மாதம்: செப்ரெம்பர் 2019

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 9

பகுதி இரண்டு : குருதிமணிகள் – 3

கனகர் தீர்க்கசியாமரை புரவியில் அமரச்செய்து சம்வகையின் புரவியில் தான் அமர்ந்து அரண்மனைக்கு அழைத்துச்சென்றார். சம்வகை உடன் நடந்து வந்தாள். தீர்க்கசியாமர் தன் மகரயாழை மடியில் அமைத்து அதன் தந்திகளின்மேல் வெறுமனே விரலை வைத்திருந்தார். விந்தையான ஒரு சிறு விலங்கு என அவருடைய விரல் தந்திகளின்மேல் அமைந்திருந்தது. அதன் கட்டைவிரலையும் சுட்டுவிரலையும் இணைக்கும் தசை கிழிக்கப்பட்டிருந்தமையால் விரல்கள் மிக விலகி மிக நீண்டு தெரிந்தன. அவர் தலையைச் சுழற்றி உதடுகளை கூப்பியபடி மகிழ்ச்சியுடன் நகைத்து “இந்த வழியே நான் வந்திருக்கிறேன். இது அரண்மனைக்குச் செல்லும் வழி” என்றார். தன்னை அறியாமல் கனகர் “எப்படி0 0தெரியும்? மணம், ஒலி அனைத்துமே மாறிவிட்டிருக்கிறதே?” என்றார். “நான் மணத்தாலும் ஒலியாலும் உணர்வதில்லை” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “பின்?” என்றார் கனகர். தீர்க்கசியாமர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அவர் எப்படி வழியறிகிறார் என்று கனகர் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். பறவைகள் திசையறிவதற்கு தலைக்குள் ஒரு நுண்விழியை கொண்டிருக்கின்றன. ஆகவேதான் வெட்டவெளியென விரிந்த வானில் வலசை செல்கின்றன. அவருடைய நெற்றிக்குப் பின்னாலும் அவ்வண்ணம் ஓர் அறிவிழி உள்ளதா? தீர்க்கசியாமர் “அரசியும் நம்முடன் வருகிறார்கள் அல்லவா?” என்றார். கனகர் “எவர்?” என்றார். “அரசி” என அவர் சம்வகையை சுட்டிக்காட்டினார். “அவள் அரசி அல்ல, என் ஏவல்பெண்டு” என்றார் கனகர். “ஆம், கூறினீர்கள்” என தலையைச் சுழற்றி தீர்க்கசியாமர் புன்னகைத்தார்.

முதலில் சம்வகையை அவர் அரசி என அழைத்ததும் கனகர் சினம்கொண்டார். இந்தச் சூதன் தன்னை அரசியர் சந்திக்கவருவதாக பகற்கனவு கண்டு அமர்ந்திருக்கிறான் போலும் என எண்ணிக்கொண்டார். “இவள் அரசியல்ல, என் காவல்பெண்டு சம்வகை” என்றார். சம்வகை குழப்பத்துடன் அகலே நின்றுவிட்டாள். “நன்று… நீங்கள் யார்?” என்று தீர்க்கசியாமர் கேட்டார். “நான் அஸ்தினபுரியின் தலைமை அமைச்சன் கனகன். நீங்கள் என்னை பார்த்திருக்கிறீர்கள்.” தீர்க்கசியாமர் அதை செவிகொள்ளாமல் “நாம் அரண்மனைக்குச் செல்கிறோமா?” என்றார். “எங்கே அரசி? அவர் நடந்தா வருகிறார்?” என தலை திருப்பினார்.

“ஆம், நாம் புரவியிலேயே செல்வோம். என் ஏவல்பெண் சம்வகை உடன் வந்திருக்கிறாள். அவள் காவலுக்கு வருவாள்… புரவியில் ஏறுவீர்கள் அல்லவா?” தீர்க்கசியாமர் “ஆம், நான் புரவி ஊர்ந்தது உண்டு… ஆனால் அத்திரி என்றால் மேலும் நன்று” என்றார். கனகர் சம்வகையிடம் சினத்துடன் “புரவியில் அவரை ஏற்றி அமரச்செய்” என்றார். தீர்க்கசியாமர் “நாம் அரண்மனைக்கு எதன்பொருட்டு செல்கிறோம்?” என்றார். “அரசியே உசாவுவார்கள்…” என்றார் கனகர். தீர்க்கசியாமர் “அரண்மனைகளுக்குள் நறுமணங்கள் நிறைந்திருக்கும். யாழின் இசை ஒலிக்கும். நான் அறிவேன்” என்றார். பின்னர் மீண்டும் வெண்பற்களைக் காட்டி நகைத்து “அரசி ஏன் ஒன்றும் பேசாமல் உடன்வருகிறார்?” என்றார்.

இந்த விழியிலாதோன் உண்மையில் உலகறியாதவனாக இருக்கலாம் என எண்ணிக்கொண்டார். அவன் கூறும் தொடர்பற்ற சொற்களுக்கு கேட்பவர்கள் விழைந்த பொருளை அளிக்கிறார்கள் போலும். அவ்வப்போது குறிசொல்பவர்கள், வரும்பொருளுரைப்பவர்கள் என சிலர் அஸ்தினபுரியில் அவ்வாறு கிளம்புவதுண்டு. பானுமதி உடனே அசலையுடன் அவர்களை பார்க்கச் செல்வாள். அவருக்கு அதில் நம்பிக்கையே வந்ததில்லை. பெரும்பாலும் அவை பிழையாகவே இருக்கும். ஓரிரு ஆண்டுகளிலேயே அவர்கள் பொய்யர்களாக தெளிவார்கள். ஆனால் பானுமதிக்கோ அசலைக்கோ அது பொருட்டாகத் தெரிவதில்லை. அவர்கள் இன்னொருவரை நாடிச் சென்றுவிட்டிருப்பார்கள்.

அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் வளரும் பதற்றம் ஒன்றிருந்தது போலும். பல கவலைகள் கொண்டவர்கள் மிகுதியாக நிமித்திகர்களை நாடுவதில்லை. மாறாத ஒற்றைக்கவலை கொண்டவர்கள் மீளமீள நிமித்திகர் சொல்லும் நம்பிக்கைச்சொற்களை நாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நிமித்திகர்களின் சொற்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தது அஸ்தினபுரி. நிமித்திகர்கள் அஸ்தினபுரியைவிட சில அடி தொலைவு முன்னால் சென்று அங்கிருந்து அவர்களை அழைத்தனர். அவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் எண்ணி காலடி வைத்து பின்தொடர்ந்தனர். அவர்களின் ஒவ்வொரு நிகழ்செயலும் நினைவுகளால் இறந்தகாலத்துடனும் அச்சங்களால் எதிர்காலத்துடனும் இணைந்திருந்தன.

தெருவில் செல்கையில் தீர்க்கசியாமர் “இனி போர் இல்லை” என்றார். “இனி நீணாள் போர்கள் இல்லை” என்று தலையசைத்துக்கொண்டே சொன்னார். “அது அனைவருக்கும் தெரிந்ததே” என்றார் கனகர். “இனி மகதமும் கூர்ஜரமும் இல்லை. எனில் எதிரியென ஏதுமில்லை” என்று மேலும் சொன்னார். “மகதம் என்றால்?” என்று தீர்க்கசியாமர் கேட்டார். கனகர் புன்னகைத்து “அது ஒரு நாடு” என்றார். “இரட்டையுடல்கொண்டவனின் குடி அழியாது. அது பெருகும்… கங்கைக்கரையில் ஆயிரம் கால்கள் கொண்ட துறைமுகம் அமையும். அவர்களின் கொடி பறக்கும். ஐநூறாண்டுகள் அவர்களின் முடி நிலைக்கும்” என்றார் தீர்க்கசியாமர். கனகர் சற்றே திகைத்தபின் “சூதரே, அக்கொடியின் அடையாளம் என்ன?” என்றார். “யானைக்கொடி…” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “ஆனால் கீழே சக்கரம் ஒன்றுள்ளது.”

கனகர் என்ன சொல்வதென்று அறியாமல் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டு சென்றார். சம்வகை “அவர் கூறுவதைப் பார்த்தால் வங்கம் பேராற்றல்கொண்டு எழும்” என்றாள். கனகர் கையை வீசி அப்பேச்சை தவிர்த்தார். சம்வகை அரசியல் பேசுவதை தன் அகம் ஏன் வெறுக்கிறது என எண்ணிக்கொண்டார். எந்த உளநிலையில் இந்த சூதர்குலத்துப் பெண்ணிடம் நான் அமைச்சுத்தொழில் குறித்து பேசத்தொடங்கினேன்? ஏதோ அறியா விசை அதை பேசச் செய்ததா என்ன? தீர்க்கசியாமர் “கட்டடங்கள் அனைத்திலிருந்தும் சீழ்மணம் எழுகிறது… புதுச் சீழின் மணம்” என்றார். கனகர் பற்களை கடித்துக்கொண்டார். “வானில் முகில்கள் நிறைந்துள்ளன” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “முகில்களைக் கீறியபடி பறவைகள் செல்கின்றன.” கனகர் எரிச்சலுடன் உரக்க “நீங்கள் எதை பார்த்தீர்கள்?” என்றார். “நான் பார்ப்பதில்லை” என்று தீர்க்கசியாமர் சொன்னார். “அவை பாடல்போல என்னுள் எழுகின்றன.”

அரண்மனை முற்றத்தை அடைந்ததும் தீர்க்கசியாமர் உரக்க “அரண்மனை முற்றம்!” என்றார். மூக்கைச் சுளித்து “குருதிமணம்… இங்கென்ன போர் நிகழ்ந்ததா?” என்றார். கனகர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “இங்கே செம்புழுதியின் மணமும் எழுகிறது… வெயிலில் வெந்த பாலைநிலப் புழுதிபோல.” கனகர் எரிச்சலுடன் “நீங்கள் பாலைநிலத்தை எங்கே பார்த்தீர்கள்?” என்றார். “நான் நூல்களில் பயின்றேன்…” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “நூல்களிலா?” என்றர் கனகர் இகழ்ச்சியுடன். “எனக்கு நேர் அறிவும் நூலறிவும் ஒன்றுதான். இரண்டுமே சொற்கள்” என்றார் தீர்க்கசியாமர்.

கனகர் சீற்றம்கொண்டு கைகளை இறுக்கிக்கொண்டார். அந்தக் காலையிளவெயில் அவரை வியர்வை வழியச்செய்தது. மயக்கம் வந்து விழுந்துவிடுவோம் என்று தோன்றியது. தீர்க்கசியாமர் “இந்த இடத்தில் குழந்தைகளின் ஒலிகள் நிறைந்துள்ளன. அனைத்துக் குழந்தைகளும் அழுதுகொண்டிருக்கின்றன” என்றார். கனகர் “செல்வோம், சூதரே” என்றார். தீர்க்கசியாமர் அரண்மனை முற்றத்தைச் சுற்றி நோக்கி மூக்கைச் சுளித்து புரவிபோல் மணம்பிடித்தார். “என்ன செய்கிறீர்கள் இங்கே?” என்றார். கனகர் “என்ன?” என்றார். “இங்கே ஏன் நின்றிருக்கிறீர்கள்?” என்றார் தீர்க்கசியாமர். கனகர் “என்ன?” என்றார். சம்வகை “அழைத்துச்செல்க, அமைச்சரே!” என்றாள். அவளை வெறுமனே நோக்கிவிட்டு கனகர் “செல்வோம்” என தீர்க்கசியாமரை தொட்டார்.

அரண்மனைக்குள் செல்லும்போது அந்தச் சூழலுக்கே பொருந்தாதபடி தீர்க்கசியாமர் வேறெங்கோ நோக்கி புன்னகை புரிந்துகொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தில் விழிகள் உருண்டுகொண்டே இருந்தன. அவை இரு குருதியுருளைகள் என எண்ணியதுமே கனகர் திடுக்கிட்டார். அமைச்சுநிலையிலிருந்து சொல்லறிவர் தீர்க்கசியாமரைக் கண்டு ஓடி அருகே வந்தார். “வருக சூதரே, தங்களுக்காகவே காத்திருந்தோம். தங்கள் மூதாதையரில் ஒருவர்தான் இங்கே எழுந்த இடர் ஒன்றுக்கு முன்பு செல்வழி கண்டு சொல்லியிருக்கிறார். ஆகவே தாங்கள் உதவக்கூடும் என நான் அமைச்சரிடம் சொன்னேன்” என்றார். “நான் எவருக்கும் வழி ஏதும் சொல்வதில்லையே?” என்று தீர்க்கசியாமர் சொன்னார். “வழிகாட்டுவது உங்கள் கடமை…” என்றார் சொல்லறிவர். தீர்க்கசியாமர் “நான் எனக்கு தோன்றும் சொற்களைச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

இடைநாழிகளினூடாகச் செல்கையில் “முன்பு இங்கே வந்திருக்கிறேன்” என்றார். “ஆம், அரசியைப் பார்க்க வந்துள்ளீர்கள்” என்றார் கனகர். “முன்பொருமுறை வந்தபோது ஓர் அரசி மகவொன்றை ஈன்றார். பேருருவ மகவு… எடைமிக்கது. வாய்முழுக்க பற்கள் கொண்டது… தலையில் கருமயிர்ச் சுருள்கள்… அதை நான் பார்த்தேன்” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “நீங்களா?” என்றார் கனகர். “ஆம், அதை கண்களாலேயே பார்த்தேன்.” கனகர் “நாம் அரசியின் அறையை அடைந்துவிட்டோம்…” என்றார். “அரசியிடம் நீங்கள் மிகையாக பேசவேண்டியதில்லை. அவர் உசாவுவனவற்றுக்கு மட்டும் சொல்லெடுத்தால் போதும். இங்கே நீங்கள் அரசப்பணிக்காகவே வந்திருக்கிறீர்கள்.”

தீர்க்கசியாமர் “நான் எப்போதுமே கேள்விகளுக்கு மறுமொழி சொல்வதில்லை…” என்றார். “நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பதை என்னாலேயே சொல்லிவிட முடியாது…” என்றபின் சுற்றிலும் நோக்கி “எங்கே அரசி?” என்றார். “அரசி வெளியே வருவதில்லை. அவர் கைம்மைநோன்பு கொண்டிருக்கிறார்” என்றார் கனகர். “நான் என்னை சற்றுமுன் புரவியில் வந்து சந்தித்த அரசியை சொன்னேன்” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “அவள் அரசி அல்ல… அதை இருமுறை சொல்லிவிட்டேன். அவள் காவலர்தலைவி மட்டிலுமே” என்று கனகர் எரிச்சலுடன் சொன்னார். தீர்க்கசியாமர் “ஆம், சொன்னீர்கள்… மறந்துவிட்டேன்” என்றார். “இந்த அறைக்குள் ஏன் குருதிமணம் நிறைந்திருக்கிறது? தரையெங்கும் வற்றிய ஏரிப்பரப்பில் மீன்கள் துள்ளுவதுபோல விழிகள்…” என்றார். கால்களை நீட்டி வைத்தபடி “இந்த அரண்மனை மிதந்துகொண்டிருக்கிறது. இதன் அடியில் இருக்கும் இருள் செறிவுகொண்டு பெருகி ஒழுகி மேலே வந்துகொண்டிருக்கிறது… இது அவ்விருளிலேயே மூழ்கிவிடவும்கூடும்” என முணுமுணுத்தார்.

காந்தாரியின் அவைவாயிலில் நின்றிருந்த சத்யசேனை தீர்க்கசியாமரைக் கண்டதும் திகைத்து “இவர்…” என்றபின் “அவருடைய அதே உருவம்…” என்றாள். “மானுடர் அழிவதில்லை” என்று கனகர் சொன்னார். சத்யசேனை “வருக, சூதரே” என்றாள். தீர்க்கசியாமர் “நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்… கீழே ஒரு யானை நின்றிருந்தது…” என்றார். சத்யசேனை “ஆம், பிடியானை… இரு நாட்களாகவே நிலையழிந்து நின்றிருக்கிறது” என்றாள். தீர்க்கசியாமர் “அல்ல, அது களிறு. பெருங்களிறு அது… அன்றே அது உயிரிழந்தது. அதை அப்பால் புராணகங்கையில் புதைத்தனர்” என்றார். “என்ன சொல்கிறார்?” என்று சத்யசேனை பதற்றத்துடன் கனகரிடம் கேட்டாள். “அவர் பேசுவது எனக்கும் பெரும்பாலும் புரியவில்லை…” என்ற கனகர் “பேரரசியிடம் தெரிவியுங்கள்” என்றார். தீர்க்கசியாமர் “பெருங்களிறு, முதியது. விழிநோக்கும் செவிக்கூரும் மங்கிப்போனது. ஆனால் அது குருதியை அறிந்துவிட்டிருந்தது” என்றார்.

அவள் குழப்பத்துடன் மீண்டும் தீர்க்கசியாமரை நோக்கியபின் உள்ளே சென்றாள். தீர்க்கசியாமர் “கொழுங்குருதி மணம்… கருவறைக் குருதி… அந்த அறையிலிருந்து இடைநாழிவரைக்கும் அது தெறித்துப் பரவியது” என்றார். சத்யசேனை வந்து தலைவணங்கினாள். “உள்ளே செல்லலாம், சூதரே” என்றார் கனகர். அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். காந்தாரி தாழ்வான அகன்ற பீடத்தில் வெண்பட்டாடை அணிந்து கைகளை மடியில் கோத்துவைத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். இளைய அரசியர் அறுவர் சற்று அப்பால் தரையில் விரிக்கப்பட்ட கம்பளங்களில் அமர்ந்திருந்தனர். இருவர் நின்றிருந்தனர். சத்யசேனை மெல்லிய குரலில் “சூதர்” என அவர் வருகையை அறிவிக்க தீர்க்கசியாமர் அருகணைந்து “பேரரசியை வணங்குகிறேன். பெருந்துயரில் அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் என்றும் கண்டுவந்த கனவுதான் இது என்பதனால் அத்துயரை உங்களால் தாங்கிக்கொள்ளவும் இயல்கிறது” என்றார்.

“ஆம், நான் கண்டுவந்த கனவுதான்” என்றாள் காந்தாரி. தீர்க்கசியாமர் சிரிப்புபோல முகம் சுளித்து “முதல்நாளே அக்கனவை கண்டீர்கள்… அன்று அஸ்தினபுரியில் இருள் நிறைந்திருந்தது. காகங்கள் மரங்களை நிறைத்திருந்தன… எங்கும் நரிகளின் ஓலம்…” என்றார். “ஆம்” என்று காந்தாரி சொன்னாள். “அன்றே தொடங்கிவிட்டது…” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “அமர்க, சூதரே!” என்றாள் காந்தாரி. அவர் பீடத்தில் அமர்ந்து கையிலிருந்த யாழை மடியில் வைத்துக்கொண்டார். “இங்கே நிகழ்வதென்ன என அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றாள் காந்தாரி. “ஆம், அறிவேன்… இதோ இந்த அறையில் குருதி வழியும் உடலுடன் குழந்தைகள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். சுவர்களிலெல்லாம் பழுத்த கனிகள்போல் தொங்கிக்கிடக்கிறார்கள். சாளரம் வழியாக உள்ளே வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.”

கனகர் மெய்ப்பு கொண்டார். “நிறைய குழவியர்… அங்கே முற்றம் எங்கும் அவர்களே… சில மகவுகளுக்கு கையளவே உடல்” என்றார் தீர்க்கசியாமர். “ஆம் சூதரே… சொல்க. நாங்கள் என்ன செய்வது? இங்கே அத்தனை கருக்களும் கலைந்துவிட்டன. இந்நகரில் கருவுற்ற பெண்டிர் அனைவருமே குருதிபெருக்கி அழிகின்றனர். கருக்குருதி பலிகொள்ளும் பதினொரு ருத்ரர்கள் நகர்புகுந்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அவர்களை இந்நகர்விட்டு அகற்றும் வழியென்ன?” என்றாள். கனகர் “முன்னரும் இது நிகழ்ந்துள்ளது…” என்பதற்குள் தீர்க்கசியாமர் “ஆம், ருக்‌ஷரின் ஆட்சிக்காலத்தில். அன்று நான் ஒரு வழி சொன்னேன். அதையே இப்போதும் சொல்வேன்” என்றார்.

“நீங்கள்…” என சத்யவிரதை பதற்றத்துடன் சொல்லத்தொடங்க அவளை கையசைத்து காந்தாரி விலக்கினாள். “என்ன சொன்னீர்கள்? சொல்க!” என்று காந்தாரி சொன்னாள். தீர்க்கசியாமர் தன் தசைகிழிந்து விலகிய கைவிரல்களை யாழின்மேல் செலுத்தினார். இரு விரல்களும் விந்தையாக விரிந்து நீண்டு நண்டு நடப்பதுபோல் அசைந்தன. யாழ் விம்மியது. அதன் தந்திகள் துடித்தன. விரல்கள் ஒரே கணத்தில் பட்டாம்பூச்சிகளின் சிறகுகள்போல் ஆயின. அவை தந்திகளின்மேல் தாவி அலைய யாழ் ரீங்கரிக்கத் தொடங்கியது. அவருடைய குரல் இணைந்துகொண்டது. அறியாத தொன்மொழியில் அவர் உடனிணைந்து பாடத்தொடங்கினார்.

அவரை வெறித்து நோக்கியபடி அரசியர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்த மொழி அவர் முன்னரே அறிந்ததாகவும் தோன்றியது. அதைத்தான் மலைக்குடிகள் பேசுகிறார்களா? ஆனால் வேறென்றும் ஒலித்தது. அது செம்மொழியின் ஓசை கொண்டிருந்தது. அதற்கப்பால் ஒன்று ஒலித்தது. வண்டுகள் முரலும், கிளிகள் மிழற்றும் மொழி ஒன்று. பின் அதில் சொல் தெளிந்தது. ஓரிரு அறிந்த சொற்கள். அவர் நீர்ப்பரப்பில் பாறைமுனைகளை மிதித்துக் கடப்பதுபோல் அச்சொற்களை தொட்டுத்தொட்டுச் சென்றார். அவை பெருகின. அறிந்த சொற்களால் ஆன பாடலாக அது மாறியது.

“அன்னையை வணங்குக! இடிமின்னலை கையிலேந்திய வஜ்ரநாகினியின் அருளை நாடுக! முடிவிலா அலைநெளிவுகள் என உடல்கொண்டவள். ஐந்து தலையெழுந்த நாகபடம் கொண்டவள். அணையா ஒளிவிழிகளும் தழல்பறக்கும் நாவுகளும் கொண்டவள். அன்னை, கருவெனச் சுருண்டு ஆழ்புனத்திற்குள் உறைபவள். புயலெனச் சீறி எழுந்து பெருகி கருமுகிலென படம்தூக்கி வானை நிறைப்பவள். அன்னையை வணங்குக! அன்னையின் அருள் பொழிக!”

 

தீர்க்கசியாமரின் சொற்களில் வஜ்ரநாகினி அன்னையின் கதை ஒலித்தது. கரு வடிவில் சுருண்டு புதைந்திருக்கும் அன்னையை வணங்குக! வஜ்ரயோகினி அன்னையை வணங்குக! அவள் கதை என்றும் அழியாத மொழியில் முளைத்து முளைத்தெழும் நாவுகளில் வளர்க! கேளுங்கள் இக்கதையை. தொல்யுகமொன்றில் மண்ணும் விண்ணும் நாகங்களால் நிறைந்திருந்தது. விண்பேருருவ நாக அன்னையர் மாமலைகளை முட்டைகளாக ஈன்ற காலம் அது. அவர்கள் கடல்களை நிரப்பி அலைகளாக படமெடுத்து தரையை அறைந்த காலம். பின்னர் அவர்களின் அசைவுகளையே கடல்நீர் தன்னுடையதெனக் கொண்டது. நதி தன் நெளிவென நடித்தது. மரங்கள் தங்கள் அடித்தடிகளென அமைத்துக்கொண்டது நாகங்களையே.

அந்நாளில் மிருண்மயி என்னும் நாகஅன்னை பன்னிரண்டாயிரத்து எட்டு முட்டைகளை ஈன்றாள். அவற்றை தன் உடலின் பன்னிரண்டாயிரத்து எட்டு சுருள்களால் அணைத்து வெம்மையளித்து அடைகாத்தாள். உயிர்வளர்ந்துகொண்டிருந்த முட்டைகளுக்குமேல் அன்னை இமையா விழியுடன் தவமிருந்தாள். அப்போது மழைக்கார் இருண்டது. விண்ணில் மின்னல்கள் வெட்டித்துடித்தன. விண்ணில் கருமுகில் யானைமேல் இந்திரன் தோன்றினான். அவன் கையில் மின்படைக்கலம் சாட்டைபோல் நெளிந்தது. கதைபோல் விண்முகில்களை அறைந்து பேரோசை எழுப்பியது. வாள் என திசைகளை வெட்டிச்சென்றது. ஒளியதிர்ந்து அடங்கியபோது உள்ளிருந்து அஞ்சிய நாகக்குழவிகளில் ஒன்று நெளிய அந்த முட்டைமட்டும் அன்னையின் அணைப்பிலிருந்து உருண்டு நிலச்சரிவில் ஓடி அப்பால் சென்றது. அறிக, பன்னிரண்டாயிரத்தில் ஒரு குழவிக்கு ஊழுடன் விளையாடுவது உவப்பாக உள்ளது! அது தெய்வங்களுக்கு உகந்த குழவி.

இந்திரனின் அருகே செம்பருந்தின் வடிவில் வந்த இந்திரமைந்தனாகிய ஜயந்தன் அதைக் கண்டு விழைவுகொண்டான். சிறகு விரித்துப் பாய்ந்திறங்கி அவன் அந்த முட்டையை கவ்விக்கொண்டு வானில் எழுந்தான். அன்னை சீறி எழுந்து விண்ணில் பாய்ந்தாள். அப்பருந்தை துரத்திச்சென்றாள். இந்திரன் அவளிடமிருந்து தப்ப மலைகளுக்குமேல் பறந்தான். அன்னை அவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள். இந்திரன் விண்ணில் நிறைந்திருந்த கருமுகில்களில் ஒளிந்தான். அன்னை அவனை விடாது துரத்தினாள். அவன் தேவகுருவாகிய பிரஹஸ்பதியை அணுகி அவருக்குப் பின்னால் மறைந்துகொண்டான்.

அவரை அணுகிய அன்னை “என் குழவியை கொடுக்க ஆணையிடுங்கள், பிரஜாபதியே… இல்லையேல் என் நஞ்சால் இவ்விண்ணுலகை அழிப்பேன்… என் உடலின் குருதியனைத்தையும் நஞ்சாக்குவேன் என்று அறிக! என் குருதியில் நிறைந்திருக்கும் பலகோடி திரளாத முட்டைகள் அனைத்தும் இங்கே நச்சுக்குமிழிகள் என வெடிக்கும். விதைகளென எழும். அவை இவ்வுலகை முற்றழிக்கும்… ஐயம் வேண்டாம்” என்றாள். “அன்னையின் பகை அவள் குருதியிலுறங்கும் எழுதலைமுறைகளின் வஞ்சம் என நான் அறிவேன்… ஆனால் தாய் வேட்டையாடிப்பெற்ற உணவை ஒழிய எந்தப் பறவையும் ஒப்பாது… அது அப்பறவையின் வீரத்திற்கு இழுக்கு. உன்னிடம் இருக்கும் பன்னிரண்டாயிரம் முட்டைகளில் ஒன்று மட்டுமே இது… மீள்க! அந்த முட்டைகளில் முளைக்கும் அனைத்து நாகங்களும் பேருடல்கொண்டு எழும் என நான் உன்னை வாழ்த்துகிறேன். என் தவ வல்லமையை அதன்பொருட்டு அளிக்கிறேன்” என்றார்.

“நான் இந்த ஒரு மைந்தனுக்காகவே வந்தேன். அதற்குள் அவன் தன் அன்னை தனக்காக வருவாள் என நம்பி அமைந்திருக்கிறான். அவன்பொருட்டு உயிர்கொடுப்பதும், வேண்டுமென்றால் மூவுலகையும் அழிப்பதும் என் கடன் என்றே உணர்கிறேன்” என்றாள் அன்னை. “உன் முட்டைகள் அனைத்தும் அங்கே பாதுகாப்பில்லாமல் உள்ளன… நீ அவற்றை இழப்பாய்” என்றார் பிரஹஸ்பதி. “அவற்றை என் மூதன்னையர் காக்கட்டும்… நான் இந்த முட்டைக்காகவே போரிடுவேன்… பிறிதொன்றும் எண்ணமாட்டேன்” என்று அன்னை சொன்னாள். “குழவியர் முட்டைக்குள் இருப்பதுவரை என்னால் காக்கப்படவேண்டியவர்கள். அவர்கள் விண்ணை நோக்கிவிட்டார்கள் என்றால் மூதன்னையரால் காக்கப்படுபவர்கள்.”

“எனில் நீ இந்தச் செம்பருந்துடன் போரிடுக… அவனை வென்றால் நீ முட்டையுடன் மீள்வாய்” என்றார். செம்பருந்து தன் இரையை அப்பால் வைத்துவிட்டு சிவந்த சிறகுகளை அந்திமுகிலென திசைதொட விரித்து போருக்கிறங்கியது. அன்னை சீற்றத்துடன் அவனுடன் போரிட்டாள். ஆனால் செம்பருந்தின் கூருகிர்கள் வாள்கள் என அவள் உடலை கிழித்தன. அதன் அலகு அவள் தசையை குதறியது. அவள் உடலில் இருந்து வழிந்த குருதியால் வான்பரப்பு செம்மைகொண்டது. ஆயினும் ஒரு கணமும் அன்னை பின்னடையவில்லை. வாலால் செம்பருந்தை அறைந்தாள். தன் நச்சுப்பல்லால் அதை கவ்வ முயன்றாள். உடலால் அதை பன்னிரண்டாயிரம்முறை சுற்றி இறுக்க முயன்றாள்.

அவள் இரு விழிகளையும் செம்பருந்து கொத்தி குருடாக்கியது. நோக்கிழந்து கரிய அலைகளென விண்ணில் நெளிந்த அன்னை “மூதன்னையரே, காத்தருள்க!” என்று கூவினாள். “நீ திரும்பிச்செல்வாய் என்றால் உன்னை விட்டுவிடுவேன்… உன் பிற மைந்தருக்கும் அன்னையென அமைவாய்” என்று செம்பருந்து கூறியது. “இந்த ஒரு மைந்தன் அன்றி எனக்கு முப்புடவியும் இல்லை” என்றாள் அன்னை. மீண்டும் போர் நிகழ்ந்தது. அன்னை ஒவ்வொரு கணமும் என உயிரிழந்துகொண்டிருந்தாள். அப்போது விண்ணில் இந்திரனின் மின்னல்படை நெளிந்தாடியது. விழியிலாதவரும் நோக்கும் பேரொளி கொண்டிருந்தது அது. விண்ணாளும் தேவர்களுமே அஞ்சும்படி அது சுடர்துடித்தது. ஆனால் அன்னை அது என்னவென்று அறியாமலேயே பாய்ந்து தன் வாயால் கவ்விக்கொண்டாள்.

