மாதம்: திசெம்பர் 2019

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 31

பகுதி நான்கு : அன்னையெழுகை – 3

யுயுத்ஸு அஸ்தினபுரியிலிருந்து முற்புலரியிலேயே கிளம்பினான். கருக்கிருள் இருக்கும்போதே அவன் பயணத்திற்கான ஆடைகளை அணிந்து அரசமுற்றத்தில் நின்றிருந்த தேரை நோக்கி வந்தான். அவ்வேளையில் அங்கு அவனுடன் பயணம் செய்யும் சிறிய காவலர்படையும், கொடியேந்தியும், கொம்பூதியும் மட்டுமே இருப்பார்கள் என்று அவன் எண்ணினான். அவர்கள் முன்னரே ஒருங்கி நின்றிருந்தனர். காவலர்தலைவன் வாள்தாழ்த்தி தலைவணங்கினான். படிகளில் இறங்கி தெற்கிலிருந்து வீசிக்கொண்டிருந்த குளிர்க்காற்றில் ஆடை பறக்க நின்று தலை நிமிர்ந்து இருண்ட வானில் தொங்கியவைபோல் நின்று மின்னிக்கொண்டிருந்த விண்மீன்களை பார்த்தான். தேரை கிளப்பலாம் என்று பாகனுக்கு கையசைத்துவிட்டு அவன் அதில் ஏறச் செல்லும்போது உள்ளிருந்து சுரேசர் சால்வையை அள்ளிச் சுற்றியபடி விரைந்த சிற்றடிகளுடன் வந்து படிகளில் இறங்குவதை கண்டான். நின்று அவர் அணுகுவதற்காகக் காத்து தலைவணங்கினான்.

சுரேசர் “தாங்கள் இப்பொழுதில் கிளம்புவீர்கள் என்பது சற்று முன்னர்தான் நினைவுக்கு வந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் நான் துயில்வதற்கு நெடும்பொழுதாகிறது. ஆகவே புலரிக் கடன்கள் சற்று பிந்துகின்றன” என்றார். அவருடைய கண்கள் துயில் விழித்தமையின் வீக்கத்துடன் இருந்தன. “ஆம், இன்று நகரம் எட்டுத் திசைகளிலும் கிழிந்து பறப்பதுபோல் தோன்றுகிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “அது நன்று. இது சில நாட்கள் உயிரற்றுக் கிடந்தது. இப்போது உயிர் பொங்கி நுரைத்து வெளியே கவிகிறது” என்றார் சுரேசர். “தாங்கள் செல்வதற்கு முன் ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன். தனியாக ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. வெறுமனே பார்க்கவேண்டும் என்று…”

யுயுத்ஸு திரும்பிப் பார்க்க அவனருகே நின்ற கொம்பூதி அப்பால் விலகினான். சுரேசர் “தாங்கள் அரசியை பார்க்கச் செல்வது அவரை இங்கு அழைத்து வரும்பொருட்டே” என்றார். “ஆம்” என்று அவன் சொன்னான். சுரேசர் “அது தாங்கள் அரசரிடம் பேசியதுபோல அத்தனை எளிய செயல் அல்ல. ஒருவேளை அரசி மறுக்கக்கூடும்” என்றார். யுயுத்ஸு “அவர் துயரிலிருப்பார் என்று அறிவேன்” என்றான். “துயரல்ல, இத்தனை நாட்களில் துயர் சற்று மட்டுப்பட்டிருக்கும். உண்மையில் இழப்பின் துயர் சிறிதுதான். அதை தொடர்ந்து உருவாகும் உளவெறுமையே மிகக் கொடிது. பொருளின்மையென அது வாழ்க்கையை மாற்றிவிடுகிறது” என்றார் சுரேசர்.

“இங்கு வரக்கூடாதென்று அவர் முடிவு செய்திருந்தார் என்றால் உங்கள் பணி எளிது என்பேன். வரக்கூடாதென்பதற்கு அவர் சொல்லும் எல்லா சொற்களையும் உங்களால் மறுத்துவிடமுடியும். அதன் பின் அவர் ஏன் வரவேண்டும் என்பதற்கான சொற்கூட்டுக்களை உரைத்தாலே போதும், வென்றுவிடலாம். வருவதும் வராமலிருப்பதும் நிகரே என்று எண்ணுவார் என்றால் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றார் சுரேசர். “அவர் முடிவுகளை உறுதியாக எடுப்பவர். ஆனால் அவை அரசமுடிவுகள். இவை அப்படி அல்ல. ஆகவே நமக்கு வாய்ப்புள்ளது. அவர் வந்தாகவேண்டும். இல்லையேல் குருக்ஷேத்ரத்தின் போர்வெற்றிகூட பயனற்றதாகிவிடும்.”

யுயுத்ஸு “அவர் வருவார் எண்றுதான் தோன்றுகிறது” என்றான். சுரேசர் “அவர் வருவது அவருக்கே சற்று மிகையானது என்று தோன்றலாம். மைந்தரை இழந்த பின் மாமங்கலையாக இங்கு அரசு வீற்றிருப்பது உகந்ததல்ல என்று அவர் எண்ணலாம். அல்லது அவர் பழிச்சொற்களுக்கு அஞ்சலாம். நாப்பழிக்கு அஞ்சாதோர்கூட நூல்பழிக்கு அஞ்சுவர்” என்றார். “இங்கு மும்முடிசூடி அவர் அமர்ந்தார் எனில் நஞ்சுகொண்ட நாவுகள் வம்பில் திளைக்கும் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. சூதர் இளிவரல் உரைப்பார்கள். சூதர் சொற்கள் புல்விதைகளென பெருகுபவை. எவராலும் கட்டுப்படுத்த இயலாதவை. சூத நாவிலெழுவன ஒருநாள் எழுத்தாணியிலும் கூர்கொள்ளும்.”

“அவர் அதை எல்லாம் பொருட்படுத்துவார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை” என்றான் யுயுத்ஸு. “ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் சூடிய அடையாளங்கள் அனைத்தையும் இழந்து வெறும் மனிதர்களாக நிற்கும் தருணங்கள் உண்டு” என்று சுரேசர் சொன்னார். “நான் என்ன சொல்லவேண்டும்?” என்று யுயுத்ஸு கேட்டான். “அத்தருணத்தில் அவரின் இயல்பு நோக்கி சொல்லவேண்டியதை நீங்களே முடிவு செய்யலாம். ஆனால் தவறாமல் சொல்லப்பட வேண்டிய ஒன்று உண்டு. இங்கு அவர் மணிமுடி சூடுவதென்பது அவர் இந்த அவையில் இழிவு செய்யப்பட்டதற்கு மறுநிகர் செய்வது. அங்கு தொடங்கிய கதை இங்கு அவர் மும்முடி சூடி அமரும்போது மட்டும்தான் முடிவடைகிறது” என்றார் சுரேசர்.

யுயுத்ஸு “அதை நினைவுபடுத்த வேண்டாம் என்று பார்த்தேன்” என்றான். சுரேசர் “அதை அவர் மறந்திருக்கவே முடியாது. எந்தப் பெண்ணும் மறக்கமாட்டாள். அவரிடம் கூறுக, ஒருகணம் ஒருமுறை அஸ்தினபுரியின் அரியணையில் அவர் மணிமுடி சூடி அமர்ந்துவிட்டால் அக்கணமே அந்த துயர்மிக்கப் பெருங்கதை முடிவுறுகிறது. அதன் பொருட்டு களத்தில் உயிர்விட்டவர்கள், கணவனையும் மைந்தரையும் இழந்த பெண்கள், பாரதவர்ஷம் முழுக்க நிறைந்திருக்கும் பெருந்துயர் அனைத்தும் ஒரு வட்டம் என முழுமை பெறுகின்றன. அவர் இங்கு மணிமுடி சூடவில்லை எனில் அக்கதை இன்னும் தொடரும். இன்னமும் அழிவுகள் எழும். தலைமுறைகள் குருதி சிந்தும். அந்நீள்கதையை இவ்வண்ணம் முடித்து வைப்பது அவரின் கையில்தான் உள்ளது. அதை கூறுக!” என்றார்.

யுயுத்ஸு “அதை எவ்வண்ணம் நான் அவரிடம் கூற இயலும்? எனது தூதை உரைக்கவே நான் செல்கிறேன்” என்றான். “எவ்வண்ணமாயினும் அஸ்தினபுரியின் இழப்புகளை எண்ணிக்கொள்க! இயல்பாகவே அவற்றைப் பற்றி ஒரு சொல் உங்கள் நாவில் எழும். அதை அவர் உணர்கையில் பேச்சு அவ்வண்ணமாக திரும்பும். அவ்வழியே சென்று இச்சொற்களை அவரிடம் கூறுக!” என்றார் சுரேசர். யுயுத்ஸு “ஆம்” என்று கூறி தலைவணங்கினான். பின்னர் “இதில் என்னை உறுத்திக்கொண்டிருப்பது ஒன்றே” என்று சொல்லி விழிகளை விலக்கிக்கொண்டான்.

சுரேசர் காத்திருந்தார். “இது அரசகுடியினரின் குடும்பத்திற்குள் நிகழும் உணர்வாடல். நான் அரசகுடியினன் அல்ல. பாண்டவ குடும்பத்தில் ஒருவனும் அல்ல” என்றான். சுரேசர் புன்னகையுடன் “நீங்கள் அவ்வுணர்வை அடைவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அது அரசியின் முன் செல்லும்போது மறையும். அவர் முன் ஒவ்வொருவரும் அடையும் உணர்வு ஒன்றே, பேராற்றல் கொண்ட அன்னை ஒருத்தியின் முன் நிற்பதுபோல பணிவும் முழுதளிப்பும். அன்னை உங்களை நன்கறிவாள். உங்கள் மேல் பேரன்பு கொண்டவள் என்பதையும் உணர்வீர்கள். அவளுக்கு எவரும் அயலவர் அல்ல என்றும் தெளிவீர்கள். உங்கள் உள்ளத்தில் என்றுமென வீற்றிருக்கப்போகும் தெய்வம் ஒன்றை அணுக்கத்தில் பார்க்கப்போகிறீர்கள் என்றே இத்தருணத்தில் நான் உணர்கிறேன்” என்றார்.

யுயுத்ஸு உளம் நெகிழ்ந்துவிட்டான். அதை அவரிடம் காட்டாமலிருக்கும் பொருட்டு தன் சால்வையை மீண்டும் ஒருமுறை இழுத்துவிட்டு சொல்லின்றி தலைவணங்கி தேரிலேறிக்கொண்டான்.

 

யுயுத்ஸு தன் எண்ணங்களில் தானே உழன்றபடி கைவிரல்களைக் கோத்து நெரித்துக்கொண்டிருந்தான். அஸ்தினபுரியின் தெருக்களில் அரசத் தேர்கள் செல்வதற்காக அமைக்கப்பட்டிருந்த பலகைப்பாதையின் மீது தேர் சகடஓசையுடன் சென்றது. அந்த முற்புலரியிலும் சாலையின் இருபுறமும் மக்கள் குழுமி தோள்முட்டி உலைந்து தலைதலையென அசைந்துகொண்டிருந்தனர். அயல் வணிகர்களும் சூதர்களும் ஆங்காங்கே கூட்டங்களை கூட்டியிருந்தனர். தெருவிலிருந்து எழுந்த ஓசை சுவர்களில் பட்டு மீண்டும் தெரு மீது எதிரொலியாக பொழிந்தது. அஸ்தினபுரியின் அனைத்து மாளிகைகளும் புதுப்பிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. இரவுப் பணியாளர்கள் நெய்விளக்குகளை மூங்கில்களில் கட்டி தொங்கவிட்டபடி அவ்வெளிச்சத்தில் கூரைகளிலும் சுவர்களிலும் தொற்றி பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தனர். நகர் மாடங்கள் அனைத்திலும் மின்மினிகள் செறிந்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. நெய்விளக்கின் செவ்வொளி வட்டத்திற்குள் தெரிந்த பணியாட்கள் விண்ணில் மிதக்கும் கந்தர்வர்கள்போல் தோன்றினார்கள். பெரிய செந்நிறக் கொடியொன்று பறக்க அதில் பதிந்த முத்திரைகள்போல் மறுகணம் உளமயக்களித்தனர்.

மாடங்களின் மீது பூசப்பட்டுக்கொண்டிருந்த உருக்கிய அரக்கும் சுண்ணமும் கலந்த கலவையின் இன்மணம் காற்றில் எழுந்தது. அரக்கு சொட்டுமிடங்களில் எவரும் வந்துவிடாதபடி இருக்க கீழே வேலுடன் காவலில் நின்றனர் வீரர். நெரிசலில் உந்தப்பட்டு அங்கே வந்தவர்களை நோக்கி அவர்கள் “விலகுக! விலகுக!” என்று கூவினார்கள். பித்தளைக் குமிழ்களை செய்பவர்கள் சிறிய சாலைச் சந்துகளுக்குள் வெறும் தரையிலேயே தங்கள் மூசைகளை அமைத்திருந்தனர். அங்கே அனல் உலைத்துருத்தியால் ஊதப்பட்டு நாகம்போல் சீறிக்கொண்டிருந்தது. உருகிய பித்தளை அனற்குழம்பென கிடுக்கியால் எடுக்கப்பட்ட மண்குவளைகளிலிருந்து அச்சுகளுக்கும் குழாய்களுக்கும் ஊற்றப்பட்டது. குளிரவைத்து எடுக்கப்பட்ட பித்தளைக்குமிழ்களை இளைய சிற்பிகள் நிரையாக அமர்ந்து மணற்பை இட்ட பட்டுத்துணிகளால் உரசி மெருகேற்றிக்கொண்டிருந்தனர்.

வெண்கலத் தாழ்களையும் பொருத்துகளையும் தட்டிகொண்டிருந்தனர். தச்சர்களின் கொட்டுவடிகளும் உளிகளும் ஓசையிட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவர்கள் பணியாற்றுகையில் உளம் கூர் கொள்ளும்பொருட்டு சூதன் ஒருவன் அருகே ஒற்றைக்கம்பி யாழுடன் அமர்ந்து பாடிக்கொண்டிருந்தான். குருக்ஷேத்ரப் போர்தான். ஜயத்ரதனின் தலை விண்ணில் நின்றுகொண்டிருந்தது. மரச்சட்டங்களை நெடுக்காகச் சுமந்தபடி அத்திரிகள் வந்தன. அத்திரிகளை ஓட்டியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கூவியழைத்துக்கொண்ட சொற்கள் தெருவில் நிறைந்திருந்தன. ஓடுகளையும் தரைப்பலகைகளையும் சிறிய சகடம் கொண்ட தாழ்வான மஞ்சச்சகடங்களில் ஏற்றி காளைகள் இழுத்துக்கொண்டு வந்தன. அவற்றின் லாடங்கள் மரத்தரையில் உரசி ஒலியெழுப்பின.

பீதர்நாட்டு வெண்ணிறக் களிமண் ஓடுகள் மாளிகைகளின் முகமுற்றங்களில் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. மாளிகையின் மேல் அமர்ந்திருந்த பணியாட்கள் கீழிருந்து வீசப்பட்ட ஓடுகளைப் பற்றி தங்களுக்கு மேலே நின்றவர்களை நோக்கி வீசினர். தவளைபோல் எழுந்து எழுந்து குதித்து மேலே சென்றுகொண்டிருந்தன ஓடுகள். கயிறுகளில் இழுக்கப்பட்ட உத்தரங்கள் நாகங்கள்போல கட்டடங்களில் ஊர்ந்து ஏறின. கீழே சகடங்களில் இணைக்கப்பட்டு தூக்கப்பட்ட சிறு தூக்கிகளினூடாக சுண்ணக்குழம்பும் வெண்களிமண்ணும் மேலே சென்றன. வெண்களிமண்ணுடன் சுண்ணம் இடித்துச்சேர்க்கப்பட்டு அதில் கரும்புக்குழம்பு குழைக்கப்பட்டிருந்தது. சுண்ணமும் இனிப்பும் கலந்த மணம் நாவூறச் செய்தது.

பீதர்நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பளிங்குப் பாளங்கள் ஆங்காங்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு பளிங்குப் பாளத்திற்கு மேலும் கீழும் மரவுரி மெத்தைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. வண்ணமூட்டப்பட்ட அப்பளிங்குப் பாளங்கள் சாளரங்களில் பொருத்தப்படுகையில் வெளியிலிருந்து வரும் ஒளியை வண்ணச்சிதறல்களாக ஆக்கின. சிலவற்றில் வாய்திறந்து அனல் உமிழ, நாபறக்க, வால் வளைந்து சுருண்டெழுந்த சிம்ம நாகம் துறுவிழிகளுடன் உடல்நெளித்து செறிந்து நிறைந்திருந்தது. பீதர்நாட்டு தெய்வங்கள் உடலெங்கும் சுருண்டு நிறைந்த பட்டாடைகளுடனும், உருவிய வாட்களுடனும், விழித்த கண்களுடனும், திறந்த வாயில் கோரைப்பற்களுடனும் பதிக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்தப் பளிங்குப் பாளங்கள் அஸ்தினபுரியில் பேரார்வத்தை உருவாக்கின. அவற்றை அதற்குமுன் எவரும் பார்த்திருக்கவில்லை. அவை தடிமனானவை, கல்லென எடை கொண்டவை. அவற்றை மரவுரி மெத்தைகளில் ஒன்றுக்கு மேலாக ஒன்றை அடுக்கி இறுக்கிக்கட்டி கப்பல்களில் கொண்டு வந்தனர். கங்கை முகப்பிலிருந்து அதிர்வுதாங்கும் அடிவில் வைத்த வண்டிகளில் அவற்றை ஏற்றி மிக மெல்ல நீரில் படகென கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது. அரண்மனைச் சாளரங்கள் அனைத்திலும் அந்தப் பளிங்குப் பாளங்களை பொருத்த வேண்டும் என்று யுதிஷ்டிரன் ஆணையிட்டார். ஆகவே அரண்மனையைச் சூழ்ந்து அவை இறக்கப்பட்டன. அவற்றை நோக்கி நோக்கி அவர் மேலும் பித்தானார். நகரின் மைய மாளிகைகள் அனைத்திலும் பளிங்குச் சாளரம் அமையட்டும் என்றார்.

அவருடைய அவையில் முதலில் அப்பளிங்குப் பாளத்தின் துண்டு காட்டப்பட்ட போது “என்ன அது பளிங்கா?” என்றபடி எழுந்து வந்து தொட்டுப் பார்த்து “பளிங்கு மேலும் இறுகி கல்லாகிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால் முற்றிலும் ஒளி ஊடுருவுகிறது. இல்லையென்றே ஆகிவிடுகிறது… முற்றிலும் தெளிந்த கல்… இதை என்ன சொல்கிறார்கள்?” என்றார். பீதர்நாட்டு வணிகன் “நாங்கள் இதை கல்விழி என்கிறோம். கல்லின் விழி” என்றான். அவர் “நீரை கல்லாக்கியிருக்கிறார்களா? முன்பு இமையமலையில் நீர் உறைந்த பனிக்கட்டியில் இதைப்போல கண்டேன்” என்றார்.

“இது ஒருவகை ஆடி. இதன் ஒருபுறத்தில் வெள்ளி பூசுகிறார்கள். மறுபுறம் தெளிவான பாவை எழுகிறது. இதில் செய்யப்பட்ட ஆடிகள் சுவரில் பதிக்கப்பட்டால் அங்கு ஆடி இருப்பதையே நம்மால் அறிய முடியாது. அதை ஒரு வாயில் என்றே எண்ணுவோம். அதில் நாம் நம் தோற்றத்துடன் முழுமையாக எழும்போது நம் உடல் இரண்டெனப் பிளந்துவிட்டதுபோல் துணுக்குறுவோம். நீர்ப்பரப்பென்றும் வான்கீற்றென்றும் விழி மாயம் காட்டும் இது” என்று பீதன் சொன்னான்.

“எதைக் கொண்டு இதை செய்கிறார்கள்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். “இதன் செய்முறையை செய்பவர்கள் வெளிப்படுத்துவதில்லை. உள்நாடுகளில் செய்யப்பட்டு கப்பல் நகரங்களுக்கு வருகின்றன இவை. அங்கே கப்பல்களில் ஏற்றப்படுகின்றன. இது எவ்வாறு செய்யப்படுகிறது என்பது மாலுமிகளுக்கே தெரிவதில்லை. அவர்கள்கூட உள்நிலங்களில் இந்தப் பாறை வெட்டி எடுக்கப்படுகிறதென்றே சொல்கிறார்கள்” என்றான் பீதர்நாட்டு வணிகன். “இதன் செய்முறை என்ன என்பதை பித்தெழுந்துவிட்டிருந்த ஒரு கைவினைஞன் சொல்லி நான் கேள்விப்பட்டேன். அது மெய்யா என்று என்னால் சொல்ல இயலாது. இதை அவர்கள் மிகு வெப்பத்தில் மணலை உருக்கி, அதை ஒளிரும் பாகென ஆக்கி, ஊற்றி உருவாக்குகிறார்கள்.”

யுதிஷ்டிரன் திடுக்கிட்டு ஒருகணம் அவனைப் பார்த்த பின் “அது மெய்யாகத்தான் இருக்கவேண்டும். அது இயல்வதுதான்” என்றார். “என் கையில் சில தருணங்களில் மணற்பருக்களை எடுத்துப் பார்க்கும்போது அவை நீர்த்துளிகள்போல் இருப்பதை கண்டிருக்கிறேன். உருவற்ற வெண்படிகங்கள். அவற்றை உருக்க முடியுமெனில் இந்த நீராடிகளை செய்துவிடமுடியும்” என்றார். அவர் மீண்டும் அதை பார்த்து “கல்தான். ஐயமே இல்லை கல்லை உருக்கியிருக்கிறார்கள்” என்றார். பின் புன்னகைத்து “எதையும் உருக்க முடியும் என்பது எங்கள் நூல்களிலும் உள்ளது. எதுவும் உருகுவதற்கு ஒரு வெப்பநிலை உள்ளது. அதை எவ்வண்ணமோ அடைந்திருக்கிறார்கள்” என்றார்.

“அங்கே மண்ணுக்கு அடியில் மிகு வெப்பம் கொண்ட உறையடுப்புகளை அமைப்பதில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள். அவற்றை அமைக்கும் தனிக் குலங்களே அங்குள்ளன” என்று வணிகன் சொன்னான். “அவ்வுலைகளில் எரிப்பதற்கு கல்லாலான கரிகளை கண்டடைந்திருக்கிறார்கள். அவையும் மண்ணிலிருந்தே தோண்டி எடுக்கப்படுகின்றன. கைக்கும் கண்ணுக்கும் அவை கல் என்றே தோன்றும், ஆனால் அவை நின்று கனன்று எரியும். ஒன்றை எரித்தால் போதும், பிற அனைத்தையும் அதுவே எரிக்கும். மரக்கரியை விட பத்து மடங்கு வெப்பத்தை எழுப்பும் என்கிறார்கள். அவற்றைக் கொண்டு மணலை உருக்கி இந்த ஆடிகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.”

யுதிஷ்டிரன் “நீர்ப்பளிங்கு…” என்று மீண்டும் அதை பார்த்தார். “இவை உருகும்போது பொன் என வழியும் என்கிறார்கள்” என்றான் வணிகன். “பொன்னாலான விழி… காஞ்சனாக்ஷம்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “இவை வரட்டும், இந்நகர் முழுக்க அனைத்துச் சாளரங்களிலும் இவை பதிக்கப்படட்டும்” என்றார். “இங்கு பெரும்பாலான இல்லங்களில் சாளரங்கள் சிறியவை. முற்காலங்களில் சாளரங்களை பெரியதாக அமைக்கும் வழக்கம் இல்லை. குறைவான ஒளியையே நமது முன்னோர் அறைகளுக்குள் விழைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் நெடுங்காலத்திற்கு முன் எப்போதோ சிறு குடில்களிலும் அதற்கு முன் குகைகளிலும் வாழ்ந்த நினைவு கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். குறைந்த ஒளி தண்மையை அளிக்கிறது என்று அவர்களுக்கு தோன்றியிருக்கிறது.”

“சாளரங்களை விரியத் திறந்தால் உள்ளே காற்று பீறிட்டு அனைத்தையும் நிலைகுலையச்செய்வதும் அவர்களுக்கு இடராக இருந்திருக்கிறது. சுடர் எரியவேண்டுமென்றால் கதவுகள் மூடப்பட்டிருக்கவேண்டும். இந்த அரண்மனையிலேயே சாளரங்கள் எத்தனை சிறியவை என்று அவ்வப்போது நான் எண்ணிக்கொள்வதுண்டு. அனைத்துச் சாளரங்களும் இந்த நீராடியால் கதவிடப்படட்டும். அஸ்தினபுரியின் அனைத்து இல்லங்களுக்குள்ளும் கதிரொளி நிறையட்டும்” என்றார். “இது மிகவும் செலவேறிய பொருள். அரண்மனைக்கு மட்டும் எனில் நன்று” என்று வணிகன் சொன்னான்.

யுதிஷ்டிரன் நகைத்து “அஸ்தினபுரி இப்போது செலவைப்பற்றி எண்ணவேண்டியதில்லை. பாரதவர்ஷத்திலிருந்து நான்கு நதிகள்போல அஸ்தினபுரிக்குள் பொன் வந்து பெய்து நிறைந்துகொண்டிருக்கிறது. நீங்கள் அஞ்சவேண்டியதில்லை, கோருவதைப் பெறுவீர்” என்றார். பீதர்நாட்டு வணிகன் தலைவணங்கி “அவ்வண்ணமே” என்றான். “இவற்றை காஞ்சனாக்ஷம் என்றே அழைக்கிறேன். என் நகர் விழிகள் பெறுக” என்றார். அவையில் இருந்தவர்கள் அச்சொல்லை நாவுக்குள் கூறிக்கொள்ளத் தொடங்கினர். அது அப்போதே உருமாறத் தொடங்கியது. காசகம், காஞ்சம், கானாசம் என்று அன்று மாலைக்குள் அஸ்தினபுரி பேசத் தொடங்கியது.

ஆடிகள் நகருக்குள் வந்து அடுக்கப்பட்டபோது அவற்றைப் பார்ப்பதற்காகவே பெருங்கூட்டம் கூடியது. முற்றிலும் ஒளி ஊடுருவும் பெரிய பளிங்குப் பலகையை நால்வர் சேர்ந்து தூக்கியபோது தொலைவில் நின்றவர்கள் அவர்கள் எதை தூக்குகிறார்கள் என்பது தெரியாமல் “என்ன நடிக்கிறார்கள்?” என்று திகைத்தார்கள். “அந்தப் பலகையை மானுடர் விழிகளால் பார்க்க இயலாது. காற்றும் தீயும் மட்டுமே அதை அறியும்” என்றார்கள். “அவர்கள் அதை மெய்யாகவே பிடித்திருக்கிறார்களா, அல்லது நம் விழிகளுக்காக அதை நடிக்கிறார்களா?” என்றார் ஒருவர். “நடிக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் பெருங்கூத்தர்கள்” என்றார் ஒரு முதியவர். “அது எடைமிக்கது. அவர்களின் தோள்தசைகளை நோக்குக!” என்று இன்னொருவர் கூறினார்.

அவர்கள் அதை சற்றே சரித்து வைத்த போது அதில் வானம் தோன்றி மறைந்தது. மீண்டுமொரு அசைவில் அருகிருந்த மாளிகை நெளிந்தமைந்தது. “நீர்க்குமிழியின் மென்பரப்புபோல” என்று ஒருவன் கூறினான். “அதில் நான் வானத்தை கண்டேன்! மாளிகை ஒன்று உருகி வளைந்து ஆடி மறைந்தது” என்று இன்னொருவன் கூவினான். அவை அஸ்தினபுரியின் மாளிகைகளின் சாளரக்கதவுகளில் பொருத்தப்பட்டபோது சேடியரும் ஏவலரும் அப்பால் நின்று உளக்கிளர்ச்சியுடன் வேடிக்கை பார்த்தனர். எவரும் அருகில் இல்லை என்ற எண்ணம் வந்த பின்னர் மெல்ல அணுகி தொட்டுப் பார்த்தார்கள். அவர்களின் கையே அதனுள் இருந்து உருவாகி வந்து அவர்களின் கையை தொட்டு நோக்கியதைக் கண்டு அஞ்சி கூச்சலிட்டு விலகினார்கள்.

பகலில் இல்லையென்று தன்னைக் காட்டுவது இரவில் வெளியே இருள் சூழும்போது ஆடியென்று மாறி உருக்காட்டுவதை அவர்கள் கண்டனர். கைவிளக்குடன் வந்த சேடியர் அதில் தங்கள் உருவங்களை நோக்கி நோக்கி மகிழ்ந்தனர். “நன்று. இவ்வுலகில் நம்மை இவ்வண்ணம் பெருக்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதே இனிது” என்று ஒரு சேடி சொன்னாள். “இங்கு இருக்கும் அத்தனை சாளர ஆடிகளிலும் நான் என்னை பார்த்துவிட்டேன்” என்று இன்னொருத்தி சொன்னாள். “நீ விலகியதும் அவை உன்னை உமிழ்ந்துவிடுகின்றன. நீ எதிலும் இல்லை” என்று முதிய சேடி சொன்னாள். “யார் சொன்னது? நீ துயின்ற பிறகு இவ்வாடிகளிலிருந்து உன் உரு எழுந்து கைவிளக்குடன் அரண்மனை தெருக்களில் உலாவுகிறது” என்றாள் இன்னொருத்தி. இளஞ்சேடி அஞ்சி “மெய்யாகவா?” என்றாள். அவர்கள் உரக்க நகைத்தனர்.

