ஒழிவதே இல்லை” என்றார் இன்னொருவர். “செல்லுமிடங்களில் அவர்கள் செய்ய தொழில் என ஒன்றிருக்காது போலும்” என்று இன்னொரு சூதர் சொன்னார். “அந்த முதுசூதர் இவரைவிட நாற்பதாண்டுகள் மூத்தவர்…” என்று ஒருவர் சொன்னார். முல்கலரின் முதல் மைந்தன் எரிசட்டி ஏந்தி நடந்தான். அவன் தந்தையின் உடலில் தலை மட்டும் தனியாக அசைவதை நோக்கி நடந்தான். முல்கலர் எதையோ மறுத்துக்கொண்டே செல்வதுபோலிருந்தது.

மறுநாள் புலரியில் போத்யரை அழைக்க வந்த லுசன் அங்கே இல்லம் ஒழிந்து கிடக்கக்கண்டு நிகழ்ந்தது என்ன என்று உசாவி அறிந்தான். எதிர்த்திண்ணையில் போத்யர் தனியாக அமர்ந்திருந்தார். அவன் அவர் அருகே சென்று “வணங்குகிறேன், சூதரே” என்றான். அவர் அவனை வெறித்துப் பார்க்கக் கண்டு அருகணைந்து “தங்களை தேரில் அரசமுறைமைப்படி அழைத்து வரும்படி ஆணை” என்றான். “என்னையா?” என்று அவர் கேட்டார். “தங்களைத்தான். தங்கள் பெயர் போத்யர் அல்லவா?” என்று அவன் கேட்டான். “ஆம், ஆனால் என் பெயர் எங்கேனும் எவர் நினைவிலேனும் எஞ்சியிருக்கும் என்று எண்ணவில்லை. நீங்கள் தேடுவது பிறிதொருவராக இருக்கலாம்” என்று போத்யர் சொன்னார்.

“அரசி துச்சளை தங்களை நினைவுகூர்கிறார். இளமையில் தங்கள் பாடலை அவர் கேட்டிருக்கிறார்” என்றான் லுசன். “துச்சளையா? அவர் இன்னமும் இறக்கவில்லையா?” என்று அவர் கேட்டார். அழைக்க வந்த ஏவலர்குழுவே திடுக்கிட்டது. இந்த முதியவர் அரண்மனையிலும் இதையே சொல்வாரெனில் அதைவிட பெரிய மங்கலமின்மை நிகழப்போவதில்லை என்று லுசன் எண்ணிக்கொண்டான். “நான் என் இளையோனுடன் இணைந்தே வரமுடியும்” என்று அவர் சொன்னார். லுசனின் பின்னால் நின்றவன் அவன் முழங்கையை தொட்டான். மெல்லிய குரலில் “இளையோனின் சாவு அவர் வரை சென்றடையவில்லை போலும்” என்றான். லுசன் “அவரும் நம்முடன் வருவார்… வருக!” என்றான்.

போத்யர் “ஆம், அவனும் வரவேண்டும். அவனுடைய துணையில்லாமல் என் சொல் எழாது. நான் இங்கில்லை, என் சொற்களெல்லாம் கரைந்தழியும் நெடுந்தொலைவுக்கு சென்றுவிட்டேன். இங்கே முற்றிலும் இருப்பவன் அவன் மட்டுமே” என்றார். “என் இளையோன், அவன் பெயர் முல்கலன். சிறந்தவன், வளைந்தோடும் ஆறுபோல் ஆற்றல் கொண்டவன்.” லுசன் ஏதோ சொல்ல நாவெடுக்க உடன் வந்த ஏவலன் அவனை மீண்டும் தொட்டு பேசாமல் செல்லும்படி அறிவுறுத்தினான். “என் இளையோன் உடன்வருகிறான் அல்லவா?” என்று போத்யர் மீண்டும் கேட்டார். “ஆம் முதுசூதரே, வருகிறார்” என்றான் லுசன்.

அவன் கைபற்றி துணி மஞ்சலில் ஏறி போத்யர் அரண்மனைக்கு சென்றார். மஞ்சலில் ஏறும்போது “அவன் உடனிருக்கிறானா?” என்றார். “ஆம், அவர் தனியாக வந்துகொண்டிருக்கிறார்” என்று லுசன் சொன்னான். “அவன் எங்கே?” என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார். “உடன் வருகிறார், சூதரே” என்று அவன் சொன்னான். அவர் விழிமூடியபோது அவனுடைய அருகமைவை உணர்ந்தார். “அவன் வேண்டும் என் அருகே… என் மொழி வைகரியை உதறி பரையை அடைந்து பஸ்யந்தியில் கரைய நின்றுள்ளது.” லுசன் “அவர் உடனிருக்கிறார்” என்றான். “அவன் வைகரியில் நின்றிருப்பவன்… மொழிக்கு மறுகரையில்…” என அவர் முனகினார். கண்களை மூடி கைகளை மடியில் கோத்தபடி “ஆம், அதுவும் நல்ல இடமே. இனியது…” என்றார்.

 

புஷ்பகோஷ்டத்தில் பெண்களுக்குரிய அகத்தளத்தின் முகப்பில் அவரை எதிர்கொண்ட துச்சளையின் முதன்மைச் சேடி பர்வதை அவரை உள்ளே அழைத்துச்சென்று சிறு கூடத்தில் அமரவைத்தாள். ”அவன் எங்கே?” என்று அவர் கேட்டார். “உடனிருக்கிறார்… மறு அறையில்” என்றான் லுசன். அவனுக்கு சலிப்பாக இருந்தது. “ஆம், அவனை உணர்கிறேன்” என்று அவர் சொன்னார். எடைமிக்க காலடிகளுடன் அந்த அறைக்குள் வந்த சுஷமை அவர் எழுந்து நின்று வணங்கியதும் “நலம் சூழ்க!” என்று வாழ்த்திய பின் “இன்னொருவரும் வந்துள்ளாரா?” என்று லுசனிடம் கேட்டாள். லுசன் மிக மெல்ல “இல்லை” என்றான். “இன்னொருவரும் உடனிருப்பதுபோல இவரைப் பார்த்ததும் உணர்ந்தேன்” என்றாள். லுசன் வியப்புடன் பிறரை பார்த்தான்.

“சூதரே, தாங்கள் அழைக்கப்பட்டிருப்பது நாளை புலரியில் இங்கு அஸ்தினபுரியின் இளவரசர் நகுலன் நகர்நுழைகையில் நாவேறு பாடும்பொருட்டு என அறிக! குருகுலத்தின் கொடிவழியையும் அவர்களின் போர்ச்சிறப்புகளையும் வெற்றிமாண்புகளையும் எடுத்துரைக்க வேண்டும்… அதை இயற்றத்தக்கவர் என இங்கு பிறிதொருவருமில்லை. முதிய சூதரென இங்கு எஞ்சுபவர் தாங்களே. ஆகவேதான் தாங்கள் அழைக்கப்பட்டீர்கள்” என்றாள். “ஆம், நான் ஒருவனே எஞ்சுகிறேன்” என்று அவர் சொன்னார். “என் இளையோன் உடனிருந்தால் என்னால் ஏற்றுப்பாட முடியும்.”

அவள் அவரை கூர்ந்து நோக்கி “இளையோரா? எங்கே அவர்?” என்றாள். “இங்குதான், அருகே இருக்கிறான். நோக்கில் அவனை கல்லாக் களிமகன் என்றும் விடம்பன் என்றும் எண்ணக்கூடும். ஆனால் அவனே என் மறுபாதி” என்றார். சுஷமை திகைப்புடன் லுசனை பார்க்க அவன் தலையை அசைத்தான். அவன் உணர்த்துவது என்ன என அவளுக்கு புரியவில்லை. அவள் அந்தக் குழப்பத்தை உதறிவிட்டு “தங்கள் உள்ளத்தில் இக்கொடிவழியின் மாண்புகள் எஞ்சுகின்றனவா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லை… ஆனால் அவ்வாறு சொல்லவும் முடியாது. அவை என் அகத்தே விதைவடிவில், கருவடிவில் எஞ்சியிருக்கும். முளைத்தெழுந்து வரவேண்டும்” என்றார். “தங்களால் பாடமுடியுமா?” என்று சுஷமை கேட்டாள். “நான் என் குரலை இழந்து நெடுநாட்களாகிறது. ஒரு சொல்லேனும் இசையுடன் இணைந்து என் உதடுகளில் இருந்து எழக் கேட்டதை நான் மறந்துவிட்டிருக்கிறேன். தெய்வங்கள் ஆணையிட்டால் என் நாவில் குருகுலத்து புகழ்மொழி எழலாம்” என்று அவர் சொன்னார். “ஆனால் அச்சொற்கள் மேல் எனக்கு எந்த ஆணையும் இல்லை. நான் என்னை முற்றாக இழந்துவிட்டிருக்கிறேன். என்னை நடத்தவே என் இளையோனை நாடுகிறேன்.”

சுஷமை தவிப்புடன் “இத்தருணத்தில் பிறிதொருவரை தேடிப்பிடிப்பதும் இயலாது. நகரெங்கிலும் இருந்து இசைச்சூதர்கள் எழுபத்திரண்டு பேரை சேர்த்திருக்கிறோம். தலைநின்று சொல்லெடுக்க ஒருவர் தேவை என்பதனால் உங்களை அழைத்தோம்” என்றாள். போத்யர் “உங்கள் தேவை புரிகிறது. நான் பலநூறு சூதர்குழுக்களில் தலைநின்றவன். ஆனால்…” என்றபின் “இசைக்கருவிகள் நாங்கள். எங்களை மீட்டுவது பிறிதொன்று” என்றார். சுஷமை லுசனிடம் “என்ன செய்ய?” என உதட்டசைவால் கேட்டாள். “பொறுப்போம்” என்று லுசன் சொன்னான்.

பர்வதை வந்து துச்சளை அவையெழவிருப்பதை அறிவித்தாள். சுஷமை தலைவணங்கி விலகி நிற்க கூப்பிய கைகளுடன் சிற்றடி எடுத்து வைத்து துச்சளை அறைக்குள் வந்தாள். அவர் எழுந்து வணங்கி நின்றார். அவள் பீடத்தில் அமர்ந்தபின் அவரை அமரச்சொன்னாள். சில கணங்கள் அவரை நோக்கிய பின் “தங்களால் அஸ்தினபுரியின் குடிச்சிறப்பை பாட இயலுமா?” என்றாள். “ஆம், நான் அறிவேன்” என்று அவர் சொன்னார். சுஷமை “அவர் குரல் பாடுவதற்குரியதாக இல்லை. பாடி நெடுநாளாகிறது என்கிறார்” என்றாள்.

போத்யர் “என் உடலிலிருந்து தாளம் அகன்றுவிட்டிருக்கிறது. நடுங்கும் உடலில் தாளம் நிற்பதில்லை. உடலில் தாளமில்லையேல் குரலில் இசையெழுவதுமில்லை” என்றார். “உங்கள் மூச்சும் ஆற்றலற்றிருக்கிறது” என்றாள் துச்சளை. “ஆம் அரசி, என்னால் பாட இயலுமென்று எனக்கு தோன்றவில்லை” என்றார் போத்யர். துச்சளை சில கணங்கள் அவரை பார்த்துவிட்டு “ஏதேனும் நான்கு வரியை தாங்கள் பாடலாமா?” என்றாள். “எங்கு?” என்றார். “இங்கு, இப்போது” என்று அவள் சொன்னாள். “இக்களத்தில் பாடுவதற்குரிய புகழ்மொழி எதுவென்று எனக்கு தெரியவில்லை” என்றார். “நாவில் எழுவதை பாடுக, அதுவே தெய்வங்களின் ஆணை!” என்றாள்.