அவள் வாயில் அது நூறு நாகநாவுகளாக மாறியது. அதை படைக்கலமாகச் சுழற்றி ஜயந்தனை அடித்தாள். அவன் இடச்சிறகு வெட்டுண்டு மண்ணில் விழுந்து அங்கே மாபெரும் காட்டெரியாக பரவியது. வலச்சிறகு வெட்டுண்டு விழுந்து கடலை செவ்வண்ணம் கொள்ளச்செய்தது. அவன் பேரொலியுடன் மண்ணில் விழுந்து ஒரு மாமலையானான். ஜயந்தம் என்னும் அந்த மலையின் உச்சியில் திகைத்த விழிகள் இரு குகைகள் என திறந்திருக்க அவன் தலை ஒரு பாறைமுகடு என எழுந்து விண்ணில் நின்றது. பன்னிரண்டாயிரம் யுகம் தவம் செய்து மீண்டும் விண்ணுக்குச் செல்ல அவன் அங்கே அமைந்தான்.

“அன்னை தன் முட்டையை வாலில் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு திரும்பிவந்தாள். மின்படையை வாயில் கவ்வியிருந்தாள். அங்கே அவளுடைய பன்னிரண்டாயிரத்துக்கு ஒன்று குறையும் முட்டைகளை மூன்று அன்னைதெய்வங்களும் நாகங்களாக வந்தமைந்து காவல்காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மின்படையுடன் வந்த அன்னையைக் கண்டு புன்னகைத்து அவர்கள் மீண்டு சென்றனர். அந்தப் பன்னிரண்டாயிரம் நாகங்களிலிருந்து பெருகிய நாகர்குலத்தோர் அன்னையை வஜ்ரநாகினி என தங்கள் ஆலயங்களில் அமைத்தனர். இடக்கையில் மின்படையும் வலக்கையில் கருமுட்டையும் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் அன்னை கருவிலெழும் குழவியருக்குக் காப்பு என்றனர். அன்னைக்கு படையலிட்டு வணங்கி அருள்பெற்று மைந்தரை ஈன்று பொலிந்தனர். மின்படையன்னை வெல்க! அவள் அருள் பெண்டிரின் அடிவயிற்றுக்கு காப்பாகுக! ஆம், அவ்வண்ணமே ஆகுக!” என்றார் தீர்க்கசியாமர்.

“அஸ்தினபுரியில் மாமன்னர் ஹஸ்தி நூற்றெட்டு நாகஅன்னையரைக் கொண்டு களம்வரைந்து பூசனைசெய்து எழுப்பிய வஜ்ரநாகினி அன்னை அங்கேயே கோயில்கொண்டமைந்தாள். அவர் கட்டிய சிற்றாலயத்தில் வலக்கையில் முட்டையும் இடக்கையில் மின்படையும் நோக்கில்லா விழிகளும் அலைசுழன்ற வாலுடலும் அன்னைமுலைகளுமாக கல்வடிவில் தோன்றினாள். அங்கே அமைந்த பேரன்னையால் இந்நகர் மைந்தரால் பொலிந்தது. இந்நகரில் குழவியர் கருவுக்குள் கண் அமைந்ததுமே அவளைத்தான் முதலில் கண்டு புன்னகைத்தனர். அவள் அவர்களுக்கு மட்டுமே விழிகள்கொண்டவள் என இருந்தாள். அன்னையின் வால்நுனியை சிறுவிரலென்று வாயிலிட்டு நுணைந்தனர் மைந்தர். முலைப்பாலுக்கும் முந்தைய முதற்சுவையென அவள் எழுந்தாள். அஸ்தினபுரியின் தென்மேற்கே அமைந்த அவ்வாலயத்தில் கருவுறக்கம் கொள்ளும் அன்னை வெல்க! அவள் அருளால் நகர் பொலிக!”

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 8

பகுதி இரண்டு : குருதிமணிகள் – 2

புரவி அருகணையும் ஒலி கேட்டு கனகர் திரும்பி நோக்கினார். புரவிமேல் அமர்ந்திருந்த இளம்வீரனை அவரால் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. புரவி புண்பட்டு ஒரு கால் உடைந்திருந்தது. ஆனால் சற்றே தேறி அந்தக் காலை சாய்வாக எடுத்துவைத்து நடந்து வந்தது. அதன்மேல் அமர்ந்திருந்தவன் உடலிலும் அந்தக் கோணல் தெரிந்தது. அருகணையும்தோறும் அவன் மிகவும் இளையோனாகத் தோன்றினான். புரவி நின்று அவன் கால்சுழற்றி இறங்கி அவரை அணுகியபோது அவன் பெண் என அவர் உணர்ந்தார். ஏற்கெனவே எங்கோ கண்டிருந்த முகம். அவர் உள்ளம் வழக்கம்போல் எங்கே என துழாவித் தவிக்கவில்லை. வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

அவள் அணுகி தலைவணங்கி “வணங்குகிறேன் உத்தமரே, தங்களை நான் இங்கு எதிர்பார்க்கவில்லை. என் உதவி தேவையாகுமா?” என்றாள். “நீ யார்?” என்று கனகர் கேட்டார். “என் பெயர் சம்வகை… கோட்டைக்காவலர்தலைவி” என்றாள். “ஆம், நாம் பார்த்திருக்கிறோம்…” என்ற கனகர் “நான் இங்கே ஒருவரைத் தேடி வந்தேன். ஒற்றர்களை அனுப்பி அவரை கொண்டுவரச் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் எனக்கே கிளம்பவேண்டும் எனத் தோன்றியது. அரண்மனையில் அமர்ந்து அமர்ந்து உடலும் உள்ளமும் சலித்துவிட்டன… நான் புரவியேறியும் நெடுநாட்களாகின்றன. அது பிழை என உணர்கிறேன். என்னால் இங்கே வழி கண்டடைய முடியவில்லை” என்றார்.

“நான் தங்களை விழையுமிடத்திற்கு கொண்டுசெல்கிறேன், உத்தமரே” என்றாள் சம்வகை. “நீ இங்கே இருக்கும் சூதர்களை அறிவாயா?” என்று அவர் கேட்டார். “போருக்குமுன் நான் நகரில் உலவியது மிகக் குறைவு. என் தந்தையுடன் யானைக்கொட்டிலுக்குச் சென்றுள்ளேன். அங்காடிகளுக்கும் விழவுகளுக்கும் சென்றுள்ளேன். நகரை முழுக்க பார்த்ததில்லை. நகர்குறித்த உளப்படிவமும் என்னிடமில்லை. ஆனால் இந்தச் சில நாட்களில் இந்நகரை இரவும்பகலும் சுற்றிவருகிறேன். நானறியாத இடங்கள் இங்கே அரிதென்றே எண்ணுகிறேன்” என்றாள். கனகர் “நான் பார்க்கவிழைபவர் ஒரு நிமித்திகர், சூதர். அவர் பெயர் தீர்க்கசியாமர்” என்றார். “விழியிலாதவரா?” என்றாள் சம்வகை.

“ஆம்” என்று வியப்புடன் கனகர் சொன்னார். “அவரை நான் அறிவேன். இங்கே ஹிரண்யாக்ஷரின் ஆலயத்தின் முகப்புத்திண்ணையில் குடியிருக்கிறார்…” என்று சம்வகை சொன்னாள். “முன்பு இங்கே தீர்க்கசியாமர் என்னும் சூதர் வாழ்ந்திருக்கிறார். அவருக்காக எழுப்பப்பட்ட ஆலயம் அது. அது ஹிரண்யாக்ஷர் ஆலயம் என பின்னர் அழைக்கப்பட்டது. அங்குதான் சூதர்கள் தங்கள் மைந்தர்களை இசைப்பயிற்சி தொடங்கும்பொருட்டு கொண்டு வந்து அமர்த்தி முதற்கோல் கொடுக்கிறார்கள்.” கனகர் “அங்கிருப்பவரை நீ எப்போது பார்த்தாய்?” என்றார். “இன்று காலைகூட தொலைவிலிருந்து பார்த்தேன்… இசைச்சூதர்கள் அனைவருமே போர்க்களம் சென்றபின் அவ்வாலயம் ஒழிந்துகிடக்கிறது. விழியிழந்த சூதர் ஒருவர் மட்டுமே அங்கே தங்கியிருக்கிறார். விழியில்லாவிட்டாலும் அவர் கோயில்கொண்டிருக்கும் ஹிரண்யாக்ஷருக்குரிய எல்லா பூசனைகளையும் செய்கிறார். சூதர்குடிப் பெண்கள் அவருக்கு உணவும் பூசனைக்குரிய பொருட்களும் அளிக்கிறார்கள். அவர் பெயரும் தீர்க்கசியாமர்தான்” என்றாள்.

“அவரேதான்” என்று கனகர் சொன்னார். “அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்துச்செல்லவேண்டும்… அவர் குறிநோக்கிச் சொல்ல சில சடங்குகளை இயற்றவேண்டும்… அரசியின் ஆணை.” சம்வகை “அவரிடம் நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்றாள். அவர்கள் புரவியில் ஏறிக்கொண்டனர். சீரான நடையில் சூதர்தெருக்களினூடாகச் சென்றனர். “இங்கே எல்லா குடிகளிலும் ஆண்களில்லாமலாகிவிட்டிருக்கின்றனர். போரில் மறவர்கள் மட்டுமே ஈடுபடுவார்கள் என்று எண்ணியிருந்தேன். ஆயரும் உழவரும்கூட போருக்குச் செல்வார்கள் என்று இப்போதுதான் காண்கிறேன்…” என்றாள் சம்வகை.  “இது பெரும்போர்” என்று கனகர் சொன்னார். “ஆம், இறுதிப்படைக்கலம்கூட எடுக்கப்பட்டுவிட்டது” என்றாள் சம்வகை. அவள் ஏன் அப்படிச் சொன்னாள் என அவருக்குப் புரியவில்லை.

சம்வகை “இங்கே ஆயர்குடியிலும் உழவர்குடியிலும் பட்டினி இல்லை. அவர்களால் உணவை சேர்த்துவைக்கவும் எஞ்சியவற்றால் வாழவும் முடிகிறது. வணிகர்களுக்கு கரந்துவைக்கும் கலை கைவந்தது. உணவில்லாமல் அழிபவர்கள் சூதர்கள். அவர்கள் ஒருநாளுக்கு அப்பால் எதிர்காலம் இல்லை என்னும் எண்ணத்தில் வாழ்ந்தவர்கள்போல் தோன்றுகிறார்கள்” என்றாள். “சூழ்ந்திருக்கும் காடுதான் இன்னமும் உணவை அளிக்கிறது… ஆனால் அதுவும் சின்னாட்களில் ஒழிந்துவிடக்கூடும். அஸ்தினபுரி பாரதவர்ஷத்திலேயே செழிப்பான பெருநகர். ஒரு மாதத்திற்குள் இங்ஙனம் முற்றொழியும் என்பது எண்ணவும் விந்தையே.” அவள் தன்னை அமைச்சராக நடத்தாமல் இயல்பான தோழமையுடன் பேசுவது குறித்து கனகர் முதலில் வியப்பும் பின்னர் எரிச்சலும் அடைந்தார். ஆகவே அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

“தாங்கள் என்ன எண்ணுகிறீர்கள், அமைச்சரே? அரண்மனையிலிருந்து நீங்கள் வேறுவகையில் நோக்கக்கூடும்” என்றாள் சம்வகை. அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவருடைய சொல்லின்மையில் தெரிந்த மறுப்பை புரிந்துகொள்ள அவளால் இயலவில்லை. “எனக்குத் தோன்றுகிறது அஸ்தினபுரியைப்பற்றிய புகழ்மொழிகள்தான் அரசர்களுக்கும் அமைச்சர்களுக்கும் அறிவை மறைப்பவையாக ஆகிவிட்டன என்று. முடிவில்லாது செல்வம் ஊறும் சுனை என இந்நகரை சூதர்கள் பாடிக்கொண்டிருப்பதை இளமை முதல் நான் கண்டிருக்கிறேன். நானும் அவ்வாறே நம்பினேன். அது சூதர்களின் கற்பனை. அவர்கள் அவ்வாறு நம்ப விழைந்தனர். அந்நம்பிக்கையால்தான் அவர்கள் இங்கே வந்துகொண்டிருந்தனர். அந்நம்பிக்கையை அரசர்களிடம் நிலைநாட்டியமையால்தான் அவர்கள் பொன் பெற்றனர். மேலும் பொன் பெற சூதர்களை ஆற்றுப்படுத்தினர்.”

“ஆம்” என்று அறியாமல் கனகர் சொன்னார். “இந்த நகரம் வரும்செல்வத்தில் பெரும்பகுதியை கொடையென்று அள்ளிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. உண்மையில் வருஞ்செல்வத்தை கணக்கிடுவதைப்போல் பிழை என ஏதுமில்லை. செல்வம் வருவது நிகுதிகளிலிருந்து. சுங்கநிகுதி முதன்மையாக. பிற நிகுதிகள் எழுபத்திரண்டு உள்ளன. ஆனால் அந்நிகுதியை அளிக்கும் நிலத்தைப் பேணுவதென்பது பெருஞ்செலவுகொண்டது. அந்நிகுதியை சேர்த்து தொகுத்து கருவூலம்வரை கொண்டுவருவதென்பது அதனினும் செலவேறியது. வேலிகட்டவும் அறுவடைசெய்யவும் விளைச்சலின் பெரும்பகுதியைச் செலவிடும் வேளாண்மை போன்றது அரசாள்கை.”

அவருக்கே அவருடைய அப்பேச்சு விந்தையாக இருந்தது. ஆனால் பேசத்தொடங்கியதுமே அவர் இயல்படைந்தார். இதுவரை தன்னுள் அனைத்துச் சொற்களும் அலையடித்தமை இதனால்தான். நாவால் தொடர்ச்சியாகப் பேசி நெடுநாட்களாகின்றன. ஆனால் ஏன் இந்த அறியாப் பெண்ணிடம் பேசவேண்டும்? அறியாப் பெண்ணிடமே பேசமுடியும். அறிந்த எவரிடமும் இப்படி சொல்பெருக்க இயலாது. “காவல்பணிக்கு பெரிய படை தேவைப்படுகிறது. அவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகுந்தோறும் ஒரு விந்தை நிகழ்கிறது… கீழ்நிலைப் படைவீரர்களின் எண்ணிக்கை கூடும்போது அவர்களை ஆட்சிசெய்ய தகுதிவாய்ந்த தலைவர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு பலமடங்கு ஊதியம் அளிக்கப்படவேண்டும். கீழ்நிலைப் படைகளுக்கான செலவு மிகுந்தோறும் மேல்நிலைப் படைகளுக்கான செலவு மேலும் ஒருமடங்கு பெருகும்.”

“இன்னுமொரு விந்தை உள்ளது, இவற்றை நான் ஒரு சிறு நூலாகவே எழுதிவிடலாமென எண்ணுகிறேன்” என்று கனகர் சொன்னார். “நிலம் பெருகும்போது படைவீரர்களின் எண்ணிக்கை பெருகுகிறது. அவர்களின் எண்ணிக்கை மேலும் செலவை கோருகிறது. நிலம் நிலையான அளவில் இருக்கும். அதிலிருந்து வருவாயும் வளர்வதில்லை. ஆனால் படை வளர்ந்தபடியேதான் இருக்கும். ஆகவே நிலத்தை பெருக்கியாகவேண்டும். அதற்கு படையெடுப்புகள் தேவையாகின்றன. படையெடுப்புக்கு செலவு மிகுதி. அதற்காக மேலும் நிலம் தேவைப்படுகிறது. நாம் படையெடுக்கக்கூடும் என்றாலே அண்டைநகர்கள் அஞ்சுகின்றன. ஆகவே அவர்கள் படைகளை பெருக்குகிறார்கள். அவர்கள் நம்மீது படையெடுக்கக்கூடும் என்னும் அச்சத்தால் நாம் மேலும் படைபெருக்குகிறோம். அப்படைக்குரிய செலவுக்காக நிலம் நிலம் என வெறிகொள்கிறோம். அதாவது எந்த அரசும் ஒன்று இரண்டு என பெருகமுடியாது. ஒன்று பத்து நூறு ஆயிரம் என்றே பெருகமுடியும்…”

“ஆகவே பெருகும் நகரம் மிக விரைவிலேயே அதன் அறுதியெல்லையை சென்றடையும். மகதமும் வங்கமும் அவ்வண்ணம் நம் கண்முன் அழிந்தன. முன்பு அழிந்த பலநகரங்களின் கதைகளை நாம் அறிவோம். அஸ்தினபுரி இவ்வண்ணம் இதுவரை நீடித்தது இதன் அரசர்களின் போர்வல்லமையால்தான். பிரதீபரின் காலம்வரை அத்தனை அரசர்களும் வெல்லற்கரிய போர்வீரர்களாகவே திகழ்ந்தனர். நாம் ஆண்டுக்கு இரண்டு அயல்படையெடுப்புகளை செய்தோம். தொலைநாடுகளை கொள்ளையிட்டு பெரும்செல்வத்துடன் திரும்பினோம். அதைக்கொண்டு இந்நகரை பேணினோம். பீஷ்மரும் படைகொண்டு சென்று வென்று பொருள் கொண்டுவந்திருக்கிறார். பாண்டவர்கள் சௌவீரர்களை வென்று பொருள் கொண்டுவந்தனர். அங்கர் படைத்தலைமை ஏற்றபின் நாம் பதினெட்டு போர்களில் வென்று திறைச்செல்வம் கொண்டுவந்தோம்.”

அவள் அவ்வாறு அவர் பேசுவதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவள் முகம் விரிந்து விழிகள் நிலைத்தன. கரிய பெரிய உதடுகள் விரிந்து பற்களின் கீழ்நுனிகள் தெரிய அவரை நோக்கிக்கொண்டு வந்தாள். “ஆனால் இப்போர்களுக்கெல்லாம் எல்லை உள்ளது. காட்டில் புலி மான்களை வேட்டையாடி உண்ணும். மான்கள் புல் உண்ணும். புல் வறண்டால் புலிக்கு உணவின்றி ஆகும். நாம் வென்ற அரசர்கள் அனைவரும் சிற்றரசர்களை வென்று திறைகொண்டவர்கள். சிற்றரசர்கள் காடுகளில் வாழும் நிஷாதர்களையும் கிராதர்களையும் வென்று திறைகொண்டவர்கள். இந்நகரம் இங்கே இவ்வண்ணம் செழித்திருக்க காடுகளிலும் தொலைநிலங்களிலும் நூறுமடங்கு ஆயிரம்மடங்கு நிஷாதரும் கிராதரும் அசுரரும் அரக்கரும் சிறுவாழ்க்கை வாழ்ந்தாகவேண்டும்” என்றார் கனகர்.

“ஆனால் இன்று நிலை மாறிவிட்டிருக்கிறது. கிராதர்களும் நிஷாதர்களும் அரசர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் நாடுகள் வெல்லற்கரியவையாக மாறிவிட்டன. அசுரர்களும் அரக்கர்களும்கூட ஆற்றல் பெற்று எழுந்துவிட்டனர். ஆகவே வேறுவழியே இல்லை, வென்றுவாழும் அரசர்கள் சுருங்கியாகவேண்டும்… அதை தவிர்ப்பதற்கான அறுதிப்போர் இப்போது நிகழ்ந்தது. அதில் நாம் தோற்றுவிட்டோம். அவர்களே வென்றிருக்கிறார்கள். இனி அவர்களின் காலம் எழவிருக்கிறது. அவர்களிலிருந்து பேரரசுகள்கூட எழலாம்… ஷத்ரியர்நாடுகள் தேய்ந்து மறைந்தாகவேண்டும்… அஸ்தினபுரியும்கூட அதை நோக்கியே சென்றுகொண்டிருக்கிறது” என்றார் கனகர். “காட்டில் புல் வறளும்போது பெரும்புலிகள் தங்கள் குட்டிகளை கொன்றுவிடும் என்கிறார்கள். அதுதான் நிகழ்ந்ததோ என நான் அஞ்சுகிறேன். ஷத்ரிய குலமே ஒன்றையொன்று கொன்று அழிந்துவிட்டிருக்கிறது… பிறிதொரு யுகத்திற்காக பாரதவர்ஷம் ஒருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.”

சம்வகையால் அவர் சொல்வதை முழுமையாக புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆயினும் அவள் அகம் கொந்தளித்துக்கொண்டிருப்பதை முகம் காட்டியது. அவளால் புரவியில் அமர்ந்திருக்கவே இயலவில்லை. “நீ சொல்வது உண்மை. புகழ்மொழிகளால் அரசரின் விழிகள் மறைந்துவிட்டிருந்தன. இந்நகரம் தன் இயல்பை மீறி பெரிதாகிவிட்டிருக்கிறது. இதன் கருவூலம் இதன் நிலத்தை ஆள்வதற்கு போதுமானது அல்ல. ஆனால் அஸ்தினபுரியின் அரசர்கள் கணக்கு பார்ப்பதில்லை. கணக்கிடுவதே இழிவென எண்ணுகிறார்கள். அரசரோ அவர் என்றுமென இங்கே அமைந்திருப்பவர் என எண்ணினார். ஆகவே செல்வத்தை மேலும் மக்களுக்காக அள்ளிச் செலவழித்தார். பாதைகளை அமைத்தார். நீர்நிலைகளை சமைத்தார். நகர்களுக்கு கோட்டைகளை கட்டினார். கழனி பெருக்கினார். கல்விச்சாலைகளை அமைத்தார். கருவூலம் ஒழிந்திருக்கையில் எழுந்தது இப்பெரும்போர். இத்தகைய போருக்குத் தேவையான செல்வம் நம்மிடம் இருக்கவில்லை.”

“ஆனால் போர் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆகவே வேறுவழியில்லை. கொலைக்களத்திற்குக் கொண்டுசெல்லப்படும் பசுவை ஒட்டக்கறப்பதுபோல அஸ்தினபுரியை நிகுதியிட்டு பிழிந்தெடுத்தோம். எத்தனை பொருள்கொண்டுவந்தாலும் போதவில்லை. பாரதவர்ஷத்தின் படைத்தலைமை என்றால் அது செல்வத்தால்தான் இயல்வது. அடியிலாப் பிலத்தில் அஸ்தினபுரியின் செல்வத்தை கொட்டிக்கொண்டே இருந்தோம்” என்றார் கனகர். “உண்மையில் வரி கொள்வது என்பது கொள்ளையேதான். நூறு பொன்னுக்கு ஐந்து பொன் என்ற மேனிக்குத்தான் அறுவடை களம்வந்துசேரும். ஒன்றும் செய்ய முடியாது. நிகழ்ந்ததை அரசர்வரை கொண்டுசெல்லாமலிருக்க முடிந்தது நன்று. போர் முடிவெடுத்தபின் குடியவையைக் கூட்டுவதை தவிர்த்தோம். பேரமைச்சர் விதுரர் இருந்திருந்தால் அவையிலேயே இவை பேசப்பட்டிருக்கும். அவர் இல்லாமலிருந்தது அனைத்து வகையிலும் நலம் பயந்தது.”

அதையெல்லாம் அவர் வேறுஎவரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் என உணர்ந்தார். சம்வகை “இனி என்ன நிகழும், அமைச்சரே? ஒழிந்த ஓடெனத் திகழும் அஸ்தினபுரியை வென்றிருக்கிறார்கள் பாண்டவர்கள்” என்றாள். அப்போதுதான் அவளை அவர் ஏறிட்டு நோக்கினார். அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவராக திகைத்தார். “அவர்கள் இந்நகரை எப்படி மீட்டெடுக்கப்போகிறார்கள்?” என்று அவள் கேட்டாள். அவ்வினாவே அவள் அனைத்தையும் நுணுக்கமாக சொல்தொடர்வதை காட்டியது. ஆகவே அவரால் மேலும் பேசாமலிருக்க இயலவில்லை. “ஆம், மெய்தான். அவர்களிடம் சென்றுசேரும் நகரம் ஒழிந்த கலம்தான்” என்றார். “அதை அவர்கள் நிறைப்பதற்கு இரண்டு வழிகளே உள்ளன” என்றார் கனகர்.

“தொலைநிலங்களில் சிற்றரசுகளாகத் திரண்டிருக்கும் கிராதரையும் நிஷாதரையும் வெல்வது. அவர்களைப் பிழிந்து திறைகொள்வது. அதைச் செய்ய அவர்களால் இயலாது. ஏனென்றால் அவர்களைத் துணைகொண்டே வென்றிருக்கிறார்கள். எனில் எஞ்சியிருப்பது அவர்களிடம் திறைகொள்ளும் பிற ஷத்ரியர்களை வென்றழிப்பது. திறைகொள்ள பாரதவர்ஷத்தில் பிற நாடு இல்லாமலாக்குவது. எனில் அஸ்தினபுரி மேலும் சிலகாலம் முடிபெருகி நீடிக்கும். ஆனால் இருந்த பெருமையை இனி ஒருபோதும் அது சென்றடையாது. பாண்டவர் நால்வரும் திசைவெற்றிகொண்டு திறைசுமந்து வந்தார்களென்றால் ஒரு தலைமுறைக்காலம் அது செல்வம்கொண்டு பொலியும்… ஆனால் அது நீடிக்காது.”

“ஷத்ரியர்களால் வென்று திறைகொள்ளப்படாத நிஷாதரும் கிராதரும் பிறரும் வளர்ந்து ஆற்றல்பெறுவார்கள். அவர்களிடம் திறைகொள்ளும் ஆற்றலும் அஸ்தினபுரிக்கு இருக்காது. அவர்களிடமிருந்து பேரரசுகள் தோன்றலாம். அப்போது அஸ்தினபுரி வெறும் சொல் என மாறி பாரதவர்ஷத்தின் நினைவில் மறையலாம். காவியங்களில் மட்டும் எஞ்சலாம்… இதை இப்போது சொல்லமுடியாது. எனில் நாம் இவ்வண்ணம் கணிக்கமுடியும்…” என்று கனகர் சொன்னார். சம்வகை அவரை நோக்காமல் தலையைத் தாழ்த்தி எண்ணங்களில் மூழ்கியபடி வந்தாள். எளிய சூதர்குலத்துப் பெண். ஆனால் சூதர்களில் இந்த ஆற்றல் நிகழ்வதில்லை. இவள் பிற குடியின் கலப்புள்ளவள். ஆயினும் அரசியலை இவள் எவ்வண்ணம் புரிந்துகொள்ள முடியும்?

அவர் அவளையே நோக்கிக்கொண்டு சென்றார். தான் சொன்னதையெல்லாம் அவள் எவ்வண்ணம் புரிந்துகொள்கிறாள் என்னும் வியப்பு அவருக்கு ஏற்பட்டது. வேறு ஏதோ ஒருவகையில், அவரால் எண்ணமுடியாதபடி, அவள் அவற்றை விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். ஒருவேளை எளிய குழந்தைக்கதையாக. அதற்கே வாய்ப்பு மிகுதி. அவள் சிறுமியென்றே தோன்றினாள். அஸ்தினபுரி போருக்குச் சென்று ஆண்களை இழந்திராவிட்டால் அவளால் இப்படி புரவியில் ஊர்ந்திருக்கமுடியாது. சாலையில் இவ்வண்ணம் சென்றிருக்கவும் முடியாது. அவள் புரவியின் கடிவாளத்தை இழுத்து நிறுத்தி திரும்பி “எனில் துவாரகை என்ன ஆகும்?” என்றாள். “ஏன்?” என்று அவர் கேட்டார். “துவாரகையால் தொலைநிலங்களை வென்று கொள்ளைச்செல்வம் அடைய முடியாது. அவர்களிடம் திசைவெல்லும் ஆற்றலும் இல்லை” என்று அவள் சொன்னாள்.

“அவர்களிடம் வணிகம் உள்ளது. கடல்வணிகத்தால் ஈட்டியதே அவர்களின் செல்வம்.” கனகர் மெல்லிய எரிச்சலுடன் அதை சொன்னார். அவள் அவர் சொன்னவற்றை புரிந்துகொண்டிருந்ததே அவரை சீற்றம் கொள்ளச்செய்தது. அது அவரை சிறுமைப்படுத்துவதுபோலத் தோன்றியது. அவளிடம் எது தன்னை பேசவைத்தது? பேசவேண்டியிருந்த உளத்தனிமை மட்டும் அல்ல. அவளிடம் அவரைப் பேசவைக்கும் எதுவோ இருந்தது. அவள் “கடல்வணிகம் நெடுநாள் நீடிக்காது. புதிய அரசுகள் வீறுடன் எழுந்துவரும். கடலோரம் அமைந்த அரசுகளும் இனி திறைச்செல்வம் திரளாதென உணர்ந்து கடல்வணிகத்தில் கருத்தூன்றலாம். துவாரகையில் இளைய யாதவரின் மைந்தர் திறனற்றவர்கள் என்கிறார்கள். அதைவிட அவர்களிடம் ஒற்றுமையும் இல்லை. அங்கே அவர்களுக்குள் ஒரு போர் நிகழ்ந்தால், அயல்வணிகர் ஒருமுறை தாக்கப்பட்டால், அனைவரும் துவாரகையை கைவிடுவார்கள்” என்றாள்.

கனகர் “அதனாலென்ன ஆகும்?” என்றார். “இல்லை” என அவள் தயங்கினாள். “சொல்” என்றார் கனகர். “துவாரகை அழியும் என்று சொல்லப்படுகிறது” என்றாள். “எவர் சொன்னது?” என்றார் கனகர். “நாம் காணப்போகும் தீர்க்கசியாமர் அதைச் சொன்னதாக சொல்லப்படுகிறது… நான் அவரைப் பார்க்கச்சென்றபோது அவ்வாறு கேள்விப்பட்டேன்.” கனகர் “வெறும்கதை… யாதவர்கள் வந்து அவரிடம் குறிகேட்டனரா என்ன?” என்றார். “இல்லை…” என அவள் மேலும் தயங்கி “அமைச்சரே, இன்று அஸ்தினபுரியின் பெண்டிரால் மிகமிக வெறுக்கப்படுபவர் இளைய யாதவரே என அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றார். அதை ஒற்றர்வழி பலமுறை கேட்டிருந்தபோதிலும் கனகர் திகைப்படைந்தார். அது ஒரு பெண்ணின் குரல்வழியாக வந்ததனால்தான் எனத் தெரிந்தது.