இன்னொரு முதிய சேடி “இச்சாளரங்கள் அனைத்தும் கண்கள். காஞ்சனன் என்னும் அரக்கனின் விழிகள் இவை” என்றாள். அவர்கள் அச்சொல்லால் திடுக்கிட்டு அவளை திரும்பிப் பார்த்தனர். “இவை நம்மை நோக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. எங்கோ எவருக்காகவோ இவை நம்மை வேவு பார்க்கின்றன” என்றாள். ஒருத்தி ஊக்கம் கொண்டு “ஆம், இங்கிருந்து இவை நம்மை பீதர்களுக்கு காட்டுகின்றன. தங்கள் கண்களை பெரிதாக்கி இப்பொருளாக்கி அவர்கள் இங்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றாள். அவர்கள் ஆடிகளை அச்சத்துடன் நோக்கினர். அவை அவர்களை உற்றுநோக்கி அமர்ந்திருந்தன.

அதன் பின் அந்த சாளர ஆடிகளிடமிருந்து அவர்கள் அனைவரும் மறைந்துகொள்ள முயன்றனர். அதை கடந்து செல்லும்போது ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி பதுங்கி பாய்ந்தனர். ஆனால் இளைய சேடியர் சிலர் எவரும் அறியாதபோது அதன் முன் நின்று ஆடை திருத்திக்கொண்டனர். கூந்தலை பின்னி முடைந்து மேலாடையை வெவ்வேறு விதமாக அணிந்தும் மகிழ்ந்தனர். “அவன் பெயர் காஞ்சனன்” என்றாள் ஒருத்தி. “அவன் என்னை பார்க்கிறான்” என்று புன்னகைத்தாள். “இல்லை, உன்னை பார்ப்பவர்கள் பீதர்கள்” என்று இன்னொரு சேடி சொல்ல இளம்சேடி நகைத்து “எங்கேனும் எவரேனும் நம்மை பார்ப்பது நன்று. இவ்வண்ணமேனும் நம்மை பார்க்கும் பெரிய விழிகள் இங்கு அமைந்தது ஒரு கொடையென்றே தோன்றுகிறது” என்றாள்.

நகரின் பல மாளிகைகளில் சாளர ஆடிகள் இருளில் நீர்ப்பரப்பென மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றில் சாலையில் ஒழுகிய அசைவுகள் நெளிந்துகொண்டிருந்தன. யுயுத்ஸு அவற்றை திரும்பி நோக்கிக்கொண்டே சென்றான். அவன் முகம் அவற்றில் தோன்றித் தோன்றி மறைந்தது. அஸ்தினபுரி விழிபெருகி அமைந்திருந்தது. பலவகையான விழிகள். நாகங்கள்போல, குழிமுயல்கள்போல, வண்டுகள்போல, ஈக்கள்போல, புழுக்கள்போல. உருண்டவை, ஒளிர்பவை, கூர்பவை, அறிபவை. அவ்விழிகளுக்கு நடுவே அவன் நகரினூடாகச் சென்றான். ஒவ்வொன்றும் அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தன. அவன் அச்சொற்களை கேட்டுக்கொண்டே சென்றான். நன்கறிந்த சொற்கள். அவன் உள்ளம் விழைந்த சொற்கள். என்றும் அங்கு திகழும் சொற்கள். ஆனால் அவை மூதாதையரின் சொற்களாக ஒலிக்கவில்லை. எழவிருக்கும் மைந்தர்களின் சொற்களாகக் கேட்டன.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 30

பகுதி நான்கு : அன்னையெழுகை – 2

யுதிஷ்டிரன் களைத்திருந்தார். யுயுத்ஸு அவர் முன் அமர்ந்தபோது அவர் அவனிடம் ஏதோ சொல்ல நாவெடுத்தார். திரைச்சீலை நெளிய அதை நோக்கி பார்வையைத் திருப்பி அவ்வண்ணமே நினைவுகளில் ஆழ்ந்து எங்கோ சென்று அலைந்து நெடும்பொழுது கழித்தே மீண்டார். அவனிடம் “நான் உன்னை வரச்சொன்னது இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கு நீ செல்லவேண்டும் என்பதற்காகவே” என்றார். அதை அவனிடம் அவர் முன்னரே சொல்லியிருந்தார். மேலும் அவர் பேசுவதற்காக அவன் காத்திருந்தான். ஆனால் அவர் மீண்டும் தன் எண்ணங்களில் ஆழ்ந்தார்.

மீண்டும் தன்னிலை உணர்ந்தபோது அவனை எவர் என்பதுபோல பார்த்தார். அவன் “இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கு உடனடியாகக் கிளம்புகிறேன், மூத்தவரே” என்றான். “ஆம், நீ உடனடியாகக் கிளம்பியாகவேண்டும்” என்று அவர் சொன்னார். “வேள்விப்பரிகள் மீண்டு வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை வரவேற்க அரசனும் அரசியும் கோட்டைவாயிலுக்குச் செல்லவேண்டும். வேள்வியில் அவர்கள் அமரவேண்டும். அதன்பின் ராஜசூயத்தில் அவள் அமர்ந்தாகவேண்டும்” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம்” என்றான்.

“ஆனால் அவள் வராமல் போகலாம்… அவள் வரும் உளநிலையில் இல்லை. அதை நான் நன்கறிவேன்” என்று அவர் சொன்னார். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “ஆகவேதான் உன்னிடம் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்குச் செல்லும்படி சொன்னேன்.” அவன் அவர் அதை இருமுறை முன்னரே ஆணையிட்டுவிட்டார் என்பதை சொல்ல விழைந்தான். ஆனால் அவர் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவரிடம் ஓர் ஆழ்ந்த தத்தளிப்பு இருந்தது. அவன் உள்ளூர வியந்துகொண்டான். பாரதவர்ஷம் கண்ட மாபெரும் போரில் வென்றவர். அஸ்வமேதம் நிறைவுசெய்யவிருப்பவர், ராஜசூயம் இயற்றவிருப்பவர், மும்முடி சூடி அமரப்போகிறவர். ஆனால் அவர் எதையோ இழந்தவர் போலிருந்தார். கெடுதல் ஒன்றை எதிர்பார்ப்பவர் போலிருந்தார்.

யுதிஷ்டிரன் அவனிடம் “துவாரகையிலிருந்து செய்தி வந்துள்ளது” என்றார். அவன் அவர் எண்ணியிராமல் அப்பேச்சை எடுத்தமையால் திகைத்தான். அவர் “சாரிகர் அங்கிருக்கிறார். அவர் செய்தி எதையும் அனுப்பவில்லை. அங்கே உடன்சென்ற வீரர்களில் நால்வர் நம் ஒற்றர்கள். அவர்கள் அனுப்பும் செய்திகள் நமக்கு உகந்தவையாகவே உள்ளன. மைந்தன் தேறிக்கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் சில நாட்களில் அவன் அந்தச் சிப்பியிலிருந்து வெளிவருவான். துரியோதனனின் மகள் அவனுக்கு அன்னையென கனிந்து சூழ்ந்திருக்கிறாள்” என்றார்.

“அவள் இயல்பு அது” என்று யுயுத்ஸு முகம் மலர்ந்து சொன்னான். “ஆம், அவளிடம் நான் பிறிதொன்று எண்ணவே இல்லை. இங்கிருந்து கான்வாழ்வுக்குச் சென்றபோதுகூட என் மைந்தரை நம்பி விட்டுச்செல்ல துரியோதனன் அன்றி பிறர் உண்டு என்னும் எண்ணமே என்னிடம் எழவில்லை. அவனால் வளர்க்கப்பட்ட என் மைந்தரைப்பற்றி நான் எப்போதும் கவலைகொண்டதில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். யுயுத்ஸு அப்பேச்சை விரும்பவில்லை. துரியோதனனின் பெயர் அவன் அகத்தில் ஓர் அறை போலவே எப்போதும் விழுந்தது. அவன் உடலில் மெய்ப்பு எழுந்தது. கைவிரல்கள் நடுங்கத் தொடங்கின. அவன் உள்ளத்தின் சொற்களெல்லாம் அடுக்கு குலைந்து சிதறிப்பரவி அதிர்ந்தன.

யுதிஷ்டிரனும் அப்பேச்சை நீட்டிக்க விழையவில்லை. அவரும் துரியோதனன் பெயரைச் சொல்வதை தவிர்க்க முனைகிறார் என அவன் கண்டிருந்தான். ஆனால் ஒருநாளில் ஓரிருமுறை அவர் துரியோதனன் பெயரை சொன்னார். இயல்பாக அப்பெயர் நாவிலெழுந்ததும் அவர் தன்னை உந்திக்கொண்டு விலகினார். ஆனால் அப்பெயரைச் சொல்லும்போது அவர் எப்போதுமே உளம்குழைந்தார். விரும்பிய பெயர்களை எப்போதுமே மனிதர்கள் தங்களுக்குரிய முறையில் அழுத்தம் அளித்தே சொல்கிறார்கள். துரியோதனன் என்ற பெயரைச் சொல்கையில் யுதிஷ்டிரன் த என்னும் ஒலியை மிக அழுத்தினார். அது நாவில் நின்று எழும்படி சொன்னார்.

யுதிஷ்டிரன் அந்தத் தருணத்தை முடித்துக்கொள்ள விழைந்தார். ஆகவே அவர் உடலில் எழுவது போன்ற அசைவுகள் உருவாயின. “சாரிகர் நாம் எண்ணுவது போன்றவர் அல்ல. அன்று அவர் இங்கிருந்து சென்றபோதே அதை உணர்ந்தேன். அவர் வேறேதோ செய்யக்கூடும் என எண்ணினேன். ஆனால் அவர் நம் எண்ணத்தையே செய்கிறார். அவருடைய அக்காவியத்தின் செய்யுட்களை நம் ஒற்றன் படித்திருக்கிறான். அவை நாம் விழைவனவற்றையே சொல்கின்றன” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். அப்பேச்சையும் அவர் விரும்பவில்லை என்று அவருடைய தயக்கம் காட்டியது.

யுயுத்ஸு “அவர் தன் போக்கு கொண்டவர்” என்றான். அச்சொற்களுக்கு எப்பொருளும் இல்லை என சொன்ன பின்னரே உணர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் “ஆம், அவர் அதை உத்தரைக்காகவே எழுதுகிறார். அவளை அருந்ததி என ஒப்புமை செய்கிறார். தனித்தூய்மை கொண்டவள் என்கிறார். அவளை வரலாற்றில் அவ்வண்ணமே நிலைநிறுத்தவேண்டும் என்று கருதுகிறார். அது நன்று, நம் கொடிவழிகளுக்குத் தேவை அந்தக் கதையே. வரலாறென்பது அவ்வண்ணம் அழுத்தமான காவியச்சொற்களில் அமைந்தால் அதை மாற்றியமைக்க எவராலும் இயலாது” என்றார்.

“இந்தச் சிறு சிக்கலும் தீர்க்கப்பட்டால் நான் நிறைவடைவேன்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “இங்கே திரௌபதி வந்தாகவேண்டும். அவள் உள்ளம் இந்நகரை வெறுக்கிறது. இந்நகரில் அவள் எண்ண விழையாத ஒன்று நிகழ்ந்தது. அவ்வஞ்சத்தை அவள் இன்று கடந்துவிட்டாள். ஆனால் அவ்வெண்ணம் அவளை துன்புறுத்துகிறது.” யுயுத்ஸு “அது இயல்பே” என்றான். “அவள் விரும்பிக் கட்டிய நகரம் இந்திரப்பிரஸ்தம். அங்கும் அவள் விழையாதது ஒன்று நிகழ்ந்தது. அதுவே இப்போரை கொண்டுவந்தது. அங்கும் அவள் நிறைவடைந்து அமைய முடியாது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அதை அவள் அங்கே கிளம்பிச் செல்லும்போதே சொன்னேன். அவள் என் சொற்களை செவிகொள்ளவில்லை.”

யுயுத்ஸு ”அவரிடம் இன்னமும்கூட அதைப் பற்றி சொல்லலாம். அப்போதிருந்த உளநிலையில் அவர் அம்முடிவை எடுத்திருக்கலாம்” என்றான். “ஆம், அன்று அரசியர் அனைவருமே விந்தையான உளக்கொந்தளிப்புடன் இருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் அவரவர் கணவர்களே முதன்மை எதிரிகளெனத் தெரிந்தனர். சுபத்திரை துவாரகைக்குச் சென்றதே தொடக்கம். அன்னை விதுரருடன் சென்றது மேலும் ஒரு உந்துதல். அரசியர் அனைவருமே தங்கள் பிறந்த நாடுகளுக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தனர். அவர்களை தடுக்க முடியவில்லை.”

அவள் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்குச் செல்ல முடிவெடுத்ததை நான் அங்கிருந்து கிளம்பிய பின்னரே அறிந்தேன். உண்மையில் என் படகில் நான் ஏறி அமர்வதுவரை அவளும் உடன்வருகிறாள் என்றே எண்ணினேன். ஏற்பாடுகள் செய்யும்பொருட்டு நீ அஸ்தினபுரிக்கு வந்திருந்தாய். படகு கிளம்பும்போதுதான் திரௌபதியின் படகு யமுனை வழியாக இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்குச் செல்லவிருக்கிறது என்று அறிந்தேன். அதை எவ்வண்ணமோ நான் உணர்ந்திருந்தேன் என்பதனால் என் உள்ளம் அதிரவில்லை. ஆனால் ஏமாற்றமும் கசப்பும் ஏற்பட்டது.

அங்கிருந்து கிளம்பும்போது நானிருந்த உணர்வை என்னாலேயே புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. மைந்தர்களுக்கு நீர்க்கடன் கழித்ததும் அனைத்து வலிகளிலிருந்தும் மீண்டு ஒரு நிறைவை அடைந்தேன். அது ஒரு சிறு விடுதலை, மெல்லிய களிப்பு. அது அன்னையும் பேரன்னையும் கிளம்பிச்சென்ற செய்தியால் அழிந்தது. மறுநாள் புலரிவரை அதன் எரிச்சலும் தவிப்பும். அகிபீனா உண்டு மிகப் பிந்தியே துயின்றேன். ஆனால் புலரியில் விழிப்பு வந்தபோது முதலில் வந்த எண்ணம் அங்கிருந்து கிளம்பவிருக்கிறேன் என்பது. மீண்டும் அந்த விடுதலையுணர்வும் உவகையும் ஏற்பட்டது. இருளிலேயே எழுந்து வந்து சாரல்மழையில் நனைந்தபடி நின்றேன்.

முக்தவனத்தில் ஒருநாளும் நான் ஆழ்ந்து துயின்றதில்லை. என்னைச் சூழ்ந்து என் மைந்தரின் நுண்ணுருவங்கள் நின்றிருப்பதையே எப்போதும் உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். சில தருணங்களில் கௌரவரை. ஓரிருமுறை கர்ணனை. ஒருமுறை துரோணரைக்கூட அருகே அறிந்தேன். அது கனவல்ல, உளமயக்கல்ல. உள்ளம் அறியும் ஓர் அருகமைவுணர்வு அது. இதோ உன்னை என் உடலும் அறிந்துகொண்டிருக்கிறது, நான் விழிமூடினால் உன் இருப்பை உடலே காட்டும், அதைப்போல. நாகத்தை உணர்ந்த புரவி மெய்ப்புகொண்டு செவி புடைப்பதுபோல எந்நேரமும் நான் இருந்தேன். ஒருகணம்கூட அவ்வுணர்வு அகன்றதில்லை.

ஆனால் அன்று காலை உணர்ந்தேன், நான் ஆழ்ந்துறங்கிவிட்டிருந்ததை. என் உடலும் உள்ளமும் கழுவப்பட்டவைபோல தெளிந்திருந்தன. வெள்ளி முளைத்ததுமே கிளம்பிவிட்டோம். காலை முழுக்க என் முகத்தில் புன்னகை இருந்துகொண்டே இருந்தது. அவள் விலகிச்செல்கிறாள் என்று தெரிந்ததும்தான் அவளை துரத்திச்செல்லும்படி ஆணையிட்டேன். முழுப் பாயை விரித்து அவளை துரத்திச் சென்றேன். அவள் படகை மறித்து அதில் ஏறிச்சென்றேன். அது அனைவர் நோக்கிலும் விழும் என்றும், என் மாண்புக்கு இழுக்கு என்றும் அறிந்திருந்தேன். அதை அப்போது எண்ணவில்லை.

அவள் நான் அப்படகில் ஏறியதை அறிந்தும் வெளியே வரவில்லை. அவள் சேடிப்பெண்ணை விலக்கிவிட்டு சினத்துடன் அவள் அறைக்குள் நுழைந்தேன். என்னைக் கண்டும் அவள் எழவில்லை. நான் மேலும் மேலும் சீற்றம் கொண்டிருந்தேன். சீற்றம் கொள்கையில் அக்காட்சியை நாம் முன்னரே நமக்குள் நடித்துக்கொள்கிறோம். நடிக்க நடிக்க விசையேற்றுகிறோம். சீற்றத்துடன் நாம் செல்லும் விரைவு சீற்றத்தை விசைமிகச் செய்கிறது. அன்று நடந்துசென்றிருந்தால் அத்தனை சினமெழுந்திருக்காது.

அவள் முன் சென்று நின்று அவள் முகம் நோக்கி கைநீட்டி “என்ன நினைக்கிறாய்? என்னை இழிவுசெய்ய திட்டமிட்டிருக்கிறாயா? என் குடிகள் முன் என்னை இழிவுபடுத்துவதா உன் எண்ணம்?” என்று கூவினேன். “அரசி என உன்னை எண்ணினேன். அடுமனைப்பெண்டிரைவிட கீழ்மகள்போல் நடந்துகொள்கிறாய். உன்னை நீயே இழிவுசெய்துகொள்கிறாய். இழிவுசெய்துகொள், அது உன் விருப்பம். நீ இழிந்தால் செல்லும் ஆழம் அடியில்லாதது. என்னையும் என் குடியையும் உன் கீழ்மை வந்து தொட நான் ஒப்பமாட்டேன்” என்று கூச்சலிட்டேன்.

அவள் இமைகொட்டாமல் நோக்கியபடி அசையாமல் அமர்ந்திருந்தாள். “உனக்கென்ன உள்ளம் கலங்கிவிட்டதா? சொல், எனில் உன்னை இருட்டறையில் அடைத்துவிட்டு முடிசூடுகிறேன்” என்றேன். “எனக்கு நீ ஒரு பொருட்டல்ல. இப்புவியில் எவரும் ஒரு பொருட்டல்ல. நான் வரலாற்றில் எவ்வண்ணம் வாழ்கிறேன் என்பதன்றி எதுவும் என் எண்ணத்தில் இல்லை. நான் என் புகழ்மிக்க முன்னோருடன் வைக்கப்படுவதைத் தவிர எதையும் கருத்தில் கொள்ளப்போவதில்லை.” அவள் எவ்வண்ணமும் அச்சொற்களால் சீண்டப்படவில்லை என்று கண்டேன். மேலும் விசைகொண்ட சொற்களுக்காக என் அகம் தேடியது. அக்கணமே கண்டுகொண்டது.

“உன் மைந்தர்களுக்காக நீ துயர்காக்கிறாயா? நீ இவ்வண்ணம் ஒழிந்து சென்றால் உன் மைந்தரை கொன்றவள் நீ என்னும் பழியிலிருந்து உன்னால் ஒழிய முடியுமா என்ன?” அவளை மேலும் புண்படுத்த விழைந்தேன். மேலும் கீழிறங்க, மேலும் சிறுமைகொள்ள அதன் வழியாக அவளை ஊடுருவ முயன்றேன். இளையோனே, பெண்ணுடன் உறவுகொண்ட எந்த ஆண்மகனும் அறிந்திருப்பதுதான் இது. அவளை எங்கோ ஓரிடத்தில் தன்னால் வெல்லமுடியாதென்று அவன் அறிகிறான். தன் ஆழத்தில் அவள் இறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு இடத்தை கண்டடைந்தபின் அவனுக்கு ஒருகணமும் அமைதியில்லை. அதை தாக்கி உடைக்க அவன் எந்த எல்லைக்கும் செல்வான். தன் மனைவிமுன் கீழ்மகனாகத் தெரியாத ஆண் எவருமில்லை.

அவள் முகம் நோக்கி குனிந்து கூவினேன். “நீ அடைந்த இழிவனைத்தும் நீயே ஈட்டிக்கொண்டவை. அஸ்தினபுரியின் அவையில் நீ ஏன் சிறுமைகொண்டாய்? நீ கர்ணன்மேல் கொண்ட கரவுக்காமத்தால். நீ அறிந்திருந்தாய் அவர் என் தமையன் என்று. அவரையும் வென்றெடுக்க முயன்றாய். அவரை வென்றால் அஸ்தினபுரியும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் உன்னுடையதே என்று திட்டமிட்டாய். அந்தத் திட்டத்தை அறிந்து உன்னை அதிலிருந்து தடுக்கும்பொருட்டே சுயோதனன் உன்னை அவைச்சிறுமை செய்தான். உன்மேல் அவன் கொண்ட வெற்றி அது.”

அவள் கல்லென மாறிவிட்டவள் போலிருந்தாள். நான் அழுகையும் கொந்தளிப்புமாக கூவினேன். ”ஆனால் உன் கீழ்மையின் எல்லை என்ன என்று கர்ணன் அறிந்திருந்தார். ஆகவேதான் நீ அவைச்சிறுமை செய்யப்படுகையில் வாளாவிருந்தார். உன் எல்லையென்ன என்று அறிந்தவன் நான் மட்டுமே. ஆம், நான் மட்டுமே. நீ அடைந்த சிறுமையை கண்டு சினம்கொண்டு நான் போருக்கெழவில்லை. எங்கள் குடிக்கு சிறுமை வந்துவிடலாகாதே என்றுதான் களம்கண்டோம். நாங்கள் சொல்லில் நிமிர்ந்து நிலைகொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக.”

அதற்குப் பின் என்னால் பேச இயலவில்லை. என் குரல் உடைந்து உடல் தளர்ந்தது. நான் அருகிருந்த பீடத்தில் அமர்ந்துகொண்டேன். அவள் என்னை நோக்கி “நான் அங்கே வரப்போவதில்லை” என்று தணிந்த குரலில் சொன்னாள். நான் சொன்னவற்றை அவள் செவிகொண்டாளா என்றே ஐயமாக இருந்தது. என்னை நானே அருவருத்தேன். நம் உடலுக்குள் இருந்து வெளிவந்து கிடக்கும் மலத்தைக் கண்டு நாமே குமட்டல் கொள்ளும் ஒரு தருணம் உண்டல்லவா? அந்தக் கீழ்மை என்னுடையது அல்ல. அந்தச் சொற்களில் எழுந்த எந்த எண்ணத்தையும் அதற்கு முன் நான் கொண்டிருக்கவில்லை. அந்தத் தருணம் என் நாவில் அவற்றை எழுப்பியது. அச்சொற்கள் வெறும் நச்சு அம்புகள். ஆனால் அவற்றை நான் சொல்லிவிட்டேன்.

அவள் “என்னால் அந்நகருக்குள் நுழைய இயலாது” என்றாள். “அந்நகரில் நான் நுழைந்தால் அதன் பொருட்டே என நானே ஏற்றுக்கொண்டதாக ஆகிவிடும். என்னால் அதை எண்ணிநோக்கவே இயலவில்லை. இன்று காலை நான் கிளம்புவது வரைக்கும்கூட அறுதி முடிவு எடுக்கவில்லை. படகில் ஏறி அமர்ந்த பின்னரே என்னால் அங்கே வரமுடியாதென்று உணர்ந்தேன்.” ஒரு கணத்தில் என் சரடுகள் எல்லாம் அறுந்தன. நான் என்னால் முழுமையாக கைவிடப்பட்டேன். கீழே அமர்ந்து அவள் கால்களை பற்றிக்கொண்டேன்.

“என் மேல் இரக்கம் காட்டு. நான் சொன்னவை எல்லாம் வெறும் நஞ்சு என நீயே அறிவாய். அவை என் இயலாமையின் வெளிப்பாடுகள். என்னை கைவிட்டுவிடாதே. என்றும் உன்னை என் அன்னையென எண்ணிக்கொள்பவன் நான். உன்னை அடைக்கலம் அடைந்தவன்” என்றபோது நான் விழிநீர் பெருக்கத் தொடங்கிவிட்டிருந்தேன். “என்னை என் அன்னை உதறிவிட்டார். என் இளையோர் கைவிட்டுவிட்டனர். நீ அனைத்தையும் அறிவாய். அவர்கள் என்னுடன் இருப்பார்கள். ஆனால் நான் சென்று தொடமுடியாத நெடுந்தொலைவில். என்னுடன் எவருமில்லை. நீ என்னை முனிந்தபோதுகூட என்னிடமிருந்து அகலவில்லை என்றே எண்ணியிருந்தேன். நீ என்னை விட்டுச்செல்கிறாய் என்று தோன்றியது இப்போதுதான்” என்றேன்.

அவளைப் பிடித்து உலுக்கியபடி “நீ இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கு செல்லக்கூடாது. நீ நகர்நுழைவை தவிர்த்தால் நீ என்னை கைவிட்டுவிட்டாய் என்று மட்டுமே பொருள். வேறேதும் பொருள் இல்லை. நீ அந்நகருக்குச் சென்றால் மீள மாட்டாய்…” என்றேன். அவள் என் தலைமேல் கைவைத்து கனிந்த குரலில் “நான் சொல்வதை புரிந்துகொள்க, நான் அந்நகரில் மட்டுமே இருக்கமுடியும்” என்றாள். “நீ என்னை கைவிடுகிறாய்… என்னை வெறுக்கிறாய்” என்றேன். ”உங்களை நான் இறுதிவரை கைவிடமாட்டேன் என நீங்கள் அறிவீர்கள். நான் அங்கே வரமுடியாது, அவ்வளவுதான்” என்றாள்.

நான் சீற்றம் கொண்டேன். “எனில் என்ன செய்யவேண்டும் என்கிறாய்? நகர்நுழைவை இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் நிகழ்த்துவதா? அஸ்தினபுரி என் மூதாதையரின் நகரம். அதுவே என் குடிக்குரியது. அங்கே முடிசூட்டிக்கொண்டால்தான் நான் என் தந்தையரின் குருதிக்குரியவனாகிறேன்…” என்று கூவினேன். “நான் சூட்டிக்கொள்ள விழைவது குருவின், ஹஸ்தியின், பிரதீபரின் மணிமுடியை… அதற்காகத்தான் உயிர்வாழ்கிறேன். நீ வந்தாகவேண்டும். நீ என் மனைவி என்றால் என் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டாகவேண்டும்.”

“எனில் மனைவி என்பதை துறப்பதைத் தவிர நான் செய்யக்கூடுவது வேறில்லை” என்று அவள் அழுத்தமான குரலில் சொன்னாள். நான் திகைத்தேன். அவள் முகம் அதே இறுக்கத்துடன், ஆனால் கனிந்த விழிகளுடன் இருந்தது. கைகூப்பி உடல் தழைத்து “என்னை பொறுத்தருள். என் சொற்களை மறந்துவிடு. அவை கீழ்மகனாக நடித்து நான் சொன்னவை. என் மேல் சினம்கொள்ளாதே… உன்னுடன் நகர்நுழைவதை நான் நூறாயிரம் முறை நடித்துவிட்டேன். கான்வாழ்வில் ஒவ்வொருநாளும் நான் கனவுகண்டது இது. தன்னந்தனியாக நான் நகர்நுழைந்தால் அது என் சாவுக்கு நிகர். என் வாழ்க்கையின் எல்லா செயல்களுமே பொருளிழந்துவிட்டன என்று பொருள். அன்னையும் நீயும் இல்லையென்றால் நான் நகர்நுழைவது எவருக்காக? நான் அடைந்ததுதான் என்ன?” என்றேன்.

அவள் “நான் உங்கள்மேல் சினம் கொள்ளவில்லை. உங்கள் கீழ்மைச்சொற்கள் நீங்கள் என் முன் வீழ்ந்துவிட்டதையே காட்டின. உங்கள் உள்ளத் துயரை எண்ணி நான் வருந்தவே செய்தேன். ஆனால் அந்நகர் என்னுடையதல்ல. அங்கே நான் வாழமுடியாது. நான் செல்லவேண்டிய இடம் என்ன என்று எனக்கு உறுதியில்லை. ஆனால் இந்திரப்பிரஸ்தம் நான் அமைத்தது. ஆகவே வேறுவழியே இல்லை” என்றாள். என் முகம் நோக்கி மெல்ல புன்னகைத்து “செல்க, என்னால் இயலாது அது!” என்றாள். அக்கனிவை நான் நன்கறிவேன். அனைத்து மானுடரையும் குழவி என எண்ணும் அன்னையின் விழிகளின், இதழ்களின் குழைவு அது.

என்னால் மேலும் பேசமுடியவில்லை. அவள் உள்ளத்தை நான் நன்கறிவேன். அது எங்கே கனியும் எங்கே உறுதிகொள்ளும் என்று எனக்கு ஐயமே இருந்ததில்லை. “நீ என் நெஞ்சில் வாளை பாய்ச்சிவிட்டாய். எனக்கு இழைக்கப்பட்ட பெரும் தீங்கு அன்னை இழைத்தது. இது அதைவிடக் கொடிது. நான் முற்றிலும் தனியனாக, முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டவனாக அந்நகர்முன் சென்று நின்றிருக்கப்போகிறேன். அதுவே நீ விழைவதென்றால் அவ்வண்னமே ஆகுக!” என்று திரும்பிவிட்டேன்.

