மாதம்: ஓகஸ்ட் 2019

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 57

அஸ்தினபுரியின் மேற்கே அமைந்திருந்த குறுங்காட்டில் விழிகளை முற்றிலும் இல்லாமலாக்கிய கூரிருளுக்குள் அஸ்வத்தாமன் முன்னால் செல்ல கிருபரும் கிருதவர்மனும் தொடர்ந்து சென்றனர். அஸ்வத்தாமன் செவிகளையும் தோலையும் விழிகளாக ஆக்கிக்கொண்டான். அவன் செல்லும் வழியை மட்டுமே நோக்கி பிறர் சென்றனர். அவர்களின் காலடியோசைகள் இருளுக்குள் ஒலித்து பெருகி அகன்றுசென்றன. சருகுகளுக்குள் சிற்றுயிர்கள் ஊடுருவி ஓடும் ஓசையும் தலைக்குமேல் பறவைகள் கலைந்து எழுந்து சிறகடித்து கூவிச் சுழலும் பூசலும் எழுந்தன. கிளம்பிய கணம் முதல் அஸ்வத்தாமன் ஒருகணமும் ஓய்வின்றி நடந்துகொண்டிருந்தான். அவர்கள் களைத்து ஆற்றலிழந்துவிட்டிருந்தனர். பல இடங்களில் கிருபர் விழுவதுபோல் தள்ளாடினார். கிருதவர்மன் அவரை தோள்பற்றி நிறுத்தி மீண்டும் கூட்டிச்சென்றான். அவர்களின் மூச்சொலிகள் பாம்புச்சீறல்கள்போல் ஒலித்தன.

அது உச்சிப்பகல் பொழுது. அன்று காலை நாளவன் எழுந்தபோது அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் புறக்காட்டை வந்தடைந்திருந்தனர். நடக்க நடக்க இலைகளின் ஒளி அணைந்துகொண்டிருப்பதை, நிழல்கள் மறைவதை கிருதவர்மன் கண்டான். அதை அவன் கிருபருக்கு சுட்டிக்காட்டினான். மழைமுகில்கள் செறிகின்றனவா என அவர் வானை நோக்கினார். வான் ஒளிமங்கி கரிய தோற்கூடாரப் பரப்புபோல மாறிவிட்டிருந்தது. அவர்கள் அஸ்தினபுரியை நெருங்கும்போது முழுமையாகவே இருட்டிவிட்டது. மழையிருளை கிருதவர்மன்  கண்டதுண்டு என்றாலும் நடுப்பகலில் நள்ளிரவு எழுவதுபோல் இருளும் என்று எண்ணியிருக்கவில்லை. கிருபர் அவனை அச்சத்துடன் திரும்பி நோக்கினார். அவனும் சொல்லின்றி அவரை நோக்கினான். விழிகள் மறைவதைப்போல் அவர்கள் உணர்ந்தனர். சற்று நேரத்திலேயே ஒலிகளும் தொடுவுணர்வும் மணங்களுமாக காடு மாறியது.

ஆனால் அஸ்வத்தாமன் அதை அறிந்தது போலவே தெரியவில்லை. அவனுடைய விசை குறையவுமில்லை. அவன் எங்கு செல்கிறான் என்று அவர்கள் அறியவில்லை. அந்த வினா எழுந்தாலும் அதில் பொருளில்லை என்றும் தோன்றியது. அஸ்தினபுரியின் மேற்குக்காட்டை அடைந்தபோது கிருதவர்மன்  அவன் எங்கு செல்கிறான் என்பதை புரிந்துகொண்டான். அங்கே முன்பொருமுறை அவன் சென்று கலிதேவனின் ஆலயத்தில் பலிகொடை அளித்ததுண்டு. இலக்கு தெரிந்ததுமே அவன் ஆறுதல்கொண்டு சீராக மூச்சுவிடத் தொடங்கினான். இரவு எழுந்தது என எண்ணி நாகங்களும் சிற்றுயிர்களும் பதுங்கிடங்களிலிருந்து வெளியே வந்தன. பறவைகள் மீண்டும் சேக்கேறின. நரிகளின் ஊளைகள் எழுந்தன. அவர்கள் அஸ்தினபுரியின் மேற்குக்கோட்டைவாயிலை கடந்துசென்றபோது நகரெங்கும் நரிகளின் ஊளை முழங்குவதை கேட்டார்கள்.

கலிதேவனின் ஆலயத்தை அவர்கள் சென்றடைந்துவிட்டிருந்தனர். அங்கே எதுவுமே தெரியவில்லை. ஆலயத்தின் வெளிவிளிம்புகூட துலங்கவில்லை. அது ஆலயம் என்று கிருதவர்மன்  தன் உள்ளத்தால் உருவகித்துக்கொண்டான். அஸ்வத்தாமன் இரு அம்புகளை உரசி அனலெழுப்பி சருகுகளை பற்றவைத்தான். சருகில் அனல் செவ்விதழ் என முளைத்து எழுந்தது. கிளைகளுக்குமேல் பறவைகள் குரலெழுப்பி கலைந்தன. சருகுகளில் தழல் படர்ந்து எழுந்தபோது ஆலயம் துலங்கியது. செதுக்காத மலைக்கற்களை அடுக்கி கட்டப்பட்டது. உள்ளே கருவறைக்குள் கரிய நீளுருளைக் கல்லில் இரு கண்கள் மட்டும் பொறிக்கப்பட்ட கலியின் உருவம் அமர்ந்திருந்தது. அக்கண்கள்மேல் அரக்கு பொருத்தப்பட்டு நீலப்பட்டுத் துணியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. கரும்பட்டும், எதிரெதிர் சிற்றாடிகளும், தோல்சவுக்கும், குறைகுடமும், கருமயிர்ச்சுருள்களும், இடம்புரிச்சங்கும் அதன் முன் படைக்கப்பட்டிருந்தன. காகத்தின் இறகுகளாலான விசிறிகள் அதன் காலடியில் விரிக்கப்பட்டிருந்தன.

அஸ்வத்தாமன் அதன் முன் சென்று நின்றான். தன் வில்லை கலிதேவனின் முன் வைத்து “அரசே, உங்கள் பொருட்டு பழிநிகர் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறோம். பாண்டவ மைந்தரை குருதிபலி கொண்டோம். அப்பலியை ஏற்று அருள்க! அங்கே மூச்சுலகில் நிறைவுகொள்க!” என்றான். கருவறைக்குள் இரு நாகங்கள் அனலொளியில் நீர்வழிவென அசைவதை கிருதவர்மன்  கண்டான். அஸ்வத்தாமன் “அரசே, உங்கள் ஏற்பு என காகமோ நரியோ இங்கு வருக! என் வில்லை வாழ்த்திச்செல்க… எழுக, அரசே! நிறைவடைந்தேன் என்று எங்களுக்கு தெரிவியுங்கள். எங்கள் முழுதளிப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன் என்று அறிவியுங்கள்” என்றான். நாகங்கள் கருவறைக்குள் இருந்து மறைந்தன. உள்ளே அவை செல்வதற்கான பாதைகள் இருக்ககூடும். கட்டப்பட்ட விழிகளுடன் கலிதேவனின் உருவிலாச் சிலை காலமில்லா களமொன்றில் என அமைந்திருந்தது. அஸ்வத்தாமன் “அரசே, வருக! அரசே, இங்கே எவ்வடிவிலேனும் எழுக!” என்று கூவினான்.

கிருபர் உடல்மாற்றி நிற்க அவருடைய மூச்சொலி கேட்டு அஸ்வத்தாமன் திரும்பி நோக்கினான். அவன் குரலில் சீற்றம் ஏறியது. “எழுக! எழுக, அரசே! நாங்கள் கொண்ட குருதிப்பலியை ஏற்று அருள்க! விண்நிறைந்தேன் எனும் சொல்லை அளிக்க எழுக! எங்கள் பணிநிறைவை குறிக்க எழுக!” என்று கூவினான். மேலும் மேலும் சீற்றமெழ நெஞ்சில் அறைந்துகொண்டு “எழுக! எழுக!” என்று கூச்சலிட்டான். ஆனால் இருள்நிறைந்த காடு ஓசையின்றி சூழ்ந்திருந்தது. சருகுகள் எரிந்த அனல்வட்டம் அகன்று சென்று தேய்ந்து துண்டுகளாகி அணைந்து புகைமணமாகி மறைந்தது. இருள் நிறைந்தபோது கலியின் ஆலயத்தின் விழிப்பதிவு வடிவம் மட்டும் எஞ்சியது. பின்னர் அதுவும் மறையலாயிற்று. அஸ்வத்தாமன் தளர்ந்து நிலத்தில் அமர்ந்தான். கிருபரும் கிருதவர்மனும் அமர்ந்தனர். இருள் அவர்களை மூடியது. இருளுக்குள் அவர்களை நோக்கியபடி வீற்றிருந்த கலியை கிருதவர்மன் உணர்ந்தான். அங்கிருந்து ஒரு சொல்லும் செயலும் எழாது என உறுதியாக அறிந்தான்.

[தீயின் எடை நிறைவு]

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 56

ஏவற்பெண்டு படிகளுக்கு மேலே தோன்றியதும் நகுலன் எண்ணம் கலைந்தான். அவள் ஒவ்வொரு படியாக இறங்க இறங்க அவன் எளிதாகியபடியே வந்தான். அவள் கீழிறங்கி வந்து தலைவணங்கி “அழைக்கிறார்கள்” என்றாள். அவன் மேலே செல்லத் தொடங்கியதும் அவனுடன் வந்த வீரர்கள் ஆங்காங்கே அமர்ந்தனர். அவர்கள் ஏறிவந்த புரவிகள் வெளியே விடாய்கொண்டு கனைத்தன. நகுலன் ஏவற்பெண்டிடம் “எங்கள் புரவிகளை பேணுக!” என ஆணையிட்டுவிட்டு படிகளில் ஏறி மேலே சென்றான். இடைநாழிகளிலும் செம்புழுதி பரவியிருந்தது. அவற்றை ஏவற்பெண்கள் துடைத்துக்கொண்டிருந்தனர். குருதியலைகள்மேல் அவன் காலடிகள் குருதிச்சுவடுகளாகப் பதிந்தன. ஏவற்பெண்டு வாயிலருகே நின்று உள்ளே செல்லும்படி கைகாட்ட அவன் தன் ஆடையை நீவி குழலை அள்ளி பின்னாலிட்டபின் உள்ளே சென்றான்.

உள்ளே பானுமதி பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். வெண்ணிற உடையணிந்து மங்கலங்களைத் துறந்து கைம்மைநோன்புத் தோற்றத்திலிருந்தாள். அவள் இருமடங்கு பருத்து வெளிறியிருப்பதாகத் தோன்றியது. விழிகளுக்குக் கீழே தசைவளையங்கள் வெந்ததுபோல் சிவந்திருந்தன. முகத்தசைகளே சற்று தொங்கியதுபோலத் தோன்றியது. சிறிய உதடுகள் அழுந்தியிருந்தன. நோய்கொண்டவள்போல கலங்கி நீர்மை படிந்த விழிகளால் அவனை நோக்கினாள். நகுலன் தலைவணங்கி “அஸ்தினபுரியின் அரசிக்கு பாண்டவர்களின் தலைப்பணிதல் உரித்தாகுக!” என்று முகமனுரைத்தான். “அரசியார் என்மேல் பொறைகொள்க! நான் களத்திலிருந்து வருகிறேன். உரிய ஆடையுடனும் தூய்மையுடன் தோன்றும் நிலையில் இல்லை” என்றான். அவள் “தாழ்வில்லை” என்றாள். தளர்ந்த மெல்லிய குரலில் “அமர்க! பாண்டவர்களையும் இளைய அரசரையும் அஸ்தினபுரி வணங்குகிறது” என்றாள். அவன் அமர்ந்துகொண்டான்.

எவ்வண்ணம் தொடங்குவது என அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவளுடைய சிறிய பாதங்களைப் பார்த்தபடி வெறுமனே அமர்ந்திருந்தான். அவளும் சொல்லின்றி அசைவெழாமல் காத்திருந்தாள். வெளியே ஏவலர்களின் ஓசைகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. புரவிகள் கனைத்தபடியே இருந்தன. நகுலன் மெல்ல கனைத்து “நான் வந்தது ஏன் என அறிந்திருப்பீர்கள்” என்றான். “செய்திகளும் முறையாக தங்களை வந்தடைந்திருக்கும். அச்செய்திகளை உறுதிசெய்யவே வந்தேன்” என்றான். அவள் “அதுவல்ல தூதின் முறை. எவ்வண்ணம் உரைக்கப்படவேண்டுமோ அவ்வண்ணம் அச்செய்தி முன்வைக்கப்படவேண்டும். அதுவே அரசியல்” என்றாள். நகுலன் “ஆம்” என்றான். பின்னர் “அஸ்தினபுரியின் அரசிக்கு இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசரின் செய்தி இது. குருக்ஷேத்ரப் போர் முடிந்தது. அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனையும் அவருடைய கௌரவக் குலத்தையும் ஆதரித்த அனைத்து அரசர்களும் வெல்லப்பட்டார்கள். களத்தில் அஸ்தினபுரியின் படை என ஏதும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. அங்கே இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசர் யுதிஷ்டிரனின் மின்கொடி ஏற்றப்பட்டது. வெற்றி முறைப்படி முரசறைந்து அறிவிக்கப்பட்டது” என்றான்.

அவள் ஓசையில்லாமல் கேட்டிருந்தாள். கைவிரல்கள் மட்டும் ஆடையைச் சுற்றிப் பிடித்திருந்தன. கழுத்தில் நீல நரம்பு புடைத்திருந்தது. “அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனன் தப்பியோடினார். அவரை துரத்திப்பிடித்து போருக்கு அறைகூவினோம். இளைய பாண்டவர் பீமசேனனுக்கும் அவருக்கும் நிகழ்ந்த கதைப்போரில் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய உடலை முறைப்படி சிதையேற்றம் செய்ய அணையிடப்பட்டுள்ளது” என்று நகுலன் தொடர்ந்தான். “ஆகவே அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியும் செங்கோலும் கருவூலமும் நிலமும் படைகளும் முறைப்படி இனிமேல் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை ஆளும் அரசர் யுதிஷ்டிரனுக்கே உரியவை. அவற்றை அரசமுறைப்படி ஒப்படைக்க அஸ்தினபுரியின் அரசி ஆவன செய்யவேண்டும். அரசரும் அரசியும் இளையோரும் நகர்புகும்போது வரவேற்பளிக்கவும் முடியையும் செங்கோலையும் கையளிக்கவும் வேண்டும். இச்செய்திகள் முறைப்படி அரசியாலேயே குடியவையிலும் அந்தணர் அவையிலும் அறிவிக்கப்படவேண்டும்.”

பானுமதி “ஆம், அரசமுறைப்படி இக்கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டது” என்றாள். நகுலன் அவள் விழிகளை ஏறிட்டு நோக்கினான். அவற்றில் எந்த உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை. அவளுக்கு துரியோதனன் எவ்வண்ணம் கொல்லப்பட்டான் என்று தெரியுமா? அவன் அதை சொல்லவேண்டும் என எண்ணினான். அவள் சீற்றம் கொள்ளக்கூடும். அந்த அரசநிகழ்வின் ஒழுங்கு குலையக்கூடும். அவன் தன்னுள் எழுந்த அச்சொற்களை ஒழிந்தான். பின்னர் “அரசி, அரசரின் ஆணைப்படி நான் இச்செய்தியை பேரரசி காந்தாரிக்கும் முறைப்படி சொல்லியாகவேண்டும். அதற்கான உரிய ஆணையை பிறப்பிக்கவேண்டும்” என்றான். “வருக!” என பானுமதி எழுந்துகொண்டாள். “நீங்கள்…” என அவன் தயங்க “நானும் அவரை இன்று பார்க்கவில்லை. நீங்கள் செய்தி அறிவிக்கையில் நானும் உடனிருப்பது நன்று” என்றாள். “ஆம்” என்று நகுலன் சொன்னான். அவள் அறையிலிருந்து வெளியேறி இடைநாழியில் நடக்க அவனும் உடன் சென்றான். அவள் தளர்ந்த காலடிகளுடன் எடைமிக்க உடல் அசைந்தாட மெல்ல நடந்தாள்.

இடைநாழியை ஏவற்பெண்டுகள் துடைத்துக்கொண்டிருந்தனர். செந்நிறம் படிந்த பலகைப்பரப்பில் விழுந்த அவளுடைய சிவந்த பாதத்தடங்களை நோக்கியபடி அவன் சென்றான். எண்ணியிராதபடி ஒரு விம்மல் அவனுள் எழுந்தது. என்ன என எண்ணுவதற்குள்ளாகவே அவன் நின்று நெஞ்சில் கைவைத்து “அரசியார் எங்கள்மேல் பொறுத்தருள வேண்டியதில்லை. எத்தகைய தீச்சொல்லையும் அளிக்கலாம். ஏற்க நாங்கள் ஒருக்கமே” என்று இடறிய குரலில் சொன்னான். “நாங்கள் அஸ்தினபுரியின் அரசரை போர்முறை மீறித்தான் வென்றோம். அவரைத் தொடையறைந்து கொன்றோம்.” பானுமதி “ஆம், அறிவேன்” என்றாள். “அதை எவ்வகையிலும் தாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பதில்லை” என்றான் நகுலன். “நான் இப்போருக்குள் இல்லை” என்று பானுமதி சொன்னாள். “போர் தொடங்குவதற்குள்ளாகவே நான் அதிலிருந்து வெளியேறிவிட்டேன். நிகழப்போவதென்ன என்றும் நன்கறிந்திருந்தேன்.” அவள் நடந்தபோது நகுலன் அவளுடன் காலடிகள் ஒலிக்க நடந்தபடி அவள் சொன்னதன் பொருள் என்ன என்று எண்ணிக்கொண்டான். அவளுக்கு துயரில்லை என்கிறாளா? கொழுநனின் சாவு அவளுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல என்றா? மைந்தரின் சாவுகூடவா?

இடைநாழியின் மறுபக்கத்தில் அசலை தோன்றினாள். அவளும் கைம்பெண்ணாகவே தோற்றமளித்தாள். அவள் முகமும் பானுமதியின் முகம்போலவே தோன்றியது. பானுமதியை நோக்கி ஓடிவந்து “அரசி…” என்றபின் நகுலனை பார்த்து தயங்கினாள். பின்னர் மீண்டும் தத்தளித்து “அனைவருக்குமே…” என்றாள். “சொல்” என்றாள் பானுமதி. “எஞ்சியவர்கள் கிராதர்நாட்டு இளவரசியர்… அவர்களுக்கும் சற்றுமுன்…” அவள் மூச்சிரைத்தாள். நகுலன் அவள் கைகள் குருதியில் நனைந்திருப்பதைக் கண்டான். வெண்ணிற ஆடையிலும் திட்டுதிட்டாகக் குருதி படிந்திருந்தது. “இனி எவருமில்லை… ஒன்றுகூட எஞ்சவில்லை” என்றாள். பானுமதி பெருமூச்செறிந்தாள். “பேரரசி காலையிலேயே தன் சேடியை அனுப்பி செய்தியை உசாவியிருந்தார்கள். நான் இன்னமும் மறுமொழி என எதுவும் சொல்லவில்லை.” பானுமதி “நான் சொல்லிக்கொள்கிறேன்” என்றாள். அசலை பின்னால் சென்று நின்றாள்.

அவர்கள் மேலே நடந்தபோது “நகரில் ஒரு கருகூட எஞ்ச வாய்ப்பில்லை” என்று பானுமதி சொன்னாள். “ஏதோ கொடுந்தெய்வங்கள் நகருக்குள் நுழைந்து கருவுயிர்களை உண்டு களிக்கின்றன என்கிறார்கள்.” அவன் அச்சொற்களால் நெஞ்சு நடுங்கினான். “நான் இந்தச் செம்மணல்முகிலையே ஐயுறுகிறேன். இதில் விண்ணின் நஞ்சு ஏதோ உள்ளது” என்று அவள் சொன்னாள். “நாமறியாத நுண்ணுலகிலும் ஒரு போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பிறக்காதவர்கள் மடிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.” அத்தகைய எண்ணங்கள் எழவேண்டுமென்றால் அவளுடைய உள்ளம் கலங்கியிருக்கவேண்டும் என அவன் எண்ணினான். ஆனால் அவள் சீராகவே சொல்லெடுத்தாள். “அங்கே விண்சென்றவர்களின் உலகிலும் போர்நிகழ்கிறதா, அங்கும் குருதிபெருகுகிறதா, எவர் சொல்லமுடியும்?” அவள் திரும்பி அவனை நோக்கி “இங்கே ஏகாக்ஷர் என்னும் முனிவர் களநிகழ்வுகளை சொன்னார். அவருடைய சொற்களினூடாக நாங்கள் அறிந்த போரே வேறு… அதுவே எங்களுக்குள் நீடிக்கிறது” என்றாள்.

காந்தாரியின் மாளிகை முகப்பில் ஏவற்பெண்டு அவர்களைக் கண்டு வணங்கினாள். “பேரரசி என்ன செய்கிறார்?” என்றாள் பானுமதி. “அவர் நேற்று இரவெல்லாம் துயிலவில்லை. செய்திக்குப் பின் உணவும் அருந்தவில்லை. இன்று காலையில்தான் நீராட்டுக்குச் சென்றார். இளைய அரசியர் உடனிருக்கிறார்கள்” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. “பேரரசி அவையமர்ந்ததும் எனக்கு சொல்க!” என்றபின் பானுமதி சாளரத்தருகே சென்று நின்றாள். சாளரக்கட்டையில் கையை வைத்து உடனே எடுத்துக்கொண்டாள். கையில் குருதிபோல செந்நிறத்தடம் படிந்திருந்தது. நகுலன் இன்னொரு சாளரத்தின் அருகே சென்று நின்றான். பானுமதி வெளியே நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள். வெளியே காற்றின் ஓசையைச் சூடிய மரங்களின் இலைத்தழைப்புக்கள் நிறைந்திருந்தன. அவள் வெறித்து நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள்.

நகுலன் வெளியே நோக்கியபோது மரங்களின் இலைகளெல்லாம் புழுதி படிந்திருப்பதை கண்டான். இலைகளின் நடுவே ஒரு பறவை அசைவில்லாது அமர்ந்திருந்தது. ஒரு கணம் கழித்தே அது காகம் என அவன் உணர்ந்தான். அது புழுதியால் வண்ணம் மாறியிருந்தது. விழி அதைக் கண்டதும் அவன் மரங்கள் முழுக்க காகங்களை கண்டான். “அவை சென்ற சில நாட்களாகவே நகரை நிறைத்துள்ளன” என்று பானுமதி சொன்னாள். “நகரெங்கும் பல்லாயிரக்கணக்கில் உள்ளன. ஆனால் ஒரு சிறகடிப்பைக்கூட பார்க்கமுடியவில்லை. அவ்வப்போது செத்து உதிர்கின்றன. மரங்களிலும் மாளிகைவிளிம்புகளிலும் அசைவிலாது அமர்ந்திருக்கின்றன. நேற்றுவரை நிழலுருக்களாகத் தெரிந்தன. இன்று மண்பாவைகளாக மாறிவிட்டிருக்கின்றன. அவை பறவைகளே அல்ல என்று சேடியர் சொல்கிறார்கள்.”

நகுலன் அக்காகங்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவை துயிலில் ஆழ்ந்தவை போலிருந்தன. “இரவெல்லாம் நரிகளின் ஊளை ஒலிக்கிறது. காலையில் நகரில் எந்தக் காலடித்தடங்களும் இல்லை. நரிகளைப்போல புரவிகள்தான் ஊளையிடுகின்றன என்றும் சொல்கிறார்கள். அவ்வொலிகள் விந்தையான கனவுகளை எழுப்புகின்றன. காகச்சிறகு சூடிய கரிய கலிதெய்வங்கள் கூட்டம்கூட்டமாக நகர்நுழைந்துவிட்டதாக நான் கனவு கண்டேன். அதே கனவை இந்த அரண்மனையில் அனைவருமே கண்டார்கள். இந்தக் காகங்கள் அவ்வாறு கனவில் வந்தன என எண்ணுகிறேன்.” அவன் காகங்களை அப்பாலும் அப்பாலும் என நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். விழிகளை விலக்கி அறைக்குள் நோக்கினான். “இவையனைத்துமே கனவில் வந்தவைதான். திரௌபதி அவைச்சிறுமை செய்யப்பட்ட நாளிலேயே கனவுகள் தொடங்கிவிட்டன” என்று பானுமதி சொன்னாள். நகுலன் “எங்களுக்கும் கொடுங்கனவுகள் வந்துகொண்டிருந்தன” என்றான். “இக்காலகட்டத்தில் பாரதவர்ஷம் முழுக்கவே கொடுங்கனவுகள் நிறைந்திருக்கக்கூடும்” என்றாள் பானுமதி.