“இங்கே ஒவ்வொரு இடத்திலும் அன்னையரும் கன்னியரும் அவரை வசைபாடுகிறார்கள். உளமுடைந்து தீச்சொல்லிடுகிறார்கள். இங்கு பல இல்லங்களில் அவருடைய நினைவாக நீலச் சோழிக்கற்களை வைத்து வழிபடும் வழக்கம் இருந்தது என அறிந்திருப்பீர்கள். அவற்றைத் தூக்கி வந்து வெளியே வீசினார்கள். தெருவெங்கும் அவை இறைந்துகிடந்தன. நான் உணவுதிரட்ட காட்டுக்குச் சென்றபோது ஒரு மைந்தன் உதிர்ந்துகிடந்த மயில்பீலி ஒன்றை கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்து அன்னையிடம் காட்டினான். அன்னை சீறி அதைப்  பிடுங்கி அப்பால் வீசி மைந்தனை அறைந்தாள். அந்த இழிபொருளை இனி கையாலும் தொடுவாயா என கூச்சலிட்டாள். அமைச்சரே, இங்கே அன்னையர் மயில்களைக் கண்டாலே கற்களால் அறைந்து துரத்துகிறார்கள். அவை இங்குள்ளோரால் தெய்வமெனவே வழிபடப்பட்டவை. இன்று அஞ்சி காட்டுக்குள் சென்று மறைந்துவிட்டன.”

“ஆம்” என்றார் கனகர். “மூதன்னை ஒருத்தி தன் குடியின் பதினேழு மைந்தரை போரில் இழந்தாள். அவளுடைய குடியில் எஞ்சிய ஒற்றைக்கருவும் குருதியெனக் கரைந்தது. அவள் சீறியபடி தன் காலடி மண்ணை இடக்கையில் எடுத்தபடி ஓடி ஹிரண்யாக்ஷரின் ஆலயமுகப்புக்கு வந்தாள். அங்கிருந்த அஜபாகரின் சிற்றாலயத்திற்கு முன்னால் நின்று இளைய யாதவரின் குடி முற்றழியும்படி தீச்சொல்லிடுவதற்கு கையை தூக்கியபோது அப்பாலிருந்த தீர்க்கசியாமர் கூவி அதை தடுத்தார். அந்த மூதன்னையுடன் இணைந்து நூறு மூதன்னையர் அதேபோல காலடி மண்ணை இடக்கையில் எடுத்தபடி வந்தனர். அனைவரும் திகைத்து நிற்க தீர்க்கசியாமர் உங்கள் சொல் அவரை அழிக்கும், அன்னையரே. ஆனால் தீச்சொற்கள் இடும் உரிமை தெய்வங்களுக்கே உரியது. மானுடர் தீச்சொல்லிட்டால் அவர்கள் அதை தங்களை நோக்கியும் ஏவிக்கொள்கிறார்கள் என்று அறிக என்றார். அனைவரும் தயங்கி கைதாழ்த்தினர். தெய்வங்களின் நெறியே அவருக்கு அழிவை அளிக்கும். அவர் குடி எச்சமில்லாமல் முற்றழிவதை அவர் காண்பார். அவர் நகரில் ஒரு கல்லேனும் எஞ்சாது என்று அறிக என்றார். அன்னையர் திகைத்து பின்னர் ஓலமிட்டனர்.”

“மானுடராயினும் தெய்வமாயினும் இங்கே மண்மீதிலங்குகையில் மண்ணுக்குரிய நெறிகளாலேயே ஆளப்படுவார்கள் என்று தீர்க்கசியாமர் கூறியதாகச் சொல்வார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். “அச்செய்தியைக் கேட்டபின் அன்னையர் சோர்ந்து அழுதபடி ஆங்காங்கே அமர்ந்துவிட்டார்களாம். அவர்களால் மீண்டும் தங்கள் இல்லம்வரை நடப்பதுகூட இயலவில்லை என்றார்கள்.” கனகர் நீள்மூச்செறிந்தபடி புரவியில் அமர்ந்திருந்தார். “அது மெய்யென்றாகவேண்டும் என்றே நான் எண்ணுகிறேன்” என்று சம்வகை சொன்னாள். “அவருடைய புகழ் கேட்டே நான் வளர்ந்தேன். தெய்வமென்றே என்னுள் அவர் திகழ்கிறார். ஆனால் இப்பேரழிவுக்குப் பின் அவர் அதன் விளைவை அடையவில்லை என்றால் இப்புவியின் நெறிகளில் பிழை நிகழ்கிறது. அவர் பிறருடைய அழிவை நிகழ்த்தியவர். தனக்கும் அதையே நிகழ்த்திய பின் அவர் விண்மீண்டாலொழிய இது முழுமையடைவதில்லை.”

கனகர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளும் சொல்லடங்கி புரவியிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். அவர்கள் ஹிரண்யாக்ஷரின் ஆலயத்தை அடைந்தார்கள். இசைச்சூதர்களின் நான்கு தெருக்கள் முட்டிக்கொள்ளும் முனையில் அமைந்த ஹிரண்யாக்ஷரின் ஆலயத்தருகே  புழுதி மண்டிக்கிடந்தது. கனகர்  புரவியை கடிவாளத்தை சற்றே இழுத்து நிறுத்தினார். அங்கே  சூதர்குலச் சிறுவர்களுக்கு யாழ் தொட்டளிக்கும் சடங்கு நிகழும் மேடையில் ஒரு அங்காடி நாய் படுத்திருந்தது. ஆலயம் திறந்திருந்தது. கருவறையில் பொன்னாலான விழிகளுடன் கையில் யாழுடன் ஹிரண்யாக்ஷர் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு முன்னால் அரியும் மலரும் பொரியும் வெல்லமும் படைக்கப்படும் பெரிய பலிமேடையில் ஒற்றை எண்ணைவிளக்கு மட்டும் எரிய கைப்பிடி அன்னம் படைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆலயத்திற்கு வலப்பக்கமாக அஜபாகரின் சிறிய மண்சிலை இருந்தது. அதற்குச் சூட்டப்பட்ட மலர்மாலைகள் சருகுகளாகிவிட்டிருந்தன. அவர் விழிகளால் தீர்க்கசியாமரை தேடினார். சில கணங்களுக்குப் பின்னர்தான் உயிருள்ள விழிகளைத் தேடுகிறோம் என்று உணர்ந்தார். நோக்கை விலக்கி மீண்டும் நோக்கியபோது தூணில் ஒட்டியபடி  கிழிபட்ட கட்டைவிரல்கள் கொண்ட கையால் மடியில் வைத்த பேரியாழை வருடியபடி அமர்ந்திருந்த தீர்க்கசியாமரை கண்டார். அவர் தலைமயிர் வளர்ந்து சுருள்கற்றைகளாக பின்னால் சரிந்திருந்தது. அவற்றில் சடைத்திரிகளும் இருந்தன. ஓரிரு நரைமயிர்கள் தெரிந்தன. அவருடைய தோள்கள் குறுகி முன்னால் வளைந்து மேலும் கூனல் விழுந்திருந்தது. மூக்கு முதுகழுகின் அலகுபோல கூர்ந்து வளைந்திருக்க உதடுகள் உள்ளடங்கியிருந்தன.

புரவிக்குளம்படிகளை அவர் முன்னரே கேட்டிருந்தார். அவர்கள் இறங்கியதும் திரும்பி அவர்களை தன் செவ்விழிக்கோளங்களால் நோக்கினார். கனகர் கடிவாளத்தை புரவியின்மேல் வீசிவிட்டு அவரை நோக்கி நடந்தார். தீர்க்கசியாமர் புன்னகை செய்து “வருக அரசி, அமைச்சருக்கும் நல்வரவு” என்றார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 7

பகுதி இரண்டு : குருதிமணிகள் – 1

கனகர் வழிதவறிவிட்டிருந்தார். அதை தெற்குக் கோட்டையின் கரிய பெருஞ்சுவரில் முட்டிக்கொண்டு நின்றபோதுதான் அவர் உணர்ந்தார். முதலில் அவர் அதை கோட்டை என்றே உணரவில்லை. இருளென்றே எண்ணினார். அணுகுந்தோறும் இருள் அவ்வண்ணமே நின்றிருப்பதுகூட விழிகளுக்கு விந்தையாகப் படவில்லை. மிக அருகே சென்று அவ்விருள் பரப்பின் பருபருப்பை விழிகளால் உணர்ந்த பின்னரே அது சுவரென அறிந்து புரவியை நிறுத்தினார். மூச்சிரைத்தபடி அதை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். சுவர் காற்றில் திரைச்சீலை என ஆடுவதாகத் தோன்றியது. அது தன் களைப்பால் தோன்றுவது என உணர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். கண்களுக்குள்ளும் அவ்விருள் தேங்கியிருந்தது.

அது எந்த இடம் என உய்த்தறிய அவர் முயன்றார். ஆனால் எத்தனை எண்ணியும் சித்தம் திகைத்து திசைகளில் முட்டி நின்றிருந்தது. தெற்குதிசைக்கு கிளம்பியதை எண்ணி எண்ணித்தான் நினைவிலிருந்து எடுத்தார். எனில் இது தெற்குக் கோட்டை. தென்மேற்கா தென்கிழக்கா? எந்த அடையாளங்களும் தென்படவில்லை. அங்கிருந்த குறுங்காடும், அச்சாலையின் இருபுறங்களிலும் இருந்த கைவிடப்பட்ட சிறுவீடுகளும் கல்லால் ஆன சிறிய துர்க்கையன்னையின் ஆலயமும் எந்தச் செய்தியையும் அளிக்கவில்லை. ஏதேனும் ஓர் அடையாளத்திற்காக அவர் விழிகளை சுழற்றினார். அனைத்துமே நன்கறிந்தவை, ஆனால் எந்தத் தனியடையாளமும் அற்றவை.

அஸ்தினபுரியின் ஒவ்வொரு ஆலயமும் ஒவ்வொரு இல்லமும் ஒவ்வொரு சாலையும் பிறிதொன்றைப்போலவே உள்ளன. சிதல்கள் தங்கள் கூடுகளை எப்படி ஒன்று பிறிதைப்போலவே கட்டிக்கொள்கின்றன, ஏன் அத்தனை தேன்கூடுகளும் ஒன்றென்றே தோன்றுகின்றன என்று அவர் வியந்ததுண்டு. அவற்றின் உடலென்றான அகம் பிறிதொன்றை இயற்றும் ஆற்றல்கொண்டது அல்ல. மானுட உள்ளம் உடலைக் கடந்து தானெழுவது, உடலை ஆள்வது என்று அவரே அதற்கு விளக்கமும் அளித்துக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் மானுடரும் அனைத்தையும் ஒன்றுபிறிதென்றே அமைத்துக்கொள்கிறார்கள். இந்த இல்லம் அஸ்தினபுரியின் அத்தனை இல்லங்களையும் போலத்தான் இருக்கிறது. தனியடையாளம் என்று நாம் எண்ணுவதெல்லாம் மிகமிகச் சிறிய வேறுபாடுகளைத்தான்.

மானுடரால் அவ்வண்ணம்தான் இயலும். ஒரே காலகட்டத்தில் அமைவன ஒன்றுபோலிருக்கின்றன. ஒரே இடத்திலமைபவை ஒன்றுபோலிருக்கின்றன. அகன்று நோக்கினால் அந்நகரமே ஒன்றுபோல் அமைந்தவற்றாலானது. மலைமேல் நின்று நோக்கினால் அனைத்து நகரங்களும் ஒன்றுபோலவே தோன்றக்கூடும். விண்ணில் நின்று நோக்கும் தெய்வங்களுக்கு அனைத்து மானுட அமைப்புக்களும் ஒன்றே என்று தோன்றக்கூடும். அனைத்து மானுட முகங்களும் ஒன்றென்றே தோன்றக்கூடுமா என்ன? அனைத்து மானுடரும் ஒற்றை உருவம் கொண்டவர்கள்தானா?

எதிரே ஒரு சூதர் தலையாட்டி பாடியபடியே வந்தார். கனகர் அவரிடம் “சூதரே, இது எந்த இடம்?” என்றார். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் தலையசைத்து “நன்று… நாம் ஒன்றாக உண்போம். ஒன்றாகப் புணர்வோம். ஒன்றாக இருப்பதே நம்மை மகிழ்ச்சியாக்கும்… ஏன் தனிமைகொள்ளவேண்டும்?” என்றார். கனகர் திகைத்து பின் அவருடைய பதறும் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கி “இது அரசாணை. இந்த இடம் என்னவென்று சொல்லுங்கள்” என்றார். “ஏன் என்றால் நாம் ஆணவம் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் வைத்திருக்கும் அந்தச் சிறிய உறுப்பைக்கொண்டு உலகையே அளக்க விழைகிறோம்.”

அவர் காற்றோசையுடன் நகைத்து “சுங்கச்சாவடியில் முத்திரையிடும் மரத்துண்டு அது என எண்ணுகிறார்கள் சில ஆண்கள். அதைக்கொண்டு ஒருமுறை அழுத்தி எடுத்தால் அந்தப் பெண் அவனுக்குரியதாகிவிடுவாளாம்… எனில் அந்த மாளிகையை அதைக்கொண்டு முத்திரையிடு, மூடா!” என்றார். கனகர் சலிப்புடன் தலையசைத்தார். “அரசே, போரில் எத்தனை ஆயிரம் முத்திரைக்கோல்கள் அவ்வண்ணம் மண்படிந்திருக்கும்? அவற்றைப்பற்றி ஏதேனும் செய்தி உண்டா?” என்றார். “செல்க!” என்றார் கனகர். “வெடிப்பொருளைப் பற்றவைக்கும் கரிய சிறு திரிபோல் அது மானுடரில் அமைந்துள்ளது என்று என் ஆசிரியன் சொன்னான். அது சிதையேறி அனல் பற்றிக்கொள்ளும்போது நீலச்சுடர் எரிவதுண்டா?”

அவருடைய முகம் மெல்ல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. வாயில் மாறாத இளிப்பு தங்கியிருந்தது. கைகள் எதையோ காற்றில் சுழித்துச் சுழித்து அலைபாய்ந்தன. “தேவர்கள் மானுடரை விழிகளைக்கொண்டு அடையாளம் காண்கிறார்கள் என்பார்கள். ஆனால் நான் அறிவேன், பாதாளமூர்த்திகள் மானுடரை அவர்களின் காமச்சிற்றுறுப்பைக்கொண்டே அடையாளம் காண்கிறார்கள். அது மெய்யாகவே ஒரு சிறு கைப்பிடி. அதைப் பிடித்துத் தூக்கி எடுக்கிறார்கள்… ஆம்!” அவர் மீண்டும் நகைத்தார். “அது எப்போதுமே அவர்களை அறிந்திருந்தது… அது மானுட உடலில் இருந்தாலும் அவர்களுக்கு உரியது… ஏனென்றால்…”

கனகர் அத்தனை பொழுது அந்தப் பித்தை ஏன் அப்படி நின்று செவிகொண்டோம் என தன்னை எண்ணியே வியந்தார். புரவியைத் திருப்பி வந்த வழியிலேயே செல்லத் தொடங்கினார். அவர் பின்னாலிருந்து உரக்க கூவினார் “பல்லாயிரம் பேரின் காமச்சிற்றுறுப்புகள்… பல லட்சம். அவற்றை மட்டும் வெட்டிக் கொண்டுவந்திருக்கலாம். அவற்றை இந்நகரில் நடலாம். கருணைக்கிழங்கின் முளைக்கண் போன்றவை அவை. இங்கே அவை முளைத்தெழும். நான் அறிவேன், அகன்ற தளிரிலைகளுடன் அவை முளைக்கும். கருணைக்கிழங்கின் தண்டுபோலவே இருக்கும். ஆனால் கரியவை… அவை பெருமரங்களாக இந்த நகரில் பெருகி நிழல் பரப்பும். இங்கே நாங்களெல்லாம் அதன்கீழ் அமர்ந்து…”

கனகர் தன் உடல் வியர்வைகொண்டிருப்பதை கண்டார். என்ன ஆயிற்று? அச்சொற்கள் தானறியாத எங்கோ சென்று தொடுகின்றன. எதையோ அசைத்துவிட்டிருக்கின்றன. இல்லை, இப்போது நான் தேடுவது வழியை மட்டுமே. ஆனால் வழிகள் என எதுவுமே அகத்தே எழவில்லை. அவர் அஸ்தினபுரியில் எப்போதுமே வழிகளை நினைவுகூர்ந்தவர் அல்ல. கால்கள் நடக்கத்தொடங்கிய நாட்கள் முதல் அந்நகரின் தெருக்கள் அவருக்குரியவையாக இருந்தன. இளமையில் மொத்த நகரிலும் அவர்கள் ஒளிந்து விளையாடுவதுண்டு. வேள்விச்சாலைகள் முதல் அங்காடிகளின் இருண்ட சிறுசந்துகளுக்குள் வரை ஒளிந்துகொள்வார்கள். ஒளிந்துகொள்பவனை தேடிச்சென்று பிடிப்பதில் அவர் தேர்ச்சி கொண்டிருந்தார். ஒளிந்துகொள்பவனாக நின்று அந்நகரை அவர் தன்னுள் எழுப்பிக்கொள்வார். அவன் சென்றவழி நத்தையின் ஒளித்தடம் என தெரியும். அங்கே சென்று அவனை பற்றிக்கொள்வார்.

ஒரு கட்டத்தில் அவர் நகரை உணர்வதையே மறந்துவிட்டிருந்தார். செல்லவேண்டிய இடம் தோன்றியதுமே கால்கள் வழியை தெரிவுசெய்துவிடும். நினைத்தபோது சென்றெய்தும் அந்த நகருக்கு அப்பால் அவருடைய சித்தம் சென்றதுமில்லை. சிறுவர்கள் வழிதேடுவதே இல்லை. அவர்களின் உவகையும் கொப்பளிப்பும் வழிகளை அளிக்கின்றன. காற்றுக்கு கதவுகள் திறப்பதுபோல. இச்சாலைகளில் ஏன் ஒரு குழந்தைகூட இல்லை? சிறுவர்கள் இல்லாமல் இச்சாலைகளை நான் கண்டதே இல்லை. ஏனென்றறியாமல் ஓடிக்கொண்டிருப்பார்கள். எண்ணியிராமல் கூச்சலிடுவார்கள். அவர்களெல்லாம் எங்கே? உணவுதேட அன்னையருடன் காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டிருக்கக் கூடும்.

இத்தெருக்களில் கட்டடங்களும் தூண்களும் அவ்வண்ணமே உள்ளன. மண்ணும் கல்லும் மாறவில்லை. ஆனால் அவை அனைத்துமே பிறிதாக ஆகிவிட்டிருந்தன. இவற்றை சமைத்திருந்தவர் மானுடரே. பொருட்கள் மானுடரால்தான் தங்களைக் கோத்து தெருவென்றும் நகரென்றும் துலக்கிக்கொண்டன. இந்நகர் இத்தனை ஒழிந்து கிடக்குமென என் அகம் எண்ணியதே இல்லை. இதை எதிர்கொள்ள இயலாது அது உள்வாங்கிக்கொண்டுவிட்டிருக்கிறது. இதை நோக்குவதையே மறுக்கிறது. எனவேதான் எந்த அடையாளத்தையும் பெற்றுக்கொள்வதில்லை.

முதிரா இளமையில் அந்நகரின் பரத்தையர் இல்லங்கள் வழியாக உலவிக்கொண்டிருந்தது அவர் அகம். கற்கையிலும் பணியாற்றுகையிலும் அவர் அகத்தில் ஒரு தன்னுணர்வு அப்பாதைகளை சிக்கலான நூலிழைகளை பிரித்து நீவி எடுப்பதுபோல ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தது. கொடிகளைப் பற்றியபடி சென்று கிழங்கைக் கண்டடைவதுபோல அங்குள்ள சாலைகளை தொட்டுத்தொட்டுச் சென்று அவற்றின் இறுதியில் உகந்த பெண்ணை கண்டடைவார்.

அப்பெண்ணை விழவுகளில் கண்டிருப்பார். சாலைகளில் கடந்திருப்பார். அங்காடியில் பொருட்களுக்கு நடுவே பார்த்திருப்பார். மிதக்கும் முகங்களின் அலைகளில் ஒரு துளி. ஓர் அசைவின் கீற்று. ஒரு விழிமின். ஆனால் வழி ஒன்று உள்ளே தெளியும். அதனூடாகச் சென்று அவளை அடைந்த பின்னரே கால்கள் கிளம்பும். அவளைச் சென்றடையும்போது அவள் எப்படி வந்தீர்கள் என்று எப்போதுமே கேட்பாள். இந்நகரில் நானறியாத ஏதுமில்லை என்று அவர் மறுமொழி சொல்வார். அவள் நகைத்து முழு நகரையுமா என்பாள். இந்நகரென்றானது என் அகம் என்று அவர் மறுமொழி சொல்வார்.

சென்ற பிறப்பில் இந்நகரில் ஒரு பூனையாக இருந்தேன். பூனையறியாத பாதைகள் இல்லை. குதிரையின் வழி கண்களில். நாயின் வழி மூக்கில். பசுவின் வழி செவிகளில். பூனையின் வழி இருப்பது அதன் ஆத்மாவில். ஆகவே அதன் வழியை அதுவேகூட அறிந்திருக்காது. முந்தைய கணத்தை வைத்து அடுத்த கணம் அது எங்கிருக்கும் என கணிக்க முடியாது. விலங்குகள் அந்தந்த கணங்களில் வாழ்பவை. பூனை அடுத்த கணத்தில் வாழும் சித்தம் கொண்டது. அதன் உடல் அக்கணத்திலிருந்து அடுத்த கணம் நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கிறது. அவர் சுட்டிக்காட்டியதும் மஞ்சத்தறையில் இருந்த பூனை எழுந்து நாவால் மூக்கை நக்கி மெல்லிய ஓசை எழுப்பியது.

பரத்தையர் இல்லங்களில் பூனைகள் ஏன் பெருகியிருக்கின்றன என அவர் எண்ணிக்கொண்டார். அவர் பூனைகளில்லாத பரத்தையர் இல்லங்களை கண்டதே இல்லை. நாய்கள் இருப்பதையும் கண்டதில்லை. கண்டதை கண்டதுமே கூவியறிவிக்கும் நாய்களை பரத்தையர் வெறுப்பதில் பொருளுண்டு. அயலாரை வெறுப்பவை அவை. ஆனால் பூனைகளுக்கு அயலாரும் அணுக்கரும் என எவருமில்லை. அவை மானுடரை உண்மையில் பார்க்கின்றனவா என்றே ஐயம் எழும். அவை வாழும் உலகம் மானுடரின் உலகுக்கு நடுவே மானுடர் அறியாமல் பின்னப்பட்டிருக்கிறது.

அவர்களுக்கு அந்தச் சிறுவிலங்கின் மென்மை பிடித்திருக்கலாம். எங்கும் நழுவும் உடலும் ஓசையற்ற நடையும் உகந்ததாக இருக்கலாம். எந்நிலையிலும் நான்கு கால்களில் நிலம் வந்துசேரும் உடலை அவர்கள் விரும்பக்கூடும். இருளிலும் ஒளிவிடும் அவற்றின் விழிகள் அவர்களுக்கு எப்போதும் துணையெனத் தோன்றலாம். பகலில் அவ்விழிகள் நீண்டு வெறிப்பு எனத் தோன்றுவது நிறைவளிக்கலாம். நோக்குக, அதன் முன்கால் ஒரு கணம் முன்னாலிருக்கிறது! அது நிகழ்கணத்தில் பின்னங்காலையும் நெளியும் வாலையுமே வைத்திருக்கிறது. அந்த வால் எப்போதுமே தவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது இங்கே இக்கணத்தில் இருக்க விழையவில்லை என்று சொல்கிறது…

பரத்தையர்தெருவின் பெண்களுக்கு அத்தகைய பேச்சுக்கள் பிடிக்கும் என அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்கள் ஒருவர் போலவே இன்னொருவரை பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்கள். முகங்களை நினைவுகூராதவர்கள். தனித்தெழுபவன் அவர்களில் ஆர்வத்தை உருவாக்குகிறான். தனித்தெழுபவர்கள் இரு வகை என ஒருமுறை ஒருத்தி அவரிடம் சொன்னாள். வன்முறையும் குற்றமும் கொண்டவர்கள். பெரும்பாலும் திருடர்கள். திருடர்களில் சூதாடிகளல்லாதவர்கள் பெரும்பாலும் எவருமில்லை. அன்றி பித்தர்கள். நான் இருவரில் எவன் என்று அவர் கேட்டார். பித்து உள்ளே கரந்த சூதாடி என்று அவள் சொல்லி நகைத்தாள்.

அவர் அந்த இடத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அது முன்பு சுமமாலிகை என்னும் பரத்தையின் இல்லம். அவள் இனிய புன்னகை கொண்டவள். அறிவிலாது பேசும் மைந்தரை நோக்கி உள்ளே நகைக்கும் அன்னையின் முகம் கொண்டிருந்தாள். பேசவைப்பதற்குத் தெரிந்தவள். பேசும் ஆண் தன்னை புனைந்து புனைந்து முழுமைகொள்கையில் வென்றதாகவே எண்ணிக்கொள்கிறான். அதை அவள் அறிந்துவிட்டிருக்கிறாள். அதை ஏற்றுக்கொள்கிறாள் எனத் தோன்றுகிறாள். ஆனால் பேதையல்ல என்றும் தெரிகிறாள். ஆகவே மேலும் சொல்லெடுக்கத் தூண்டும் புன்னகையாக காட்சியளிக்கிறாள். அவளிடம் அவர் நெடுங்காலம் பித்துப்பிடித்து கிடந்ததுண்டு. முதல் மைந்தன் பிறப்பது வரை அந்த மையல் நீடித்தது.

இது தெற்குவாயிலை ஒட்டிய பரத்தையர் தெரு என்றால் நிமித்தச் சூதர்தெரு இதற்கு அப்பால்தான். அவர் தேடிச்செல்லும் இடம் அதற்கு அப்பால்தான். அவர் புரவியை நிறுத்தி அந்த இல்லத்தை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார். சுமமாலிகை அங்கிருக்கக் கூடுமா? அவள்தானா அது? இல்லத்தின் உள்ளிருந்து வந்த இளம்பெண் மெலிந்து எலும்புருவாக இருந்தாள். தோல் நிறம் மங்கி விழிகள் உட்குவிந்து வாய் உலர்ந்து நோய்ப்படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவள்போல. நடுக்கு கொண்ட கால்களுடன் அவள் அணுகி வந்தாள். “வருக, உத்தமரே! இவ்வில்லம் காத்திருக்கிறது” என்றாள்.

“சுமமாலிகை…” என்று அவர் கேட்டார். “என் அன்னைதான்… சென்ற வாரம் அன்னை இறந்துவிட்டார்கள்… உள்ளே நுழைக, உத்தமரே! இது இனிய இல்லம்” என்றாள் அவள். அவர் அவளை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். “அன்னை எப்படி மறைந்தாள்?” என்றார். “நோய்” என்று அவள் சொன்னாள். “உடன் பசியும் உளச்சோர்வும்.” கனகர் “நீ அவள் மகளா? உன் பெயரென்ன?” என்றார். “ராகினி என்பார்கள்… நான் ஆடலும் பாடலும் பயின்றவள்” என்று அவள் சொன்னாள். “உனக்கும் உடல்நலமில்லையா?” என்று அவர் கேட்டார். “ஆம், இந்நகரில் ஆடவர் என எவருமில்லை. ஆகவே இங்கே எவருமே வருவதில்லை. நாங்கள் உண்பதற்கு ஏதுமில்லை… இங்குள்ள எல்லா இல்லங்களிலும் அடுப்புகள் எரிவதில்லை.”

கனகர் எண்ணியதை அவள் சொன்னாள். “இங்கே எங்களிடம் செல்வமென்றும் ஏதுமில்லை.” கனகர் “ஏன்?” என்றார். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “சொல்க, ஈட்டியவை எங்கே சென்றன?” அவள் எரிச்சலுடன் “ஈட்டிய செல்வத்தால் இன்புற்றிருந்த பரத்தையர் எவரையேனும் நீங்கள் இதற்கு முன் அறிந்ததுண்டா?” என்றாள். கனகர் திகைத்தார். “அவை பறிக்கப்பட்டுவிடும்… இம்முறை அரசே பறித்துக்கொண்டது. இறுதிப்பொன் வரை. போர்நிகுதி… அள்ளிக்கொடுத்தவர்களுக்கு அடி விழுந்தது. அவர்களிடம் மேலும் கேட்டார்கள். கரந்துவைத்தவர்களுக்கு மேலும் அடி விழுந்தது. அவர்கள் மேலும் கரந்திருப்பார்கள் என கருதினார்கள்.”

கனகர் விழிகளை திருப்பிக்கொண்டார். “படைவீரர்கள் இல்லங்களுக்குள் நுழைந்து சுவர்களையும் தரையையும்கூட அகழ்ந்து அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டனர். அவர்கள் சென்றபின் மறுவேளை உணவுக்காக நாங்கள் அலைமோதத் தொடங்கிவிட்டோம்.” அவள் உதடுகள் இகழ்ச்சியாக வளைந்தன. “எல்லா போர்களும் குலமகள்களுக்கு எதிராக நிகழ்பவை என்பார்கள். அது முழு உண்மையல்ல. போர் தொடங்குவதற்கு முன்னரே பரத்தையர் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிடுவார்கள்…”

கனகர் புரவியை மெல்ல தட்டினார். அது முன்கால் எடுத்துவைத்தது. “இச்சொற்களுக்காகவேனும் ஏதேனும் அளித்துச்செல்க, அந்தணரே!” என்றாள் அவள். அவர் ஒரு வெள்ளிநாணயத்தை எடுத்து நீட்ட இயல்புக்கு மீறிய விசையுடன் வந்து அவள் அதை பற்றிக்கொண்டாள். இடையாடையில் அதை முடிந்து செருகிக்கொண்டபோது அவள் முகம் மலர்ந்து விழிகள் ஒளிகொண்டன. “படைவீரர்களையும் சொல்லிப் பயனில்லை. அவர்களுக்கு ஆணையிடப்பட்ட செல்வத்தை அவர்கள் வரியாக சேர்த்தேயாகவேண்டும். அந்தணருக்கு வரி இல்லை. ஆயரிடமிருந்து விலங்குகளும் உழவரிடமிருந்து நெல்லுமே கொள்ளத்தக்கவை. பொன்னிருப்பது வணிகர்களிடமும் எங்களிடமும்தான். அவர்கள் வணிகர்களை எலிகள் என்றனர். எங்களை தேனீக்கள் என்று. வரப்புகளை தோண்டியும் கிளைகளில் ஏறியும் புதையலெடுக்கிறோம் என்று ஒரு வீரன் சொன்னான்…” என்றாள்.