“ஆனால் அஸ்தினபுரியை அணுகும்போது என் எண்ணம் வேறாக இருந்தது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “நான் வரும் காலமும் வழியும் மிகமிக நீண்டது. இங்கே நகர் எனக்காக ஒருங்கவில்லை. பல ஊர்களில் தங்கி காத்திருந்து பொறுமையிழந்து சீற்றம்கொண்டு துயரடைந்து சலித்து நகர்நுழைவுக்காக வந்தபோது அவள் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்குச் சென்றதே நன்று என்னும் எண்ணத்தையே அடைந்தேன். நகர்நுழைவு முடிந்து என் அறைக்குச் சென்றபோது உளமுருகி அழுதேன். தனிமையில் அமர்ந்து இரவெல்லாம் இருளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வராமலானதே நன்று. இச்சிறுமைக்கு நான் தகுந்தவன், அதை அவள் அடையவேண்டியதில்லை என எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன்.”

“அன்று இந்நகர் என்னை சிறுமை செய்தது. நான் கொலைத்தெய்வத்தின் வாள்முன் நிற்பதுபோல இதன் இரக்கத்திற்காக காத்திருந்தேன். இதை அணுகிக்கொண்டிருந்தபோது கைகூப்பி இதனிடம் மன்றாடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கோட்டைவாயிலுக்குள் நுழைந்தவன் ஓர் இரவலன். தன்னை புழுவினும் கீழ் என எண்ணிக்கொண்ட ஒரு சிறுமகன்” என்று அவர் தொடர்ந்தார். “ஆனால் பின்னர் எண்ணினேன். இங்கே திரௌபதியின் ஒரு துளி எஞ்சியிருக்கிறது. அன்னைவடிவென என்னைக் காப்பவள் எனக்கென தன் ஒரு பகுதியை இங்கே விட்டுச்சென்றிருந்தாள். அந்தப் பெண், கோட்டைக்காவல் பெண், அவள் எனக்காகச் செய்தவை திரௌபதியால் இயற்றப்பட்டவை போல. என்னை அவள் தன் சிறகுகளால் காத்தாள். என்னை அவள் மென்மையாக சூழ்ந்துகொண்டாள். நான் நல்லூழ் கொண்டவன். என்றும் பெண்டிரால் கனிவுடன் பேணப்படுபவன்.”

அவர் குரல் இடறியது. தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு மேலும் தொடர்ந்தார் “இந்நகரின் அத்தனை மாளிகைகளும் நான் நன்கறிந்தவை. அவை என்னை நோக்கி புன்னகைத்து முகமன் உரைப்பவை, உரையாடுபவை. தெருக்களில் செல்லும்போது மாளிகைகளுடன் பேசியபடியே செல்வது என் வழக்கம். ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் ஒரு கணம் வாழ்ந்து வாழ்ந்து மீள்வேன். இந்நகரை ஒழிந்து இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் வாழ்ந்த போதும் சரி, கானகத்தில் அலைந்த போதும் சரி, இந்நகரிலேயே நான் உளம்வாழ்ந்தேன். இம்மாளிகைகளை அகத்தே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவை என் கனவிலெழுந்து கண்டு நீணாளாயிற்றே என்றன. என்று மீள்வாய் என்றன. என் முன்னோர்களின் கைபட்டு எழுந்தவை. அவர்கள் வாழ்ந்த தடம் பதிந்தவை.”

“அவை அன்று நான் நகர்நுழைந்தபோது கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டிருந்தன. அவை ஊமைகளாகிவிட்டிருந்தன. அன்றிரவு நான் இந்த அரண்மனை முகப்பில் நின்று அவற்றை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவற்றில் எவருமில்லை. அவை வெறும்கூடுகள். நான் அன்று புலரியில் எவருமறியாது வெளியே சென்றேன். கரும்போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு நகரினூடாக அலைந்தேன். அத்தனை மாளிகைகளும் குருடாகிவிட்டிருப்பதைக் கண்டேன். ஒவ்வொன்றின் முன்னாலும் நின்று ஏங்கி நெஞ்சுருகி மீண்டேன்.”

“இந்நகரின் கரிய கோட்டைக்குள் நான் என்றுமே பாதுகாப்பாக உணர்ந்திருக்கிறேன். கடுங்குளிரில் கரும்போர்வையை போர்த்திக்கொண்டது போலிருக்கும். களிற்றுநிரைகளால் காவல்காக்கப்படுவது போலிருக்கும். ஆனால் அன்று இந்தக் கோட்டைச்சுவர்களை அஞ்சினேன். அவை உருகிச்சூழ்ந்த இருள் எனத் தோன்றின. இந்நகரை மாபெரும் நாகம் என அவை சுற்றி இறுக்கிக்கொண்டிருப்பதாக எண்ணினேன். கோட்டையை என்னால் கண் எடுத்து நோக்கமுடியவில்லை. இரவில் நகரில் செல்கையில் அக்கோட்டை செறிந்தெழுந்து மடிந்த காரிருள் வெளி என்று பட்டது. அதற்குள் இருந்து வெளியே தப்பியோடிவிடவேண்டும் என்று விழைந்தேன்.”

யுதிஷ்டிரன் மெல்ல தன்னிலை அடைந்தார். நீள்மூச்சுகளினூடாக இயல்படைந்தார். “இதோ அவளை எண்ணிக்கொண்டே இங்கே அமர்ந்திருக்கிறேன். நான் எவர் இருந்தாலும் அவள் உடனில்லையேல் முழுத் தனியன் என அறிகிறேன். அவள் முன் நான் நூலாய்ந்தவன் அல்ல. அறத்தான் அல்ல. அரசகுடியினன் கூட அல்ல. பேதைச்சிறுமைந்தன் மட்டுமே. அவள் முன் எப்போதும் அனைத்துக் கீழ்மைகளுடனும் அச்சங்களுடனும் மட்டுமே நின்றிருக்கிறேன். அவளும் என்னை மைந்தன் என்று அன்றி நடத்தியதில்லை.”

புன்னகைத்தபோது அவர் முகம் மேலும் துயர்கொண்டதாக ஆகியது. “மனைவியென அன்னையை அடைந்தவன் தெய்வங்களுக்கு இனியவன். அன்னையைவிட ஒரு படி மேலானவள் அத்தகைய மனைவி. அனைத்துக்கும் அப்பால் அவளிடம் சென்று நின்றிருக்க முடியும். அன்னை அருவருக்கும் செயலுக்குப் பின்னரும்கூட அவள் கைவிடமாட்டாள் என நம்ப முடியும்.” அவர் சிரித்து “தனிமை என எண்ணியதுமே நான் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கே சென்றுவிடுகிறேன். அன்னையே அன்னையே என இங்கிருந்து ஏங்கி குரல்கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அவளுக்கு என் குரல் கேட்கும். அவளால் அங்கே என்னைத் தவிர்த்து அமைய முடியாது” என்றார். அவர் முகம் மாறியது. “ஆனால் அவ்வண்ணமும் சொல்ல முடியாது. அவள் முற்றிலும் நிறைந்தவள். அவளுக்கு எவரும் தேவையில்லை. நான் மட்டுமல்ல, மானுடர் எவரும் அவளுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல…”

“இன்று வெல்லத் தொடங்கியிருக்கிறேன். இந்நகர் எழும் என்னும் நம்பிக்கையை அடைந்திருக்கிறேன். இன்று மீண்டும் என் கனவுகள் எழுந்துவிட்டிருக்கின்றன. இந்நகரில் நான் முடிசூடுகையில் அவள் உடனிருக்கவேண்டும். அவள் அருகிருக்க மும்முடிசூடி இந்த அரியணையில் அமரமுடிந்தால் இவ்வுலகில் நான் வென்றெடுக்க ஏதும் எஞ்சியிருக்காது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஆனால் அவளுடன் எனக்கு எத்தொடர்பும் இல்லை. எந்த ஓலைக்கும் அவளிடமிருந்து மறுமொழி இல்லை. அங்கே அவள் தன் தனிமையின் இருளுக்குள் சென்றுவிட்டிருக்கிறாள். அவளை அதிலிருந்து மீட்க இன்னொருவரால் இயலாது. அவளே அவ்வாயிலைத் திறந்து வெளிவந்தாகவேண்டும்.”

“ஆகவேதான் உன்னை அனுப்புகிறேன். நானே செல்லவேண்டும். சென்று அவள் காலடியில் என் தலையை வைக்கவேண்டும். அன்னையென்று ஆகி எனக்கு அருள்க என்று மன்றாடவேண்டும். அவள் எனக்களிக்கும் இறுதிக் கொடை இது என்று சொல்லவேண்டும். என்னையும் என் மூதாதையரையும் வாழ்த்துக, என் கொடிவழிகள் நிறைவுகொள்ளச் செய்க என்று இரக்கவேண்டும். என் பொருட்டு நீ செல்க! வேறொன்றும் நான் சொல்வதற்கில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

யுயுத்ஸு அவரை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். அவர் சொற்கொந்தளிப்புக்குப் பிந்தைய வெறுமையை சென்றடைந்துவிட்டிருந்தார். அவன் எழுந்து தலைவணங்கினான். அவன் வெளியேறப்போகும்போது ஏவலன் உள்ளே வந்து சுரேசர் உள்ளே வர விழைவதை அறிவித்தான். யுதிஷ்டிரன் கைகாட்டினார். சுரேசர் உள்ளே வந்தார். தலைவணங்கி “ஆணைகளை எதிர்பார்க்கிறேன்” என்றார். “யுயுத்ஸு இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லவேண்டும். அவனிடம் திரௌபதியை அழைத்துவரும்படி ஆணையிட்டிருக்கிறேன். ஆவன செய்க!” என்றார். சுரேசர் “ஆணை” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டதும் சுரேசர் “அஸ்தினபுரியின் படை ஒன்பது அங்கமாக பிரிந்து வளர்ந்துள்ளது. ஒன்பதற்கும் இணைந்து ஒற்றைத்தலைமை இருப்பின் ஆட்சி சிறக்கும்” என்றார். “ஆம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அதற்குத் தகுதியானவர்கள் தேவை. நம் படைகளை நன்கறிந்தவர்கள். சொல்லப்போனால் இப்படைப்பெருக்கின் உருவாக்கத்தில் பங்குள்ளவர்கள். அத்துடன் இத்தொல்நகரின் தொல்குடிகளை சேர்ந்தவர்கள்.” யுதிஷ்டிரன் அவர் சொல்வதென்ன என்று கூர்ந்து நோக்க “கோட்டைக்காவல்தலைவி சம்வகையை தலைமைப் படைப்பொறுப்புக்கு அமர்த்தலாம் என்பது என் துணிபு” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் சற்றே சீற்றத்துடன் ஏதோ சொல்ல முயல சுரேசர் ஊடே புகுந்து “அஸ்தினபுரியின் தலைமைப்படைப்பொறுப்பில் ஒரு பெண் இருப்பது பேரரசி திரௌபதிக்கு உவப்பானது. அவர்கள் நகர்நுழைகையில் படைமுகப்பில் நின்று வாள்தாழ்த்தி வணங்குபவள் சம்வகை என்றால் அதைவிட பெரிய வரவேற்பு பிறிதில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் ஒருகணம் தத்தளித்து “ஆகுக!” என்றார். சுரேசர் “ஆணை” என்றபின் யுயுத்ஸுவை நோக்கி புன்னகைத்து வருக என உதடசைவால் கூறி திரும்பினார். யுயுத்ஸுவும் உடன் சென்றான்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 29

பகுதி நான்கு : அன்னையெழுகை – 1

யுயுத்ஸு அரண்மனையின் உப்பரிகைகள் வழியாக சுரேசரின் அறை நோக்கி சென்றான். செல்லும் வழியில் அவ்வப்போது நின்று கீழே பெருகி அலைகொண்டிருந்த திரளை நோக்கினான். இரவும் பகலுமென அவர்கள் முழங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அஸ்தினபுரி ஆட்சிசெய்ய முடியாத பெருந்திரளாக மாறிவிட்டிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அதன்மேல் பெருமுரசுகள் ஆணைகளை முழங்கியபடியே இருந்தன. அது எந்த ஆணையையும் செவிகொள்ளவில்லை.

“காட்டுயானைக்கு ஆணையிடுவதுபோல் உணர்கிறேன்” என்று சுரேசர் ஒரு மாதம் முன்பு அதை நோக்கி நின்றிருக்கையில் சொன்னார். “அதன் செவியாட்டலும் தலைகுலுக்கலும் அடிவைப்பதும் நம் ஆணையின்படியே என எண்ணிக்கொள்ள வேண்டியதுதான். மெய்யாகவே அந்த உள்ளத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரிவதில்லை. அது நம்மை கொல்லாத வரை நமக்குப் பணிந்திருக்கிறது என்று நம்புவதைத் தவிர வேறுவழியில்லை.” யுயுத்ஸு “தண்டிக்கப்படாதவரை ஆட்சி நடைபெறவில்லை என்றே பொருள். இந்நகரில் நாம் எவரையும் தண்டிக்க முடியவில்லை. இந்நகரில் நம் ஆணையைச் செயலாக்க எவருமில்லை” என்றான்.

சுரேசர் “அதைத்தான் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்தப் பெருந்திரளிலிருந்து ஒரு சிறுதிரளை… அதை உருவாக்க சிறந்த வழி அதற்குள் இன்னொரு சிறுதிரளை உருவாக்கிக் கொள்வதே” என்றார். “அடையாளங்களே திரளை உருவாக்குகின்றன. தனித்த அடையாளம் கொண்ட ஒரு சிறுதிரள் நமக்குத் தேவை. அதை நாம் அவர்களுக்கு உருவாக்கி அளிக்கவேண்டும். அது அவர்களுக்குள் வளரவேண்டும். அந்த தனித்த அடையாளத்தை அவர்கள் விரும்பிச் சூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்றால் அவர்களுக்கு கோன்மை அளிக்கப்படவேண்டும்.”

“கோன்மை என்பது பிறரிடமிருந்து வேறுபடுதலால் அறியப்படுகிறது. எந்த நெறிகள் பிறரை ஆள்கின்றனவோ அவற்றைக் கடந்துசெல்லும் உரிமைகொண்ட சிலரை உருவாக்கவேண்டும். அவர்கள் நம் பொருட்டு இத்திரளை ஆட்சிசெய்வார்கள்.” சுரேசரின் நூலறிவல்ல அது என அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆட்சிநூல்களின் சொற்கள் அவற்றை கற்பவர்களுக்குரியவை அல்ல, அவற்றை வைத்து விளையாடுபவர்களுக்குரியவை. சுரேசர் அந்த நெருக்கடிகளில் மேலும் மகிழ்ச்சிகொண்டவராக மேலும் மேலும் ஆற்றல்பெருகுபவராகத் தோற்றமளித்தார். “எந்த நாட்டிலும் பொதுமக்களிடமிருந்து மேலெழுந்து நின்றிருக்கும் தனிக் குழு ஒன்றால் மட்டுமே ஆட்சி நடத்த முடியும்” என்று சுரேசர் சொன்னார்.

“நேற்று வரை அது இந்நகர்களில் பிறப்பால் முடிவுசெய்யப்பட்டது. அதை குலமென்றும் குடியென்றும் கூறினோம். தொன்மையால் அவர்கள் சிறப்புகொண்டனர். நூல்களால் நிலைநிறுத்தப்பட்டனர். முறைமைகளாலும் மரபுகளாலும் ஒவ்வொருநாளும் அவ்வாறு வெளிக்காட்டப்பட்டனர். இன்று அவையனைத்தும் அழிந்துவிட்டிருக்கின்றன. இங்கே தொல்குடி என ஏதும் இல்லை. அனைவருமே வந்தவர்கள். அவர்கள் தங்கள் ஊரில் எவர் என நாம் அறியோம். அவர்களின் தகுதி மட்டுமே இங்கே அடையாளம் காணப்படுகிறது. புதிய வேதம் இயல்பாலும் செயலாலும் மட்டுமே பிரிவினை செய்யப்படவேண்டும் என்கிறது.”

“ஆனால் தகுதி என்பதைக்கொண்டு நிலையான அரசுகளை அமைப்பது எளிதல்ல. ஏனென்றால் தகுதி ஒவ்வொருநாளும் மாறிக்கொண்டே இருப்பது. ஒவ்வொருவரும் தகுதி நோக்கி எழமுடியும். அனைத்துக்கும் அப்பால் தான் தகுதியற்றவன் என எவரும் ஆழத்தில் நம்புவதில்லை. ஆகவே தகுதியுடையோரை அவர்கள் ஏற்கமாட்டார்கள். தன் தகுதியால் மேலெழுந்தவர்கள் மீது மட்டுமே பொறாமைகள் உருவாகின்றன என்பதை நோக்குக! குலத்தால் குடியால் மேலே நிறுவப்பட்டவர்களை இயல்பாக முழுதேற்பவர்கள் தங்களில் ஒருவரை தலைவர் என, மேல் என கொள்ள முடிவதில்லை.”

“அஸ்தினபுரி இன்று காணும் பெரும் அறைகூவலே இதுதான். நாம் இங்கே திறனாளர்களைக்கொண்டு ஒரு குழுவை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அது தகுதியாலானது என அஸ்தினபுரியின் பெருந்திரளை நம்பவைக்க வேண்டியிருக்கிறது. இங்கு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தகுதியால் மேலெழமுடியும் என நம்பவேண்டும். ஆனால் மேலெழுந்தவர்கள் தங்களைவிட உண்மையிலேயே மேலானவர்கள் என்று நம்பி தலைக்கொள்ளவும் வேண்டும். அதற்குத் தேவையானது தகுதியை முடிவெடுக்கும் வெளிப்படையான அமைப்பு. அதில் ஒவ்வொருநாளும் தகுதிநோக்கு நடந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும். அது ஓயாது இயங்கும் ஒரு கைவிடுபொறி என நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கவேண்டும். அதற்குரிய களங்களை உருவாக்குவதே இன்று நாம் செய்யவேண்டியது.”

“படைக்கலப்பயிற்சிக்குரிய போட்டிக் களங்களை உருவாக்குவது எளிது. அதைவிடக் கடினமானது சொல்திறனுக்குரிய களங்களை உருவாக்குவது. ஆட்சித்திறனுக்குரிய களங்களை உருவாக்குதல் அரிதினும் அரிது. ஆட்சித்திறன் என்பது தருணங்கள் அமைகையில் மட்டுமே வெளிப்படுவது. அது அறிவுத்திறன் அல்ல, சொற்திறனோ ஆளுமைப்பண்போ கூட அல்ல. அது ஆழத்திலிருந்து எழும் ஒரு தனித்தன்மை. கலங்களுக்கேற்ப உருமாறவும் எவ்வுருவிலும் இயல்புமாறாமலிருக்கவுமான திறன் அது. திறன்மிகுந்து ஆணவத்தை சேர்த்துக்கொண்டு எழுகையிலும் முற்றாக அடிபணிதலையும் கொள்ளவேண்டிய முரண்செயல். அதை வாய்ப்புகளினூடாகவே கண்டடைய முடியும். அதற்கான தெரிவுக்களம் இந்நகரமேதான். இங்கே ஒவ்வொரு களத்திலும் அது நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கவேண்டும்.”

அவன் ஒவ்வொருநாளும் திரளில் இருந்து படைப்பயிற்சி கொண்டவர்களும் மொழியறிந்தவர்களுமான வீரர்களை தெரிவுசெய்தான். சொல்தேர்ந்த அந்தணர்களை சுரேசர் தேர்வுசெய்தார். “அந்தணர்களை தெரிவுசெய்வது எளிது. அந்தண்மை என்பது பாரதவர்ஷம் முழுக்க ஒன்றே. அந்தண்மை என்பது நங்கூரம். இப்படகின் பாய் என கணந்தோறும் நிகழவேண்டியவர்கள். ஆகவே மறம் என்பது இடத்துக்கு இடம் மாறுபடுவது. மறத்தோர் மண்ணுடன் கட்டுப்பட்டவர்கள். குலநெறிகளை தலைக்கொள்பவர்கள். தங்கள் நிலத்தையும் குலத்தையும் நம் பொருட்டு கடக்கக்கூடியவர்களே நாம் தேடுபவர்கள்” என்றார் சுரேசர். “படைவீரர்களும் ஆட்சியாளர்களுமே.”

“ஆனால் நிலத்தையும் குலத்தையும் கடப்பவர்கள் நெறிகளையும் கடந்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். அவர்கள் குற்றம்செய்பவர்கள், மீறுபவர்கள். அவர்களைக் கொண்டு அரசை அமைக்க முடியாது. நிலப்பற்றையும் குலப்பிடிப்பையும் கடப்பவர் அதைவிட மேலான ஒன்றைத் தேடி இங்கு வந்தவராக இருக்கவேண்டும். இளைய யாதவரை எண்ணி, அப்புதிய வேதத்தை நம்பி வந்த வீரர்களை மட்டுமே தெரிவுசெய்க!” என்றார் சுரேசர். “ஆம், அவ்வண்ணமே தெரிவுசெய்கிறேன். ஆனால் அந்தணர் அவ்வேதத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்களா என்ன?” என்று அவன் கேட்டான். “அவர்களுக்கு அவர்களின் வேதத்தின் கூர்முனையே புதிய வேதம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தால் போதும்” என்று சுரேசர் சொன்னார்.

அவர்கள் அப்பணியை தொடங்கியபோது அவன் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஒவ்வொருநாளும் புலரிமுதல் பின்னிரவு வரை பணி இருந்துகொண்டிருந்தது. அவர்கள் எண்ணியதைவிட எளிதாக இருந்தது அப்பணி. முதலில் ஓர் அணியை உருவாக்குவதே கடினமாக இருந்தது. பின்னர் அந்த அணி அடுத்த அணிகளை உருவாக்கியது. நகர் தன்னைத்தானே கட்டி எழுப்பிக்கொண்டது. அதற்குரிய நெறிகளை முதலில் சுரேசர் வகுத்தார். ஆனால் அந்நெறிகளை அந்நகரின் இயக்கம் கடந்துசென்றது. தனது நெறிகளை தானே வகுத்துக்கொண்டது.

நகரமெங்கும் பலநூறு இடங்களில் படைக்கலப்பயிற்சிகள் நிகழ்ந்தன. ஒவ்வொருநாளும் காலைமுதல் இரவுவரை அங்கே அறைகூவலுடன் வீரர்கள் நின்றனர். அவர்களை வெல்பவர்கள் அப்படைக்களத்தில் சேர்க்கப்பட்டனர். அவ்வாறு சேர்ந்தவர்கள் மறுநாள் அறைகூவலுடன் நின்றனர். ஆகவே ஒவ்வொருநாளும் அறைகூவல் வலுத்தபடியே சென்றது. உள்ளே நுழைந்தவர்கள் தங்கள் தனித்தன்மையை காத்துக்கொள்ள புதிதாக உள்நுழைபவர்களை விலக்க முற்பட அதுவே அக்களத்தின் இயக்கநெறியாக மாறியது. மிகச் சில நாட்களிலேயே முற்றிலும் தகுதிகொண்ட படைவீரர்களின் அணி ஒன்று அஸ்தினபுரியில் உருவானது.

அது முன்பு அந்நகரில் இருந்த படைத்திரளைவிட பலமடங்கு ஆற்றல்கொண்டது என்று யுயுத்ஸு எண்ணினான். “இன்று பாரதவர்ஷத்தில் எங்கும் இத்தகைய படைத்திரள் ஒன்று இல்லை. இது பாரதவர்ஷத்தின் படைவீரர்கள் தங்களைத் தாங்களே கூர்ப்படுத்திக்கொண்டு உருவான முனை” என்றான். “ஆம், அந்தப் பெயர் உருவாகும்தோறும் மேலும் திறன்கொண்டோர் இங்கு வருவார்கள். இதுவே பாரதவர்ஷத்தின் முதன்மையான படை என்பதை நிறுவவேண்டிய பொறுப்பு பாரதவர்ஷத்திற்குரியதாக ஆகிவிடும்” என்று சுரேசர் நகைத்தார்.

கோட்டைக்காவலுக்கும் அரண்மனைக்காவலுக்கும் நகர்க்காவலுக்கும் நகர்ப்புறக்காவலுக்கும் ஆலயக்காவலுக்கும் அங்காடிக்காவலுக்கும் சாலைக்காவலுக்கும் இடருதவிக்கும் எல்லைக்காவலுக்கும் என்று ஒன்பது படைகள் அமைந்தன. ஒவ்வொன்றுக்கும் உரிய நெறிகளும் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி பரவும் கோன்மையடுக்கும் உருவாகி வந்தது. அந்நெறிகளை வகுக்கையில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு புதிய வழியை சுட்டிக்காட்டினார்கள். ஒவ்வொரு நாட்டிலிருந்தும் சிறந்த நெறிகள் வந்தமைந்தன.

ஒரு மாதத்திற்குள் அஸ்தினபுரி அனைத்து நிலைகளிலும் காவலும் ஏவலும் நிறைந்த நாடென்று ஆகியது. காவல்மாடங்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டன. மேலும் ஆயிரத்தெட்டு காவல்மாடங்கள் உருவாகி வந்தன. அவற்றை ஒட்டி காவலர்களுக்கான குடியிருப்புகள் அமைந்தன. அஸ்தினபுரியின் ஆயிரக்கணக்கான பட்டுக்கொடிகள் நாடெங்கும் பறக்கலாயின. கொடிகளை தைத்து அனுப்புவதற்கென்றே கைவினைமகளிருக்கான கொட்டகைகளை அமைக்க வேண்டியிருந்தது. ”தொன்மை பெருமிதமளிப்பது என்று கண்டிருக்கிறேன். புதுமை ஊக்கமளிப்பது என்று இன்று அறிகிறேன். உருவாகி வரும் புதிய அமைப்பொன்றில் சேர்ந்திருக்கிறோம் என்னும் தன்னுணர்வால் இவர்கள் இயக்கப்படுகிறார்கள். இதைப்போல தற்செருக்கும் பொறுப்புணர்வும் அளிப்பது பிறிதொன்றில்லை.”

கோட்டைமேல் நின்று கீழே அணிவகுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்த அஸ்தினபுரியின் படை ஒன்றை நோக்கிக்கொண்டிருக்கையில் அவன் சம்வகையிடம் சொன்னான் “இந்நிமிர்வை நான் முன்னரும் கண்டிருக்கிறேன். அது ஓர் படைக்கலநிலையாக பயிலப்பட்டது. ஓர் அணிகலன் என சூடப்பட்டது. ஓர் உடல்மொழி மட்டுமே. இது நடிப்பல்ல. இதை இவர்கள் இக்கணம் இயல்பாக இயற்றுகிறார்கள்.” சம்வகை நகைத்து “ஆம், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் படைக்கலத்தை பற்றியிருப்பதில் இருக்கும் இயல்பான நிலையே அதற்குச் சான்று” என்றாள்.

“ஒருவகையில் குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போர் நன்று என உணரத் தொடங்கிவிட்டேன். இந்த புத்தம்புதிய பேரமைப்பு அத்தனை அழிவு இல்லையேல் எழுந்திருக்காது. இதை உருவாக்கும் பொருட்டே அது நிகழ்ந்தது என்றுகூட எண்ணிக்கொள்கிறேன்” என்று அவன் உள்ளக்கிளர்ச்சியுடன் சொல்ல சம்வகை மெல்ல அசைந்தாள். அவள் அப்பேச்சை விரும்பவில்லை. ”இதை அவர் பார்க்கவேண்டும். அவர் சொல்லவேண்டும், அவர் விழைந்தது இதைத்தானா என்று. இது ஒரு தொடக்கம். இங்கே இது நின்றுவிடாது. ஆரியவர்த்தமெங்கும் பரவும். பாரதவர்ஷமெங்கும் நிலைகொள்ளும். புதிய வேதம் புதிய மக்களையும் நிலத்தையும் உருவாக்கும். அதை இங்கிருந்தால் காணமுடிகிறது” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். அவள் அதற்கும் மறுமொழி சொல்லவில்லை.

 

சுரேசரின் அறையை அவன் அடைந்தபோது அவர் அங்கே இல்லை. அவருடைய உதவியாளனாகிய கலிங்கநாட்டு அந்தணர் காமிகன் அங்கே இருந்தார். அவர் சுரேசரைப் போலவே கைகளும் கண்களும் பெருகி பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் என எழுந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள் என அவன் எண்ணிக்கொண்டான். காமிகன் ஓலைகளை தனித்தனியாக குழலில் இட்டு மெழுகு முத்திரை இட்டு வெவ்வேறு தூதர்களிடம் கொடுத்து அனுப்பினார். ஓர் ஓலையில் இருந்த செய்திகளை தனித்தனியாக பல ஓலைகளில் ஆணைகளாக மாற்றினார். பல ஓலைகளில் இருந்த செய்திகளை ஒற்றைச்செய்தியாக ஒரே ஓலையில் பொறித்து சுரேசரின் பார்வைக்காக வைத்தார்.