சேடி வந்து தலைவணங்கினாள். பானுமதி உள்ளே செல்ல நகுலனும் தொடர்ந்தான். உள்ளே காந்தாரி மேடை போன்ற பெரிய பீடத்தில் பருத்த வெண்ணிற உடலை அமைத்து படுத்ததுபோல் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய சிறிய வெண்ணிறக் கால்கள் தெரிந்தன. மண்படாத விரல்கள் மொட்டுகள் போலிருந்தன. அவளைச் சூழ்ந்து அவளுடைய தங்கையர் நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியான முகமும் தோற்றங்களும் கொண்டிருந்தாலும் அனைவர் முகங்களும் ஒன்றுபோலவே தோன்றின. நெடுநாள் துயிலிழந்த கண்கள். உளப்பிறழ்வு கொண்டவர்கள்போல் கணம்தோறும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் முகத்தசைகள். பற்கள் நெரிபட்டன. உதடுகள் அழுந்தின. சிலகணங்களில் நகைப்புபோல வாய்கள் விரிந்து அமைந்தன. கைகளை விரல்சுருட்டி இறுக்கியும் தளர்த்தியும் கால்களால் நிலத்தை அழுத்தியும் வருடியும் அவர்கள் நின்றனர்.

நகுலன் காந்தாரியின் அருகே சென்று தலைவணங்கி “அன்னையே, நான் உங்கள் மைந்தன் நகுலன்” என்றான். காந்தாரி கைகளை நீட்ட அவன் ஒருகணம் தயங்கியபின் அருகே சென்று அவள் கால்களை தொட்டான். காந்தாரி அவன் தலைமேல் கையை வைத்தாள். மெல்லிய கை பசுவின் நாக்கு என அவன் உடலை வருடியது. “மெலிந்து களைத்திருக்கிறாய்” என்றாள். “ஆம் அன்னையே, களத்திலிருந்து வருகிறேன்” என்று நகுலன் சொன்னான். “என் மூத்தோன் தன்பொருட்டு தங்களிடம் அறிவிக்கச் சொன்ன செய்தியுடன் வந்துள்ளேன்.” காந்தாரி சொல்க என கைகாட்டினாள். நகுலன் நெஞ்சுகுவித்து சொல்லெடுத்தான். “குருக்ஷேத்ரப் போர் முடிந்தது. அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனையும் அவருடைய கௌரவக் குலத்தையும் ஆதரித்த அனைத்து அரசர்களும் வெல்லப்பட்டார்கள். களத்தில் அஸ்தினபுரியின் படை என ஏதும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. அங்கே இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசர் யுதிஷ்டிரனின் மின்கொடி ஏற்றப்பட்டது. வெற்றி முறைப்படி முரசறைந்து அறிவிக்கப்பட்டது.” பானுமதியிடம் சொன்ன அதே சொற்களை அவன் சொல்ல காந்தாரி அசைவில்லாமல் அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனன் தப்பியோடினார். அவரை துரத்திப்பிடித்து போருக்கு அறைகூவினோம். இளைய பாண்டவர் பீமசேனனுக்கும் அவருக்கும் நிகழ்ந்த கதைப்போரில் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய உடலை முறைப்படி சிதையேற்றம் செய்ய அணையிடப்பட்டுள்ளது” என்று நகுலன் தொடர்ந்தான். “ஆகவே அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியும் செங்கோலும் கருவூலமும் நிலமும் படைகளும் முறைப்படி இனிமேல் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை ஆளும் அரசர் யுதிஷ்டிரனுக்கே உரியவை. அவற்றை அரசமுறைப்படி ஒப்படைக்க அஸ்தினபுரியின் அரசி ஆவன செய்யவேண்டும். இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசரும் அரசியும் இளையோரும் நகர்புகும்போது வரவேற்பளிக்கவும் முடியையும் செங்கோலையும் கையளிக்கவும் வேண்டும். இச்செய்திகள் முறைப்படி அரசியாலேயே குடியவையிலும் அந்தணர் அவையிலும் அறிவிக்கப்படவேண்டும்.” சொல்லிமுடித்து அவன் தலைவணங்கினான். அச்சொற்கள் அவ்வாறே நினைவில் நீடிப்பதை அவன் அகம் வியந்துகொண்டது.

காந்தாரி மெல்லிய குரலில் “நலம் சூழ்க!” என்றாள். அவள் ஏற்கெனவே எல்லாச் செய்திகளையும் அறிந்திருக்கிறாள் என்பதை அவளுடைய பாவனைகள் காட்டின. நகுலன் மேலும் சொல்லலாமா என்று எண்ணினான். துரியோதனன் கொல்லப்பட்ட முறையை சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்று அவன் உள்ளம் எழுந்தது. ஆயினும் தயக்கம் எஞ்சியது. காந்தாரி பானுமதியிடம் “இளவரசியர் எவ்வண்ணம் உள்ளனர்?” என்றாள். “எதுவுமே எஞ்சவில்லை, பேரரசி. சற்றுமுன்னர்தான் இறுதிக்கருவும் அகன்றது” என்றாள். காந்தாரி துயரக் குரலில் “தெய்வங்களே!” என்றாள். அவள் விழிகளைக் கட்டியிருந்த நீலப்பட்டு நனைந்து வண்ணம் மாறியது. “நகரில் அனைத்துக் கருக்களுமே அகன்றுவிட்டன. செய்திகள் வந்துகொண்டே உள்ளன. மாலையில்தான் தெரியும், ஏதாவது எஞ்சியுள்ளதா என்று” என்றாள் பானுமதி. காந்தாரி விம்மியபடி உதடுகளை அழுத்திக்கொண்டாள். அவள் உடலில் தசைகள் அசைந்தன. சத்யசேனை குனிந்து அவள் தோளை தொட சத்யவிரதை பட்டுத்துணியால் அவள் முகத்தை துடைத்தாள். காந்தாரி சத்யசேனையின் கைகளை உதறினாள்.

நகுலன் சற்றே குனிந்து தளர்ந்த குரலில் “எல்லாப் பிழைகளும் பாண்டவர்களுக்கே உரியவை, பேரரசி. பிதாமகரையும் ஆசிரியரையும் அங்கரையும் கொன்றது போலவே நெறிமீறியே அஸ்தினபுரியின் அரசரையும் நாங்கள் கொன்றோம். போர்முறையை மீறி அவர் தொடையில் அறைந்தார் என் மூத்தவர்” என்றான். “என் மூத்தவர் பொருட்டும் என் குலத்தின் பொருட்டும் நான் தங்களை அடிவணங்குகிறேன்… தங்கள் சொல் எதுவோ அது எங்கள் குலத்தில் திகழட்டும். உங்கள் துயரின்பொருட்டு நாங்களும் எங்கள் கொடிவழியினரும் முற்றழிவதாக இருப்பினும், கெடுநரகு சூழினும் அது முற்றிலும் முறையே” என்றான். முன்னகர்ந்து கால்களை மடித்து அமர்ந்து காந்தாரியின் காலடியில் தன் தலையை வைத்தான்.

காந்தாரி அவன் தலைமேல் கைவைத்து மெல்லிய குரலில் “நலமே நிறைக! குடி பொலிக! அனைத்து மங்கலங்களும் அனைத்து வெற்றிகளும் அறுதி நிறைவும் கூடுக! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றாள். அவன் நடுங்கியபடி அவள் காலடிகளில் தலைவைத்து அப்படியே அமர்ந்திருந்தான். அவன் உடல் குளிர்கொண்டு பலமுறை விதிர்த்தது. பின்னர் எழுந்து சத்யசேனையின் காலடிகளை வணங்கி “அன்னையே” என்றான். அவளும் “நலம் சூழ்க! மங்கலம் பொலிக!” என்று அவனை வாழ்த்தினாள்.

ஒன்பது அன்னையரையும் வணங்கி அவன் எழுந்தபோது உள்ளம் மேலும் எடைகொண்டுவிட்டிருந்தது. அவர்களிடமிருந்து எதை எதிர்பார்த்தேன்? ஒரு தீச்சொல்லையா? வசைகளையா? எனில் என் உள்ளம் ஆறியிருக்குமா? எங்கள் பிழைகளுக்கான தண்டனையை பெற்றுக்கொண்டோம் என்று கருதியிருப்பேனா? அன்றி அவர்களும் எங்களைப் போலவே இழிவுகொண்டவர்கள் என்று எண்ணியிருப்பேனா? ஆனால் என் ஆழம் அறிந்திருக்கிறது, வாழ்நாளில் ஒருமுறையேனும் ஒரு சொல்லேனும் மங்கலமில்லாதவற்றை உரைக்காத பேரரசியின் நாவில் பிறிதொன்று எழாதென்று. மாமங்கலை, பேரன்னை, மானுடர் அனைவருக்குமே முலைசுரந்து அமர்ந்திருப்பவள். அவன் விழிகள் நிறைந்து கன்னத்தில் கண்ணீர் வழிந்தபடியே இருந்தது. கைகளை நெஞ்சோடு சேர்த்து கூப்பியபடி நின்றான். சத்யசேனை அவன் செல்லலாம் என கைகாட்டினாள். அவன் மீண்டும் வணங்கி பின்னடி எடுத்து வைத்தான்.

பானுமதி “நான் இரு நாட்களுக்குள் காசிக்கே கிளம்பவிருக்கிறேன், பேரரசி” என்றாள். “அரசர் மறைந்ததுமே என் கடமையும் உரிமையும் அகன்றுவிட்டிருக்கிறது. இயல்பாகவே மணிமுடி இன்று பேரரசர் திருதராஷ்டிரருக்கு உரியது. அவர் அதை இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் அரசருக்கு முறைப்படி அளிக்கவேண்டும். எனக்கு இங்கே இனி பணி என ஏதுமில்லை.” காந்தாரி “என் மைந்தனுக்கான நீர்க்கடன்கள் நிகழ்ந்து முடிவதுவரை நீயும் அசலையும் இங்கே இருந்தாகவேண்டும்” என்றாள். அவள் குரல் சற்றே இடறியது. “அவன் அதை விரும்புவான்” என்றாள். பானுமதி உதடுகளை இறுக்கிக்கொண்டு தலைகுனிந்தாள். அவள் உடல் விம்முவதுபோல அசைந்தது. ஆடைமுனையை பற்றிச் சுருட்டிக்கொண்டு “ஒரு துளிக் குருதிகூட இங்கு எஞ்சாமல் கிளம்புகிறேன், பேரரசி” என்றாள். விம்மியபடி மேலாடையால் தன் முகத்தை மறைத்தாள். கால்தளர்ந்து காந்தாரியின் அருகே தரையில் அமர்ந்து அவள் கால்களில் தன் தலையை வைத்துக்கொண்டு குனிந்து விசும்பி அழுதாள்.

காந்தாரி பானுமதியின் தலையை வருடினாள். “இல்லை, தெய்வங்கள் நம்மை அவ்வண்ணம் கைவிடப்போவதில்லை. நம் குடி வாழும்… நான் தெய்வங்களிடம் கோருகிறேன். மூதன்னையரை அழைத்து ஆணையிடுகிறேன்” என்றாள். சத்யசேனையிடம் “நிமித்திகரை அழைத்துவருக… பூசகர்களும் வரவேண்டும். நம் குடியில் ஒரு கருவாவது எஞ்சவேண்டும்… எஞ்சியாகவேண்டும். அதற்கு என்ன செய்வதென்று நோக்குக! அதன்பொருட்டு எதை இழந்தாலும் நன்று. எந்நோன்பாயினும் நன்று… எஞ்சியுள்ளோர் அனைவரும் அழிவதென்றாலும் நன்றே” என்றாள். விழிநீர் கண்களைக் கட்டிய துணியை மீறி கன்னங்களில் வழிய “தெய்வங்களே! மூதன்னையரே!” என்று நெஞ்சில் கைவைத்து விம்மினாள். நகுலன் அங்கே நிற்கமுடியாமல் பதைப்படைந்தான். அவர்கள் கதறி அழவில்லை. ஆனால் அவர்களின் துயர் ஒற்றை அழுகையாக இணைந்துவிட்டிருந்தது.

அசலை கூடத்தின் மறு வாயிலில் தோன்றினாள். சத்யசேனை அவளை நோக்க பானுமதி கலைந்து அவளை நோக்கியபின் எழுந்து மேலாடையால் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தபடி அவளை நோக்கி சென்றாள். அசலை பானுமதியிடம் ஏதோ சொல்ல அவள் திடுக்கிட்டு பின்னடைந்து பின் நெஞ்சில் கைவைத்து “தெய்வங்களே!” என்று விம்மினாள். “என்ன?” என்றாள் காந்தாரி. “இல்லை… பேரரசி, இது வேறு செய்தி… போர்ச்செய்தி” என்றாள் பானுமதி. உரத்த குரலில் “சொல், நானறியாத ஏதும் இங்கே நிகழாது. இது ஆணை” என்றாள் காந்தாரி. பானுமதி மெல்ல முன்னால் வந்து “ஒற்றர்செய்தி வந்துள்ளது, பேரரசி. நேற்று பின்னிரவில் பாஞ்சாலராகிய அஸ்வத்தாமனும் யாதவர் கிருதவர்மனும் ஆசிரியர் கிருபரும் இணைந்து சௌப்திகக் காட்டில் பாண்டவ மைந்தர்கள் தங்கியிருந்த மனோசிலை என்னும் ஊருக்குள் புகுந்திருக்கிறார்கள்” என்றாள்.

நகுலன் என்ன நிகழ்ந்தது என்று அதற்குள் புரிந்துகொண்டான். விழுந்துவிடுவோம் என உணர்ந்து பின்னடைந்து தூணை நோக்கி சென்றான். பானுமதி அவனை பிடிக்கும்பொருட்டு கைநீட்ட சத்யசேனை வந்து அவனை பிடித்தாள். அவளுடைய வலிமையான ஒற்றைக்கையில் அவன் கால்தளர்ந்து உடல்துவண்டு அமைந்தான். பானுமதி “அங்கே பாண்டவ மைந்தர்கள் நோயுற்று படுத்திருந்தனர். அவர்கள் எண்மரையும் கொன்று அனலூட்டிவிட்டார் அஸ்வத்தாமன். பாஞ்சாலர்களாகிய சிகண்டியும் திருஷ்டத்யும்னனும் கொல்லப்பட்டார்கள்” என்றாள். காந்தாரி “தெய்வங்களே, என் குடியின் மைந்தரை முற்றழித்துவிட்டீர்களே! தெய்வங்களே” என்று கூவி அழுதாள். இரு கைகளையும் விரித்து “என் மைந்தர்களே! என் மைந்தர்களே!” என வீறிட்டாள்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 55

நகுலன் கைவிடுபடைப் பொறிகளிலிருந்து அம்புகள் எழுந்து பொழிவதை பறவைகளின் ஒலியிலிருந்தே உணர்ந்துகொண்டான். “பின்வாங்குக… முடிந்தவரை பின்வாங்குக!” என ஆணையிட்டபடி திரும்பி காட்டுக்குள் விலகி ஓடினான். கைவிடுபடைப் பொறிகளின் அமைப்பே அண்மையிலிருந்து சேய்மை நோக்கி விரிந்து பரவுவது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். பின்வாங்கும் படைகளை முற்றழிப்பதற்கானது அந்த முறை. அவர்கள் புரவிகளை ஊக்கி விசைகொண்டு பாய்ந்து சென்றுகொண்டே இருக்க அவர்களுக்குப் பின்னால் அம்புகள் மரக்கிளைகளை ஊடுருவி வந்து பொழிந்திறங்கி மண்ணில் பதிவதை கேட்டனர். அலறல்களும் கூச்சல்களும் வலுத்து பின்னர் ஓய்ந்தன. நகுலன் புரவியை இழுத்து நிறுத்தினான். அவை நுரை கக்கி மூச்சிளைத்தன. சில புரவிகள் தள்ளாடி முகம் தழைந்து விழப்போயின. அவர்கள் இறங்கிக்கொண்டனர்.

நகுலன் இடையில் கைவைத்து ஒலிகளை செவிகூர்ந்தான். ஒரு சிறு முனகலோசைகூட கேட்கவில்லை. “முற்றமைதி. ஒருவர் கூட எஞ்சவில்லை” என்று அவன் சொன்னான். வீர்யவான் “மீன்வலைபோல முழு நிலத்தையும் இடைவெளியே இல்லாமல் அணைத்து இறங்கிவிட்டது அம்புமழை” என்றான். நகுலன் “செல்வோம்” என்று மீண்டும் புரவியில் ஏறிக்கொண்டபோது பிறர் தயங்கினர். வீர்யவான் “அரசே, அங்கே முறையான அரசு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது கைப்பிழையால் நிகழ்ந்ததாகக்கூட இருக்கலாம். நம்மை நோக்கி கைவிடுபடைகள் அம்புகளைப் பொழிந்தால் நம்மால் ஏதும் செய்ய முடியாது” என்றான். “ஆம், அங்கே எவர் இருக்கிறார்கள் என்றே நமக்கு இன்னமும் தெரியவில்லை. இது அச்சம்கொண்ட பெண்களின் செயலாக இருக்கலாம். அவர்கள் அனைவரையுமே அஞ்சுவார்கள்” என்றான் இன்னொரு காவலன். நகுலன் “அங்கே பெண்டிரின் அரசே இருக்கிறது என நானும் அறிவேன். ஆனால் கோட்டைக்குமேல் அரசையே நடத்தத் தெரிந்தவள் ஒருத்தி இருக்கிறாள்…” என்றான்.

வீர்யவான் “அரசி பானுமதி…” என்று சொல்லத்தொடங்க நகுலன் “அவரால் இத்தனை முற்றழிவை கற்பனை செய்ய முடியாது. இவள் போருக்கென்றே பிறந்தவள். இன்னொரு திரௌபதி. இத்தனை படையினரையும் முற்றத்திற்கு வரவிட்டு அம்புகளை பொழிந்தாள். திறந்த கோட்டையை பொறி என அமைத்தாள்… இவள் பலமுறை பல்லாயிரம்பேரை உள்ளத்துள் கொலை செய்தவள். பிறவியிலேயே அரசியென்றாகும் சிலரில் ஒருத்தி. அவளை சந்திக்கவும் வணங்கவும் விழைகிறேன்” என்றான். வீர்யவான் “அவ்வண்ணம் ஒருத்தி இருப்பாள் என நான் நினைக்கவில்லை. இத்தருணத்தில் வெவ்வேறு மானுட உள்ளங்களை கொலைவிழைவு கொண்ட தெய்வங்கள் கைப்பற்றிக்கொள்கின்றன. அவை பலிகொண்டுவிட்டன” என்றான். இன்னொரு காவலன் “அஸ்தினபுரியின் கோட்டையே மகாமரியாதை என்னும் அன்னைதெய்வத்தின் பருவடிவு என்பார்கள். அவளுக்கு ஆண்டில் மும்முறை குருதிபலி கொடுத்து வணங்குவார்கள். அன்னை தன் ஆயிரமாண்டுக் கால பசியை தீர்த்துக்கொண்டாள் என்றே படுகிறது” என்றான்.

“கோட்டைக்குள் முடிந்தவரை முன்னரே சென்று பாண்டவர்களின் முழு வெற்றியை அறிவிக்கவேண்டும். அரசமுரசு முழங்கி அஸ்தினபுரியை நாம் எடுத்துக்கொண்டதை குடியவைக்கு தெரிவிக்கவேண்டும். இது என் உடனடிக் கடமை” என்றபின் நகுலன் முன்னால் சென்றான். பிறர் அவனைத் தொடர்ந்தனர். காட்டுக்குள் மரங்களின் இடைவெளிகள் முழுக்க அம்புபட்டவர்கள் விழுந்து கிடந்தனர். அம்புகள் அனைத்துமே முழுக்கப் பாய்ந்து மறுபக்கம் வந்துவிட்டிருந்தன. நீளம்புகள் உடல்களை மண்ணோடு ஆழத் தைத்திருந்தன. ஒவ்வொருவர் உடலிலும் ஒன்றுக்குமேற்பட்ட அம்புகள் இருந்தன. ஒருவர்கூட உயிருடன் இல்லை. தொடையிலும் விலாவிலும் அம்புகள் பாய்ந்தவர்கள்கூட விழிகள் வெறித்திருக்க பற்கள் வெளுத்து தெரிய வலிப்பெழுந்த நிலையில் உறைந்திருந்தனர். “நஞ்சு” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “ஆம், உலோகத்திலேயே ஊறியிருக்கும் நஞ்சு அது. நவச்சாரமும் துரிசும் கலந்து உருவாக்கப்படுவது. அம்புகளின் முனைகள் மயிற்பீலி நிறத்திலிருக்கும்” என்று நகுலன் சொன்னான்.

காட்டின் விளிம்பை அடைந்தபோது நகுலன் பெருமூச்சுவிட்டான். அந்த முற்றமெங்கும் உடல்கள் இடைவெளியில்லாமல் பரவிக்கிடந்தன. போர் முடிந்த களம்போல மண்ணில் குருதி ஊறியிருந்தது. புரவிகள் மண்ணுடன் அறைபட்டிருந்தன. சில நீளம்புகள் ஆளுயரத்தில் நின்றன. “செய்தி அறிவித்து ஒப்புதல் பெறாமல் செல்வது பெரும்பிழை” என்று வீர்யவான் சொன்னான். நகுலன் கைகாட்ட அவனுடன் வந்த வீரர்கள் முழவொலி எழுப்பினர். “அங்கிருக்கும் பெண்களுக்கு முழவொலியின் மொழி தெரியுமா?” என்றான் வீர்யவான். ஆனால் கோட்டைமேல் கொடி வருக என அசைந்தது. நகுலன் கைகாட்டிவிட்டு அந்தப் பிணங்களினூடாக அம்புகளை ஒழிந்தும் சரித்தும் சென்றான். அவர்கள் அவனை ஓசையின்றி தொடர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் நரம்புகள் இழுபட்டு நிற்க, தசைகள் உறைந்திருக்க, ஒற்றை உணர்வில் உளம்கூர்ந்திருக்க முன்னால் சென்றனர். கோட்டைவாயிலை அடைந்தபோது ஒவ்வொருவராக பெருமூச்சுவிட்டு உடல் தளர்ந்தனர். கோட்டைமுகப்பை அவர்கள் அடைந்தபோது மேலே முரசுகள் வரவேற்பொலி எழுப்பின.

நகுலன் தன்னை எதிர்கொண்ட இளம்பெண்ணிடம் “இங்கே பொறுப்புக்குரியவர் எவர்?” என்றான். “நானே. என் பெயர் சம்வகை. இக்கோட்டையின் முழுக் காவலும் என் பொறுப்பிலேயே” என்றாள் சம்வகை. “நீ ஷத்ரியகுடியைச் சேர்ந்தவள் அல்ல, அல்லவா?” என்றான் நகுலன். “ஆம் அரசே, நான் யானைப்பயிற்சியாளர் சீர்ஷரின் மகள். என் அன்னை வழியில் மச்சர்குலத்தவள்” என்றாள் சம்வகை. அவளை வியப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவள் “உங்கள் வருகையை அஸ்தினபுரி ஏற்கிறது. தாங்கள் அரண்மனைக்குச் சென்று அரசியை காணலாம். உங்கள் வருகை அரண்மனைக்கு ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது” என்றாள். “இப்போர்சூழ்கையை அமைத்தவர் எவர்?” என்றான் நகுலன். “நான்தான்” என்று அவள் சொன்னாள். அவன் தலையசைத்தபின் முறுக்கவிழ்ந்து நின்றிருந்த கைவிடுபடைகளை ஒரு நோக்கு பார்த்துவிட்டு “அவற்றின் பொறிகளுக்கு சில கணக்குகள் உண்டு. அவ்வகையில் சுழற்றினாலொழிய அவற்றை அவிழ்க்க முடியாது. கோட்டைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அவை கற்பிக்கப்படும். கோட்டைப் பொறுப்பில் ஷத்ரியர்கள் அன்றி பிறரை அமைக்கலாகாது என்பது நெறி” என்றான்.

“இங்கே ஷத்ரியப் பெண்டிர் மிகக் குறைவு” என்று சம்வகை சொன்னாள். “இங்கு வந்த நாள் முதல் நான் இப்பொறிகளை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். சிறுஅகவையிலிருந்தே இவற்றை நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். இவை எவ்வண்ணம் அமைந்திருக்கும் என என் உள்ளத்தில் தோன்றியதோ அவ்வண்ணமே அமைந்திருந்தன. இவற்றின் பொறிச்சுழல் கணக்குகள் எனக்கு முன்னரே தெரிந்திருந்து நினைவில் மீண்டது போலவே உணர்ந்தேன்” என்றாள். நகுலன் “நீ மச்சகுலத்தவள் என்றா சொன்னாய்?” என்றான். “ஆம், என் அன்னையை தந்தை தென்திசையில் மச்சர்நாட்டிற்குச் சென்றபோது கண்டு பெண்பணம் அளித்துப் பெற்று மணந்து கொண்டுவந்தார்” என்றாள். நகுலன் “சம்வகை என்றால் கொண்டுசெல்பவள். அனலுக்கு ஊர்தியாகும் காற்றின் மகள்” என்றான். புன்னகைத்து “நன்று, உன் தந்தைக்கு தெய்வங்கள் வகுத்த தருணத்தில் இப்பெயரைச் சூட்டவேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கிறது” என்றபின் புரவியில் ஏறிக்கொண்டான். பின்னர் மூக்கைச் சுளித்து “நகரில் ஏதேனும் எரிகிறதா என்ன?” என்றான். “இல்லையே” என்று அவள் சொன்னாள். நகுலன் “நெடும்பொழுதாகவே வெந்த மண்ணின் வாடை என் மூக்குக்குத் தெரிகிறது” என்றான். “ஆம், எனக்கும் தெரிகிறது. வடமேற்குக் காற்றில் அந்த மெல்லிய மணம் உள்ளது… சில தருணங்களில் அது அடுப்பிலேற்றிய புதுக்கலம்போல் உள்ளத்திற்கு உகந்த நினைவுகளையும் எழுப்புகிறது” என்றாள் சம்வகை.