“சூதர்களிடமும் அவர்கள் அடித்துப்பிடுங்கினர் என்றார்கள்” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். “அவர்கள் இங்கே நகரிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டவற்றில் சிறுபகுதியே கருவூலத்திற்குச் சென்றிருக்கும். அரசர்கள் அறிவது அதை மட்டுமே. எத்தனை கூரிய ஆட்சியாளனும் ஆட்சி நிகழும் முழுத் தோற்றத்தை அறிந்துவிட முடியாது. அவர்களுக்கு அது சொல்லப்படுவதில்லை. அவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் அரியணையிலிருந்து அதை காணவும் முடியாது. அவர்கள் காணவிரும்பும் வடிவிலேயே ஒவ்வொன்றையும் காட்சிப்படுத்துகிறது அரசு.” அவள் “உள்ளே வருக, அந்தணரே… வாயிலிலேயே நின்றிருக்கவேண்டாம்” என்றாள்.

அவர் “இல்லை” என்றார். அவர் செல்லவிரும்பினார். ஆனால் அவள் பேச்சு அவரை தடுத்து நிறுத்தியிருந்தது. அதை அறிந்து அவள் அப்பேச்சையே நீட்டித்தாள். “அன்றாட நெறியின்மைகளினூடாக இயங்குவதே அரசு என்று என் அன்னை சொல்வதுண்டு. அதை காணும் கண்கொண்ட அரசன் கோல்கொண்டு அரியணை அமர முடியாது. தானறிந்த சிறு வட்டத்திற்குள் நெறிநின்று ஆட்சிபுரப்பதாகவே அவன் எண்ணிக்கொள்ளவேண்டும். அது ஒன்றே வழி…” என்றாள். “போர்நிகுதிக்கு ஆணையிடப்பட்டதுமே கொள்ளை தொடங்கிவிட்டது. வேலோடு நின்றான் இடு என்பதும் கோலோடு நின்றவன் கொடு என்பதும் நிகரே.”

“நகரின் செல்வத்தில் பெரும்பகுதி வேல்முனையில் கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. அவற்றில் பெரும்பகுதி இந்நகரிலேயே எங்கெங்கோ புதைக்கப்பட்டிருக்கும். போருக்குப் பின் திரும்பிவந்து வாழ்வதற்கு அவை தேவை என வீரர்கள் எண்ணியிருக்கலாம். போருக்குப் பின் திரும்பி வருவோம் என்னும் நம்பிக்கை இல்லாது படையில் சென்ற எவரும் இருக்க முடியாது. அச்செல்வம் இந்நகருக்கு அடியில் கூறப்படாத சொல் என இனி பல நூறாண்டுகள் இருக்கும். உணவில்லாவிட்டாலென்ன, நாமனைவரும் செல்வத்தின் மேல் அல்லவா நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.”

கனகர் எண்ணியிராதபடி சினம்கொண்டார். அவர் விழிகளில் அதைப் பார்த்த அவள் “அவர்களும் எதுவும் செய்யமுடியாதுதான்…” என்றாள். கனகர் “எவரும் எதுவும் செய்யமுடியாது. அவர்களுக்கு ஆணையிட்டவர்களுக்கும் வேறுவழியில்லை. இத்தகைய போர்நகர்வுக்கு எல்லையில்லாத செல்வம் தேவையாகிறது… அஸ்தினபுரியே அத்தனை படைகளுக்கும் செலவிட வேண்டியிருந்தது” என்றார். “எவரையும் குறைசொல்ல முடியாது… அவரவர் ஊழ்நெறிப்படி இயங்கினர்” என்ற ராகினி “நீங்கள் விழைந்தால் இல்லத்திற்குள் வந்து…” என்றாள். “தாழ்வில்லை… நான் சூதர்தெருவில் ஓர் இடத்தை தேடிச்செல்கிறேன், சற்றே வழிதவறி வந்தேன்” என்றார்.

“எனக்கு இந்நகரில் எந்த வழிகளும் தெரியாது. எல்லா வழிகளினூடாகவும் இங்கே வந்துகொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் எங்கும் செல்வதில்லை. கருவறைத் தெய்வங்களும் பரத்தையரும் நிகர் என்பார்கள்” என்று அவள் சொன்னாள். சிரித்தபடி “போர் சூழத் தொடங்கியதுமே பெருவணிகர் இடம்பெயர்ந்துவிட்டனர். செல்வங்களை ஒளித்துக்கொண்டனர். எங்களுக்கும் வரவிருப்பதென்ன என்று தெரியும். ஆனால் இந்த வீடுகளை விட்டு எங்கும் செல்லமுடியாது. ஈமத்தாழியை தன் உடலெனச் சுமந்தலையும் ஆமைகள் போன்றவர்கள் நாங்கள்” என்றாள் ராகினி.

கனகர் மீண்டும் புரவியை தட்டியபின் “இங்கே பூனைகள் நிறைய இருந்தனவே?” என்றார். “ஒருநாள் உணவில்லாமல் ஆனதுமே அவை கிளம்பி காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டன…” என்று ராகினி சொன்னாள். “அங்கே காடுகளில் இருளில் மின்மினிகள்போல் அவற்றின் விழிகள் ஒளிவிடுவதாகச் சொன்னார்கள்.” கனகர் உளம்நடுங்க புரவியை முன்னே செலுத்தினார். அவள் பின்னால் வந்தபடி “இங்கே ஆண்கள் வரத்தொடங்க இன்னமும் ஒரு தலைமுறைக்காலம் ஆகும், அந்தணரே. நாங்கள் இந்த இல்லங்களுக்குள்ளேயே மடிந்து மட்கி அமைவோம். இன்றுள்ள இளையோர் வளர்ந்து தங்கள் காமத்தைக் கண்டடையும்போது எங்கள் வெள்ளெலும்புகளிலிருந்து பெண்கள் முளைத்தெழக்கூடும்… வெண்ணிற காளான்களைப் போன்று…” என்றாள். அவருடைய புரவி சென்றுகொண்டே இருந்தது. அவள் அதன் கடிவாளத்தைப் பற்றியபடி “நீங்கள் உள்ளே வரலாமே” என்றாள். கனகர் அவள் கையை விலக்கி “இல்லை, நான் சென்றாகவேண்டும்” என்று புரவியை செலுத்தினார்.

திகைத்தவர்போல அவர் புரவியில் அமர்ந்திருந்தார். என்ன இடர் என ஒருவாறாகப் புரிந்தது. அவர் புரவியூர்வதே இல்லை. எப்போதும் தேரிலேயே நகரில் சென்றுகொண்டிருந்தார். புரவியூர்கையில் உள்ளே இருக்கும் தன்னுணர்வு அதில் அமரவில்லை. அது தேரை செலுத்துகிறது. புரவியின் கழுத்தைத் தடவிக்கொண்டிருந்தார். அது உடலைச் சிலிர்த்தபடி சென்றது. அந்தச் சூதனின் சொற்கள் நினைவிலெழுந்தன. அவை ஒரு பெரிய சொல்லொழுக்கின் துளிகள். அவன் என்னதான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்? எவரிடம்? அவனுடன் வந்தபடி ஏதேனும் தெய்வங்கள் அதை செவிகொண்டனவா?

சூதர்தெரு முற்றொழிந்ததுபோல் கிடந்தது. ஆண்கள் என எவருமே கண்ணுக்குப்படவில்லை. சில திண்ணைகளில் சோர்ந்த குழந்தைகள் படுத்திருந்தன. அவற்றைப் பேணும் சிறுமியர் வெறித்த விழிகளுடன் அவரை நோக்கினர். போர்முறைமைகள் தொடங்கி எத்தனை நாட்களாகியிருக்கும்? மூன்றுமாதம் கடந்திருக்கவில்லை. அதற்குள் நகரிலிருந்து பொலிவனைத்தையும் உறிஞ்சி அகற்றிவிட்டிருக்கிறது. தெருக்களில் சருகும் குப்பையும் குவிந்து கிடந்தன. காற்று அள்ளிக் குவித்த புழுதி அத்தனை சுவர்களுக்குக் கீழேயும் எழுந்து கிடந்தது. பல இல்லங்களில் எவருமிருக்கவில்லை. காற்று வீசுகையில் குடுமிகளில் முனகிச்சுழலும் கதவுகளுடன் அவை அகன்று வாய்திறந்து கிடந்தன. அவருடைய புரவியின் குளம்படியோசை அவற்றின் அறைகளுக்குள் இருந்து எதிரொலித்தது.

எதிரில் ஒரு கிழவி கூன்விழுந்து மடிந்த முதுகுடன் கைகளையும் கால்களைப் போலவே வீசியபடி பசுபோல நடந்து வந்தாள். புரவியைக் கண்டதும் கண்களைச் சுருக்கியபடி நின்று நோக்கினாள். இரு விழிகளும் இரு வெண்புள்ளிகள்போலத் தெரிந்தன. வாய் சுருங்கி குவிந்திருந்தது. அவருடைய புரவி அருகணைந்ததும் இயல்பாக கைநீட்டி இரந்தாள். அவர் கடிவாளத்தை இழுத்து புரவியை நிறுத்தினார். சூதர்குடியினர் இரந்ததை அவர் கண்டதே இல்லை. சிலகணங்களுக்குப் பின் அவர் ஒரு வெள்ளிநாணயத்தை எடுத்து அவளை நோக்கி நீட்டினார். அவள் விசையுடன் அருகே வந்து அதை வாங்கி அப்படியே வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டாள்.

அவர் திடுக்கிட்டு நெஞ்சதிர்ந்தார். என்ன செய்கிறாள்? அவள் அந்த நாணயத்தை குதப்பிக்கொண்டிருப்பதை கண்டார். புரவியைத் தட்டி முன்செலுத்தியபோது அவர் வியர்த்திருந்தார். என்ன நிகழ்ந்தது? கரை உடைந்து நீர்வெளியேறுவதுபோல இந்நகரிலிருந்து அனைத்தும் வெளியேறிவிட்டிருக்கின்றன. மானுடர், செல்வம், மொழி, ஓசைகள். போர்கள் என்றுமென நிகழ்பவை. அவை ஆண்டுதோறும் காட்டிலெழும் எரிபோல. அழிவது மேலும் எழுவதற்காக. பழையன கழிந்து புதியன எழுவதற்காக. இது ஊழித்தீ. எஞ்சியது என்ன? எஞ்சுவதிலிருந்து எழுவது எது?

அவர் மீண்டும் கரிய சுவரை சென்றடைந்துவிட்டிருந்தார். அது நேர்முன்னால் பெருகிச்சூழ்ந்து நின்றிருந்தது. அதன் விரிசல்கள், பொருக்குகள், கருகிய பாறைப்பாசிப் பரவல்கள். உள்ளத்தில் ஒரு சொல்லும் எஞ்சாமல் அவர் அதை நோக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 6

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 5

கூடத்தை ஒட்டியிருந்த உள்ளறைகளுக்குள் மெல்லிய காலடி ஓசைகள் கேட்கத் தொடங்கின. எவரோ கனகரிடம் “விழித்துக்கொள்ளுங்கள், யானை அணுகுகிறது” என்றார். அவர் “யானையா?” என்றார். “யானை!” என்று மீண்டும் அவர்கள் சொன்னார்கள். “விழியற்றது அது. அதன் வழியில் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்றார் ஒரு முதியவர். அவர் கனகருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரை பார்க்கமுடியவில்லை. “யார், நானா?” என்று அவர் கேட்டார். “நீங்கள் விழியற்றவராக ஆனால் நன்று.” மறுகணம் தன்னுணர்வு கொண்டு வாயைத் துடைத்தபின் மேலாடையை சீரமைத்து எழுந்து நின்றார்.

அறையின் மறுபக்க வாயில் திறந்து சத்யவிரதையின் கையைப் பற்றியபடி காந்தாரி சிறிய கால்களை நிலத்தை ஒற்றுவதுபோல் எடுத்து வைத்து, பருத்த உடல் அசைந்தாட, மிக மெல்ல நடந்து வந்தாள். கனகர் “வணங்குகிறேன், பேரரசி” என்றார். “வணங்குகிறேன் அமைச்சரே, அமர்க!” என்றபின் சத்யவிரதையின் தோள்களை பற்றிக்கொண்டு மெல்ல உடலைத் தாழ்த்தி காந்தாரி பீடத்தில் அமர்ந்தாள். அந்த நடையின் விளைவாக அவள் மூச்சிரைத்துக் கொண்டிருந்தாள். கழுத்திலும் கன்னங்களிலும் நீல நரம்புகள் புடைத்து அதிர்ந்தன. உடலெங்கும் வியர்வை பொடித்திருந்தது. பெருமூச்சுவிட்டு இரு கைகளையும் மடியில் கோத்துக்கொண்டாள்.

கனகர் அவள் தன் மடியில் கோத்துவைத்த கைகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒளி ஊடுருவும் தளிர்களைப்போல் சிவந்தவை, மென்மையானவை. அவள் விரல்கள் ஏன் அத்தனை சிறிதாக இருக்கின்றன என்று எப்போதும்போல் வியந்தார். சிறுமியின் விரல்கள். உண்மையில் சற்று பெரிய குழந்தையின் விரல்கள். பாளையை சற்று முன்னர்தான் கீறி குருத்தென அவற்றை வெளியே எடுத்திருப்பாள் என தோன்றச்செய்பவை. எப்போதும் அவள் கைகளை விரல் கோத்து மடியில் வைத்துக்கொண்டாள். அவளுடைய இயல்பான அமர்வு அது என்றாலும் அப்போதுதான் அதை அவர் அத்தனை கூர்ந்தறிந்தார்.

பருத்த தோள்கள் கொண்ட பெரிய கைகளுக்கு உகந்தது அந்த அமைவுதான். இயல்பாகவே அவள் அதை தெரிவு செய்திருக்கலாம். ஆனால் சென்ற பல நாட்களாகவே மடியில் கோத்த கைகள் இறுகி ஒன்றையொன்று கவ்விப் பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அவ்விறுக்கத்தில் முழங்கைகளிலும் தோள்களிலும் தசைகள் அசைவதை காணமுடிந்தது. கைகளை அவள் விலக்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் நெடுமூச்செறிந்தாள். உடனே விரல்கள் தவிக்கத் தொடங்கின. ஒன்றையொன்று நாடி மீண்டும் தழுவிக்கொண்டன. இறுக்கிக்கொண்டன.

எப்போதுமே சொல்லெண்ணிப் பேசும் காந்தாரி கடந்த நாட்களில் மிகமிகக் குறைவாகவே வாய்திறந்தாள். பெரும்பாலும் முறைமைச்சொற்கள். அச்சொற்களை அவள் சொல்கிறாளா அவள் பொருட்டு அருகிருந்து பிறர் சொல்கிறார்களா என்ற ஐயம் எழுந்தது. காந்தாரியின் உதடுகளை ஒருகணம் நோக்கியபின் விழிதாழ்த்திக்கொள்வது அவருடைய வழக்கம். மிகச் சிறிய செவ்விதழ்கள் அவை. அவர் அகவிழிக்குள் அவை அசைந்து குவிந்து நீண்டு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். அவள் மூக்கும் மிகச் சிறியது. முகம் பரந்து அகன்றபோது அவை மேலும் சிறியதாயின. அப்போது அவை மெல்லிய சிவந்த கோடுபோல அசைவில்லாது இணைந்துவிட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. அவள் பேசும்போதுகூட அவருடைய விழிகளுக்குள் அசையா உதடுகளே தெரிந்தன.

காந்தாரியின் உடன்பிறந்த அரசியர் அவளைப்போலவே இருந்தனர். ஆனால் அவள் மட்டும் தனக்கே உரிய பிறிதொரு குரல் கொண்டிருந்தாள். அரண்மனையில் காந்தாரியின் இனிய குரலைப்பற்றி குறிப்பிடாத ஏவலரோ சேடியரோ இல்லை என்பதை அவர் கண்டிருந்தார். இன்குரல் கொண்ட பெண்டிர் அரண்மனையில் பலர் இருந்தனர். பாடகிகளாகிய சேடியர், பாடுவதற்கே பிறந்த விறலியர் வந்து சென்றனர். ஆனால் காந்தாரியின் குரல் வீணை நரம்பொன்றை விரலால் சுண்டுவதுபோல் ஒலித்தது. நூறு மடங்கு பெரிய வீணையின் ஒற்றை நரம்பு சுண்டப்படுவதுபோல் அது கார்வை கொண்டிருந்தது. அவள் குரல் ஒருபோதும் மேலெழுவதில்லை. ஆகவே சொல்லப்படுபவருக்காக மட்டுமே ஒலித்தது.

ஒவ்வொரு சொல்லிலும் எவ்வண்ணமோ அவள் ஆழ்ந்து வெளிப்பட்டாள். அவள் முன் சென்றமர்ந்த ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அன்னையரை நினைவுகொண்டனர். மிக எளிய ஏவற்பெண்டுகள்கூட தங்கள் அன்னையிடமென அவளிடம் பேசினர். எழுந்து கை நீட்டி உரத்த குரலில் பேசி அவளிடம் கண்ணீருடன் முறையிடுபவர்களை கண்டிருக்கிறார். பூசலிடும் இளம் பெண்களைக்கூட அவர் கண்டதுண்டு. அப்போது அவள் பாரதவர்ஷத்தின் பேரரசி என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடுவார்கள். தன் துயரையெல்லாம் அவளே அளிக்கிறாள் என அவர்கள் எண்ணுவது போலிருக்கும். தங்கையர் சூழ்ந்திருக்க முகங்கள் விரிந்து விழிகள் பெருகியவள்போல் காந்தாரி தோன்றுவாள். கூர்ந்து நோக்கும் பதினெட்டு விழிகளுக்குக் கீழே நீலத் துணியால் மூடிக்கட்டிய விழிகள் இரண்டு. ஒன்பது நோக்குவிழியிணைகள் அறியாததை பத்தாவது நோக்காவிழியிணை அறிகிறது.

பெரும்பாலும் காந்தாரி எவருக்கும் எந்த அறிவுரையும் உரைப்பதில்லை. எவரையும் வழிநடத்துவதில்லை. தன்முன் கூறப்படும் அனைத்தையும் கனிவுடன் கேட்டு அருகணைத்து அவர்கள் தோளிலும் தலையிலும் கைவைத்து மெல்ல வருடி தன் உடலுடன் சேர்த்துக்கொண்டு மெல்லிய குரலில் ஓரிரு சொற்கள் அவர்கள் செவியில் சொன்னாள். பெரும்பாலானவர்கள் அப்பொழுதே உளம் உடைந்து அவள் தொடையிலும் காலிலும் தலைவைத்து விம்மி அழத்தொடங்கியிருப்பார்கள். அங்கிருந்து கிளம்பிச்செல்கையில் தங்கள் இடர்களும் துயர்களும் முற்றிலும் விலகி அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள்போல் தோன்றுவார்கள்.

கனகர் பலமுறை காந்தாரியின் காலில் விழுந்து அழுதிருக்கிறார். அவருடைய துணைவி உடல்நலம் குன்றி மறைந்தபோது முதல்முறை. ஒரே மைந்தன் துறவு பூணுகிறான் என்று அறிவித்து இல்லம் நீங்கியபோது மறுமுறை. விதுரர் இனி திரும்புவதில்லை என அறிவித்து கானேகியபோது அவள்முன் வந்து வெறுமனே பித்தனென அமர்ந்திருந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் காந்தாரியின் மெல்லிய தொடுகையினாலேயே இப்புடவியில் தான் தனித்தவன் அல்ல என்ற உணர்வை அவர் அடைந்தார். மீள்வதற்கு வழியொன்றுண்டு என உணர்ந்தபின் எல்லா பயணங்களும் எளிதாகிவிடுகின்றன.

அது ஒவ்வொரு நாளும் நிகழும் ஒன்று. ஆலயத்தில் அமர்ந்த தெய்வத்தை தேடி வருவதைப்போல் அவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்கள். மேல்கீழ் என்றும் அணுக்கம் அயன்மை என்றும் எண்ணாமல் அவர்கள் அனைவரையுமே தழுவிக்கொண்டு தன் சொற்களை சொன்னாள். தெய்வங்கள் வேறுபாடு பார்ப்பதில்லை. வேறுபாடு பார்க்காததனாலேயே அவை தெய்வங்கள் ஆகின்றன. மானுடரின் துயர்களின் நடுவே அமைந்திருக்கின்றன தெய்வங்கள். ஆயின் மானுடத் துயர்களை தெய்வங்கள் உணர்வதே இல்லை. மானுடமென திரண்டுள்ள ஒன்றை மட்டுமே அறிந்திருக்கின்றன. விழிவிரித்து அவை நோக்கி அமைந்திருப்பது அவ்விரிவை. ஒவ்வொரு துளியிலும் அவை காண்பது முழுமையை.

ஒவ்வொரு துயருக்கும் தனித்தனி விடை சொல்லும் தெய்வங்கள் உண்டா? மாமுனிவர்கள் அவ்வாறு சொல்வதுண்டா? அவ்வாறு தனித்தறிந்தால் அவர்களும் இத்துயருக்குள் உழலத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அப்பால் நின்று அனைத்தையும் குனிந்து நோக்குவதால் அவர்கள் பேருருக்கொள்கிறார்கள். அப்பேருருவம் உரைப்பதனால் அவர்களின் சொற்கள் அத்தனை அழுத்தமும் ஆழமும் கொள்கின்றன. யானை எப்போதேனும் துதிக்கையை தன் தோளில் வைத்தால் ஏன் உள்ளம் பெருகியெழுகிறது என கனகர் வியந்ததுண்டு. அதன் எடை. அதன் பேருருவை அறிவிக்கும் அழுத்தம் அது. அது மிக மெல்ல தொடலாம். ஆனால் அது கானகத்திலிருந்து எழுந்து வந்தது. மாமலைகளின் குழவி.

கனகர் காந்தாரியை நோக்கிக்கொண்டு வெறுமனே அமர்ந்திருந்தார். அமைதி கலைந்து காந்தாரியே பேசவேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தார். அவள் அகம் எவ்வண்ணம் இருக்கிறது என அவரால் மதிப்பிட இயலவில்லை. அந்நாட்களில் அவள் எப்படி உண்டு உறங்கி எழுந்து உரையாடி அமர்ந்தாள்? பெருந்துயர்களும் பெருங்களிப்புகளும் தெய்வங்களுக்கு மட்டுமே உரியவை. மானுடரால் தாள இயலாதவை. இவள் முன் பெய்த துயரின் சிறுதுளி என்னை சிதறடித்து பித்தனாக்கிவிட்டிருக்கிறது. இவள் பெருஞ்சுழியின் உச்சவிசையின் ஆழந்த அமைதியுடன் இருந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

காந்தாரி உடலிலிருந்து அகன்றுவிட்டதுபோல் தோன்றியது. அவர் விழிதூக்கி அவள் முகத்தில் துயர் இருக்கிறதா என்று பார்த்தார். அங்கே துயரே வெளிப்படவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தின் தசையமைப்பிலேயே துயர் இருந்தது என்றும் தோன்றியது. அத்துயர் அன்னையருக்குரியது. எல்லா அன்னையரும் எப்போதும் அகலாத துயரொன்றில் அமைந்திருக்கிறார்கள். அன்னைமை என்பதே துயரே என்பதுபோல். அரண்மனை நிறைத்து மைந்தரும் பெயர்மைந்தருமென கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்த நாட்களில்கூட அத்துயர் அவள் முகத்தில் இருந்தது.

அல்லது விழியின்மைதான் அத்துயராக வெளிப்படுகிறதா? விழிகளிலிருந்துதானே எப்போதும் துயர் வெளித்தெரிகிறது? அவள் உடல் அசைவில்கூட அத்துயர் இருந்தது. புன்னகையில் அத்துயர் வெளிப்பட்டது. அது மைந்தர் துயரோ மகளிர் துயரோ அல்ல. புவித்துயர் அல்ல. தெய்வங்களுக்குரிய துயர். கருவறைக்குள் அமர்ந்திருக்கும் அத்தனை தெய்வங்கள் முகத்திலும் சற்றே துயர் இருப்பதுபோல் அவருக்கு அப்போது தோன்றியது. துயரில்லாத தெய்வம் ஒன்று இப்புவியில் எழக்கூடுமா?

அவ்வெண்ணம் எழுந்ததுமே ஏனென்றறியாமல் அவர் இளைய யாதவரை நினைவு கூர்ந்தார். மாறாத புன்னகை. எந்நிலையிலும் களித்து மகிழ்ந்திருக்கும் விழிகள். அவனும் தெய்வம் என்கின்றனர். கலியுகம் எழுகிறது என்கிறார்கள். ஊழ்கத்திலிருக்கும் தெய்வங்கள் கிருதயுகத்திற்குரியவை. சினந்திருக்கும் தெய்வங்கள் திரேதாயுகத்திற்குரியவை. துயர்கொண்ட தெய்வங்களாலானது இந்த துவாபர யுகம். எழவிருக்கும் கலியுகத்தில் மாறாச் சிரிப்புகொண்ட இம்முகமே தெய்வமென்று ஆகுமோ?

அவர் கட்டுமீறி அலைந்த தன் எண்ணங்களை உலுக்கிக்கொண்டு மீண்டு காந்தாரியை பார்த்தார். இன்று அரண்மனை முற்றோய்ந்து கிடக்கிறது. நூறு மைந்தரையும் ஆயிரம் பெயர்மைந்தரையும் பெற்றவள் ஒருவர்கூட எஞ்சாமல் இங்கு அமர்ந்திருக்கிறாள். இவள் உள்ளம் எவ்வண்ணம் திகழ்கிறது? ஒரு துளி துயர் ஒவ்வொரு மைந்தருக்கெனில்கூட கடலென அது அலையடிக்கவேண்டும். இங்கிருக்கும் அனைத்திலிருந்தும் அகன்று எங்கோ அமர்ந்திருக்கிறாள். அத்துயர் எதையும் அவள் அறிந்ததில்லை என்றால் இவள் அன்னையென்றாகக் கூடுமா என்ன?

இல்லை, என்றுமிருக்கும் துயர் மட்டுமே ஏந்தியிருக்கிறாள். புல்நுனி பனித்துளியை ஏந்தியிருப்பதுபோல். ஒளிரும் வான் சுருண்டமையும் ஒரு முத்து என. அது எவருடைய வரி? சூதன் எவனோ சொன்னது. அப்போது விதுரர் இருந்தார். புன்னகையுடன் “பிறர் துயரை சொல்கையில் சூதர்கள் கவிஞர்களாகிறார்கள்” என்றார். சூதன் நகைத்து “பிறர் துயரை அழகாக்குபவை சூதர்பாடல்கள். தெய்வத்துயரை அழகாக்குவன காவியங்கள்” என்றான். என் எண்ணங்கள்மேல் ஒரு பாறாங்கல்லை ஏற்றிவைக்கவேண்டும். இக்காற்றில் என் அகம் பறந்து அகன்றுவிடக்கூடும். நெடுந்தொலைவு சென்று விரிந்த பாலையில் கூர்முட்களின்மேல் மெல்ல படிந்திருக்கும். மேலும் மேலுமென வீசும் காற்றில் எழமுயன்று கிழிந்துகொண்டே இருக்கும். மீண்டும் பித்துகொள்கின்றன என் எண்ணங்கள்…

காந்தாரி பெருமூச்சுடன் கலைந்து “என்ன நிகழ்கிறது, அமைச்சரே?” என்றாள். திடுக்கிட்டு உள்ளிருந்து வெளிப்போந்து திகைக்கும் விழிகொண்டு அவளே மேலும் கேட்கும் பொருட்டு கனகர் காத்திருந்தார். “கூறுக, இந்நகரில் ஒரு துளி புதிய உயிரேனும் எஞ்சுகிறதா?” என்றாள் காந்தாரி. கனகர் அவள் கேட்பதென்ன என்று உணர்ந்தும் பேசாமல் இருந்தார். “ஏதேனும் வயிற்றில் ஒரு கரு எஞ்சுகிறது என்று கூறுக, அமைச்சரே! அதை நெஞ்சோடு பற்றிக்கொள்கிறேன்” என்று காந்தாரி சொன்னாள். அந்நாட்களில் முதல்முறையாக அவள் குரலில் இடறலை அவர் அறிந்தார். அவருள் நிறைவுதான் எழுந்தது. ஆம், அன்னைதான், தெய்வமல்ல.

கனகர் இருமுறை நாவில் சொல்லெழத்தொடங்கி அச்சொற்களில் பொருள் திகழாமையை உணர்ந்து தயங்கி முகத்தை மட்டும் அசைத்தார். “நன்று!” என்று காந்தாரியே கைவீசி அக்கணத்தை கலைத்து “இல்லையென்று நானறிவேன்” என்றாள். கனகர் “ஆம் அரசி, இவ்விரு நாட்களில் அனைத்து ஏவலரையும் ஒற்றரையும் அனுப்பி இந்நகரில் ஒரு மங்கையேனும் கருவுற்றிருக்கிறாளா என்று உசாவும்படி ஆணையிட்டேன். எவருமில்லை. கருதிகழ்கையில் இல்லத்தின்முன் மங்கலக்கொத்து சூட்டிவைக்கும் வழக்கம் இங்கிருப்பதனால் கண்டடைவது எளிது. ஒவ்வொரு இல்லத்தையும் ஏவல்பெண்கள் சென்று நோக்கினர். கலைந்த கருக்களுக்காக கட்டிவைக்கப்படும் கரிய நூல்பாவைகள் ஆயிரத்தெழுநூற்று எண்பத்தாறு இல்லங்களில் உள்ளன” என்றார்.

“யானைக்கொட்டில்களில், புரவித்திரளில், தொழுவத்தில் எங்கும் எந்தக் கருவும் எஞ்சவில்லை. நேற்றுவரை எஞ்சியிருந்தது யானைக்கொட்டிலில் நான்கு கருக்குழவிகள். இன்று காலை அவையும் வெளிவந்துவிட்டன” என கனகர் தொடர்ந்தார். காந்தாரி தலையசைத்தாள். பின்னர் “இங்கு அரண்மனையிலும் சூழ்ந்துள்ள அரசகுடிகளிலும்கூட எக்கருவும் எஞ்சவில்லை, அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றாள். “சேடியர் உட்பட. ஐநூற்றிஎழுபத்தொன்பது பேர் கருவுற்றிருந்தனர். வெவ்வேறு வளர்நிலைகளில் திகழ்ந்த கருக்கள்… அனைத்தும் குருதியென வெளியேறின. ஒன்பது பெண்டிர் கருவெளியேற்றத்தில் உயிர்விட்டிருக்கிறார்கள்.”