அந்த அறையில் அவரைத் தவிர சுரேசரின் எட்டு உதவியாளர்கள் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். சுரதனையும் கஜனையும் சம்விரதனையும் சுனயனையும் சுனீதனையும் வேணிகனையும் ரத்னகனையும் ரஜதனையும் அவன் காணத்தொடங்கி மூன்று வாரங்களே ஆகியிருந்தன. ஆனால் அவர்களை நெடுங்காலம் அறிந்திருப்பதுபோல தோன்றியது. அவர்கள் மெழுகு உருகி செல்லுமிடத்தில் படிந்து அவ்வுரு அடைவதுபோல அஸ்தினபுரியில் அமைந்துவிட்டிருந்தனர். அவ்வரண்மனையில் அந்த அறையில் அவர்கள் நெடுங்காலம் வாழ்ந்தவர்களாகத் தோன்றினர். அங்கேயே பிறந்து அவ்வறையை நிறைத்து உருவாகி வந்தவர்கள்போல. அதை எண்ணி அவன் எப்போதுமே வியப்பதுண்டு. நத்தையின் கூட்டுவடிவுக்கேற்ப அதன் தசை உருவாகியிருப்பதைப்போல அந்தணர்கள் அவர்கள் பணியாற்றும் இடத்தின் வடிவிலேயே தாங்களும் உருவமைந்து கொள்கிறார்கள்.

ஏவலரிடம் ஆணைகளை இட்டபடியே சுரேசர் அறைக்குள் வந்தார். அவனுடைய வணக்கங்களை ஏற்றபடி பீடத்தில் அமர்ந்து ஓலைகளை எடுத்து விரைந்து படித்து அப்பால் தள்ளிவைத்துவிட்டு “உங்களைச் சந்திக்க அரசர் விழைந்தார். அவருடைய ஆணை பலமுறை வந்தது. வெவ்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தீர்கள். அவை முடியட்டும் என நான் ஒத்திப்போட்டேன்” என்றார். யுயுத்ஸு “எதன்பொருட்டாக இருக்கும்?” என்றான். “பெரும்பாலும் ஏதாவது பயணம்” என்றார் சுரேசர்.

“அவர் என்னிடம் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்குச் செல்லவேண்டும் என்று சொன்னார்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “நானும் அதையே எண்ணினேன். ஆனால் நீங்கள் இங்கே முடிக்கவேண்டிய பணிகள் பல உள்ளன. உடனே கிளம்பமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இன்னமும் பிந்தமுடியாது என இன்று தோன்றியது. ஆகவேதான் உங்களை அழைத்துவரச் சொன்னேன். அவரை சந்தித்துவிடுங்கள். ஆணைகளைப் பெற்ற பின் என்ன செய்வது என்று கருதுவோம்” என்றார் சுரேசர். யுயுத்ஸு “அவரிடமிருந்து ஆணைபெற்ற பின் அதை மீறமுடியாது” என்றான். “மீறவேண்டாம், ஒத்திப்போடுவோம். அவர் மீண்டும் கேட்கப்போவதில்லை” என்றார் சுரேசர்.

“அரசரை நான் சந்தித்து நெடுநாட்களாகின்றது. எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்?” என்றான் யுயுத்ஸு. “நெடுநாட்களாகவில்லை, மூன்று நாட்களுக்கு முன் நாம் சந்தித்தோம்” என்றார் சுரேசர். “இங்கே ஒருநாளில் வாழ்க்கை மிகமிக முன்னகர்ந்துவிடுகிறது. இந்நகரம் பறந்துகொண்டிருக்கிறது” என்றான் யுயுத்ஸு. சுரேசர் “ஆம்” என்றார். “நான் அன்றாடம் அரசரை சந்திக்கிறேன். நாளில் மும்முறைகூட. ஆனால் அவரை சந்திப்பதே இல்லை என உணர்கிறேன்.” யுயுத்ஸு புன்னகைத்தான். சுரேசர் “இங்கே உண்மையில் ஓய்வாக இருப்பவர் அவர் மட்டுமே. முழுமையான தனிமையில். முற்றிலும் அகன்று. அவரிடம் செல்லும்போது கருவறை இருளுக்குள் அமர்ந்திருக்கும் சிலையை பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறது. வெளியே திருவிழா கொந்தளிக்கிறது. தெய்வம் அதை அறியாது. அது வாழும் காலம் முற்றிலும் வேறொன்று” என்றார்.

அவனும் அதை உணர்ந்திருந்தான். அவன் நகரைப்பற்றி யுதிஷ்டிரனிடம் பேச விழைந்தான். அவ்வப்போது அதைப்பற்றி அவரிடம் எடுத்துரைத்தான். ஆனால் யுதிஷ்டிரன் அப்பால் இருந்தார். நகரம் எப்போதும்போல தன் ஆட்சியிலேயே இருக்கிறது என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தார். அந்த நம்பிக்கையையே சுரேசர் அவரிடம் உருவாக்கினார். அவரிடம் ஆணைகளை பெற்றுக்கொண்டார், அவ்வாணைகளின் நிறைவேற்றத்தை அறிவித்தார்.

ஒவ்வொருநாளும் உரிய ஆணைகளை இட்டுவிட்டு யுதிஷ்டிரன் தன் நாற்களத்தில் அமர்ந்தார். அவருடன் நாற்களமாட திறன்கொண்டவர்கள் வந்திருந்தார்கள். நாற்களமாடலின் புதிய நெறிகளை அவர்கள் கொண்டுவந்து சேர்த்திருந்தனர். எப்போதேனும் அவர் அரசியலில் ஏதேனும் ஒரு சிக்கலை சந்திக்கையில் முற்றாக நிலையழிந்தார். அப்போது உடனே யுயுத்ஸுவை கூப்பிட்டனுப்பினார். ஆனால் அவற்றை எப்படி கையாள்வதென்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. தன் நூலறிவனைத்தையும் இழந்தவர் போலிருந்தார்.

“அவரிடம் நான் கண்ட நூலறிவும் நுண்புலமும் இல்லாமலாகிவிட்டதுபோல் உணர்கிறேன்” என்று யுயுத்ஸு சொன்னான். “அவர் சலிப்பூட்டுகிறார். என் அறிதல்களை எப்போதும் அவரிடம் பேசியே கூர்தீட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். அவருடைய உள்ளம் இன்று என் சொற்களில் படிவதில்லை. நான் சொல்வன அவர் செவிகளுக்குள் புகுவதேயில்லை என்று படுகிறது.” சுரேசர் “அவர் குருக்ஷேத்ரத்தை நேரில் கண்டுவிட்டார். எழுதப்பட்ட சொற்களின் எல்லையை அவருடைய அகம் இன்று நன்கு அறிந்திருக்கும். அவரால் முன்புபோல நம்பி இனி அச்சொற்களுக்குள் புக முடியாது. அவர் நூல்களை இன்று நாற்களம் போலவே அணுகிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்றார்.

“இனி அவரால் முன்புபோல சலிக்காமல் அரசியலாட முடியாது. சிறிய களமாடல்களை செய்வார், ஆனால் அதன் வெற்றியில் மகிழ முடியாது. அவர் அரியணையில் அமர்ந்த கணமே அதன்மேல் ஆர்வமிழப்பார். இனி அவருக்கு மணிமுடியைச் சூடித்தருக்க முடியாது. அதைச் சென்றடையாமல் அவருடைய பயணம் முடியாது, சென்றடைந்த பின் அவர் மெய்யாகவே விழைவதென்ன என்று கண்டுகொள்வார்” என்று சுரேசர் சொன்னார். யுயுத்ஸு அச்சொற்களை முழுதுற உணராமல் தலையசைத்தான்.

சுரேசர் “நீங்கள் அவரிடம் சென்று ஆணைகளை பெற்றுக்கொள்ளலாம். அவர் பெரிதாக எதையும் செவிகொள்ளப்போவதில்லை என்பதனால் நீங்கள் பேசவேண்டிய தேவையிருக்காது” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம், அவருக்கு செவிகளே இல்லை என்று ஆகிவிட்டிருக்கிறது” என்றான். “அது ஒருவகையில் நன்று. அவர் பேசாமலும் ஆகிவிட்டாரென்றால் இவ்வரசை நாம் திறம்பட நடத்த முடியும். கருவறைத்தெய்வங்கள் கற்சிலைகளாகவே இருக்கவேண்டும்” என்றார்.

யுயுத்ஸு அப்பேச்சை விலக்க விழைந்தான். “அஸ்வமேதப் புரவிகள் திரும்புகின்றன என அறிந்தேன்” என்றான். “ஆம், முதலில் சகதேவனின் படைகள் திரும்பிவரக்கூடும். மிஞ்சிப்போனால் இன்னமும் ஏழு நாட்களில். அதற்குள் இங்கே அனைத்தும் முடிவுறவேண்டும். நினைத்ததைவிட விரைவாக அனைத்தும் ஒருங்கமைகின்றன. அது நிறைவளிக்கிறது. ஆனால் ஆற்றவேண்டியவை குவிந்து கிடக்கின்றன. எண்ணினால் உள்ளம் மலைக்கிறது” என்றார். “ஆகவேதான் நீங்கள் இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்வதாக இருந்தால் கூடுமானவரை இச்சில நாட்களிலேயே அது நிகழட்டும் என எண்ணினேன்.”

யுயுத்ஸு பெருமூச்சுவிட்டான். “துவாரகையிலிருந்தும் நற்செய்தியே வந்துள்ளது. மைந்தன் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறான். ஆய்வுமுறைப்படி உருவானவன் என்பதனால் பீதர்கள் அவனை பரீக்ஷித் என்கிறார்கள். அப்பெயரையே அனைவரும் சொல்லத்தொடங்கியிருக்கிறார்கள். நன்று. அவ்வாறு ஒரு விந்தைப் பெயர் நம் அரசருக்கு அமையுமென்றால் அதுவும் சிறப்பே. ஒருவகையில் அவர் ஆட்சிசெய்யவிருக்கும் நகருக்கும் அப்பெயர் பொருந்துவதே” என்றார். “ஏன்?” என்று யுயுத்ஸு எண்ணம் ஒன்றாமல் கேட்டான். “இந்நகரும் இங்குள்ள குடிமையமைப்பும் நெறிகளும் முழுக்கவே ஆய்வுமுறைப்படி அமைவன தானே?” என்று சுரேசர் சிரித்தார்.

ஏவலன் வந்து அரசர் ஒருங்கியிருப்பதை அறிவித்தான். யுயுத்ஸு எழுந்துகொண்டான். சுரேசர் உடன் எழுந்துகொண்டு அவனுடன் வந்தபடி “சம்வகையை கோட்டைக்காவலில் இருந்து மேலெடுத்தாக வேண்டும்” என்றார். “அவள் உள்ளம் அதைவிடப் பெரிதாகிவிட்டது. இனி அப்பொறுப்பிலிருந்தால் அவள் உளத்திறனில் ஒரு பகுதியால் அதை செய்துமுடிப்பாள். மெல்ல சலிப்படைவாள். அப்பொறுப்பை ஆழ்ந்து இயற்ற இயலாதவளாவாள்” என்றார். யுயுத்ஸு “ஆம்” என்றான். அதை ஏன் அப்போது சொல்கிறார் என அவனுக்குப் புரியவில்லை.

“ஆனால் அவளை இதற்கு மேலே எப்பொறுப்புக்கு கொண்டுசெல்வது?” என்று யுயுத்ஸு கேட்டான். சுரேசர் “ஒன்பதுவகைப் படைகளுக்கும் நடுவே ஒருங்கிணைப்பு தேவை. நமக்கு முன்பிருந்தவர்கள் நால்வகைப் படைகளுக்கும் தலைவர்கள். ஒன்பது படைகளுக்கும் தலைமை என ஒரு நிலையை உருவாக்குவோம். அரசர் அவளை அதில் அமர்த்தட்டும்” என்றார். யுயுத்ஸு திகைத்தவன்போல நின்றான். “ஏன்?” என்றார் சுரேசர். “பெண்ணா?” என்று யுயுத்ஸு கேட்டான். “பெண் கோட்டைத்தலைவர் ஆகக்கூடும் என்றால் ஏன் படைத்தலைமை கொள்ளக்கூடாது?” என்று சுரேசர் கேட்டார். யுயுத்ஸு “ஆம், இங்கே அவளை அவ்வண்ணம் நிலைநிறுத்தினால் தடைசொல்ல எவருமில்லை…” என்றான்.

“அரசர் இதே திகைப்பை அடையக்கூடும். உங்கள் உணர்வுகளின் நீட்சியையே அவர் அடைகிறார்” என்று சுரேசர் சொன்னார். “ஆகவேதான் முதலில் உங்களிடம் சொல்லிப்பார்த்தேன்” என்று புன்னகைத்து “உரிய முறையில் அரசரிடம் இதை முன்வைத்து ஒப்புதல் பெற்றாகவேண்டும். அதை நான் செய்கிறேன்” என்றார். யுயுத்ஸு “அவரால் அதை செய்ய முடியாது. அவருள் இருக்கும் முன்னோர் அதை செறுப்பார்கள்” என்றான். சுரேசர் “அவர் புதிய வேதம் விளையும் நிலத்தின் அரசர். அதை அவருக்கு நினைவுறுத்துவோம்” என்றார்.

யுயுத்ஸு நடக்க சுரேசர் உடன் வந்தார். ஏவலன் அவர்களை அழைத்துச்சென்றான். அவன் சலிப்புற்றிருந்தான். அரண்மனையின் எல்லாச் சாளரங்கள் வழியாகவும் பெருந்திரளே தெரிந்தது. காலையில் எழுந்து நோக்கும்போது அத்திரள் நெறியிலாக் கொப்பளிப்பு என்று தோன்றியது. சுரேசரிடம் பேசிவிட்டுச் செல்கையில் அது முழுக்க கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பேரசைவே என்று தோன்றியது. சுரேசர் அதை அவ்வப்போது நோக்கி தலையசைத்தார். தனக்குள் ஓரிரு சொற்களை முனகிக்கொண்டார்.

அவன் நின்று நின்று அத்திரளைப் பார்த்தபடி சென்றான். யானைகளும் புரவிகளும் அத்திரிகளும் மாடுகளும்கூட அக்களிவெறியில் கலந்துவிட்டிருந்தன. வண்டிகளும் தேர்களும் கூட. உயிரற்றவை என்றாலும் வண்டிகளின் அசைவுகளில் மானுட உள்ளம் வெளிப்படுகிறது. அவை தயங்குகின்றன, வழிதேடுகின்றன, அலைக்கழிகின்றன, துணிகின்றன, மீறுகின்றன, தருக்குகின்றன, களியாடுகின்றன. சுரேசர் “நகரம் இத்திரளின் களியாட்டை தானும் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. அத்தனை கட்டடங்களுக்கும் அது தெரியுமெனத் தோன்றுகிறது” என்றார்.

நீண்ட சவுக்கு ஒன்று சுழன்றமைவதுபோல அஸ்தினபுரியின் காவல்படை அந்தத் திரள் நடுவே நெளிந்து ஊடுருவியது. யுயுத்ஸு அதைப் பார்த்தபடி நின்றான். அந்தத் திரள் இரண்டாக பிளக்கப்பட்டது. பிளந்த ஒரு பகுதி வலப்பக்கமாக செலுத்தப்பட்டது. ஒரு நீண்ட பாதை உருவாக அதன் வழியாக பிறிதொரு படை ஊடுருவி அப்பால் சென்றது. “பாற்கலத்தில் வெண்ணை திரள்கிறது. நன்று” என்று சுரேசர் சொன்னார். “யானை தன்னை எங்கே பிடித்து ஏறவேண்டும் என்று சொல்கிறது… இன்னும் ஓரிரு மாதங்கள். இந்நகர் நாம் சொல்வதை செவிகொள்ளும்…”

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 28

பகுதி மூன்று : கண்ணிநுண்சிறுதாம்பு – 11

இடைநாழியினூடாக சாரிகர் சத்யபாமையின் பின்னால் நடந்தார். அந்த நாளின் அத்தனை நிகழ்வுகளும் உடனடியாக முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் போதும் என்னும் எண்ணம் அவருள் நிறைந்திருந்தது. மானுட உள்ளம் எப்போதுமே பரபரப்புக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அன்றாடத்தின் மாற்றமின்மையையும் சலிப்பையும் போக்கும் எதுவும் உவகையையே அளிக்கிறது. அது தீங்கானதாக இருப்பினும், கொடியதாயினும். ஆனால் உள்ளத்திற்கு ஒரு கொள்ளளவு உள்ளது. அது நிறைந்ததும் பரபரப்பே சலிப்பூட்டுகிறது. பின்வாங்கி செயலின்மையில் சுருண்டுகொள்ள விழைகிறது அகம்.

தன் உள்ளம் அனைத்து புதுச் செய்திகளையும் அகற்றுவதை அவர் உணர்ந்தார். ஒவ்வொரு சிறிய தகவலையும் தொட்டுத்தொட்டு பேராவலுடன் சேர்த்துக்கொண்டிருந்தது அது. இப்போது மிகக் கொடியது ஒன்று நிகழ்ந்தால், மிக மிக அரியதென ஒன்று நிகழ்ந்தால்கூட உள்ளம் அதை பொருட்படுத்தாது. அதை எளிதில் கடந்துசென்றுவிடவே விழையும். மானுட உள்ளத்தின் இயல்புநிலை என்பது ஓய்வும் செயலின்மையும்தான். பெரும்பாலான விலங்குகள் பசியோ அச்சமோ இல்லாதபோது அமைதியாக செயலற்று அமைந்திருக்கின்றன. வேட்டையில் தப்புதலில் இருக்கும் இன்பம் என்பது சற்றுநேரத்திற்கு மட்டுமே. உடலின் எல்லை மிகக் குறுகியது. அதைவிட குறுகியது உள்ளத்தின் எல்லை.

உத்தரையின் அறைவாயிலில் நின்ற சேடி சத்யபாமையைக் கண்டதும் தலைவணங்கினாள். அவளிடம் சத்யபாமை தன் வருகையை அறிவிக்கும்படி கோரினாள். அவள் சென்றுவந்து தலைவணங்கி கதவைத் திறக்க அவள் உள்ளே சென்றாள். சாரிகர் அவளைத் தொடர்ந்து செல்லும்போது அவளுடைய நிமிர்ந்த தலையைப் பற்றிதான் எண்ணிக்கொண்டார். அவள் பல நாட்களாக இந்த உச்சநிலையிலேயே இருந்துகொண்டிருக்கிறாள். உண்மையில் அது தொடங்கி நெடுநாட்களாகியிருக்கும். இளைய யாதவர் துவாரகை விட்டு நீங்கியதுமே தொடங்கியதாக இருக்கும். அல்லது தன் வாழ்நாள் முழுக்கவே அவள் இப்படி உச்சங்களிலிருந்து உச்சங்களை நோக்கித்தான் தாவிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு சலிப்பதில்லையா? களைத்து எதையும் அறியாமல் ஆகிவிடுவதில்லையா அவள் உள்ளம்? அச்சலிப்பின்மைதான் அரசுசூழ்பவர்களுக்குரிய முதன்மைத் தகுதியா?

பெருவணிகர்கள், படைத்தலைவர்கள் என உலகியலை ஆளும் ஒருவர் அடையவேண்டிய தகுதியே உலகியலின் உச்சநிலைகளில் சலிக்காமல் இருந்துகொண்டிருப்பதுதானா? ஒருகணமேனும் ஓய்வை விழைபவர், விலக எண்ணுபவர் தன்னை ஒப்படைத்துவிட்டவர். சோர்வும் சலிப்பும் வந்து அவரை எக்கணமும் சூழ்ந்துகொள்ளும். அவர் சொற்களில், முகத்தில் அது வெளிப்படும். அவர்கள் வெல்லப்படுவார்கள், விலக்கப்படுவார்கள். அவள் இன்னமும் அரசி, ஒவ்வொரு துளியிலும் அரசி. அரசியெனப் பிறந்தவர்கள் என தேவயானியை, சத்யவதியை, தமயந்தியை, திரௌபதியை சொல்வார்கள். இவளையும் சொல்லியாகவேண்டும். இவளை நம்ப முடியும். இவள்மேல் அனைத்தையும் சுமத்திவிட்டு இளைப்பாற முடியும். அரசன் தன் குடிகளுக்கு அளிக்கவேண்டியது அந்நம்பிக்கையை மட்டும்தான்.

சத்யபாமையைக் கண்டதும் அஸ்வன் எழுந்து தலைவணங்கினார். சத்யபாமை “அமைச்சர் உங்கள் கோரிக்கை என்ன என்று சொன்னார். மைந்தனின் நிலையையும் இளவரசியின் நிலையையும் அறிவேன். அவர்கள் எந்நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நோக்கிவிட்டு முடிவெடுக்கலாமென்று எண்ணினேன்” என்றாள். அஸ்வன் “அரசி, இளமைந்தர் உயிர்வளர்கிறார். அவர் உண்ணும் பாலின் அளவு மிகுந்துகொண்டே இருக்கிறது. இளவரசியின் உடலில் அனல் அடங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. அது எத்தனை பொழுது நீடிக்கும் என்று சொல்ல முடியாது” என்றார். ”மைந்தனை நான் பார்க்கமுடியுமா?” என்று சத்யபாமை கேட்டாள். “மூன்று வாரம் வரை அவர் உள்ளிருந்து வெளிவர முடியாது” என்றார் அஸ்வன்.

அவள் உத்தரையின் அருகே சென்றாள். உத்தரை அவர் முதலில் கண்ட அதே நிலையில் படுத்திருந்தாள். அவளருகே குனிந்து அமர்ந்து “உத்தரை! உத்தரை!” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். உத்தரை உடலில் எந்த அசைவும் தென்படவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் சத்யபாமை “உத்தரை! உத்தரை!” என்று அழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் “உன் மைந்தன் உயிருடன் இருக்கிறான். அவன் அஸ்தினபுரியை ஆள்வான் என்கிறார்கள் நிமித்திகர். அவன் உயிருடன் வளரவேண்டுமென்றால் இப்போது உன்னைவிட்டு நீங்கியாகவேண்டும்” என்றாள்.

உத்தரையின் முகத்தையே சாரிகர் நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அதில் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. “நோக்குக, உனக்கு வேறுவழியில்லை! உன் உடல் தேறினால் நீயும் மைந்தன் அருகே செல்லலாம்” என்றாள் சத்யபாமை. “உன் ஒப்புதலுடன் மைந்தனை துவாரகைக்கு அனுப்புகிறேன். நீ ஒப்புதல் அளிக்கவேண்டும்.” அவள் மெல்ல முனகினாள். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றாள் சத்யபாமை. உத்தரை மேலும் முனகினாள். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று சத்யபாமை மீண்டும் கேட்டாள். அவளுடைய முனகல் சொல் போலவே ஒலித்தது. சத்யபாமை சாரிகரிடம் “கேட்டுச்சொல்க!” என்றாள். சாரிகர் அருகே மண்டியிட்டு அவள் உதடுகளின் அருகே செவியை வைத்தார். முனகலோசை மீண்டுமொருமுறை எழுந்தது. வெறும் ஒலியாக கேட்டது அது. மீண்டுமொருமுறை கேட்டதும் அவர் மெய்ப்புகொண்டார். அதன் பின்னரே அச்சொல் என்ன என்று சித்தம் உணர்ந்தது.

அவர் எழுந்து “காண்டீபம்” என்று சொன்னார். “என்ன?” என்றாள். “காண்டீபம் என்றுதான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்றார் சாரிகர். “ஆம், அதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாள்” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். “மாயையிலிருந்து எவரும் விடுபடுவதில்லை” என்றபின் திரும்பி அஸ்வனிடம் “பீதரே, நீங்கள் மைந்தனை துவாரகைக்கு கொண்டுசெல்லலாம், என் ஒப்புதல் உண்டு. உரிய ஆணையை சற்றுநேரத்தில் பிறப்பிக்கிறேன்” என்றாள். அஸ்வன் தலைவணங்கினார். “இன்று இப்போதே கிளம்புவது நன்று என்பது என் எண்ணம். கடற்கரைக் காற்று என்றால் இச்சிப்பி மேலும் சிலநாள் வாழும்.”

சத்யபாமை “இன்று மாலையாகிவிட்டது” என்றாள். “இப்போதே கிளம்பினால் இரவுக்குள் சென்றுவிடுவோம். பொழுது கடத்துவது நன்றல்ல. மேலும் இந்தச் சிப்பியுடன் பாலையின் எரியும் வெயிலில் செல்வதும் உகந்தது அல்ல” என்றார் அஸ்வன். “எனில் மேலும் இருபது காவலரை படைக்கலங்களுடன் உடன்வரச் சொல்கிறேன்” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். அஸ்வன் “இப்பேழையின் அருகே அமர்ந்திருக்கையில் இதற்குள் என் உள்ளத்தின் ஒரு பகுதி வாழ்கிறது. அதனூடாக நான் அறிவதே என்னை நடத்துகிறது. மைந்தர் வளர்துயிலில் இருக்கிறார்” என்றார். சத்யபாமை உத்தரையை நோக்கினாள். “அவருடைய குருதிப்பெருக்கு நின்றுவிட்டது. உரிய மருந்துகளுடன் என் மாணவர்களில் ஒருவர் இங்கே இருப்பார்” என்று அஸ்வன் சொன்னார்.

சத்யபாமை வெளியே கிளம்பும்போது சாரிகரிடம் “வருக!” என அழைத்தாள். அவர் அவளுடன் வெளியே சென்றார். “நீங்களும் உடன் செல்லுங்கள்” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். “நான்…” என அவர் தயங்கினார். “என்னை இளவரசியின்பொருட்டே அனுப்பியிருக்கிறார்கள்” என்றார். “இங்கே நான் இருக்கிறேன். நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் அவர்களுடன் செல்வதே நல்லது. மைந்தனின் பொருட்டே அஸ்தினபுரி கவலை கொள்ளும்” என்றாள் சத்யபாமை. “மேலும் துவாரகையில் இப்பீதர்களுக்கு அணுக்கமானவர்கள் எவருமில்லை. அவர்கள் கோருவன அங்கே செய்யப்படவேண்டும். நீங்கள் அங்கே ஆணையிடும் நிலையில் இல்லை என்றாலும் அந்தணராக உங்கள் சொல் எங்கும் மீறப்படாது.”

சாரிகர் “அரசி…” என்று தயங்கியபடி அழைத்தார். “அங்கே மறைந்த பேரரசர் துரியோதனனின் மகள் லக்ஷ்மணை ஆட்சி செய்கிறார் என்றீர்கள். அவர் தன் தந்தையரைக் கொன்று அஸ்தினபுரியை வென்று ஆளும் யுதிஷ்டிரன் மீதும் இளைய யாதவர் மீதும் கடுஞ்சினம் கொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னீர்கள்” என்றார். “இக்குழவி பாண்டவர்களின் எஞ்சும் துளி. இது அழிந்தால் பாண்டவர்களின் கொடிவழி அறுந்து போய்விடும்.” சத்யபாமை “நீர் எண்ணுவதென்ன என்று தெரிகிறது. இக்குழவிக்கு கிருஷ்ணையால் தீங்குவரக்கூடும் என்றா?” என்றாள். “அவர் நேரடியாக தீங்கிழைக்க வேண்டியதில்லை. இப்போது உரியவை அனைத்தையும் செய்யாமலிருந்தால், செய்வனவற்றை சற்றே பிந்தினால், நேரடியாக ஈடுபடாமல் தவிர்த்துவிட்டால்கூட இம்மைந்தன் வாழமாட்டான்” என்றார் சாரிகர்.

பெருமூச்சுடன் “உங்கள் ஐயமும் அச்சமும் புரிந்துகொள்ளற்குரியதே” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். “அவளுடைய வஞ்சம் இயல்பானது, ஏனென்றால் அவள் துரியோதனனின் மகள்.” அவள் முகம் ஒளிகொண்டது. புன்னகை இன்றி ஒரு முகத்தில் ஒளியெழுவதை அப்போதுதான் சாரிகர் கண்டார். “ஆனால் இப்புவியில் எந்தக் குழந்தையையும் ஈன்ற அன்னையிடம் என நம்பி ஒப்படைப்பதென்றால் அது கிருஷ்ணையிடமே. முற்றெதிரியின் குழந்தையே ஆயினும். ஏனென்றால் அவள் துரியோதனனின் மகள்” என்றாள் சத்யபாமை. அவர் மெய்ப்புகொண்டு அறியாமல் கைகூப்பினார். புன்னகையுடன் “செல்க, நன்றே நிகழும்!” என்றாள் சத்யபாமை. சாரிகர் தலைவணங்கினார்.

 

சாரிகர் தன் அறைக்குச் சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கைகளைக் கோத்து தலைகுனிந்து எச்சொற்களும் திரளாத உளப்பெருக்கில் ஆழ்ந்திருந்தார். உடல் எடைகொண்டபடியே வந்தது. ஏவலனிடம் கதவை மூடும்படி சொன்னார். வெளிக்காற்று சாளரம் வழியாக உள்ளே சுழித்தது. சாளரக் கதவுகளையும் மூடும்படி அவர் சொன்னார். அவன் அனைத்துக் கதவுகளையும் மூடியபோது அறைக்குள் இருட்டு நிறைந்தது. அவர் மஞ்சத்தில் உடலை நன்கு சுருட்டிக்கொண்டு படுத்தார். கருக்குழவிபோல. அவர் கண்களுக்குள் இருள் நிறைந்தது. உடலுக்குள் பரவி அனைத்தையும் மூடியது. இருள் குளிர்ந்திருந்தது. நனைந்த மரவுரிமெத்தைபோல அனைத்தையும் அழுத்தி மூடியது.