நகுலன் புன்னகைத்துவிட்டு குதிரையை கிளப்பினான். அவள் கோட்டைவாயிலில் நின்றாள். அவன் உள்முற்றத்திலிருந்து அரசப்பெருவீதியை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் நுழைந்தபோது மிகத் தொலைவில் மின்னலின் வெளிச்சம். அதில் மாளிகைக்குவடுகள் ஒளிகொண்டு அணைந்தன. அவன் செவிநிறைக்கும் இடியோசையை கேட்டான். மிக அருகிலென மின்னல் வெட்டி நிலம் ஒளிகொண்டு அதிர்ந்து அணைந்தது. இடியோசை கோட்டைச்சுவர்மேல் எதிரொலித்துச் சூழ்ந்தது. மழை அணுகிவருவதுபோல் ஓசை கேட்டது. மீண்டும் ஒரு மின்னலும் இடியும் எழுந்தன. அஸ்தினபுரியின் தெருக்களில் எவரும் இருக்கவில்லை. புரவிச்சாணியும் கூலப்புழுதியும் சொட்டிய எண்ணையும் கலந்து மணக்கும் அந்தத் தெருக்கள் நெடுங்காலம் புழுதி படிந்து கிடக்கும் பொருட்களைப்போல் மணம்கொண்டிருந்தன. மழை அணுகி வருகிறதா? அல்லது பிறிதொரு படையா அது?

அவன்மேல் மழை அறைந்த பின்னர்தான் மழை என உணர்ந்தான். வீர்யவான் “மழை!” என்றான். ஆனால் இன்னொரு படைவீரன் அலறினான். வீரர்கள் நிலைகுலைய புரவிகள் திசையழிந்து தங்களைத்தாங்களே சுற்றிக்கொண்டன. என்ன ஆயிற்று என்று நகுலனுக்குப் புரியவில்லை. மழை வெம்மைகொண்டிருந்தது. கோடையின் மெல்லிய தூறலில் இருப்பதுபோன்ற மூச்சுத்திணறச் செய்யும் ஆவிமணம். அதன்பின் அவன் திடுக்கிடலுடன் கண்டான், வீர்யவானின் உடல் கொழுங்குருதியால் முழுக்காட்டப்பட்டிருந்தது. கையைத் தூக்கிப் பார்த்தான். விரல்நுனியிலிருந்து செங்குருதி சொட்டியது. “குருதிமழை!” என்று வீர்யவான் கூவினான். “வானிலிருந்து கொட்டுகிறது குருதி.” நகுலன் புரவியை அருகில் இருந்த காவல்மாடத்தை நோக்கி செலுத்தினான். அதன் கூரைக்குக் கீழே ஒண்டிக்கொண்டு பெய்துகொண்டிருந்த மழையை நோக்கினான். விண்ணில் அதற்கு நிறமில்லாததுபோல் தோன்றியது. ஆனால் கூரைவிளிம்பிலிருந்து செந்துளிகள் சொட்டின. புரவிகளையும் வீரர்களையும் செம்மை தழுவி வழிந்தது.

அவன் கூரையிலிருந்து சொட்டிய செந்நீரை கையால் அள்ளி முகத்தருகே கொண்டுவந்து முகர்ந்தான். இளவெம்மை இருந்தாலும் அது குருதியின் மணம் கொண்டிருக்கவில்லை. வெந்த மண்ணின் மணம். அவன் “இது நெடுந்தொலைவில் காந்தாரப் பாலையில் இருந்து வந்த புழுதிமுகில் வானில் பனித்து விழுந்த மழை” என்றான். மழை நின்று கூரைவிளிம்பு சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. “ஆம், செந்நிறச் சேறுதான்” என்றபடி வீர்யவான் அருகே வந்தான். இன்னொரு வீரன் தன் உடலை கையால் வழித்து வீசியபடி “அல்லது வேறுவகை குருதி” என்றான். “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று வீர்யவான் எரிச்சலுடன் கேட்டான். “மானுடக்குருதி அல்ல. விலங்குகளின் குருதியும் அல்ல. விண்ணிலிருந்து பொழியும் வேறு குருதியாக இருக்கலாமல்லவா? தேவர்களோ கந்தர்வர்களோ குருதி பொழிந்திருக்கலாம்” என்று அவன் சொன்னான். “உழுதிட்ட வயல்களில் தழை புளித்த ஏழாம் நாள் இதைப்போலவே செங்குருதி எழுவதுண்டு. வயல் பூப்பது என்பார்கள்” என்றான் இன்னொருவன். “வாயை மூடு… நாங்கள் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் பேசாதே” என்று வீர்யவான் சீறினான்.

நகுலன் மீண்டும் கிளம்பியபோது நகரமெங்கும் திறந்திருந்த அனைத்தும் குருதி வடித்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டான். மரங்களில் இலைகள் குருதி உதிர்த்தன. இல்லங்கள் குருதி சொட்டின. மாளிகைக்குவடுகள் வானின் ஒளியில் குருதி வழிய நின்றன. சுவர்கள் குருதி வடித்தன. புரவிகள் பிடரியும் மயிரும் சிலுப்பி குருதித்துளிகளை உதிர்த்தன. ஆனால் வடமேற்கிலிருந்து தொடர்ந்து வீசிய வெங்காற்று அவர்களை விரைவிலேயே உலரச் செய்தது. காற்றில் நீர்த்துளிகள் பறந்து சுவர்கள் மேல் பட்டு உலர்ந்தன. வழிந்து கோடாகி மறைந்தன. அவர்களின் உடைகள் பறக்கத் தொடங்கின. குழல் அலைபுரளலாயிற்று. இருமுறை உடைகளை உதறியபோது செம்புழுதி பறந்தது. “செம்புலத்தில் எங்கோ இருந்து மண் எழுந்து வந்து இங்கே விழுகிறது, விந்தைதான்” என்றான் வீர்யவான்.

நகுலன் அரண்மனை வளாகத்தை அடையும்போது நன்றாகவே வானம் வெளுத்துவிட்டிருந்தது. வெயில் சரியவில்லை என்றாலும் கண்கூசுமளவுக்கு ஒளி இருந்தது. ஆனால் எங்கும் மழையீரம் தென்படவில்லை. வானிலிருந்து காற்று நின்று கீழிருக்கும் காற்றே சுழலத் தொடங்கியது. இறுதிக் காவல்மாடத்தில் மட்டுமே காவல்பெண்டுகள் இருந்தனர். அவர்கள் அவர்களை நிறுத்தி அவனை அடையாளம் கண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்தனர். முதிய பெண் உள்ளே ஓடி அங்கே இருந்த இன்னொருத்தியிடம் சொல்ல அவள் எழுந்து வந்து நோக்கி மேலும் திகைத்தாள். ஓர் இளம்பெண் “அரண்மனைக்கு செய்தி சொல்வோம்” என்றாள். “அரண்மனையிலிருந்து ஏற்கெனவே செய்தி வந்துவிட்டது” என்று இன்னொருத்தி சொன்னாள். “என்ன செய்தி?” என்றாள் முதியவள். “அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்றால்…” என அவள் இழுக்க “நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதல்ல இங்கே கேள்வி” என்றாள் முதியவள். “எனில் நீங்களே முடிவு செய்க! எனக்கென்ன இழப்பு?” என்றாள் அவள். “வாயை மூடு” என்றாள் முதியவள். “நீங்கள் மூடுங்கள் வாயை…” என்று அவள் திருப்பிச் சீறினாள்.

நகுலன் புன்னகையுடன் நின்று அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் “என்ன ஆயிற்று?” என்றான். “பொறுத்தருள்க அரசே, அரண்மனையிலிருந்து ஆணை வந்திருக்கிறது. முழவொலியாக அது எழுந்ததை நானும் நினைவுகூர்கிறேன். இந்த அறிவிலாப் பெண் அந்த ஆணையை தெளிவுறக் கேட்கவில்லை. இன்னொரு முறை உறுதி செய்யாமல் என்னால் முடிவு எடுக்க முடியாது” என்று முதுமகள் சொல்ல இளையவள் “இங்கே காவல்மாடத் தலைவியாக இருந்து ஆணையிட மட்டும் தெரிகிறது. ஆணைகளை கேட்கவேண்டியது நீங்கள்” என்றாள். “நீ வாயை மூடு முதலில். வெளியே வந்து பேசாதே என பலமுறை உன்னிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்” என்றாள் முதியவள். “முதலில் வேற்றாள் முன்னிலையில் என்னிடம் கூச்சலிடக்கூடாது. அதை நானும் சொல்லியிருக்கிறேன்.” முதுமகள் எழுந்துகொண்டு “உள்ளே போடி” என்றாள். “முடியாது, என்ன செய்யவிருக்கிறீர்கள்?” முதுமகள் “நான் அரண்மனைக்கு செய்தி சொல்வேன். உன்னை கழுவிலேற்றுவேன்” என்று உடைந்த குரலில் கூச்சலிட்டாள். “நீயும்தான் என் அருகே வந்து அமர்வாய். அரண்மனையின் ஆணையை கேட்காமலிருந்தமைக்காக.”

நகுலன் சிரித்தபடி “அம்மணி, ஒன்று சொல்லவா? எங்களை கோட்டைக்காவல்பெண்ணான சம்வகை உள்ளே அனுப்பியிருக்கிறாள். அவளுக்கு ஆணை சென்றிருக்கிறது. அதே ஆணையை நீங்களும் கடைபிடியுங்கள்” என்றான். “ஆனால்…” என முதுமகள் தயங்க “ஏதாவது கேள்வி வருமென்றால் அவள் மறுமொழி சொல்லட்டும். நீங்களும் அவளையே பொறுப்பேற்க வைத்துவிடலாம்” என்றான் நகுலன். ஒரு பெண் “சம்வகை திமிர்பிடித்தவள்… அவளுக்கு தான் பேரரசி திரௌபதி என்று நினைப்பு” என்றாள். முதுமகள் மாறிமாறி நோக்கி குழம்பி பின்னர் சலிப்புடன் “எனக்குத் தெரியவில்லை” என்றாள். இளம்பெண் “உள்ளே செல்லவிடுவது மட்டுமே ஒரே வழி… இதுகூடத் தெரியவில்லை கிழவிக்கு” என்றாள். “நீங்கள் உள்ளே செல்லலாம், அரசே” என்றபின் முதுமகள் எழுந்து இளையவளிடம் “எவளை கிழவி என்றாய்? அறிவிலி… உன் குலம் என்ன?” என்று கூச்சலிடத் தொடங்க நகுலன் உள்ளே நுழைந்தான். வீர்யவான் வாயில் படிந்த புழுதியை துப்பிவிட்டு “புழுதிக்காற்று” என்றான். அதற்குள் காற்றில் புழுதி பெருகி அவர்களைத் தாக்க கண்களை மூடி கையால் மூக்கையும் பொத்திக்கொண்டு தலைகுனிந்தனர்.

புழுதி வானிலிருந்துதான் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. “புழுதிமழையா?” என்று ஒரு வீரன் கேட்டான். “மண் பொழிகிறது” என்றான் இன்னொருவன். “புழுதிமுகில் இப்போது நேரடியாகவே விழுகிறது” என்றான் நகுலன். அவர்கள் அரண்மனையின் விரிந்த முற்றத்தை அடைந்தனர். எங்கும் ஒதுங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. அரண்மனை பெருமுற்றத்தில் நான்கு பல்லக்குகளும் இரண்டு புரவிகளும் மட்டுமே நின்றன. அதன் கல்பரவிய வெளி ஒளிகொண்டு விரிந்திருக்க அதன் மேல் புழுதி பொழிந்தது. மெல்லிய காற்றில் செம்புழுதி சுழிகளாக சுழன்றபடி நகர்ந்தது. பின்னர் சிற்றலைகளாக எழுந்து சென்றது. நீர் என்றும் நெருப்பு என்றும் தன்னைக் காட்டியது. புழுதியே இருளாக மாறியது. செந்நிறம் விழிகள் முன் திரையென ஆகியது. நகுலன் தலைகுனிந்து தன் உடலையே தனக்கு கூரையென ஆக்கி விரைந்த அடிகளுடன் நடந்து அரண்மனையின் முகப்பை அடைந்தான். அவனுடைய படைவீரர்கள் பலர் ஆங்காங்கே நின்றுவிட்டிருந்தார்கள். அவன் கூரைக்குக் கீழே வந்ததும் சுவர் நோக்கி நின்று மூச்சை இழுத்துவிட்டான். பின்னர் படிகளில் ஏறி உள்ளே சென்றபின் வெளியே பார்த்தான். புழுதித்திரை வானிலிருந்து தொங்கவிடப்பட்டதுபோல நின்று மெல்ல ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

அரண்மனையின் காவல்பெண்டு தலைவணங்கினாள். “நான் அரசியரை பார்க்கவேண்டும். முதலில் அஸ்தினபுரியை பொறுப்பேற்று ஆளும் அரசி பானுமதியை. அதன் பின்னர் அவருடைய ஒப்புதலுடன் பேரரசி காந்தாரியை” என்று நகுலன் சொன்னான். அவள் “தாங்கள் இங்கேயே சற்று பொறுத்திருக்கும்படி கோருகிறேன், அரசே. நான் அரசியின் ஒப்புதல் பெற்று வருகிறேன்” என்றாள். அவள் நிலைகுலைந்து போயிருந்தாள். வெளியே செந்நிற மரவுரித்திரை என நின்றிருந்தது புழுதிமழை. அவள் திரும்பித்திரும்பி நோக்கியபடி மேலே செல்ல புழுதிக்குள் இருந்து நகுலனின் படைவீரர்கள் ஒவ்வொருவராக உள்ளே வந்தனர். “ஒருவன் விழுந்துவிட்டான்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “அவன் மூச்சுத்திணறி இறந்துவிட்டிருக்கக் கூடும்.” இன்னொரு காவலன் “இருவர் விழுந்தனர், படைத்தலைவரே. நாம் ஒருவனை மட்டுமே பார்த்தோம்” என்றான். “இன்னொருவனும் விழுந்திருக்கக் கூடும்” என்று பிறிதொருவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே புழுதிக்குள் இருந்து ஒருவன் கிழித்தெழுந்தவனாக வந்து அவர்கள் முன் விழுந்து உடலை சுருட்டிக்கொண்டான். இருமியபடி தோள் அதிர்ந்தான். “அவனை உள்ளே இழுத்துச்செல்க!” என்றான் வீர்யவான்.

புழுதியை அவர்கள் உதறிக்கொண்டிருந்தபோதே வானில் ஒரு மூடி விழுந்ததுபோல புழுதிமழை நின்றது. திரை அறுந்து விழுவதுபோல் இறுதிப்பொழிவு மண்ணை அடைந்தது. மெல்லிய செம்புகைபோல புழுதியின் எச்சம் காற்றில் நின்றது. பின்னர் ஒலிகள் துலங்கத் தொடங்கின. அலறல்களும் கூச்சல்களும் முழவுகளும் முரசுகளும் சேர்ந்து ஒலிக்கும் ஓசையும். “கால்நாழிகைப் பொழுதுகூட பொழிந்திருக்காது, அதற்குள் இறந்து மீள்வதுபோல உணர்ந்துவிட்டோம்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “அது ஒரு முகில் அப்படியே வந்தமைந்ததுதான்” என்றான் இன்னொரு காவலன். “முன்பும் இப்படி நடந்துள்ளது என்று சூதர்கதைகளில் கேட்டிருக்கிறேன்” என்றான் இன்னொருவன். அச்சமா வியப்பா என்று அறியாத கிளர்ச்சியுடன் அவர்கள் உடல் பரபரத்தனர். “ஊழியில் மண்மழை பொழியும் என்று கேட்டுள்ளேன். கார்த்தவீரியனின் மதுரா மண்மாரியில் மூழ்கி அழிந்தது என்பார்கள்.” நகுலன் முகம்சுளித்து நோக்க அவர்கள் பேச்சை நிறுத்தினர்.

நகுலன் முற்றத்தை பார்த்தான். பாலை நிலப்பரப்புபோல செம்புழுதி அலையலையாகப் படிந்து விரிந்திருந்தது. வற்றிய ஆற்றின் சேற்றுப்பரப்புபோல. கூரைவிளிம்பிலிருந்து அப்போதும் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. விரைவிலேயே அது நின்றபோது காற்று பெரும்பாலும் தெளிந்து ஒளிகொண்டிருந்தது. நகுலன் அதை எந்த உணர்வும் இல்லாமல் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். இன்னொரு காற்று வந்து அப்புழுதிப் படலத்தை அள்ள அது செம்பட்டு பரவி உலைவதுபோல அசைந்து பின் சுருண்டு மாளிகையின் வடக்குச்சுவர் நோக்கி சென்றது. சுவர் அருகே புழுதி குவிந்து வந்தறையும் அலை என மேலும் எழ முயன்றது. பின்னர் கொதிப்படங்கி அமைந்தது. முற்றத்தின் கல்லடுக்குகள் தெளியத்தொடங்கின. குதிரைகள் தலைதாழ்த்தி புழுதியை உடலில் இருந்து உதறிக்கொண்டன. பல்லக்கின் மேலிருந்து செந்நிற ஆவி என புழுதி பறந்தது. காவல்மாடத்திலிருந்து ஒரு பெண் வெளியே சென்று எதிர்முனை நோக்கி குனிந்தபடி ஓடினாள். எவரோ எவரையோ கூவி அழைத்தனர்.

வீர்யவான் “என்ன நிகழ்கிறது, அரசே?” என்றான். நகுலன் ஒன்றும் கூறவில்லை. மேலிருந்து ஏவல்பெண்டு ஒருத்தி படிகளில் கீழிறங்கி வந்து தலைவணங்கி “சற்றே பொறுத்திருக்கும்படி அரசியின் ஆணை, அரசே. அரண்மனையில் இன்று காலை முதலே எண்ணியிராதவை நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. முதற்புலரியிலேயே அரசியரில் எழுவருக்கு கரு கலைந்தது. அதன்பின் அரசியரின் கருக்கள் அனைத்துமே கலைந்துகொண்டிருக்கின்றன. அரசி அகத்தளத்திற்கு சென்றிருக்கிறார்கள்…” என்றாள். நகுலன் “எத்தனைபேர் கருவுற்றிருந்தனர்?” என்றான். “மருத்துவச்சி பேசுவதைக் கேட்டேன். ஆயிரத்தவரில் நாநூற்றி எழுபத்தேழுபேர் கருவுற்றிருந்தனர்.” நகுலன் சொல்லின்றி அவளை நோக்கினான். “அனைத்துக் கருக்களுமே கலைந்துவிட்டன என்று சொல்லப்பட்டது. நான் அதை உறுதியாக அறியேன்” என்று அவள் சொன்னாள். “என்ன ஆயிற்று?” என நகுலன் கேட்டான்.

“ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றை சொல்கிறார்கள். கடுந்துயரில் அவர்கள் ஊணும் உறக்கமும் ஒழிந்தமையால் என்று முதலில் சொன்னார்கள். இந்தக் குருதிமழையும் புழுதிக்காற்றும் அவர்களின் மூச்சை நிறுத்தியிருக்கலாம் என்றனர். அனைவருமே கொடுங்கனவுகள் கண்டிருக்கிறார்கள். பதினொரு ருத்ரர்கள் நகரில் நுழைந்துள்ளதாக சொல்லப்படுகிறது. இன்று மாலை பதினொருவருக்கும் குருதிபலி கொடுத்து கொடைநிறைவு செய்யவேண்டும் என்று நிமித்திகர் சொன்னார்.” அவள் திரும்பச் சென்றபடி “அரசி அறைக்கு வந்ததும் நான் வந்து அழைக்கிறேன், அரசே. இங்கே புழுதியற்ற இடத்தில் தாங்கள் சற்று அமரலாம்” என்றாள். நகுலன் “நான் காத்திருக்கிறேன்” என்றான். வீர்யவான் “நான் விழித்திருக்கிறேனா என்பதே ஐயமாக இருக்கிறது” என்றான். கீழே விழுந்து கிடந்தவன் இருமுறை இருமி உடலை நெளித்தபின் அமைதியடைந்தான். அவன் முகத்தை தொட்டுநோக்கிய காவலன் “இறந்துவிட்டான்” என்றான்.

எதிர்முனையிலிருந்து இரு ஏவற்பெண்டுகள் புழுதியை துடைப்பத்தால் மெல்ல கூட்டியபடி வந்தனர். மிகக் குறைவாகவே புழுதி சேர்ந்தது. மிகமிக மென்மையானது. அவர்களுக்குப் பின் இரு பெண்கள் மரவுரியை நீரில் நனைத்து தரையைத் துடைத்தபடியே வந்தார்கள். ஈரம்பட்டதுமே புழுதி குருதியாக மாறியது. வளைந்த குருதிக்கோடுகள் விரிந்து விரிந்து அலையாக மாறி கூடத்தை மூடின. அவன் அக்குருதித்தடங்களை நோக்கியபடி நின்றிருந்தான். மரவுரி நீருடன் வளைந்தமைந்தபோது சிறிய செங்குமிழிகள் தோன்றி வெடித்தன. அவன் போதும் என கைகாட்டினான். ஏவற்பெண்டு வியப்புடன் நோக்க “செல்க!” என அவன் ஆணையிட்டான். அவர்கள் வணங்கி மேலும் தயங்க “நாங்கள் சென்றபின் நிகழட்டும்” என்று நகுலன் சொன்னான். அவர்கள் அகன்ற பின்னரும் மரத்தரையில் குருதி வடிவங்கள் எஞ்சியிருந்தன. அலைகளாக படிந்திருந்தவை உலரத்தொடங்கியபோது வெவ்வேறு வடிவங்கள் கொண்டன. முகங்களாக தெளிந்தெழுந்தன.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 54

கோட்டையின் காவல்மாடங்களில் வெறிப்புடன் செயலற்று ஆங்காங்கே அமர்ந்திருந்த பெண்டிர் நடுவே சம்வகை மட்டும் ஊக்கம் மிகுந்தவளாக அலைந்துகொண்டிருந்தாள். கைவிடுபடைகளின் மேலேறி ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த அவளைக் கண்டு முதுமகள் ஒருத்தி வாய்மேல் கைவைத்து நகைத்து “முட்களின்மேல் பட்டாம்பூச்சிபோல தெரிகிறாய்” என்றாள். அவள் நகைத்துக்கொண்டு குதித்திறங்கி கோட்டைமேல் ஏறிச்சென்றாள். பெண்கள் அவளை வெறித்த நோக்குடன் பார்த்தனர். ஒவ்வொருவரும் சற்றுமுன்னர்தான் அழுது முடித்தவர்கள் போலிருந்தனர். எல்லா குரல்களிலும் எப்போதும் சற்று அழுகை இருந்தது. எந்தப் பேச்சும் உளமுலைந்த விம்மலில் சென்று முடிந்தது. அவள் எவரிடமும் பேச விழையவில்லை. தன் தனியுலகில் கோட்டைமேல் அலைந்துகொண்டிருந்தாள். முழுக் கோட்டையையும் சுற்றிவந்து பார்த்தாள். தன்னோரன்ன இளையோரை மட்டும் உடன் சேர்த்துக்கொண்டாள். மெல்லமெல்ல கோட்டையே அவள் ஆட்சிக்கு வந்தது. அவளுடைய ஆணைகளுக்காக அனைவரும் காத்திருந்தனர்.