அவர் மூச்சை இழுத்துவிட்டபோது உடல் மேலும் நடுக்கு கொண்டது. இரு கைகளையும் கோத்து மடியில் வைத்தபோது கைகளும் முழங்கால்களும் துள்ளி ஆடின. பலமுறை கனைத்து நெஞ்சு திரட்டியபின் அவர் பிரதீபரின் சௌவீரநாட்டு போர்வெற்றிகளைப் பற்றி பாடினார். “காற்றில் கலைந்த மலரின் இதழடுக்குகளுக்குள் கருவண்டு செல்வதுபோல பிரதீபர் சௌவீரர்களின் மலையடுக்குகளுக்குள் நுழைந்தார். தேனுண்டு மீளும் வண்டு என அவர்களிடம் திறைகொண்டு மீண்டார். அவர்கள் அவரை வாழ்த்தினர். மலைகளிலிருந்து நறுமணம் எழுந்தது. அந்த மலர் அவர் புகழை கருக்கொண்டது. அது வாழ்க!”

ஆனால் அவ்வரிகள் இசையுடன் இயைபு கொள்ளவில்லை. அவர் மன்றாடுவதுபோல, எவரிடமோ இரப்பதுபோல் அது ஒலித்தது. சுஷமை நிறைவின்மையுடன் மெல்ல அசைந்தாள். துச்சளை மோவாயை வருடியபடி சில கணம் தலைகுனிந்து அமர்ந்தபின் “சேந்தன் என்று பெயருள்ள ஓர் இளஞ்சூதன் நாம் திரட்டிய எழுபத்திரண்டு பேரில் உள்ளான். மிக இளையோன், கரியன். அவனை வரச்சொல்க!” என்றாள். “அவன் தென்னிலத்தவன். அஸ்தினபுரியின் சிறப்பை அவனுக்கு எவ்வகையிலும் ஒருநாளில் உணர்த்திவிட இயலாது” என்று சுஷமை சொன்னாள். துச்சளை புன்னகைத்து “ஆம், ஆனால் அவன் குரல் நன்று. அதைவிட அவன் கொண்டுள்ள இளமை நன்று. அவன் கற்றுக்கொண்டு எழும் விசை கொண்டிருக்கிறான்” என்றாள்.

“எந்நிலையிலும் முதிய அறிஞர்களுக்கும் கலைஞர்களுக்கும் மிக இளைய மாணவர்களே முற்றுகந்தவர்கள். நிறைந்தவர்கள் ஒருபக்கம், நிறையத் துடிக்கும் முற்றொழிந்தவர்கள் மறுபக்கம் என்று அமைகையிலேயே இறையாணை நிகழ்கிறது. ஒன்று பிறிதுடன் முற்றிலும் கோத்துக்கொள்கிறது” என்றாள் துச்சளை. அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதை ஒரு கணம் எண்ணி அதை புரிந்துகொள்ளாமலே தலைவணங்கி சுஷமை வெளியே சென்றாள். லுசன் அவளுடன் சென்றபடி தாழ்ந்த குரலில் “அரசி சொல்வதே உகந்தது. அவருக்குத் தேவை ஓர் இளங்குரல் மட்டுமே” என்றான்.

“சூதரே, அவ்விளையவனை சேர்த்துக்கொள்க! அவனிடம் உங்களிடம் எஞ்சிய அனைத்தையும் பொழிக! உங்களில் திரண்டிருக்கும் சொல் அவனூடாக இங்கு நிலைகொள்க! அவன் குடிகளினூடாக இங்கு பெருகிச்செல்க! நிலம் புகுந்த பேராறு மறுமுனையில் புதிதெனப் பிறந்தெழுவதுபோல நீங்கள் அவனில் பிறந்தெழ வேண்டும். உங்களின் பொருட்டு நீர்க்கடன் இயற்றவேண்டியதும் அவனே. அவனை மைந்தன் என்றும் மாணவன் என்றும் கொள்க!” என்றாள்.

“யாரவன்? எங்கு?” என்று புரிந்துகொள்ளாமல் அவர் கைவிரித்தார். சுஷமையுடன் உள்ளே வந்த இளையோன் தெளிந்த படிகக்கண்களும் வெண்பற்களும் கொண்டிருந்தான். அவர் அவனை நோக்கி “மிகக் கரியவன்” என்று சொன்னார். “ஆம், என்றும் தென்குமரியுடன் இணைவது வடமலையே. இப்பெருநிலம் ஒரு மாபெரும் வளையம். சிலம்பு முனையென கடலும் மலையும் தொட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன என்பார்கள். தென்குமரிக் கடலில் நிறைந்திருக்கும் மீன்கள் சிப்பிகளென எலும்புருக்களென இமையத்திலும் திகழ்கின்றன என்று அறிஞர்கள் சொல்வதுண்டு” என்று துச்சளை சொன்னாள். “ஆம், அது எங்கள் பாடல்” என்று போத்யர் சொன்னார்.

சேந்தன் உள்ளே வந்து தலைவணங்கி நிற்க “இளையோனே, உன் ஆசிரியரை, உன் தந்தையை, உன் மூதாதை நிரையை பணிக! அவரிடம் இருந்து இறுதிச்சொல்வரை கறந்துகொள்க! அவை உன் நெஞ்சில் திகழ்க! நாளென வளர்க! உன்னிலிருந்து சென்று நிலைகொள்க!” என்று துச்சளை சொன்னாள். அவன் அருகணைந்து எட்டுஉடலுறுப்பும் நிலம்படிய விழுந்து அவரை வணங்க அவர் இரு நடுங்கும் கைகளை அவன் தலைமேல் வைத்தார். “அருகமர்க!” என்று துச்சளை சொல்ல அவன் போத்யரின் காலடியில் அமர்ந்தான்.

“இப்போது பாடுக, சூதரே!” என்று துச்சளை ஆணையிட்டாள். “எதை?” என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார். “இக்கணத்தில் தோன்றுவதை” என்று அவள் சொன்னாள். அவர் தடுமாறி உடல் நடுங்கி கைகள் பதறி காற்றில் அலைய சற்று நேரம் தவித்தபின் “எதை?” என்று மீண்டும் கேட்டார். உடனே அவர் நாவில் சொல் எழுந்தது. துரோணரிடம் வில் பயிலச் சென்ற அர்ஜுனனைப்பற்றி பாடலானார்.

“பறந்து பறந்து அன்னை ஆணையிட்டது. பறந்து காட்டி துணிச்சலூட்டியது. கூண்டின் விளிம்பில் நின்றிருந்த பறவைக்குஞ்சுகள் அஞ்சின. கூவி தத்தளித்தன. எழுந்து ஒவ்வொன்றாக காற்றில் விழுந்தன. காற்றில் இருந்தது அவற்றின் பறக்கும் நுட்பம். காற்று அதை சிறகுகளுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தது. சிறகுகள் காற்றை கண்டுகொண்டன. அவை காற்றில் திளைத்தன. சுழன்று சுழன்று களித்தன. ஒரு சிறுபறவை, அது வானை நோக்கியது. அதன் சிறகுகள் ஒளியிலிருந்து பறத்தலை கற்க விழைந்தன. அன்னை அழைத்தபோது அது கூண்டின் விளிம்பில் வந்து நின்றது. அதன் சிறகுகள் விரியவில்லை. ஒளியின் சரடில் தொற்றி அது ஏறியது. வெண்திரையை அனல்துளி என விண்ணைட் துளைத்து மேலே சென்றது.”

அவர் பன்னிரு அடிகளை பாடி நிறுத்திய அக்கணமே தன் கையிலிருந்த முழவை இரு விரல்களால் மீட்டி எழுநடைத் தாளத்தில் அப்பன்னிரு வரிகளையும் சொல் மாறாமல் திகழிசையுடன் சேந்தன் பாடினான். திகைத்தவர்போல அவர் பார்த்து அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் “என் குரல்!” என்றார். துச்சளை புன்னகைத்தாள். “அரசி, இது என் குரல். இளமையில் நான் கொண்டிருந்த குரல். நன்கு நினைவுறுகிறேன், இதே குரலில்தான் இதே அவையில் பேரரசி அம்பிகையின் முன் நான் பாடியிருக்கிறேன்.”

புன்னகைத்து “நன்று” என்று துச்சளை சொன்னாள். “இன்று மீண்டும் பாடுகிறீர்கள். பாடுக!” அவர் பாட அச்சொல் அவ்வண்ணமே இசைகொண்டு, உயிர்கொண்டு சிறகடித்து அவனிடமிருந்து வெளிவந்தது. பாடப்பாட அவன் அவருடன் இணைந்து உடல் உருகி கலந்ததுபோல் ஓருருக்கொண்டான். “இவன் என் இளையோன். என் இளையோன். என்னுடன் வந்தவன்” என்று போத்யர் சொன்னார். “என் இளையோனேதான் இவன்…” காவலர்தலைவன் வந்து மெல்ல முனக துச்சளை “சூதரே, உங்கள் இளையோன் நேற்றிரவு சூதுமனையில் கொல்லப்பட்டார்” என்றாள். “ஆம், அறிவேன். நினைவுறுகிறேன். என்னிடம் சொன்னார்கள்!” என்று அவர் கூவினார். “ஆனால் அவன் இவனேதான்… இவனாக எழுந்துள்ளான்!”

“பாடுக!” என்று சொன்னாள். போத்யரின் நாவிலிருந்து தொல்கதைகள் அன்று நிகழ்ந்தன என்று எழுந்து வந்தன. ஆற்றங்கரையில் மாணவர்களுடன் நடந்தவராக துரோணர் சொன்னார் “உயிர்க்குலங்களுக்குள் உள்ளுறைந்திருக்கும் பிரம்மத்தின் ஆணைகளை அறிந்து மானுடவாழ்க்கையை ஆளும் நெறிகளை வகுத்தளித்தனர் ஸ்மிருதிகளை இயற்றிய முன்னோர். பறவைகளிலிருந்தும் பூச்சிகளில் இருந்தும் மிருகங்களிலிருந்தும் புழுக்களிலிருந்தும் நெறிகள் கண்டடையப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஸ்மிருதிகள் மாறிக்கொண்டிருப்பது அதனால்தான். முன்பு கிருதயுகத்தில் மானுடருக்கு அளிக்கப்பட்டவை பறவைகளின் ஸ்மிருதிகள். அவர்கள் உணவுண்ணவும் கூடுகட்டவும் இரவணையவும் மட்டுமே மண்ணுக்கு வந்தனர். அவர்கள் வாழ்ந்த வானம் இடங்களென்றும் திசைகளென்றும் பிரிக்கப்படாததாக இருந்தது. மானுடர் அவர்களின் சிறகுகளினாலேயே அளவிடப்பட்டனர். அவர்கள் விண்ணிலெழும் உயரத்தினாலேயே மதிக்கப்பட்டனர்.”

துச்சளை விழிகள் மலைத்திருக்க அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு சிறு துளையினூடாக காலமென்னும் பெருமதில்சுவருக்கு அப்பாலிருந்து நிகழ்ந்தன அனைத்தும் பீறிட்டுப் பெருகி வந்துகொண்டிருந்தன. இச்சூதர் ஒரு விரிசல். ஓர் ஊற்று. “திரேதாயுகத்தில் பூச்சிகளிலிருந்து நெறிகள் எடுக்கப்பட்டன. சிறகுகள் குறுகினாலும் அவர்களும் வானில்தான் இருந்தனர். இசையே அவர்களின் மொழியாக இருந்தது. சேற்றிலும் அழுகலிலும் பிறந்து புழுக்களாக நெளிந்தாலும் தவம் செய்து அவர்கள் ஒளிரும் சிறகுகளை பெற்றனர். ஆயிரம் கண்களுடன் விண்ணிலெழுந்து முடிவிலியில் திளைத்தனர். உறவின் பெருவல்லமை அவர்களை காத்தது. அன்று மானுடர் ஒற்றைப்பெரும் பிரக்ஞையாக இப்பூமியை மும்முறை சூழ்ந்து நிறைந்திருந்தனர்” என்றார் போத்யர். அவர் குரலா சேந்தனின் குரலா அது என அவளால் சொல்லமுடியவில்லை.