அவர் விழித்துக்கொண்டபோது உள்ளம் சற்றே தெளிந்திருந்தது. எழுந்து அமர்ந்தார். தான் கண்ட கனவை எண்ணிக்கொண்டார். விழிப்பதற்கு முன்னர்தான் அக்கனவை கண்டிருந்தார். ஆனால் அது மிகத் தொலைவில் இருந்தது. அவர் ஒரு படகில் சென்றுகொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பின்னால் ஒரு பெருநகர் இருந்தது. முகில்களால் ஆனது. வெண்முகில்களே சுவர்களும் கூரைகளும் குவடுகளுமாக அமைந்தது. அதன்மேல் கருடக்கொடி பறந்துகொண்டிருந்தது. அவர் அருகே அமர்ந்திருந்த கரிய முகமும் வெண்பற்களும் கொண்ட மாலுமி “அது கடந்துசெல்கிறது” என்றான்.

அவர் திரும்பி நோக்கியபோது அந்த முகில்நகரம் கரைந்து வானில் மறைந்துகொண்டிருப்பதை கண்டார். பிசிறுகளாக, புகையாக, வான்கீற்றாக மாறி அது முழுமையாக வடிவிழந்தது. அவர் பெருமூச்சுடன் திரும்பி மாலுமியிடம் “அது மீண்டும் பிறந்தெழுமா?” என்றார். “ஆம், ஆனால் எப்போது என்று சொல்லமுடியாது” என்றான். தன் கையில் ஒரு முத்துச்சிப்பி இருப்பதை அவர் கண்டார். அது ஒரு வெற்றிலைப் பேழை. அவர் அதை திறந்தபோது உள்ளே பச்சைநிறத் தளிர்வெற்றிலைகளின் அடுக்கும் பொன்னிறப் பாக்கும் சுண்ணச் சிப்பியும் இருந்தன. அவர் ஒரு வெற்றிலையை எடுத்து நீவினார். அதில் சுட்டுவிரலால் எழுதினார். ஒரு சொல்லை.

அச்சொல் என்ன? அவர் ஒருமுறை தன் அகம் நோக்கி வினவிவிட்டு பெருமூச்சுடன் எழுந்தார். ஏவலனிடம் “நான் உடனே கிளம்பவேண்டும்” என்றார். பரபரப்பாக தன் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டார். ஏவலன் அவர் பொதிகளை சேர்த்தமைக்க உதவினான். தன் பொருட்கள் என அங்கே கொண்டு வந்தவை மிகக் குறைவே என உணர்ந்தார். அவர் அங்கே வந்து இரு இரவுகளே கடந்துள்ளன என்பதை அதற்குப் பின்னரே தெளிந்தார். இரு இரவுகளில் நெடுந்தொலைவு வந்துவிட்டிருந்தார். அதற்குப் பின்னால் பெரும்பாலை. அதற்குப் பின் ஒரு நீள்பாதை. அதற்கும் அப்பால் இருந்தது அஸ்தினபுரி. அவரால் அதை நினைவுகூரக்கூட முடியவில்லை.

அவர் வெளியே வந்தபோது பீதர்கள் ஒருங்கிவிட்டிருந்தார்கள். அவர்களின் தேரில் அந்தப் பெரிய பேழை கொண்டுவந்து ஏற்றப்படுவதை அவர் நோக்கிநின்றார். பீதர்நாட்டு இளைஞர்களில் ஒருவன் அருகே நின்று அப்பேழை உறுதியாக தேரின் தட்டின் நடுவே அமைவதை நோக்கி உறுதிப்படுத்தினான். அரண்மனையின் அறைக்குள் இருந்து அவர்களின் பொருட்களைக் கொண்டுவந்து வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடன் வந்த காவலர்கள் தங்கள் புரவிகளை சேணம் அமைத்து சித்தப்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர். அவை கிளம்பும் செய்தியை அறிந்து ஊக்கம் அடைந்து தசைகள் விதிர்க்க எடைமிக்க குளம்புகளை எடுத்துவைத்து நிலையழிந்து சுற்றிவந்தன.

சாரிகர் அரண்மனை ஏவலனிடம் “அரசியின் ஓலை ஒருக்கமாகியிருக்கிறதா என்று நோக்கி வா” என கூறி அனுப்பினார். அவர் உள்ளம் ஓய்ந்து கிடந்தது. உள்ளம் அத்தனை களைப்புறுமா என அவரே வியந்துகொண்டார். மாலை அணுகிக்கொண்டிருந்தது. முற்றத்தில் வெயில் சரிந்து விழுந்திருந்தது. அவர் வெளிச்சத்தை நோக்க முடியாமல் திரும்பிக்கொண்டார். கண்கள் கூசி நீர் வழிந்தது. கிளம்புவது வரை உள்ளே சென்று அரண்மனை அறைக்குள் அமர்ந்திருந்தாலென்ன என்று எண்ணினார்.

ஆனால் அதற்குள் அவருக்கான ஆணையோலையுடன் ஏவலன் திரும்பி வந்தான். அவர் அதை பிரித்து ஒருமுறை சொல்லோட்டி நோக்கிய பின் மீண்டும் குழலில் இட்டார். “நம் வீரர்களும் கிளம்பியாகவேண்டும். அரண்மனையிலிருந்து காவலர் குழு ஒன்று வருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறது” என்றார். ஏவலன் “அவர்கள் கோட்டைவாயிலில் அணிவகுத்திருக்கிறார்கள்” என்றான். உள்ளிருந்து தன் மாணவனின் தோளில் கைவைத்தபடி மருந்துப்பேழையுடன் அஸ்வன் வந்தார். சிற்றடி எடுத்துவைத்து அணுகி அவரை நோக்கி புன்னகைத்தபின் தேரிலேறிக்கொண்டார்.

சாரிகர் முன்னால் சென்று “கிளம்புவோம்” என்று கைதூக்கிக் காட்டினார். வீரர்கள் அணிவகுத்தனர். கொடிவீரன் முன்னால் செல்ல அதைத் தொடர்ந்து வீரர்களின் நிரை சென்றது. தேர் அதற்குப் பின்னால் செல்ல சாரிகர் அதற்குப் பின்னால் நின்ற தன் தேரில் ஏறிக்கொண்டார். அந்த நிரை மெல்ல சாலையில் ஏறி சீரான இடைவெளிகளுடன் செல்லத்தொடங்கியது. ஊர் முழுக்க மஞ்சள் வெயில் பரவியிருந்தது. வழியருகுகளில் நின்றிருந்தவர்கள் அவர்களை உற்று நோக்கினர். சிலர் கைசுட்டி ஓரிரு சொற்களில் பேசிக்கொண்டார்கள். அவர் அவர்களின் உதடுகளையே கூர்ந்து நோக்கினார். அவர்கள் பேசுவதென்ன என்பதை உய்த்துணர முயன்றார். கோட்டைவாயிலை அடைவதற்குள் அவரால் அவர்களின் சொற்களை உணரமுடிந்தது. அவர்கள் எவருக்கும் அதில் அஸ்தினபுரியின் இளவரசன் செல்வது தெரியவில்லை என்று புரிந்தது.

கோட்டையின் உள்வாயிலில் இருபது பேர் கொண்ட படை காத்துநின்றது. அவர்கள் சாரிகரைக் கண்டதும் வாள் தாழ்த்தி வணங்கினர். நிரையின் முகப்பில் செல்லும்படி சாரிகர் ஆணையிட்டார். அவர்கள் நிரைவகுத்து கொடியுடன் முன்னால் சென்றனர். அவர்கள் கோட்டையைவிட்டு வெளியேறியபோது சாரிகர் திரும்பிப்பார்த்தார். கோட்டைவாயில் பொன் என சுடர்விட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதன் முகப்பு முற்றத்தின் மென்மணல் மேல் மஞ்சள் ஒளி பரவிக்கிடந்தது. அவர் அதை நோக்கியபடி விழிகளை வெறித்து அமர்ந்திருந்தார். கோட்டை மிதந்து அலைபாய்ந்து அகன்று சென்றது.

சாரிகர் புல்வெளி அலையலையாக பின்னகர்ந்து செல்வதை கண்டார். பசுக்கள் கூட்டங்களாகத் திரண்டு மணியோசையுடன் நிரைகொண்டு கோட்டை நோக்கி செல்லத்தொடங்கின. அவை உள்ளே நுழைவதற்கு ஒரு சிறுவாயில் இருப்பதை அவர் கண்டார். அவை அங்கே கூடித்தேங்கி ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உள்ளே சென்றன. அங்கே நின்றிருந்த ஆயர்கள் அவற்றைத் தட்டி உள்ளே அனுப்பினர். வெண்ணிறப் பசுக்கள் மஞ்சள் மினுப்பு கொண்டிருந்தன. மாந்தளிர்நிறப் பசுக்கள் அனலென்றே சுடர்ந்தன. கரிய பசுக்களின் வளைவுகளில் மரவுரிச்செம்மை தெரிந்தது.

மென்மணல் அலைகளால் ஆன பாலை வரத்தொடங்கியது. அவர் தொலைவான்கோட்டின் மேல் கதிர்வட்டம் நின்றிருப்பதை கண்டார். அதை அனற்சுழல் ஒன்று சுற்றியிருந்தது. அது மெல்ல சுழன்று கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. களைத்த பறவைகள் ஒளியைத் துழாவியபடி ஊடாக கடந்து சென்றன. மணற்கதுப்புகளில் காலடிகள் பதிந்திருந்தன. அவற்றின்மேல் காற்று மென்மணலை அள்ளிப்பொழிந்தது. மணல்வளைவுகளின் விளிம்புகளில் அனல்பொறிகள் என சுடரும் மணல் அலையெழுந்தது. காற்றில் மண்வெந்த மணம். எங்கிருந்தோ ஓர் ஓநாயின் மெல்லிய ஊளை கேட்டது. வண்டிகளின் சகடங்களும் புரவிக்குளம்புகளும் மண்ணில் பதிந்துசெல்லும் ஓசை அறியா மொழியாலான ஓர் உரையாடல்போல் ஒலித்தது.

அந்தி இருண்டது. செம்மை விரைவாகவே அகன்று தொடுவான்கோட்டின் வாள்முனைக் கூரொளி மட்டுமே எஞ்சியது. மணல் அலைவளைவுகள் மிளிர்ந்து கிடந்தன. வானத்தில் விண்மீன்கள் பிதுங்கி எழத்தொடங்கின. மெல்லிய சிறகடிப்போசையுடன் புறா ஒன்று வானில் மிதந்து இறங்கி முன்னால் சென்ற துவாரகையின் காவலனை அணுகியது. அவன் அதைப் பிடித்து அதன் காலில் இருந்த ஓலையை எடுத்துப் படித்துவிட்டு புரவியைத் திருப்பி அவரை நோக்கி வந்தான். அருகணைந்து சொல் இன்றி அதை அவரிடம் தந்தான்.

அவர் அதற்குள் அதன் செய்தியை உய்த்தறிந்துவிட்டிருந்தார். அதை சற்று தூக்கி காற்றிலிருந்த கசிவொளியில் படித்தார். சுருக்கமான ஒற்றை வரி அஸ்தினபுரியின் இளவரசி உத்தரையின் சாவை அறிவித்தது. அவர் அதை நெடுநேரம் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் தேர் சென்றுகொண்டே இருந்தது. தேருடன் வந்துகொண்டிருந்த வீரன் “ஆணையில் ஏதேனும் மாறுதல் உண்டா?” என்றான். “இல்லை, செல்க!” என்றபின் “பீதர்களின் வண்டிக்குச் சென்று முதிய பீதரிடம் இச்செய்தியைக் கூறுக!” என்றார். அவன் தலைவணங்கி “ஆணை” என்றபின் புரவியைச் செலுத்தி முன்னால் சென்றான்.

அவன் பீதர்களின் தேரை அணுகி அஸ்வனிடம் செய்தியை அறிவிப்பதை சாரிகர் பார்த்தார். அவர் தலையை வெளியே நீட்டி அச்செய்தியை வெறுமனே கேட்டுக்கொண்டார். பின்னர் ஒரு சொல் உரைத்து தலையை பின்னிழுத்து திரைச்சீலையை மூடிக்கொண்டார். தேர்களின் விரைவு சற்றும் குறையவில்லை. சாரிகர் நெஞ்சுக்குள் ஒரு விம்மலை உணர்ந்தார். மூச்சு திரண்டு சிக்கிக்கொண்டதுபோல. அதை வெளிவிட விழைபவர்போல மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டார். ஆனால் அது அவ்வண்ணமே இருந்தது. அவர் செருமிக்கொண்டும் முனகிக்கொண்டும் தேர்ப்பீடத்தில் அசைந்து அமர்ந்தார்.

இருள் மெல்ல சூழ்ந்துகொண்டது. வானில் விண்மீன்கள் பிதுங்கி எழுவதுபோலத் தோன்றின. அவர் அவற்றை அண்ணாந்து நோக்கியபடியே சென்றார். எத்தனை கோடி! வானமென்பதே விண்மீன்களை செறிவாக அடுக்கி உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வளைகூரைதான் போலும். விண்மீன்களின் ஒளி பெருகிக்கொண்டே வந்தது. நீல வெளிச்சம் பெற்று மணற்குவைகள் தன்னொளி கொண்டன. ஓநாய் ஒன்றின் ஓசை அகலே கேட்டு அடங்கியது.

அவர் எண்ணங்களில் ஆழ்ந்து விழிநோக்கு சித்தத்தை அடையாமலாகி மீண்டும் வானை நோக்கியபோது திடுக்கிட்டார். வானில் ஒரு கோட்டுருவக் கரடி தெரிந்தது. நோக்கை விலக்கி மீண்டும் பார்த்த போதும் அவ்வண்ணமே தெரிந்தது. கரடியா? யவனர் வானில் ஒரு விண்மீன்கூட்டங்களை கரடி என்பார்கள் என கேட்டிருந்தார். அதை பலமுறை முயன்றும் பார்க்கமுடியவில்லை. அவர் நோக்கிக்கொண்டே இருக்க அது சிதைந்து உருவழிந்தது. அது எழுபடிவர் விண்மீன்தொகை என்பார்கள். அவர் விழிகளால் தொட்டுத்தொட்டு ஏழு படிவர்களையும் அடையாளம் கண்டார். கிரதுவும், புலஹரும், புலஸ்தியரும், அத்ரியும், அங்கிரஸும், வசிட்டரும், மரீசியும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஊழ்கத்திலென அமர்ந்திருந்தனர். ஊழ்கம் அவர்களை மேலும் மேலும் சுடர்கொள்ளச் செய்தது.

அதில் வசிட்டரை கூர்ந்து நோக்கினார். எழுபடிவரில் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டால் அருகே அருந்ததியை காணமுடியும். நாணும் குலமகள். வசிட்டரின் அருகே வானில் பாதி புதைந்திருப்பாள். எனினும் தன் ஒளியால் தன்னை வெளிக்காட்டிக்கொண்டும் இருப்பாள். வசிட்டரின் ஒளி பெருகிச் சொட்டிய துளி என. அவர் அருந்ததியை பார்த்தார். விழியிமைத்தாலும் அது மறைந்துவிடும் என எண்ணியதுபோல் நோக்கிக்கொண்டே இருந்தார்.

விழிமயக்கா எனத் தெரியவில்லை. அவர் அருந்ததியின் அருகே அருந்ததியில் பாதி மறைந்ததுபோல் பிறிதொரு மீனை கண்டார். அருந்ததியின் ஒளிநிழல். விழி திருப்பியபோது அவர் வசிட்டர் அருகிலும் இன்னொரு ஒளிநிழலை கண்டார். இணைபிரியாதவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் தவம்செய்பவர்கள். ஆனால் அது மெய்யல்ல. அவர்கள் இருவரும் தங்கள் ஒளிர்நிழலையே தவம் செய்கிறார்கள். தாங்களே தங்களுக்கு துணையெனக் கொண்டு வானில் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் அது விழிமாயம் என உடனே தெரிந்தது. ஓர் இமைப்பில் அந்த இரட்டைத்தன்மை அகன்றுவிட்டது. அவர் தளர்ந்து தேர்த்தட்டில் கால்நீட்டிச் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார். மீண்டும் விண்மீன்களை ஒற்றைப் பெரும் பரப்பாக பார்க்கலானார். விண்மீன்கள் பின்னோக்கி ஒழுக நாவாய் என அவர் தேர் முன்னால் சென்றது. அருகே அமர்ந்திருந்த அந்தக் கரிய மாலுமி ஏதோ சொன்னான். அவர் அவனுக்கு மறுமொழி உரைத்தார். ஒரு சொல். அச்சொல்லுடன் விழித்துக்கொண்டார். அச்சொல் என்ன? அவர் விண்மீன்களில் அதை தேடுவதுபோல் அமர்ந்திருந்தார்.

தேர் ஒரு கல் மேல் ஏறி அமைந்து உலுக்கிக்கொண்டது. அவர் உடல் அதிர்ந்தமைந்தபோது அவருள் அச்சொல் இருந்தது. அது எப்போதுமே அங்கேதான் இருப்பதுபோல. “தோன்றா விண்மீன்.” ஆனால் அது நான் இப்போது பார்த்தது. இல்லை, அதை முன்னரே எழுதிவிட்டேன். “தோன்றா விண்மீன்களால் ஆனது வானம்.” அது நான் என் காவியத்தின் முதல் வரியாக எண்ணிக்கொண்டது. நூறுமுறை சொல்லிக்கொண்டது. பாலைநிலத்தில் விண்மீன் நோக்கி படுத்திருக்கையில் அதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன். கண்ணிநுண்தாம்பினால் வானில் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு சிறு விண்மீன். அது தோன்றவே இல்லை.

அவர் தன் கையை தேருக்குள் துழாவி ஏட்டுப்பெட்டியை எடுத்தார். திறந்து ஓலையை எடுத்து அதன் மேலேயே வைத்து எழுத்தாணியால் எழுதத் தொடங்கினார். விழிநோக்கு மறைந்த இருளில் கை எழுதிக்கொண்டே சென்றது.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 27

பகுதி மூன்று : கண்ணிநுண்சிறுதாம்பு – 10

சாரிகர் தன் அறையின் மஞ்சத்தில் நினைவு மீண்டார். அவரருகே ஏவலன் நின்றிருந்தான். “துயில்கொள்க… பீதர்நாட்டு ஓய்வுமருந்து தரப்பட்டிருக்கிறது” என்றான். அவர் உள்ளத்தில் எந்நினைவும் இருக்கவில்லை. அவர் வெறுமனே ஏவலனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். கையூன்றி எழமுயன்றபோது ஓர் உலுக்கலாக அனைத்தும் விழிகளுக்குள் தோன்ற விக்கலோசையுடன் மஞ்சத்தில் விழுந்தார். ஏவலன் நீர்க்குவளையை எடுத்து நீட்ட அதை வாங்கி உடல்முழுக்க சிந்தும்படி அருந்தினார். நீர் உள்ளே சென்று வெம்மையை அணைத்தது. கண்களை மூடி குருதித்தெறிப்புகள் சுழல்வதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

மீண்டும் எழுந்தபோது உடல் ஒருமை கொண்டிருந்தது. “நீங்கள் சற்று ஓய்வெடுக்கலாம், அமைச்சரே” என்று ஏவலன் மீண்டும் சொன்னான். “இல்லை” என்று அவர் எழுந்து பீடத்தருகே சென்றார். அதிலமர்ந்துகொண்டு “நெடும்பொழுதாகிவிட்டதா?” என்றார். “ஆறு நாழிகைப் பொழுது” என்றான். “என்ன ஆயிற்று? இளவரசியும் மைந்தனும் எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள்?” என்றார். “இதுவரை அவர்கள் நலமே” என்றான் ஏவலன். அவர் தன் தலையை கைகளில் தாங்கிக்கொண்டு அமர்ந்தார். மூச்சிளைப்புடன் உடலை குறுக்கிக்கொண்டார்.

கைசுட்டி “ஏடு…” என்றார். ஏவலன் பேழையிலிருந்து ஏடும் எழுத்தாணியும் எடுத்து அளித்தான். நிகழ்வனவற்றை உடனே எழுதிவிடவேண்டும் என அவர் முன்னரே முடிவெடுத்திருந்தார். தொடங்கவேண்டிய வரியைக்கூட நெஞ்சுக்குள் யாத்திருந்தார். ஆனால் அந்த வரிகூட நினைவிலெழவில்லை. எழுத்தாணி ஓலையில் சுழித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு சொல் கூட இல்லாமல் உள்ளம் அவ்வாறு ஒழிந்துகிடந்ததே இல்லை. எப்போதெல்லாம் ஓலையும் எழுத்தாணியும் கிடைக்கின்றனவோ அப்போதெல்லாம் எழுதிக் குவித்தவர் அவர். அந்த முதற்சொல் என்ன? அது எவ்வெழுத்தில் தொடங்குவது? அவர் முட்டுந்தோறும் உள்ளம் மேலும் ஒழிந்தது.

எழுத்தாணியை ஓலை மேலேயே வைத்துவிட்டு அவர் எழுந்துகொண்டார். “என் சால்வை” என்றார். ஏவலன் சால்வையை எடுத்து அளிக்க அதை போர்த்திக்கொண்டு நடந்தார். அவருடைய அறையில் இருந்து இடைநாழிகள் வழியாக மைய அரண்மனைக்குள் செல்ல வழி இருந்தது. அதன் இணைப்பாக உத்தரையின் அறை அமைந்திருந்தது. நடக்க நடக்க நெடுந்தொலைவு என்று தோன்றியது. உடல் ஓய்ந்து கால்கள் நீரில் துழாவுவனபோல அசைந்தன. உள்ளம் சலிப்புற்று நோக்கும் காட்சிகளெல்லாம் அழகையும் பொருளையும் இழந்தன. உதடுகள் உலர்ந்திருக்க தொண்டை நீர் நீர் என தவித்தது.

இடைநாழியிலேயே அவர் பீதர்நாட்டு இளைஞனை கண்டார். அவன் புன்னகைத்து உடல் வளைத்து வணங்கினான். “குழவி எப்படி இருக்கிறது?”என்று அவர் கேட்டார். அவனுக்கு சொல் புரியவில்லை. மீண்டும் கேட்டதும் அவன் புன்னகைத்து தலைவணங்கி “உயிருடன்” என்று சொன்னான். அவனால் மொழி கடந்து பேசமுடியவில்லை என்று உணர்ந்து சாரிகர் “நான் அறைக்குள் செல்லலாமா?” என்றார். அவன் “ஆம்” என்றான்.

உத்தரையின் அறையின் வாயிலில் ஏவற்பெண்டு மட்டும் இருந்தாள். “என்ன ஆயிற்று? அரசியர் எங்கே?” என்றார். “இங்குதான் இருந்தார்கள். சற்றுமுன்னர்தான் இருவரும் தங்கள் அறைக்குச் சென்றார்கள்” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. “நான் உள்ளே செல்லலாமா? சென்று நோக்கிவந்து சொல்” என்றார். அவள் உள்ளே சென்றுவந்து செல்லலாம் என்று தலைவணங்கினாள். சாரிகர் தயங்கி பின்னர் கதவை அசைத்து ஒலியெழுப்பினார். “வருக!” என்று அஸ்வனின் குரல் கேட்டது. அவர் உள்ளே சென்றார். அவர் மேலும் தயங்கியபடி நின்று பின் உளம்திரட்டி உள்ளே சென்றார்.

அவர் முதலில் பார்த்தது அந்த சிப்பிப் பேழையைத்தான். அது அங்குதான் இருந்தது. அதன்பின் மஞ்சத்தில் உத்தரையை பார்த்தார். அவள் வெண்ணிறமான போர்வை போர்த்தப்பட்டு மஞ்சத்தில் கண்மூடிக் கிடந்தாள். முகம் உயிரில்லாத பொருள்போல தெரிந்தது. இமைகள் வீங்கி இரு சிப்பிகள்போல மூடியிருந்தன. இமைமயிர்கள் முழுக்க உதிர்ந்துவிட்டவை போலிருந்தன. உதடு இறுகி ஒரு சிவந்த சுருக்குமுடிச்சுபோல தெரிந்தது. உடல் முற்றாகவே போர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தது. அவளுடைய மஞ்சத்திற்கு அடியில் நெருப்போடு வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் கரியிலெழுந்த அனல் சீறிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் அஸ்வனை வணங்கினார். அவர் கண்களைச் சுருக்கிப் புன்னகைத்து “அவர்களுக்கு வெம்மை தேவையாகிறது” என்றார். ”உடலில் இருந்து குருதி வெளியேறிவிட்டது. குருதிதான் உடலுக்கு வெம்மையை அளிக்கிறது.” அவர் பீடத்தில் அமர்ந்து “வாழ்வார்களா?” என்றார். “வெம்மையை உடல் ஏற்றுக்கொண்டால் வாழ்வார்கள்” என்றார் அஸ்வன். அவர் பெருமூச்சுவிட்டு திரும்பி சிப்பியை பார்த்தார். “இது முத்துச்சிப்பியா? இத்தனை பெரிதாக உள்ளது?” என்றார்.

“இது முத்துச்சிப்பி அல்ல. இது பீதர்நாட்டில் உள்ள ஒருவகை கடற்சிப்பி. முத்துச்சிப்பியின் வகைப்பட்டதே. ஆனால் இயற்கையானது அல்ல. நெடுநாட்களுக்கு முன் எங்கள் நாட்டு மருத்துவர்களால் கடல்நீரிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டு உப்புகலந்த ஆற்றுநீரில் வளர்க்கப்பட்டது. கடலில் இது சற்று குளிர்நீரில் வாழ்வது. ஆற்றில் வெயில்படியும் வெய்யநீரில் வாழும்படி தன்னை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டது. சிப்பியின் அகத்தசை குளிர்ந்தது. இதன் அகத்தசை மானுட உடலளவுக்கே வெம்மையானது. பலநூறு தலைமுறைகள் தவமென முயன்று இதன் உயிரியல்பை மாற்றியமைத்து இவ்வாறு உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.”

“மிகப் பெரியது” என்றார் சாரிகர். “ஆம், இதன் முதல்வடிவுடன் ஒப்பிட மும்மடங்கு பெரியது” என்று அஸ்வன் சொன்னார். அவர் அதை நோக்கிக்கொண்டு “ஒரு கருவறைபோல” என்றார். “ஆம், கருவறையேதான். அக்குழவியின் உடலில் தோல் உருவாகியிருக்கவில்லை. அதை கையால் தொட்டாலே தசை வழன்று வந்துவிடும். தோல் வளர இன்னும் மூன்று வாரமேனும் ஆகும். அதுவரை அது இக்கருவறைக்குள் வாழ்ந்தாகவேண்டும்.” அவர் அந்தச் சிப்பியை பார்த்தார். “அது தன்னுள் வந்திருக்கும் உயிரை அறியும். மென்தசைகளால் சூழ்ந்துகொண்டு உயிர்வெம்மையை அளிக்கும். உணவை நாம் அளிக்கவேண்டும். மைந்தன் வெளிவந்து வாழவேண்டுமென்றால் ஆறு வாரமேனும் ஆகும்.”

“இச்சிப்பி அதுவரை உயிர்வாழுமா?” என்று அவர் கேட்டார். “சிப்பி நீரிலுள்ள மாசுக்களை உண்பது. ஆகவே அது உணவுண்ணுமென்றால் குழவியின் உடலை மாசுக்கள் தொடும். ஆகவே அதற்கு ஆறு வாரமும் உணவு அளிக்கப்படாது” என்று அஸ்வன் சொன்னார். “உணவின்றி அத்தனை நாள் அது உயிர்வாழும். பொதுவாகவே சிப்பிகள் ஒருமாதம் வரை உணவின்றி நீரின்றி வாழ்வன. இது மேலும் திறன்கொண்டது.” அவர் அதை மீண்டும் நோக்கி “கைகளும் கால்களும் தலையும் நெஞ்சும் இல்லாத அன்னை. கருவறை மட்டுமேயானவள்” என்றார். “ஆம், ஆனால் அன்னை. அக்கனிவு அதற்குள் எங்கோ தெய்வ ஆணையென அமைந்துள்ளது” என்றார் சாரிகர்.

சாரிகர் அதை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தார். உள்ளம் அதுவரை இருந்த எல்லா சோர்வையும் இழந்து ஊக்கம் கொண்டது. ஆனால் அது எழுச்சியாக அமையாது பரவிப் பரவி அமைதியாக மாறியது. ஊழ்கம் கூடுவதுபோல. அச்சிப்பிக்குள் சென்று தானும் ஒடுங்கிவிடவேண்டும் என்பதுபோல. அவ்வறையே ஒரு பெருஞ்சிப்பியாக மாறி தன் கதுப்பால் அவரை மென்மையாக மூடிக்கொண்டதுபோல. குருதிமணம், குருதி வெம்மை, குருதியின் மென்மை. குருதி அவரிடம் கூறியது, அமைக, அமைக, அமைக! அவர் விழிகள் சொக்கிச் சரிந்தன.