அதற்கேற்ப போரின் இறுதி நாட்களில் எல்லைப்புறங்களில் கலவரங்கள் உருவாயின. தெற்கே கிராதர்கள் காடுகளிலிருந்து வந்து தாக்குவதாக செய்தி வந்தது. வடமேற்கே யவனர்களின் சிறுகுழுக்கள் கூர்ஜர சிந்து விரிநிலங்களைக் கடந்துவந்து தாக்கினர். ஆகவே சாலைகளிலிருந்து மூத்த பெண்டிரின் படைகள் ஒருங்குதிரட்டப்பட்டு அங்கே அனுப்பப்பட்டன. கோட்டைக்காவலில் இருந்தவர்கள் அந்த இடங்களுக்கு சாலைக்காவல்களுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். எல்லைக்காவல் மாடங்கள் அனைத்தும் கைவிடப்பட்டு படைகள் சிறிய இறுக்கமான அலகுகளாக ஆக்கப்பட்டன. சாலைகளில் எதிர்பாராதபடி தோன்றும் காவல்படைக் குழுக்களே சாலையை பாதுகாத்தன. அவர்களின் மீதான அச்சம் நிலைநிறுத்தப்படுவதன் பொருட்டு சாலையில் வணிகரல்லாத எவர் தென்பட்டாலும் அக்கணமே கொல்லப்பட்டு சாலையோரங்களிலேயே கழுவேற்றப்பட்டார்கள். அயல்சூதரும் அலையும் துறவியரும் சாலைகளில் நடமாட தடைவிதிக்கப்பட்டது. மலைப்பொருள் விற்கும் காட்டாளர் தங்களுக்கு வகுக்கப்பட்ட இடங்களில் மட்டுமே நின்றுகொள்ளவேண்டும் என்று வகுக்கப்பட்டது. அச்சத்தால் ஆளப்பட்ட சாலைகள் ஓசையிழந்து செத்த பாம்பென வளைந்து கிடந்தன.

ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் குறைந்துகொண்டிருந்த படைகளைக் கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் பெருகி வந்த எதிர்ப்புகளை வெற்றியுடன் எதிர்கொண்டு அஸ்தினபுரியை உறுதியுடன் பானுமதி நிலைநிறுத்தினாள். “பத்து துரியோதனர்களுக்கு நிகரானவர் அரசி” என்று முதுமக்கள் சொல்லிக்கொண்டார்கள். “ஆண்கள் கைபதறும் பொழுதுகளில் பெண்கள் பதினாறு கைகளுடன் எழுகிறார்கள்” என்றனர் சூதர். கனகர் “அரசர் துரியோதனன் ஆயிரம் கண்கள் கொண்டவர். அரசியோ இந்நிலத்தின் அனைத்து மணற்பருக்களையும் விழிகளாக ஆக்கிக்கொண்டவர்” என்றார். ஒவ்வொரு நாளும் அரசி காலையிலும் மாலையிலும் கோட்டைக்கு வந்தாள். பலமுறை அவளிடமே நேரடியாக ஆணைகளை விடுத்தாள், பின்னர் அரசாணைப்படி சம்வகை கோட்டையின் முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டாள். அவளுக்கு கோலும் தலைப்பாகையும் குடிப்பெயரும் அளிக்கப்பட்டது. அவள் கோட்டையில் தன் அறையிலும் கோட்டையின்மேலிருந்த நோக்குமாடத்திலுமாக வாழத்தொடங்கினாள்.

களச் செய்திகள் வருந்தோறும் பானுமதி மாறிக்கொண்டிருப்பதை அவள் கண்டாள். அவள் மேலும் மேலும் அமைதிகொண்டவளாக ஆனாள். விழிகள் சோர்ந்து தடித்திருந்தாலும் குரல் தாழ்ந்து உறுதியுடன் ஒலித்தது. ஆனால் படிகளிலேறும்போது அவள் மூச்சிளைத்தாள். வெண்ணிறமான தடித்த உடலில் வியர்வை பளபளத்தது. சுருண்ட குழல்கள் சூழ்ந்த வட்ட முகம் பனித்த வெள்ளிக் கலம்போலத் தெரிந்தது. அவளுக்கு பானுமதியின் தோற்றம் மேல் எப்போதுமே ஈர்ப்பு இருந்தது. சிறிய பாதங்கள், சிறிய கைகள், மிகச் சிறிய கொழுத்துருண்ட விரல்கள். செம்மொட்டு போன்ற உதடுகள். அவள் கைகளை ஆட்டி நடந்து வருகையில் உருள்வதுபோல தோன்றினாள். மைந்தரைப் பெற்று நிறைந்த அன்னை என்றன்றி அவளைப்பற்றி எவரும் எண்ணமுடியாது. ஆனால் அவள் அந்நிலத்தையே முழுதாட்சி செய்துகொண்டிருந்தாள். மிகத் தாழ்ந்த குரலில் உதிரிச்சொற்களில் அவள் இடும் ஆணை விண்ணில் இடிமுழக்கம் எழுவதுபோல் அஸ்தினபுரியெங்கும், அதன் விரிந்த புறநிலமெங்கும் ஒலித்தது.

போர்முடிவு நாட்களில் அவள் மிகவும் வெளிறிவிட்டிருந்தாள். காலையின் ஒளி அவள்மேல் பட்டபோது அது பளிங்கென அவளுடலுக்குள் ஊடுருவுவதுபோலத் தோன்றியது. சிறிய காதுகள் சிவந்து ஒளிகொண்டிருந்தன. அவளால் நிற்க முடியவில்லை. ஓரிரு சொற்களுக்குப் பின் மெல்ல படிகளில் இறங்கிச் சென்றாள். ஒவ்வொரு படியாக இறங்கிச்செல்லும் அவளை சம்வகை நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள். மேலும் ஒரு நாளில் போர் முடிந்துவிடும் என அவள் அறிந்திருந்தாள். அது முறைப்படி அறிவிக்கப்படவில்லை என்றாலும் நகரில் அனைவருமே அதை அறிந்திருந்தார்கள். ஒவ்வொருநாளும் நகரம் மூழ்கும் மரக்கலம் என அமிழ்ந்துகொண்டே இருப்பதைப்போலத் தோன்றியது. கோட்டைமேல் நின்று நகரை நோக்கும்போது விழிதொடும் எல்லைவரை ஓர் அசைவுகூட தென்படாதிருந்தது. எங்கோ தெரிந்த அசைவுகூட அந்த அசைவின்மையை கூட்டியே காட்டியது. கொடிகள் பொருளின்றி படபடத்துக்கொண்டிருந்தன. உதிரிப்பறவைகள் சோர்ந்து காற்றில் அலைக்கழிந்தன. அங்காடிகளும் தெருக்களும் ஓய்ந்தபோது நகரிலிருந்த பெரும்பாலான பறவைகள் அகன்றுவிட்டிருந்தன.

பல நாட்களாகவே நகர்மேல் குளிர்ந்த காற்று நிறைந்திருந்தது. வானம் எப்போதுமே இடிமுழக்கத்துடன் மங்கலடைந்து பரவியிருக்க அவ்வப்போது சிறிய மின்னல்கள் வெட்டி ஓய்ந்தன. பெருமழை ஒன்று இதோ இதோ என பொருமிக்கொண்டே இருந்தது. காற்றில் குளிரை ஊடுருவிக்கொண்டு அவ்வப்போது நீராவி வெக்கை வந்து வீசி காதுமடல்களில் ஆவியை பரப்பியது. காற்று அசைவற்றபோது ஆவியின் எடையால் மூச்சுத் திணறுவது போலிருந்தது. பதினெட்டாம் நாள் காலை களத்தில் மிகச் சிலரே எஞ்சியிருக்கிறார்கள் என்றும் அன்றைய போரில் பெரும்பாலும் எவருமே எஞ்சப்போவதில்லை என்றும் அனைவரும் அறிந்தனர். எவர் வந்து சொன்னார்கள், எவ்வண்ணம் அச்செய்தி பகிரப்பட்டது என அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. எவரும் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அவள் எண்ணியதுபோல அது நகரில் கடுந்துயரை உருவாக்கவில்லை. அசைவற்ற நீரில் விழுந்த இலை என சிற்றலையை உருவாக்கி அதுவும் அமைந்தது. ஏற்கெனவே அனைவரும் ஆழ்ந்த உளச்சோர்வில் இருப்பும் இன்மையுமற்ற நிலையை அடைந்திருந்தனர். விழிகளில் நீர் வற்றி சிலைவெறிப்பு கூடியிருந்தது.

“அவர்கள் அனைவருமே முன்னரே கைம்பெண்களென ஆகிவிட்டிருக்கின்றனர்” என்று பிரபை சொன்னாள். “நோக்கு, அவர்கள் தங்கள் மைந்தர்களை எப்போதும் தழுவிக்கொண்டே இருக்கின்றனர். அவ்வப்போது சீற்றம்கொண்டு அவர்களை தள்ளியும் விடுகிறார்கள். எழுந்து சென்று அடித்து நொறுக்குகிறார்கள். அப்போது அவர்களின் விழிகளை நோக்கினால் மைந்தரை அடித்தே கொன்றுவிடுவார்கள் என்று தோன்றும்.” சம்வகை ஒவ்வொரு முகமாக நோக்கினாள். பெண்களின் முகங்களில் இத்தனை மங்கலமின்மை தோன்றக்கூடும் என அவள் எண்ணியிருக்கவில்லை. அவர்கள் நெற்றிப்பொட்டும் வளையல்களும் கழுத்தணிகளும் கொண்டிருந்தார்கள். ஆயினும் ஒவ்வொரு கோணத்திலும் அந்த மங்கலமின்மை தெரிந்தது. “அவர்கள் இப்போது காத்திருப்பது ஓர் உறுதிப்பாட்டுக்காக. அது வந்ததும் வெடித்துக் கதறி அழுவார்கள். சடங்குகள் இயற்றுவார்கள். நாற்பத்தொரு நாள் கைம்மைநோன்பு கொள்வார்கள். அதன்பின் மீண்டும் முளைத்தெழுவார்கள். பெண்கள் முருங்கைமரம்போல. எங்கும் எப்படியும் முளைத்தெழுவார்கள்” என்று முதிய காவல்பெண்டான சரசை சொன்னாள்.

பதினெட்டாம் நாள் மாலை போர் முடிந்த செய்தி முழவுகள் வழியாகவே அஸ்தினபுரியை வந்தடைந்தது. தலைக்குமேல் ஒரு பேய் கடந்துசெல்வதுபோல அது போய் அரண்மனையை அடைந்தது. அரண்மனை முன்னரே கற்பாறை அடுக்கென உறைவு கொண்டிருந்தது. அரண்மனையிலிருந்து எச்செய்தியும் எழவில்லை. பிரபை “அங்கிருந்து ஏதேனும் அறிவிப்பு வரும் என நான் எண்ணவில்லை” என்றாள். “அரசர் உயிருடன் இருக்கிறார். அவருடைய இறப்புச் செய்தி இன்னமும் வரவில்லை. அவர் உயிருடனிருப்பது வரை போர் முடியவில்லை என்றே பொருள்” என்றாள் பிரக்யை. “இனி எவ்வகையில் நிகழும் இப்போர்?” என்றாள் சம்வகை. “எவ்வண்ணம் வேண்டுமென்றாலும் நீளலாம். அரசர் என்ன எண்ணுகிறார் என்று தெரியவில்லை. நாம் காத்திருப்போம்” என்றாள் பிரக்யை. நகரமே மேலும் செய்திக்காகக் காத்திருந்தது. அஞ்சி பதுங்கியிருக்கும் விலங்கின் முன்கோட்டி கூர்ந்த செவிகளைப்போல கோட்டை காவல்மாடங்கள் நோற்றிருந்தன. இரவுகளும் பகல்களும் ஒற்றைக் கணத்தின் நீள்வடிவு என கடந்துசென்றன.

மறுநாள் காலை பானுமதி கோட்டைக்காவலை நோக்க வரவில்லை. அரண்மனையிலிருந்து எந்த ஆணையும் எழவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொன்றும் ஏற்கெனவே நன்கு வகுக்கப்பட்டிருந்தமையால் சீராக நிகழ்ந்தன. சம்வகை காலையில் முழுக் கோட்டையையும் நடந்தே நோக்கினாள். காவலிருந்த மகளிருக்கான ஆணைகளை பிறப்பித்தாள். கோட்டையின் மாடங்களில் வில்லுடன் அமர்ந்திருந்தவர்களை ஊக்கமூட்டி ஓரிரு சொல் உரைத்தாள். மீண்டும் தன் சிற்றறைக்குத் திரும்பி அரண்மனையிலிருந்து ஆணை ஏதும் வந்துள்ளதா என்று நோக்கினாள். களைப்புடன் பீடத்தில் சாய்ந்து அரைத்துயிலில் ஆழ்ந்தபோது அவளுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. புரவியில் வந்திறங்கிய வீரன் ஒருவன் அவள் அருகே வந்து “அரசர் களம்பட்டார், அச்செய்தியுடன் வந்திருக்கிறேன்” என்றான். “அரசரா? எங்கே?” என்று அவள் கேட்டாள். “தொலைகாட்டில், அவர் அஞ்சனைமைந்தர் அனுமனால் கொல்லப்பட்டார்” என்று அவன் சொன்னான். “அவர் உடல் எங்கிருக்கிறது?” என்று அவள் கேட்டாள். “அதை உடன்கொண்டு வந்துள்ளோம்” என்று அவ்வீரன் சொன்னான்.

அவன் கன்னங்கரிய வடிவம் கொண்டிருந்தான். தலையில் காகத்தின் இறகை சூடியிருந்தான். காதுகளில் எலும்பாலான தோடு. கழுத்தில் பற்களைக் கோத்துச் செய்த வெண்மணி மாலை. அவள் “நீங்கள் யார்?” என்றாள். “என்னை கலியன் என்பார்கள். இவர்கள் என் தோழர்” என்று அவன் சொன்னான். அவன் கைகளுக்குக் கீழே கரிய சிறகுகள் இருப்பதை அவள் கண்டாள். அவன் கைகாட்ட கழுதையை இழுத்துக்கொண்டு வந்தவர்களின் தோள்களிலும் கரிய சிறகுகள் இருந்தன. அவர்கள் அருகணைந்தபோது அனைவரும் வெண்பற்கள் தெரிய சிரித்துக்கொண்டிருப்பதை அவள் கண்டாள். நோக்க நோக்க செறியும் விந்தையான ஒரு இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. புரவியின்மேல் துரியோதனன் அமர்ந்திருந்தான். “அரசர் சாகவில்லை!” என்று அவள் சொன்னாள். “இல்லை, அவர் இறந்துவிட்டார். இது அவருடைய இன்னொரு வடிவம்” என்று கலியன் சொன்னான். துரியோதனனும் எலும்புக் குழைகளும் பல்மணி மாலையும் அணிந்திருந்தான். அவள் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் நோக்கியிருக்க அவர்கள் நகருக்குள் நுழைந்தார்கள்.

அவள் விழித்துக்கொண்டு திகைத்து சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தாள். பின்னர் களைத்த கால்களுடன் படிகளில் ஏறி மேலே சென்றாள். நகரின் சோர்வை நோக்கிக்கொண்டு நின்றாள். அது பின்மாலையா அந்தியா என்றே ஐயமாக இருந்தது. அப்போதுதான் அவள் முழவுச்செய்தியை கேட்டாள். அது துரியோதனனின் இறப்பை அறிவித்தது. அங்கிருந்த பெண்களில் அவள் மட்டுமே அச்செய்தியை பகுத்துணரும் விழிப்பு கொண்டிருந்தாள். ஒருகணம் ஏற்பட்ட பரபரப்புக்குப் பின்னர் அவள் சோர்ந்து கோட்டை விளிம்பில் அமர்ந்தாள். அரண்மனையில் உச்சிமாடத்திலிருந்து செய்தி பெறப்பட்டது என்று முரசு முழங்கி அறிவிக்க முழவுச்செய்தி ஓய்ந்தது. எங்கிருந்து வருகிறது அது? காடு உறுமி அதை சொல்கிறதா? “ஆம், நான் அவரை உண்டுவிட்டேன். என் வயிற்றில் அவர் செரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்” என்கிறதா அது? அந்தக் கணத்தின் வெறுமை தாளாமல் அவள் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு கோட்டைமேல் நடக்கத் தொடங்கினாள். மேற்குக் கோட்டைவாயிலில் நின்று தொலைவில் தெரிந்த ஏரி நோக்கி அம்புகளை தொடுக்கலானாள். அம்புகள் சென்று விழ விழ அவள் இயல்படைந்தபடியே வந்தாள்.

அந்தியில் தன்னந்தனியாக கோட்டைமேல் சம்வகை அமர்ந்திருந்தாள். சூழவும் காவல்மகளிர் இருந்தபோதிலும் அவர்கள் இல்லை என்றே தோன்றிக்கொண்டிருந்தது. காலையிலிருந்தே காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. வானம் தொலைவில் இடிமுழங்க, தென்மேற்கு வானில் மின்னல்கள் அவ்வப்போது அதிர்ந்து அமைய, ஒளியூறியும் மங்கலாகவே இருந்தது. காற்று தென்மேற்கிலிருந்து வீசியபோது அதில் நீர்த்துளிகள் இருந்தன. வடகிழக்கிலிருந்து திரும்ப வீசியபோது வெக்கை படர்ந்திருந்தது. நகரத்தின்மேல் கண்கூசாத ஒளி விரவியிருந்தாலும் இருள் மூடியிருப்பதாகவே தோன்றியது. எங்கும் ஓசையேதும் இல்லை. அரண்மனையிலிருந்து பொழுதுமணிகள் ஒலிக்கவில்லை. நகரமெங்கும் நிறைந்திருந்த ஆலயங்கள் எதிலும் வழிபாடுகள் நிகழவில்லை. அரசரின் இறப்புச்செய்தி அஸ்தினபுரியை வந்தடைந்த அதே கணத்தில் அப்படியே உறைந்துவிட்டிருந்தது காலம்.

அரசருக்கான சடங்குகள் எதையும் அப்போது செய்யமுடியாது என சம்வகை அறிந்திருந்தாள். அவருடைய இறப்பை முறைப்படி பாண்டவர்களின் தூதர்கள் உறுதிசெய்ய வேண்டும். அல்லது அவருடைய உடல் அஸ்தினபுரிக்கு வந்துசேர வேண்டும். அல்லது கௌரவக் குலத்து மூத்தவர்கள் அவ்விறப்பை ஏற்பதாக அறிவிக்கவேண்டும். அஸ்தினபுரியின் குடியவையில் அச்செய்தி முன்வைக்கப்பட்டு குடியவையால் ஏற்கப்படவேண்டும். அதன் பின்னரே அரசரின் மறைவை முறைப்படி அறிவிக்கும் முரசுகள் முழங்கமுடியும். அரசருக்கான நீர்க்கடன்கள் தொடங்கும். அவரை விண்ணேற்றும்பொருட்டு வீடுபேறுச் சுடர்கள் ஆலயங்களில் ஏற்றப்படும். அஸ்தினபுரி முறைப்படி துயர்நோன்புகளை கடைக்கொள்ளும். பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து நாடுகளுக்கும் அச்செய்தி தூதர்கள் வழியாக முறைப்படி அறிவிக்கப்படும். முழவுச்செய்தி வந்துசேர்ந்த பின்னரும் ஒற்றர்கள் எவரும் வந்து அதை உறுதிசெய்யவில்லை.

அச்செய்தியை முந்தைய நாளே அஸ்தினபுரி உள்ளூர எதிர்பார்த்திருந்தமையால் எவ்வகையிலும் அது அதிர்ச்சியை உருவாக்கவில்லை. போர் மூத்துக்கொண்டே இருக்க வந்தடைந்த செய்திகளால் ஆழ்ந்த உளச்சோர்வுக்கு ஆளான நகரத்தில் கூடுதலாக எந்த சோர்வையும் அது விளைவிக்கவுமில்லை. வறண்ட விழிகளில் வெறிப்புடன் கலைந்த தலையும் வீங்கிய முகமுமாக பெண்டிர் தங்கள் பணிகளை ஆற்றினர். இல்லங்களில் பெரும்பாலானவை திறந்தே கிடந்தன. நகரில் பெரும்பாலான விளக்குநிலைகளில் சுடர் ஏற்றப்படவில்லை. உளச்சோர்வைப்போல் எளிதில் தொற்றிப் பரவும் பிறிதொன்றில்லை. மானுடரைப் போலவே நகரமும் உளச்சோர்வடைகிறது. மானுடரைப் போலவே அதுவும் தற்கொலை செய்துகொள்ளக்கூடும். இந்நகரின் மாளிகைமுகடுகள் குமிழிகள்போல உடைந்தமையக்கூடும். தூண்கள் சரிந்து கூரைகள் நிலம்படிந்து இது மணலில் நுரையென வற்றி மறையக்கூடும்.

அப்போதுதான் அவள் அந்த விந்தையான மணத்தை உணர்ந்தாள். எரிமணம். அவளுக்கு அது குருதியின் மணம் என்று தோன்றியது. பின்னர் வெயிலில் நெல்காயப்போடும் மணம் என மாறியது. வெவ்வேறு நினைவுகளாகவே அந்த மணம் தன்னை காட்டியது. சிதல்புற்றுமண்ணின் மணமா அது? இல்லை, பொங்கல் இடுவதற்காக செய்யப்பட்ட புதுக் களிமண் அடுப்பில் அனல்படும்போது எழும் மணம். வடமேற்கிலிருந்து வந்த காற்றில் அந்த மணம் இருந்தது. அவள் மடியில் வில்லுடன் அமர்ந்திருந்தாள். படுத்துத் துயின்று நெடும்பொழுது ஆகிவிட்டிருந்தமையால் அமர்ந்ததுமே அவள் துயில்வது வழக்கம். துயிலிலும் அவள் செவிகள் மேலும் கூர்கொண்டிருக்கும். சிறு ஒலியிலேயே அவள் விழித்தெழுவாள். ஒலிக்காதவற்றைக் கூட துயிலில் அவள் கனவு என உணர்வாள். காவலுக்கு அரைத்துயில்போல் உகந்தது பிறிதில்லை என அவள் எண்ணுவதுண்டு.

மெல்லிய குறட்டையொலியுடன் தலை தொய்ய அவள் துயின்றுகொண்டிருந்தபோது கோட்டைக்குள் பதினொருவர் நிரையாக நுழைவதைக் கண்டாள். “யார்?” என்றாள். அவர்கள் அவளை நோக்காமல் கடந்துசென்றனர். உடலெங்கும் சாம்பல் பூசியவர்கள். புலித்தோலாடை அணிந்து தலையில் பன்றிப்பல் பிறை சூடி முப்புரி வேலேந்தி தோளில் பரவிய சடைமுடியுடன் கடந்துசென்றனர். அவர்களைத் தொடர்ந்து கரிய நாய்கள் சிவந்த நாக்குகளை நீட்டியபடி நிழல்களெனச் சென்றன. உடுக்கின் ஓசை எங்கோ ஒலித்தது. வெந்த மண்ணின் வாடை எழுந்தது. மிக அருகில் எரியெழுந்ததுபோல் வெக்கை உடலைத் தொட்டது. அவள் விழித்தெழுந்து இருளை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். உள்ளம் திடுக்கிட்டு பின் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. காட்டுக்குள் அவள் எதையோ பார்த்தாள். எதை என உள்ளம் பரபரத்துத் துழாவிக்கொண்டிருந்தபோது அவள் மூன்று எரியம்புகள் எழுந்து ஒன்றையொன்று தொட்டு அமைவதைக் கண்டாள்.

அதன் பொருள் புரிந்ததும் அவள் எழுந்து காவல்மாடம் நோக்கி ஓடினாள். மென்புலரி எழுந்துவிட்டிருந்தது. கண்துலங்கும் ஒளியில் புது மழையின் நீர்ப்பரப்போ என முற்றம் துலங்கியது. அதில் முந்தைய நாள் இரவில் கோட்டையை மூடிய பின் வந்துசேர்ந்த வணிகர்கள் தங்கள் கூடாரங்களை கழற்றிச் சுருட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவள் காவல்மாடத்தின் தூணைப் பற்றியபடி மறைந்து நின்று சூழ்ந்திருந்த காட்டை நோக்கினாள். காடு அப்போதும் நிழற்குவைகளாகவே தெரிந்தது. அதற்குள் எந்த உருவையும் அவளால் விழியுருவகம் செய்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆயினும் அவள் நோக்கிக்கொண்டே நின்றாள். மீண்டுமொரு முறை எரியம்புகள் எழுந்தமைந்தன. அவள் நீள்மூச்செறிந்தாள். அதற்குள் பிரபை எழுந்து ஓடி அவளை அணுகி “என்னடி? என்ன செய்தி அது?” என்றாள். “நம்மை தாக்கவிருக்கிறார்கள். சற்று பெரிய படை.” அவள் மூச்சிழுத்து “எவர்?” என்றாள். “அவர்கள்தான் வென்றுவிட்டார்களே? அவர்களுக்காகத்தான் கோட்டை காத்திருக்கிறது.” சம்வகை “கொள்ளைப்படை என எண்ணுகிறேன்” என்றாள். “கிராதர்களா?” என்றாள் பிரபை. சம்வகை மறுமொழி சொல்லவில்லை.