 

போத்யர் தொலைவில் எழுந்த விண்மீன்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒருமுறை விழியோட்டி மீண்டும் விழிகளால் வானை வருடியதும் விடிவெள்ளியை கண்டார். உரத்த குரலில் யயாதியின் புகழை பாடத்தொடங்கினார். அவர் குரல் அவன் வாயிலிருந்து மீண்டும் எழுந்தது. அதை ஏற்ற எழுபத்திரண்டு இசைச்சூதர்களும் பாட ஒற்றை இசையென மாறி ஓங்கி ஒலித்தது. தனிக்குரல்கள் மானுடருக்குரியவையாகத் தோன்ற ஒன்றெனத் திரண்ட திரள்குரல்கள் தெய்வத்தன்மை கொள்வதை அனைவரும் நோக்கினர். அக்கோட்டையே நாகொண்டு புகழ்பாடுவதுபோல தோன்றியது. நூற்றெட்டு அன்னையர் ஆலயங்களும் சுடர்கொண்டு அசைவற்று நிற்க அவர்கள் விழித்த கண்களுடன் அந்தப் பாடலை கேட்டு நின்றனர்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 53

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை3

நகரம் மீண்டெழுந்ததை, முற்றிலும் புதிதென அமைந்ததை போத்யர் உணரவேயில்லை. அவர் நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தார். அகத்தே செல்பவர்கள் முடிவிலியையே காண்கிறார்கள். அகத்தே செல்ல பெருந்தடை புறவுலகம். ஆகவே அவர்கள் புறவுலகை மெல்லமெல்ல அகற்றிக்கொள்கிறார்கள். அகற்றும்தோறும் புறவுலகம் மெய்யிழக்கிறது. ஏனென்றால் புறவுலகின் உண்மை என்பது அதை உணர்பவர் உள்ளிருந்து அளிப்பது. பொருளிழந்த புறவுலகை அகற்றுவது மேலும் எளிதாகிறது. அகல அகல அகலும் விசை மிகும் அந்தப் பயணத்தில் மிக அப்பால், என்றோ மறைந்த கனவாய் புறம் நின்றிருக்கிறது. அகமோ பெருகிச்சூழ்ந்து அனைத்துமென்றாகிவிட்டிருக்கிறது. போத்யர் உணவையும் உயிர்ப்பையும் மட்டுமே புறவுலகிலிருந்து அடைந்தார்.

போத்யர் அரிதாக ஓர் உலுக்கலுடன் நிகழுலகுக்கு வந்தார். அப்போதெல்லாம் தன் முன் எழுந்த புதிய உலகை நடுநடுங்கியபடி நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். முகங்கள் மாறிவிட்டிருந்தன. மொழி மாறிவிட்டிருந்தது. அவர் அறிந்த அனைத்து இடங்களும் மாறிவிட்டிருந்தன. தெருவில் இறங்கினால் அந்த விசைகொண்ட நதி தன்னை தூக்கிக்கொண்டு சென்று அறியா இடமொன்றுக்குள் சேர்த்துவிடும் என்று அவர் அஞ்சினார். ஆகவே திண்ணையை ஒரு கையால் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தார். எப்பொழுதேனும் தெருவுக்கு இறங்க நேர்ந்தால் கால் நடுங்கி கைகள் பதைக்க சுற்றும் பார்த்து கூச்சலிட்டார். எவரேனும் அவர் கையைப்பற்றி மீண்டும் திண்ணைக்கு கொண்டு சென்று சேர்த்தனர்.

திண்ணையில் அமர்ந்து மங்கிய கண்களுடன் தெருவை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். வெறித்துப் பார்க்கப்படும் ஒன்று மேலும் மங்கலடைவதை அவர் கண்டார். தெரு ஒன்றோடொன்று கலந்து என்னவென்றறியாத பாவைகளாக மாறியது. வண்ணக் கரைசலாக ஆனது. ஒற்றை ஒழுக்கென்று ஆகியது. அவர் அதன் அலைகளை நோக்கிக்கொண்டிருக்கையில் தன் பழைய எண்ணங்களை நோக்கி சென்றார். நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக உள்ளிருந்து எழுந்து வந்தன. அஸ்தினபுரியின் பழைய நாட்கள். அவர் வாழ்ந்த நாட்கள். அவை மறைந்தன என்பது பொய். அவை வேறொரு வெளியில் நிகழ்கின்றன. அலைப்பரப்பு ஆற்றின் ஒருபக்கம் எனில் அடித்தளம் பிறிதொன்று.

இளையவனாகிய அர்ஜுனன் வில் பயிலும் களத்தில் அவர் நின்றிருந்தார். அவனுடைய கைகள் யாழ்நரம்பின் மேல் பாணனின் தொடுகையென வில்நாணை மீட்டுவதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நாணொலியே இசையென்று ஆகமுடியும் என அறிந்தார். பிறிதொருநாள் கர்ணன் படைப்பயிற்சிக்களத்தில் நாணொலி மீட்டியபடி எழுந்து வந்தான். முத்தொளிர் கருமை கொண்ட மேனியன். அக்கணமே திரும்பி அவர் அரசகுடியினரின் மேடையில் அமர்ந்திருந்த குந்தியின் கண்களை பார்த்தார். அவற்றிலிருந்த வெறிப்பு அவரை மெய்ப்புகொள்ளச் செய்தது. அது வெறியாட்டில் குருதிபலி கொள்ளும்பொருட்டு பிடாரி எழுந்த பூசகனின் விழி. குருதிவிடாய் எழுந்த வெறிப்பு.

கொற்றவை பூசனைக்குச் செல்லும் அம்பிகையையும் அம்பாலிகையையும் சிறுகுழவியாக அன்னையின் இடையில் அமர்ந்து கண்டார். அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் கைகளைக் கூப்பியபடி திறந்த தேரில் நின்று ஊர்ந்தனர். இருபுறமும் கூடி நின்ற பெண்கள் அவர்களைப் பார்த்து கைகூப்பி குலவையிட்டு வாழ்த்துரைத்தனர். அவர்கள் வேறெங்கோ என திகழ்ந்தனர். அவர்கள் மானுடரல்ல, தெய்வங்களென. “அவர்களின் அக்கை இக்குலமழிக்க சூளுரைத்தாள். இருவர் எனப் பிரிந்து இவர்களின் உடலில் வாழ்கிறாள். இவர்களின் கருக்களில் அவளுடைய வஞ்சம் எழும்” என்றாள் மூதன்னை ஒருத்தி.

காலத்தில் முன்பின் இன்றி, இடநிகழ்வு இசைவின்றி அவர் மிதந்தலைந்தார். விழிகள் நிலையிலாது அலைந்து நீர் உதிர்க்க, கைகளைக் கூப்பியபடி, மெல்லிய நடுக்கு கொண்ட உடலுடன், உதடுகள் ஒலியின்றி சொல்லை அசைவெனக் காட்ட அமர்ந்திருந்தார். அவர் இருக்கும் நிலையை காலைதோறும் நின்று நோக்கிச்சென்ற முல்கலர் மெல்ல அவரை பொருட்படுத்தாமலானார். ஒவ்வொரு நாளுமெனத் திரண்டு வந்த தன் வெற்றியில் திளைப்பதில் அவரை மறந்தார்.

முல்கலரின் இல்லத்திலிருந்து போத்யருக்கு உணவு மட்டும் வந்துகொண்டிருந்தது. அதை அவர் எப்போதேனும் நினைத்துக்கொண்டு எடுத்து உண்டார். பல நாட்கள் உணவு அங்கேயே இருந்து புளித்து நாற்றமெடுத்தது. நள்ளிரவில் மதுமயக்கில் வருகையில் முல்கலர் அவரை நோக்கி “தவம் செய்து எழுப்பிய தெய்வம் எங்கே? அப்புளித்த அன்னத்தை அத்தெய்வத்திற்கு படைக்கவிருக்கிறீர்களா?” என்றார். அந்நகையாட்டுக்கு அவரே சிரித்து உடல் திளைத்தார். “இப்போது முற்றிலும் நீத்தார் என ஆகிவிட்டீர்கள். புளித்த அன்னத்தை காகம் பகிர உண்ணுகிறீர்கள்… நன்று நன்று.”

மூத்தவருக்கு உணவளிக்கத் தொடங்கியதும் அவர் தன்னைக் கட்டியிருந்த காணாச் சரடுகளில் இருந்து விடுபட்டார். அந்த விடுதலையில் நாளும் திளைத்தார். மாறிவரும் சூழலை அவர் புரிந்துகொண்டு தன்னை மாற்றிக்கொண்டே இருந்தார். “என்னால் மாறமுடியும். அதுவே என் ஆற்றல். நான் நீர், காற்று. பாறை அல்ல” என்று அவர் சொன்னார். “மாறாதவர்கள் அழிந்தனர். மாறுபவர்கள் மறுபிறப்பு கொண்டனர்.” அவருடைய தோழரான சூதர் சவிதர் அருகே அமர்ந்து மதுவருந்திக்கொண்டிருந்தார். “மாறாதனவும் மாறுவனவும்” என்றபின் சுட்டுவிரலைத் தூக்கி புன்னகையுடன் சில கணங்கள் அமர்ந்திருந்து அதை மறந்து “நான் என்ன சொன்னேன்?” என்றார்.

முல்கலர் அவரை பொருட்படுத்தவில்லை. அவரே நினைவுகூர்ந்து “ஆ, சூதர்பாடல். என்றும் மாறாதவர்கள் வருங்காலத்தை இழக்கிறார்கள். எப்போதும் மாறுபவர்கள் தன்னை இழக்கிறார்கள்” என்றார். ஓங்கி துப்பிவிட்டு அவர் எழுந்துகொண்டார். “போகாதே, பணம் கொடுத்துவிட்டுப் போ” என்றார் சவிதர். அவர் ஏப்பம் விட்டபடி நடக்க “நீ இழப்பது என்ன? அவர் இழக்க மறுப்பது என்ன? இரண்டு ஒன்றா?” என்றார். “அல்லது இருவரும் சேர்ந்து இழக்கிறீர்களா?” அவருடைய உடைந்த குரலையும் மயங்கும் நகைப்பையும் கேட்டுக்கொண்டு முல்கலர் நடந்து தன் மஞ்சலில் ஏறிக்கொண்டார்.

முல்கலர் கற்றுப் பழகிய பழைய மொழியில் அமைந்த பாடல்கள் சூதுநிலையில் புதிதாக வந்துகொண்டே இருந்த எவருக்கும் புரியாமலாகிவிட்டிருந்தன. ஆகவே ஒவ்வொரு நாளும் அவர் தன் பாடலின் உட்குறிப்புகளை குறைத்துக்கொண்டே வந்தார். பாடலின் உட்பொருள் என்பது அம்மொழியின் இறந்தகாலத்தால் ஆனது என்பதை அதனை எண்ணும்போதுதான் உணர்ந்தார். இறந்தகாலம் இல்லாத மொழியால் ஒன்றையே சுட்டமுடியும், ஒன்றை மட்டுமே சொல்ல இயலும். ஒன்றை மட்டுமே சொல்கையில் மொழி தன் சிறகுகள் உதிர பிறிதொன்றாகி மண்ணில் தவழ்கிறது. அது எண்ணாத எதையும் உணர்த்துவதில்லை. ஆகவே அதில் நுட்பம் இல்லை. நுட்பம் இல்லாத அழகென்பதில்லை. அழகில்லாதது மகிழ்விப்பதில்லை. அதன் சொல்லைப் பெறுபவர்கள் புரிந்த மறுகணமே அதை கீழே போட்டுவிடுகிறார்கள்.