தன் தலை அசைய உடல் ஒருபக்கம் தள்ளப்பட்டபோது அவர் விழித்துக்கொண்டார். வாயிலிருந்து நீர் சொட்டியிருந்தது. அதை துடைத்தபடி அஸ்வனை பார்த்தார். சுருங்கிய விழிகள் நடுவே வெண்ணிற மணி அமைந்த இரு நூல் முடிச்சுகள்போல தெரிய அவர் முகம் தளர அசைவில்லாது அமர்ந்திருந்தார். துயிலாமல் அவ்வண்ணம் அமைய பீதர்களால் மட்டுமே இயலும் என அவர் எண்ணிக்கொண்டார். பெருமூச்சுடன் அசைந்தமர்ந்து அந்தச் சிப்பியை நோக்கினார். அக்கருக்குழவி அதற்குள் மீண்டும் தன் ஆழ்துயிலுக்குச் சென்றுவிட்டிருக்கும். நடுவே வந்து உலகைக் கண்டு மீண்டதையே அறியாமல் ஆகிவிட்டிருக்கும். அன்னையின் கருவில் இருக்கையில் அது கண்ட கனவுகள் என்ன? இப்போது அது ஆழியின் அலைகளை, அடித்தளத்து இருளின் செறிவை, நீரெடையின் அழுத்தத்தை, உயிர்ப்பெருக்கை, ஒளிக்கலங்கலை கனவு காண்கிறதா?

அவ்வாறு ஒன்று நிகழக்கூடும் என்பதையே அவரால் நம்ப இயலவில்லை. மெய்யாகவே நிகழ்கிறது, கண்ணெதிரே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. “இது எவராலும் நம்ப முடியாதது” என்றார். அஸ்வன் புன்னகைத்தார். “தேவர்களை, கந்தர்வர்களை நம்பலாம். இதை நம்ப முடியவில்லை” என்றார் சாரிகர். அஸ்வன் பற்கள் தெரிய சிரித்தார். “அக்குழவி எப்படி மூச்சுவிடுகிறது?” என்றார். “குழவியின் உடல் கருவறைக்குள் இருக்கையில் மூச்சுவிடுவதும் உண்பதும் இல்லை. வெளியே வந்ததும்தான் அவை தொடங்குகின்றன. இச்சிப்பித்தசைக்குள் இருக்கையில் உடல் தன்னை கருவறைக்குள் இருப்பதாகவே எண்ணிக்கொள்ளும். குறைவான மூச்சு அதற்கு போதும். சிப்பிக்குள் அதற்கான காற்றோட்டம் உண்டு. சிப்பியின் சவ்வுகளால் வடிகட்டப்பட்ட தூய காற்று” என்றார் அஸ்வன்.

“உணவை மட்டும் துளித்துளியாக அளித்தபடியே இருக்கவேண்டும். தூய முலைப்பால். அதுவன்றி எதையும் அவ்வுடல் ஏற்காது. அதை சிப்பியின் சிறு திறப்பினூடாக அமைந்த திரியின் வழியாக அளித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்” என அவர் சுட்டிக்காட்டினார். சிப்பிப்பொருத்தினூடாக உள்ளே சென்ற சிறுகுழாய் ஒன்றை அவர் கூர்ந்து பார்த்தார். “இது பீதர்நாட்டு கொடி. பஞ்சுத்திரிபோல பாலை உள்ளே கொண்டுசெல்லும். அதன் மறுமுனை மைந்தனின் வாயில் உள்ளது. வெளியே இந்தச் சிறு சிமிழில் முலைப்பாலை கறந்து ஊற்றிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.” அவர் “அருந்துகிறானா?” என்றார். “ஆம், உள்ளே செல்கிறது. அதுவே நம்பிக்கையூட்டுகிறது” என்றார் அஸ்வன்.

“இத்தகைய மருத்துவமுறையை கேள்விப்பட்டதே இல்லை” என்று அவர் சொன்னார். அவர் “உங்கள் நாட்டு மருந்துமுறை முழுக்கமுழுக்க தாவரங்களைச் சார்ந்தது. எங்கள் மருத்துவமுறை விலங்குகளைச் சார்ந்தது. ஊனும் குருதியும் கொம்பும் குளம்பும் என அனைத்தும் எங்கள் மருந்துகளே” என்றார். “இங்கே இன்று மட்டுமே குழவியை வைத்திருக்க இயலும். துவாரகைக்குக் கொண்டுசெல்வதே உகந்தது என்று தோன்றுகிறது. குழவி வளரத் தொடங்கினால் மேலும் மேலும் முலைப்பால் தேவைப்படும். அதற்குரிய பெண்டிர் அங்குதான் இருப்பார்கள். அத்துடன் இச்சிப்பி உப்புநீராவி கொண்ட காற்றிலேயே நீடுவாழும். இங்கே காற்று வறண்டிருக்கிறது.”

“ஆனால் மைந்தனின் அன்னை இங்குதான் இருக்கிறார்” என்று சாரிகர் சொன்னார். “ஆம், மைந்தனை அன்னையிடமிருந்து பிரித்தேயாகவேண்டும். அன்னையின் முலையில் ஒரு துளி அமுதுகூட இல்லை. அவர் மைந்தனைப் பெற்றதை அவர் உள்ளம் அறியவில்லை, ஆகவே உடலும் உணரவில்லை” என்றார் அஸ்வன். “இச்சிப்பிக்குள் இருந்து மைந்தன் வெளியே வரும்போது தொடர்ந்து முலைப்பால் அளிக்கப்படவேண்டும். முலைப்பாலில் நீராட்டியே ஒருமாத காலம் வைத்திருக்கவேண்டும். பெருநகர் ஒன்றில்தான் அதற்கான வாய்ப்புள்ளது.”

சாரிகர் “உங்களால் இயன்றதை செய்யுங்கள்” என்றார். “அரசியின் ஆணை அனைத்திற்கும் இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.” அஸ்வன் “இருப்பினும் முறையான ஆணை தேவை. நீங்கள் அரசியரிடம் பேசி அவ்வொப்புதலை வாங்கி அளிக்க முடிந்தால் நன்று” என்றார். “ஆம், அது என் கடமை” என்று சாரிகர் சொன்னார். எழுந்துகொண்டு உத்தரையை பார்த்தார். “இங்கே இளவரசரை வைத்திருப்பதும் நன்றல்லதான். இங்கே சாவு நிறைந்திருக்கிறது” என்றார். அஸ்வன் நிமிர்ந்து அவரை நோக்கினார். “இளவரசி வாழமாட்டார். ஐயமே வேண்டியதில்லை, அவர் முடிவெடுத்துவிட்டார்” என்றார் சாரிகர்.

 

சாரிகர் வெளியே வந்தபோது அங்கே சுபத்திரை அவரைக் காத்து நின்றிருந்தாள். அவரை நோக்கி ஓடிவந்து “என்ன சொல்கிறார்? இளவரசி எப்படி இருக்கிறாள்?” என்றாள். “இப்போது நலமாகவே இருக்கிறார்கள் இருவருமே” என்று அவர் சொன்னார். அவள் விழிகள் அசைவிழந்து அவரை நோக்கின. “மைந்தர் உயிரூறிக்கொண்டிருக்கிறார். தாய் உயிர்வற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் இருவரும் உயிருடன் இருக்கிறார்கள்” என்று அவர் சொன்னார். அவள் அவரை நோக்கி மேலும் அணுகி “மைந்தன் உயிருடன் வேண்டும். அதைவிட அவள் உயிருடன் எழவேண்டும்” என்றாள்.

அவள் விழிகள் சிவந்திருந்தன. “அவள் குடியில் மறுமணம் ஏற்கப்பட்டதுதான். புகழ்பெற்ற பேரரசி தமயந்தி அவள் குடியில் பிறந்தவள், அறிந்திருப்பீர். அவள் இதிலிருந்து எழுந்தால் விராடநாட்டுக்கு செல்லமுடியும். அங்கே இன்னொருவரை மணந்து அரசு அமர முடியும். விராடரின் குடியில் எஞ்சியிருப்பவள் அவளே” என்று மூச்சொலியுடன் சொன்னாள். “அவள் இங்கே கவர்ந்துவரப்பட்டவள். நம் குடியால் ஏமாற்றப்பட்டவள். இங்கே அவள் அடைந்தது ஒன்றுமில்லை. அவள் நொந்து ஒரு சொல் உரைத்தால் அஸ்தினபுரியும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் மட்டுமல்ல துவாரகையும் எரியும்.”

சாரிகர் அவள் உணர்வுகளை வியப்புடன் பார்த்தார். என்ன சொல்வதென்று அறியாமல் பொதுவாக “அவர் மீள்வது அவரின் எண்ணத்திலேயே” என்றார். “என்னை உள்ளே அனுப்பச்சொல்லுங்கள். நான் அவளிடம் பேசுகிறேன். அவள் இன்னமும் இளையவள். அவளுக்குச் சொல்லப்பட்டவை அனைத்தும் ஆண்கள் பேதையரை ஏமாற்றும்பொருட்டு உரைக்கும் பொய்கள். அவள் அவற்றை நம்பியிருக்கிறாள் என்றால் பேதையென்றே பொருள். பெண்கள் ஆண்களின் முடியுரிமைக்கு குருதிபெற்று முளைக்கச்செய்யும் நிலங்கள் மட்டுமல்ல. அவர்களே முடிசூடி அமர்ந்து நாடாள முடியும். உளம்விழைந்த வாழ்க்கையை அவர்கள் கொள்ளமுடியும்…”

அவர் அவளை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அவள் உடலில் இருந்து அனலெழுவதுபோல் இருந்தது. “அவள் தமயந்தியை எண்ணட்டும். அவளுடைய மூதன்னை அவளே. எந்த ஆணையும் எண்ணவேண்டியதில்லை. ஆணை எண்ணும் பெண் சிறுமையையும் துயரையும் அன்றி எதையும் பெறப்போவதில்லை. அது காதலாயினும் கணவனாயினும் மைந்தனாயினும் தமையனாயினும் தந்தையாயினும் வேறுபாடில்லை. அவளிடம் நான் சொல்கிறேன், அவள் எழுந்தாகவேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.”

“அவரிடம் இப்போது எவரும் பேசமுடியாது, அரசி” என்று சாரிகர் சொன்னார். “அதை நீங்கள் பேச வாய்ப்பிருக்கையில் பேசியிருக்கவேண்டும். இப்போது இச்சொற்களை உரைப்பதனால் என்ன பயன்? அவர்களை இவ்வரண்மனையின் பெண்கள் அனைவரும் வெறுக்கிறீர்கள் என்றீர்கள். இந்தக் குலமே வெறுக்கிறது என்றீர்கள்.” அவள் “இல்லை என அவளுக்கும் தெரியும்… நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கசந்தது ஏன் என்று இருவருக்குமே நன்கு தெரியும்… இக்கீழ்மையில் இனியும் நெளிவதில் பொருளில்லை என்று தோன்றிவிட்டது. அதை அவளும் எங்கோ உணர்ந்திருப்பாள். அவளிடம் சொன்னால் புரியும்… அவள் செவிகள் திறந்தேதான் இருக்கும். செவிவாயிலில் ஆத்மா வந்து நின்றிருக்கும். என்னை உள்ளே விடும்படி சென்று சொல்லுங்கள். நான் அவளிடம் பேசவேண்டும்” என்றாள்.

“நீங்களே அதை கோரலாம்” என்று சாரிகர் சொன்னார். “நான் வேறொரு பணியின்பொருட்டு அனுப்பப்பட்டுள்ளேன். மைந்தனை உடனே துவாரகைக்கு கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்கிறார்கள். அதற்கு அரசியின் ஒப்புதல் வேண்டும்.” அவள் உரக்க “இங்கிருந்து கொண்டுசெல்வதா? நான் ஒப்ப மாட்டேன். இங்கிருந்து மைந்தனை கொண்டுசெல்லக்கூடாது” என்றாள். “அதை அவர்களே முடிவுசெய்யவேண்டும்” என்றார் சாரிகர். “அவள் இங்கே நோயுற்றிருக்கிறாள். அன்னையிடமிருந்து மைந்தனைப் பிரிப்பது பெரும்பழி. அவள் நினைவு மீண்டு மைந்தனைக் கேட்டால் யார் என்ன சொல்லமுடியும்?”

அவர் தலைவணங்கி அவளிடமிருந்து விலகி நடந்தார். அவள் அவர் பின்னால் வந்தபடி “நில்லுங்கள், என் ஆணை இது! நில்லுங்கள்! அவளை விட்டு மைந்தனை கொண்டுசெல்ல முடியாது. அதற்கு எவ்வகையிலும் நான் ஒப்ப முடியாது” என்றாள். அவர் நின்று “அரசி, உங்கள் சொற்கள் ஒரு நிலையில் இல்லை. உங்கள் உள்ளமும் நிலையழிந்திருக்கிறது” என்றார். அவள் தளர்ந்து “ஆம், எதையும் சொன்ன பின்னரே நான் உணர்கிறேன். நான் என் நிலையில் இல்லை. அஸ்தினபுரியில் மைந்தனுக்கு நீர்க்கடன் கழித்து மீண்டபோதே நான் பிச்சியாகிவிட்டேன்” என்றாள்.

அவர் உளமிரங்கினார். “அரசி, உங்கள் அறைக்குச் சென்று ஓய்வெடுங்கள். இன்றைய நிலையை கையாளும் ஆற்றல் உங்கள் உள்ளத்திற்கு இல்லை. செல்க!” என்றார். அவள் ”இல்லை, என்னால் எங்கும் நிலைக்க முடியவில்லை. இச்சிறுமி இங்கே இவ்வண்ணம் கிடக்கையில் என்னால் அமைய முடியாது…” என்றாள். “நான் சொல்வதை கேளுங்கள். அவளிடமிருந்து மைந்தனைப் பிரிப்பது அவளை கொன்றுவிடும்.” சாரிகர் “அவர் மைந்தன் பிறந்ததையே உணரவில்லை என்று அஸ்வன் சொல்கிறார்” என்றார். “அவர்கள் அதை அறியமாட்டார்கள். அவள் உடலோ உள்ளமோ அறிந்திருக்காது. அவள் ஆத்மா அறியும்…”

சாரிகர் “நீங்களும் உடன் வருக! நான் அரசியிடம் நிகழ்வனவற்றை சொல்கிறேன். அவர் முடிவெடுக்கட்டும். உங்கள் எண்ணங்களையும் அரசியிடம் நீங்கள் சொல்லலாம்” என்றார். அவள் “நான் சொல்கிறேன். அவளால் உணரமுடியும். அக்குழவி அவள் மைந்தன். அவள் அதை பிரியமாட்டாள். அவளை கொல்வதுதான் அது” என்றபடி அவருடன் வந்தாள். அவர் தலைகுனிந்து நடந்தார். அவள் நின்று “நான் திரும்பி அங்கே செல்கிறேன். அவளருகே நான் இருக்கவேண்டும். அவள் அப்படி தனிமையில் கிடக்கலாகாது” என்றாள். சாரிகர் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருந்தார். அவள் “இல்லை, நான் அரசியை சந்திக்கவேண்டும்” என்றபடி உடன் வந்தாள். பின்னர் மீண்டும் நின்று “என் சொற்களை அவள் செவிகொள்ள மாட்டாள். நான் வருவதில் பொருளில்லை” என்றாள்.

சாரிகர் சத்யபாமையின் அறைவாயிலை அடைந்து தன் வருகையை அறிவிக்கும்படி கோரினார். சேடி சென்று மீண்டு உள்ளே செல்லும்படி தலைவணங்கினாள். அவர் உள்ளே சென்று அங்கே தரையில் எழுத்துப்பீடத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த சத்யபாமையை வணங்கி முகமனுரைத்து அஸ்வனின் கோரிக்கையை சொன்னார். “அஸ்வனின் கோரிக்கை இது. அவர் சொல்வது முறை என எனக்குப் படுகிறது. அங்கேதான் மைந்தனை உயிருடன் வைத்திருக்க முடியும். அந்தச் சிப்பி இங்கே உயிர்வாழாது…” என்றார். கையிலிருந்த எழுத்தாணியால் பீடத்தை நெருடியபடி “ஆம், ஆனால் உத்தரை…” என்றாள் சத்யபாமை.

“அதை நாம் முடிவெடுக்கவேண்டும். அவர் உயிர்வாழ்வதற்கான வாய்ப்பு மிகமிகக் குறைவு. இருவரில் ஒருவரை தக்கவைத்துக் கொள்வதுதான் செய்யக்கூடுவது” என்று சாரிகர் சொன்னார். ”அந்த முடிவை அரசி என நீங்கள்தான் எடுக்கவேண்டும். வேறு எவரும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள முடியாது. மேலும் உங்கள் சொல்லே துவாரகையை கட்டுப்படுத்தும்.” சத்யபாமை “நான் துவாரகையின் அரசி. இவள் அஸ்தினபுரியின் இளவரசி. என் முடிவால் அரசியல் சிக்கல்கள் எழக்கூடும்” என்றாள். “மேலும் அரசி என இப்போது நான் முடிவெடுக்கலாம். ஆனால் பெண் என என் உள்ளம் அதை ஏற்கவேண்டும்” என்றாள்.

“எனில் இளவரசி உயிர்துறக்கும்வரை இங்கே காத்திருக்கவேண்டும்” என்றார் சாரிகர். “அதன் விளைவாக மைந்தன் உயிர்துறப்பான் என்றால் அப்பொறுப்பையும் நீங்கள் எடுத்தாகவேண்டும்.” சத்யபாமை அவரை நோக்கிக்கொண்டு அசையாமல் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் விரல்கள் எழுத்தாணியை சுழற்றிக்கொண்டிருந்தன. “மைந்தன் பிழைக்க வாய்ப்புண்டு என்பதே இப்போதுவரை பீதர்மருத்துவர் சொல்வது. அவன் அஸ்தினபுரியின் இறுதித்துளிக் குருதி.”

சத்யபாமை “இப்போது ஒன்று புரிகிறது, அரசர் ஏன் இம்மகவு இங்கு பிறக்கவேண்டும் என முடிவெடுத்தார் என” என்றாள். “அஸ்தினபுரியிலோ இந்திரப்பிரஸ்தத்திலோ எனில் எவரும் இத்தகைய பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். என்ன நிகழ்ந்தாலும் அதில் அரசியல் உள்நோக்கம் இருப்பதாக பழி எழும். அவ்வச்சத்தாலேயே ஒவ்வொருவரும் தங்களை காத்துக்கொள்ள முயல்வார்கள். முடிவெடுக்க மாட்டார்கள்.” சாரிகர் “உங்கள் முடிவெடுக்கும் திறனை நம்பியிருக்கிறார் இளைய யாதவர்” என்றார்.

கதவு வெடித்துத் திறந்து சுபத்திரை உள்ளே வந்தாள். “அது அவள் குழவி. அவளே அறுதிச்சொல் கூறவேண்டியவள். எந்த முடிவென்றாலும் அவள் ஒப்புக்கொண்டாகவேண்டும்” என்றாள். “அவளிடம் கேளுங்கள். அவள் தன் மகவை பிரிய ஒப்புகிறாளா என்று கேளுங்கள். அவள் ஒப்பமாட்டாள். ஒருபோதும் தன் மைந்தனிடமிருந்து அகலமாட்டாள்.” சத்யபாமை “நீங்கள் உங்கள் அறைக்கு மீளுங்கள்… நீங்கள் தெளிவான உள்ளத்துடன் இல்லை” என்றாள். “விண்புகுந்த என் மைந்தனின் குரலை நான் கேட்கிறேன். அவன் கூறுவதையே நான் சொல்கிறேன். அவன் நீங்கள் செய்யவிருப்பதை ஒப்பவில்லை” என்று சுபத்திரை சொன்னாள்.

சேடி பின்னால் வந்து நின்றாள். சத்யபாமை அவளிடம் “அரசியை அவர் அறைக்கு கொண்டுசெல்க! அவர் ஓய்வெடுக்கட்டும்” என்றாள். “உங்கள் முடிவைக் கூறுக… அதை அறியாமல் நான் எங்கும் செல்லப்போவதில்லை” என்று சுபத்திரை சொன்னாள். “நீங்கள் கூறியபடியே செய்கிறேன். அவளிடம் கேட்கிறேன். அவள் சொல்வதையே செய்கிறேன்” என்றாள் சத்யபாமை. “சென்று ஓய்வெடுங்கள்… பல நாட்களாக துயில்நீத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் உள்ளம் குலைந்துவிட்டிருக்கிறது. சற்றேனும் துயின்றால் மீண்டுவிடுவீர்கள்.” சுபத்திரை பொருளில்லாமல் உறும “வருக!” என்று சேடி அவள் தோளை தொட்டாள். அவள் அவ்வழைப்புக்கு இணங்கி திரும்பிச் சென்றாள்.

சாரிகர் “எங்கிருக்கிறேன், என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்றே புரியவில்லை” என்றார். “வருக, சுபத்திரை சொன்னது உண்மை! அங்கு சென்று அவளிடம் ஒரு சொல் கேட்கும் பொறுப்பு எனக்கு உண்டு. அவளிடம் கேட்போம்” என்றாள் சத்யபாமை. சாரிகர் “ஆனால் அவர் எதையும் உணரும் நிலையில் இல்லை” என்றார். சத்யபாமை “ஆமாம், ஆனால் என்னால் அவளுக்கு உணர்த்திவிட முடியும் என்று படுகிறது” என்றாள். “வருக!” என்றபடி எழுந்துகொண்டாள்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 26

பகுதி மூன்று : கண்ணிநுண்சிறுதாம்பு – 9

சாரிகர் தன் அறைக்குள் சிறிதுநேரம்தான் ஓய்வெடுத்தார். சுவர்களுக்குள் இருக்க அவரால் முடியவில்லை. வெளியே வந்து புரவி ஒன்றை பெற்றுக்கொண்டு ஊருக்குள் புகுந்து தெருக்களினூடாக சுற்றிவந்தார். அது ஊர் போலவே தெரியவில்லை. ஓர் ஓய்விடத்தின் உளநிலையே அங்கிருந்தது. எங்கும் எத்தொழிலும் கண்ணுக்குப்படவில்லை. எவரும் எங்கும் செல்லவோ வரவோ இல்லை. தெருக்களில் மக்கள் அமைதியாக அமர்ந்து தளர்வான குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். நடந்தவர்கள் மிகமெல்ல காலடிவைத்து, அவ்வப்போது நின்று எதிரே வருபவரிடம் பேசியபடி சென்றனர். பகலில் வெயில் எழுந்துவிட்டிருந்தபோதும்கூட ஊர் அரைத்துயிலிலேயே இருந்தது.

அவர் ஊரின் கணிகையரை நோக்கிக்கொண்டு சென்றார்7. அவர்கள் அனைவருமே நல்லாடை அணிந்து, சிரித்துப்பேசிக்கொண்டு சாலைகளில் சென்றபோதிலும்கூட சோர்வுற்றிருந்ததை கண்டார். அங்கே ஒவ்வொன்றும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது, அந்த மாற்றத்தை அவர்கள் உணர்ந்துவிட்டிருக்கின்றனர், அது விழிக்கு தெரியவில்லை. விரைவிலேயே கோட்டை விளிம்புவரை சென்றுவிட்டார். அதையொட்டியே சுற்றி முகப்பு வரை வந்தார். அக்கோட்டை மேற்கே திரும்பித் திறந்திருக்கும் ஒற்றை வாயில் மட்டுமே கொண்டது. காவல் இருந்தவர்கள் அவருக்கு வணக்கம் கூறினர்.

அவர் கோட்டையினூடாக வெளியே சென்றார். இருபுறமும் புல்வெளி விரிந்து கிடந்தது. செழித்த பசும்புல்வெளி அல்ல. பூசணம் பரவியதுபோல வெண்ணிற நிலப்பரப்பில் புல்பரவியிருந்தது. காலையில் அங்கே அவிழ்த்துவிடப்பட்ட பசுக்களும் கன்றுகளும் அவற்றை அடித்தாடையால் கரம்பி தின்றுகொண்டிருந்தன. சற்று அப்பால் ஒரு சுனை இருக்கக்கூடும். அங்கே பசுக்கள் கூட்டமாக கூடி நின்றிருந்தன. முள்மரங்களுக்குக் கீழே சில பசுக்கள் படுத்திருந்தன. அவர் புல்வெளியின் எல்லை வரை சென்றார். அதற்கப்பால் வெண்மணல் விரிந்த பாலைநடுவே பாதை ஒரு வடுவென நீண்டு தொடுவான் நோக்கி சென்றது.

அவர் திரும்ப எண்ணியம்போது தொலைவில் ஒரு சிறு குழு வருவதை பார்த்தார். அவர்கள் எவர் என்று நோக்கி நின்றார். அவர்களின் கொடி குருதிச்செம்மையுடன் இருந்தது. அவர்களில் எண்மர் புரவிகளில் முன்னால் வந்தனர். தொடர்ந்து புரவி இழுத்த சிறிய கூண்டுவண்டி வந்தது. அந்த வண்டி ஒரு பீதர்நாட்டுப்பேழை போலிருந்தது. மென்மரப்பட்டையால் அமைக்கப்பட்டு மேலே செந்நிறமும் நீலநிறமும் கலந்த பட்டு ஒட்டி அணிசெய்யப்பட்டது. அந்த வண்டி அணுகி வந்தபோது அது பீதர்குடி வணிகனுக்குரியது எனத் தெரிதது. துவாரகையின் காவலர் அதை காத்துவந்தனர்.

அவரை அணுகிய முதன்மைக்காவலன் “நாங்கள் அஸ்வபதம் நோக்கி செல்கிறோம். தாங்கள் அங்கே இருப்பவரா?” என்றான். “ஆம்” என்ற சாரிகர் “வருக!” என அழைத்துக்கொண்டு திரும்பினாஎ. “இவர் பீதர்நாட்டு மருத்துவர். பீதர்நாட்டிலிருந்து இப்போதெல்லாம் கப்பல்கள் துவாரகைக்கு வருவதில்லை. நேற்று மாலை ஒரு சிறிய கப்பல் வந்தது. அதில் பொருட்களென ஏதுமிருக்கவில்லை. அக்கப்பல் மாளவத்தின் துறைக்கு சென்றுகொண்டிருந்தது. அதில் ஏதோ பழுது என கரையணைந்தது. அதில் இருந்தவர் இந்த மருத்துவர்” என்றான் வீரன்.

“மிக முதியவர். தன் இரு மாணவர்களுடன் துவாரகைக்குள் வந்தார். இளவரசர் சாம்பரை சந்திக்க அழைத்துச்சென்றோம். ஆனால் அவர் உடனே அஸ்வபதத்திற்கு செல்லவேண்டும் என்றார். எதன்பொருட்டு என அவருக்கே தெரியவில்லை. அவருக்கு ஆணைவந்தது என்றார். என்ன ஆணை என்றால் அங்கு செல்க என்றுமட்டுமே ஆணை என்றார். இளவரசர் சாம்பரின் அவையில் இவர் அதை சொன்னபோது அவர் எரிச்சல்கொண்டார். கொண்டுசெல்க என ஆணையிட்டார்.”

“அவரும் இரு மாணவர்களும் வண்டிக்குள் இருக்கிறார்கள். விந்தையான உடை அணிந்தவர்கள். அந்த ஆடை குருதிச்செம்மை வண்ணத்தில் அமைந்தது. கைகளை விரித்தால் சிறகுவிரிக்கும் பட்டாம்பூச்சியென ஆவது” என்று இன்னொரு காவலன் சொன்னான். “இங்கே ஏன் அவர் வருகிறார் என்பதை வழியெங்கும் நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம். இது வேட்டைக்கான ஊர். இப்போது வேட்டை நிகழ்வதில்லை. சாம்பர் சற்று உடல்நலம் குன்றியிருக்கிறார். தாங்கள் யார்?” சாரிகர் “நான் அஸ்தினபுரியின் தூதன். இங்கே தங்கியிருக்கிறேன், அரசியின் விருந்தினன்” என்றார். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து இங்கே வருகிறார்களா என்ன? விந்தைதான்!” என்றான் ஒரு காவலன்.

அவ்வீரர்கள் நாவின் மேல் எந்த ஆணையும் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்கள் பேசிக்கொண்டே செல்ல விழைந்தனர். துவாரகை அதன் படையொழுங்கை முற்றாக இழந்துவிட்டது என்றும், மொத்த நகருமே எந்த அலுவலுமின்றி சழக்குபேசி பொழுதுநீக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்றும் சாரிகர் எண்ணிக்கொண்டார். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து நீங்கள் இங்கே வந்தது எதற்காக? அங்கே மக்கள் பெருந்திரளாக கூடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கேட்டோமே” என்று ஒருவன் சொன்னான்.

சாரிகர் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அவருடைய உளவிலக்கை உணராமல் இன்னொருவன் “யுதிஷ்டிரன் ராஜசூயம் நிகழ்த்தவிருப்பதாக சொன்னார்கள்” என்றான். “அங்கே இளைய யாதவரின் இடம் என்ன? அவர் மாமன்னர் யுதிஷ்டிரனின் அரசவையில் அமர்ந்திருக்கும் அறிஞர் மட்டுமே என்றார்கள். அரசரை புகழ்ந்து பாடி பரிசில் பெறுகிறாரா என்ன?” அவர்கள் நகைத்தனர். “அவர் குழலூதி பரிசில் பெறுவார்” என்றான் ஒருவன். மீண்டும் நகைப்பொலி.

“நீங்கள் விருஷ்ணிகளா?” என்று சாரிகர் கேட்டார். “ஆம், நாங்கள் தொல்குலத்தார். மதுரையில் வாழ்ந்தவர்கள்” என்றான் ஒருவன். “கம்சரின் வழித்தோன்றல்களா?” என்று சாரிகர் கேட்டார். “ஆம், அதனாலென்ன? யாதவகுடியின் மாமன்னர் அவர். அவர் காலத்தில் மகதமே யாதவர்களுக்கு துணைநின்றது. பாரதவர்ஷமே யாதவர்களை அஞ்சியது…” என்று ஒருவன் சொன்னான். “அவருடைய வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர்தான் எங்கள் சீரழிவு தொடங்கியது. அவர் மாவீரர், வஞ்சத்தால் வீழ்த்தப்பட்டார்” என்றான் இன்னொருவன். சாரிகர் புன்னகைத்துக்கொண்டார்.