“நிமித்திகர்கள் கவடி நிரத்தி நோக்கினர். பன்னிரு ருத்ரர்கள் நகர் புகுந்திருக்கிறார்கள். இங்குள்ள கருக்கள் அனைத்தையும் அவர்களே உண்கிறார்கள் என்கிறார்கள். அவர்களின் குருதிவிடாய் அணைந்த பின்னரே இங்கிருந்து அகன்று செல்வார்கள்” என்று கனகர் சொன்னார். காந்தாரி அமைதியிலாழ்ந்து சற்றுநேரம் இருந்தபின் “இதற்கு முன் இவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளதா?” என்றாள். “இதற்கு முன் இங்கு நிகழ்ந்த அனைத்துமே ஏடுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அவற்றை சிலநாட்களாக எடுத்து தொடர்ந்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். ஓலை ஆவணங்கள் நூறாண்டுகளுக்குப் பின் பட்டில் பொறிக்கப்படும். அவற்றுக்கும் முந்தையவை செப்பேட்டுச்சுருள்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன” என்று கனகர் சொன்னார்.

“ஆயிரத்தெழுநூறாண்டுகால ஆவணங்கள் நம் அரண்மனையில் உள்ளன என்கிறார்கள். அவற்றுக்கும் அப்பால்கூட நிலவறைகள் உள்ளன. இன்று நாம் எட்டக்கூடிய தொலைவு அவ்வளவுதான். நேற்று நிலவறைக்குள் ஆழத்திலிருந்து செப்பேடுகள் சிலவற்றை எடுத்துவந்தேன். தொன்மையான செப்பேடுகளை சொல்லறிவரே படிக்கமுடியும். தொன்மையான குறிஎழுத்துக்களால் ஆனவை. பழைய செப்பேடுகளில் ஒன்றில் ஒரு செய்தி உள்ளது என இன்று சற்றுமுன்னர்தான் சொல்லறிவர் கூறினர். ஆகவேதான் தங்களை நாடிவந்தேன்.” காந்தாரி வெறுமனே அமர்ந்திருக்க அவர் மேலே சொல்லலாமா என்று ஐயுற்றார். சத்யசேனை சொல்க என கையசைத்தாள். கனகர் தொடர்ந்தார்.

முன்பொரு முறை இவ்வாறு நிகழ்ந்திருக்கிறது, பேரரசி. அது அரசர் ருக்ஷரின் கோல் திகழ்ந்திருந்த காலம். அன்று அஸ்தினபுரி மிக சிற்றூர். இங்கிருந்து அரசர் ருக்ஷர் ஓர் அரசமண நிகழ்வுக்காக சிந்துநாட்டுக்கு சென்றார். அங்கிருந்து திரும்பும்வழியில் செம்புலத்தில் வழிதவறினார். நெடுந்தொலைவு வடமேற்காகச் சென்று காந்தாரப் பெருநிலத்தை நோக்கி செல்லும் பாதையை அடைந்தார். அங்கு அவர் கண்ட சோனக வணிகன் ஒருவன் அவர் வழிதவறிவிட்டதை அறிவித்து திரும்பும் வழியை கற்பித்தான். அதற்குள் அவர்களின் புரவிகள் மடிந்துவிட்டிருந்தன. வழியிலேயே அவர்கள் சுமையென எண்ணி செல்வங்களை வீசிவிட்டிருந்தனர். மெலிந்து கருகி கந்தலாடை அணிந்த இரவலர்போல் மாறிவிட்டிருந்தனர். அரசரின் இலச்சினையாலேயே அவரை வணிகன் அடையாளம் கண்டான்.

நீரும் உணவும் இன்றி களைத்திருந்த அரசரும் குழுவினரும் அவ்வணிகன் அளித்த உணவுடன் அவன் காட்டிய சிறுசோலை நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் திரும்பச்சென்று அருகிருக்கும் சிற்றூரை அடைவதற்கு உதவும்பொருட்டு அவன் தன்னிடமிருந்த ஒட்டகங்களில் ஒன்றை அளித்தான். அதில் உணவையும் நீரையும் மட்டும் ஏற்றிக்கொண்டு அவர்கள் நடந்துசெல்லவேண்டுமெனப் பணித்தான். அதற்கு அரசர் அளித்த பொன்னை அவன் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. சோனக வணிகர்களின் நெறிகளின்படி அவர்கள் பாலைநிலச் சோலைகளிலோ ஊர்களிலோ வைத்து விற்கப்படும் பொருட்களுக்கே விலைபெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பாலையில் அலைபவரிடம் வணிகம் செய்வதென்பது விண்ணில் எரிவடிவாக எழுந்துள்ள தெய்வத்திற்கு உகக்காத பெரும்பழி.

அது முள்மரங்கள் சூழ்ந்த பாலைநிலக் காடு. அனலே மண்ணென்றானதுபோல் சிவந்த மென்பூழி சுழித்துச் சூழ்ந்த சோலைக்குள் சிறிய ஊற்றில் நீர் இருந்தது. உணவுண்டபின் சோலையில் இளைப்பாறுகையில் அவர்களுடன் சென்ற இளம் படைவீரனொருவன் நோயுற்றான். அவனால் எழுந்து நடக்க முடியவில்லை. நோயுற்றவனை அங்கிருந்து கொண்டு செல்ல எவ்வழியும் இல்லை. அவனை என்ன செய்வதென்று வினா எழுந்தது. வீரன் ஒருவனை துணைக்கு அங்கே விட்டு விட்டுச் செல்லலாம் என்றனர். அவ்வாறு வீரனை விட்டுச்சென்றால் அரசருடன் செல்லும் காவலரில் ஒருவன் குறைவான் என்று அமைச்சர் சொன்னார். அவர்களுக்குரிய உணவையும் அங்கே விட்டுச்செல்லவேண்டியிருக்கும். அவர்கள் எத்தனை நாட்கள் அங்கே தங்கவேண்டியிருக்குமென்றும் சொல்ல இயலாது.

சொல்முட்டி திகைப்பெழுந்த கணத்தில் அரசர் பிறிதொரு எண்ணமில்லாமல் வாளை உருவி வீரன் தலையை வெட்டி அங்கேயே வீழ்த்தினார். “நன்று, இச்சிக்கல் இங்கே முடிந்தது. கிளம்புவோம்” என்று கூறி ஒட்டகத்தை கிளப்பும்படி கைகாட்டினார். வீரர்கள் திகைத்துப்போயிருந்தாலும் மறு சொல் இன்றி உடன் கிளம்பிவிட்டனர். வெட்டுண்ட வீரனின் உடல் கிடந்து துள்ளியது. அவன் காலை உதைத்து எழுந்து விழுந்தபோது குருதி தெறித்து அங்கே பதினொரு சிறு கற்களாக பதிட்டை செய்யப்பட்டிருந்த தெய்வங்களின் மேல் பட்டது. அவர்கள் பன்னிரு ருத்ரர்கள். நெடுங்காலமாக விடாய்கொண்டு காத்திருந்த அவர்கள் அக்குருதியை பலியெனப் பெற்றனர்.

பலியால் எழுந்த பதினொரு ருத்ரர்களும் செம்முகிலென உயர்ந்து வானில் ஒரு பெருஞ்சிறைப் பறவையென மாறினர். நாடுகளையும் நதிகளையும் கடந்து அஸ்தினபுரியின் மேல் வந்து இறங்கி இங்கு அமைந்திருந்த அரண்மனையின் குவைமாடத்தின் உச்சிமேல் அமர்ந்தனர். அங்கிருந்து அவர்கள் நகரில் உள்ள அனைத்து கருக்களையும் உறிஞ்சிக்குடித்தனர். ஆயிரத்தெட்டு பெண்டிர் கருவழிந்தனர். ஆயிரத்தெட்டு பசுக்கள் கருக்களை இழந்தன. நூற்றெட்டு யானைகள் குருதி வழிய கரு உமிழ்ந்தன. நகரெங்கும் கருவறைக்குருதி பரந்திருந்தது.

பிறக்காது போன குழந்தைகளின் கண்கள் கரை வந்து விழுந்த மீன்கள்போல் துடித்தன என்று அச்செய்யுள் கூறுகிறது. வானிலிருந்து குருதி மழை பொழிந்து நகரை நிரப்பியது. அதில் அவ்விழிகள் கிடந்து துள்ளித்துடித்தன. சில விரல்கள் புழுக்கள்போல் நெளிந்தன. இருள் பரவி நகர் மூடியபோது பல்லாயிரம் குழந்தைகளின் அழுகுரல்கள் கேட்டன. அன்று இங்கிருந்த அந்தணர்கள் அஞ்சி வேதம் ஓதியபடி தங்கள் இல்லங்களுக்குள் மறைந்துகொண்டனர். தங்கள் வாள்களையும், வேல்களையும் பொருளற்றதாக்கும் எதிரியைக் கண்டு படைவீரர்கள் திகைத்தனர்.

நிமித்திகர் கவடி நிரத்தி மெய் கண்டு உரைக்க, தன் செயலால் நகர்மேல் பெரும்பழி வந்ததை உணர்ந்து திகைத்து, பின் உளம் கொந்தளித்து தன் உடைவாளை உருவி கழுத்தில் பாய்ச்சிக்கொள்ள சென்றார் அரசர். அமைச்சர் அவரை தடுத்தார். அவர் கைகளை பற்றிக்கொண்டு “அரசே, நகர் மேல் பழி வந்தது உங்களால் என்றால் அப்பழியை நீங்கள் அகற்றிவிட்டுச் செல்வதே முறையாகும். உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதனால் உங்களுக்கு பெருமை சேராது. நீங்கள் இழைத்த பழி அவ்வண்ணமே நீடிக்கும். அதைச் சுமந்தபடி சென்று மூதாதையரை காணவேண்டியிருக்கும்” என்றார். “நான் என்ன செய்வது, அமைச்சரே?” என்று அரசர் விழிநீர் உகுத்தார். அமைச்சர் அவைகூட்டி ஒரு வழியை கண்டடைந்தார்.

அன்று இங்கே தீர்க்கசாரதர் என்னும் விழியிலாத முதுநிமித்திகர் இருந்தார். அவரை அழைத்து வரும்படி அமைச்சர் ஆணையிட்டார். தீர்க்கசாரதர் களம் வரைந்து கருநீக்கி கணித்து குறித்தபடி பழிநிகர் சடங்குகள் செய்யப்பட்டன. அரசர் அச்சடங்குகளைச் செய்ததும் இந்நகர் முழுக்க நிறைந்திருந்த இருள் அகன்றது. விண்ணில் இருந்து ஒளி இறங்கி அனைத்து மூலைகளையும் துலங்கச்செய்தது. இருண்ட மூலைகளில் திகழ்ந்த கருநாகங்கள் அகன்றன. மரக்கிளைகளில் சேக்கேறியிருந்த காகங்கள் மறைந்தன. நகர் மேல் ஏழு நாட்கள் மழை பொழிந்தது. வானம் இருளாமலேயே பெய்த மழையாதலால் ஒவ்வொரு துளியும் ஒளி கொண்டிருந்தது. வைரமணிக்கற்களென நீர்த்துளிகள் நகர் மேல் விழுந்து பளிங்கு வழிவதுபோல் ஓடைகளாயின என்று பாடல் கூறுகிறது.

ஏழு நாள் மழையில் முற்றாக கழுவப்பட்டது. பன்னிரு நாட்களில் முழுமையாக மீண்டது. நாற்பத்தொரு நாட்களில் நூற்றெட்டு பெண்கள் கருவுற்றிருக்கும் செய்தியை அரசர் அறிந்தார். நூற்றெட்டு நாட்களில் பன்னிரு யானைகளும் நாற்பத்தொரு பசுக்களும் கருவுற்றிருக்கும் செய்தி வந்தது. அதன்பின் அரசர் முடி துறந்து தன் மைந்தனை அரியணை அமர்த்தி கானேகி விண் புகுந்தார். அவருடைய முதல் மைந்தரான சம்வரணர் முடிசூடினார். தன் தந்தை இயற்றிய அச்சடங்கை ஏழாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அவர் விழாவென்றே தொடர்ந்தார். ஏழு தலைமுறைகளுக்குப்பின் அச்சடங்கு மறைந்து போயிற்று.

“சொல்லறிவர் நூற்றெட்டு வரிகள் கொண்ட செய்யுளாக இந்நிகழ்வை படித்து எடுத்துரைத்தார்” என்று கனகர் சொன்னார். “என்னென்ன சடங்குகள்?” என்று காந்தாரி கேட்டாள். “அவை செப்பேடுகளில் இல்லை. என்ன சடங்குகள் என்பதை முன்பு நிகழ்ந்தவற்றைச் சார்ந்து நாம் முடிவெடுக்கவும் இயலாது. கோள்கள் அமைந்துள்ள கோணங்களும் அன்றிருந்தோர் வாழ்வின் தருணங்களும் இணைந்து அச்சடங்குகளை முடிவெடுக்கின்றன. மருந்தும் சடங்கும் நாள்கண்டு கூறவேண்டும் என்பது தொல்கூற்று” என்று கனகர் கூறினார்.

காந்தாரி பெருமூச்சுவிட்டாள். “இத்தருணத்தில் நாம் இயற்றக்கூடுவதொன்றே, அரசி. தீர்க்கசாரதரின் வழிவந்த நிமித்திகர் எவரேனும் இன்று இருக்கிறார்களா என்று கேட்போம். அவர்கள் ஆணையிடுவதை செய்வோம்” என்றார். காந்தாரி “அவ்வண்ணம் எவரோ இருக்கிறார்கள் அல்லவா?” என்றாள். “ஆம், தீர்க்கசியாமர் என்னும் விழியிழந்த நிமித்திகர் இருக்கிறார். ஆனால் முதியவரல்ல” என்றார் கனகர். காந்தாரி “அவரை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவருடைய மூதாதையை கண்டிருக்கிறேன். இங்கு என் முதல் மைந்தன் பிறந்தபோது நாள்குறிக்க வந்தவர் அவர்” என்றாள். “அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்து வர தாங்கள் ஆணையிட்டால் ஆவன செய்கிறேன். ஆவதென்ன என்று அவர் கூறட்டும்” என்று கனகர் கூறினார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 5

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 4

அகத்தளத்தின் இடைநாழியினூடாக நடந்து காந்தாரியின் அரண்மனை முகப்பை அடைந்து அங்கு காவல் நின்றிருந்த ஏவல் பெண்ணிடம் தன் வரவை அறிவிக்கும்படி கனகர் கைகாட்டினார். அவள் தலைவணங்கி உள்ளே சென்றதும் பெருமூச்சுடன் தன் ஆடையை சீரமைத்தபடி உடல்தளர்த்தி நின்றார். ஓர் இடத்திற்குச் சென்றபின்னரும் அங்கே சென்றுசேராத தன் உள்ளத்தைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டார். எண்ணியிராத இடங்களுக்குச் சென்று திகைத்து நின்றிருந்தது தன்னுணர்வு. அங்கு வந்த பாதை முற்றாகவே அழிந்துவிட்டிருந்தது. அங்கிருந்து மீண்டு வருகையில் மீண்டும் வழி தவறியது. இந்த அரண்மனையில் இப்போது உளத்தெளிவுகொண்ட எவரேனும் இருக்கிறார்களா?

சாளரத்திற்கு வெளியே முரசில் கோலிழுத்ததுபோல் ஆழ்ந்த உறுமலோசை கேட்டது. சாளரத்திரைச்சீலை காற்றில் பறந்து சுருண்டு அமைந்திருக்க கீழே முற்றத்தின் ஒளி தெரிந்தது. முற்றம் இப்போதெல்லாம் முற்றொழிந்து கிடக்கிறது. ஓரிரு அரசபல்லக்குகள், புரவிகள் இல்லாத தேர்கள் இரண்டு. புரவிகளும் யானைகளும் அரிது. குடித்தலைவர்களும் அந்தணரும் பெருவணிகரும் அவைக்கு வருவதேயில்லை. வந்தாலும் நடந்தே வருகிறார்கள். பல்லக்கு தூக்குவதற்கு நகரில் போகிகளே இல்லை. பெண்கள் தூக்கும் பல்லக்கில் ஏறுவதற்கு இன்னமும் எவரும் துணியவில்லை. ஆனால் அதற்கும் விரைவிலேயே உளக்குவிவு கொண்டுவிடுவார்கள். பெண்களால் இந்நகரையே சுமக்க இயல்கிறது.

அவர் அருகணைந்து எட்டிப்பார்த்தபோது அங்கே முதிய பிடியானை ஒன்று நிலையழிந்து தன் உடலை தானே ஊசலாட்டியபடி நின்றிருப்பதை கண்டார். அஞ்சியோ துயருற்றோ நோயுற்றோ அது கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. மிகப் பெரிய யானை. அகவைமுதிர்வை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அதன் முதுகெலும்பின் புடைப்பிலிருந்து தெரிந்தது. கன்னக்குழிகள் சிறுகொப்பரைகளின் உட்குவைகள் என தெரிந்தன. நீராட்டி நெடுநாட்களாகியிருக்கக்கூடும். உடல் கரிய புழுதிமலை எனத் தெரிந்தது. விழிகளுக்குக் கீழே விழிநீர் வழிந்து சேற்றில் வழிந்த ஊற்றுத்தடம் எனத் தெரிந்தது. அதன் உடலின் அசைவுகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு நீர்த்துளி ததும்பிக்கொண்டிருப்பதுபோல், எக்கணமும் உதிர்ந்து மறைந்துவிடும் என்பதுபோல் தோன்றியது.

என்ன கருமை என்று அவருடைய அகம் வியந்தது. யானையின் கருமைபோல் விழி நிறைக்கும் பிறிதொன்றில்லை. யானை அருகணைந்து கடந்து செல்கையில் ஒரு கணம் நோக்குபவரை இருளுக்குள் கொண்டு சென்றுவிடுகிறது. ஒரு கண இரவு ஒரு கண புடவிப்பயணம். அவர் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டார். ஆனால் விழிகளுக்குள் இருள் எஞ்சியிருந்தது. மீண்டும் நோக்கினார். யானை ஒரு கரிய நிலவறையா? அதற்குள் குடியேறியிருப்பது எந்த தெய்வங்கள்? என்ன கருமை என்றே உள்ளம் அரற்றிக்கொண்டிருந்தது. ததும்பும் கருமை. உள்ளிருந்து வெளியேற ஏதோ வன்விசை ஒன்று முட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அது கொடுங்காற்றென எழக்கூடும். அவர் அதை நோக்காதொழிய எண்ணினார். நோக்காதபோது அதை மேலும் அருகே நோக்குவதை உணர்ந்து மீண்டும் நோக்கினார்.

யானை துதிக்கையால் தன்னிரு கால்களையும் மாறி மாறி அறைந்துகொண்டது. முன்னங்காலைத் தூக்கி தரையில் தட்டியது. தலையை குலுக்கி அசைத்தது. காதுகளை விரைந்து வீசியது. பின் அரைக்கணம் உடல் உறைய, செவிகள் நிலைக்க எதையோ உற்றுக் கேட்பதுபோல் அசைவமைந்தது. மறுகணம் தீச்சுட்டதுபோல் விதிர்ப்புற்று மீண்டும் அசைவு கொண்டது. அதை அங்கே கட்டிப்போட்டிருக்கவில்லை என்று கண்டார். ஆனால் அதுவே அங்கே தன்னை பிணைத்திருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. வலது பின்னங்காலை தளையிட்டிருப்பதுபோல அழுந்த ஊன்றி உடலை முடிந்தவரை நீட்டி துதிக்கையை வீசியது. அதன் மூச்சுபட்டு புழுதி எழுந்து பறந்தது.

அவர் சாளரத்திலிருந்து விலகி தூணருகே சென்று நின்றார். அதற்கு என்ன செய்கிறது? நோயுற்றிருக்கக் கூடும். இந்த அரண்மனையில் நோயுறாத எவருமே இல்லை. போரின்போது விலங்குகளில் நோயுற்றவை மட்டுமே அஸ்தினபுரியில் எஞ்சவிடப்பட்டன. அஸ்தினபுரியின் காவலுக்கும் பணிகளுக்கும் என விடப்பட்டிருந்த உடலில் நிகர்நிலை அழிந்தவையும் விழிநோக்கு குறைந்தவையும் முதுமை எய்தியவையும் அகவை எய்தாதவையுமான அனைத்து யானைகளும் ஒவ்வொன்றாக படைகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. எஞ்சிய யானைகளையும் அனுப்புங்கள், அவை எவையாக இருப்பினும் என்று சகுனியின் ஆணை வந்துகொண்டே இருந்தது. “இனி யானைச்சிற்பங்களைத்தான் அனுப்பவேண்டும்” என்று அமைச்சர் சபரர் சீற்றத்துடன் கனகரிடம் சொன்னார்.

அறுதியாக ஒரு யானைத்திரள் கிளம்பிச் சென்றபோது யானைக்கொட்டில் காப்பாளராகிய முதிய சூதர் பஞ்சகர் அவரைப் பார்ப்பதற்காக வந்தார். அமைச்சறையில் சூழ்ந்து நின்றிருந்த ஒற்றர்கள் நடுவே பித்தன்போல் அமர்ந்திருந்த அவரிடம் ஏவலன் யானைக்கொட்டில் தலைவர் பஞ்சகர் வந்திருப்பதை அறிவித்தபோது அங்கு ஏதோ சில யானைகள் உயிர் துறந்துவிட்டிருக்கின்றன என்பதைத்தான் அவர் உள்ளம் எண்ணியது. பின்னர் சலிப்புடன் வரச்சொல்க என்று கை காட்டினார். பஞ்சகர் அருகணைந்து வணங்கி “இன்று வந்த ஆணையின்படி தரம் பிரிக்காமலேயே பெரும்பாலாலும் அனைத்து யானைகளையும் அனுப்பிவிட்டிருக்கிறேன். கொட்டில் முற்றொழிந்துவிட்டது” என்றார்.

சொல்க என கனகர் நோக்கினார். “இனி இங்குள்ளவை துதிக்கை வலுக்காத குழவிகள்” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “கருவுற்றிருக்கும் நான்கு யானைகள் ஒழிய அகவைநிறைவுற்ற யானை எதுவுமே இல்லை.” அவர் என்ன சொல்லவருகிறார் என்பதை கனகர் விழிகளால் உறுத்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “பொதுவாக கருவுறும் அகவைகொண்ட யானைகளை போருக்கு அனுப்புவதில்லை. அவை வளர்திருக்கள் எனப்படுகின்றன. விதைநெல்போல, கருவூலவைப்புபோல. அவற்றை எந்நிலையிலும் நாம் பயனுறுசெயலுக்கென வெளியே எடுக்கலாகாது.” கனகர் எரிச்சல்கொண்டாலும் அடக்கிக்கொண்டார்.

“இப்போரில் நாம் வறுமைகொண்ட இல்லத்தின் உணவுக்கலமென அனைத்தையும் ஒட்ட சுரண்டிக்கொண்டிருக்கிறோம் என சூதர்கள் பாடினார்கள். அரசு ஆணையை என்னால் மீற இயலாது. ஆயினும் சொல்லியாகவேண்டும். இங்கு முதிய யானை ஒன்றேனும் வேண்டும்” என்றார் பஞ்சகர். “யானை என்பது பிற விலங்குகளைப் போன்றது அல்ல. அதற்கு ஒரு மரபுத்தொடர்ச்சி உள்ளது. இங்குள்ள சிறிய யானைகளை மட்டுமே கொண்டு நம்மால் ஒரு சிறந்த யானைப்படையை அமைக்க முடியாது. இங்கிருந்த அத்தனை யானைகளையும் தன்னுள் கொண்ட ஒரு முதிய யானையேனும் எஞ்சியிருக்க வேண்டும். அந்த யானையைக் கண்டே குட்டிகள் தங்கள் மூதாதையரின் மெய்மையையும் வாழ்க்கையையும் கற்றுக்கொள்ள இயலும்.”

கனகர் “இங்கு முதிய யானை…” என்று சொல்லி தயங்கி “தேவையெனில் கானகத்திலிருந்து யானைகளை…” என்றார். பஞ்சகர் இடைமறித்து “கானகத்து யானை வேறு, நகரத்து யானை வேறு. இங்குள்ள யானைகள் இன்றோ நேற்றோ இங்கு வந்தவை அல்ல. என்று மானுடர் நகரங்களுக்குள் வந்தார்களோ அப்போதே யானையும் வந்துவிட்டது. அதற்கு நகரங்களைக் குறித்த இடஉணர்வும் மானுடரைக் குறித்த நுண்புரிதலும் உண்டு. வருவது உணரும் நுண்மையை, சென்றதை நினைக்கும் ஒழுங்கை அது அடைந்துள்ளது. இங்கு திரளென்றும் தனித்தும் வாழ்வதற்குரிய அனைத்து அறிதல்களையும் அது வாழ்ந்து திரட்டி வழி வழியாக கொடுத்து வருகிறது” என்றார்.

“இங்கிருக்கும் குட்டியானைகள் தங்களை முன்நின்று நடத்தும் ஒரு யானையை நோக்கியே அவற்றை பெற்றுக்கொள்ள இயலும். நகரத்து யானைகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி ஒன்று உண்டு. அது காட்டு யானைகள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி அல்ல. இங்குள்ள பயின்ற யானைகளின் மொழி இங்குள்ள பொருட்களால் ஆனது. மொழி என்பது புறப்பொருட்களின் நுண்ணிய அகநிழல்களின் தொகை என்கின்றது மதங்கநூல்” என்றார் பஞ்சகர். “என்றாவது காட்டுக்குள் நகரத்து யானை செல்லும்போது இதை தாங்களே நோக்கி அறிய இயலும். காட்டு யானைகள் நாட்டு யானைகளிடம் உரையாடும் போது முதற்சில நாழிகைகளில் அவர்களுக்குள் திகைப்பும் பதற்றமும் தேவையில்லாத சினக்கொந்தளிப்பும் உருவாகிறது. மிக மெல்லத்தான் அவர்கள் தங்கள் பொதுச்சொற்களை கண்டடைகிறார்கள். பொதுவாக பேசிக்கொள்கிறார்கள். சொல்லமைவு உருவான பின்னரே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.”

“ஆம்” என்றார் கனகர். அவர் அதை கண்டிருந்தார். “இத்தகுதிகள் அனைத்தும்கொண்ட முதிய யானை ஒன்று அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் இன்று உள்ளது… அதையேனும் இங்கே கொண்டுவந்தால் நன்று” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “அது குருக்ஷேத்ரத்துக்கு சென்றுவிட்டதா?” என்றார் கனகர். “ஆம், அதை அனுப்பும்படி காந்தார அரசர் ஆணையிட்டார். இங்கிருந்து யானைப்படை கிளம்பிச்செல்கையில் முழுப் படையையும் வழிநடத்திச் செல்லும் ஆற்றல்கொண்ட மூத்த பிடியானை ஒன்று வேண்டும் என்று அவர் கோரினார். அதன்படி ஸ்ரீகரம் என்ற யானையை படைகளுக்கு தலைமையேற்க அனுப்பினோம்” என்றார் பஞ்சகர்.

கனகர் “அது போர்க்களத்தில் உயிருடன் இருப்பதை யார் அறிவார்?” என்றார். “அது அங்கு இருக்கும், ஐயமில்லை” என்று பஞ்சகர் சொன்னார். “ஏனெனில் அதை கொட்டில் நடத்தும் அன்னையென்றே அழைத்துச் சென்றார்கள். மூதன்னை அவள். நூறாண்டு அகவை கொண்டவள். அவளுடைய ஒற்றைச் சொல்லுக்கு எந்த மதகரியும் அடங்கும். அதன்பொருட்டே அவளை கொண்டு சென்றார்கள். அவளை போருக்கு கொண்டுசென்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. எனவே களம்பட்டிருக்க மாட்டாள். அங்குதான் இருப்பாள்” என்றார் பஞ்சகர். “அந்த யானையை திருப்பி கொண்டுவர வேண்டும். அவள் ஒருத்தி இருந்தாலே இங்குள்ள அடுத்த தலைமுறைகளை யயாதியின் பட்டத்து யானையின் தொடர்ச்சியுடன் இணைத்துவிடுவாள்.”

கனகர் “அதன் பொருட்டு ஓர் ஆணையை என்னால் அனுப்ப இயலாது. தாங்களே நேரில் சென்று அந்த யானையை அழைத்து வருக! இங்கு என்னிடம் சொன்னதையே காந்தாரரிடம் கூறுங்கள்” என்றார். அவர் தயங்கி “காந்தாரர் அங்கே போரில் இருப்பார். எனது சொற்களை அவர் செவிகொள்வாரா என்று தெரியவில்லை. போரிலிருப்பவர்கள் இறந்தகாலத்தை முற்றாகவே வெட்டிவிட்டே செல்கிறார்கள். மெய் என்னவென்றால் அவர்கள் எதிர்காலத்தையும் முற்றாகவே வெட்டிவிடுகிறார்கள். போர்க்களத்துக்குச் செல்லும்வரைதான் எதிர்காலம் பற்றிய திட்டங்களும் கனவுகளும் இருக்கும். போர் தொடங்கிய பின்னர் அந்நாள், அப்பொழுது, அக்கணம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்குமென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

“மெய்” என்றார் கனகர். “வரும் தலைமுறைகளுக்காக ஒரு விதையை எஞ்சவிடவேண்டுமென்று காட்டுநெருப்பு நடுவே நின்று பொருதும் அவரிடம் சொல்ல இயலாது” என்றார் பஞ்சகர். கனகர் “நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. வேண்டுமெனில் நீங்களே சென்று அந்த யானையை அழைத்து வரலாம்” என்று சொன்னார். “இங்கு கருவுற்றிருக்கும் யானைகளிலிருந்து புதிய யானைகள் தோன்றும். வழிவழியாக இங்கு திகழ்ந்த யானைகளின் குடிமரபுகள் இங்கே திகழும். உள்ளிருந்து கற்பவை இங்குள்ள யானைப்படையில் சுடர் கொண்டெழும். நான் பேசிக்கொண்டிருப்பது வெளியிலிருந்து அளிக்கப்படுபவற்றைப் பற்றி” என்று சொன்னபின் பஞ்சகர் “வேறு வழியில்லை எனில் நானே செல்கிறேன்” என்றார்.