ஆகவே அவர் அந்நகரின் அப்போது உருவாகி வந்த நிகழ்காலத்திலிருந்து சொற்களுக்கு பொருளேற்றம் செய்ய முயன்றார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புதிய மொழியை பழைய மொழியுடன் கலந்தார். புதிய மொழியால் பழைய மொழிக்கு கூடுதல் பொருளடைவு அளித்தார். பழைய மொழியால் புதிய மொழிக்கு அடுக்குகளை உருவாக்கினார். விளைவாக ஒவ்வொரு நாளும் என புதிய மொழி அவர் பாடலில் கூடிக்கூடி வந்தது. ஒரு நிலையில் முற்றிலும் புதிய மொழியிலேயே பாடிக்கொண்டிருந்தார். அதை ஒருநாள் அவரே உணர்ந்தபோது திடுக்கிட்டார். பின்னர் அதையே தன் வெற்றி என எடுத்துக்கொண்டார். அருகமர்ந்து பாடிக்கொண்டிருந்த சவிதர் அந்த மொழியை தொடர முடியாமல் குரல்திகைத்து நிற்கக் கண்டு திரும்பி நோக்கி புன்னகைத்தார்.

ஆனால் அந்த மொழி சென்றகாலம் என ஒன்று இல்லாதது. ஆகவே அதன் புதிய உட்குறிப்புகளை புரிந்துகொள்ளும் பாதைகள் கேட்பவரிடம் இருக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் தனி வழிகளில் தங்கள் அச்சங்களையும் ஐயங்களையும் சென்றடைந்தனர். அந்த மொழி அவர்களை அலைக்கழித்தது. “ஊதினால் பறக்கும் தூசிபோல் உள்ளது இந்தப் புதிய மொழி” என்று அவர் தன் மனைவியிடம் சலித்துக்கொண்டார். “இந்த மொழிபோல் இன்று என்னை எரிச்சலடையச் செய்யும் பிறிதொன்றுமில்லை” என்றார். “இது ஆழமில்லாமல் ஆழம் காட்டும் சுனை. ஒவ்வொரு முறையும் நம்பிக் குதித்து இதன் அடிப்பாறையில் அறைபட்டுக்கொள்கிறேன்.”

அவர் மனைவி “ஆனால் இந்த மொழிபோல் இன்று பயனுள்ளது எதுவும் இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றாள். “முன்பெல்லாம் என் ஏவலரிடம் ஒன்று சொன்னால் அதை மும்முறை நான்குமுறை விளக்க வேண்டியிருக்கும். அவர்கள் கொள்ளும் பொருள் வேறுபாடோ முடிவில்லாதது. மீளமீள விளக்கிக்கொண்டே சென்று முடிவின்மையை நானும் அடையவேண்டியிருக்கும். இன்று இந்த மொழியில் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒருபொருள் மட்டுமே கொண்டது. எனவே சொல்லும் ஒவ்வொன்றும் அக்கணமே முடிவுற்று தொடரும் செயலை மட்டுமே நிகழ்த்துகின்றன. ஏவுவதற்கும் தலைக்கொள்வதற்கும் விற்பதற்கும் பெறுவதற்கும் இம்மொழிபோல் நன்று வேறில்லை. சொற்பொருளை இவ்வண்ணம் மாறாது சுட்டும் மொழி திகழும் ஒரு காலம் எழும் என்று நான் எண்ணியதே இல்லை.”

அன்று அவர் அவளை வெறித்தபடி நோக்கி அமர்ந்திருந்தார். அவ்வண்ணம் ஒரு வேறுபாடு உண்டென்று அவருக்கு அப்போதுதான் தெரிந்தது. அதையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். அத்தனை நாள் அவர் எதை வைத்து ஆடினார் என அப்போது புரிந்தது, தன்னை பாமரர்களில் ஒருவராகவும் அவர்களுடன் ஆடுபவராகவும் அவர் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். புலவர் எழுதி எழுதியும் பாணர் பாடிப்பாடியும் உருவாக்கிய மொழியின் அடுக்குகளைக் கொண்டே தன்னால் இளிவரலையும் அங்கதத்தையும் உருவாக்க முடிகிறது எனக் கண்டார். அவர்கள் சேர்த்துவைத்த செல்வம் கவிஞர்களுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் சூதர்களுக்கும் மட்டும் உரியது அல்ல, அவர் அள்ளிவீசி ஆடியதும் அதையே. அச்செல்வத்தை அளித்தவர்களை நகையாடியபடியே அதைச் செய்தார் என்பதே வேறுபாடு.

சூது நிகழும் அவைகளில் பிறரை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு அவர் சொற்களுடன் தன் உடல் கலந்துகொண்டார். நாமொழியிலிருந்து உடல்மொழி நோக்கி சென்றார். உடலசைவுகளில் இரு வகையில் கேளிக்கை எழ முடியும் என்று கண்டுகொண்டார். மானுடரைப்போன்ற விலங்குகளின் அசைவுகளை உடலுக்கு அளிக்கலாம். காமத்தின் அசைவுகளை கலந்துகொள்ளலாம். இரண்டுமே உடலை மொழியிலிருந்து விடுவித்து வெறும் உடலென்றாக்குதல். உடலை ஒவ்வொரு கணுவிலும் மொழிதான் பொருள்கொள்ளச் செய்கிறது. மொழியிலாத உடல் காற்று வெளியில் துருத்தி நின்றிருக்கிறது. அதை பிற விலங்குகளின் உடல்களின் பெரும் பரப்பில் மட்டுமே பிசிறின்றி பொருத்த முடியும். மொழி தன் இறந்தகாலத்தை உணர முடியும். உடலில் அது அதன் வடிவென, அசைவென, இயல்பெனத் திகழ்கிறது.

மொழிக்கு உடலால் மேலும் மேலுமென பொருள் அளிக்க இயலும் என்று அவர் அறிந்தார். உடலுக்கு தான் அளித்த பொருளனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மொழி விலகிச்சென்ற பின்னர் நின்று திகைத்து உடல் பின்வாங்கி வெறும் விலங்கென தன்னை கண்டுகொண்டு அவ்விறந்தகாலத்திலிருந்து அள்ளி எடுத்துக்கொண்டு வந்த அனைத்துப் பொருட்களையும் அந்தப் புதுமொழி மேல் அவர் சூட்டினார். அது புது மொழியை புதிய அர்த்தங்கள் கொள்ளச் செய்தது. ஆனால் அதை விலங்கு மொழியென்றாக்கியது. “மானுட உடலில் உறைகின்றன அனைத்து விலங்குகளும்…” என்று அவர் சவிதரிடம் சொன்னார். “மானுட உடலே விலங்குடல்களின் விராடவடிவம்!”

நகரம் பொலிவுகொண்டபடியே சென்றது. அவருடைய கருவூலமும் நிறைவடைந்தது. “கரவறை நிறைகையில் குடம்நிறைவதுபோல் ஓசையின்மை எழவேண்டும் என்கின்றனர் வணிகர்” என்று அவர் தன் மனைவியிடம் சொன்னார். “சொல் குறைத்து விழிகளை அணையச் செய்துகொள். நம் உடலில் மகிழ்ச்சி நம்மையறியாமலேயே வெளிப்படும். ஆகவே முகத்தை துயர் நிறைந்ததாக வைத்துக்கொள். சொற்களில் நிறைவின்மை மட்டுமே எழவேண்டும். கனிமரம் முள்கொள்வதைப்போல் அமைக என்று வணிகர் சொல்வதுண்டு. எவரும் நம்மை அணுகலாகாது.”

அவள் “நம் உற்றார் என எவரும் இங்கில்லை” என்றாள். “நம் வெற்றியை காட்டக்கூட விழிமுன் எவருமில்லை. பட்டும் நகையும் அறைகளுக்குள் இருக்கின்றன. அணிய ஒரு நிகழ்வில்லை. அணிந்தால் அதை நோக்கி என்னை அறிய அறிந்தோர் எவருமில்லை.” அவர் அவள் தலையைத் தட்டி “அறிவிலி என பேசாதே. தேன்தேரும் கரடி போன்றது அரசு. அது முகர்ந்தும் நோக்கியும் சுற்றிவருகிறது. நம்மை ஒருநாள் தேடிவருவார்கள். வரியும் வாரமும் சுமத்துவார்கள். அளித்தேயாக வேண்டும். பணிந்திருந்தால், மறைந்திருந்தால் அதை குறைத்துக்கொள்ளலாம். தருக்கினால், மீறினால் இழந்து மீண்டும் தெருவில் நிற்கவேண்டியிருக்கும்” என்றார். அவள் “அரண்மனையில் இல்லாத செல்வமா?” என்றாள். “அது கொள்ளைச் செல்வம், அதை அளிப்பவர் நம்மைப் போன்றோர்” என்றார் முல்கலர்.

அவள் அஞ்சிவிட்டாள். மறுநாள் அவள் விழிகள் முற்றிலும் அணைந்துவிட்டிருந்தன. உலகையே எதிரிகளென நோக்கலானாள். மைந்தர்களிடமே வஞ்சமும் சினமும் வெளிப்பட்டது. அவ்வப்போது எண்ணி எண்ணி பெருமூச்சுவிட்டாள். “நன்று” என அவர் சொல்லிக்கொண்டார். “ஆண்களுக்கு செல்வம் என்பது அவைநிலை. அதன்பின் நுகர்வு. பெண்களுக்கு அது வெறும் தருக்கு மட்டுமே.”

அவளை மேலும் அச்சுறுத்தி தன் அறைகளுக்குள் இருக்கும் செல்வத்தின் காவல்பூதமென்று ஆக்கினார். ஒவ்வொரு நாளும் அவள் சென்று அறைப்பூட்டை தொட்டுவிட்டு வருவதைக் கண்டு ஆறுதல் கொண்டார். “நான் இல்லையென்றானாலும் இவள் இச்செல்வத்தை வீணடிக்க மாட்டாள். இதில் ஒரு காசையேனும் எடுக்க இவள் கைகள் துணியாது. குன்றாது கரையாது இச்செல்வம் என் மைந்தருக்குச் சென்றுசேரும்.” செல்வம் அச்சத்தை விளைவிக்கிறது. அச்சங்களில் முதன்மையான உயிரச்சமாகத் திரள்கிறது. செல்வம் பெருகும்தோறும் தன் இறுதி அணுகிவருவதை அவர் உள்ளுணர்ந்தார். கனவுகளில் மீளமீள இறந்தார்.

ஆகவே ஒருநாள் காலையில் அவர் இல்லக்கதவை அரசஏவலர்க் குழு ஒன்று தட்டியபோது அவர் அஞ்சிநடுங்கி மூலையில் பதுங்கிக்கொண்டார். அவர் மனைவி அவரை எழுப்ப அவர் விழிநீர் வடித்து மேலும் உடல்குறுக்கிக்கொண்டார். “நானே கேட்கிறேன்…” என்று அவள் முன்னால் சென்றாள். “எனக்கு உடல்நலமில்லை என்று சொல்… நான் நலிந்துள்ளேன் என்று சொல்” என அவர் பின்னால் கூவினார். அவள் தன் பூட்டிய நிலவறைக் கதவை நோக்கினாள். அதை கொள்ளையிட வந்தவர்கள்மேல் கடும்சினம் கொண்டாள். அச்சினத்துடன் கதவை திறந்தாள்.