“புன்னகைக்கிறீர் அந்தணரே. அறிக, கார்த்தவீரியனுக்குப்பின் எங்கள் குடியில் பிறந்த பெருந்தலைவர் கம்சரே! அவரை நாங்கள் அஞ்சினோம். ஆகவே வெறுத்தோம். ஆனால் குடிகளில் அச்சத்தை உருவாக்குபவரே சிறந்த அரசர் என இப்போது உணர்கிறோம்” என்று முதல்காவலன் சொன்னான். “இங்கே தாசிகளுடன் ஆடிக்கொண்டிருப்பவர்களால் எவரையும் காக்கமுடியாது. அதை உணர எங்களுக்கு ஒரு தலைமுறைக்காலம் ஆகிவிட்டது” என்று காவலர்தலைவன் சொன்னான்.

அவர்கள் கோட்டைவாயிலை அடைந்தனர். அவர்களை ஒருவினாவும் இன்றி உள்ளே அனுப்பினார்கள். சாலைகளில் அவர்கள் சென்றபோது முதல்முறையாக ஊரில் ஓர் ஆர்வம் எழுந்தது. முதியவர்கள் கைகளை கண்மேல் வைத்து நோக்கினர். கணிகையர் சாளரங்களில் குவிந்தனர். ஒருவர் அருகே வந்து சாரிகரிடம் “பீதர்களா? அரசவிருந்தினராக வேட்டைக்கு வந்திருக்கிறார்களா?” என்றார். சாரிகர் “ஆம்” என்றார். “நன்று, மீண்டும் கப்பல்கள் வரத்தொடங்கிவிட்டிருக்கின்றன போலும்” என்று முதியவர் அப்பால் நின்று சொன்னார்.

அவர்கள் அரண்மனையை அடைந்தனர். வண்டிகள் நின்றன. உள்ளிருந்து முதிய பீதர் ஒருவர் வெளியே இறங்கினார். அவருடைய தலைமயிர் மென்மையாக நீண்டு இறகுகள்போல தோளில் கிடந்தது. மீசையும் தாடியும் மெல்லிய வெண்பட்டு நூல்கள் போல தொங்கின. உடல் நன்றாக கூன்விழுந்து குறுகியிருந்தது. அவரைத் தொடர்ந்து இரு இளம்பீதர்கள் இறங்கினர். அவர்கள் ஆண்களா பெண்களா என்றே அவரால் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. வெள்ளிநூலால் அணிப்பின்னல் செய்யப்பட்ட குருதிச்செந்நிறப் பட்டாடையை அணிந்து நீலநிறக் கச்சை கட்டியிருந்தனர். இளையோர் கைகளில் ஆமையோட்டு மூடியிடப்பட்ட பேழைகள் இருந்தன.

முதியவர் சாரிகரிடம் “அந்தணரே, இந்த ஊரின் பெயர் அஸ்வபதமா?” என்றார். “ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “என் பெயர் அஸ்வன். உங்களூருக்கான பெயர் இது. முன்பு இளைய யாதவர் துவாரகையை ஆட்சி செய்தபோது பலமுறை அந்நகருக்கு வந்திருக்கிறேன்” என்றார். “நான் ஒரு மருத்துவன். மருத்துவம் குறித்து இளைய யாதவரிடம் நிறைய பேசியிருக்கிறேன். அவர் என் தோழர். என்னுடன் பீதர்நாட்டுக்கு வரும் எண்ணம்கூட அவருக்கு இருந்தது.” சாரிகர் “ஆம், அவர் அறியாதவை குறைவு” என்றார். “அவர் இங்கில்லை என அறிந்தேன். நான் அவருடைய ஆணைப்படி இங்கே வந்தேன்” என்றார் அஸ்வன்.

“அவர் எவ்வண்ணம் அந்த ஆணையை அளித்தார்?” என்று சாரிகர் கேட்டார். “அவர் ஆணையை அளித்தது இப்போதல்ல, பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு” என்றார் அஸ்வன் .“அன்று ஒருமுறை நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஒருநாள் என் உதவி அவருக்கு தேவைப்படும் என்றார். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் அவருடைய தூதர்கள் தாம்ரலிப்திக்கும் தேவபாலபுரத்திற்கும் வந்து என்னை தேடியிருக்கிறார்கள். எங்கள் கலக்காரர்கள் வழியாக அச்செய்தியை நான் அறிந்துகொண்டேன். ஆகவே கிளம்பி துவாரகைக்கு வந்தேன்.” சாரிகர். “பதினெட்டாண்டுகளுக்கு முன்பா?” என்றார். “ஆம், அப்போது அவருடன் சாந்தீபனி குருநிலையின் முதிய அந்தணர் ஒருவரும் ஏழு நிமித்திகர்களும் இருந்தனர்.”

“நான் அரசியிடம் ஒப்புதல் பெற்று வருகிறேன்” என்று சொல்லி சாரிகர் முன்னால் சென்றார். ஏவலனிடம் செய்தியைச் சொல்லி சத்யபாமையிடம் அனுப்பிவிட்டு திரும்பி வந்தார். “நீங்கள் எதன்பொருட்டு இங்கே வந்தீர்கள் என அறியலாமா?” என்றார் சாரிகர். “மெய்யாகவே அது எனக்குத்தெரியாது. இங்கே நான் இருக்கவேண்டும் என்பது மட்டுமே ஆணை” என்றார் அஸ்வன். “நீங்கள் செய்யும் மருத்துவம் என்ன?” என்று சாரிகர் கேட்டார். “அனைத்து மருத்துவங்களும்… நான் பெரும்பாலும் மரக்கலங்களில் இருப்பவன். ஆகவே உயிர்தக்கவைக்கும் மருத்துவமே என் ஆய்வில் முதன்மையானது. கரை அணுகும்வரை நோயில் இருப்பவர்களை உயிர்நீட்டி கொண்டுசெல்வேன்.”

அவர் மீண்டும் வியந்து சொல்லற்று நின்றார். ஏவலன் வந்து அரசியின் ஆணையை அறிவித்தான். சாரிகர் “வருக, நானே நீங்கள் தங்குவதற்கான இடத்தை ஒருக்குகிறேன்! ஓய்வெடுங்கள்” என்றார். அஸ்வன் “ஓய்வெடுக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. இந்த இடம், இங்கே நாங்கள் வந்த நோக்கம் எல்லாமே புரியாத கனவு எனத் தோன்றுகிறது” என்றார்.

அஸ்வனையும் மாணவர்களையும் அரண்மனையை ஒட்டிய அறைகளில் தங்கவைத்துவிட்டு சாரிகர் தன் அறைக்கு வந்தார். சிறிதுநேரம் மஞ்சத்தில் படுத்து கூரையின் பலகைப்பரப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மெல்ல சிறுதுயில் ஒன்றுக்குள் சென்றார். குருதிமணம் எழுந்தது. அதை உணர்ந்ததும் திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தார். உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்க மஞ்சத்திலேயே அமர்ந்திருந்தார். உச்சிப்பொழுதுக்கான உணவு அருந்தும்பொருட்டு ஏவலன் வந்து அழைத்தபோதுதான் எழுந்தார்.

உணவு பரிமாறப்பட்ட சிறுமேடை முன் அமர்ந்து அவர் அன்னத்தை கையில் எடுத்ததும் மீண்டும் குருதிமணம் எழுந்தது. உடல்குமட்டி அதிர அன்னத்தை அப்படியே வைத்துவிட்டு எழுந்துகொண்டார். கைகழுவிக்கொண்டு தன் அறைநோக்கி செல்கையில் அரண்மனை பரபரப்படைந்துவிட்டிருப்பதை உணர்ந்தார். சேடியிடம் “என்ன? என்ன நிகழ்கிறது?” என்றார். “இளவரசி குருதிபெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்” என்று அவள் சொன்னாள். அவளைத் தொடர்ந்து வந்த இன்னொரு சேடி “மருத்துவச்சிகளை அழைக்கச் செல்லுங்கள்… இங்கிருப்பவர்கள் தாதிகள்… முதுமகளை கேட்கிறார்கள்” என்றாள்.

அவர் அவள் பின்னால் சென்றார். உத்தரையின் சிற்றறைக்கு முன் சத்யபாமை நின்றிருந்தாள். அவரைப் பார்த்ததும் ஓடிவந்து “இங்கே இருக்கும் மருத்துவச்சிகள் திகைத்திருக்கிறார்கள். குருதி கட்டின்றி பெருகிக்கொண்டிருக்கிறது. முதுமகள் ஒருத்தி இருக்கிறாள் என்கிறார்கள். அவளை அழைக்கச் சென்றிருக்கிறார்கள் சேடியர். எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. முதுமகள்மேல் பழியைப்போடவே அவ்வண்ணம் சொல்கிறார்கள் எனத் தோன்றுகிறது” என்றாள். சாரிகர் “அரசி, இங்கே திறன்மிக்க பீதர்நாட்டு மருத்துவர்குழு ஒன்று இன்று வந்துள்ளது” என்றார். அவள் திகைத்து வாய்திறந்து நின்றாள். பின்னர் “இதற்காகத்தானா?” என்றாள். “ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “அவர்களை அழைத்துவருகிறேன்” என்றபின் மறுமொழிக்குக் காத்திராமல் திரும்பி ஓடினார்.

அவர் சென்றடைவதற்கு முன்னரே அஸ்வரும் மாணவர்களும் கிளம்பிவிட்டிருந்தார்கள். அவனைக் கண்டதும் “என்ன நடக்கிறது என்று கேட்டேன். அனைத்தையும் புரிந்துகொண்டேன்…” என்று அவர் சொன்னார். நடுங்கும் உடலும் சிற்றடிகளுமாக நடந்தாலும் மெல்லிய இறகுபோல பாறிப்பாறி அவர் விரைவாக முன்னால் சென்றார். அவருடைய மாணவர்கள் அவருடன் விரைந்தபடி அவருடைய சொற்களை கேட்டனர். அவர் அவர்களின் மொழியில் பேசிக்கொண்டே சென்றார். உத்தரையின் அறைமுகப்பில் சுபத்ரையும் சத்யபாமையும் நின்றிருந்தனர். சத்யபாமை “இவரா? முதியவராகத் தெரிகிறார்” என்றாள்.

அஸ்வன் முறைப்படி வணக்கம் சொல்லிவிட்டு தன் மாணவர்களுடன் உள்ளே செல்ல முற்பட சுபத்ரை “இங்கே ஆண்கள் உள்ளே செல்ல ஒப்புதல் இல்லை” என்றாள். சத்யபாமை “மருத்துவர்களுக்கு ஒப்புதல் உண்டு. செல்க!” என்றாள். அவர்கள் உள்ளே சென்றார்கள். உள்ளே இருந்த சேடியரும் மருத்துவச்சிகளும் வெளியே வந்தார்கள். மருத்துவச்சி “குருதிப்பெருக்கு…. அந்தச் சிற்றுடலுக்குள் இத்தனை குருதியா என்றே வியப்பெழுந்தது” என்றாள். இன்னொருத்தி “பிரம்மன் வந்தாலொழிய எதையும் செய்ய இயலாது. அஸ்வினிதேவர்களும் கையொழிவார்கள்” என்றாள்.

சாரிகர் பதற்றத்துடன் கால் மாற்றி நின்றார். அங்கே நின்றிருந்த பெண்கள் அனைவருமே போதிய பதற்றம் இன்றி இயல்பாக இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. அவர்கள் மெல்லிய குரலில் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டார்கள். சுபத்ரை கைகளை மார்பில் கட்டியபடி அங்குமிங்கும் நடந்தாள். பின்னர் “என்ன நிகழ்கிறது என்று எவரேனும் சென்று நோக்கி வருக!” என்றாள். சத்யபாமை “அவர்கள் அழைக்கட்டும்…” என்றாள். சுபத்ரை சினத்துடன் அவளை நோக்கிவிட்டு அகன்று சென்று அங்கிருந்த சிறிய பீடத்தில் அமர்ந்தாள்.

சாரிகர் அங்கிருந்து கிளம்பி மீண்டும் திறந்த புல்வெளிக்குச் சென்று நிற்க விழைந்தார். அங்கிருந்து செல்ல என்ன வழி என எண்ணினார். ஏதேனும் ஆணை கிடைத்தால் செல்லலாம். அல்லது எதையாவது நினைவுகூரவேண்டும். அல்லது எவராவது அழைக்கவேண்டும். அவர் நிலையிழந்து கைகளை உரசிக்கொண்டார். விரல்களின் நுனிகள் உயிரிழந்தவைபோலிருந்தன. விடாய் கொண்டிருப்பதுபோல தொண்டை பதைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் எங்காவது அமர விழைந்தார். ஆனால் அரசி நின்றிருக்கையில் அமர்வது மீறல் என்றும் அறிந்திருந்தார்.

கதவு மிகமெல்லிய ஓசையுடன் திறந்தது. பீதர் இளைஞன் வெளியே எட்டிப்பார்த்து “மைந்தன் பிறந்திருக்கிறான்” என்றான். சத்யபாமை “மைந்தனா? இன்னும் மாதம் நிறையவில்லை. குறைபிறப்பா?” என்றாள். “ஆம், மிகச்சிறிய குழவி” என்றான். “உயிர் இருக்கிறதா?” என்று அவள் கேட்டாள். “உயிர் இருக்கிறது, ஆனால் அசைவேதும் இல்லை. மூச்சு மெல்ல ஓடுகிறது. இதயம் அதிர்கிறது” என்றான். சாரிகரிடம் “எங்கள் அறையில் பெரிய பேழை ஒன்று உள்ளது. அதை உடனே கொண்டு வருக… அதை நால்வர் சேர்ந்தே தூக்கமுடியும்” என்றான்.

சாரிகர் இடைநாழிகளினூடாக ஓடி வெளியே சென்று ஏவலரை கைநீட்டி அழைத்தபடி விரைந்தார். பீதர்களின் அறையிலிருந்த காவலனிடம் “அவர்கள் கொண்டுவந்த பேழைகளில் பெரியது எது?” என்று கூவினார். “ஆம், பெரிய பேழை அது. அவர்கள் அதை வண்டியிலிருந்து இறக்கி கொண்டுசென்று அங்கே வைத்தனர். அது மிகுந்த எடைகொண்டது” என்று அவன் சொன்னான். அவன் சுட்டிக்காட்டிய பேழை முழங்கால் அளவு உயரமிருந்தது. வெண்கலத்தால் ஆனது. அதன் மூடியில் நுண்ணிய சிறு துளைகள் இருந்தன. “அவர்கள் அதைத் திறந்து உள்ளே உப்புநீரை ஊற்றினார்கள்” என்றான் காவலன். “அதை தூக்குங்கள்… அதனுள் நீர் இருக்குமென்றால் சிந்தக்கூடாது” என்று சாரிகர் சொன்னார்.

பேழையுடன் மீண்டும் அவர் உத்தரையின் அறைவாயிலை அடைந்தபோது இரு பீதர்கள் அவருக்காகக் காத்து நின்றிருந்தனர். அவர்கள் “விரைந்து…”என்றனர். “உள்ளே கொண்டு செல்க!” என்றான் ஒருவன். சுபத்திரை “என்ன இது? ஈற்றறைக்குள் ஏவலரா?” என்று சீறியபடி எழுந்தாள். சாரிகர் “நான் கொண்டுசெல்கிறேன்…” என்று சொல்லி ஏவலரை விலக்கினார். பீதர்களிடம் “பிடியுங்கள்” என்றார். மூவரும் அதை இழுக்க அதன் எடையால் அது தள்ளாடியது. சுபத்ரை வந்து “விலகுக!” என்றுகூறி அதை தான் மட்டுமே தூக்கி கதவை காலால் உதைத்துத் திறந்து உள்ளே கொண்டுசென்றாள்.

உள்ளே அஸ்வன் நின்றிருந்தார். அவர் திரும்பி நோக்கி “அங்கே வையுங்கள்” என்று ஆணையிட்டார். அவள் அதை கீழே வைத்ததும் பீதர்கள் அதை திறந்தனர். உள்ளே இருந்தபொருள் என்ன என்று அவருக்கு தெரியவில்லை. ஒருமுழத்திற்கும் சற்று குறைவான நீளமும் பாதியளவு அகலமும் கொண்ட மண்ணாலான சிற்பம்போல் இருந்தது. அல்லது பழுப்புநிறமான பாறையா? பேழைக்குள் மணலும் நீரும் பாதியளவு இருக்க அதில் பாதி மூழ்கியபடி அது மணல்மேல் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அவர் மேலும் குனிந்து அதை பார்த்தார். சுபத்ரை “அது என்ன? முத்துச்சிப்பியா?” என்றாள். “அதைக் கொண்டு என்ன செய்யவிருக்கிறீர்கள்? எங்கே அந்தக்குழந்தை?” அஸ்வன் அவளிடம் ஆழ்ந்த மென்குரலில் “நீங்கள் வெளியே செல்லுங்கள்” என்றார். “நான்…” என்று அவள் சொல்லத்தொடங்க அவர் கைசுட்டி “வெளியே…” என்றார். அவள் திகைத்து பின் உறுமியபடி வெளியே செல்ல கதவு அறைபடும் ஓசையுடன் மூடிக்கொண்டது. அஸ்வனும் இரு மாணவர்களும் சேர்ந்து அந்த முத்துச்சிப்பியை மெல்ல தூக்கினர். அத்தனை பெரிய சிப்பியா? அது சிப்பியின் வடிவில் இல்லை. அவர்கள் அதை அருகிருந்த மேடையின்மேல் வைத்தனர்.

சாரிகர் அப்போதுதான் குழந்தையை பார்த்தார். முதலில் அது என்னவென்றே அவருக்கு தெரியவில்லை. உத்தரையின் உடல்மேல் போர்த்தப்பட்டிருந்த மெல்லிய போர்வை இடைக்குக்கீழே குருதியில் ஊறி நிணச்சவ்வுபோல மாறிவிட்டிருந்தது. அவளுடைய விரிந்த தொடைகளுக்கு நடுவே தேங்கிய செங்குழம்பின்மேல் அக்குழவி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அது குருதியில் ஊறி தொப்புள்கொடிச்சுருள்களுடன் குவியலெனக் கிடந்தது. குடல்தொகை பிதுங்கி வெளியே வந்துவிட்டதுபோல என்று அவருக்கு தோன்றியது. அவள் உடலில் இருந்து அப்போதும் குருதி சிறு குமிழிகளாக வெடித்து வெளிவந்துகொண்டிருந்தது.

அஸ்வன் தன் கையிலிருந்த கழுகின் உகிர் அளவுக்கே இருந்த சிறிய கூரிய கத்தியால் சிப்பியின் பொருத்தை நெம்பி மெல்ல திறந்தார். அதை கைகளால் அவர் விரித்தபோது முதலை வாய்திறந்ததுபோல உள்ளே செஞ்சதைக் கதுப்பு மெல்லிய அதிர்வுடன், குமிழியிடுவதுபோன்ற அசைவுடன் தெரிந்தது. அவர் திரும்பி குழந்தையை நோக்கினார். தன் கைகளை அருகிலிருந்த குடுவையில் கலக்கப்பட்டிருந்த இளநீலமான நீரில் கழுவிவிட்டு அந்தத் தொப்புள் கொடியை முதலில் நீளமாக வெட்டி அதைக்கொண்டே குழந்தையை மெல்ல தூக்கினார்.

குழவி அவர் கையளவுக்கே இருந்தது. அதன் தலை அவ்வுடம்பில் பாதியளவுக்கு ஒருபெரிய குருதிக்குமிழிபோல தெரிந்தது. இன்னொரு குமிழியென வயிறு. கைகளும் கால்களும் அவருடைய விரலளவுக்கே இருந்தன. செந்நிறமான புழுக்களைப்போல. மிகமிகச் சிறிய விரல்கள். அதன் தொண்டை அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. உடல் அசைவிழந்து அவர் கைகளில் இருந்த தொப்புள்கொடியின் வழவழப்பில் குழைந்தது. அவர் அந்த ஊன்சரட்டைச் சுழற்றி அதன் இரு கால்களிலும் சுற்றி தலைகீழாக ஆக்கி இருமுறை உலுக்கினார். அதன் மூக்கிலிருந்து குருதிநீர் வெளிவந்தது. அதை அப்படியே மெல்ல தூக்கி கொண்டுசென்று அந்தச் சிப்பியின் தசைக்கதுப்பில் வைத்தார்.

அவர் கைநீட்ட இளம்பீதன் குதிரைவால் முடியை அளித்தான். தொப்புள்கொடியை விரற்கடை விட்டு வெட்டி முனையை மடித்து குதிரைவால்முடியால் கட்டினார். அந்தச் சிப்பியை மெல்ல மூடினார். அதை பீதர்கள் இருவர் மெல்ல தூக்கிக்கொண்டுசென்று அப்பால் வைத்தனர். அஸ்வன் திரும்பி உத்தரையை பார்த்தார். அவள் உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. அவர் திரும்பி பீதர்களிடம் கைநீட்ட அவர்கள் சிறு சிமிழில் இன்நீரை அளித்தனர். அவர் அதை அவளுக்கு ஊட்டினார். அவள் உதடுகள் விடாயுடன் அசைந்து அதை வாங்கின. தொண்டை நீரை உறிஞ்சி உண்ணும் அசைவு தெரிந்தது.

“ஆண்மகவு” என்று குனிந்து அவள் காதில் அஸ்வன் சொன்னார். “ஆண்மகவு, பார்க்கிறீர்களா இளவரசி?” அவள் வேண்டாம் என்று தலையை ஆட்டினாள். “உங்கள் மைந்தன்” என்று சாரிகர் சொன்னார். அவள் மீண்டும் மறுப்பாக தலையசைத்தாள். அஸ்வன் “அது உறுதியான முடிவு” என்றார். சாரிகர் பெருமூச்சுவிட்டார். “நீங்கள் வெளியே செல்லலாம் அந்தணரே. நாங்கள் இளவரசியை தூய்மைசெய்யப்போகிறோம்” என்றார் அஸ்வன். சாரிகர் தயங்கி உத்தரையை பார்த்தார். அவர் உள்ளம் மலைப்படைந்திருந்தது. கண்வழியாகப் புகுந்த காட்சிகள் உடலை நிறைத்து பலமடங்கு எடைகொண்டதாக ஆக்கிவிட்டிருந்தன.

“இளவரசி பிழைத்துக்கொள்வார்களா?” என்று கேட்டார். “அவர்கள் விழையவேண்டும்” என்றார் அஸ்வன். அவர் திரும்பி குழவி இருந்த சிப்பியை பார்த்தார். “மைந்தன் உயிர்வாழ்வானா?” என்றான். “அவர் விழையவேண்டும்” என்றார் அஸ்வன். “ஆனால் பிறக்கும் உயிர்கள் அனைத்தும் வாழும் விழைவை கொண்டிருக்கின்றன. அவை அதன்பொருட்டு அனைத்து தெய்வங்களையும் உடனழைத்துக்கொள்கின்றன.” அவர் அச்சிப்பியையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். அதற்குள் ஒரு குழவி இருக்கிறது என்று எண்ணமுடியவில்லை. தன் விழிகளை கொட்டிக்கொட்டி அந்தக் காட்சிகளை உதிர்த்துவிட முயன்றார்.

கதவைத்திறந்து வெளியே சென்றபோது சத்யபாமை எழுந்து அருகே ஓடிவந்து “என்ன ஆயிற்று?” என்றாள். “இருவருமே இப்போது உயிருடன் இருக்கிறார்கள்” என்று அவர் சொன்னார். ஓர் அனல் அலை என விடாய் வந்து அவரை தாக்கியது. எங்காவது அமரவேண்டும், உடல்குளிர இன்நீர் அருந்தவேண்டும் என்று தோன்றியது. கண்களில் இருந்து அதுவரை கண்ட அத்தனை காட்சிகளும் மறைய நோக்கு வெளிறி அலைகொண்டது. ஏதோ சொல்ல அவர் நாவெடுத்தார். அதற்குள் பிடித்து தள்ளப்பட்டதுபோல் வலப்பக்கமாக சரிந்து விழுந்தார்.

நூல் இருபத்திநான்கு – களிற்றியானை நிரை – 25

பகுதி மூன்று : கண்ணிநுண்சிறுதாம்பு – 8

சத்யபாமையின் அறைவாயிலில் நின்றிருக்கையில்தான் சாரிகர் அவர் அங்கே எதற்காக வந்தார் என்பதை நினைவுகூர்ந்தார். அரசியிடம் பேசவேண்டியதென்ன என்பதை தன்னுள் உருவாக்கிக்கொள்ள முயன்றார். அதற்குள் கதவு திறந்து அவரை ஏவற்பெண்டு உள்ளே அழைத்தாள். அவர் உள்ளே நுழைந்து அந்தச் சிற்றறைக்குள் அமர்ந்திருந்த சத்யபாமையை வணங்கினார்.

அவர் அவளைப் பற்றிய பாடல்களையே கேட்டிருந்தார். அவருடைய எண்ணங்களுக்கு மாறாக அவள் முதுமையடைந்து களைத்திருந்தாள். கண்களுக்குக் கீழே தசைவளையங்கள் தெரிந்தன. முகவாய்க்கோடுகள் அழுத்தமான கீறல்கள் போலிருந்தன. உதடுகள் சுருங்கி உள்ளே மடிந்திருந்தன. அவரை அமரும்படி கைகாட்டினாள். அவர் அமர்ந்ததும் எந்த முகமனும் இல்லாமல் “தங்கள் தூது எதன்பொருட்டு என்று நான் அறியலாமா?” என்றாள்.

சாரிகர் ஒரு கணம் திகைத்து பின் “நான் விராட இளவரசியின் நலம் குறித்து அறிவதற்காக வந்தேன்” என்றார். “அச்செய்திகள் வாரம் ஒருமுறை என பறவைத்தூதாக அஸ்தினபுரிக்கு அனுப்பப்படுகின்றன” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். “ஆம், ஆனால் அது அரசருக்கு போதவில்லை. நேரில் பார்த்து செய்தியனுப்பும்படி சொன்னார். ஒருவேளை நேரில் பார்க்க ஒருவராவது வரவேண்டும் என விழைந்திருக்கலாம். அந்தணன் வந்து பார்ப்பது ஓர் அரசமுறை என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு” என்றார். “நீங்கள் அவளை நேரில் பார்க்கவேண்டும் அல்லவா?” என்று அவள் கேட்டாள். “ஆம், நேரில் பார்க்கவே வந்தேன்” என்றார்.

“பெண்கள் கருவுற்றிருக்கையில் அயலார் பார்க்கலாகாதென்பது நெறி” என்றாள் சத்யபாமை. “விழிகளில் உள்ளவற்றை மகவு தாளமுடியாது என்பார்கள்.” சாரிகர் “ஆம், ஆனால் அனைத்திலிருந்தும் அந்தணர்களுக்கு விலக்கு உண்டு” என்றார். சத்யபாமை “அந்த நெறி துவாரகையில் இல்லை. யாதவர் அந்தணர்கள் இல்லாமலேயே தங்கள் ஊர்களில் வாழ்பவர்கள்” என்றாள். “ஆம், ஆனால் வேதம் இன்றி நாடுகளில்லை. அந்தணர் வேதத்தின் மக்கள்” என்று அவர் சொன்னார். அவள் அவரை புரிந்துகொள்ள முயல்பவள்போல கூர்ந்து நோக்கினாள். பின்னர் எழுந்துகொண்டு “நீங்கள் அவளை பார்க்கலாம், வருக!” என்றாள்.

“எனக்கு விரைவில்லை. நான் தாங்கள் வகுத்த முறைமைப்படி பார்க்கிறேன்” என்று அவர் சொல்ல “இங்கே அவ்வண்ணம் முறைமை என ஏதுமில்லை. எப்போது வேண்டுமென்றாலும் நீங்கள் அவளை பார்க்கலாம்” என்றாள். “வருக!” என அவள் நடக்க அவர் பின்னால் சென்றபடி “அரசியே வரவேண்டும் என்பதில்லை. நான் தனியாகவே…” என்றார். “இங்கே நான் அவளை பார்க்கத்தான் தங்கியிருக்கிறேன்” என்று அவள் சொன்னாள். “அவள் கணவனின் அன்னை இங்கிருக்கிறாள். அவளும் நோயுற்றிருக்கிறாள்.”

சாரிகர் “இளவரசி நோயுற்றிருக்கிறாரா?” என்றார். “ஆம், கருவுறுதலே ஒரு நோய்தான். கணவனை இழத்தல் இன்னொரு நோய். இரு நோய்களும் ஒன்றையொன்று பெருக்குபவை” என்றாள். அவளுடன் நடந்தபடி அவர் அவளிடமிருக்கும் அந்தக் கசப்பைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டார். அது உத்தரை மீதான கசப்பு அல்ல என்றும் தோன்றியது. அவள் சலிப்புடன் பெருமூச்சுவிட்டு “இவ்வறைதான்…” என்றாள். அவளை அணுகிய ஏவற்பெண்டிடம் “இளவரசியைக் காண அஸ்தினபுரியிலிருந்து வந்திருக்கிறார்” என்றாள். அவள் உள்ளே சென்று மீண்டு தலைவணங்க “நீங்கள் உள்ளே செல்லலாம்” என்றாள்.