கனகர் “தங்களை படைமுகப்பு வரை கொண்டுசெல்வதற்கு துணை ஒருக்குகிறேன். காந்தாரரை தாங்கள் நேரில் சென்று சந்திப்பதற்கான ஓலை ஒன்றை அளிக்கிறேன். அது ஒன்றே என்னால் செய்யக்கூடுவது” என்றார். பஞ்சகர் தலைவணங்கினார். அவர் கிளம்பிச்சென்றபோது ஒற்றர்கள் வந்து அச்செய்தியை சொன்னார்கள். அப்போது அவரை எதற்காக அனுப்பினோம் என்பதை மறந்துவிடும் அளவிற்கு மேலும் ஒற்றர்களிடமும் அயல்செய்தியாளர்களிடமும் அவர் உழன்றுகொண்டிருந்தார். பல்லாயிரம் செய்திகள் ஒன்றையொன்று நிகர் செய்து முற்றிலும் செய்தியின்மை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தன அப்போது.

மேலும் சில நாட்கள் கழித்து அவர் யானைக்கொட்டில் வழியாக பழைய கதைகள் குவிக்கப்பட்டிருந்த கொட்டகைக்குச் சென்றபோது வழியில் பஞ்சகரை பார்த்தார். அரைக்கணம் இவரை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோம் என்று எண்ணி பின் அணைந்தது அவர் அகம். யானைக்கொட்டில் முற்றோய்ந்து கிடந்தது. அசைவில்லாத இடத்தில் படியும் புழுதியின் மணம். உலர்ந்த யானைச்சாணியுடன் கலந்திருந்தது அது. அவர் திரும்பும்போது பஞ்சகர் பின்னால் வந்தார். வணங்கி “அமைச்சரே, நான் காந்தாரரை பார்த்துவிட்டு திரும்பி வந்தேன்” என்றார். “கூறுக!” என்று கனகர் சொன்னார். அவரை அப்போதுதான் அடையாளம் கண்டார்.

பஞ்சகர் தயங்கி “எனது சொற்களை அவர் செவிகொள்ளவில்லை. என்னை கடிந்து துரத்தினார்” என்றார். “ஏன்?” என்று கனகர் கேட்டார். “ஏன் என்பது அப்போது புரியவில்லை. பின்னர் புரிந்துகொண்டேன். திரும்பி வரும் வழியில் மேலும் மேலும் தெளிவு கொண்டேன்” என்றார் பஞ்சகர். “கூறுக!” என்று கனகர் சொன்னார். “அஸ்தினபுரியில் யானையின் மரபு தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று நான் சொல்லும்போது இப்போரில் அஸ்தினபுரி தோற்றுவிடுமென்ற முன் உய்த்தல் அதிலிருப்பதாக காந்தாரர் எண்ணினார். ஆகவே பெருஞ்சினத்துடன் என்னை நோக்கி கூச்சலிட்டார். போரில் வென்று புதிய யானைத்திரளுடன் அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைவேன். அஸ்தினபுரிக்கு யானைத்தொடர்பு மட்டுமல்ல இந்திரப்பிரஸ்தத்தின், மாளவத்தின், மகதத்தின், பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து யானைகளின் மெய்யறிதல்தொடரும் அஸ்தினபுரியில் திரளும். அதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் ஐயம் உள்ளதா என்றார். இல்லை என்றேன். பிறகென்ன கிளம்புக என்றபின் திரும்பி தன் குடிலுக்குள் சென்றுவிட்டார். நான் தனித்து திரும்பி வந்தேன்” என்றார்.

கனகர் “மெய்தான். வெற்றி, மறுகணமே வெற்றி, முழுமையாக வெற்றி, உறுதியான வெற்றி என்ற நம்பிக்கையின் வெறியே போரை நிகழ்த்துகிறது” என்றபின் “இதைச் சொல்லி பயனில்லை. இவ்வண்ணம்தான் இவை நிகழ்கின்றன. இதோ அஸ்தினபுரியின் கொடிவழிகள் முற்றழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்றும் எஞ்சுவதென்ன என்றும் எண்ணும்போது நெஞ்சு திடுக்கிடுகிறது. யானைக்கொட்டிலை அன்றி பிறிதொன்றை எண்ணாத உங்களால் யானையின் தொடர்ச்சியைப்பற்றி மட்டுமே இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்க இயலும். என்னிடம் பேச எதுவுமில்லை. எது ஊழோ அது நிகழட்டும்” என்றார்.

அஸ்தினபுரியின் முழுத் தோல்வி குறித்த செய்தி வந்து, நகர் மேல் படுகளம் விட்டு ஓடியவர்களின் தாக்குதலும் நிகழ்ந்து, மண் மழையும் பின் பெருமழையும் பெய்து ஓய்ந்த அடுத்த நாள் கோட்டைக் காவல்மாடத்திலிருந்து முரசொலி கேட்டு அவர் தன் அமைச்சு அறையில் எழுந்து நின்றார். “என்ன ஆயிற்று? ஏன் முரசொலி?” என்றார் சிற்றமைச்சர் ஸ்ரீபதர். அவரே உரக்க “அது பேரரசியை வரவேற்கும் முரசொலி அல்லவா? பேரரசி எங்கு சென்றார்?” என்றபின்னர் கனகரிடம் “குந்திதேவி நகர் புகுகிறார்களா என்ன? அவ்வண்ணம் அவர் இங்கு வர வாய்ப்பே இல்லையே” என்றார். இளைய அமைச்சர் ஆகையால் நாவின்மேல் கட்டுப்பாடற்றவராக இருந்தார்.

“அரசர்கள் இங்கு வந்து நகர் கைக்கொண்டு அரியணை அமர்ந்து முடிசூடிய பின்னரே அரசமுறைமைகளுடன் பேரரசியை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துவருவார்கள் என்று எண்ணினேன். ஒருவேளை திரௌபதி தேவியாக இருக்கலாமோ?” என்றார் ஸ்ரீபதர். இன்னொரு இளைய அமைச்சராகிய உர்வரர் “அவர்கள் வருவதற்கு இன்னும் வாய்ப்பு குறைவு…” என்றார். “பின் எவர்?” என்று ஸ்ரீபதர் கேட்டார். கனகரும் திகைத்துப்போயிருந்தார். மேலும் தெளிவாக முரசுகள் பேரரசி நகர்புகுவதை அறிவித்து முழங்கத்தொடங்கின. நகரெங்கும் வாழ்த்தொலிகளும் எழுந்ததை கேட்கமுடிந்தது.

கனகர் மாளிகை முற்றத்திற்கு வந்தபோது அரண்மனை முகப்பில் பேரரசியை வரவேற்பதற்காக சிறிய படையொருக்கம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. காவல்பெண்டுகள் வேல்களுடனும் வாள்களுடனும் ஏழு நிரைகளாக நின்றிருந்தனர். முகப்பில் வரவேற்பொலி எழுப்பும் முரசுகளும் கொம்புகளும் வந்து அணியமைந்தன. காவலர்தலைவி கலிகை கனகரிடம் வந்து தலைவணங்கி “பேரரசி வருகை தருகிறார்கள் என்று முரசுகள் கூறுகின்றன. ஆனால் அங்கிருந்து பறவைச்செய்தி ஏதும் வரவில்லை. எதிர்பாராத வருகை என எண்ணுகிறேன். வருவது எவர் என்று நாங்கள் அறிந்துகொள்ளலாமா?” என்றாள்.

கனகர் எரிச்சலுடன் செல்க என்று கைகாட்டினார். அங்கு நின்றிருக்கையில் ஒவ்வொரு கணமும் பதற்றம் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. குந்தியோ திரௌபதியோ நகர் நுழைவதற்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. ஆனால் அவ்வாறு நிகழக்கூடாதென்றும் இல்லை. போர் அனைத்தையும் கலைத்து குவித்துவிட்டது. அதிலிருந்து உருவாகும் முறைமை என்பது முற்றிலும் புதிய அடுக்கு. அதன் பொருளென்ன என்பதை முந்தைய காலகட்டத்திலேயே வாழும் எவரும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இனி போருக்குச் சென்று அங்கிருந்து மீண்டவர்களால் மட்டுமே பாரதவர்ஷத்தை நடத்த இயலும் போலும். போருக்குச் சென்றவர், எஞ்சியவர் என இரண்டு வகை மக்கள் பாரதவர்ஷத்தில் உருவாகிவிட்டனர்.

சற்று நேரத்தில் செய்திமுரசு முழங்கத்தொடங்கியது. ஒவ்வொரு சொல்லாக கூட்டி எடுத்தபோது கனகர் முதலில் திகைத்து பின்னர் விந்தையானதோர் நிறைவை அடைந்தார். வந்துகொண்டிருப்பது ஒற்றைத் தனி யானை. பஞ்சகர் பேருவகையுடன் இரு கைகளும் பதறி அலைபாய முற்றத்தின் மறுமுனையில் தோன்றி கூச்சலிட்டபடி அவரை நோக்கி ஓடிவந்தார். வெறும் வெளியில் ஒரு வியந்த முகம் வெறித்த கண்களும் திறந்த வாயுமாக திரையில் வரையப்பட்டு நின்று நெளிவது போலவே தோன்றியது. ஓசை ஏதுமில்லாத அலறல்போல செவிகளை வந்தறையும் பிறிதொன்றில்லை. அது கனவில் நிகழ்கிறது.

பஞ்சகர் அருகே வந்து “அமைச்சரே, அவள் திரும்பி வந்துவிட்டாள்! அவள்தான்! அவள்தான் திரும்பி வந்துவிட்டாள்!” என்றார். அதற்குள் புரவியில் வந்திறங்கிய கோட்டைமுகப்பின் காவலர்தலைவி பத்ரை அவரை அணுகி வணங்கி “இன்று காலை காட்டுக்குள்ளிருந்து தன்னந்தனியாக முதிய யானை ஒன்று வந்து வாயிலில் நின்றிருந்தது. கோட்டைத்தலைவி சம்வகை அது அணுகுவதைப் பார்த்ததுமே பேரரசியருக்குரிய முரசொலியும் வரவேற்பும் அளிக்கும்படி ஆணையிட்டுவிட்டார். யானைகளுக்கு அவ்வாறு அளிக்கும் வழக்கமில்லை என்று முதிய காவல்பெண்டு ஒருத்தி சொன்னபோது தன் ஆணை அது என்று கூறினார். ஆகவே…” என்றாள். “நன்று, அது முறைமையே” என்றார் கனகர்.

பஞ்சகர் “ஆம், அவள் நகர்புகும்போது அவ்வரவேற்பு அளிக்கப்படவேண்டும். பேரன்னை இன்னமும் இந்நகரை கைவிடவில்லை. இவளில் குடிகொள்ளும் தெய்வம் இந்நகரை வாழ்த்தியிருக்கிறது. மங்கலச்செல்வி நகர்புகுந்துவிட்டாள்! இனி இவ்வூர் நீடுவாழும்” என்று கூவினார். சற்று நேரத்தில் கோட்டைமுகப்பின் காவல்பெண்டிர் அணிவகுத்து பின்னால் வர முகப்பில் பேருடல்கொண்ட பிடியானை மெல்ல அசைந்து நடந்து வந்தது. “அவள் உடலில் புண்கள் இருக்கின்றனவா? போர்க்களத்திலிருந்தா வருகிறாள்?” என்று கனகர் கேட்டார். “அன்னையே! அன்னையே!” என்று கூவியபடி பஞ்சகர் அதை நோக்கி ஓடினார். அதனருகில் சென்று ஓடிய விசையிலேயே குப்புற விழுந்து நிலத்தில் முகம் படிய கைநீட்டி பணிந்து வணங்கினார். யானை துதிக்கை நுனியால் அவர் தலையை மெல்ல தொட்டது. எழுந்தமர்ந்து “அன்னையே! அன்னையே!” என்று பஞ்சகர் கூக்குரலிட்டார். ஏதென்றறியாத உணர்வால் கனகர் உளம் பொங்கி விழிநீர் மல்கினார்.

அந்த யானைதான் இது என்னும் எண்ணத்தை அடைந்ததும் கனகர் திடுக்கிட்டார். அந்த யானையை எப்படி மறந்தேன்? ஓரிரு நாட்கள்கூட கடந்து செல்லவில்லை. அதற்குள் நெடுந்தொலைவு வந்துவிட்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொருநாளும் இங்கு நிகழ்வன ஒரு யுகம் நிறைக்கும் நினைவுகள். ஒரு தலைமுறைக்குரிய துயரங்கள். அவர் மீண்டு சென்று சாளரத்தினூடாக அந்த யானையை பார்த்தார். நிலையழிந்து அது தவித்துக்கொண்டிருந்தது. எதையோ அறிவிக்க விரும்புவதுபோல. எதையோ சொல்லிவிட்டு அகல விரும்புவதுபோல.

உள்ளிருந்து சத்யசேனை வந்து “அரசி நீராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள். அவள் விழிகள் தளர்ந்து, கண்கீழ்த் தசைகள் கருகி வழிந்திருக்க, தொல்மரப்பாவைபோல மெருகிழந்திருந்த முகத்துடன் மிக முதியவள்போல் தோன்றினாள். கனகர் திரும்பி அந்த யானையை பார்த்தார். அவளும் யானையைப் பார்த்தபின் “நேற்று முன் தினம் புலரியில் இங்கு வந்தது. பாகர்கள் இங்கிருந்து அதை கொண்டு செல்ல முயல்கிறார்கள். உறுதியாக மறுத்துவிடுகிறது. அங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. அது எண்ணுவதென்ன என்பது எவருக்கும் புரியவில்லை” என்றாள். “வருக!” என்று உள்ளே சென்றாள்.

கனகர் உள்ளே சென்று அவள் காட்டிய பீடத்தில் அமர்ந்தார். ஒவ்வொரு முறை எங்கேனும் அமரும்போதும் ஏற்படும் பெருங்களைப்பை உணர்ந்தார். அமருமிடத்திலேயே அப்படியே விழுந்து துயின்றுவிடவேண்டுமென்று தோன்றியது. அரைக்கணம் கண்கள் மயங்கி, இமைகள் தழைய, வாய் திறந்து குறுந்துயிலில் மூழ்கினார். அறைமூலையில் அந்த யானை நின்றிருந்தது. அதன் உடல் தவிப்பு கொண்டிருந்தது. “இங்கு அறைமூலையில்…” என்றபடி அவர் விழித்துக்கொண்டார். அறைமூலையில் தேங்கிய இருளை பார்த்தார். கையால் வாயைத் துடைத்தபடி சூழ நோக்கியபோது அக்கூடத்தின் நான்கு மூலைகளிலும் இருள் செறிந்திருப்பதை கண்டார். உள்ளே இடைநாழிகள், சிற்றறைகள் அனைத்திலும் இருள் நிறைந்திருந்தது. நோயுற்ற யானைபோல் இருள் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 4

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 3

ஆழத்து நிலவறைகளில் இருந்து வெளிவந்த பின்னரும் கனகரின் விழிக்குள் அந்த இருள் இருந்துகொண்டிருந்தது. அவரால் ஒளியை நோக்கி திரும்ப முடியவில்லை. கண்கள் கூச இமைகள் துடித்து மூடிக்கொள்ள விழிநீர் வழிந்தது. அரண்மனையின் இருண்ட மூலைகளை நோக்கியே அவர் நோக்கு திரும்பியது. மூச்சில் நுழைந்த காற்று தெளிந்து மென்மையானதாக இருந்தது. அதுவரை உள்ளே சென்ற காற்று நெஞ்சுக்குள் கொண்டு படியவைத்த இருண்ட விழுக்கு கரைந்து கரைந்து அகல்வதுபோல் ஆறுதல் தோன்றியது. அரண்மனையெங்கும் செறிந்திருந்த அந்த இருள் எங்கிருந்து வந்தது? நெய்ச்சுடர்களை ஏற்றும்படி ஆணையிட்டாலென்ன? ஆனால் பகலில் ஏன் சுடரேற்றவேண்டும்? சுடர் என்பது ஒரு கொண்டாட்டம். ஒற்றைச்சுடர்கூட ஒரு வகை உவகையே. இங்கே சுடர்கள் அனைத்தும் ஒவ்வாமையை அளிக்கின்றன. வழிதவறி வந்தவைபோல் நின்று நெளிகின்றன.

அரண்மனையிலுள்ள பன்னிரண்டாயிரம் நெய்விளக்குகளையும் சுடர்பொருத்திப் பொலியவிடுவது விழவுகளின்போது மட்டுமே. பெருவேள்விகளின்போது மூவாயிரம் விளக்குகள். வெற்றித்திருமகளின் பூசனையின்போது ஆறாயிரம் விளக்குகள். ஆண்டுக்கொருமுறை வரும் அரசரின் முடிசூட்டுநாள் விழாவின்போது அனைத்து விளக்குகளும் என்பது முறைமை. அன்றிரவு அரண்மனை எரியெழுந்ததுபோல் மின்னும். நகரமெங்குமிருந்து மக்கள் அரண்மனை நோக்கி வந்து முற்றங்களையும் சுற்றுப்பாதைகளையும் நிரப்புவார்கள். பேரலைகள் சுருண்டு வந்து நுரைத்து அறையும் கடற்பாறைபோல் அரண்மனை நின்றிருக்கும். இசைக்கலங்கள் முழங்க களிகொண்ட யானை என அது பிளிறலோசை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கும். பெரும்பறையின் தோல் விம்மி விம்மி அதிர்வதுபோல அதன் சுவர்கள் தோற்றமளிக்கும். மண்ணிலிருந்து எழுந்து வானில் மிதக்கத் தொடங்கிவிடும் என்பதுபோல.

அவர் நின்று அந்த இடைநாழியை நோக்கினார். அங்கே வந்ததே இல்லை என்று தோன்றியது. தூண்கள் இருள்விழுதுகள் என நின்றிருந்தன. அவற்றுக்கு நடுவே இருண்ட பாதைக்கு அப்பால் வெண்பட்டுத்திரை என திறந்திருந்தது மறுபுறத்து வாயில். ஏன் இந்த இருள்? அஸ்தினபுரியின் அரண்மனை ஆயிரத்தெட்டு சாளரங்கள் கொண்டது என்பது கணக்கு. எவரேனும் அதை எண்ணியிருக்கிறார்களா என அவர் ஏளனத்துடன் சொல்வது உண்டு. ஆனால் அத்தனை சாளரங்களையும் நாளும் திறந்து மூட ஏராளமான பணிப்பெண்களும் ஏவலர்களும் வேண்டும். அரண்மனையில் முன்பிருந்தவர்களில் பத்திலொருவர்கூட அப்போது இல்லை. சாளரங்களில் மிகச் சிலவே நாளும் திறக்கப்பட்டன. ஆகவே அறைகளுக்குள் காற்று வீசுவது குறைந்தது. இருளுக்குள் ஓசையில்லாமல் சிலந்திவலைகள் விரிந்தன.

ஏவலர் எவரையேனும் அழைத்து அனைத்து வாயில்களையும் திறக்க ஆணையிடவேண்டும் என அவர் எண்ணினார். அவருக்குப் பின்னால் செப்பேட்டுத் தொகையுடன் வந்துகொண்டிருந்த ஏவலனை நோக்கி திரும்பினார். அவன் ஆணை ஏற்க விழிகூர்ந்து முன்னால் வந்தான். அவர் அவனை தவிர்த்துவிட்டு திரும்பிக்கொண்டார். மீண்டும் நடந்தபோது எவரிடமென்றில்லாமல் சீற்றம் எழுந்தது. இந்த அரண்மனையில் ஒளி பெருகி பரந்திருந்தால், இக்குமிழ்களும் அத்திரைச்சீலைகளும் ஒளிகொள்ளுமென்றால், அந்தத் தூண்கள் வாழைத்தண்டுகளென மெருகடையும் என்றால் அது மாண்டவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் சிறுமை. விண்ணில் வாழும் அரசருக்கு, அவர் உடன்பிறந்தாருக்கு, அவர் மைந்தர்த்திரளுக்கு, அவர்களின் ஆசிரியருக்கு… அவர் பெருமூச்சுவிட்டு மேலும் நடந்தார்.

காலடியில் எங்கோ ஆழத்தில் இருக்கும் நிலவறைகளை உணரமுடிந்தது. அந்த அதிர்வுகள் அங்கே இருள்மேல் சென்று பதிந்துகொண்டிருக்கின்றன. நீருக்குள் சென்று பதியும் ஓசைகளை அடிச்சேற்றில் மெல்லிய அலைவடிவுகளாகக் காணமுடியும் என்பார்கள். நிலவறைகளுக்குள் இருக்கும் செறிவிருள் அம்மாளிகையைத் தாங்கும் அடித்தளத்தின் நுண்வடிவ அடித்தளம். அதன் மீதுதான் அனைத்தும் கட்டி எழுப்பப்பட்டிருந்தன. ஒளியும் அழகுகளும் நுட்பங்களுமென பெருகிச் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்தும். அனைத்து எடையையும் தன்மேல் ஏற்றிக்கொண்டு அதை சற்றும் உணராமலிருக்கும் அளவிற்கு அவ்விருள் திணிவு கொண்டிருந்தது.

எடையின்மை கொண்ட திணிவு அது. திணிவு முழுமை அடைகையில் எடையின்மை மறைந்துவிடுகிறது போலும். எடை என்பது ஒன்று பிறிதொன்றை அழுத்துவது. ஒன்று எல்லைமீறி மண்ணை அழுத்துவது. தன்னைத் தான் அழுத்தி முற்றிலும் நிகர் விசை கொண்டுவிட்ட ஒன்று எடையிலி ஆகிவிடுகிறது. இருள் முற்றிலும் எடையற்றது. அனலுக்கு எடையுண்டு. காற்றுக்கும் நீருக்கும் எடையுண்டு. ஒளிக்கும் எடை இருக்கக்கூடும். இருள் மட்டுமே எடையற்றது. ஏனென்றால் அது இன்மை. இன்மை மட்டுமே முழுமை. ஏனென்றால் அது அனைத்துக் கோணத்திலும் இன்மையே. இன்மையெனும் இருப்பை உணர்ந்த முதல் மெய்யறிவன் எவன்?

இங்கே இருண்டிருக்கின்றன அனைத்தும். இருள் ஆமையென தன்னை முற்றிலும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு அவ்வண்ணமே முடிவிலி வரை அமையும் இயல்புகொண்டது. புவியைத் தாங்கும் திசையானைகள் இருண்டவை. அவை நின்றிருக்கும் ஆமை மேலும் இருண்டது. இருளின் வெவ்வேறு செறிவுகள் அவை. இருண்டவன் மாலவன். மாலென்பதே இருள். கனகர் மூச்சிரைத்தார். ஏவலன் அவர் அருகே வந்து நின்றான். அவர் அங்கே எங்கேனும் அமர விழைந்தார். பின்னர் மீண்டும் நடந்தார். இந்த அரண்மனை ஒளியில் சுருங்கி சிறிதாக இருந்தது. இருளில் எல்லைகள் கரைந்து விரிந்து பரவிவிட்டிருக்கிறது. அறிந்தவை சிறிதாகின்றன. அறியாதவை பெருகுகின்றன. அறியவொண்ணாதது முடிவிலியென்றாகிறது.

கனகர் அஸ்தினபுரியின் அரண்மனையிலிருந்து அகன்று செல்ல விழைந்தார். ஒவ்வொரு கணமும் மண்ணுக்கடியில் இருக்கும் முடிவிலா கரிய தேக்கத்திலிருந்து வெவ்வேறு துளைகளினூடாக ஊறிப் பெருகி அவ்வரண்மனையை நிறைத்துக்கொண்டிருந்தது இருள். தூண்கள் மூழ்கின. அறைகள் ஓசையிலாது நிரம்பின. கூரைக்குவைகளில் இருள் சுழித்தது. அங்குள்ள ஒவ்வொரு மானிடருக்கும் இருளில் நீந்தும் விழித்தெரியாத சிறகுகள் முளைத்தன. அவர்கள் இருளை மட்டுமே நோக்குபவர்கள் ஆயினர். இருளால் நோக்கு கொண்டனர். ஒளி துலக்கும் பொருட்களை நோக்குவது ஒழிந்து இருளால் சமைக்கப்படுவனவற்றை பார்க்கலாயினர். அவர்களின் ஓசைகள்கூட கரிய குமிழ்கள்போல அவற்றில் மிதந்து கிடந்தன.

இருள் வழியாக செல்கையில் தானும் இரு கைகளையும் வீசி இருளை உந்தி நீந்தி முன்னேறுவதாக அவருக்கு தோன்றியது. மூச்சிழுத்தபோது உள்ளே சென்று உடற்குகைக்குள் நிறைந்து செறிந்து அனைத்து உறுப்புகளையும் நிறைத்தது. சித்தத்திற்குள் புகுந்து அனைத்து சொற்களையும் கரியதாக்கியது. அனைத்து எண்ணங்களையும் இருளலையாக ஆக்கியது. அனைத்து நினைவுகளும் நிழலாட்டங்களாக மாறின. எதிரே வரும் ஒவ்வொருவரும் இருள் நிறைந்த விழிகள் கொண்டிருந்தார்கள். இருள் இருளை கண்டுகொண்டது. இருள் இருளுடன் உரையாடிக்கொண்டது.

நோயின் அணுக்கள் உடலுறுப்புக்குள் எங்கோ ஒளிந்திருப்பதாக நச்சு நீக்கும் மருத்துவர்கள் சொல்வதுண்டு. உடல் அமுதாலும் நஞ்சாலும் ஆனது. அமுது ஓங்கியிருக்கையில் நஞ்சு சுருங்கி ஒளிந்துகொள்கிறது. பேராற்றல் கொண்ட மல்லனின் உடலுக்குள்கூட தன்னை துளியென சுருட்டிக்கொண்டு அமைந்திருக்கிறது நஞ்சு. நஞ்சுக்கு தன்னை சுருட்டிக்கொள்ளும் ஆற்றல் உண்டு. மிகச் சிறிய இடத்தில் தன்னை முற்றொளித்துக்கொள்ள அதனால் இயலும். துயிலாதது அது. தன் வாலை தானே விழுங்கி இறுகி கரிய விதையென்றாகி, அணுவென்றாகி அசைவின்மை கொள்ள, அதனூடாக முடிவற்று காத்திருக்க அதனால் இயலும். அமுது நலிகையில் நஞ்சு முளைத்தெழுகிறது. ஆயிரம் தலைவிரித்து நாபறக்க விழியொளி கொள்கிறது.

நச்சிருள். முடிவிலாத செயல் பேருருக்கொண்டு எழுகிறது. இவையனைத்தையும் தாங்குவது நஞ்சு. விண்ணுருவன் பள்ளிகொண்டிருப்பது. அனல் விழியன் கழுத்தில் அணிந்தது. புரவியை ஈன்ற அன்னையின் அணிகலன். அத்தனை தேவர்களுக்கும் படைக்கலம். அவர் தன்முன் இருளின் நெளிவை கண்டார். உளம் அதிர்வு கொள்ள அசைவழிந்து நின்றார். அவருக்கு முன் தோன்றி தோன்றியதா என்ற ஐயத்தை உடனே எழுப்பி ஓர் இருள் நெளிவென அரண்மனை இடுக்கொன்றில் மறைந்தது கரிய நாகம் ஒன்று.

 

கனகர் தன் அரண்மனைக்கு வந்தபோது மெல்ல மெல்ல உளமடங்கிவிட்டிருந்தார். அமைச்சுநிலையில் அவருடைய சிற்றறையில் அவருடைய உடலின் வெம்மையும் வியர்வைமணமும் நிறைந்திருந்தது. அவருடைய உடலே ஓடென்றாகிவிட்டதுபோல. அதற்குள் கைகளையும் கால்களையும் தலையையும் இழுத்துக்கொண்டுவிடமுடியும். அவர் தன் பீடத்தில் அமர்ந்து கால்களை மேலே தூக்கி வைத்துக்கொண்டார். உடலைத் தளர்த்தி கண்களை மூடிக்கொண்டு மெல்லிய துயிலில் ஆழ்ந்தார். அவர் உள்ளம் கரைந்து கரைந்து எங்கோ சென்றுகொண்டிருந்தது. தலை தழைந்து உடல் நிலையழிந்தபோது அவர் விழித்துக்கொண்டார். சாளரம் வழியாக வந்து கிடந்த ஒளிக்கீற்றை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

ஏவலன் அவரை நோக்கியபடி அப்பால் நின்றிருந்தான். அவனிடம் வாய்கழுவ நீரும் உண்ண நீரன்னமும் கொண்டுவரும்படி ஆணையிட்டார். அவன் கொண்டுவந்த மரத்தாலத்தில் முகம் கழுவிக்கொண்டார். சுரைக்கொப்பரையில் நன்றாகக் கரைத்த நீரன்னம் இருந்தது. சற்றே புளித்தது. அவர் பல நாட்களாக அதை மட்டுமே உணவென அருந்திக்கொண்டிருந்தார். பசி என ஒன்றை உணர்ந்தே நெடுநாட்களாகிவிட்டிருந்தது. விடாயை பசியெனக்கொண்டு அதை அருந்திவிடமுடியும். எதையேனும் உண்ணும் பொருட்டு சென்று அமர்ந்தால் குமட்டல் கொண்டு வயிறு பொங்கி எழுந்தது. குடுவையை அளித்துவிட்டு அவர் மீண்டும் அமர்ந்து “சொல்லறிவர் வருக!” என்றார்.

சொல்லறிவர் ஸ்ரீபத்மன் வந்து வணங்கினார். அவர் அந்த செப்பேட்டுத்தொகையை சுட்டிக்காட்டினார். அவர் அதை எடுத்து இலச்சினைகளை நோக்கிவிட்டு “படித்துப்பார்க்கிறேன்” என்றார். கனகர் அவருடைய விழிகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மண்மறைந்த மொழிகளில் வாழ்பவர். அங்கே இருளில் மறைந்திருக்கும் எழுத்துக்கள். இந்த ஏடுகளினூடாக அவை இவர் சித்தத்திற்குள் நுழையக்கூடுமா என்ன? ஸ்ரீபத்மன் மிகக் குறைவாகவே பேசுபவர். சொல்லறிவர்கள் அனைவருமே பேசும்திறன் அற்றவர்கள். பேச்சு என்பது நிகழ்மொழி. எழுத்து கடந்தமொழி. படிப்பதென்பதே எழுத்து என்னும் அடையாளங்கள் வழியாக சென்று மறைந்த மொழியொன்றை இன்றென மீட்டு நிகழ்த்தும் செயல்தான். இறந்தகாலம் மொழியினூடாக மீள் பிறப்பு கொள்கிறது.