“என்ன வேண்டும்? எவர் நீங்கள்? ஏழைகளை இங்கே வாழவிடமாட்டீர்களா?” என அவள் சினந்தபோது அவர்கள் திகைத்தனர். அவர்கள் ஐவருமே காமரூபத்திலிருந்து வந்த இளைஞர்கள். அவர்களின் தலைவன் “நாங்கள் பெருஞ்சூதரான போத்யரை அழைத்துச்செல்ல வந்துள்ளோம். அரசி துச்சளையின் ஆணை” என்றான். அவள் “அவர் உடல்நலிந்திருக்கிறார். படுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவரால் எதையுமே பேசமுடியாது” என்றாள். “அவரை நாங்கள் பார்க்கவேண்டும்” என்றான் காவலர்தலைவன் லுசன். “அவரால் எழவே இயலாது” என்று அவள் சொன்னாள்.

கதவை மூடப்போனவளை உள்ளிருந்து ஓடிவந்த முல்கலர் தடுத்தார். “எவர்? எவரை பார்க்கவேண்டும் நீங்கள்?” என்றார். “முதுசூதர் போத்யரை… அரசி துச்சளையின் ஆணை” என்றான் லுசன். “என் மூத்தவர்தான்… இந்நிலத்திலேயே பெருங்கல்விகொண்டவர். எங்கள் குடியின் மூத்தவர். எங்கள் சொல்லுக்கெல்லாம் தலைவர். அதோ எதிர்த்திண்ணையில் இருக்கிறார். நான் அவரை பேணுபவன். அவருடைய இளையோன்” என்றபின் மனைவியிடம் “செவி துலங்கா விலங்கு… போ, உள்ளே போ!” என்று சீறிவிட்டு “வருக… வருக!” என அவர்களை அழைத்துச்சென்றார்.

போத்யர் எங்கோ என இருந்தார். “மூத்தவரே, மூத்தவரே, நற்செய்தி. அரசி துச்சளை தங்களை அரண்மனைக்கு அழைத்திருக்கிறார்” என்று முல்கலர் கூவினார். “மூத்தவரே, நம் குடிக்கு வந்த அழைப்பு இது… எழுக!” அச்செய்தியை போத்யரால் நிகழ்காலத்தில் வைத்து புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. குரல்கள் ஊடுருவி வந்து ஆழத்தை தொட்டு உலுக்க அவர் அந்தச் சிறு திண்ணையில் திடுக்கிட்டு அறுந்து வந்து விழுந்தார். தன் முன் திகழ்ந்த நிகழ்காலத்தை பதறித் தவித்தபடி நோக்கினார். அவர் முன் நின்றிருந்தவர்கள் நிழலென வண்ணக் கரைவு என அவருக்குத் தெரிந்தனர். அவருடைய தந்தையின் குரல் ஒலித்தது. “மூத்தவரே, எழுக! அரசாணை வந்துள்ளது, செவிகொள்க!”

முல்கலர் உள எழுச்சியில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். கூடவே ஓர் அச்சமும் அவரை அலைக்கழித்தது. போத்யர் புதைகுழியிலிருந்து அவ்வண்ணம் மீண்டெழக்கூடும் என அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் தான் செய்த சிறுமதிப்புகளை நினைவுகூரக்கூடுமா? மூதாதையரின் வடிவென அங்கிருந்தது நலிந்து பூசணம் பூத்த முதிய உடல். அதற்குள் வந்தமையக்கூடும் தொல்தந்தையரின் சினம். நெடுங்காலமாக தன் மேல் கனன்று கூடிய அனல். அவருடைய ஒரு சொல் தன்னை எளிதில் அழித்துவிடக்கூடும் என எண்ணினார். ஆகவே மிகையான உவகையை காட்டினார். ஏவலன் முன் அவர் காலடியைத் தொட்டு சென்னி சூடி சொல்பெருக்கினார்.

“மூத்தவரே, நம் குடிக்கு நற்சூழல் வந்துள்ளது. அரண்மனையிலிருந்து உங்களுக்கு அழைப்பு. அரசி துச்சளையே அழைத்துவரச் சொல்லியிருக்கிறார்” என்றார். “அவரை நானே அழைத்து வருகிறேன்…” என்று ஏவலனிடம் சொன்னார். “அவர் இங்கே பிறிதொன்றிலாத குரல். அவர் அறிந்தவை வேறெவரும் அறியாதவை. நான் அவருடைய இளையோன். அவருடைய சொல்லுக்குத் தொடர்ச்சியென இங்கே அமைபவன்” என்றார். “அவருடைய மைந்தர்கள் அவரை உதறிவிட்டுச் சென்றனர். நானும் வறுமையடைந்தேன். ஆனால் என்னால் அவரை விட்டுவிட்டுச் செல்ல இயலவில்லை. அவர்பொருட்டே நானும் இங்கே தங்கிவிட்டேன். பல சிறுமைகளை இயற்றி இங்கே வாழ்ந்தேன். அவருக்கு உணவளித்துப் பேணுவதொன்றே நோக்கம். அவருடன் இன்று இங்கே இருக்கிறேன் எனில் அது என் குடியின் தொல்மொழி நிலைகொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகவே” என்றார்.

ஏவலன் அவரைப்பற்றி அதற்குள் உணர்ந்துகொண்டுவிட்டிருந்தான். அவர் “அரசி துச்சளையிடம் நானும் ஓரிரு சொல் உரைக்க விழைகிறேன். அன்றி அவர்களை நேரில் நோக்கும் ஒரு வாய்ப்பு அமையுமென்றாலும் நன்றே” என்றபோது “நன்று, அவரை அழைத்துவர அரண்மனையிலிருந்து தேரும் ஏவலரும் வருவார்கள். எவர் அரசியை சந்திக்கவேண்டும் என்பதை அரசியே முடிவெடுப்பார்” என்றான். முல்கலர் தலைவணங்கினார். போத்யரின் உள்ளத்தில் தன்னைப்பற்றிய கசப்பு சேர்ந்திருக்குமா என அவர் அகம் தவித்தது. ஏவலனை வழியனுப்பிவிட்டு மூத்தவரை நோக்கி நின்றபோது அந்த நரைத்த விழிகளுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என அவரால் உய்த்தறிய இயலவில்லை.

அவர்கள் சென்ற பின்னர் முல்கலர் மூத்தவரிடம் “மூத்தவரே, இது நல்லூழ். நமக்கு மீண்டும் அரண்மனை உறவு அமைகிறது. அரண்மனைச்சூதரை வரிகொள்ள வரும் ஏவலர் அணுகப்போவதில்லை. நாம் காக்கப்படுவோம்” என்றார். “என்னிடம் பொன் உள்ளது. அது உங்களுக்கும் உரியது. உங்கள் மைந்தர் என இனி இப்புவியில் வாழவிருப்பவர்கள் என் மைந்தர்கள். நம் குடியின் குருதியெச்சம் அவர்களே. என்னிடம் உள்ளவை எல்லாம் அவர்களுக்குரியவை. அவர்களை காக்கும் பொறுப்பு கொண்டவர் நீங்கள்… அரண்மனையில் நம் குடியை ஒருநிலையிலும் எவரும் குறைத்து எண்ணிவிடலாகாது” என்றார்.

ஆனால் அவர் ஒரு சொல்லையும் உளம் வாங்கியதுபோல் தெரியவில்லை. முல்கலர் அவருடைய முகத்தை நெடுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் பெருமூச்சுடன் எழுந்து தன் இல்லத்திற்கு சென்றார். “என்ன நிகழுமெனத் தெரியவில்லை. வந்த காவலர் புதியவர்களாயினும் நுண்ணறிவுகொண்டோர். மூத்தவர் இருந்த நிலையை அவர்கள் அரசியிடம் தெரிவிப்பார்கள். நாளை அவருக்கு பல்லக்கு வரும்போது எனக்கு கைவிலங்குகள் வரலாம்… எதுவாயினும் நீ துணிந்து நில். நாம் ஈட்டிய செல்வமே நமக்கு துணையாகவேண்டும்.” அவள் “நான் அதில் ஒரு பொன்னையேனும் விடமாட்டேன். என்னை மீறி எவரேனும் அதைத் தொட்டால் பிடாரி என அவர்களின் குருதி குடிப்பேன்” என்றாள்.

அவர் பெருமூச்சுகளுடன் அமர்ந்திருந்தார். வழக்கமாக பகலில் துயில்பவர் விழித்தே இருந்தார். அந்தி எழுந்ததும் பல்லக்கிலேறி சூதுமனைக்குச் சென்றார். அங்கே ஒவ்வொன்றும் அன்று முற்றிலும் புதிதாக இருந்தன. அறியமுடியாதவையாக, ஆழங்கள் கொண்டவையாக. இவற்றை இதற்குமுன் நான் பார்த்ததில்லையா என எண்ணிக்கொண்டார். இனியொருமுறை இவற்றை நான் பார்க்கப்போவதில்லை என்ற எண்ணம் வந்ததும் அவரே திடுக்கிட்டார். புறநாட்டுப் படைவீரர்கள் அனைவரும் அங்கே நில்லாது ஆடி, ஒழியாது குடித்து, வெறிகொண்டபடி, வசை உதிர்த்தபடி, மீளவிழைந்து துடித்து மீளாது மீண்டு வந்து விழுந்து, ஊழின் பகடைகள் என சூதாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களில் ஒருவனை கண்டதும் அவர் முதலில் திடுக்கிட்டார். அவனை அவர் முன்னரே எங்கோ பார்த்திருந்தார். எங்கே எங்கே என அவருடைய உள்ளம் அலைகொண்டது. அவன் விழிகள் அவரை ஆர்வமில்லாமல் வந்து தொட்டுச் சென்றன. ஒருமுறை அவன் அவர் இருக்கும் திசைநோக்கி துப்பினான். மதுமயக்கில் அவன் முகம் கலங்கியிருந்தது. ஒரு கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. இவன் இதற்கு முன் இங்கே வந்ததில்லை. இவனை நான் சாலைகளில், அங்காடியில் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் இங்கே வரும் முகங்களில்கூட பல முகங்கள் நினைவில் பதிவதே இல்லை.

அவன் தோற்றுக்கொண்டே இருந்தான். “எழுக! எழுந்து விலகுக!” என்று அவனுடன் ஆடியவர்கள் சொன்னார்கள். அவன் தன் கச்சையை, வாளை வைத்து ஆடினான். “எழுக… இனி உன்னிடம் எஞ்சுவதொன்றும் இல்லை!” என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். “என் உயிரை வைக்கிறேன்! என் உயிரை!” என்று அவன் கூவ “அந்த உயிருக்கு என்ன மதிப்பு?” என்று அவர்கள் நகையாடினர்.

முல்கலர் மறுபக்கம் இன்னொரு பீடத்தைச் சூழ்ந்து அமர்ந்து ஆடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெருவணிகனின் தோல்வியை இளிவரல் செய்து பாடிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் படைவீரன் அதை தன்மேலான இளிவரல் என பொருள்கொண்டான். வாலின் அசைவொன்றை தன் கையில் உருவாக்கினார். நாவில் அவர் உரைத்த சொல் இன்னும் எஞ்சுவது அது என்பது. அவன் எடுத்த பொருள் இரந்து உண்க என்பது. அவன் எழுந்து வாளை உருவியதை ஓரவிழியால் அவர் கண்டார். உரசும் ஒலி ஒரு சொல். வளைந்த ஒளிமின் அதன் பொருள். அவன் வாள் தன் தலையை துணித்த கணத்தில்கூட என்ன நிகழ்கிறது என்று அவர் அறியவில்லை.