“வணிகர்களுக்காக கோட்டையை திறக்கவிருக்கிறார்கள். எச்சரிக்கை இல்லாமையால் இரவெல்லாம் திட்டிவாயில் திறந்துதான் இருந்தது…” என்று பிரபை பதற்றத்துடன் சொன்னாள். “நாம் கோட்டையை திறக்கவேண்டாமென ஆணையிடவேண்டும். அரண்மனைக்கு எச்சரிக்கை அளிக்கவேண்டும்…” சம்வகை “பொறு” என்றாள். பிரபை “நாம் இங்குள்ள நிலைமையை அறிவோம். இந்தக் காவல்பெண்டுகள் பல நாட்களாகவே பிச்சிகளைப்போல் இருக்கிறார்கள். இப்போது எங்கிருக்கிறோம் என்றே அறியாதவர் போலிருக்கிறார்கள். நகரில் இன்று வாளேந்தி எதிர்நிற்கும் ஆற்றல்கொண்டவர்கள் எவருமில்லை” என்றாள். “நீ என் ஆணையை கடைக்கொள்” என்று சம்வகை சொன்னாள். “கோட்டை திறக்கப்படட்டும்.” பிரபை சில கணங்கள் கூர்ந்து நோக்கியபின் தலையசைத்தாள். அவள் கீழே செல்ல சம்வகை காட்டை நோக்கியபடி நின்றாள். ஒளி நன்றாக விரிந்தாலும்கூட காட்டுக்குள் எவரும் இருப்பதை காணமுடியாது என்று தோன்றியது.

கோட்டைவாயிலைத் திறக்கும் யானைகள் இரண்டு தலையை ஆட்டியபடி மணியோசையுடன் வந்தன. அவை அப்பணியை புதிதாகக் கற்றுக்கொண்டவை என்பதனால் அதில் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அப்பொழுதை எதிர்பார்த்து அரைநாழிகைக்கு முன்னரே ஒருங்கி காத்திருந்தன. சங்கிலி அவிழ்க்கப்பட்டதும் அவை தாங்களாகவே கிளம்பி சுழலாழி நோக்கி சென்றன. அவற்றை நடத்திவந்த யானைப்பாகர் குலத்துப் பெண்ணுக்கு பன்னிரு அகவைகூட இருக்காதென்று தோன்றியது. அவள் துரட்டியையும் குத்துக்கம்பையும் வெறுமனேதான் கையில் வைத்திருந்தாள். யானைகள் ஆழிகளின் அருகே வந்து நின்றன. இரு யானைகளையும் நடத்திய பெண்கள் பிரபையின் கொடியசைவை நோக்கி விழிதூக்கி காத்திருந்தனர். பிரபை கொடியை அசைப்பதற்கு முன் மேலே நோக்கினாள். சம்வகை தலையசைக்க அவள் கொடியை அசைத்தாள். யானைகள் செவிகளை வீசியபடி துதிக்கையால் ஆழிகளின் கைப்பிடிகளைப் பிடித்துச் சுழற்ற முனகலோசையுடன் கோட்டைக் கதவுகள் திறந்தன.

பிரபை கீழிறங்கிச் சென்று காவல்முகப்பில் இருந்த பெண்டிரிடம் ஆணைகளை பிறப்பித்துவிட்டு மேலே வந்தாள். “நீ இங்கே நில்… காடுகளிலிருந்து கொள்ளையர்படைகள் திரண்டு கோட்டை நோக்கி வரத் தொடங்கும்போது கொடியசைத்துக் காட்டு. அவர்கள் பெருமுற்றத்தின் பாதியை அடையும்போது மீண்டும் கொடியை அசைத்துக்காட்டு” என்றபின் சம்வகை படிகளில் இறங்கினாள். அவளுடைய ஆணையை புரிந்துகொள்ளாமல் பிரபை திகைப்புடன் நோக்கியபின் காவல்மாடத்தில் ஏறி நின்றாள். சம்வகை யானை செலுத்திய பெண்களை அணுகி அவர்களிடம் ஆணைகளை இட்டாள். அவர்கள் கைவிடுபடைகளை அச்சத்துடன் நோக்கியபின் தலைவணங்கினர். அவள் கைவிடுபடைகளின் மேடையின்மேல் ஏறி நின்றாள். மையகோட்டைக் கதவம் திறந்ததும் வணிகர்களின் வண்டிகள் உள்ளே வரத்தொடங்கின. ஓரிரு வண்டிகளே இருந்தன. அஸ்தினபுரி சுங்கம் வாங்குவதை பானுமதியின் ஆணைப்படி நிறுத்திவிட்டிருந்தமையால் வெறுமனே நோக்கி உள்ளே அனுப்பினர். தலைச்சுமை வணிகர்கள் சிலர் உள்ளே சென்றனர். பின்னர் கோட்டைவாயில் பெரிய வெண்திரை என வானைக் காட்டி எழுந்து நின்றது. அதனூடாக வந்த காற்று குளிராக தழைமணத்துடன் வீசியது.

வெளியே மெல்லிய முழக்கம் கேட்டது. பிரபை கொடியை வீசினாள். காவல்மகளிர் அஞ்சிக் கூச்சலிட்டபடி படைக்கலங்களை நோக்கி ஓடினர். ஒருத்தி சம்வகையை நோக்கி ஓடிவந்தாள். “தாக்குதல்! படைகள் வருகின்றன! தாக்குதல்!” என்று கூவினாள். கோட்டைக்கு மேல் முரசுகள் முழங்கத் தொடங்கின. முறையான ஆணையில்லாமையால் அவை தனித்தனியாக ஒலிக்க வெற்று முழக்கமே எழுந்தது. அது அஸ்தினபுரியின் ஒழிந்த தெருக்களில் புலப்படா நதியென பெருகி ஓடியது. பெண்கள் பலர் கூச்சலிட்டனர். சிலர் கோட்டைமேலிருந்து இறங்க முயன்று நழுவி விழுந்தனர். முரசுகள் நகரின் அலறல் என ஒலித்தன. அரண்மனையிலிருந்து எரியம்பு ஒன்று மேலெழுந்து என்ன என்று உசாவியது. பிரபை இரண்டாம் கொடியை ஆட்டினாள். சம்வகை யானை நடத்துவோரை நோக்கி கையசைத்து ஆணையிட்டாள். தானே சென்று ஆழியொன்றை சுழற்றினாள். அது இறுகி இருந்தது. ஆனால் சற்றே அசைந்ததும் அவளையும் தூக்கிக்கொண்டு சுழன்றது. அதன் நெடுவில் தழைந்து செவிகளைக் கிழிப்பதுபோன்ற கூர்கொண்ட நாணோசையை எழுப்பியது. அதிலிருந்து நூறு நீளம்புகள் எழுந்து வானிலேறி அப்பால் சென்றன.

யானைகள் இழுத்த சகடங்களால் இயக்கப்பட்ட கைவிடுபொறிகளிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான சிறிய அம்புகள் பறவைக்கூட்டம்போல வானிலெழுந்தன. மின்னியபடி அப்பால் சென்று இறங்கின. யானைகளும் சம்வகையும் கைவிடுபடைகளின் அனைத்துச் சகடங்களையும் இயக்கிக்கொண்டே இருந்தனர். அவள் மூச்சுதழைய களைத்து ஆழி மேலேயே சரிந்தபோது கோட்டைக்கு அப்பால் போர்க்குரல்கள் அடங்கிவிட்டிருந்தன. வாளை உருவியபடி அவள் கோட்டைவாயிலை நோக்கிச் சென்றாள். அம்புபட்டு ஒருக்களித்து ஓடிவந்த புரவியிலிருந்து பாய்ந்து இறங்கி வாளுடன் கோட்டைக்குள் நுழைந்த தனிவீரனை எதிர்கொண்டு அவன் வெட்டை ஒழிந்து தன் வாளால் அவன் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினாள். அவன் வெட்டுவாயிலிருந்து கொப்பளித்த குருதி அவள் முகத்திலும் நெஞ்சிலும் வெம்மையுடன் வழிய அவள்மேல் விழச் சரிந்தான். அவள் அவனை ஒழிந்து வெளியே சென்று நோக்கினாள். விரிந்த முற்றமெங்கும் பல்லாயிரம் பேர் மண்ணோடு நீளம்புகளால் அறையப்பட்டிருந்தனர். இடைவெளியே இல்லாமல் விழிதொடும் தொலைவுவரை தைத்து நின்றிருந்த அம்புகள் நாணல்வெளியென காட்சியளித்தன.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 53

அஸ்தினபுரியின் கோட்டைக்குமேல் சம்வகை காவலர்தலைவியாக அமர்ந்திருந்தாள். அஸ்தினபுரியின் யானைக்கொட்டிலில் அவளுடைய அன்னையும் தந்தையும் பணிபுரிந்தனர். அவள் தந்தை யானைப்பாகனாக இருந்தார். பின்னர் யானைகளை பயிற்றுபவராக ஆனார். அவளை இளங்குழந்தையாகவே யானைக்கொட்டிலுக்கு கொண்டுசெல்வதுண்டு. ஒரே மகள் என்பதனால் இல்லத்துள் நிறுத்தாமல் அவளை செல்லுமிடமெங்கும் கொண்டுசென்றார். “நம் குடியில் மைந்தரே ஈமச்சடங்கு செய்ய முடியும்… ஆனால் நீ எனக்கு அதை செய்வாய் என்றால் நான் நிறைவடைவேன்” என்று அவர் அவளிடம் ஒருமுறை சொன்னார். “நான் செய்கிறேன்… இப்போதே செய்கிறேன்” என்று அவள் சொல்ல அவர் வெடித்து நகைத்து மனைவியிடம் “கேட்டாயா, இப்போதே செய்கிறேன் என்கிறாள்” என்றார். “போதும் வீண்பேச்சு” என்று அவள் நொடித்தாள்.

தந்தை போருக்குச் சென்ற பின்னர் யானைக்கொட்டில் ஒழிந்தது. ஒருமுறை அவள் யானைக்கொட்டிலை நோக்கச் சென்று அங்கிருந்த வெறுமையைக் கண்டு அஞ்சி ஓடிவந்தாள். இரு நாட்களில் அன்னை பண்டசாலைப் பணிக்கு அரசியின் ஆணைப்படி அனுப்பப்பட்டாள். அஸ்தினபுரியிலிருந்து இறுதிப் படைப்பிரிவும் கிளம்பிச் சென்றதும் நகரத்தின் காவல் முழுமையாகவே முதிய படைவீரர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தது. அவர்களை அரசி பானுமதியின் ஆணைகள் வழிநடத்தின. கோட்டைக்காவலுக்கும் அங்காடிக்காவலுக்கும் முதியவர்கள் நிறுத்தப்பட்டனர். தளர்ந்த உடல்களுடன் சுருங்கிக்கூர்ந்த விழிகளுடன் ஆடும் குரல்களில் ஆணைகளை இட்டபடி அவர்கள் காவல் காத்தனர். தங்கள் முதுமையை அவர்கள் அறிந்திருந்தமையால் தங்களையே அஞ்சினர். ஆகவே மேலும் கடுமையாக இருந்தனர். ஒவ்வொன்றையும் மும்முறை நோக்கி உறுதி செய்தனர். நகரமே விசையழிந்து மெல்ல செல்லத் தொடங்கியது.

முதிய ஆலமரத்தின் வேர் என அஸ்தினபுரியை பானுமதியின் ஆணைகள் சென்று கவ்வி இறுக்குகின்றன என்று சூதர்கள் கூறினர். நாடெங்கும் அரசியின் ஆணைகள் செல்லச் செல்ல மேலும் படைவீரர்கள் தேவைப்பட்டனர். தொலைவிலுள்ள ஊர்களிலும் அங்காடிகளிலும் அங்குள்ள முதியோர் காவல்பணி இயற்றினர். ஆனால் வணிகப்பாதைகளில் கள்வர்களின் தாக்குதல்கள் தொடங்கியபோது முதிய படைவீரர்கள் சிறிய அணிகளாக சாலைக்காவலுக்கும் கானெல்லைக் காவலுக்கும் செல்ல ஆணையிடப்பட்டனர். ஊர்க்காவல்பணி பெண்டிரிடம் அளிக்கப்பட்டது. காவல்மாடங்களில் முறைவைத்து அவர்கள் அமர்ந்தனர். அவர்களுக்கான நெறிகளும் தொடர்புமுறைகளும் வகுக்கப்பட்டன. எரிந்தழிந்த காட்டின் அடியிலிருந்து விதை முளைத்து புதிய காடு எழுவதுபோல மற்றொரு அஸ்தினபுரி உருவாகி வந்தது.

அஸ்தினபுரியின் நகர்க்காவலுக்கென பெண்களால் ஆன பதினெட்டு காவல்படைகள் உருவாக்கப்பட்டன. ஏற்கெனவே சற்றேனும் படைக்கலப்பயிற்சி பெற்ற பெண்கள் நான்காகப் பகுக்கப்பட்டு மூன்று பங்கினர் முதலில் காவலுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். ஒரு பங்கினர் படைக்கலப்பயிற்சி பெறாதவர்களை பயிற்றுவிக்க நிறுத்தப்பட்டார்கள். பதினைந்து அகவை முடிந்த மங்கையர் அனைவரும் படைப்பயிற்சிக்கு வந்தேயாகவேண்டும் என அரசாணை எழுந்தது. சம்வகை ஒவ்வொருநாளும் அரண்மனையை ஒட்டிய பெருமுற்றத்திற்குச் சென்று அங்கே படைப்பயிற்சி பெற்றாள். சீர்நடையிட்டுச் செல்லவும், படையாணைகளை அறிந்து பணியவும், அடிப்படைக் குழூக்குறிகளை உணரவும் அவளுக்கு கற்பிக்கப்பட்டது. முதலில் மறவரும் இடையரும் உழவரும் குடிகளாகப் பிரிந்து நின்றே படைபயின்றனர். புரவியில் அவர்களைப் பார்வையிட வந்த அரசி பானுமதி அனைத்துப் பெண்களையும் ஒன்றாக்கவேண்டும் என்றும் அகவை, உடலளவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவர்களை பிரித்துப் பயிற்சியளிக்கவேண்டும் என்றும் ஆணையிட்டாள்.

சம்வகை ஷத்ரியகுலத்து முதுமகளாகிய பிரத்யையின் குழுவில் சேர்ந்தாள். அங்கே வாளேந்தவும் ஈட்டி எறியவும் வில்லேந்தவும் கற்பித்தனர். முதல் இரண்டு நாட்களிலேயே எவருக்கு எந்தப் படைக்கலம் இயல்வது என்று கண்டடைந்தனர். சம்வகைக்கு உகந்தது வில்லே என படைபயிற்றுவித்த பிரத்யை சொன்னாள். வில்லை முன்னரே அறிந்திருப்பதுபோல சம்வகை எண்ணினாள். அதை கையிலெடுக்கையிலேயே நிமிர்வு ஒன்று வந்தது. பெண்ணுடலில் இருந்து வெளியேறி பிறிதொரு உருவாக ஆகிவிட்டது போலிருந்தது. வில்லேந்தும்போது அவள் தோள்களும் இடையும் நிலைமாறின. வில்லை தோளிலிட்டு நடக்கையில் கால்கள் இழுத்துக்கட்டப்பட்ட வில் என மண்ணில் ஊன்றின. நோக்கு கூர்கொண்டது. சேய்மைகள் தொலைவிழந்து அண்மைகளாயின. “என் கைகள் பலமடங்கு நீண்டுவிட்டதுபோல் உணர்கிறேன். அதோ அந்த மரத்திலிருக்கும் காய் எனக்கு இப்போது கையெட்டும் தொலைவிலுள்ளது” என்று சம்வகை சொன்னாள்.

“படைக்கலம் பயில்பவர்கள் முதலில் அடைவது மிகையான ஊக்கத்தை. அதை கடந்துசெல்க! படைக்கலம் நம் கை என ஆகவேண்டும். கையை என நாம் அதையும் மறந்துவிட்டிருக்க வேண்டும். தேவையானபோது அதுவே எழுந்துவந்து போரிடவேண்டும்” என்று பிரத்யை சொன்னாள். ஆனால் அவள் எந்நேரமும் வில்லுடன் இருந்தாள். வில்லை தன் உடலில் உணர்ந்துகொண்டே இருந்தாள். “வில் இல்லாதபோது குறையை உணர்கிறேன். வில்லால் நிரப்பப்படும் ஓர் இடம் என்னுள் இருந்திருக்கிறது” என்று அவள் சொன்னாள். “அம்புடன் நானும் பறக்கிறேன். இலக்கடைந்து துள்ளுகிறேன்… இனி என்னால் வில் இன்றி வாழ முடியாதென்று எண்ணுகிறேன்” என்று அவள் சொன்னபோது அவள் தோழி பிரபை “வில்லேந்தும் ஆண்கள் சற்றே பெண்மை கொள்வதுண்டு என்று சொல்வார்கள். நீ ஆண்மையை சென்றடைகிறாய்” என்றாள். “வில்லுக்கு ஆணென்ன பெண்ணென்ன? அது ஒரு தெய்வம். அதற்கு வழிபடுபவர்களே தேவை” என்றாள் சம்வகை.

“வில் பெண்ணுக்குரியதல்ல. முலை பெண்ணை வில்லேந்த முடியாமலாக்குகிறது என்பார்கள். வில்லேந்தும் வேட்டுவப் பெண்டிர் சிலர் முலைகளை அறுத்தெறிவதுண்டு” என்று பிரபை சொன்னாள். அவளும் அதை உணர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முலைகள் சிறியவை. ஆயினும் ஒவ்வொரு அம்புக்கும் அவையும் சேர்ந்து உலைவது நிலையழிவை உருவாக்கியது. “உடல் துறக்காமல் பெண் செலுத்தும் வில்வகை ஒன்று எங்கேனும் இருக்கக்கூடும்” என்று அவள் சொன்னாள். “அந்த வில் பெண்ணுடலின் வளைவுகளை அறிந்ததாக இருக்கும். தோள்வல்லமையால் அன்றி இடைவல்லமையால் விசைபெற்றுக்கொள்வதாக இருக்கும்.” இன்னொரு பெண் “அந்த அம்புகள் மென்மையாக முத்தமிடுபவையாக இருக்குமா?” என்றாள். சம்வகை சீற்றத்துடன் திரும்பி நோக்க அவள் சிரித்தபடி அகன்றாள். “அத்தகைய வில்லை நான் ஒருநாள் ஏந்துவேன். நோக்குக!” என்றாள் சம்வகை.

பிரபை சிரித்து “இந்தப் போர் முடிந்ததுமே பெண்கள் படைமுகப்பிலிருந்து அகற்றப்படுவர். அவர்களுக்கு படைக்கலப் பயிற்சியும் அளிக்கப்படாது. சூத்திரர்கள் அனைவரும் படைக்கலம் பறிக்கப்படுவர். இது இடர்க்காலம் அளிக்கும் விடுதலையே. இவ்விடுதலை ஒரு மாயை” என்றாள். அவளும் அதை அறிந்திருந்தாள். ஆகவே சொல்லடங்கி கற்பனையில் சிறு பொழுது அமர்ந்திருந்துவிட்டு “ஒருவேளை இப்போரில் ஆண்கள் அனைவருமே இறந்துவிட்டிருந்தால் பெண்களே ஆளும் அஸ்தினபுரி அமையக்கூடும் அல்லவா? அரசி பானுமதியோ பேரரசி திரௌபதியோ இதை ஆள்வார்கள். பெண்களாலான படைகள், பெண்கள் அமர்ந்திருக்கும் அரசவை…” என்றாள். “நாம் மைந்தரைப் பெறுவோம். அவர்கள் வளர்ந்து நம்மிடமிருந்து நகரை பெற்றுக்கொள்வார்கள்” என்று பிரபை சொன்னாள். “நாம் மைந்தரையே பெறாவிட்டால்?” என்றாள் சம்வகை. “ஒரு தலைமுறையுடன் அஸ்தினபுரி முடிந்துவிடவேண்டுமா என்ன?” சம்வகை எரிச்சலுடன் “ஆண்குழந்தைகளை ஈன்றதுமே கொல்வோம். இங்கே பெண்கள் மட்டும் போதும்” என்றாள். பிரபை சிரித்துக்கொண்டு அவளைத் தழுவி “அதன்பின் காதலுக்கும் காமத்திற்கும் என்ன செய்வோம்?” என்றாள். “போடி” என அவளை உதறிவிட்டு சம்வகை நடந்து அகன்றாள்.

அஸ்தினபுரி எங்கும் அரசாணை இல்லாமலேயே தற்கட்டுப்பாடு உருவாகி வந்தது. அவளுடைய அன்னை ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் கிளம்பிச்சென்று காவல்பணி முடிந்து அந்தியில் மீண்டு வந்தாள். அரண்மனையிலிருந்து ஊதியமென எதுவும் அளிக்கப்படவில்லை. கையிருப்பில் எஞ்சிய பொருளைக்கொண்டு உண்ணும்படி அரசியின் ஆணை கூறியது. முற்றிலும் உணவற்றோர் அரண்மனையின் ஊட்டுபுரைகளிலிருந்து ஒருவேளை உணவுபெற்று உண்ணலாம். ஆனால் ஊட்டுபுரைக்கு இரவலரும் நாடோடிகளும் சூதர்களும் மட்டுமே சென்றனர். குலத்தார் அங்கே செல்வது இழிவெனக் கருதப்பட்டது. “ஆனால் எவரும் உணவொழியவும் கூடாது. உடல்நலத்துடன் இருப்பது அரசருக்குச் செய்யும் கடன் என உணர்க!” என்று முரசறைவோன் அறிவுறுத்தினான். “உங்களுக்கு அளித்த அனைத்தையும் அரசு திரும்பக் கோருகிறது. அது கப்பம் அல்ல, விதைப்பு. அரசு என்பது கருவூலம் அல்ல உழுதிட்ட வயல். நூறுமேனி பொலிந்து உங்கள் கொடிவழியினருக்கு அது மீண்டுவருமென்று துணிக!”

அன்னை சம்வகையிடம் பகலில் தெற்குக் காட்டுக்குச் சென்று உண்ணுதற்கு ஏற்ற கிழங்குகளையும் காய்களையும் சிறிய ஊன்விலங்குகளையும் பறவைகளையும் சேர்த்துவரும்படி சொன்னாள். “இப்போர் இரண்டு நாட்களில் முடிவடையும் என்று சொன்னார்களே?” என்று அவள் அன்னையிடம் சொன்னாள். “எந்தப் போரும் எளிதில் முடியாது. போர் செருகளத்தில் முடிந்த பின்னரும் தெருக்களிலும் அங்காடிகளிலும் நீடிக்கும். அரண்மனைகளில் மேலும் விசைகொள்ளும். போரிலிருந்து விடுபட்டு விளைநிலங்கள் மீண்டும் உயிர்கொள்ள ஓராண்டாவது ஆகும். இந்தப் போர் நம் கணக்கில் முடிய இன்னும் பல ஆண்டுகளேனும் ஆகும். போர் அறிவிக்கப்பட்டதுமே களஞ்சியங்களை பூட்டிவிடவேண்டும் என்பதே நம் முன்னோர் கூற்று. ஒரு நாழி கூலத்தை அதிலிருந்து வெளியே எடுக்க முடியுமென்றால் ஒரு கைப்பிடி அளவே எடுக்கவேண்டும். ஒவ்வொன்றையும் சேர்த்துவைக்கவேண்டும். எதுவும் பெருகலாகாது, எதுவும் முற்றழியலும் ஆகாது. ஒரு குருவியோ சிறுபூச்சியோ கூட உணவின்றி அழியக்கூடாது” என்றாள் அன்னை.

படைப்பயிற்சிக்குப் பின் அந்தியில் ஒவ்வொருநாளும் அஸ்தினபுரியிலிருந்து அவளைப் போன்ற இளமகளிர் கூட்டமாக காடுகளுக்குள் சென்றனர். கிழங்குகளை கெல்லி எடுத்தனர். மரங்களில் ஏறி காய்களையும் கனிகளையும் கொய்தனர். தூண்டில் கொழுவில் சிறுபூச்சிகளை இரையெனப் பொருத்தி காட்டில் வீசி அவற்றைக் கவ்வி தொண்டைசிக்கும் பறவைகளை பிடித்து வந்தனர். இறுக்கிக் கட்டிய கிட்டிகளைக் கொண்டு முயல்களையும் சிற்றுயிர்களையும் பிடித்தனர். கவிழும் பானைகளைக் கொண்டு எலிகளை சிறைப்பற்றினர். மூங்கில்களை வளைத்து சுருக்குகள் அமைத்து மான்களை குடுக்கினர். “இன்று உணவு மிகுந்து கிடைக்கிறது. ஆயினும் நாம் அரையுணவையே உண்ணவேண்டும். பொறியிட்டு அல்லாமல் அம்பெய்து முயல்களையும் மான்களையும் பிடிக்கலாகாது. பிடிபட்டது பெண்விலங்கு என்றால் அதை விடுதலை செய்துவிடவேண்டும். கிழங்குகளில் ஐந்தில் ஒரு பங்கை அங்கேயே நட்டுவிட்டு வரவேண்டும். விதைகளில் ஏழிலொரு பங்கு காட்டில் விதைக்கப்படவேண்டும். நம் களஞ்சியம் அல்ல காடு. தெய்வங்கள் பயிரிடும் வயல் அது என்று உணர்க!” என்று அன்னை சொன்னாள். ஆனால் எலிகள் அளவிறந்து இருந்தன. அவற்றை உண்பதில் தடையில்லை என்று தோன்றியது. “அவ்வண்ணமல்ல, எலிகளை உண்பவை பல இருக்கலாம். எலிகள் மறைந்தால் அவையும் மறையலாம். அனைத்தும் அளவோடு என்பதே போர்நிலையின் நெறி” என்று அன்னை கூறினாள்.