ஒருகணம் அவர் அந்த விந்தையில் திகைப்பு கொண்டார். சென்று மறைந்ததை மீட்டெடுக்க மானுடருக்கு இருக்கும் ஒரே வழி எழுத்தைப் படிப்பது மட்டும்தான். இறந்தகாலம் நிகழ்காலத்திற்குள் ஊடுருவும் ஒரே பாதை. அவர் அச்சத்துடன் எழுந்துவிட்டார். அங்கே ஆழத்தில் உறையும் இருள் மேலெழுந்து வருவதற்கும் வேறு வழியே இல்லை. “என்ன?” என்றார் சொல்லறிவர். “ஒன்றுமில்லை, கொண்டுசெல்க!” என்றார் கனகர். அவர் தலையசைத்தார். செப்பேட்டுத்தொகையை அவர் தோல்பையில் போட்டபோது “ஸ்ரீபத்மரே” என கனகர் அழைத்தார். “சொல்க!” என்றார் ஸ்ரீபத்மன். “என்றேனும் இத்தகைய தொல்லெழுத்துக்களுடன் இணைந்து நாகங்கள் எழுந்துள்ளனவா?” என்றார் கனகர்.

“ஏன்?” என்று ஸ்ரீபத்மன் கேட்டார். “இல்லை, அறியும்பொருட்டே” என்றார் கனகர். “நாகம் இல்லாத தொன்மை என்பதே இல்லை” என்று ஸ்ரீபத்மன் சொன்னார். “நாங்கள் தொல்மொழிகளை படிக்கையில் எல்லாம் நாகங்களை நோக்குவதுண்டு. தொல்மொழியை பயில்வதற்கே இமையா விழிகள் தேவை என்பார்கள்.” கனகர் “ஆம்” என்றார். “எழுத்துக்கள் என்பவை நுண்ணிய நாகநெளிவுகளின் பல்லாயிரம் வடிவங்களே என்பது எங்கள் குடியின் தொல்கூற்று” என்றார் ஸ்ரீபத்மன். “வெறும்நெளிவென ஏடுகளிலும் சுவர்களிலும் தெரியும் எழுத்துக்கள் ஏதோ ஒரு கணத்தில் பொருள்கொள்கின்றன. அத்தருணத்தை நாகம் படமெடுக்கும் பொழுது என்றே எந்தை சொல்வார்.”

கனகர் தலையசைக்க ஸ்ரீபத்மன் வெளியே சென்றார். அவர் செல்வதை சற்றுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்த பின் கனகர் ஒற்றர்களை வரச்சொல்லி ஆணையிட்டார். முதல் ஒற்றன் நெடுந்தொலைவிலிருந்து வந்திருந்தான். அவரை முறைப்படி வணங்கி அமர்ந்தான். அவர் சொல்க என ஆணையிட்டு விழிகளை மூடிக்கொண்டார். “அமைச்சரே, குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து பாண்டவர்கள் அருகிலுள்ள தசவிருக்ஷம் என்னும் குறுங்காட்டில் ஒருங்கிணைந்திருக்கிறார்கள். அங்கே ஓடும் பிரபாவதி என்னும் சிற்றாறின் கரையில் அவர்கள் தங்கள் தங்குமிடங்களை அமைத்திருக்கிறார்கள். நேற்றுமுன்னாள்தான் அவை கட்டி முடிக்கப்பட்டன. நேற்று காலைதான் அவர்கள் அங்கே குடியேறினார்கள். அருகே உயர்ந்த மரத்தின்மேல் அவர்களின் மின்படைக்கொடி பறந்துகொண்டிருக்கிறது. வில்லேந்திய காவலர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் மரங்களுக்குமேல் சிறுகுடில் கட்டி அமர்ந்து காவல்காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் போர்வெற்றி முழுதமைந்துவிட்டமையால் அஸ்தினபுரியின் ஒற்றர்களை அவர்கள் எதிரிகளாக காண்பதில்லை. ஆகவே அருகணைந்து நோக்கவும் உள்ளே நுழைந்து உசாவவும் இயன்றது.”

அவர்கள் தசவிருக்ஷம் நோக்கி செல்வதை கனகர் முன்பே அறிந்திருந்தார். “அவர்களின் படைகளில் எவரும் எஞ்சவில்லை. உபப்பிலாவ்யத்திலிருந்தும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்தும் அவர்களை ஆதரிக்கும் குடிகள் கிளம்பி அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ளும்படி ஓலை சென்றிருக்கிறது. ஒவ்வொருவராக வந்துசேர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நாள்தோறும் புதியவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிதுசிறிதாக அவர்களின் எண்ணிக்கை மிகுந்துகொண்டிருக்கிறது. நான் சென்று நோக்குகையில் இருந்த குடில்களின் எண்ணிக்கை கிளம்புகையில் இருமடங்காக பெருகிவிட்டிருக்கிறது.”

“ஆம், அவர்கள் வென்றவர்கள்” என்று கனகர் முனகிக்கொண்டார். “அமைச்சரே, நான் அஸ்தினபுரியின் வணிகன் என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே சென்று நோக்கினேன். காட்டில் தொடர்ந்து மழைபொழிந்துகொண்டிருப்பதனால் பாண்டவர்கள் பெரும்பாலும் குடில்களுக்குள்ளேயே முடங்கியிருக்கிறார்கள். கடுந்துயரும் அவர்களை முடக்கியிருக்கக்கூடும். அரசர் யுதிஷ்டிரன் தனிக்குடிலில் நோயுற்று படுத்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அவருக்கு தொடர்ச்சியாக அகிபீனா அளிக்கப்பட்டு துயிலிலேயே வைக்கப்பட்டிருக்கிறார். விழித்தெழுகையில் உரக்க அலறி அழுகிறார். வலிப்பு வந்து துடிக்கிறார். இருமுறை பித்தர்போல் எழுந்து வெளியே ஓட முயன்றாராம். ஒருமுறை வாளை எடுத்து கழுத்தில் பாய்ச்சிக்கொள்ளப்போனார் என்றனர். ஆகவே அவருடன் எந்நேரமும் படைவீரர்கள் காவலிருக்கின்றனர்.”

“மைந்தர்துயர் அவர்களை எரியெனச் சூழ்ந்துள்ளது. இளைய பாண்டவர் பீமசேனர் மைந்தர் இறந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அலறியபடி நினைவழிந்து விழுந்தார். பின்னர் விழித்துக்கொண்டு நெஞ்சில் வெறிகொண்டு அறைந்தபடி ஒருநாள் முழுக்க கதறி அழுதார். தன்னிலை மீண்டபின் இதுவரை ஒருசொல்லும் உரைக்கவில்லை. விழிநீர் வழிய தனித்து அமர்ந்திருக்கிறார். இறந்தவர்போல் வானை வெறித்தபடி மழையிலேயே படுத்திருக்கிறார். காட்டுக்குள் மரங்களில் முட்டி விழுந்து எழுந்தும் அடிமரங்களிலும் பாறைகளிலும் கைகளால் ஓங்கியறைந்தபடியும் அலைகிறார். அவரிடம் எவரும் பேசக்கூடவில்லை. அருகே எவர் சென்றாலும் மதம்கொண்டு முகம்மறந்த களிறு என தாக்கவருகிறார். உணவு உண்ணவில்லை. நீர் அருந்தவில்லை. இந்த ஏழு நாட்களுக்குள் அவர் உடல் பாதியாக குறைந்துவிட்டது. தசைகள் தளர்ந்து தோள்கள் ஒடுங்கி முகம் தொங்கி முதியவர்போல் ஆகிவிட்டிருக்கிறார்.”

“அங்கே சற்றேனும் தன்னிலையுடன் இருப்பது கடைப்பாண்டவரான சகதேவன் மட்டிலுமே. இணையரான நகுலன் சகதேவனிடமிருந்து தன் ஆற்றலை பெற்றுக்கொண்டவர் போலிருக்கிறார். ஆனால் அவர்களும் சொல்கொள்வதில்லை. உசாவப்படும்போது தலையசைத்தோ கையசைத்தோ சகதேவன் மட்டுமே அரச ஒப்புதலை அளிக்கிறார். அனைத்தையும் காவலர்தலைவனாகிய வீர்யவான் தானே எடுத்து செய்துகொண்டிருக்கிறான்” என்றான் ஒற்றன். “அஸ்தினபுரியிலிருந்து மீண்ட நகுலன் சகதேவனைக் கண்டதும் ஓடிச்சென்று தழுவிக்கொண்டார். இருவரும் சொல்லின்றி உடல்நடுங்கி அதிர மேலும் மேலும் அணைத்து இறுக்கிக்கொண்டு சுழன்றனர். பின்னர் விடுவித்துக்கொண்டு இரு எல்லைகளை நோக்கி சென்று தலைகுனிந்து நிலம்நோக்கி அமர்ந்து ஏங்கினர். அதன்பின் இன்றுவரை அவர்கள் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை என்கிறார்கள்.”

கனகர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஒரே செய்தியே மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருப்பது போலிருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அது நடுக்குறச் செய்தது. அவரே அங்கிருப்பதுபோல் உணர்ந்தார். “பேரரசி குந்தியும் பாஞ்சாலத்து அரசி திரௌபதியும் அவர்களுடன் உள்ளனர். பேரரசி குந்தியின் இடக்கையும் காலும் இழுத்துக்கொண்டுவிட்டன. அவர் முகம் கோணலாகி நாக்கு உள்ளே மடிந்துவிட்டது. விழிநீர் வழிய நினைவுகொண்டு முனகி அழுத ஒலியைக் கேட்டதுமே சேடியர் அகிபீனாவை அளிக்கிறார்கள். நான்கு மருத்துவர்கள் அவருக்கு சேவையளிக்கிறார்கள். உபப்பிலாவ்யத்திற்கோ அல்லது அருகிலுள்ள சிற்றூர்களில் எதற்கேனுமோ அவரை கொண்டுசென்று மருந்து அளிப்பதே நன்று என்று மருத்துவர் கூறினர். ஆனால் சாவுச்சடங்குகள் நிறைவடையாமல் இல்லம்திரும்புவது முறையல்ல என்று அந்தணர்கள் கூறிவிட்டனர்.”

“பாஞ்சாலத்து அரசி எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்கள் என உசாவினேன். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று சொன்னார்கள். அரசி உளமழிந்து நிலைமறந்தவர் போலிருக்கிறார். அவரிடமிருந்த அனைத்து நிமிர்வும் அழகும் அகன்றுவிட்டிருக்கின்றன. முதுமை வந்து மூடிவிட்டது. சொல்லடங்கி விழிகள் வெறித்து தனித்திருக்கிறார். இதை ஒரு சேடிப்பெண் சொன்னாள். அதன்பின் இன்னொருத்தி அரசி நீர்நிறைந்த கலம் என எடையும் அமைதியும் கொண்டுவிட்டிருக்கிறார் என்றாள். இங்கே இல்லாதவராக அப்பாலிருந்து அனைத்தையும் நோக்குபவராக ஆகிவிட்டிருக்கிறார். மைந்தர்துயரை அவர் அறியவே இல்லை. நேற்று அங்கே வந்தபோது அருகிருந்த சிறுமரத்தில் எழுந்த தளிரிலைக்கொத்தை நெடுநேரம் நின்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். முகம் மலர்ந்திருக்க மெல்ல பாடினார். அதைக் கேட்டு அருகே சென்றபோது திரும்பி நோக்கி புன்னகைத்தார் என்றாள் அச்சேடி.”

“அவருக்குள் மலைத்தெய்வம் ஏதோ குடியேறியிருக்கக் கூடும் என்று ஒரு முதிய சேடி சொன்னாள். நன்கு உண்கிறார். அது பசிக்கோ சுவைக்கோ உண்பது அல்ல, பள்ளம் ஒன்று நிரம்புவதுபோன்ற ஊண். காட்டுமலர்களைக் கொய்து குழல்சூடிக்கொள்கிறார். இரவில் எழுந்தமர்ந்து இனிப்புணவு வேண்டுமென்று கேட்டார். எழுந்து வெளியே சென்று இருளில் மழைபொழிவதை நோக்கியபடி நின்றார். பொழிநீரில் குழல்விரித்து கைவிரலால் அளைத்தபடி வான்நோக்கினார். அவர் தன் கொழுநர் ஐவரையுமே மறந்துவிட்டவர் போலிருக்கிறார். கேட்கக்கேட்க அவர் சொல்லும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியதென்று தோன்றுகிறது. ஓருடலில் பலர் திகழ்வதுபோல. கணந்தோறும் புதியவராக எழுவதுபோல” என்றான் ஒற்றன்.

கனகர் “இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் எங்கே இருக்கிறார்?” என்றார். “அவரும் இளைய யாதவரும் நான் செல்லும்போது அங்கே இல்லை. அவர்கள் தங்கள் உடன்பிறந்தவர்களுடன் அங்கே வந்தனர். உணவுண்ட பின் பார்த்தன் தன் வில்லுடன் காட்டுக்குள் புகுந்தார். உடன் இளைய யாதவரும் சென்றார். அவர்கள் அதன்பின் இரவிலேயே மீண்டுவந்தனர். காலையில் மீண்டும் சென்றுவிட்டனர். அவர்களை அங்கு சிலரே பார்த்திருக்கிறார்கள்” என்றான் ஒற்றன். “இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் அங்கு நிகழ்வன எதையுமே அறியாதவர் போலிருக்கிறார். விந்தையான ஏதோ பித்து குடியேறிய விழிகள். தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வதுபோன்ற உதட்டசைவு. கைகள் எப்போதுமே அம்பும் வில்லும் கொண்டிருப்பது போலிருக்கின்றன என்றனர்.” கனகர் தலையசைக்க ஒற்றன் வணங்கி வெளியேறினான்.

அடுத்த ஒற்றன் பாஞ்சாலத்திற்கும் விராடநகரிக்கும் ஓலைகள் சென்றிருப்பதாகவும் அங்கிருந்து எஞ்சிய படைவீரர்களும் ஏவலர்களும் கிளம்பி தசவிருக்ஷம் நோக்கி வர ஆணை என்றும் சொன்னான். “இன்னும் ஐந்தாறு நாட்களில் அவர்கள் ஒரு சிறு நகர் அளவுக்கே விரிந்துவிடக்கூடும்.” கனகர் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “அவர்கள் அங்கே நெடுநாட்கள் தங்கும் எண்ணம் உண்டா என்ன?” என்றார். “அவர்கள் முதன்மை வைதியர் தௌம்யரும் மாணவர்களும் வருவதற்காக காத்திருக்கிறார்கள். அதன் பின்னரே ஆவன குறித்து முடிவெடுக்கப்படும் என்று சொல்லக்கேட்டேன்” என்றான் ஒற்றன். “நான் அறிந்தவரை அவர்கள் ஒருமாதகாலம் நீண்டுசெல்லக்கூடிய ஈமச்சடங்குகளை முடித்து அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்ட பின்னரே நகர்புகுவதற்கு முடிவெடுப்பார்கள். இன்றைய நிலையில் அவர்களால் எந்த விழவையும் இயற்ற முடியாது. எதிலும் உவகைகொள்ளவும் இயலாது.”

மூன்றாவது ஒற்றன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் உளநிலை குறித்து சொன்னான். “அங்கே உவகையோ களியாட்டோ இல்லை. ஏனென்றால் அங்குள்ள அத்தனை இல்லங்களிலிருந்தும் மைந்தரோ தந்தையரோ கொழுநரோ மறைந்திருக்கிறார்கள். நகரம் அஸ்தினபுரியைப்போலவே இருள்மூடித்தான் கிடக்கிறது. ஒவ்வொருநாளும் வெற்றிமுரசு முழங்கியது. ஆனால் முரசுடன் இணைந்து எழவேண்டிய வெற்றிக்கூச்சல்கள் எழவில்லை. நகரம் வெறும்பாறையடுக்குகள்போல் அவ்வோசையை எதிரொலித்தது. அதை அம்மக்கள் கேட்டதுபோலவே தெரியவில்லை. அதன்பின் முரசொலிகளை நிறுத்திவிட்டார்கள்.”

“அங்கே அமைச்சர் சுரேசர் ஆட்சியை நடத்துகிறார். ஒவ்வொருநாளும் அவர் அரசவைகூட்டி வந்து அமர்கிறார். குறைகளும் கோரிக்கைகளுமாக எவரும் அங்கே செல்வதில்லை. குடியவை கூட்டியபோதும் ஒருவர்கூட சென்று அமரவில்லை. ஒழிந்த மாபெரும் அவைக்கூடத்தில் அமைச்சருக்குரிய பீடத்தில் அவர் மட்டும் தனித்து அமர்ந்து ஒற்றர்களின் செய்தியை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். சலிப்புற்றவராகவும் ஆகவே எரிச்சலுடன் பேசுபவராகவும் திகழ்கிறார்” என்றான் ஒற்றன்.

அடுத்த ஒற்றன் காட்டில் பரந்திருந்த உதிரிப்படைவீரர்கள் சிதறி சிறு குழுக்களாக தெற்கும் கிழக்கும் சென்றுகொண்டிருப்பதைப் பற்றி சொன்னான். “அவர்கள் செல்லச்செல்ல நாடோடிகளாக மாறிவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் படைவீரர்கள் என அறிந்தால் மக்கள் அவர்களை தாக்குகிறார்கள். கூட்டம்விட்டு வந்த ஓநாய் கொடியது என அதற்கு கொள்கையும் கூறுகிறார்கள். பலநூறு படைவீரர்கள் இதற்குள் கொன்று புதைக்கப்பட்டுவிட்டனர். ஆகவே எஞ்சியவர்கள் தங்களை சூத்திரர்கள்போல் மாற்றிக்கொண்டுவிட்டார்கள். சூத்திரர் என காட்டும்படி நெற்றியிலும் தோளிலும் சூடுபோட்டு முத்திரைகளை பொறிக்கிறார்கள். பலர் தங்களை அடிமைகளாகவே விற்றுக்கொண்டுவிட்டார்கள். கிழிந்த உடைகளும் பசித்துமெலிந்த உடலுமாக ஊர்களை ஒழிந்து காடுகளினூடாக வழியறியாமல் சென்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். பசித்தும் களைத்தும் நோயுற்றும் வழியிலேயே பலர் செத்து விழுந்துகிடப்பதை கண்டேன்.”

கனகர் அவனிடம் “அஸ்வத்தாமனைப் பற்றியும் கிருபரைப் பற்றியும் ஏதேனும் செய்தி உண்டா? கிருதவர்மன் சததன்வாவின் குலம் நோக்கி சென்றுவிட்டதாகச் சொன்னார்களே, சான்றுகள் உண்டா?” என்றார். “கிருதவர்மன் யாதவக் குடிகளை நாடிச் சென்றிருப்பது உறுதி. ஆனால் சென்றடையவில்லை” என்று ஒற்றன் சொன்னான். “அவர்கள் அவரை காத்திருக்கிறார்கள். தங்கள் குடியை மீட்கும் பெருவீரன் என எண்ணுகிறார்கள். யாதவர்கள் நடுவே கிருதவர்மனைப் பற்றிய வீரப்பாடல்கள்தான் முழங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவர் தங்கள் ஊருக்கு வந்ததாகவும் தங்கி உண்டு கடந்துசென்றதாகவும் அத்தனை யாதவச்சிற்றூரிலும் சொல்கிறார்கள். அவர் தலைமையில் அந்தகர்களும் போஜர்களும் குக்குடர்களும் ஒன்றுகூடக்கூடும் என்கிறார்கள். விருஷ்ணிகளிலும் ஒருசாரார் அவருடன் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் போரிட்டு துவாரகையை வெல்லவும் முயல வாய்ப்புண்டு.”

“ஆனால் அஸ்வத்தாமனைப்பற்றி எச்செய்தியும் இல்லை. அவர் ஏதோ பிலத்திற்குள் நுழைந்து மண்ணுக்குள் மறைந்துவிட்டதாக ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது. கங்கையின் சுழியினூடாக நாகருலகு சென்றார் என்றும் கேட்டேன். அவர் உத்தரபாஞ்சாலத்திற்கு மீளவில்லை. போர்வெற்றிச் செய்தி சென்றடைந்ததுமே தட்சிணபாஞ்சாலத்தினர் பெருந்திரளாக கிளம்பிச்சென்று உத்தரபாஞ்சாலத்தை கைப்பற்றிக்கொண்டார்கள். அங்குள்ளவர்களும் உடன்பிறந்தார் என இவர்களை வரவேற்று இணைந்துகொண்டனர். நீரோடு நீர் கலந்ததுபோல் இரு நாடுகளும் இணைந்தன என சூதர் பாடுவதைக் கேட்டேன். அங்குள்ளோர் அஸ்வத்தாமனை இழிவுசெய்தும் ஏளனம்செய்தும் பாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர் உருவங்களை முச்சந்தியில் இட்டு எரித்தனர். அவருடைய கொடிகளை மண்ணிலிட்டு இழுத்தனர். அவருடைய மாளிகை ஒன்றும் தீயிடப்பட்டது என அறிந்தேன்.”

“கிருபர் அஸ்வத்தாமனுடன் செல்லவில்லை என்றார்கள். அவர் தன் தந்தை சரத்வானின் குருநிலைக்கே சென்றிருக்கக் கூடும். அங்கே அவர் சென்றிருந்தார் என்றால் செய்தி இங்கே வருவதற்கு மேலும் பத்து நாட்களாகும்” என்று ஒற்றன் சொன்னான். கனகர் பெருமூச்சுடன் அவன் செல்லலாம் என கையசைத்தார். அவன் சற்றே தயங்கி “நான் இளைய யாதவரைப்பற்றி கேள்விப்பட்டேன்” என்றான். “சொல்” என்றார் கனகர். “அவர் அங்கே தசவிருக்ஷத்தில் பாண்டவர்களுடன் இருக்கிறார். அவரிடம் எத்துயரும் இல்லை என்றார்கள். காட்டில் ஆநிரை மேய்ப்பவர் போலிருக்கிறார் என்று முதிய வேடன் ஒருவன் சொன்னான். அவருடன் இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனனும் கானாடுகிறார் என்றான். காட்டில் மலைப்பாறை ஒன்றின் மேலிருந்து இளைய யாதவர் குழலூதுவதை அவ்வேடன் கேட்டிருக்கிறான் என்றான்” என்றான் ஒற்றன்.

கனகர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருக்க அவன் தொடர்ந்தான். “அவ்வேடன் என்னிடம் சொன்னான். காட்டில் நனைந்த இலைகள் ஒளிகொண்டிருப்பதைக் கண்டே அவன் அங்கே சென்றானாம். அருகணைந்தபோது அங்கே இளவெயில் விழுந்த நீர்நிலை ஒன்று இருப்பதுபோல் ஒளி தேங்கி மெல்ல அலையடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் மேலும் அருகே சென்றபோது அக்காடே ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்க நடுவே நீலச்சுடர்போல இளைய யாதவர் அமர்ந்து குழலூதுவதை கேட்டானாம்.”

“மழைச்சரடுகளுக்கும் துளியுதிர்வுகளுக்கும் ஊடாக அந்த இசை காட்டை நிறைத்ததைக் கேட்டு அவன் அஞ்சி திரும்பி ஓடிவந்துவிட்டான். அது பல்லாயிரம் உகிர்க்கைகளும் நஞ்சுவழியும் பற்களும்கொண்ட கொடிய தெய்வம்போல் தன்னை அச்சுறுத்தியது என்றான். அதைச் சொல்லும்போதும் அவன் நடுங்கினான். அதைக் கேட்டு நின்றிருந்த வீரர்கள் இருவர் அச்சத்துடன் கைகள் நடுங்க கால்கள் தளர அப்பால் சென்றனர். ஏனென்று அறியாமல் நானும் அஞ்சி உடல்நடுக்கு கொண்டேன். அதன்பின் அவர்களைப்பற்றி எதுவுமே கேட்கவில்லை.”

கனகர் அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவன் முகத்தில் அப்போதும் அச்சம் நிறைந்திருந்தது. செல்க என அவர் கையசைக்க அவன் தலைவணங்கி அகன்றான். அவர் பெருமூச்சுவிட்டு உடலை எளிதாக்கிக்கொண்ட போதுதான் தானும் அஞ்சி மெய்ப்பு கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார்.

நூல் இருபத்திமூன்று – நீர்ச்சுடர் – 3

பகுதி ஒன்று : இருள்நகர் – 2

அஸ்தினபுரியின் அரண்மனை எரிபுகுந்து எழுந்ததுபோல் கருகி இருந்தது. அதன் தூண்கள் அனைத்தும் தொட்டால் கையில் கரி படியுமோ என நின்றிருந்தன. சுவர்கள் இருள்திரையென்று தொங்கின. நடக்கும் பாதையில் மரப்பலகையின் தேய்தடம்மேல் படிந்திருந்த சாளரத்து மெல்லொளியும் கூட இருளே நீர்மை கொண்டதென்று தோன்றியது. அரண்மனையின் இடைநாழிகளுக்குள் நடக்கையில் அதுவரை அறிந்திராத இடத்திற்கு வரும் பதற்றத்தை கனகர் உணர்ந்தார். மறுகணம் ஏதோ கொடிது நிகழவிருப்பதைப்போல. எவரோ ஓசையின்றி பின்தொடர்வதுபோல. இருளுக்குள் எவரோ பதுங்கியிருக்கிறார்கள். அல்லது இருளே பதுங்கிக் காத்திருக்கிறது.

அந்தத் தொன்மையான அரண்மனையின் பல பகுதிகள் புழக்கத்திலிருந்து விலகிவிட்டவை. அங்கே உள்ளறைகளுக்குள் இருள் நிறைந்திருப்பதை அவர் கண்டதுண்டு. அந்த அரண்மனைக்கு அடியில் ஹஸ்தி கட்டிய பழைய அரண்மனையின் பகுதிகள் உண்டு. அவற்றை தொல்கருவூலங்களாக பயன்படுத்தினர். குறுகிய மரப்படிகளினூடாக கீழிறங்கி இருண்ட ஆழத்திற்குள் மூழ்கி அங்கே சென்றுசேரவேண்டும். அங்கே அவர் அரிதாகவே சென்றிருக்கிறார். பெரும்பாலும் ஏதேனும் அரிய பூசைச்சடங்குக்காக அதற்குரிய பண்டைய அரும்பொருட்களை எடுக்கும் பொருட்டு அங்கே செல்லவேண்டியிருக்கும். அரிதாக ஏதேனும் ஆவணங்கள் தேவைப்படும்.

அந்தச் சிற்றறைகளுக்குள் வழிந்தோடி உறைந்து மையென்றாகியதுபோல் இருள் செறிந்திருப்பதை அவர் கண்டிருக்கிறார். முதல்முறையாக அத்தகைய சிற்றறை ஒன்றுக்குள் நுழைந்து அங்கிருந்த ஏதோ தீய காற்றால் கையிலிருந்த அகல்விளக்கின் நெய்ச்சுடர் அணைக்கப்பட சற்று பொழுது விழியில்லாது ஆகிவிட்டதைப்போல் உணர்ந்து பதைத்து அங்குமிங்கும் கைதவித்து சுவர்களிலும் பொருட்களிலும் முட்டிக்கொண்டார். உடன் வந்த துணைஅமைச்சர் சவிதர் “அசையாமல் அங்கு நில்லுங்கள், அமைச்சரே. நான் விளக்கு கொண்டுவரச் சொல்கிறேன்” என்று சொன்னார்.

அசையாமல் நின்றபோது இருள் எல்லாப் பக்கங்களிலுமிருந்து வந்து கவ்விப் பற்றிக்கொண்டதைப்போல தோன்றியது. இருளை கையால் தொட முடியுமென்றும் வழித்து எடுத்துவிட முடியுமென்றும் உளமயக்கு எழுந்தது. நெடும்பொழுதுக்குப் பின் தொலைவிலிருந்து அகல்மணிச் சுடரொன்று அணுகி வந்தது. அதற்குப் பின்னால் பேயுருக்கொண்டு காவலன் ஒருவன் அசைந்துகொண்டிருந்தான். அவன் அருகில் வந்த பிறகும் அச்சுடர் அங்கு நின்றுகொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது. அவன் அருகணைந்து சுடரை அங்கிருந்த இன்னொரு விளக்கில் கொளுத்தினான். அது தயங்கி மெல்ல நெளிந்து எழுந்து நீண்ட போது அறை மீண்டும் பொருள் கொண்டது.

அங்கிருந்த ஒவ்வொரு பொருட்களையாக அவர் மாறி மாறி பார்த்தார். அவ்வனைத்தும் வேறாக உருமாறிவிட்டிருந்தனவா? இருளுக்குள் அவை பேருருவம் கொண்டெழுந்து, பின்னர் ஒளி வந்ததும் பழகிய பொய்வடிவம் சூடி அங்கு அமர்ந்திருக்கின்றவா? அங்கு பிடரியை சிலிர்ப்படையச் செய்யும் நோக்குணர்வு இருந்துகொண்டே இருந்தது. அவர் அமைச்சரிடம் “விளக்கை எவரோ அருகே வந்து ஊதியணைத்ததுபோல் தோன்றியது. இங்கு காற்றே இல்லை. எவ்வாறு விளக்கு அணைந்தது?” என்றார். சவிதர் “இந்த அறைகளுக்குள் நிலைக்காற்று உள்ளது என்கிறார்கள். உலவும் காற்று தெய்வங்களுக்குரியது. தேங்கிய காற்று கீழுலக இருப்புகளுக்கு ஊர்தி” என்றார்.

“இங்கே சில அறைகளில் நச்சுநீரென அது தேங்கியிருக்கும் என்கிறார்கள். முன்பு ஹஸ்தாஹாரம் என்னும் மேலும் ஆழத்து அறைக்குள் ஓர் ஏவலனை அனுப்பினேன். மாமன்னர் ஹஸ்தி அமைத்த நிலவறை அது. இருண்ட கிணறு போன்றது. ஆழத்தில் இருள் அலைகொண்டு மின்னுவது. பட்டுச்சரடாலான ஏணியினூடாக இறங்கிச்சென்ற அவன் எந்த ஒசையுமின்றி அந்த விழிதொடா நீரில் மூழ்கி மறைந்தான். அவன் கையில் கொண்டு சென்ற விளக்கு அணைந்தது. அவனைத் தூக்கும் பொருட்டு மேலும் நால்வர் இறங்கிச்சென்றனர். அவர்களும் இறந்த பின்னர் மேலும் நின்றவர்கள் அஞ்சி அகன்றுவிட்டனர். கொக்கிகளை வீசி எறிந்து அந்த உடல்களை மேலே எடுத்தோம். நீரில் மூழ்கி இறந்தவர்களின் வெறிப்பு கொண்டிருந்த முகங்கள்… அவற்றிலிருந்தே அவர்கள் கண்ட தெய்வங்களின் கொடிய உருவை அறிய முடிந்தது.”