அவர் தலை ஓசையுடன் நிலத்தில் விழுந்து திகைத்து நோக்கி உருண்டது. உடல் தரையில் கிடந்து துடித்து பதைப்புடன் மண்ணை பற்றிக்கொள்ள முயன்றது. வெட்டுண்ட உடல் சந்தி பிரிக்கப்பட்ட ஒரு சொல்போல என்று அப்பால் அமர்ந்திருந்த தென்னிலத்துப் பாணன் சொன்னான். அவன் மூக்குவரை வந்த மதுவை எதுக்களித்து உமிழ்ந்து “மேலும்” என கோப்பையை நீட்டியபடி “நோக்குக, அது பொருளிழப்பதில்லை! முற்றிலும் மாறான ஒரு பொருளை தரத்தொடங்குகிறது” என்றான். அருகிலிருந்த அனைவரும் வெடித்து நகைத்தனர்.

அவர்கள் அனைவருமே உச்சநிலை கள்மயக்கிலிருந்தனர். “ஒரு தெய்வம் எழுந்து இத்தலையை எடுத்து இவன் உடலில் பின்னோக்கிப் பொருத்தி வைத்தால் என்ன ஆகும்? இவன் விலகிச்செல்லும் இடங்களுக்கே சென்று சேர்வான். நோக்க விரும்பாதவற்றை நோக்குவான். எப்போதும் கடந்துசெல்ல வேண்டிய உலகில் வாழ்வான்” என்று அவன் கூற சிரிப்பொலி அந்தப் புகைசூழ்ந்த வெம்மையான அறையை நிறைத்தது.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 52

பகுதி ஆறு : இடந்திகழ் எரிமுலை2

மைந்தன் சென்றபின் போத்யர் தன் இல்லத்தின் சிறிய திண்ணையிலேயே நாளின் பெரும்பகுதியை கழித்தார். ஒவ்வொரு நாளும் அவர் இளையோன் இல்லத்திலிருந்து எவரேனும் அவருக்கு இரு வேளை அன்னம் கொண்டுவந்து படைத்தனர். முதலில் அவர் தயக்கமும் அச்சமும் கொண்டிருந்தார். முதல் நாள் அவரிடம் வந்து “மூத்தவரே, தாங்கள் விழைந்தால் நான் சமைக்காத அரிசியை கொண்டுவந்து படைக்கிறேன். அதில் தீட்டு இல்லை. தாங்கள் வேண்டுமெனில் தங்கள் அன்னக்கலத்தை திண்ணையில் வைக்கலாம். எவரென்றே அறியாமல் அதில் நான் பிச்சையிட்டுச் செல்கிறேன். சூதர் பிச்சை பெறலாம் என்று நெறியுள்ளது. அப்பிச்சை அன்னமென்றால் அதை எவரளித்தார் என்பது பொருட்டல்ல என்பதும் அதன் பொருட்டு அவருக்கு பழி சேராது என்பதும் நமது நூல் கூற்று” என்றார்.

போத்யர் அவரை நேர்நோக்கி “சமைத்த அன்னமே கொண்டுவருக! உன் இல்லத்தில் இல்லாள் உலையில் அரிசி இடுகையில் முதல் கைப்பிடியை வழக்கம்போல நீத்தோர் வடிவிலெழும் காகங்களுக்கு என இடுக! இரண்டாம் கைப்பிடியை எனக்கென எண்ணி இடுக!” என்று கூறினார். முல்கலர் விழிகளில் தத்தளிப்பு தெரிந்தது. “மூத்தவரே, நான் இன்றும்கூட சூதுக்களத்தில் பாடியே பொருளீட்டுகிறேன்” என்றார். “ஆகுக!” என்றார் போத்யர். “பழி சேர்த்த அன்னம் அது. தாங்கள் இதுகாறும் வாழ்ந்து ஈட்டிய அனைத்தையும் அதனூடாக இழக்கிறீர்கள் என உணர்க!” என்று அவர் சொன்னார்.

“ஈட்டிய அனைத்தையும் இழந்தாகவேண்டும் நான்” என்று போத்யர் சொன்னார். “நான் எந்நெறியையும் பேணுவதில்லை. குலநெறியை, குடிநெறியை. மானுடநெறியையும்கூட” என்று முல்கலர் சொன்னார். “ஆகுக!” என்று மீண்டும் போத்யர் சொன்னார் “தங்கள் குடிமூத்தார் ஈட்டியவையும் இவ்வண்ணம் பழி கொள்கின்றன” என்று அவர் மீண்டும் சொல்ல “ஆகுக!” என்று அவர் மூன்றாம் முறையும் மறுமொழி சொன்னார். முல்கலர் அவரை நோக்கி நின்றார். அவரால் மூத்தவரின் உள்ளத்தில் ஓடுவதென்ன என்று உணர முடியவில்லை. அந்தத் தெளிவின்மை அச்சத்தை அளித்தது. அவர் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

முல்கலரின் இல்லத்திலிருந்து அவர் இல்லாள் சமைத்த அன்னம் அவருக்கு வந்தது. அவர் அதை அத்திண்ணையில் வைத்து உண்டார். ஒவ்வொரு முறையும் அன்னத்தை மூன்றாகப் பகுத்து ஒரு பகுதியை மூத்தோருக்கென காகங்களுக்கும், ஒரு பகுதியை இரவலருக்கும் வைத்துவிட்டு, ஒரு பகுதியை தான் உண்பது அவர் வழக்கம். அவ்வன்னத்தையும் அவ்வாறே பகிர்ந்தார், அவ்வன்னத்தை உண்ண காகங்கள் வந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் அவர் இடும் அன்னத்தை எதிர்நோக்கி இரவலன் ஒருவன் திண்ணையருகே காத்து நின்றிருந்தான். காகத்திற்கு உணவளிக்கையில் அவர் விழிகள் வெறிப்புகொண்டிருந்தன. இரவலருக்கு அளிக்கையில் அவர் விழிகள் கனிந்திருந்தன. உண்டு முடித்து கைகளையும் வாயையும் கலத்தையும் கழுவி அமர்ந்து வெயில் விரித்த சாலையை பொருளின்றி வெறித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் விழிகளின் முன்பாக நகரம் உருமாறிக்கொண்டிருந்தது. போர் நிலைத்தபின் நகர் முற்றொழிந்தது. ஓசையவிந்து இடுகாடென்றாகியது. காற்று வெறுமையில் துழாவி அலைந்தது. பின்னர் புது மக்கள் நகருக்குள் குடிவரத் தொடங்கியதும் மீண்டும் அங்கே பொருள் செறியலாயிற்று. சந்தைகள் முளைத்தெழுந்தன. அங்கு மானுடரின் குரல் எழுந்தது. நுரை நுரையென ஓசைகள் எழுந்து நகர் நிறைந்தது. முல்கலர் முதலில் தயங்கிக்கொண்டிருந்தார். “மூத்தவருக்கு உணவளிக்கிறோம். நாம் இன்றேனும் இதை ஒழியலாம்” என்று அவர் சொன்னார். அவர் மனையாட்டி “வேறென்ன செய்வதாக எண்ணம்? நம் களஞ்சியம் ஊற்று அல்ல” என்றாள். அவர் அவளை சில கணங்கள் நோக்கியபின் பெருமூச்சுவிட்டார். “ஆம், நான் வேறெங்கும் செல்ல இயலாது” என்றார்.

கேளிக்கைநிலைகள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தன. நின்றிருக்க இடமில்லாமல் செறிந்து அவை பக்கவாட்டில் பெருத்தன. முல்கலர் பொருள் மிகுந்தவர் ஆனார். பட்டு அணிந்து, அணிகள் சூடி, பல்லக்கில் ஏறி அவர் நகரத்திற்குள் சென்றார். ஒவ்வொரு நாளும் மது அருந்தி நிலையழிந்து மடி நிறைய பொன்னுடன் பல்லக்கில் படுத்து திரும்பி வந்தார். முதல் சில நாட்களில் அவரிடமிருந்த பணிவு மெல்ல மெல்ல அகன்றது. அவருக்கு அன்னமிடுபவர் தானே என்ற எண்ணம் முதலில் ஓர் கூடாக் கருத்தென எழப்பெற்று நடுங்கி திகைத்து அதை ஒதுக்கினார். பின்னர் தன் ஆழத்திலிருந்து அச்சமும் பதற்றமுமாக அதை எடுத்து எடுத்து நோக்கினார். பின்னர் அதை உடன் வைத்துக்கொண்டார் அதை ஒரு மந்தணப் படைக்கலமெனப் பயின்றார். அது தனக்கு காவலும் துணையுமாவதை பின் உணர்ந்தார். அதில் மகிழலானார்.

பின்பு தன் இல்லாளிடம் அதை சொல்லத் தொடங்கினார். தன் மைந்தரிடம் சொன்னார். ஒவ்வொரு முறையும் அவருக்கு உணவு அனுப்பும்போது அதை கூறினார். பின்னர் ஒருநாள் மெல்லிய மதுக்களியில் அவர் முன் வந்துநின்று அதை உரைத்தார். “அன்னம் வந்துகொண்டிருக்கிறது அல்லவா? அன்னம் நிறைவு அளிக்கிறதா? உண்க, உண்க… அது நான் ஈட்டிய அன்னம்” என்றார். “ஆனால் தங்களுக்கு அன்னமிடுவதென்பது எவ்வகையிலும் என் கடமை அல்ல. ஏனெனில் நெடுநாட்களுக்கு முன்னரே நான் குலமொழிவு செய்யப்பட்டவன். எனக்கு குலமில்லை. மூதாதையரின் வாழ்த்துகள் எனக்கில்லை என்று அறிவேன். எனில் மூதாதையர் எனக்கு அளித்த எக்கடமையையும் நான் செய்யவேண்டியதில்லை. எனக்கு மானுட அறம்கூட பொறுப்பென இல்லை.”

“எனினும் இவ்வன்னம் ஏன் இங்கு வருகிறதென்றால் அது எனது பெருந்தன்மையால். அல்லது நான் ஊழுடன் கொண்ட ஆடலால். அல்லது என் ஆணவத்தால். தங்கள் மேல் கொண்ட அளியால் அல்ல. உடன்குருதியினர் பசித்திருக்க உண்ணமுடியாத எனது நேர்மையாலும் அல்ல. இதை உண்கையில் என்னை பழித்தபடி என் வாழ்வை இகழ்ந்தபடி உண்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். அதனால் பழி சேர்வது எனக்கல்ல, உங்களுக்குத்தான்” என்றார். போத்யர் புன்னகையுடன் அவரை நோக்கியிருந்தார். “புன்னகையுடன் இதை நீங்கள் கடக்க முடியாது. ஏனென்றால் இது குருதிச்சோறு. நிணச்சோறு. சீழ்ச்சோறு. பழிசேர்ந்த கீழ்ச்சோறு. அன்றாடம் நான் உண்பதன் மிச்சில்” என்றார்.

அன்று தன் அறைக்குத் திரும்புகையில் அவர் உடல் பலமடங்கு வீங்கிவிட்டிருப்பதைப்போல் உணர்ந்தார். நிலைகொள்ளாமல் பல இடங்களில் முட்டிக்கொண்டார். மனைவியிடம் “நான் இன்று தெய்வங்களுக்கு மறுமொழி சொன்னேன். என்னைப் பழித்த அத்தனை தெய்வங்களும் தலைகுனிந்து நிற்கக் கண்டேன்” என்று நகைத்தார். “இனி நான் எதற்கும் அஞ்சவேண்டியதில்லை. எந்தத் தெய்வமும் என் முன் வந்து நின்றிருக்க அஞ்சும்” என்றார். ஆனால் அன்று இரவு களிமயக்கு உடல்நீங்கியதும் விழிப்புகொண்டு திகைப்புடன் இருளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். உளமுருகி இருளுக்குள் தனிமையில் அழுதார். “தந்தையே, தந்தையே” என்று விசும்பினார். அவர் மனைவி அவ்வழுகையை முன்பும் கண்டவள். அவள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. நெடும்பொழுதுக்குப் பின் அவர் தன் அன்னையை நினைவுகூர்ந்தார். பின் அமைந்து துயில்கொண்டார்.