அவர் அவளும் வருவதற்காக காத்து நின்றார். அவள் “நீங்கள் சென்று அவளை பார்க்கலாம். சற்று பொறுத்து நான் வருகிறேன். அவள் உங்களிடம் தனியாக ஏதேனும் சொல்வதற்குக்கூட விழையலாம்” என்றாள். அவள் விலகிச்செல்ல அவளை நோக்கியபடி சாரிகர் நின்றார். ஏவற்பெண்டு மெல்லிய ஒலியெழுப்ப அவர் விழிப்புகொண்டு அறைக்குள் சென்றார்.

அந்த அறையும் மிகச் சிறியது. அதன் ஓரத்தில் ஒரு நெய்யகல்கொத்து தளர்வான சுடர்களுடன் எரிந்தது. அந்த ஒளியில் செந்நிறமாக அந்த அறைச்சுவர்கள் அலைகொண்டன. சாளரத்தோரம் அமைந்த மஞ்சத்தில் உத்தரை படுத்திருந்தாள். அவர் சில கணங்கள் வாயிலருகே நின்றார். பின்னர் அருகணைந்து தலைவணங்கினார். அவள் அவரை நோக்கியபடி அசையாத விழிகளுடன் கிடந்தாள். அவள் ஐந்தாறு அகவை மட்டுமேயான சிறுமி போலிருந்தாள். உடல் மிக மெலிந்து குறுகியிருந்தது. நீள்முகம் கன்னங்கள் ஒடுங்கி, உதடுகள் இறுகி கூர்கொண்டிருந்தது. மெழுகுபோன்று வெளிறிய தோல் மேல் விளக்கொளி எண்ணைப்பூச்சென மின்னியது. அவளுடைய மூக்கு எலும்புப்புடைப்பென எழுந்திருந்தது.

அவள் விழிகளிலிருந்த வெறிப்பு அவரை நிலைகுலையச் செய்தது. பித்தர்களிடம், பெருநோயாளிகளிடம் தெரியும் நிலைவிழி அது. அது ஒருகணம் இளிவரல் என, மறுகணம் அச்சம் என மயக்கூட்டியது. அவர் “விராடநாட்டு இளவரசிக்கு வணக்கம். நான் அஸ்தினபுரியிலிருந்து அரசர் யுதிஷ்டிரனின் செய்தியுடன் வந்திருக்கிறேன். அந்தணனாகிய சாரிகன். தங்களை சந்திக்கும் பேறு எனக்கு வாய்த்தமைக்கு தெய்வங்களை வணங்குகிறேன்” என்றார். உத்தரை அவரை அவ்வண்ணமே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவர் அதன் பின்னரே அவள் வயிற்றைப்பற்றி உணர்ந்தார். மெய்யாகவே அவள் கருவுற்றிருக்கிறாளா? அவள் வயிறு பெருத்திருக்கவில்லை. அவர் அவள் கையை பார்த்தார். வெண்ணிறமாக ஒரு பொதிபோல அது அவள் விலாவருகே கிடந்தது. புறங்கை வீங்கி உப்பியிருந்தது. விரல்கள் எல்லாமே வீங்கி உருண்டு விடைத்து நின்றன. விரல்களை மடிக்கவே அவளால் இயலாது என்று தெரிந்தது. அவர் அவளிடம் என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் திரும்பி வாயிலை பார்த்தார். எவரோ தனக்கு உதவிக்கு வருவார்கள் என்பதுபோல.

அவள் கருவிழிகள் அசைவில்லாதிருந்தன. அவள் உயிரிழந்திருக்கக் கூடும் என்னும் எண்ணம் அவருக்கு வந்தது. அக்கணமே அச்சம் எழுந்து உடலை மெய்ப்புகொள்ளச் செய்தது. அவளை தொட்டுப் பார்க்கலாமா? எவரையாவது அழைக்கலாமா? ஆனால் அவள் கழுத்தில் மெல்லிய மூச்சசைவும் துடிப்பும் இருந்தது. அவள் இமைகள் ஒருமுறை துடித்து அமைந்தன. அவர் “இளவரசி, தங்களுக்கு இங்கே ஏதேனும் தேவை என்றால் என்னிடம் சொல்லலாம்” என்றார்.

அவள் அச்சொற்களை கேட்டதுபோல தெரியவில்லை. “அல்லது அஸ்தினபுரிக்கு ஏதேனும் செய்தி அளிக்கவேண்டும் என்றாலும் ஆகலாம்” என்றார். அவளை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு “அல்லது எவரிடம் எச்செய்தியை கொண்டுசெல்ல வேண்டுமென்றாலும் நீங்கள் என்னிடம் அளிக்கலாம். இளைய பாண்டவர்களிடம், இளைய யாதவரிடம். அல்லது விராடநாட்டில் எவரிடமேனும்” என்றார். அவள் அவரிடம் ஏதோ சொல்லவிழைவதுபோல உதடுகளை அசைத்தாள். அவர் குனிந்து அவள் உதடுகள் அருகே செவிகளை கொண்டுசென்றார். அவள் மிக மெல்ல ஏதோ முனகினாள். அது சொல்லாகத் திரளவில்லை.

அவர் கொப்பளிப்பு போன்ற ஓர் ஓசையை கேட்டார். கூரிய ஒரு கெடுமணம். குருதிமணமா அது? அன்றி சீழ்வாடையா? அவள் மீண்டும் உதடுகளை அசைத்தாள். அவள் உடலே மெல்ல துடித்தது. அவளைப் போர்த்தியிருந்த மெல்லிய போர்வை விலக அவளுடைய வலக்கால் தெரிந்தது. அது செந்நிறமாக பெரிய கிழங்குபோல வீங்கியிருந்தது. விரல்கள் முளைக்குருத்துகள்போல் புடைத்து நின்றன. அவர் பெருமூச்சுடன் திரும்பியபோது அவள் மெல்ல “வில்” என்றாள். அவர் திரும்பினார். அவள் “வில்…” என்று மீண்டும் சொன்னாள்.

“ஆம்” என்று அவர் சொன்னார். “காண்டீபம்” என்றாள். அவர் ஏனென்றறியாமல் மெய்ப்புகொண்டார். “சொல்லுங்கள்” என்றார். அவள் ஒருமுறை நீள்மூச்செறிந்தாள். உடல் உலைந்து அமைந்தது. ஆழ்ந்த முனகலோசை எழுந்தது. விழிகள் மூடிக்கொண்டன. அவர் திரும்புவதற்குள் அறைக்குள் இரு மருத்துவச்சிகள் வந்தனர். அவரை நோக்கி செல்லும்படி கைகாட்டினர். அவர் தன் கால்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். மெல்ல நடந்து வெளியே வந்தார்.

வெளியே சத்யபாமை நின்றிருந்தாள். அவரிடம் “அவள் எவரிடமும் ஏதும் பேசுவதில்லை. இங்கு வந்தபின் ஒரு சொல்கூட உரைக்கவில்லை. உங்களிடம் பேசுவாள் என்று எண்ணினேன்” என்றாள். அவர் “அவர் பேசினார்” என்றார். “சொல்க!” என்றாள் சத்யபாமை. “காண்டீபம் என்றார்.” அவள் “ஆம், அச்சொல்லை அடிக்கடி துயிலிலும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்” என்றாள். அவர் “அந்த ஒற்றைச் சொல்லுக்கு அப்பால் ஏதும் கூறவில்லை” என்றார்.

அவள் வருக என்று கைகாட்டியபடி நடந்தாள். அவர் உடன் சென்றார். அவள் நடந்தபடி “இங்கே ஏன் இவளை கொண்டுவரும்படி அரசர் கூறினார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இங்கே இவள் வந்ததே கடுமையான பயணம். இத்தனை தொலைவுக்கு வந்தால் இவள் உள்ளம் நிலைமாறக்கூடும் என எண்ணியிருக்கலாம். ஆனால் இவள் இயல்பு அது அல்ல” என்றாள். இடைநாழியில் அவளுடைய காலடியோசை உரக்க ஒலித்தது. அழுத்தமாக காலெடுத்து வைத்து நடப்பவர்கள் உள்ளாழம் கொண்டவர்கள் என அவர் எண்ணிக்கொண்டார்.

“இங்கே நிலைமைகள் ஒவ்வொருநாளும் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. துவாரகை இப்போது சாம்பனின் ஆட்சியில் இருக்கிறது. நான் நகரிலிருந்து முற்றாக அகன்றுவிட்டேன். மெய்யுரைப்பதென்றால் நான் அகற்றப்பட்டிருக்கிறேன். ருக்மிணி அங்கே இருக்கிறாள். ஆனால் அவளுக்கும் அங்கே சொல் இல்லை. சாம்பனின் துணைவி கிருஷ்ணையால் ஆளப்படுகிறது அரண்மனை. அஸ்தினபுரியின் இளவரசியாக இங்கே அவள் வந்தபோது திருமகள் என எண்ணினேன்.”

அவள் பெருமூச்சுவிட்டு “அவள் உள்ளம் இப்படி மாறும் என எவர் அறிவார்? அவள் தெய்வமென துவாரகையின் அரசரை வழிபட்டவள். இங்கே வந்த பின்னர் மெல்ல மாறத்தொடங்கினாள். கணவனின் உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் மனைவியர் அடைவதிலிருக்கும் விந்தையை எவராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவ்வுடலுக்குள் அவர்கள் முற்றாக மாறி பிறிதொருவராக ஆகிவிடுகிறார்கள். அவனிடமிருந்து பெற்றவற்றை பன்மடங்கு பெருக்கி அவனுக்கே திருப்பி அளிக்கிறார்கள். பெண்ணின் வஞ்சமும் காழ்ப்பும் பொறாமையும் ஆணைவிட பலமடங்கு ஆற்றல் கொண்டது” என்றாள்.

“இன்று அவள் துவாரகையின் அரசரை வெறுக்கிறாள். தன் தந்தையையும் சிறிய தந்தையரையும் உடன்பிறந்தார் ஆயிரத்தவரையும் கொன்றழித்தவர் அவர் என எண்ணுகிறாள். அவ்வெறுப்பை ஒவ்வொருநாளுமென நொதிக்கவிட்டு மிகைப்படுத்திக்கொள்கிறாள். இனி துவாரகைக்குள் அரசரை நுழையவிடலாகாது என்று அவள் தன் கணவனுக்கு சொல்லிச்சொல்லி உருவேற்றியிருக்கிறாள்” என்றாள் சத்யபாமை.

சாரிகர் “ஒருவேளை அரசர் இங்கே மீண்டு வரக்கூடும்” என்றார். “இல்லை. அவர் இனி இங்கே வரமாட்டார்” என்று சத்யபாமை சொன்னாள். “தன் மைந்தருடன் போரிட அவர் விழையமாட்டார். தன் குடிகள் தன்னை வெறுத்துவிட்டதை அவர் நன்கறிவார். யாதவக்குடியினரின் அழிவுக்கும் அவரே வழியமைத்தார் என அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அஸ்தினபுரியின் மேல் இங்குள்ள யாதவர்கள் கொண்டிருக்கும் வெறுப்புக்கு அளவேயில்லை. இந்நிலையில் அஸ்தினபுரியின் எஞ்சும் ஒரே கருக்குழவி இங்கே ஏன் வளரவேண்டும் என எண்ணினார்? எண்ணுந்தோறும் குழப்பமே மிகுகிறது. ஆனால் இதுவரை அவர் செய்த எதையும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”

“அரசியின் வயிற்றுக் குழவி எந்நிலையில் உள்ளது?” என்று சாரிகர் கேட்டார். “மருத்துவச்சியர் மாறிமாறி கூறுகிறார்கள். கரு உயிருடன் உள்ளது என்கிறார்கள். அதன் நெஞ்சத்துடிப்பை அறியமுடிகிறது. ஆனால் அசைவிழந்திருக்கிறது. போதிய வளர்ச்சியும் அதற்கில்லை. அவள் வயிறேகூட ஒரு குழவி வாழும் அறைபோல் இல்லை. அவள் உடல் நாளும் நைந்துகொண்டிருக்கிறது. இக்கருவை வளர்த்து உலகுக்கு அளிக்கும் ஆற்றல் அதற்கு உண்டா என்றே தெரியவில்லை. அக்கரு அவளை பிளந்து கொன்று வெளிவரக்கூடும் என்று தோன்றுகிறது… மருத்துவச்சியர் சென்ற வாரம் வரைகூட சற்றே நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது அவர்களும் ஊக்கமூட்டும்படி பேசவில்லை.”

அவர்கள் மீண்டும் சத்யபாமையின் அறையை சென்றடைந்தார்கள். “நான் செய்யக்கூடுவதென்ன என்றே எனக்கு தெரியவில்லை. இக்குழவி பிறந்த பின் நான் என்ன செய்யவேண்டும்? மீண்டும் துவாரகைக்கு செல்லவேண்டுமா? அன்றி இங்கேயே இருக்கவேண்டுமா? இக்குழவி எத்தனை நாள் துவாரகையில் வளரவேண்டும்? கிருஷ்ணையின் வெறுப்பின் முன் இக்குழவியை வளர்க்க முடியுமா என்ன?” சத்யபாமையின் முகம் சற்று கோணலாகியது. அது அவளை அழகில்லாதவள் எனக் காட்டியது.

“அவள் இக்குழவியை கொல்லக்கூட வாய்ப்புள்ளது. அவள் குலத்தை துளியிலாது அழித்தவர்களின் இறுதிக் குருதித்துளி அவள் கையெட்டும் தொலைவில் இருக்கையில் அவள் எப்படி தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்?” அவ்வெண்ணத்தால் அவள் நிலையழிந்து எழுந்தாள். “மெய்யாகவே ஒன்றும் புரியவில்லை. எதற்காக இந்த ஆடலை ஆடுகிறார் அரசர்?” என்றாள். “அவர் தங்கை இங்கே இருக்கிறாள். அவள் தன் மருமகளை வெறுக்கிறாள். அவள் கைகளாலேயே இளவரசி கொல்லப்படக்கூடும் என்றுகூட அஞ்சுகிறேன்.”

சாரிகர் “அவருடைய ஆடலை என்னாலும் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. ஆனால் அதை தொகுத்துக்கொள்ள முடியும் என எண்ணுகிறேன்” என்றார். “எவ்வண்ணம்?” என்று சத்யபாமை கேட்டாள். “உங்கள் ஒவ்வொருவர் முன்னாலும் ஒரு வினா என அக்குழவி பிறந்து வரவேண்டும் என எண்ணுகிறார் போலும்.” சத்யபாமை தலையை இல்லை என்பதுபோல் அசைத்தாள். பெருமூச்சுடன் மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டாள். “நன்று. இங்கிருங்கள். மைந்தன் பிறக்கக்கூடும் என்பது நிமித்திகர் கூற்று. அரசனாவான் என்று கணிக்கிறார்கள். அவன் மண்நிகழ்வது வரை அனைத்தையும் அஸ்தினபுரிக்கு தெரிவித்துக்கொண்டிருங்கள். உங்கள் சொற்கள் வழியாகத் தெரிந்துகொள்வதை அஸ்தினபுரி விழைகிறது எனத் தெரிகிறது” என்றாள்.

சாரிகர் தலைவணங்கி எழுந்துகொண்டார். அவர் விடைமுகமன் உரைத்தபோது அவள் அதை கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. மீண்டும் தன் எண்ணங்களுக்குள் ஆழ்ந்துவிட்டிருந்தாள்.

 

சாரிகர் விழித்துக்கொண்டபோது எங்கிருக்கிறோம் என்று அறியவில்லை. மண்ணுக்குள் ஆழப் புதைந்திருக்கிறோம் என்னும் முதல் உணர்வு ஏற்பட திடுக்கிட்டு எழுந்துகொண்டார். அதன் பின்னரே அறைக்குள் மஞ்சத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தார். எழுந்து நின்று கைகளை விரித்தார். அறை அவரை மூச்சுத்திணறச் செய்தது. கதவைத் திறந்து இடைநாழியினூடாகச் சென்று படிகளில் இறங்கி முற்றத்திற்குச் சென்று நின்றார். விண்ணில் ஒளியெழுந்துவிட்டிருந்தது. சுவர்கள் திகழத்தொடங்கின. முற்றப்பரப்பின்மேல் இரவெல்லாம் பொழிந்த பூழி காற்றில் மெல்ல அலைபாய்ந்து சுழித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் அதை நோக்கியபடி நின்றார். அந்த முற்றம் வெம்மைகொண்டு நீராவி எழுவதுபோலத் தோன்றியது.

ஒளி விரிந்து முற்றம் கண்கூசும்படி சுடரத்தொடங்குவது வரை அங்கேயே நின்றிருந்தார். விழிகளுக்கு அத்தனை ஒளி வேண்டியிருந்தது. உடலுக்கு எட்டுபுறமும் தொடுவான் தேவைப்பட்டது. ஏவலன் வந்து பணிந்து நிற்பதைக் கண்ட பின்னரே மீண்டு திரும்பி நோக்கினார். “இளைய அரசி தங்களை பார்க்க விழைகிறார்” என்றான். “எப்போது பொழுது குறிக்கப்பட்டுள்ளது?” என்றார். “இரு நாழிகைக்குப் பின்” என்றான் ஏவலன். “ஆகுக!” என்ற பின் அவர் திரும்பி அரண்மனைக்குள் சென்றார். உள்ளே நுழைந்தபோது சுவர்கள் அணுகிவந்து கவ்விக்கொண்டன. விழிகளுக்குள் இருள் பெய்து நிறைந்தது.

அவர் நீராடி உணவுண்டு காத்திருந்தபோது அரசியின் அழைப்பு வந்தது. அவர் இடைநாழிகளினூடாக சென்றுகொண்டிருந்தபோது என்ன பேசுவது என மீண்டும் தொகுத்துக்கொள்ள முயன்றார். ஒரு சொல்லும் எழவில்லை. அவர் உள்ளம் ஓய்ந்து கிடந்தது. இனி எப்போதும் என்னால் அறைகளுக்குள் வாழமுடியாது. இனி சுவர் நடுவே எனக்கு சித்தமே தோன்றாது. அவர் தன் காலடியோசையை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் உள்ளம் பதைப்பு கொண்டது. என்னைத் தொடர்வது எவர்? என் காலடியோசையாக என் பின் ஒலிப்பது எவர்?

அவர் வருகை அறிவிக்கப்பட்டு உள்ளே செல்லும்படி பணிக்கப்பட்டார். உள்ளே சென்றதும் அறைக்குள் அமர்ந்திருந்த சுபத்ரை எழுந்து அவரை நோக்கி வந்து அவர் வணங்கி முகமன் உரைப்பதற்குள்ளாகவே “உம்மை அனுப்பியது யார்?” என்றாள். அவள் திரண்ட தோள்களும் உயரமான நிமிர்ந்த உடலுமாக பலராமரின் பெண் உருவமென்று தோன்றினாள். அவள் குரலும் அழுத்தமான கார்வை கொண்டிருந்தது. அவர் அவளுடைய உருவாலும் குரலாலும் சொல்திகைத்து நின்றார். “சொல்க, எவரால் அனுப்பப்பட்டவர் நீர்?” என்று அவள் கைசுட்டிக் கேட்டாள்.

“அஸ்தினபுரியின் அரசர் யுதிஷ்டிரனின் தூதன் நான்” என்று அவர் சொன்னார். “அதை நானும் அறிவேன்” என்று அவள் சொன்னாள். “நீர் அரசத்தூதர் என்று அறிந்தே உம்மை சந்திக்கிறேன். இங்கே உம்மை அனுப்பியது யார்? மெய்யாகவே எவருடைய தூதர் நீர்?” அவர் “அரசி, எவருடைய தூதன் என்று அறிவிக்கப் பணிக்கப்பட்டேனோ அதையே என் நா உரைக்கும். எவரும் அந்தணனுக்கு ஆணையிடும் இடத்தில் இல்லை” என்றார். அவள் முகம் சீற்றத்தில் சிவந்தது. “நீர் அந்தணர் அல்ல. நீர் பாங்கர். பெண்தூது செல்லும் சூதர்!” என்று அவள் கூவினாள். மூச்சிரைக்க கண்களில் நீர் பொடிய “நீர் எவருடைய தூதுடன் வந்தீர் என எனக்குத் தெரியும். எவருக்குச் செய்தி அனுப்புகிறீர் என்றும் அறிவேன்” என்றாள்.

“நன்று, நிறையவே அறிந்திருக்கிறீர்கள்” என்று சாரிகர் சொன்னார். “நான் வேறேதும் பேசவேண்டுமா? அன்றி உங்களுக்கு என்னென்ன தெரியும் என்று தெரிந்துகொண்டால் போதுமா?” அவள் மெல்ல அடங்கி திரும்பிச்சென்று தன் பீடத்தில் அமர்ந்தாள். அவள் தன் கைகளைக் கோத்து விரல்களை நெரித்துக்கொண்டிருப்பதை, உதடுகளை இறுக்கி பல்லைக் கடிக்கையில் அவள் கழுத்தின் தசைகள் இறுகி நெளிவதை அவர் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவள் மூச்செறிந்து மீண்டு “அவளிடம் என்ன பேசினீர்?” என்றாள்.

“நான் பேசவில்லை. என் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் அவர் இல்லை” என்று அவர் சொன்னார். “அவள் என்ன பேசினாள்?” என்று சுபத்திரை மீண்டும் கேட்டாள். அவர் “ஒரு சொல்” என்றார். ”காண்டீபம், அவ்வளவுதானே?” அவர் ஆம் என தலையசைத்தார். “அதைத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள். அதை மட்டுமே சொல்வாள். அதை சொல்லிக்கொண்டே உயிர்விடுவாள்” என்றாள் சுபத்திரை. “கீழ்மகள்… கீழ்மகள்” என்று தன் தொடையில் கையால் அறைந்தாள். அவர் அவளை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “இதை அஸ்தினபுரிக்கு சொல்லப்போகிறீர் அல்லவா? இவ்வண்ணம் என அவருக்கு செய்தியனுப்பவிருக்கிறீர், அவ்வளவுதானே?”

சாரிகர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நீர் எதற்காக இங்கே வந்தீர் என எனக்கு மெய்யாகவே புரியவில்லை. இவள் இங்கே இவ்வண்ணம் இருப்பது அங்கே அனைவருக்கும் தெரியும். இது ஏன் உங்கள் நினைவில் பதியவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறார்?” அவள் தலையை அசைத்து “இவளை இத்தனை தொலைவுக்கு அனுப்பியது என் மூத்தவரின் திட்டம். அவரிடமிருந்து முடிந்தவரை அப்பால். அவர் நினைத்தாலும் எளிதில் வந்து சந்திக்கமுடியாதபடி அப்பால்…” என்றாள். “அவளைப் பற்றிய செய்திகளை அனுப்பும்போது நானும் அதை கருத்தில் கொண்டேன். மிக சுருக்கமான வழக்கமான சொற்களையே அனுப்பும்படி சொன்னேன். அச்செய்திகள் அவருக்கும் சென்றுசேரும் என நான் அறிவேன்.”

அவர் அவளுடைய கொந்தளிப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “அவள் இங்கே வெறுக்கப்படுகிறாள். அனைவராலும். ஆம், என்னாலும்தான். அத்தனை பேரின் வெறுப்பும் சேர்ந்து அவளை நோயுறச் செய்திருக்கிறது. அவள் செத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அதை அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் தெளிவாக உணர்கிறேன். ஆனால் அவளைப்போல இன்று எனக்கு ஒவ்வாமையை அளிக்கும் பிறிதொன்று இல்லை. அவளை எண்ணும்போதே என் உடல் உலுக்கிக்கொள்கிறது. அவள் கொண்டுள்ள இந்தக் கரு… இதுதான் அஸ்தினபுரியின் அரசனாக அமரப்போகிறது என்றால்… அதுவும் என் மைந்தனின் பெயரால்.” அவள் எழுந்துகொண்டு “இங்கே நிகழ்வன எவற்றையும் நீர் அவருக்கு எழுதவேண்டியதில்லை” என்றாள்.

அவர் பேசாமல் நின்றார். அவள் உரக்க “அவர் இச்செய்திக்காகவே காத்திருப்பார். இவள் காண்டீபம் என்று சொல்லிக்கொண்டே நைந்து உயிர்விடுவதை எதிர்பார்த்திருப்பார். அவரை எனக்குத் தெரியும். அவருள் புளித்து நஞ்சாகி கெடுநாற்றமெடுக்கும் அந்த ஆணவம் நிறைவடையும். அந்த ஆணவத்தை கழிவிரக்கமாக, கண்ணீராக வெளிப்படுத்துவார். அதை அவ்வண்ணம் கொண்டாடுவார். அதற்கு வாய்ப்பே அளிக்கக்கூடாது. இது என் ஆணை! இவளைப் பற்றி நாங்கள் அனுப்பும் சொல்லன்றி எதுவும் அங்கே செல்லவேண்டியதில்லை” என்றாள். எழுந்து நின்று கைநீட்டி ”இது என் ஆணை!” என்றாள்.

சாரிகர் “அரசி, நான் ஏற்கெனவே சொல்லிவிட்டேன். நான் அந்தணன். எனக்கு வேதமன்றி எதுவும் தலைக்குமேல் இல்லை. அந்தணனாகிய அமைச்சனிடம் அவனுடைய அரசர்கூட வேண்டுகோளை மட்டுமே முன்வைக்க முடியும், ஆணையிட முடியாது” என்றார். அவள் சிவந்த கண்களால் அவரை இமைக்காமல் பார்த்தாள். “அக்குழவி இங்கே பிறக்குமென்றால் அது கொல்லப்படும். அதை வாழவிடமாட்டாள் துரியோதனனின் மகள். அதை அவள் தன் வஞ்சத்திற்கு இரையாக்குவாள். அதை சொல்லுங்கள் உங்கள் அரசரிடமும் தம்பியரிடமும்” என்றாள். “இதுவும் ஆணையே” என்றார் சாரிகர்.

அவள் பெருமூச்சுடன் மீண்டும் பீடத்தில் அமர்ந்தாள். ஒரு கணத்தில் அனைத்து நிமிர்வும் அகல உடைந்து விம்மலோசையுடன் அழுதபடி கைகளில் முகம்பதித்துக்கொண்டாள். “தெய்வங்களே! தெய்வங்களே!” என்று கூவினாள். அவர் அவளுடைய அழுகையை நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். அவள் மெல்ல தேறி மேலாடையால் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தாள். “என் மைந்தன், அவனைப்பற்றி மட்டுமே நான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். அவனுக்கு இப்புவியில் எவருமில்லை. நான்கூட இல்லை. அவனை விடுவிக்க என்னால் இயலவில்லை. அவனுடைய ஊழ் அவனை கவ்விக்கொண்டது.”

“என்ன எண்ணுகிறான் என் மைந்தன்? எங்கிருக்கிறான்? இங்கே நிகழ்வனவற்றை அவன் அறிவானா? அவனால் ஏற்கமுடிகிறதா? அவனை எண்ணுக! உங்களிடம் நான் ஆணையிடவில்லை, வேண்டுகிறேன். மன்றாடுகிறேன். கைநீட்டி இரக்கிறேன் என்றே கொள்க! அவனுக்காக இரங்குக! அந்தணரே, அறத்தில் நின்றிருப்பவர் நீங்கள். இத்தருணத்தில் அமைச்சர் செய்யவேண்டியதை செய்யற்க! அந்தணராக நிலைகொள்க! என் மைந்தன் இதை ஏற்பானா? அவனுக்காக உளம்கூருங்கள். இது அவன் பேரில் நிகழலாகாது. அவனுக்குமேல் இச்சுமை ஏற்றப்படலாகாது.”

“உங்கள் சொல்லுக்காகவே நீங்கள் இங்கே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரிகிறது. நீங்கள் சொல்லுங்கள், அந்தக் குழவி…” அவள் உரக்க கைநீட்டி “அறம் என ஒன்று உள்ளது. மானுடருடன் நாம் கொண்டுள்ள உறவு அது. நீத்தாருக்கு நாம் அளிக்கும் கடன் அது” என்றாள். அவர் “ஆம்” என்றார். “அவள் யார் என்றே எனக்குத் தெரியாது. அவள் உள்ளத்தை நான் அறிந்ததே இல்லை. என் முன் நைந்துகிடக்கும் உடல் மட்டும்தான் அவள். எனக்கு அவள் ஒரு பொருட்டே அல்ல. நான் எண்ணிக்கொண்டிருப்பது என் மைந்தனைப் பற்றி மட்டுமே. அவன் இங்கே எஞ்சாமல் சென்றான்… அவன் பெயர் இங்கே திகழவேண்டும். வீரனாக மட்டும். அவன் இங்கே எஞ்சவிட்டுச் சென்றது கசப்பையும் வஞ்சத்தையும் என்றால் அது களையப்படவேண்டும்.”

சாரிகர் “என்னால் எதையும் எண்ண முடியவில்லை, அரசி” என்றார். “ஆனால் என் ஆழத்திலிருந்து ஆணை எழும் என எண்ணுகிறேன். அதன்படியே நடப்பேன். ஒருபோதும் என்னுள் திகழும் வேதத்தின் ஆணைக்கு முரணாக எதையும் செய்யமாட்டேன். அதை மட்டும் உங்களிடம் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.” எழுந்து தலைவணங்கி பின்னடைந்து அவர் அறையைவிட்டு வெளியே சென்றார்.