போர் இரண்டாம் நாள் ஆனபோது முதிய படைவீரர்கள் அனைவரும் குருக்ஷேத்ரத்திற்குச் செல்லவேண்டும் என ஆணை எழுந்தது. அவர்கள் அங்கே காடுகாவலுக்கும் எல்லைமாடக் காவலுக்கும் தேவைப்பட்டார்கள். அவர்கள் சென்ற இடங்களில் சாலைக்காவலுக்கு முதிய பெண்டிர் சென்றனர். ஆகவே கோட்டைக்காவலுக்கும் அங்காடிக்காவலுக்கும் இளமகளிர் செல்லவேண்டியிருந்தது. சம்வகை முதலில் அரசமாளிகைக் காவலுக்குத்தான் அனுப்பப்பட்டாள். இல்லத்தில் அவள் மட்டுமே எஞ்சினாள். காவல் பணி முடிந்ததும் கானேகி உணவுசேர்த்துக் கொண்டுவரவேண்டும். அதன்பின் இரவில் அவள் வில்பயின்றாள். ஒருநாள் அரசி பானுமதி கொற்றவைப் பூசனைக்குச் சென்றபோது அவளும் உடன்சென்றாள். அரசி ஆலயம்தொழுது நின்றபோது அவள் தலைக்குமேல் ஆந்தை ஒன்று பறக்க ஒரே அம்பில் அவள் அதை வீழ்த்தினாள். அரசி என்ன நிகழ்ந்தது என உணரவில்லை என்று தோன்றியது. காவல்தலைவி “என்ன செய்தாய்?” என்றாள். “ஆந்தை மங்கலமில்லாப் பறவை… அது அரசிக்கு மேல் பறக்கலாகாது” என்று அவள் சொன்னாள்.

மறுநாள் அவளை கோட்டைக்காவல் பணிக்கு மாற்றும்படி அரசி ஆணையிட்டாள். அது பாராட்டா தண்டனையா என அவளுக்குப் புரியவில்லை. அதை பிரபை ஒரு தண்டனையாகவே எடுத்துக்கொண்டாள். “கோட்டைக்காவலில் இரவுபகல் என்பதில்லை. அங்கே சில பொழுதுகளில் இரண்டு நாட்கள்கூட பணியாற்ற வேண்டியிருக்கும்” என்றாள். அவள் அங்கே சென்றபோது விடுதலையையே உணர்ந்தாள். முதல்முறையாக கோட்டையை அணுகியபோது மெய்ப்புகொண்டாள். அதை அவள் பலமுறை பார்த்திருந்தாலும் அதன்மேல் ஏறியதில்லை. அது மாபெரும் யானைநிரைபோல கிடந்தது. யானைவிலாவின் சங்கிலி போன்று சிறிய படிப்புடைப்புகள் சரிந்து மேலேறிச் சென்றன. படிகளினூடாக அவள் மேலேறிச் சென்று அங்கே இருந்த காவலர்தலைவியிடம் தன் அரசாணையை காட்டியபோது அவள் “நீ வில்லவளா?” என்றாள். “ஆம்” என்று அவள் மறுமொழி சொன்னாள். “நமக்கு வில்லவரே தேவை… முதுமகள்களால் துயிலாமல் காக்கமுடியவில்லை. விழிக்கூரும் இல்லை” என்றாள்.

அவள் கோட்டைக்குமேல் வில்லுடன் சென்று நின்றாள். முதல்முறையாக கோட்டைக்கு அப்பால் விரிந்துகிடந்த மாமுற்றத்தையும் குறுங்காட்டையும் பார்த்தாள். அவள் உள்ளம் நெகிழ்ந்து உடல் பரபரத்தது. விழிவிலக்காமல் நோக்கியபடி பகல் முழுக்க சூழ்ந்துபறந்த காற்றில் அமர்ந்திருந்தாள். பறவையென எழுந்து காட்டுக்குமேல் சுழன்றாள். நகரை விழிகளால் அணைத்தாள். அத்தகைய விடுதலையை அதற்கு முன் அவள் அறிந்திருக்கவேயில்லை. வீடுகள் அத்தனை சிறிதாக ஆகிவிடுமென அவள் எண்ணியிருக்கவில்லை. சிறுசிறு பெட்டிகள்போல அவை தெரிந்தன. சிதல்புற்றுகள். அவற்றுக்குள் ஈரமும் இருளும் நிறைந்த அறைகள். அவற்றில் வாழ்ந்தனர் மகளிர். மீண்டும் அவற்றுக்குள் நுழைய முடியாது. என் உடல் பெருகிவிட்டிருக்கிறது. நான் என்னை மீண்டும் ஒடுக்கிச் சிறிதாக்கிக் கொள்ள இயலாது.

அவள் அன்னை காவல்பணியில் இருந்தபோது கிராதனொருவன் காட்டிலிருந்து தொடுத்த அம்புபட்டு உயிர்துறந்த செய்தி வந்தது. அவளுக்கு அச்செய்தி ஒரு சிறு உள்நடுக்காக மட்டுமே இருந்தது. கையிலிருந்த வில்லுடன் தரைநோக்கி அசைவில்லாது அமர்ந்திருந்தாள். பின்னர் நீள்மூச்சுடன் விடுபட்டு அனைத்து நினைவுகளையும் அப்படியே அள்ளி ஒதுக்கி உள்ளத்திலிருந்து நீக்கினாள். அன்றைய பணிகளை எண்ணிக்கொண்டாள். எழுந்து சென்று அவற்றை ஒவ்வொன்றாக செய்யத் தொடங்கினாள். விரைவிலேயே அதில் முற்றாக மூழ்கினாள். ஒவ்வொன்றையும் செய்ய அவள் தனக்குரிய வழி ஒன்றை கண்டடைந்திருந்தாள். அதை ஆண்கள் அவ்வகையில் செய்ய முடியாது என எண்ணிக்கொண்டாள். செயல் அவளை அகம் நிறையச் செய்தது. அவள் அன்றிரவு மீண்டும் இருளின் தனிமையில் தன் அன்னையை எண்ணிக்கொண்டபோது நெஞ்சு விம்மி விசும்பல் என தொண்டையில் எழுந்தது. விழிகள் நிறைந்தன. உடனே வில்லை எடுத்துக்கொண்டு கோட்டையினூடாக காவல்நடை செல்லத் தொடங்கினாள். சூழ்ந்திருந்த இருண்ட காட்டையும் அதன்மேல் பரவியிருந்த ஓரிரு விண்மீன்களையும் நோக்கிக்கொண்டே நடந்தாள்.

அதன்பின் அவள் அரிதாகவே வீட்டுக்குச் சென்றாள். கோட்டையிலும் அதன் அடியிலிருந்த சிற்றறைகளிலுமாக வாழ்ந்தாள். அம்பெய்து அவள் பறவைகளை வீழ்த்தினாள். அவற்றையே அனல்காட்டி அங்கே அமர்ந்து தோழியருடன் உண்டாள். கோட்டைமுகப்பின் கைவிடப்பட்ட சிறுகட்டடங்களை, அம்பேந்தி நின்றிருந்த கைவிடுபடைகளை, யானைகள் இழுக்கும் சகடங்களால் மூடப்படும் பெருங்கதவங்களை நோக்கி நோக்கி அறிந்தாள். ஒவ்வொருநாளும் அவள் அறிந்துகொள்ள ஏதேனும் இருந்தது. அவற்றை தோழியருடன் பகிர்ந்துகொள்ளத் துடித்தாள். ஆனால் அவர்கள் எதையும் கேட்கும் விழைவுகொண்டிருக்கவில்லை. அனைத்துப் பெண்டிரும் போருக்குச் சென்ற மைந்தரையும் கொழுநரையும் தந்தையரையும் மட்டும்தான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள். போருக்கு அவர்கள் கிளம்பும்போது அவர்கள் பெறப்போகும் வெற்றியையும் புகழையும் பற்றிய பேச்சுக்கள் மட்டுமே ஓங்கி ஒலித்தன. அப்போர் ஓரிரு நாட்களில் முடியும் என்று அனைவரும் நம்பினர். ஆகவே சாவுகுறித்த பேச்சே எழவில்லை. ஆனால் அனைவர் உள்ளத்திலும் சாவு பற்றிய எண்ணம் உறைந்திருந்தது. அவர்கள் கிளம்பிச்சென்று கண்மறைந்தபோது அதுவே முதலில் எழுந்துவந்தது.

முதல்நாள் போரே அவர்களின் உள்ளங்களை திகைக்கச் செய்தது. அதன் சாவு எண்ணிக்கை அங்கே வந்துசேர்ந்தபோது அது மிகையென்றே அவர்கள் எண்ணினார்கள். மீளமீளக் கேட்டு அதை உறுதிசெய்துகொள்ள முயன்றனர். கேட்கும்தோறும் எண்ணிக்கை கூடியது. அவர்கள் அதை ஐயம்கொண்டு பேசிப்பேசி பலமடங்காக குறைத்தனர். ஐயம் விலகியதும் அது பொங்கி பலமடங்காகியது. மீண்டும் ஐயம்கொண்டனர். அந்த அலைக்கழிவே அவர்களை சோர்வுறச் செய்தது. அவர்களுக்கு அணுக்கமானவர்கள் களம்பட்டிருக்கமாட்டார்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டார்கள். அதற்கு தங்கள் குடிமூத்தார் அருளும் தெய்வங்களின் துணையும் தங்கள் நற்செயல்களும் உதவும் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். ஆனால் இருளில் தனிமையில் அவர்கள் சாவை அருகிலெனக் கண்டனர். அலைக்கழிதலே இழத்தலைவிட அழிதலைவிட பெரிய துயரம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஆனால் துளி நம்பிக்கையேனும் இல்லாமல் அவர்களால் வாழமுடியாதென்பதனால் அதை உருவாக்கிக்கொள்ளும்பொருட்டு போராடினர். அதன் அலைகளில் தத்தளித்தனர்.

போரின் தொடக்க நாட்களில் பெண்கள் கூடியமர்ந்து போரைப்பற்றியே பேசிக்கொண்டார்கள். ஒவ்வொருவரும் போரைப்பற்றி ஏற்கெனவே தங்களுக்கு நிறையவே தெரியும் என்று காட்டிக்கொண்டார்கள். போரின் நுட்பங்கள், நிகழவிருக்கும் போர்ச்செயல்கள் என கற்பனையில் பெருக்கிக்கொண்டே சென்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் போர்க்களத்திலிருந்து நம்பக்கூடிய செய்திகளைக் கொண்டுவரும் சிலர் இருந்தனர். அவர்களினூடாக தங்கள் அன்புக்குரியவர்கள் களத்தில் ஆற்றிய வீரச்செயல்களை அவர்கள் அறிந்தனர். அவர்கள் அடைந்த வெற்றிகளையும் பாராட்டுக்களையும் கூறிக்கொண்டார்கள். மெய்யான செய்திகள் எப்போதேனும்தான் வந்தன. பெரும்பாலும் அங்கிருந்து அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைந்த ஒற்றர்களிடமிருந்து. ஒற்றன் ஒருவன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவர்கள் அவனை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். அவன் ஓரிரு சொற்களில் மறுமொழி உரைத்து அவர்களைத் தவிர்த்து அரண்மனைக்கோ பண்டகசாலைக்கோ சென்று மீண்டபோது அவனைத் தொடர்ந்துசென்று அழைத்துவந்தனர். அவனை பேசவைப்பதற்காக தங்கள் பெண்மையின் தளுக்குகளைக்கூட பயன்படுத்தினர். அவனிடம் கொஞ்சினர். உரிமையுடன் அவனை தங்களை நோக்கி இழுத்தனர்.

ஆனால் பெரும்பாலான ஒற்றர்கள் போரைப்பற்றிப் பேசவே விழையவில்லை. பேசியபோது அவர்கள் பெருங்கசப்புடன் மட்டுமே சொன்னார்கள். “அங்கே நிகழ்வது போர் என எவர் சொன்னது? வெறும் கொலை. மானுடர் மானுடரை வெட்டிக் குவிக்கிறார்கள். அம்புகள் இலக்கில்லாமல் பாய்ந்து துளைக்கின்றன. மண் குருதியால் நனைந்துகொண்டே இருக்கிறது” என்றான் ஒற்றன். “ஆனால் வீரர்களை எளிதில் கொல்ல இயலாதல்லவா? மாவீரர்களை படைக்கலங்களும் அஞ்சும் என்கிறார்களே?” என்று ஓர் இளம்பெண் கேட்க ஒற்றன் திகைப்புடன் பேச்சை நிறுத்தி அவளை நிமிர்ந்து நோக்கினான். பின்னர் அவன் உரக்க நகைத்து “ஆம், படைக்கலங்களுக்கு எல்லாமே தெரியும். அவை விழிகளும் செவிகளும் கொண்டவை. நினைவும் திட்டமும்கூட அவற்றுக்கு உண்டு” என்றான். அந்தப் பெண் அவன் சொன்னதை நேர்ப்பொருளில் கொண்டு “போரில் இறப்பவர்கள் அஞ்சுபவர்கள், ஓட எண்ணுபவர்கள். ஊழை நெஞ்சுநிலைகொண்டு எதிர்ப்பவர்களிடம் அவை முனைமழுங்கும். அவர்கள் விழுப்புண்களுடன் வீடு திரும்புவார்கள்” என்றாள். “ஆம், அது மெய்” என்று தலைகுனிந்து ஒற்றன் சொன்னான். “அவ்வாறே ஆகுக…” என்றபின் எழுந்து சென்றான்.

ஆனால் அனைவருமே அறிந்திருந்தனர் அங்கே நிகழ்வதென்ன என்று. தனியாக அமர்ந்து பேசும்போது அவர்கள் உளமுடைந்து விழிநீர் சிந்தினர். சிதைந்த குரலில் புலம்பினர். “இனி அவர் முகத்தை காண்பேனா என்றே தெரியவில்லை… இந்த மைந்தனுக்கு அவன் தந்தையை எப்படி காட்டுவேன்!” என்று சொல்லி இளம்குழவியை நெஞ்சோடணைத்தபடி அவள் உடன் நிற்கும் காவல்தோழி கண்ணீர்விட்டாள். நாட்கள் செல்லச்செல்ல பேச்சு அழிந்தது. அனைவரும் முற்றிலும் தனித்தவர்களானார்கள். தேவைக்கேற்ப ஓரிரு சொற்களே பேசப்பட்டன. சம்வகை அந்தச் சொல்லடங்கலை உணர்ந்த பின்னர்தான் தொடக்க நாட்களில் அங்கே மிகையொலியே நிறைந்திருந்தது என்பதை உணர்ந்தாள். மகிழ்ச்சியாக பேசிக்கொண்டால் உளச்சோர்வு நீங்குமென எண்ணியவர்கள்போல பெண்டிர் உரக்க நகைத்து பேசிக் களியாடினர். கேலி செய்துகொண்டனர். வேறெங்கிருந்தோ அது உவகையை கொண்டுவரவும் செய்தது. அவர்களின் வழக்கமான இல்லக் கடமைகளிலிருந்து அவர்களை அது வெளியே கொண்டுவந்தது. தங்கள் தனித்திறனால் அவர்கள் ஆற்றுவதற்கென்று சில அப்போது உருவாகி வந்திருந்தன. செய்துமுடித்தமையின் பெருமையும் பாராட்டு பெற்றதன் உவகையும் அவர்களுக்கும் அமைந்தது.

ஒவ்வொருவருக்கும் வெளியுலகு ஒன்றும் உருவாகி வந்தது. அதில் அவர்கள் சில நாட்கள் திளைத்தனர். சீரடி வைக்கக் கற்றுத்தந்த பின் முதிய காவல்பெண்டு அகன்றுசெல்ல மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உளக்குவிப்பால் கூர்கொண்ட முகத்துடன் கால்பழகும் பெண்டிரை அவளே விந்தையாக நோக்கியதுண்டு. உணவு தேடி குறுங்காட்டுக்குள் செல்லும்போதுகூட போர்ச்சுவடுகளின் வாய்த்தாரிகளை சொல்லிக்கொண்டிருந்த பெண்கள் இருந்தனர். தனிமையில் அலையென வந்து தாக்கிய சோர்வை வெல்ல உடனே எழுந்து வில்லையோ வாளையோ எடுத்துக்கொண்டனர். தொடக்க நாட்களில் தங்கள் கொழுநரும் காதலரும் மைந்தரும் திரும்பும்போது அவர்களிடம் அந்நாட்களில் தாங்கள் இயற்றியவற்றைப்பற்றி சொல்லவேண்டுமென எண்ணிக்கொண்டு அந்நினைவுகளை அடையாளப்படுத்திச் சேர்த்தனர். சொல்வதாகவே பகற்கனவுகண்டு அதில் ஆழ்ந்து முகம் மலர்ந்திருந்தனர்.

மெல்லமெல்ல நகரம் ஓசையடங்கியது. ஒருநாள் கோட்டை மேலிருந்து நோக்கியபோதுதான் அந்த அமைதியைக் கண்டு சம்வகை திகைத்தாள். நகரெங்கும் மானுட அசைவிருந்தது. ஆனால் பொருட்களின் ஓசையன்றி மானுடக் குரலே எழவில்லை. மேலிருந்து நோக்கும்போது அது அஞ்சி நடுங்கி அமர்ந்திருக்கும் முயல்போல் தெரிந்தது. அவள் சூழ்ந்திருந்த காடுகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் பல்லாயிரம் வேட்டைவிழிகள் அந்நகரை வெறித்துக்கொண்டிருப்பதுபோல தோன்றியது. எக்கணமும் கொலைக்கூச்சலுடன் அக்காடு பெருகி நகர்மேல் பொழிந்து மூடிவிடும். அதன் கோட்டைகளை சரிக்கும், அதன் மாளிகைகளை நொறுக்கும். கொடிய பசுமை எழுந்து அதன்மேல் பரவும். மண்ணோடு அழுத்தி உள்ளே கொண்டுசெல்லும். மண்ணுக்கு அடியிலிருப்பது இருட்டு. செறிந்த பருவடிவ இருட்டு. அதில் அஸ்தினபுரியும் மூழ்கி மறையும். அங்கே சென்றவை மீண்டதில்லை. அந்த ஆழத்தில் பல்லாயிரம் அஸ்தினபுரிகள் பதிந்து கிடக்கின்றன. ஒரு சொல்லாகக்கூட நினைக்கப்பெறாமல். ஒரு கனவில்கூட தோன்றாமல்.

நோயுற்ற குழந்தையை அருகே போட்டு விழித்து அமர்ந்திருக்கும் நலிந்த தனித்த அன்னைபோல் அவள் தன்னை உணர்ந்தாள். அது துயிலில் மெல்ல முனகியதுபோல தோன்ற விதிர்த்து கைநீட்டி அதைத் தொட்டு ஆறுதல்படுத்தினாள். மெல்ல தட்டி மீண்டும் துயிலச்செய்தாள். “அன்னை இருக்கிறேன்… அன்னை அருகிலேயே இருக்கிறேன்” என்று அதனிடம் சொல்லிக்கொண்டாள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 52

முன்னால் சென்ற கொடிவீரன் நின்று கையசைக்க நகுலனின் சிறிய படை தயங்கியது. புரவிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டாதபடி அணிவகுத்திருந்தமையால் அவை ஒன்றின் நடுவே இன்னொன்று புகுந்துகொண்டு நீண்டிருந்த படை செறிவுகொண்டு சுருங்கியது. கொடிவீரனைத் தொடர்ந்து சென்ற நான்கு வீரர்கள் விற்களில் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி இருபுறமும் காடுகளுக்குள் புகுந்தனர். அவர்கள் விலகிச்செல்வது புதரொலியாகக் கேட்டது. அவர்களின் மெல்லிய சீழ்க்கையொலிகள் தொடர்புறுத்திக்கொண்டே இருந்தன. அவர்கள் திரும்பி வந்து நகுலனை அணுகினர். முதன்மைக் காவலன் வீர்யவான் நகுலனிடம் “அரசே, இங்கே காட்டுக்குள் பலர் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள். காட்டாளர்கள் அல்ல. படைவீரர்கள்” என்றான்.“நாம் வருவதற்கு முன்னரே அவர்கள் கிளம்பிச்சென்றிருக்கிறார்கள். நம் புரவிக்குளம்படி கேட்டு சிலர் இறுதியாகச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களில் சிலரிடம் குதிரைகளும் இருந்திருக்கின்றன.”

“புரவிகளா?” என்றான் நகுலன். “எனில் அவர்களிடம் படைக்கலங்களும் இருக்கக்கூடும்.” பின்னால்வந்த ஒற்றைக்கை கொண்ட காவலன் “ஆம், பெரும்பாலும் அவர்கள் படையிலிருந்து விலகியோடி வந்தவர்கள்” என்றான். நகுலனுக்கு அருகே நின்றிருந்த இளம் காவலன் “அவர்கள் ஷத்ரியர்களாக இருக்க வாய்ப்பில்லை” என்றான். “அவர்களில் ஷத்ரியர்களும் இருப்பார்கள். போர் என்பது ஓரு உலைக்களம். பூச்சுக்கள் எரிந்தழிய உலோகம் வெளிப்படும் இடம். போரைக் கண்டதுமே விலகித் தப்பியோடிய பலர் இருப்பார்கள்” என்றான். மீண்டும் அவர்கள் கிளம்பியபோது வீர்யவான் “அவ்வாறு பலர் கிளம்பிச் சென்றது ஏன் நமக்குத் தெரியவில்லை?” என்றான். பின்னர் அவனே “நாம் நம்மை வைத்தே அனைவரையும் மதிப்பிடுகிறோம் போலும்” என்றான்.

மேலும் சற்று நேரத்திலேயே மீண்டும் நிற்கவேண்டியிருந்தது. “இங்கே ஒரு சிறுபடையாகவே தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள்” என்று இளங்காவலன் சொன்னான். “எங்கே கிளம்பிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்?” என்று நகுலன் கேட்டான். “போர் முடிந்து படைகள் மீண்டுவரும்போது அவர்களை சிறைப்பிடிக்கக்கூடும் என எண்ணுகிறார்கள். ஆகவே தப்பி ஓடுகிறார்கள். படைத்துறப்பு சாவுத்தண்டனைக்குரிய குற்றம் என அறிவார்கள்” என்று அவன் சொன்னான். நகுலன் தலையசைத்தாலும் புரவிமேல் தயங்கும் எண்ணங்களுடன் அமர்ந்திருந்தான். “பலநூறுபேர் காடுகளுக்குள் தங்கியிருந்திருக்கிறார்கள். அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைய அஞ்சியிருக்கிறார்கள். காடுகளுக்குள் வாழ்வது எளிது. இந்தப் பாதைகளில் போருக்கான உணவுப்பொருட்கள் சென்றுகொண்டே இருக்கும். அவற்றைத் தாக்கி கொள்ளையிட்டிருப்பார்கள். அவற்றை அங்கே படைத்தலைமை அறிந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை” என்றான் வீர்யவான்.

நகுலனின் படை அடுத்த காவலரணை அடைந்து அங்கிருந்த ஏழு புரவிவீரர்களையும் தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டது. அந்தக் காவலரண் ஓர் உயர்ந்த தேவதாருவின் உச்சியில் கட்டப்பட்டிருந்தது. அது மழைக்காற்றில் உடைந்து சிதைந்த குருவிக்கூடுபோல தொங்கியது. காவல்மாடத்தை அருகிருந்த சிறிய பாறைமேல் மீண்டும் கட்டி அங்கேதான் வீரர்கள் தங்கியிருந்தனர். காவல்மாடத்தின் தலைவன் “போர் முடிவதற்கு முன்னரே இங்கே உணவு தீர்ந்துவிட்டது, அரசே. போர் முடிந்த மறுநாள் வீசிய காற்றில் காவல்மாடம் சிதைந்தது. ஆகவே கீழிறங்கிவிட்டோம். ஒற்றர்கள் இனி காவல்பணி வேண்டியதில்லை, ஆணை வரும்வரை இங்கேயே காத்திருங்கள் என்று சொன்னார்கள்” என்றான். நகுலன் மேலே நோக்கிய பின் புரவியிலிருந்து இறங்கி தேவதாருவில் தொற்றி மேலேறத் தொடங்கினான்.

காவல்மாடத்தின் அருகே இருந்த கவையில் அமர்ந்துகொண்டு அவன் காட்டை நோக்கினான். சற்றுநேரம் காற்று வழிந்தோடும் பச்சைப்பரப்பே தெரிந்தது. பின்னர் அவன் அந்த அசைவில் நேர்நீட்சிகளை கண்டான். காட்டின் நடுவே தெரிந்த பாதைகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது முதல் புரவிக்குழுவை பார்த்தான். அவர்கள் எந்தக் கொடியையும் கொண்டிருக்கவில்லை. மீண்டும் ஒரு குழு தெரிந்தது. பின்னர் பல குழுக்களை காடெங்கும் கண்டான். அனைவருமே ஒரே திசைநோக்கித்தான் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவன் சறுக்கி இறங்கி புரவிமேல் ஏறிக்கொண்டு “நாம் அஸ்தினபுரியை சென்றடையவேண்டும். உடனடியாக!” என்று கூவினான். புரவிவீரர்கள் அவனைத் தொடர காட்டுப்பாதையில் குளம்புகள் முழங்க புரவியை விசைகொள்ளச் செய்தான்.