ஆனால் இரு நாட்களுக்குப் பின்னர் மீண்டும் அவரிடம் வந்து “இன்று நான் உணவு உண்ணும்போது உணர்ந்தேன் என் உணவு இத்தனை சுவையாக இருப்பது ஏன் என்று”
என்றார். எக்களிப்பும் விக்கலுமாக “அது வெற்றியின் சுவை! ஆம் வெற்றி!” என்று கூவினார். நடுத்தெருவில் நின்று “கேளுங்கள் சூதர்களே, இழிமக்களே, கேளுங்கள். இதோ நான் வென்றிருக்கிறேன். இதோ, நீங்கள் துறந்துசென்ற இத்தெருவில் அரசன் என நின்றிருக்கிறேன். இந்தத் தெருவையே விலைக்கு வாங்கும் பொருள்கொண்டவன் நான். என்னை அடிபணிந்தவர் அனைவருக்கும் அன்னமிடும் ஆற்றல் கொண்டவன்” என்று கூவினார்.

தன் வீட்டுக்குள் புகுந்து கை நிறைய வெள்ளி நாணயங்களை அள்ளிக்கொண்டு வந்தார். அவர் மனைவி பின்னால் ஓடிவந்தாள். “என்ன செய்கிறீர்கள்? நில்லுங்கள்… என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்று கூச்சலிட்டாள். அவர் நாணயங்களை தெருவில் அள்ளி வீசினார். “பொறுக்கிக்கொள்ளுங்கள்… நாய்களே, வந்து பொறுக்கிக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூவினார். நான்கு பக்கமிருந்தும் வறிய சூதர்கள் பஞ்சை உடல்களுடன் பாய்ந்து வந்து புழுதியில் விழுந்து புரண்டு ஒருவரோடொருவர் போரிட்டு அவற்றை பொறுக்கினர். ஒருவரை ஒருவர் கடித்துக் கீறி கூச்சலிட்டனர். அவர் அவர்களை நோக்கி நின்றார். ஒரு விழியிலிருந்து நீர் வழிந்தது.

அவர் திரும்பி நோக்கியபோது போத்யர் அவ்வண்ணமே அமர்ந்திருப்பதை கண்டார். அவர் எதையுமே பார்க்கவில்லை என்று தோன்றியது. முல்கலர் சென்று தன் இல்லத்திண்ணையில் அமர்ந்தார். அங்கிருந்து போத்யரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அங்கேயே சுருண்டு படுத்துக்கொண்டார். அவர் மனைவி திகைத்து சொல்லற்று நோக்கி நின்றாள். பின்னர் வீட்டுக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள். அவர் மேலும் நாணயங்களை வீசக்கூடும் என இரவலர் காத்து நின்றனர். பின்னர் மெல்ல மெல்ல அகன்றனர்.

 

முல்கலர் விழித்துக்கொண்டபோது இருள் பரவியிருந்தது. தெரு வானொளியில் மின்னியது. எதிர்த்திண்ணையில் போத்யரின் விழிகளை அவர் கண்டார். நெடுநேரம் அவற்றை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் எழுந்து அவர் அருகே சென்று அமர்ந்தார். “மூத்தவரே, என்னைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்றார். போத்யர் மறுமொழி சொல்லவில்லை. “கூறுக, என்னைப் பற்றி நீங்கள் எண்ணுவதென்ன?” என்றார் முல்கலர். போத்யர் மறுமொழி சொல்லமாட்டார் என உணர்ந்ததும் சிலம்பிய குரலில் “ஆம், நான் இழிமகன்தான். கீழோன்தான். என்றுமே அதை மறுக்கமாட்டேன்” என்றார்.

“ஆனால் நான் என்ன செய்யக்கூடும்? சொல்க, எனக்கு என்ன வழி இருந்தது?” அச்சொற்களுடன் அவர் உள்ளம் திறந்துகொண்டது. பலநூறுமுறை அவ்வாறு அவ்வண்ணம் அவரிடம் அவற்றை சொல்லிக்கொண்டிருந்ததுபோல் உணர்ந்தார். “நான் எவரிடமும் சொல்லவேண்டியதில்லை. எவரிடமும் எனக்கு கணக்குகள் இல்லை. உங்களிடம் சொல்கிறேன். ஏன் சொல்கிறேன் என தெரியவில்லை. மூத்தவரே, இளமையில் நான் மன்றுபாடல் பயிலும்பொருட்டு சூதர்களத்திற்குச் செல்லும்போதெல்லாம் என்னை ஒரு பெரும் தோல்வியென்றே எண்ணினேன். என்னால் பாடல் கூற முடியவில்லை. குலமுறைகளை பிழையின்றி சொல்ல இயலவில்லை. என் குரல் பிறழ்ந்து இசையொழிந்தது. அனைத்து அவைகளிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டேன். உடன் வந்த சூதர்களால் இளிவரல் செய்யப்பட்டேன். வாழும் பொருட்டு அவர்களின் இழிந்த சொற்களை ஏற்றுக்கொண்டேன்” என்றார்.

மூத்தவரே, சிறுமைகொண்டு வாழ்வதென்றால் என்ன என்று தெரியுமா?. அச்சிறுமையை ஒவ்வொருநாளும் அன்னமென உண்டு மூச்சென உயிர்த்து வாழ்வதன் துயரை உங்களால் உணரமுடியுமா? உடலே ஒரு விழுப்புப்பொதியாக ஆகிவிடுகிறது. நாறும் கூண்டு. விடுதலைக்காக உள்ளிருந்து ஏங்குகிறது ஆத்மா. உடலை ஒழிக்கவேண்டும். உடைத்து திறக்கவேண்டும். எத்தனை நாள் கோட்டைமேலிருந்து குதிப்பதைப் பற்றிய கனவுடன் மேலேறிச் சென்றிருக்கிறேன் என அறிவீர்களா? ஒருநாள் துணிந்து மதுக்கடைக்கு சென்றேன். கோட்டையிலிருந்து இறங்கி நேராக அங்கே சென்றேன். மது என்ன செய்யும் என அறிவேன். ஆனால் மதுக்கடையில் குடிப்பதன் பொருளென்ன என்று தெரிந்திருக்கவில்லை.

அது ஒரு குப்பைமேடு போலிருந்தது. மானுடக் குப்பைமேடு. எச்சில்கள், உமட்டல்கள், ஏப்பங்கள், உடல்நாற்றங்கள். சொற்கள் சிதைந்து நாறின. சிரிப்பு அதைவிட உடைந்து கிடந்தது. அங்கு ஓரமாக அமர்ந்துகொண்டிருந்தபோது ஒருவன் என்னைக் கண்டு நீ சூதனா என்றான். ஆம் என்றேன். நீ அரசச்சூதன் அல்லவா என்றான். அக்கணம் என் உள்ளம் பெருமிதம் கொண்ட விந்தைதான் என்ன! நான் ஆம் என்றேன். ஆ, இங்கே ஒரு அரசச்சூதன் வந்துள்ளான். அரசர்களே, நம்மை அவன் பாட விழைகிறான். பாடுக, சூதா. பொன் கொள்க என்று அவன் கூவினான். களிமகன்கள் கூச்சலிட்டனர். ஆயிரம் அரசர்கள் இங்கே என்று கூவினர்.

அங்கே பாடுவதா என்று என் உள்ளம் திகைத்தது. ஆனால் பாடாமலிருக்க என்னால் இயலாது என்று அப்போது அறிந்தேன். ஏனெனில் எனக்கு மீண்டும் மது தேவையாக இருந்தது. என்னிடம் ஒரு செம்புநாணயம்கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை. ஆகவே நான் அறிந்தவற்றிலேயே கீழ்மை மிகுந்த காம கேலிப்பாடல் ஒன்றை பாடினேன். அங்கிருந்தோர் கைதட்டி என்னை ஊக்கினர். களிவெறியில் சிரித்து கூச்சலிட்டனர். என்னை இருவர் தூக்கி வைத்து நடனமாடினர். என்னை மாறி மாறி முத்தமிட்டனர். வாழ்வில் முதல் முறையாக பாராட்டை அடைந்தேன். கொண்டாடப்பட்டேன். அன்று திரும்புகையில் பை நிறைய வெள்ளிக்காசும் இருந்தது.

மறுநாள் விழித்தெழுந்து என் அறையில் அமர்ந்து வெதும்பி அழுதேன். வீழ்ந்தேன் என்று, இழிவடைந்தேன் என்று, எஞ்சாதொழிந்தேன் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். இங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றபோது இருந்தவனல்ல திரும்பிவந்தவன் என்று, என் உடல் மாசடைந்துவிட்டது என்று, இனி மூதாதையர் குடிகொள்ளும் எந்த இடத்திற்கும் என்னால் சென்று நின்றிருக்க இயலாதென்று சொல்லிக்கொண்டேன். இனி இல்லை இனி இல்லை என்று எனக்கு நானே வஞ்சம் கூறிக்கொண்டேன். அன்றே இறுதி என்று உறுதி பூண்டேன்.

ஆனால் இரு நாட்களுக்குக் கூட அவ்வுறுதி நீடிக்கவில்லை. அவ்வெள்ளி நாணயங்கள் என்னை ஈர்த்தன. அவற்றை கையிலிட்டு திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தபோது அவற்றின் மென்மையும் தண்மையும் என்னை மெய்ப்பு கொள்ளச் செய்தன. நானே ஈட்டிய வெள்ளி. ஆணென நிமிர்ந்து நின்ற களம். அதை ஒழிய என்னால் இயலாது. மீண்டும் அங்கே சென்றேன். மதுக்களத்தில் பலர் ஓடி வந்து என்னை எதிர்கொண்டனர். அள்ளித் தூக்கி உள்ளே கொண்டுசென்றனர். சூதுக்களத்தில் அமர்ந்து அன்று பாடினேன். அன்று தயக்கங்களை களைந்துவிட்டிருந்தேன். வஞ்சத்துடன் எவருக்கோ விடுத்த அறைகூவலென அன்று பாடினேன்.

“இதோ என்னை கீழிறக்கிக்கொள்கிறேன். இன்னும் கீழிறங்குவேன் பார் என்று எவருக்கோ அறைகூவிக்கொண்டேன்” என்றார் முல்கலர். கள்மயக்கில் உதடுகள் கோண நகைத்துக்கொண்டு “சூதுக்களத்தில் பாடுவதன் கலைகளை நான் முனைந்து கற்றுக்கொண்டேன். அது அத்தனை எளிதல்ல. நீங்கள் அரச அவைகளில் அரச உள்ளங்களை அக்கணம் கணித்து கணித்து பாடுவதற்கு ஒரு படி மேல் என்பேன். சூதில் வென்றவனை பாடவேண்டும், தோற்றவனை மேலும் வீறுகொண்டு எழச் செய்யவேண்டும். சூதுக்களத்தில் வென்று கொக்கரிப்பது ஆணவம். தோற்றுச் சீறுவதும் ஆணவம்” என்றார்.

சூதுக்களத்தில் நின்றிருக்கின்றன தெய்வங்கள். அடுத்த கணத்தை முடிவு எடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவை. முந்தைய கணத்தை திரட்டி ஒவ்வொருவருக்கும் ஊழ்ப்பயனென அளிப்பவை. மனிதனின் பெருவிழைவை, ஆணவத்தை ஆள்பவை. அனைத்துக் கீழ்மைகளுக்கும் மேல் தங்கள் சொல்லாற்றல் கொண்டவை. அத்தெய்வங்கள் அனைத்தையும் சொற்கள் அங்கு எழுப்பி நிறுத்தும். என் சொற்களுக்காக அவை ஆடும். என் சொற்கள் அவற்றுக்கு ஆணையிடும். நான் அத்தெய்வங்களின் பூசகன்.