அதற்குப் பின் அங்கே நின்றிருக்க இயலவில்லை. “ஆவணங்களை கொண்டுவருக!” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் வெளியே சென்றார். நெடும்பொழுது உள்ளம் படபடத்துக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து மேலே வந்தபின் அந்த இடத்தை முற்றாகவே நினைவிலிருந்து அழித்துக்கொண்டார். அவ்வப்போது கனவில் மட்டும் அந்த இடத்தை கண்டுகொண்டிருந்தார். ஒவ்வொருமுறை கனவிலும் அவர் அங்கே நாகங்களையும் கண்டார். விழி மின்ன இருளுக்குள் அவை சுருண்டு அமர்ந்திருந்தன. இருளென்றே செதில்கள் அசைந்தன. ஆனால் அங்கே அவர் நாகங்களை கண்டதில்லை. இருளில் நாகங்கள் இருந்தே ஆகவேண்டும். அவற்றின் கண்களில் மட்டுமே அங்கு ஒளி இருக்கமுடியும்.

கனகர் படியிறங்கிச் சென்றபோது அங்கே கல்லால் ஆன இருண்ட சிற்றறையில் மேலே எங்கோ திறந்த சிறுசாளரம் வழியாக ஆடிகளில் பட்டுத்திரும்பி வந்த மங்கலான ஒளி ஓர் கிழிந்த ஆடைபோல் விழுந்துகிடந்த இடத்தில் சவிதர் அதே விழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவர் தன்னை அறிவித்ததும் அவரிடம் சற்று முன்னர்தான் பேசி நிறுத்தியதுபோல சொல்லொழுக்கை தொடர்ந்தார். அவர் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார் என்று கனகர் எண்ணினார். பின்னர் உணர்ந்தார், அவருக்கு எவரும் ஆள் அல்ல என்று. முகங்கள் ட பொருட்டல்ல. கண்களை அவர் பார்ப்பதே இல்லை. அவர் பிறரை தன் ஆடிப்பாவை அசைவெனவே பார்த்தார். நெடுநாள் புழுதிப்படலம் கலைந்து மீண்டும் அமைவது போன்றதே அவருடைய பேச்சு.

“செப்பு ஆவணங்கள் அறுபத்தெட்டு அறைகளிலாக உள்ளன. அறுநூற்றெண்பது பேழைகள். நீங்கள் கோருவது எந்த அரசரின் காலத்தைச் சேர்ந்தது என்று கூறுக! அரசச்செயல் சார்ந்த ஆவணங்கள் கருடமுத்திரை கொண்டவை. தெய்வச்சடங்குகள் என்றால் சந்திரசூரியர். குடிகள் குறித்த பதிவுகள் என்றால் அமுதகலம். அதற்குள் ஒவ்வொரு உள்ளடக்கத்திற்கும் தனியடையாளங்கள் உண்டு. அடையாளங்களை வெவ்வேறு வகையில் இணைத்து ஒற்றை அடையாளமாக ஆக்கியிருப்பார்கள். எவை என்று உரையுங்கள்…” என்றார். கனகர் அடையாளங்களை கூறியபோது சிற்றகலில் நெய்ச்சுடரை ஏற்றிக்கொண்டு அவர் கிளம்பினார். கனகர் உடனெழுந்தார். “நீங்கள் வரவேண்டும் என்பதில்லை” என்றார் சவிதர். ஆனால் கனகர் உடன்செல்ல விழைந்தார். அந்தப் பொழுதின் சோர்வை அச்செயல் கலைக்கும் என்பதுபோல. அத்தருணத்தில் எவரேனும் தன்னை இழிசொல் உரைத்தால், அறைந்தால்கூட மகிழ்ச்சியே உருவாகும் எனத் தோன்றியது. எதையேனும் வீசியெறிந்து இந்த அகந்திகழ் அசைவின்மையை கலைத்தேயாகவேண்டும்.

சவிதருடன் அவர் இருளிலிருந்து மேலும் இருளுக்கு என சென்றுகொண்டிருந்தார். தலைக்குமேல் காலம் ஒழுகிச்செல்வதை உணர முடிந்தது. அறைக்கதவுகள் இரும்புக்குமிழி வைத்த தடித்த மரத்தாலானவை. அவை மூடி இறுகி சுவர்களே என்றாகி நின்றிருந்தன. சவிதர் நோக்கி நோக்கி அடையாளங்களைத் தேர்ந்து ஒரு வாயில் முன் நின்று “இதுதான்” என்றார். இடையிலிருந்து தாழ்க்கோலை எடுத்து அறைக்கதவை திறந்தார். முனகலோசையுடன் வாயெனத் திறந்து இருளில் இறங்கிச்சென்ற சிறிய சுரங்கப்பாதை தெரிந்தது. இருளில் குத்தி நிறுத்தியதுபோல வெண்கலத்தாலான ஏணி ஆழ்ந்து சென்றது. அவர் தயங்க சவிதர் “வருக!” என உள்ளே இறங்கிச்சென்றார். அவர் தொடர்ந்தபோது குளிர்ந்த கற்சுவர்கள் மேலேறிச் சென்றன.

“இங்கிருந்த பெரும்பாறை ஒன்றின்மேல்தான் ஹஸ்தி தன் அரண்மனையை கட்டினார். பின்னர் சிற்பிகள் அந்தப் பாறையை குடைந்து குடைந்து கீழிறங்கிச்சென்று இந்த அறைகளை உருவாக்கினர். இவை முன்னர் அரசகுடியினர் இடர்ப்பொழுதுகளில் வந்து மறைந்துகொள்ளும் இடங்களாகவும் கருவூலங்களாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டன. பின்னர் கருவூலங்கள் பெருக அறைகள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றெனத் தொடர்ந்து ஆழ்ந்திறங்கிச் சென்றன. இங்கே நாங்கள் அறிந்தவரை நூற்றெட்டு அறைகள் உள்ளன. பல அறைகள் ஒழிந்துகிடக்கின்றன. அறியாத மேலும் அறைகள் இருக்கவும் கூடும். கீழிருக்கும் அறைகளில் நீர் நிறைந்துள்ளது. எவ்வண்ணமோ ஊறிய நீர். ஏதோ யுகத்தின் நீர்.”

“இருளே குளிர்ந்து எடைகொண்டு நீரென்றாயிற்று என்கிறார்கள். இருக்கலாம். ஆனால் நச்சுநீர் அது. அதில் ஒரு துளி நம் உடலில் பட்டாலும் எரியும். நம் உடல் உருகத்தொடங்கும்… இருள் செறியுந்தோறும் இருளுலக தெய்வங்கள் இங்கே குடியேறலாயின. ஏனென்றால் அவை ஒளியை அஞ்சுபவை. ஒளியில் திகழும் காலத்தை வெறுப்பவை. இங்கே அவை இன்மைக்கு நிகரான இருப்பு கொண்டு உறங்குகின்றன. ஒவ்வொரு சிறுஒளியும் இங்கு அசைவுகளாகவே பெருகுகின்றது. அவை தெய்வங்களை எழுப்புகின்றன. எழுந்த தெய்வங்கள் உரிய பலி கொள்ளாமல் மீண்டும் அமைவதில்லை. ஆகவே கூடுமானவரை இந்த அறைகளை திறப்பதில்லை. ஒருமுறை ஓர் அறையை திறந்தால்கூட குருதிகொடுத்தே மீண்டும் மூடுவோம். அக்குருதியால் அத்தெய்வம் நிறைவுறாவிட்டால் மேலெழுந்து சென்று அரண்மனையில் பலிகொள்ளும். அவ்வப்போது அதுவும் நிகழ்வதுண்டு.”

சவிதர் விளக்கொளியால் கொண்டுசெல்பவர்போலச் சென்று அறைகளை திறந்தார். பேழைகளுக்கு நடுவே நிழலெனச் சென்றார். கனகர் கால் ஓய்ந்து அங்கிருந்த பெட்டிகளில் ஒன்றில் அமர முயன்றபோது “வேண்டாம், அமைச்சரே. இப்பெட்டிகள் அனைத்திலும் புழுதி படிந்துள்ளது” என்று சவிதர் சொன்னார். அப்புழுதியை விழிகளால் நோக்க இயலவில்லை. அவர் அறிந்த புழுதி மெல்லிய அலைகளாக படிந்திருப்பது. அது இருப்பது அறியாமல் சீரான வண்ணப் பூச்சாக மாறியிருந்தது. அவர் அந்தப் பெட்டிகளை கூர்ந்து நோக்கினார். அவை மரத்தாலும் இரும்பாலுமான பேழைகள். அனைத்தும் மண்ணாலானவை போலிருந்தன.

அவர் எண்ணத்தை அறிந்த அமைச்சர் “நீங்கள் கண்டது அலைவுறும் காற்றின் புழுதி, இது நிலைக்காற்று” என்றார். அவர் அப்போதுதான் சவிதரை கூர்ந்து நோக்கினார். அவர் பதறும் விழிகளும், சற்றே கூன் விழுந்த முதுகும், கன்னம் ஒட்டியமையால் எழுந்தமைந்த பற்களும் கொண்டிருந்தார். கனகரை விடவும் மூத்தவர். ஆனால் நெடுங்காலமாக கருவூலத்தின் சிற்றறைகளிலேயே பணிபுரிந்தார். எந்த அரசவிழவுகளிலும் அவரை நோக்கியதில்லை. சிற்றமைச்சர் அவைகளிலேயே பார்த்ததுபோல் நினைவிலெழவில்லை. ஒருவேளை அவர் இந்த ஆழத்திலேயே வாழ்கிறார் போலும். வெளிவராமலேயே இங்கே இருக்கமுடியுமா? முடியும், வெளியுலகை அறியாமலேயே இருக்கவேண்டும். இவர் உண்மையில் இருப்பவரா, அன்றி பேய்த்தோற்றமா? முன்பு கண்ட அவர்தானா இவர்? இவர்கள் அனைவருமே ஒற்றைமுகம் கொண்டுவிடுகிறார்களா என்ன?

கனகர் விரைந்து ஆவணங்களை எடுத்து அளிக்கும்படி அவரிடம் கையசைவால் சொன்னார். அவர் கனகர் கூறிய ஆவணத்தின் நிரைக்குறி எண்ணை உள்ளத்தில் மீண்டும் குறித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பெட்டியாக விரல் சுட்டி எண்ணியபடி அகன்றார். தலையை ஆட்டியபடி “இங்குள்ள பெட்டிகள் அனைத்தின் மீதும் புழுதி படிந்துள்ளது. அவற்றை நான் தொடுவதில்லை. சில பெட்டிகளின் மீது கை புதையும் அளவுக்கு புழுதி உள்ளது. அப்புழுதி ஒரு காப்பு. அது திரையிட்டு இங்கிருக்கும் பொருட்களை மறைத்துள்ளது. அப்பொருட்களுடன் இணைந்துள்ள தெய்வங்களையும் அதுவே கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இங்குள்ளவை அனைத்தும் புதையல்கள். பூதங்களும் தெய்வங்களும் காவல் காக்காத புதையல்கள் இல்லை என்று அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றார்.

அவர் நகைத்தபோது முற்றிலும் அது மானுட ஒலிபோல் தோன்றவில்லை. கன்னங்கள்  குழிந்து உள்ளே போயிருக்க பிதுங்கிய சிறிய விழிகள் அலைமோதின. அவருடைய கையிலிருந்த விளக்கிலிருந்து முகம் மட்டும் இருளிலிருந்து எழுந்து தெரிந்தது. “இத்தகைய அறைகளுக்குள் இருக்கும் இருள் வேறு வகையானது. வானம் இருக்குமிடத்தில் உள்ள இருள் வேறு. அது ஒருவகை ஒளியேதான். ஏனென்றால் எந்நிலையிலும் அங்கே விழிகள் முற்றிலும் இல்லாமல் ஆவதில்லை. ஒவ்வொரு பொருளும் தன்னை தான் கண்டடையும் அளவுக்கு அங்கு வெளிச்சம் இருக்கும். இத்தகைய இருள் மண்ணுக்கு அடியிலுள்ள குகைகளிலும், அனைத்து வழிகளும் முற்றாக மூடப்பட்ட இதுபோன்ற நிலவறைகளிலும் மட்டுமே இயல்வது” என்றார் சவிதர்.

“இது இருளல்ல. இதற்கு வேறு சொல் உள்ளது” என்று அவர் தொடர்ந்தார். “மயர்வு, மயல், மருள்… சரியான சொல் செம்மொழியில் உள்ளது. அவர்கள் இதை தமஸ் என்கிறார்கள். தமஸ் என்றால் இருள் மட்டுமல்ல, செயலின்மையும்கூட. நிலைத்ததன்மையும் ஆகும். இருளென்பது மாறாமை. நிலைத்தன்மை. இன்மை. ஒன்றுபிறிதொன்றாகும் மயக்கவெளி” அவர் எவருடன் பேசுகிறார் எனத் தெரியவில்லை. இருளுக்குள் இருந்து என குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

“நான் இங்கு பணிக்கு வந்தபோது எனக்கு பதினாறு அகவை. இந்த அறைகளில் பணிபுரிய அந்தணர்கள் விரும்புவதில்லை. இங்கு சில நாட்கள் பணிபுரிந்தால் அதன் பின் வேள்விக்கூடத்திற்குள் நுழைய இயலாதென்றும் அனலெழும் எரிகுளத்திற்கருகே அமரமுடியாதென்றும் சொல்வார்கள். ஆகவே இங்கு மிகக் குறைவாகவே அமைச்சர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வழிவழியாக வருபவர்கள். இதன் காவலர்கள் கூட ஒருசில குடிகளில் இருந்தே மீண்டும் வருகிறார்கள். அவர்கள் இங்குள்ள தெய்வங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள். தெய்வங்களிடமிருந்து மானுடருக்கு மீட்பில்லை.”

“எந்தை இங்கு பணிபுரிந்தார். அவர் விழிகளில் இருள் நிறைந்திருக்க மறைந்தார். அவரை நான் நன்கு நினைவுறுகிறேன். முதுகு வளைந்த, தோல் வெளிறிய, பற்கள் உந்திய சிறிய மனிதர். ஆம், என்னைப் போலவே.” அவர் அனல் பற்றிக்கொள்ளும் மூச்சொலி எழுப்பி சிரித்தார். “அவர் இங்கே ஒரு காவலறைக்குள் இறந்து அமர்ந்திருந்தார். கையில் விளக்குடன் உள்ளே நுழைந்தவர் அந்த விளக்கு அணைந்து போனதும் அங்கேயே உயிரிழந்து மூலையொன்றில் அமர்ந்திருந்தார். இறந்து உலர்ந்து ஒட்டியிருக்கும் பல்லிபோல.” அவர் மீண்டும் நகைத்தார்.

“எப்போதும் அப்படித்தான் இருப்பார். இங்கே பெரிய அறைகூவலே காலம்தான். அது ஒழுகிக்கொண்டிருப்பது. அதை உணரும் உள்ளம் இங்கே அமைந்திருக்க முடியாது. காலத்தை உணர்பவன் இங்கே இருந்தால் பித்தனாவான். காலம் கரிய யானைபோல் துதிக்கையால் கால்களை சுழற்றிப்பிடித்து இழுக்கும் என்பார்கள். ஆகவே இங்கே அனைவருமே அகிபீனா உண்பார்கள். எங்களுக்கு தடையில்லாமல் அதை அளிக்கவேண்டும் என்பது நெறி. அது காலத்தை அழித்துவிடும். உள்ளத்தின் மேல் ஒரு கரிய பாறையைத் தூக்கி வைத்துவிடும். அவ்வப்போது அதன் விளிம்புகள் அலைகொள்ளுமே ஒழிய அசைவு நிகழாது. வைத்த இடத்தில் அவ்வண்ணமே அமைந்திருக்கும். இந்த எடைமிக்க பேழைகள் என நாமும் அமர்ந்திருக்கலாகும்.”

“மெல்ல மெல்ல புழுதி படியத் தொடங்கும். எண்ணங்கள் மேல் உணர்வுகள் மேல் நினைவுகள் மேல். மெய்யாகவே உடல் புழுதி வடிவமாக ஆகும். அதன்பின் இடர் இல்லை. இங்கே இருப்பது எளிது. இருப்பதும் இல்லாமலிருப்பதும் வேறுபாடில்லாமலாகும்போது இருப்பதைப்போல் எளிது பிறிதில்லை.” அவர் மீண்டும் சிரித்தார். அது சிரிப்பல்ல, வெறும் ஓசை என்று தோன்றியது. தேனீக்கூட்டில் கல்பட்டதுபோல் அந்தப் பேச்சு ஒரு கலைவு. அவர் விரைவிலேயே அடங்கி சொல்லின்மைக்குள் சென்றுவிடுவார். இச்சொற்கள் அனைத்தும் மீண்டும் சென்றமையும்பொருட்டே சுழன்று சுழன்று பறக்கின்றன.

“எந்தையை நான்கு நாட்கள் தேடினர். இங்கே உடல்கள் மட்கிய கெடுமணம் எழுவதில்லை. எழக்கூடும், இங்குள்ள பொதுமணத்தில் அதை தனித்தறிய இயலாது. இங்கே அனைத்துமே மட்கிக்கொண்டிருப்பவை” என்றார் சவிதர். “தற்செயலாக ஒரு அறை திறந்திருப்பதைக் கண்டு ஏவலர்கள் உள்ளே வந்து அவரை மீட்டனர். அப்போது அவர் உடல் வற்றிவிட்டிருந்தது. முகத்தில் விந்தையானதொரு இளிப்பும் கண்களில் ஒளியின்மையும் நிகழ்ந்திருந்தது. அந்தணராயினும் எங்களை எரிப்பதில்லை, அவரை புதைத்தனர். அந்த இளிப்பு அப்படியே மண்ணுள் மறைந்தது.”

“என் அன்னை அரண்மனைப்பணி தவிர வேறு எந்தப் பணிக்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம் என்று சொன்னார். எனக்குக் கீழே ஏழு மைந்தர்கள். தந்தை கொண்டுவரும் ஊதியமன்றி வேறு வாழ்க்கைக்கு அடிப்படை ஏதுமில்லை. எந்தையும் என்னை அரண்மனைக்கு கொண்டுசெல்ல விரும்பவில்லை. என்னை அவர் வேதம் படிக்க அனுப்பினார். என் நினைவில் வேதம் எழவில்லை. எரிகுளத்தை நோக்கி அமர்ந்திருக்கையில் மேலிருந்து பொழிந்து அனலை கவ்விக் கவ்வி உண்ணும் இருளை மட்டுமே நான் பார்த்திருந்தேன். பதினாறாண்டு அகவையில் ஒரு சொல்கூட வேதம் சித்தத்தில் நிற்கவில்லை.”

“ஆகவே வேறு வழியில்லாமல் நான் இங்கு பணிக்கு வந்தேன். இங்கிருந்த மூத்த அமைச்சர் பிரகதர் என்னை அருகணைத்து தன் கையை என் தோளில் வைத்து சொன்னார். உன் தந்தையை எனக்குத் தெரியும். நீ இங்கு பணிக்கு வரமாட்டாய் என்று சொன்னார்கள். நான் அதை நம்பவில்லை. எவ்வண்ணமாயினும் நீ இங்கு வந்துவிடுவாய் என்றே எனக்கு உறுதியிருந்தது. மைந்தா, ஒளியின் ஊழியர்கள் போலவே இருளுக்கும் ஊழியர்கள் உண்டு. அவர்களைவிட நாம் மேலும் வல்லமை கொண்டவர்கள். ஏனெனில் நம்மை ஆள்வது பலமடங்கு ஆற்றல் கொண்டது. இங்கே இப்புள்ளியில் இருந்து கடுவெளியின் முடிவிலி வரை புடவியை நிறைத்திருப்பது இருளே. அந்தப் பெருவெளியில் உள்ள இருளையே இங்குள்ள அறைகள் தேக்கி வைத்திருக்கின்றன என்றார்.”

“இருள் ஒன்றே அது சென்று தொடும் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒவ்வொரு தெய்வமாக தான் வெளிப்படுவது. ஒவ்வொரு மூலைக்கும் ஒவ்வொரு வளைச்சுழிப்புக்கும் உரிய தெய்வத்தை அது தன்னிலிருந்து பிறப்பித்துக்கொள்கிறது. இங்கிருக்கும் தெய்வங்கள் முடிவற்றவை. நோக்க நோக்க பெருகுபவை. எண்ணங்கள் தொடும்தோறும் பேருருக் கொள்பவை. இருளை வணங்குபவன் அழிவிலாததும் எங்குமிருப்பதும் அனைத்திற்கும் அன்னையானதுமான ஒன்றை வணங்குகிறான். வெளியே அதை பராசக்தி என்கிறார்க்ள். மூன்று தெய்வங்களை ஈன்றவள் அவள். கைகளை விரித்து பெரும் உளஎழுச்சியுடன் அவர் கூவினார் சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்! அன்னை சொன்ன சொல்! சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்!”

“அவர் முகத்திலிருந்த களிப்பு பித்தர்களுக்கும் யோகியருக்கும் உரியது. கன்னங்கரியவள், இருளே உருவானவள், இன்மையை இருப்பெனக் கொண்டவள் என்று அவர் கூவினார். நான் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அக்கணம் முடிவுசெய்தேன், என் இடம் இது. இங்கன்றி வேறெங்கும் எனக்கு விடுதலை இல்லை.” அவர் குனிந்து அவர் விழிகளை பார்த்தார். “விடுதலை என்றால் என்ன? கட்டுப்படுத்துவனவற்றை கடந்து எய்தவேண்டியவற்றைச் சென்றடைவது அல்லவா? சிறையை ஒருவன் தன் அறுதிப் பரிசென அடைந்தால் அதுவே அவனுக்கு விடுதலை என்றாகும் அல்லவா?”

சவிதர் “என்னிடம் அவர் சொன்ன அந்தச் சொற்களை ஒவ்வொரு நாளும் தொட்டுத் துலக்கி வந்திருக்கிறேன். அந்த முதல் நுண்சொல்லை என்னுள் உரைக்காத நாழிகையே இல்லை” என்றார். கைகளை விரித்து “சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்! சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்!” என்று கூவினார். கனகர் அவரை விந்தையுணர்வுடன் நோக்க “அஞ்சவேண்டாம். நான் சித்தம் புரண்டவன் அல்ல. அகிபீனா என் சித்தத்தை நிலைநிறுத்துவதன்றி கலைப்பது அல்ல” என்றார்.

கனகர் எரிச்சலுடன் “பேச்சைக் குறைத்து அதை தேடித் தருக!” என்றார். “ஆம், தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான் பேசுவது மிக அரிது. நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள், பத்தாண்டுகளில் இங்கே ஆவணம் கோரி வந்த ஏழாவது மானுடர் நீங்கள். இங்கு சில பணியாளர்களும் அமைச்சர்களும் இருப்பதை அப்போது மட்டும்தான் மேலிருக்கும் ஊழியர்களும் அமைச்சர்களும் உணர்கிறார்கள். எங்களைப் பார்த்து அவர்கள் திகைக்கிறார்கள். மண்ணில் விழுந்து மறந்துவிட்ட பொருளை எடுத்து நோக்குகையில் அடியில் புழுக்கள் நெளிந்து கொண்டிருப்பதை பார்ப்பதுபோல. அல்லது மண்ணுக்குள்ளிருந்து வேர்கள் வந்து அதை கவ்வியிருப்பதைக் கண்டு திகைப்பதுபோல. நான் எண்ணுவதுண்டு புழுக்கள் வேறு வகையான வேர்கள் என. வேர்கள் ஒருவகை புழுக்கள். நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்?”

கனகர் அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். “ஆம், இருள். இதை தமஸ் என்கிறார்கள். அச்சொல்லை எனக்கு பிரகதர் சொன்னதை நினைவுகூர்கிறேன். தமஸ் என்றால் தேக்கமும் கூடத்தான். தேங்கியிருப்பது இருள். எழுவது ஒளி. விசைகொள்வது, விரைவது, எரிவது, அணைவது, மீண்டும் எழுவது, நெளிவது, துவள்வது, புகைவது, வெடிப்பது, சுழல்வது, அலைகொள்வது, தாவிப்பற்றி ஏறுவது, தொற்றிக்கொள்வது, மின்னுவது, துடிப்பது, பரவுவது, குவிவது. ஒளி அனைத்தையும் நிகழ்த்துகிறது. இருள் எதையும் செய்வதில்லை. அது தேங்கி நின்றுகொண்டிருக்கிறது.”

ஏற்ற இறக்கமில்லாமல் ஏதோ தொன்மையான வழிபாட்டுச்சொல்லொழுக்கு என அவர் பேசிக்கொண்டே சென்றார். “இப்புடவி ஒரு மாபெரும் கலம். அதில் இருளை நிரப்பி வைத்திருக்கிறாள் பேராற்றல்வடிவினள். இல்லை, இருள் அதுவே ஒரு கலமாக தன்னைத்தானே தாங்கி புடவியென்று நின்றிருக்கிறது. அது நம்மிடம் கூறுகிறது சர்வ கல்விதமாமேகம் நான்யாஸ்தி சனாதனம்…” கனகர் மூச்சுத்திணறுவதுபோல் உணர்ந்தார். சொற்கள் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் என அறிந்தார். “நன்று, நீங்கள் கோரியது இந்தப் பெட்டியில் உள்ளது” என்றார் சவிதர். “விரைவாக எடுங்கள். இங்கு நான் மிகைப்பொழுது நின்றிருக்க இயலாது” என்றார் கனகர்.

“ஆம்” என்றபின் அவர் அப்பெட்டியை கூர்ந்து நோக்கி கண்களை மூடி உதடுகளை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் பெருமூச்சுடன் கண் திறந்து கை தொழுது அந்தப் பெட்டியின் பூட்டுக்குள் தாழை நுழைத்து வெவ்வேறு வகையில் சுழற்றினார். “இதற்குரிய தாழ்க்கோலை கொண்டு வந்திருக்கிறீர்களா?” என்று கனகர் கேட்டார். “இங்குள்ள அனைத்துப் பெட்டிகளுக்கும் தாழ்க்கோல் ஒன்றே. இவற்றை ஆளும் தெய்வத்திற்குரிய நுண்சொல் உண்டு. ஒவ்வொரு பெட்டிக்கும் அது நுட்பமாக உருமாறுகிறது. அப்பெட்டியின் அளவிலிருந்தும் வடிவத்திலிருந்தும் அது வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திலிருந்தும் அக்கணக்கை நம் உள்ளத்திலிருந்து கறந்து எடுப்பதுபோல் திரட்டிக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கேற்ப இத்தாழ்க்கோலைச் சுழற்றி பெட்டிகளை திறப்போம்” என்றார் சவிதர்.

பெட்டியை அவர் திறந்தபோது பிறிதொரு கெடுமணம் எழுந்தது. காட்டுப்பன்றி வாய்திறந்ததுபோல் வெம்மைகொண்ட ஆவியின் மணம். அதுவரை இருந்த கெடுமணமே இருளின் மணம் என்று எண்ணியிருந்தார். அது ஒரு மட்கிய உடல்களின், நெடுநாள் பழகிய புழுதியின், காறல் என மாறிய எண்ணெய்ப் பிசுக்கின், மயிர் எரிவதன் மணங்கள் கலந்தது. எண்ணும்தோறும் உருமாறிக்கொண்டிருப்பது என்றும் என்றுமென அங்கு நின்றிருப்பது என்றும் தோன்றுவது. அக்கெடுமணத்திற்குள் நீருக்குள் நீர் ஊறுவதுபோல அந்தப் புதிய கெடுமணம் கரந்து எழுந்து வந்தது.

“என்ன கெடுமணம் அது?” என்றார் கனகர். “இந்தப் பெட்டிக்குள் இருக்கும் மணம். இவ்வறைக்குள் இருக்கும் மணத்தைவிட மேலும் செறிவானது இது” என்றபின் உள்ளே குனிந்து செப்பேடுகளை தொட்டுத் தொட்டு நோக்கி மாந்தளிர்ச்சுருள்கள்போன்ற மெல்லிய செப்பேடுகளால் ஆன எடைமிக்க நூல் ஒன்றை எடுத்து விளக்கருகே கொண்டுவந்து அதன் முகப்பை கூர்ந்து நோக்கி “தாங்கள் கோரியது” என்றார் சவிதர். “மிகத் தொன்மையானது என எண்ணுகிறேன்… அக்காலத்து எழுத்துக்கள்…” கனகர் “அவற்றை படித்தறிவோர் உண்டு” என்றார். சவிதர் “ஆம், அறிவேன். இங்கே எங்களில் எவராலும் இங்குள்ள எவற்றையும் படிக்கமுடியாது. ஒரு சொல்கூட” என்றபின் நகைத்து “அறிந்துகொள்ள முடியாதவற்றையே முறையாக காவல் காக்க முடியும்” என்றார்.

கனகர் அருகே சென்று அதை பெற்றுக்கொண்டார். கூர்ந்து அதன் அடையாளங்களை மட்டும் நோக்கி “ஆம், இதுதான்” என்றார். சவிதர் “இது பலநூறாண்டுகள் தொன்மையானது என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “ஆம், மாமன்னர் ஹஸ்தியின் மைந்தரான அஜமீடரின் மைந்தர் ருக்‌ஷரின் காலத்தையது. ஏற்கெனவே அவர் மைந்தர் சம்வரணரின் காலம் வரையிலான ஆவணங்களை நோக்கிவிட்டேன்” என்றார். “சென்ற நாலைந்து நாட்களாகவே ஆவணங்களைத்தான் துழாவிக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

“இதை இங்கிருந்து எடுத்துச் செல்கையில் ஓர் முற்றமைதியை குலைக்கிறீர்கள் என்று எண்ணுக! இந்த இருளில் அனைத்தும் விதைவடிவில் கருநிலையில் உறைகின்றன. இங்கிருந்து துயில் கலைந்து அசைவுகொள்பவை மேலெழுந்து அங்கே நீங்கள் காணும் நகரும் வாழ்வும் மொழியும் எண்ணங்களும் ஆகின்றன. அசைவிழக்கையில் மீண்டும் எடைகொண்டு ஆழ்ந்து இங்கே வந்து படிகின்றன. அவ்வண்ணம் வந்தமைந்த ஒன்று இது…” கனகர் “ஆம்” என்றார்.