“அவர்கள் அஸ்தினபுரிக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்!” என்று அவன் சொன்னான். “நாம் வென்றுவிட்ட செய்தியை அறிந்திருக்கிறார்கள். அஸ்தினபுரியில் இப்போது போதிய காவல் இல்லை என்பதும் தெரிந்திருக்கும். இவர்கள் பலநூறுபேர் இருக்கக்கூடும். ஒட்டுமொத்தமாகச் சென்று தாக்கினால் அஸ்தினபுரியை கைப்பற்றி கருவூலங்களை கொள்ளையிட முடியும். கொள்ளைச்செல்வத்துடன் இப்பகுதியில் இருந்தே தப்பியோடி தெற்கே தண்டகாரண்யத்தை கடந்தால்தான் இவர்களுக்கு வாழ்க்கை. நாம் அஸ்தினபுரியில் அரசமைத்தால் இவர்களை எஞ்சவிடமாட்டோம் என அறிந்திருப்பார்கள்” என்றான் நகுலன். “ஆனால் அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைவது அத்தனை எளிதல்ல” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “எளிதல்லதான். ஆனால் காட்டிலிருந்து திரும்பும் படைகள் எவை என அங்குள்ளோர் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். வென்றுமீளும் பாண்டவர்கள் என்றே எண்ணக்கூடும். இவர்களும் அவ்வண்ணமே செய்தி கொடுக்கக் கூடும். இருதரப்புப் படையினரும் இவர்களிலுள்ளனர்…” என்று நகுலன் சொன்னான். “அவர்கள் கோட்டையை அடைவதற்குள் நாம் சென்றடைந்துவிடவேண்டும்.”

“நாம் முழவுச்செய்தியை அளிக்கலாம். அது விரைவில் சென்றுசேரும்” என்றான் வீர்யவான். “ஆம், ஆனால் அவர்களில் நம் வீரர்களும் பலர் இருப்பார்கள். நம் குறிமொழி பயின்றவர்கள். நம் செய்தியை அவர்களும் கேட்டுவிடுவார்கள். அவர்கள் இணைந்து நம்மை தாக்கவும்கூடும்…” வீர்யவான் “ஆம்” என்றான். குதிரைகள் களைப்புற்றபோது அவர்கள் ஓர் ஓடைக்கரையில் சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுத்தனர். மீண்டும் கிளம்பியபோது அந்த விசை குறைந்துவிட்டிருந்தது. நகுலன் “அவர்களில் சிலர் அஸ்தினபுரியின் அருகிலிருந்த காடுகளிலேயே தங்கியிருந்திருக்கலாம். அவர்கள் நகர்நுழைந்த பின்னர் செய்தி அனுப்பியமையால்தான் இவர்கள் செல்கிறார்கள் போலும்” என்றான். வீர்யவான் “நானும் அதையே எண்ணினேன். நமக்குப் பின்னால் எவருமே இல்லை. ஆகவே அனைவருமே முன்னரே சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் முன்னணியில் இருப்பவர்கள் இந்நேரம் நகரில் நுழைந்துவிட்டிருப்பார்கள்” என்றான்.

நகுலன் “அங்கே கனகர் பொறுப்பிலிருக்கிறார். அத்தனை எளிதாக நகரை அவர்கள் கைப்பற்றிவிட முடியாது. போருக்கு எழாத முதிய வீரர்கள் பலர் உள்ளனர். பெண்டிர் உள்ளனர். அவர்கள் எதிர்த்து நிற்பார்கள்” என்றான். ஆனால் தான் சொல்வதிலுள்ள பிழை அவனுக்கே தெரிந்திருந்தது. “ஆனால் இவர்கள் பயின்ற வீரர்கள். சிறிய எண்ணிக்கையிலிருந்தாலும் போர்வெறி கொண்டவர்கள். அவர்கள் செய்தியறியாமையால் படையெனத் திரளாமல் இருக்கக்கூடும். போர்ச்செய்தியைக் கேட்டு நகரமே துயரிலும் உளச்சோர்விலும் மூழ்கியிருக்கக்கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “இவர்கள் கட்டற்றவர்கள். கட்டற்ற படை எப்போதுமே மும்மடங்கு ஆற்றல்கொண்டது என்பார்கள். நெறிகள் இல்லை. ஆகவே போர் அவர்களுக்கு களியாட்டென ஆகிவிடுகிறது. ஒரு நகரை அழிக்க கட்டுப்பாடுள்ள படையால் ஒரு வாரம் ஆகுமென்றால் கட்டவிழ்ந்த படைக்கு ஒருநாளே போதும் என்பார்கள். கொள்ளையடிக்கலாம். பெண்டிரை…”

“ம்” என்று நகுலன் உறும வீர்யவான் நிறுத்திக்கொண்டான். மெல்லமெல்ல அவர்களின் சினமே விசையென்று ஆகியது. அவர்கள் வழியில் எங்குமே முன்னால் செல்லும் படையினரை சந்திக்கவில்லை. இரண்டுமுறை நகுலன் மரங்கள்மேல் ஏறி நோக்கினான். முன்னால் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியிருப்பதைக் கண்டான். “ஈராயிரம்பேராவது தேறுவார்கள்… சிறுகுழுக்களாக நூற்றுக்குமேல் இருக்குமெனத் தோன்றுகிறது” என்றான். வீர்யவான் “அவர்கள் நதியைப்போல. செல்லச்செல்ல பெருகிக்கொண்டிருப்பார்கள்” என்றான் வீர்யவான். “நம்பிக்கை இழந்து இக்காட்டுக்குள் சுருண்டிருந்திருப்பார்கள். இது பெரிய சொல்லுறுதி. பெருவிழைவையும் வெறியையும் ஊட்டுவது… அவர்களில் சிலர் அஸ்தினபுரியின் கொள்ளையைக் கொண்டு நகர்களை உருவாக்கி அரசர்களாவதையே கனவுகாணத் தொடங்கிவிட்டிருப்பார்கள்” என்றான். நகுலன் “போதும், பேசிப்பேசி பெருக்கிக் கொள்கிறோம்” என்றான்.

இரவெல்லாம் அவர்கள் நிற்காமல் சென்றனர். அவ்வப்போது குதிரைகளுக்கு மட்டும் நீரும் உணவும் அளித்து ஓய்வெடுக்க இடமளித்தனர். புலரியில் மரத்தின்மேல் ஏறிநோக்கிய நகுலன் திகைப்புடன் “இத்தனை கோழைகள் இருந்திருக்கிறார்களா?” என்றான். “பல ஆயிரம்பேர்… அவர்கள் காற்று கடந்துசெல்வதுபோல காட்டை வகுந்து சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்…” கீழிறங்கி புரவியில் ஏறிக்கொண்டு “செல்க! செல்க!” என ஆர்ப்பரித்தான். அவர்கள் சென்ற பாதை முழுக்க குளம்படிகள் நிறைந்திருந்தன. “அவர்களில் ஒருவர்கூட புண்பட்டு இருக்க வாய்ப்பில்லை, அரசே” என்றான் வீர்யவான். “ஏன்?” என்றான் நகுலன். “போரில் களம்நின்று புண்படுபவர்கள் வேறு ஒரு வகையினர். அவர்கள் தப்பி ஓடுவதில்லை…” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “எளிய படைவீரனாக இதை நான் நன்கறிவேன். தப்பியோடுபவர்கள் இரண்டு வகையினர். படைக்கலப்பயிற்சி இல்லாமல் பணியாளர்களாக வந்து களத்திற்கு அனுப்பப்பட்டவர்களில் ஒரு சிறுசாரார். ஆனால் தப்பியோடவும் ஒரு துணிவுவேண்டும். அது அவர்களிடமிருக்காது. தப்பிச்செல்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் படைக்கலப்பயிற்சி எடுத்த படைவீரர்கள்” என்றான்.

அவன் ஓரு கருத்தைக் கண்டடைந்தமையால் விரிவாக்கிக்கொண்டே சென்றான். “அவர்கள் உள்ளூர உலகியல் விழைவுகொண்டவர்கள். அவர்களைப் பிடித்து பின்புலம் உசாவினால் களவும் பெண்சேர்க்கையும் இருந்திருக்கும். பலமுறை படைத்தலைமையால் தண்டிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். என் படைப்பிரிவிலிருந்து தப்பிச்சென்றவர்கள் எவர் என்றே என்னால் இப்போது சொல்லமுடியும்.” நகுலன் அதை செவிகொள்ளவில்லை. வீர்யவான் “ஆனால் இந்தக் கீழ்மக்கள் தங்கள் கீழ்மையாலேயே தங்கிவாழ்கிறார்கள். எங்கேனும் சென்று உயிர்பிழைத்தால் குருக்ஷேத்ரத்தின் கதையை அவர்கள் உருவாக்குவார்கள். ஒருவேளை போரில் வென்றவர்களாக அறியப்படுவார்கள். வீரர்களுக்கு சாவும் கோழைகளுக்கு வாழ்வும் என்பதுபோல் தெய்வங்கள் செய்யும் அறப்பிழை வேறில்லை” என்றான். பின்னர் உரக்க நகைத்து “இனி இக்கோழைகளின் குருதியிலிருந்து பெண்டிர் கருவுறக்கூடும். அவர்களின் மைந்தர்கள் பிறந்து ஆரியவர்த்தத்தை நிறைக்கவும்கூடும்” என்றான்.

இளங்காவலன் “அது மெய்யென்றே நூல்கள் சொல்கின்றன, அரசே. ஒவ்வொரு பெரும்போருக்குப் பின்னரும் வீரர்கள் இறந்துவிட கோழைகள் எஞ்சுகிறார்கள். அவர்களின் குருதி முளைத்துப் பெருகுவதனால் அடுத்த பல தலைமுறைகளுக்கு பெரும்போர் நிகழ்வதில்லை. மீண்டும் வீரம் எழுவது புலவரின் சொற்களிலிருந்து. குருதிக்குள் வாழும் நுண்ணிய தெய்வங்கள் அச்சொற்களை அடையாளம் காண்கின்றன. வீறுகொண்டு எழுகின்றன. பெரும்போருக்குப் பின் ஏழு தலைமுறைக் காலம் கடந்தே அடுத்த போர் எழமுடியும் என்கின்றது மகாசக்ரரின் போர்நூல்” என்றான். வீர்யவான் “ஆம், அதுவும் நன்றே. காட்டெரிக்குப்பின் எரியாத மரங்கள் எழுகின்றன. பின்னர் நெடுங்காலம் அக்காடு எரிவதில்லை” என்றான்.

அன்று மாலை அவர்கள் அமைதியை கேட்டனர். “நாளை விடிகையில் நாம் அஸ்தினபுரியை காணமுடியும்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “ஆனால் நமக்கு முன்னால் சென்றவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? எந்த ஓசையும் எழவில்லையே” என்றான் நகுலன். “அவர்கள் காத்திருக்கக் கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “எவரை? எதை?” என்றான் நகுலன். “அறியேன்… நம் வீரர்கள் சிலரை அனுப்பி உள்ளே சென்று பார்க்கவேண்டியதுதான். அவர்கள் காட்டுக்குள் தேங்கிச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்றால் நம்மால் அவர்களைக் கடந்து அப்பால் செல்லமுடியாது” என்றான் வீர்யவான். “நாம் சென்றாகவேண்டும்” என்றான் நகுலன். “அதற்கு ஒரு வழியே உள்ளது. அவர்கள் நடுவே அவர்களில் சிலர் என சென்று பின் முந்தி கோட்டை நோக்கி செல்லவேண்டும். கோட்டையின் அம்புத்தொலைவை அடைவதற்குள் நாம் எவரென்பதை கொம்பூதி அறிவிக்கலாம். நாம் முந்தாவிடில் இவர்கள் அஸ்தினபுரியை சென்றடைந்துவிடுவார்கள்… அதன்பின் அழிவின்றி வெல்லல் இயலாது.”

நகுலன் மீண்டும் தேவதாரு மரத்தின் உச்சியில் ஏறிக்கொண்டு நோக்கினான். காட்டின் உள்ளே பல்லாயிரக்கணக்கானவர்கள் சிறு சிறு குழுக்களாக மிக மெல்ல சென்றுகொண்டிருப்பதை கண்டான். அவர்கள் ஏன் விசையழிந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. கீழிறங்கி “அவர்கள் செல்லும் விசை மிகவும் குறைந்துவிட்டிருக்கிறது. எவருடைய ஆணையையேனும் எதிர்பார்க்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்றால் அங்கே அவர்களுக்கு தலைமை இருக்கிறது என்று பொருள்” என்றான். “இரவில் அவர்கள் ஓசையில்லாமல் அஸ்தினபுரியை அணுகமுயல்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. நகரைச் சூழ்ந்திருக்கும் குறுங்காடு இன்னும் சற்றுநேரத்தில் வரத்தொடங்கும்” என்றான் காவலர்தலைவன். “நாளை புலரியில் அவர்கள் நகரை தாக்குவார்கள் என எண்ணுகிறேன். இவ்விரவிலேயே நாம் அவர்களைக் கடந்துசென்றால் நன்று” என்று நகுலன் சொன்னான். “நம் புரவிகள் ஓசையெழுப்பலாகாது… நாம் காற்றென அவர்களை கடப்போம்.”

அவர்கள் புரவிகளின் குளம்பொலி எழாது மிக மெல்ல காட்டுக்குள் சென்றனர். புரவிகளும் அவர்களின் நோக்கத்தை புரிந்துகொண்டன. “சாலையினூடாகவே செல்க! காட்டுக்குள் பறவைகள் நம் வரவை அறிவிக்கும். சாலையில் புரவிகள் செல்வதற்கு அவை பழகிவிட்டிருக்கும்” என்று நகுலன் சொன்னான். சீரான விசையில் அவர்கள் சாலையினூடாக சென்றுகொண்டே இருந்தனர். காட்டில் எங்கும் மானுட அசைவே தென்படவில்லை. ஆனால் சாலையெங்கும் புரவித்தடங்கள் நிறைந்திருந்தன. பின்னிரவில் புரவியிலிருந்தவாறே நகுலன் சற்று துயில்கொண்டான். அவன் படுத்துத் துயின்று இரண்டு நாட்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அரைக்கனவும் அரைநனவுமாக அவன் சென்றுகொண்டே இருந்தான். சூழ வந்தவர்களின் பேச்சொலிகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. மிக அருகே வந்தவனை திரும்பி நோக்கி அவன் திடுக்கிட்டான். அவன் நெற்றியில் திறந்த செவ்விழி ஒன்றை கொண்டிருந்தான்.

“யார்?” என்று அவன் கேட்டான். நுதல்விழி உறுத்து நோக்க அவன் புன்னகைத்தான். அவனுடனிருந்தவர்கள் பதினொருபேர். அனைவரும் நுதல்விழி கொண்டவர்கள். தோள்களில் செஞ்சடை விரிந்தவர்கள். புலித்தோலாடை அணிந்து வலக்கையில் முப்புரிவேலும் இடக்கையில் நாகமும் கொண்டவர்கள். அவன் “யார்? யார் நீங்கள்?” என்றான். அவர்களில் ஒருவன் அருகணைந்து “அனல்!” என்றான். “என்ன?” என்றான் நகுலன். “அனல், அனல், அனல்.” அவன் உரக்க “என்ன சொல்கிறீர்கள்? பித்தர்களா நீங்கள்?” என்றான். அவர்களில் ஒருவன் “ஆம், பெரும்பித்தர்கள்” என்றான். உடுக்கோசை எழுந்தது. குதிரை அஞ்சிக் கனைத்தது. அவன் விழித்துக்கொண்டான். அருகே வந்தவர்களை திகைப்புடன் நோக்கி நீள்மூச்செறிந்து “எங்கு வந்திருக்கிறோம்?” என்றான். “அஸ்தினபுரியை அணுகிவிட்டோம், அரசே. இது குறுக்குவழி. போர்க்களத்திற்கு செய்தி கொண்டுசெல்லும்பொருட்டு உருவாக்கப்பட்டது. பின்னர் அத்திரிப்பாதையாகியது. மெல்ல அகன்று வண்டிப்பாதையாக மாறியது… நாம் அஸ்தினபுரியின் கிழக்குவாயிலுக்கு முன்பிருக்கும் பெருமுற்றத்தின் வடக்குபுறத்தின் குறுங்காட்டிற்குள் இருக்கிறோம்.”

நகுலன் “அவர்கள் எங்கே?” என்றான். “இக்காட்டுக்குள் நமக்கு முன்னால் அவர்கள் தேங்கி காட்டுக்குள்ளேயே நின்றுவிட்டிருக்கிறார்கள்” என்று வீர்யவான் சொன்னான். நகுலன் காட்டுக்குள் நோக்கி ஒலிகளைக் கூர்ந்து “முன்புலரி… கருக்கிருள் கடந்துவிட்டிருக்கிறது” என்றான். அருகிருந்த மரத்தில் ஏறி மேலிருந்து நோக்கினான். இருளுக்குள் ஒன்றும் தெரியவில்லை. அவன் இருளை நோக்கி நோக்கி விழிகளுக்குள் இருளை நிறைத்துக்கொண்டான். மெல்ல காட்சிகள் திரளத் தொடங்கின. அவன் காட்டுக்குள் மரச்செறிவுகளின் நடுவே பரவியிருந்த உதிரிப்படைவீரர்களை கண்டான். பலர் புரவியின் மேலேயே அமர்ந்திருந்தனர். படைக்கலங்களை கையிலேயே வைத்திருந்தனர். கிளம்பவிருக்கிறார்கள். அவன் உள்ளம் பதற்றம் கொண்டது. அஸ்தினபுரியை நோக்கி செல்ல என்ன வழி? இவர்கள் பல ஆயிரம்பேர் இருக்கக்கூடும்… இவர்களைக் கடந்து கோட்டைமுகப்பை அடையவேண்டும். கோட்டைமுற்றத்தின் விளிம்பில் காவல்மாடம் உண்டு. அதுவரைக்கும் சென்றால்கூட போதும். அங்கிருந்து எரியம்பினூடாக கோட்டையை எச்சரிக்கை செய்துவிடமுடியும்.

அவன் முன்பு அறிந்திராத ஒரு மணத்தை உணர்ந்தான். அல்லது முன்பு அறிந்த மணம் அது. அக்காட்டுக்குள் இருந்து எழுவது அல்ல. அந்நிலத்தைச் சேர்ந்ததும் அல்ல. பிறிதொன்று. முன்பே எப்போது அறிந்திருக்கிறோம் இதை? எவ்வகை மணம்? மூச்சை இழுத்து அதை நெஞ்சில் நிறைத்தான். அப்போது மணம் எழவில்லை, அது உளமயக்குதான் என்று தோன்றியது. மீண்டும் காட்டை நோக்கியபோது அந்த மணம் மிகமிக மென்மையாக வந்து மூக்கை தொட்டது. எரிமணமா? அல்ல. அனல் அதில் இல்லை. மண் மணமா? ஈரமண்ணின் மணம் அல்ல. புதுமழைமணமும் அல்ல. ஆனால் அனல்மணம் என ஏன் தோன்றியது? மணங்களைப் பொறுத்தவரை நினைவும் அறிவும் தொட்டு எடுக்கும் முன்னரே ஆழம் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறது. மணங்கள் நேரடியாகவே கனவுக்குள் செல்பவை.

ஏன் அனல்மணம் என்று தோன்றியது? மண்மணம் என்றும் தோன்றியதே ஏன்? அனல்மண். ஆம், அது அனல்கொண்ட மண்ணின் மணம். அதை அவன் காந்தாரத்திற்குச் சென்றபோது முகர்ந்திருந்தான். ஆண்டுக்கணக்கில் வெயிலில் வெந்த செம்புலத்தின் மணம் அது. மிகமிக மென்மையான செம்புலப்புழுதி வானில் முகிலென எழுந்து காற்றில் பறந்து அகன்று விண்ணுருவப் பறவை ஒன்றின் தூவல் என விழுந்து சூழ்கையில் எழும் மணம். மண்ணின் அனல். ஆனால் அது இங்கே எப்படி வர முடியும்? அப்போது அவன் உணர்ந்தான், நெடும்பொழுதாக அந்த மணத்தை அவன் முகர்ந்துகொண்டிருந்தான் என்று. ஆனால் எங்கிருந்து வருகிறது? இந்த ஈரநிலத்தில், தழைமணமும் சேற்றுமணமும் நீர்மணமும் நிறைந்த காட்டுக்குள்?

ஏன் காவல்மாடம்வரை செல்லவேண்டும்? எரியம்பு ஒன்றை இங்கிருந்தே தொடுக்கலாம். காவல்மாடத்திலிருப்பவர்கள் அதைக் கண்டு எச்சரிக்கை அடைந்தாலே போதும். அவர்களின் விழிதொடும் எல்லைக்குள் வந்துவிட்டோம். ஆனால் சூழ்ந்திருக்கும் இப்படை எழுந்து தாக்கிவிடக்கூடாது. அதை இனிமேல் அஞ்சுவதில் பொருளில்லை. அஸ்தினபுரியின் கோட்டையில் எரியம்புச் செய்தி சென்றுவிட்டதென்றால் முழுவிசையுடன் திரும்பி காட்டுக்குள் புகுந்துவிடமுடியும். கங்கையை அடைந்தால் அங்கிருந்து படகுவழியாக அஸ்தினபுரியை சென்றடையலாம். அவன் இறங்கப்போகும்போது காட்டுக்குள் நிழலுருக்களாகத் தேங்கிய முழுப் படையும் காற்றில் துணி வளைந்து விம்முவதுபோல முன்செல்ல எழுந்து அக்கணம் அப்படியே நீள விம்மிவிம்மி நின்று மீண்டும் தொய்ந்தனர்.

அவன் அக்கணம் அவர்களின் நிலையை புரிந்துகொண்டான். அவர்கள் நெடும்பொழுதுக்கு முன்னரே அங்கே வந்துவிட்டிருக்கின்றனர். ஆனால் அஸ்தினபுரியை நோக்கி செல்ல அவர்களால் உளம்கூட்ட முடியவில்லை. நெடுங்காலமாக உள்ளத்தில் உறைந்த தளை. தெய்வங்கள்மேல், முடிவல்லமைமேல், குடிநெறிகளின்மேல் கொண்ட அச்சம். பலமுறை உள்ளத்தால் அவர்கள் தாக்கிவிட்டனர். உடல்கள் தேங்கித் தவித்துக்கொண்டிருந்தன. தலைமை இல்லாத படை. ஆணை எழாமல் தாக்கும் பழக்கமில்லாதது. தலைவன் என்பவன் ஒரு பெருந்திரளின் கூர்முனையாக எழுபவன். ஆற்றலின் முதற்புள்ளியெனச் செல்பவன். ஒருவன் அக்கூட்டத்திலிருந்து எழவேண்டும். ஓர் ஆணை எழுந்தாகவேண்டும்.

நகுலன் கீழிறங்கி “அரக்கு சேருங்கள்… எரியம்புகளை தொடுக்கவேண்டும்” என்றான். ஒன்றையொன்று துரத்திச்செல்லும் மூன்று எரியம்புகள் எதிரி அணுகுவதன் செய்திகள். அவற்றை அந்தக் காவல்மாடத்திலிருப்போர் நோக்கவேண்டும். உடனே அவர்கள் கோட்டைக்குச் செய்தி அனுப்பவேண்டும். கோட்டை உடனடியாக மூடப்பட்டு காவலர் முகப்புமாடங்களுக்கு விற்களுடன் வந்துசேரவேண்டும். ஆனால் அப்போது வேறுவழியே இல்லை. அரக்குருளைகளுடன் வீரர்கள் ஓடிவந்தனர். நகுலன் சருகுப்பிசிறை அம்புமுனைகளை உரசி பற்றவைத்தான். அரக்கை பற்றவைத்துக் கொண்டிருக்கையில் எங்கோ ஒரு கூகை குழறியது. அது அனலை கண்டுவிட்டிருந்தது. எவரோ எங்கோ ஏதோ கேட்டார்கள். அவன் அரக்கைப் பற்றவைத்து வீரன் கையில் கொடுத்துவிட்டு அம்புமுனையில் மரவுரியைச் சுற்றி எரியும் அரக்கில் தோய்த்து கொளுத்தி விண்ணில் ஏவினான். மூன்று அம்புகளின் அனல்கள் சிவந்த பறவைகள் போல ஒன்றையொன்று துரத்தின. காடெங்கும் ஒரே குரல் என எழுந்த முழக்கத்தை அவன் கேட்டான். பேருருவ அரக்கன் ஒருவன் உறுமுவதுபோல.