என் சொற்கள் திகழும் சூதுக்களம் புகழ்பெறலாயிற்று. பெருவணிகர் அங்கு தேடிவந்தனர். என் புகழ் சூதுக்களங்கள் அனைத்திலும் பரவியிருந்தது. மேலும் மேலும் பொருள் கொடுத்து என்னை சூதுக்களங்களுக்கு அழைத்தனர். என் சொற்களால் சூதுக்களத்தை ஆளும் தெய்வங்களை ஆட்டுவிக்க முடியுமென்றும், வெறும் சொல்லால் பகடைகளை பன்னிரண்டாக்க இயலுமென்றும் புகழ் பரவியது. அப்புகழில் நான் திளைத்தேன். என் மடி பொன்னொழிந்ததே இல்லை. என் இல்லத்தில் களஞ்சியம் ஒருபோதும் வறண்டதில்லை. என் மைந்தர் பட்டன்றி உடுத்ததில்லை, பல்லக்கிலன்றி பயணம் செய்ததில்லை.

என் மனையாட்டி முதலில் என்னை இகழ்ந்ததுண்டு, இத்தொழில் வேண்டாமென்று. அவளை குலத்தார் பழித்தனர். பிறந்தகமே எதிரியாயிற்று. பிறிதொன்று தேரும்படியும் விழிநீருடன் மன்றாடியதுண்டு. இந்நகர்விட்டுச் செல்வோம் என்றும் பலமுறை அழைத்ததுண்டு. எனக்கு வேறுவழியில்லை என்பேன். பொன் எவரையும் மாற்றும். பசியின்மைக்குப் பழகிய பின்னர் பசி மீதான அச்சம் பெருகுகிறது. வேறுவழியின்றி அமைந்த இடத்தை மானுடர் மெல்ல மெல்ல சொல்லி நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறார்கள். அவ்வண்ணம் நான் இதில் அமைந்தேன். என்னைவிட உறுதியாக என் மனையாட்டி அமைந்தாள். இன்று அவள் அதன்மேல் அரியணையிலென அமர்ந்திருக்கிறாள். அறத்தின் மேலும் ஒழுக்கத்தின் மேலும் பெண்டிருக்கும் பற்று உறுதி மிக்கது. ஆகவே அறத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் துறந்தபின் அவர்கள் அடையும் விடுதலையும் பெரியது.

இழந்ததொன்றுமில்லை என்று நானே எண்ணிக்கொண்டேன். அல்ல என்று என் இல்லத்திற்கு முன் அமைந்த உங்கள் சிறுகுடில் ஒவ்வொருநாளும் எனக்குக் காட்டியது. மூன்றடுக்கு மரவீட்டை கட்டிக்கொண்டபோது எவ்வண்ணமேனும் உங்களை என் முன்னிருந்து அகற்றவேண்டும் என்று பலமுறை முயன்றேன். உங்கள் மைந்தன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. பொன் கொடுத்து நோக்கினேன். அச்சுறுத்தியும் பார்த்தேன். உங்கள் மூதாதையர் வாழ்ந்த வீட்டிலேயே நீங்கள் வாழ்ந்து இறக்கப்போவதாக கூறினார்கள். நான் இடம்பெயரலாமென்று எண்ணினேன். ஆனால் சூதர்தெருவை விட்டு நீங்கினால் நான் இழிசினர் தெருவுக்கே செல்லவேண்டியிருக்கும். இங்கே இவ்வண்ணம் அரண்மனை என இல்லம் எழுப்பி நான் தங்கியிருப்பது ஓர் அறைகூவல். ஒரு பழிவாங்கல்.

அத்துடன் என்றேனும் நான் மறைந்து பழியும் மறக்கப்பட்ட பின் என் மைந்தர் மீண்டும் குடியில் இணையவும் இந்த இல்லமே வழிவகுக்கும். ஆகவே வேறுவழியில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் உங்களைப் பார்த்த பின்னரே என் இல்லம் விட்டு வெளியே வரவேண்டும் என்று எனக்குத் தெரிந்தது. மூத்தவரே, உங்கள் விழி ஒவ்வொரு நாளும் என்னை சுட்டியது, உங்கள் கண்ணுக்குப் படாமல் இல்லம் விட்டு வெளியேறவேண்டும் என்று எண்ணுவேன். உங்களை எண்ணாமல் ஒரு நாளை கடந்து செல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிடுவேன். ஒருநாளும் இயன்றதில்லை.

என்னைக் காண்பவர் அனைவரும் உங்களைப் பற்றி எண்ணினார்கள். வஞ்சச் சூது ஆடும் இழிசினர் கூட. பிறிதொருவரை நினைவுறுத்துகிறீர்கள் சூதரே, நீங்கள் யார் அரண்மனை முதன்மைச் சூதரின் மைந்தரா இளையவரா என்றார்கள். நான் அச்சொற்களை கேட்காததாக நடிப்பதுண்டு. வேறெவராவது அச்சொற்களை ஏற்று “ஆம், இவர் அவருடைய இளையவரேதான்” என்பார்கள். உயர்ந்தோன் ஒருவன் இழிந்து இங்கு வந்தது அத்தனை உவகையை அவர்களுக்கு அளிக்கிறதா என்று எண்ணிக்கொள்வேன். அவர்கள் இழிந்து வந்த பாதையைவிட மேலும் இழிந்த ஒரு பாதையைக் காண்பது அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறதா?

ஆம், அதுவே உண்மை. அதை நான் கண்டிருக்கிறேன். பெருவணிகர் ஒருவர் வந்தால் அவர்கள் மகிழ்ந்து கொண்டாடுகிறார்கள். அவன் பொருள் இழந்து வறியவனாகி இரந்து பிழைக்கும் தெருவாழ்பவனாகி அங்கு வந்து நின்றால் அதைவிட கூச்சலிட்டு நகைக்கிறார்கள். அவன் மீண்டும் மீண்டும் அங்கு வரும்பொருட்டு அவனுக்கு சிறு செம்பு நாணயங்களை வீசுகிறார்கள். அன்னமளிக்கிறார்கள். அவன் வேண்டும் அளவுக்கு மது அளிக்கிறார்கள். அவன் களிகொண்டு கீழ்மையில் திளைக்கும்போது கொண்டாடுகிறார்கள். அவர்களால் கொண்டாடப்படும் பொருட்டு அவன் தன்னை மேலும் கீழ்மை நோக்கி செலுத்திக்கொள்கிறான். அவனை இளிவரல் உயிரெனப் பேணுகிறார்கள்.

மூத்தவரே, என் வாழ்நாள் முழுக்க ஒவ்வொரு கணமும் உணர்ந்து வந்த வலி நீங்கள். என் வெற்றி வெற்றி அல்ல என்று உள்ளிருந்து முணுமுணுக்கும் ஒரு குரல். இதோ முழு வெற்றி அடைந்துவிட்டிருக்கிறேன். இனி இப்புவியில் நான் அடைவதற்கொன்றுமில்லை. அவ்வெற்றியை தங்கள் தோல்வியினூடாகத்தான் ஈட்ட முடியும் என்பதனால்தான் இந்தச் சிறு அமைதியின்மை. இந்த வெற்றி எனக்கு பிடித்திருந்தது, ஆனால் உங்கள் குருதி மேல் அது நிகழ்வதை நான் விரும்பவில்லை என்று உணர்கிறேன். ஆயினும் அதுவே ஊழின் வழி என இன்று அறிகிறேன்.

நீங்கள் அறியாதது உலகியல் மெய்மை. நூல்களால் அவை சொல்லும் பொய்யறங்களால் மறைக்கப்பட்டது அது. அறிக, இப்புடவி அமைந்துள்ளது பொருட்களால். பொருட்களை இணைக்கும் பொருண்மை நெறிகளால். ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் இன்னொன்றுடன் ஒப்பிட மதிப்பு உருவாகிறது. அனைத்துப் பொருளையும் ஒப்பிடும் ஒரு பொருள் பொன்னே. பொன்னில் அளவிடப்படுகின்றன அனைத்துப் பொருள்மதிப்புகளும். பொன்னென்பது இப்புவியே. இப்புவியிலுள்ள அனைத்தும் ஆகும் ஆற்றல் கொண்ட பொருள் அது. எனவே பொன்னன்றி இப்புவியில் வேறு விழுப்பொருள் இல்லை.

பொன்னுக்கு அப்பால் பிறிதொன்றை வைத்த பிழையே நீங்கள் செய்தது. தன்னை மதிக்காது பிறிதொன்றைச் சூடிய ஒவ்வொருவரையும் பொன் தண்டிக்கும். வஞ்சம் கொண்டு பின்னால் வரும். விழிநீர் சிந்தி தன் முன்னால் பணிய வைக்கும். அவர்கள் தலைமேல் கால் வைத்து அழுத்தி மண்ணோடு மண்ணாக்கும். பொன் தன்னை வழிபடுபவரை வாழ்த்துவது. அறியாதோரை விழைவு காட்டி இழுப்பது. அறிந்து புறக்கணிப்போரை அழித்து மகிழ்வது. இவ்வெற்றி என்னுடையதல்ல, பொன்னின் வெற்றி. நான் பொன்னின் எளிய பூசகன். அடிபணிந்து வாழும் அடியோன்.

பொன்னே திருமகள். அவளை கனகை என்கின்றனர் கவிஞர். புவியளந்து, விண்ணளந்து, திசை விரிந்து படுத்திருப்போனின் நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கும் ஒளி. மங்கலங்களில் முதன்மையானது. அழகுகளில் தலையாயது. திருமகள் பொன்வடிவிலேயே உறைகிறாள். என் இல்லத்தில் திகழ்கிறாள். என் நாவில் சொல்லெனவும் என் மைந்தர் விழிகளில் ஒளியெனவும் அவள் வாழ்கிறாள். என் குடி இங்கு பெருக வழிவகுப்பாள். இங்கு அமர்ந்து இன்று எண்ணம்கூர்க! எங்கு பிழைசெய்தோம் என்று உணர்க! அன்னம் அன்னம் என இரந்து அமர்ந்திருக்கையில் ஒருகணத்திலேனும் உங்கள் ஆணவத்தை அழித்து பொன்னுக்கு உங்களை அளியுங்கள். கனகை முன் பணியுங்கள். அவளிடம் உங்களை பொறுத்தருளும்படி கோருங்கள்.

அவர் போத்யரை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். பின்னர் புன்னகைத்து “பொன்மகளுக்குத் தடையாக இருப்பவள் சொல்மகள் என்பார்கள். சொல்மகளே பொன்மகளை பெற்றுதான் வாழ்கிறாள் என்று உணருங்கள். ஒருமுறையேனும் உங்கள் சொல்லுடன் எங்காவது அமர்ந்து நீங்கள் பொன் பெறாது எழுந்துவந்தது உண்டா? உங்கள் சொல்லுக்கு பொன் மதிப்பே இல்லையென்றால் அதை எவரேனும் மதிப்பார்களா? சொல்மகள் பொருள்மகளின் கொழுநனின் உந்திச்சுழியில் உதித்தவனின் மனைவி. எங்கு இருக்கவேண்டுமோ அங்குதான் அவள் இருக்கவேண்டும்” என்றார்.

போத்யரின் பழுத்த விழிகள் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. அவர் உரக்க நகைத்து “சொல் நன்று. பொன் எழுத்தாணியால் பொறிக்கப்படுமெனில் மேலும் நன்று” என்றபின் திரும்பிச்சென்றார்.