ஆனால் காவல்மாடத்திலிருந்து அனலம்புகள் எழவில்லை. “அங்கே எவருமில்லை என எண்ணுகிறேன்…” என்று வீர்யவான் சொன்னான். “ஆம், ஆனால் ஒருவேளை அஸ்தினபுரியின் கோட்டையில் இதை பார்க்கக் கூடும்…” என்றான் நகுலன். “இக்காட்டிலிருப்பவர்கள் நம்மை பார்த்துவிட்டார்கள். அவர்கள் நம்மை சூழ்ந்துகொள்ளக்கூடும்” என்றான் வீர்யவான். “நமக்கு வேறுவழியில்லை” என்ற நகுலன் மீண்டும் மூன்று எரியம்புகளை வானில் தொடுத்தான். அஸ்தினபுரியின் கோட்டையின் மேல் எரியம்புகள் எழவில்லை. முரசுகளும் கொம்புகளும் ஒலிக்கவில்லை. “அங்கும் எவருமில்லை என தோன்றுகிறது” என்றான் வீர்யவான். “கோட்டையில் எவருமில்லாமலிருக்க வாய்ப்பே இல்லை” என்றான் நகுலன். “அங்கே ஒரே ஒருவர் இருந்தால்கூட பார்த்திருப்பார்கள்” என்றான் வீர்யவான். “ஆனால் இவர்கள் ஏன் திரும்பி நம்மீது பாயவில்லை?” என்று ஒரு வீரன் கேட்டான். “அவர்கள் தயங்கி நின்றிருக்கிறார்கள். அந்தத் தயக்கத்தை உடைத்து அவர்கள் எத்திசையில் வேண்டுமென்றாலும் பாயக்கூடும்” என்றான் நகுலன்.

“மீண்டுமொரு அம்பை செலுத்தலாம், அரசே… அவர்களின் தயக்கத்தைக் கண்டால் நமக்கு பொழுதிடை உள்ளது என்றே தோன்றுகிறது” என்று வீர்யவான் சொன்னான். நகுலன் மீண்டும் அரக்கில் தோய்த்து எரியம்புகளை தொடுத்தான். இறுதி எரியம்பு அனலுடன் வளைந்து காட்டில் விழுந்தது. அஸ்தினபுரி அமைதியாகவே இருந்தது. கூர்ந்து கேட்டபின் “ஐயமே இல்லை, அங்கே எவருமில்லை” என்று வீர்யவான் சொன்னான். காட்டுக்குள் எரியம்பு விழுந்த இடத்தில் ஒரு பறவை “ஹாக்!” என்ற ஒலியெழுப்பி செங்குத்தாக வானிலெழுந்தது. அவ்வொலியே ஆணை என ஆனதுபோல் காட்டுக்குள் கூடிநின்றிருந்த உதிரிப்படையினர் பொருளில்லாத போர்முழக்கத்தை எழுப்பியபடி காட்டிலிருந்து பாய்ந்து அஸ்தினபுரியின் முகப்புமுற்றத்தை நிறைத்து கோட்டை நோக்கி சென்றனர்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 51

திரௌபதி துயிலில் மயங்கிவிட்டிருந்தாள். மெல்லிய காலடிகளுடன் குந்தி உள்ளே வந்து நின்றபோது சேடி முடிநீவுவதை நிறுத்திவிட்டாள். அதை உணர்ந்து அவள் விழிப்புகொண்டு குந்தியை நோக்கியபின் வணங்கியபடி எழுந்தாள். “அமர்க!” என்று அவள் கைகாட்டிவிட்டு அப்பால் சிற்றிருக்கையில் அமர்ந்தாள். “மந்தன் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் சொன்னான். நீ அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அவன் அஸ்தினபுரியின் அரசனை தொடையிலறைந்து கொன்றிருக்கிறான்” என்றாள். பெருமூச்சுடன் “அச்செய்தியை எவ்வண்ணமும் ஒளிக்க இயலாது. அந்த உடலை அங்கேயே போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் ஒற்றர்கள் இதற்குள் அதை கண்டடைந்திருப்பார்கள். இந்நேரம் அது அங்கே இருக்குமா என்பதே ஐயம்தான்” என்றாள்.

திரௌபதி அச்செய்தியை எவ்வண்ணமோ எதிர்பார்த்திருந்தாள் என உணர்ந்தாள். அவளுள் எழுந்த சொற்களையே குந்தியும் சொன்னாள். “வேறு வழியே இல்லை. துரியோதனனையும் ஒரு மீறலினூடாகவே கொல்ல இயலும். அவனும் பீஷ்மரையும் துரோணரையும் போன்றவனே. மானுட எல்லைக்கு அப்பால் செல்வது அவர்களின் ஆற்றல். வாழ்க்கையை தவமென்றாக்கி அவர்கள் அதை அடைகிறார்கள். துரியோதனன் மண்விழைவை தவமெனக் கொண்டவன்.” திரௌபதி ஏதேனும் சொல்வாள் என அவள் எதிர்பார்த்தாள். பின்னர் தொடர்ந்தாள். “உண்மையில் இதில் ஓர் ஒருமை உள்ளது. இவ்வாறுதான் இது நிகழமுடியும். ஆகவே செய்தி கேட்டபோது எனக்கு எந்த ஒவ்வாமையும் எழவில்லை. ஆனால் கவலை அடைந்தேன். ஏனென்றால் வீழ்ந்தவர்கள் மேல் மக்கள் பரிவுகொள்கிறார்கள். அப்பரிவால் அவர்களை தேவர்நிலைக்கு உயர்த்துகிறார்கள். மெல்லமெல்ல அவர்கள் செய்த அனைத்துப் பிழைகளையும் மறந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் வஞ்சத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட நல்லவர்கள் என்று வடித்துக்கொள்வார்கள். அதற்கேற்ப இவ்வாறு நிகழ்ந்தும்விட்டது. அவனை அவர்கள் கார்த்தவீரியனாகவும் ராவணப்பிரபுவாகவும் சமைத்துக்கொள்வார்கள்.”

அவள் திரௌபதியின் கூந்தலை நோக்கி “இது என்ன?” என்றாள். குனிந்து கூர்ந்து நோக்கியபடி எழுந்து தொட்டுப்பார்த்து “குருதிபடிந்த துணி…” என்றபின் “அவன் கொண்டுவந்தானா?” என்றாள். “ஆம்” என்று திரௌபதி சொன்னாள். சிலகணங்களுக்குப் பின் குந்தி “அதுவும் நன்றே. நீ அவர்களின் குருதிதொட்டு குழல்முடிந்தாய் என்னும் செய்தி அவன் தொடையறையப்பட்டு செத்தான் என்பதற்கு நிகரானது. இதுவும் ஒரு தொல்கதைபோல் கூர்மைகொண்டிருக்கிறது. சூதர்களை பாடி விரித்தெடுக்கவைக்கும் தன்மைகொண்டது. இது பரவும் என்றால் இதிலிருந்து சென்று அவைச்சிறுமையை மிகைநாடகமாக கற்பனை செய்துகொள்வார்கள். கதை பெருகும்தோறும் பெண்கள் துரியோதனனை வெறுப்பார்கள். நாம் அரசை அமைத்தபின் இதையே பாடலாகவும் ஆடலாகவும் நாடெங்கும் நிலைநிறுத்துவோம். பாரதவர்ஷமெங்கும் கொண்டுசெல்வோம். பெண்களால் வெறுக்கப்படுபவர்கள் நன்முகம் கொண்டு நினைவில் நின்றிருக்க இயலாது. அவர்களே குழந்தைகளுக்கு கதைசொல்கிறாகள்.”

திரௌபதி சலிப்புடன் “இது எங்கள் குடிவழக்கம்… எங்கள் அன்னையர் கேட்க என் குடியின் பெண் இட்ட சொல் என்பதனால்…” என்றாள். “ஆம், மாயை! அவள் எரிபுகுந்தாள் அல்லவா?” என்று பரபரப்புடன் குந்தி கேட்டாள். “அவள் பதினான்காண்டுகள் குருதிநோன்பிருந்தாள். குருதிஊறி சடையான கூந்தலும் நோன்பில் நலிந்த பேயுடலும் கொண்டிருந்தாள். அவள் தெய்வமாவதற்கு இவையே போதும். அஸ்தினபுரியிலும் இந்திரப்பிரஸ்தத்திலும் அவளுக்கு ஆலயங்கள் அமைக்கவேண்டும். அவளுடைய பதிட்டைகள் அனைத்து ஊர்களிலும் அமையவேண்டும். அவள் எரிபுகுந்த நாளில் கொடையளித்து அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பாட சூதர்களை அமர்த்தவேண்டும். அவள் தெய்வமானால் துரியோதனனை செறுத்துவிடுவாள்.” பற்கள் தெரிய புன்னகைத்து “தெய்வங்களை தெய்வங்களால்தான் தடுக்கமுடியும்” என்றாள் குந்தி.

திரௌபதி ஆடியில் அவளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். குந்தி தனக்குத்தானே ஏதோ சொல்லிக்கொண்டாள். சுட்டுவிரலால் காற்றில் கணக்கு என ஏதோ எழுதினாள். பின்னர் கைகளைக் கோத்தபடி சாய்ந்துகொண்டு “என்னை அலட்டுவது பிறிதொன்று. அந்த மூவர், அவர்கள் எங்கே சென்றார்கள்? அவர்களைக் கண்டடைந்து வென்றுவிட்டார்கள் என்ற செய்தி வருமென்றால் அனைத்தும் முடிந்துவிட்டன என்று கொள்வேன். எஞ்சும் பகை வீச்சு மிக்கது. அது உடனிருந்தே கொல்லும் நஞ்சுபோல வளர்வது” என்றாள். “வென்றவர்கள் மேல் பிறருடைய உளநிலை குழப்பமானது. அந்த வெற்றியில் பங்குகொள்ள முந்துவார்கள். கூடவே அவ்வெற்றியை உள்ளூர அஞ்சவும் வெறுக்கவும் செய்வார்கள். ஆகவே வெற்றிக்குப் பின் எஞ்சும் எதிரிகளுக்கு நம்மிடமிருந்தே ஆதரவு உருவாகும். மிக விரைவில் அவர்கள் வளர்ந்து பேருருக்கொண்டு முன்னால் வந்து நின்றிருப்பார்கள்.”

“அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று திரௌபதி கேட்டாள். “ஏற்கெனவே களத்தில் முற்றிலும் தோற்றுத்தானே அகன்றிருக்கிறார்கள்?” குந்தி “அப்படி தோன்றும். ஆனால் இத்தனை பெரிய போருக்குப் பின் அத்தரப்பில் எஞ்சியிருப்போர் அடையும் குற்றவுணர்வைப் பற்றி எண்ணிப்பார். அவர்கள் தாங்கள் இறந்தவர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாக எண்ணுவார்கள். பிறக்கவிருப்போரின் நோக்கு தங்கள்மேல் பதிந்திருப்பதாக கருதிக்கொள்வார்கள். அவர்களால் இயல்பாக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளவே இயலாது. அவர்களின் மேல் அழுத்தும் சுமை அவர்களை வளைந்து சிதையச் செய்யும். எவ்வுருக் கொள்வார்கள் என அவர்களாலேயே சொல்லிவிட முடியாது” என்றாள். “புழக்கநிலையில் உள்ள பொருட்கள் பழகிய வடிவங்களுக்குள் கட்டுண்டு அமைந்தவை. அவை பழக்கப்படுத்தப்பட்ட யானைகள்போல. நாம் அறிந்தவை, அறிதற்குட்பட்டவை. புழக்கநிலைக்கு அப்பால் செல்கையில் அவை வடிவை மீறுகின்றன. வடிவு அழிகையிலும் புழக்கமில்லாதாகின்றன. அவை கட்டற்றவை, அறிதற்கு அப்பாற்பட்டவை. ஆகவே கொடியவை.”

குந்தியை திரௌபதி கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அவ்வெற்றியினூடாக நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டாள், அஸ்தினபுரியின் பேரரசி என்றாகிவிட்டாள் என அவளுடைய சொல்லும் முகமும் காட்டின. நான் இன்னமும் அவ்வெற்றியை உள்ளத்தால் சென்றடையவில்லை. நெடுந்தொலைவிலேயே பதற்றத்துடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். “மானுடரும் அவ்வண்ணமே. அன்றாடத்தில், அதற்குரிய வடிவில் இருப்பவர்கள் அச்சூழலால், அத்தோற்றத்தால் கட்டுண்டவர்கள். அவர்களின் ஆற்றல் பத்து திசையிலும் அழுத்தப்பட்டுள்ளது. சிதைந்த மானுடர் கொடிய தெய்வங்களைப்போல முழு ஆற்றலும் வெளிப்படும் விடுதலையை அடைந்தவர்கள். எல்லை மீறிய மானுடரே தீத்தெய்வங்களின் படைக்கலங்கள்.” அவள் பெருமூச்சுவிட்டு “அஸ்வத்தாமன் பெருவஞ்சம் கொண்டவன். முன்னரே மைந்தர் அவனை கனவில் கண்டிருக்கிறார்கள்” என்றாள்.

வாயிலில் சேடி வந்து நின்றாள். “சொல்க!” என்று குந்தி சொன்னாள். “பேரரசி, தூதன் வந்திருக்கிறான். அவனை சௌப்திகக் காட்டிலிருந்து பாஞ்சால அரசர் அனுப்பியிருக்கிறார். அரசியர் முதலில் அங்கே சென்று மைந்தரைப் பார்த்துவிட்டு அதன்பின் அஸ்தினபுரிக்குச் செல்லவேண்டும் என்று ஆணை” என்றாள். ஓலையை நீட்டி “இதில் பாஞ்சாலத்து இளவரசரின் சொற்கள் உள்ளன” என்றாள். திரௌபதி “மைந்தர் நோயுற்றிருக்கிறார்கள். அங்கே பணியாட்களும் இல்லை. நாம் சென்று அங்கே செய்வதற்கென்ன உள்ளது?” என்றாள். அதற்குள் குந்தி பரபரப்புடன் எழுந்துகொண்டு “நாம் உடனடியாக கிளம்புவோம். மைந்தருடன் நாம் இருந்தாகவேண்டும்” என்றாள். “உடனேயா?” என்றாள் திரௌபதி. “இக்கணமே கிளம்புவோம். முடிந்த விரைவில் மைந்தரை சென்றடைவோம்… நம்முடன் வர படைகள் உள்ளனவா?” என்றாள். “பேரரசி, எழுபது புரவிக்காவலர்கள் கொண்ட சிறுபடை உள்ளது. இரண்டு மூடுதேர்கள், ஒன்பது சேடியர்” என்றாள் சேடி. “அனைவரும் இப்போதே கிளம்பியாகவேண்டும் என்று சொல். செய்தி வந்தால் பெற்றுக்கொள்ள மட்டும் இங்கே மூன்று சேடியர் தங்கட்டும்…” என்றபின் குந்தி எழுந்து விசைகொண்ட சிறுகாலடிகளுடன் உள்ளே சென்றாள்.

திரௌபதி எழுந்து நின்று ஆடியில் தன்னை நோக்கிக்கொண்டாள். ஆடியில் மாயை தெரியவில்லை. மெலிந்து கண்கள் குழிந்து கன்ன எலும்புகள் புடைத்து கழுத்து நீண்ட நடுஅகவை அன்னை ஒருத்தியே தெரிந்தாள். அவள் கண்கள் பதைப்பு கொண்டிருந்தன. பதைப்பு தெரியாத விழிகள் கொண்ட அன்னையர் உண்டா? மேலும் முதிர்கையில் அவர்கள் தங்கள் மைந்தருக்கு மட்டுமன்றி அனைவருக்கும் அன்னையராகிறார்கள். அப்போதுதான் அவர்களின் விழிகள் கனிந்து குளிர்கின்றன. முகம் தெய்வத்தோற்றம் கொள்கின்றது. அனைத்துக்கும் மேல் நிகரெனப் பொழியும் மழை என்றாகின்றது அவர்களின் பற்று. இப்போது என் கண்கள் கனியாத காய்கள். துவர்ப்பும் புளிப்பும் கசப்பும் கொண்டவை. அவள் புன்னகைத்தபோது விழிகளில் துயர் தெரிந்தது. ஏன் நான் துயர்கொண்டிருக்கவேண்டும்? நான் வென்றிருக்கிறேன். இதோ பேரரசி குந்தி வெற்றியில் திளைக்கிறார். வாழ்வையே வென்றெடுத்தவராக எண்ணிக்கொள்கிறார். அரியணையில் அமரவிருப்பவள் நான்!

ஆனால் இதுவரை நான் வஞ்சத்தால் என் ஆற்றலை திரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அதை இழந்துவிட்டேன். நிறைவேறிய வஞ்சம் அதை படைக்கலமென்றும் ஊர்தியென்றும் மணிமுடியென்றும் கொண்டிருந்தவர்களை கைவிட்டுவிடுகிறது. என் குழலில் குருதி படிந்த துணி கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்று திரௌபதி சொல்லிக்கொண்டாள். அஸ்தினபுரியின் அரசனின் குருதி. அவையமர்ந்து என்னை சிறுமைசெய்து நகைத்தவன். நான் நான் எனத் தருக்கியவன். வெல்லற்கரியவர்களால் சூழப்பட்டவன். பாரதவர்ஷத்தின் பல்லாயிரம் கைகளால் ஏந்தி எழுப்பப்பட்ட படைக்கலம். அவனை வென்றிருக்கிறேன். அவன் குருதியிலாடியிருக்கிறேன். ஆனால் அச்சொற்களெல்லாம் நைந்து உயிரற்றுக் கிடந்தன. அவள் அகம் எழவில்லை. சற்று முன் அடைந்த அந்த உளஎழுச்சி எதனால் என்று அவள் வியந்துகொண்டாள். அவ்வண்ணம் ஒன்று தன்னுள் இருந்ததையே அது எழுந்தபோதுதான் அறிந்திருந்தாள்.

“நீராடி கிளம்புகிறீர்களா, அரசி?” என்று சேடி கேட்டாள். “இல்லை, நீண்ட பயணம். பொழுதில்லை…” என்று திரௌபதி சொன்னாள். “என் பொருட்கள் எல்லாம் தேருக்குச் செல்லட்டும்.” வெளியே காவலர்கள் கொம்பூதுவது கேட்டது. அவள் சீரான அடிகளுடன் தன் அறைக்கு சென்றாள். அந்தச் சிற்றறைக்குள் நின்றபோது அங்கே இருபது நாட்கள் பெரும்பாலான பொழுதுகளை கழித்திருக்கிறோம் என்பது திகைப்பூட்டியது. நத்தை தன் ஓட்டுக்குள் சுருண்டுகொண்டதுபோல. வெளியே சேடிகளின் பரபரப்பான ஓசைகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவள் ஆடைமாற்றவேண்டுமா என்று எண்ணினாள். பின்னர் தன் தலையை தொட்டுப்பார்த்தாள். ஐம்புரிக்குழல் எடைகொண்ட ஓர் அயல் பொருள் என அவள் தலையிலிருந்து தொங்கியது. முழங்கால்வரை நீளும் புரிகள். தலையிலிருந்து எழுந்து நிலம்தொட விழையும் கால்கள். அவற்றை அள்ளி முடிந்தாலொழிய தன்னால் இயல்பாக புழங்க முடியாது. ஆனால் அவ்வண்ணமே அது நீடிக்கட்டும் என்று தோன்றியது.

தேர்கள் கிளம்பியதும் திரௌபதி பீடத்தில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டாள். அருகே சேடி அமர்ந்தாள். இன்னொரு தேரில் குந்தி தன் சேடியருடன் அமர்ந்திருந்தாள். தன் உள்ளம் ஓய்ந்து கிடப்பதை உணர்ந்தாள். மிருண்மயத்தின் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டதுமே அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது என்னும் உணர்வு ஏற்பட்டது. அங்கிருந்து தேர் விலகுந்தோறும் அவ்வுணர்வு வலுப்பெற்றது. ஏன் இத்தனை விலக்கம்? இவ்விலக்கத்தை காட்டிலேயே அடைந்துவிட்டேன். காட்டுக்குச் சென்றபின் ஊருக்குத் திரும்ப இயலாது. காடு பல்லாயிரம் முனிவர்களின் தவச்சோலை. அவர்களின் ஊழ்கநுண்சொற்கள் நிறைந்த காற்று கொண்டது. இருமருங்கும் ஓடிய இருண்ட காட்டை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தாள். பந்தங்களின் வெளிச்சம் மரங்களை வருடியபடி ஒழுகிச்செல்ல அவ்வப்போது விழிகள் மின்னும் மான்களோ கீரிகளோ தென்பட்டு இருளில் மூழ்கின. சகட ஒலி காட்டின் இருளுக்குள் எதிரொலித்து வேறெங்கிருந்தோ மீண்டு வந்துகொண்டிருந்தது.

மழை நின்றுவிட்டிருந்தாலும் எதிர்க்காற்றில் ஈரத்துளிகள் இருந்தன. அவள் உடல் மெய்ப்புகொண்டபடியே இருந்தது. புரவிகள் நாகத்தைக் கண்டால் மெய்ப்புகொள்ளும். நல்ல புரவிகள் நாகத்தை உள்ளுணர்வால் அறிந்தே மெய்ப்படைந்து நின்றுவிடும். தசைகள் விதிர்க்க மூச்சு சீறும். நோயுறுவதற்கு முன்னரே உடல்சிலிர்ப்பவையும் உண்டு. என் உள்ளத்தில் சொற்களில்லை. ஆனால் இது அமைதியுமில்லை. சொல்லின்மை அமைதியல்ல, வெறுமை. சொல்நிறைந்து பிறிதொரு சொல்லுக்கும் இடமில்லாமலிருப்பதே அமைதி. இப்போது நான் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்நிலையை உடைத்து வெளியேறவேண்டும் என. நீர்க்குமிழிக்குள் சிக்கிக்கொண்ட எறும்புபோல. மெல்லிய ஒளியாலான படலம் என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது. ஆனால் உந்தும்தோறும் விசைகொண்டு என்னைக் கவ்வும் சுவராகிறது.

அவள் கைகளை கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்து கண்களை மூடினாள். உள்ளத்தில் சொற்களில்லாமல் இருப்பது எத்தனை இனியது. சொற்களில்லாமை வெறுமையாக இருந்தாலும் அதில் அலைக்கழிவில்லை. அதை உடைத்து வெளியேற முயன்று அலைக்கழியாமல் இருந்தால் உளச்சோர்வைப்போல் இனியது வேறில்லை. நாகத்தின் கண்கள் என மயக்கி அமையச்செய்யும் ஆற்றல் அதற்கு உண்டு. நஞ்சு தீண்டியவர் அடையும் இனிய மூழ்கும் உணர்வு அது. அவள் கண்கள் மயங்கின. நினைவுகள் மழுங்க துயிலில் ஆழ்ந்தாள். சகடங்களின் ஆட்டத்தால் அவள் உடல் அதிர்ந்து அதிர்ந்து இருபக்கமும் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவள் காலடியிலும் பின்பக்கத்திலும் அமர்ந்திருந்த சேடிகள் இருளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். பறவைகள் கலைந்து சிறகடித்தன. வௌவால் போன்ற ஒன்று விசையுடன் தேருக்குக் குறுக்காகச் சென்றது. புரவி ஒன்று செருக்கடித்தது. அவள் அந்த ஓசையை கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தாள். ஆனால் ஆழ்ந்த துயிலிலும் அமிழ்ந்திருந்தாள். அவளிடமிருந்து சீரான மூச்சு எழுந்துகொண்டிருந்தது.

அவள் விழித்துக்கொண்டு “எங்கிருக்கிறோம்?” என்றாள். “சௌப்திகம் தேவதாருக் காடு என்கிறார்கள். நாம் இன்னும் அதை அணுகவில்லை, அரசி” என்றாள் சேடி. அவள் இறுதியாக தன்னுள் அபிமன்யுவின் முகம் எழுந்ததை நினைவுகூர்ந்தாள். அபிமன்யு அவளுடன் அந்தத் தேரில் அமர்ந்திருந்தான். சிறுவனாக இருந்தான். துடிப்புடன் “அவர்கள் அங்கிருக்கிறார்கள் அல்லவா? நான் அவர்களுடன் விளையாடலாமா?” என்றான். “சென்றுகொண்டிருக்கிறோமே? அதற்குள் என்ன திடுக்கம்?” என்று கேட்டாள். “நான் அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டேன். ஆனால் ஆழிப்படையை அங்கேயே விட்டுவிட்டேன்” என்றான் அபிமன்யு. “ஆழி அங்கேயே இருக்கும், தேரில் அமர்ந்துகொள். பாதை தூக்கிச் சுழற்றுகிறது” என்று திரௌபதி சொன்னாள். “அவர்கள் அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்களா?” என்றான் அபிமன்யு. திரௌபதி “உனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்” என்றாள். அபிமன்யு “இந்தத் தேர் மெல்ல செல்கிறது…” என்றான். “நான் விண்ணிலிருந்து இந்திரனின் தேரை கொண்டுவருவேன். அந்தப் புரவிகளால் கொக்குகளைப்போல் பறக்கமுடியும்!”

அவள் சற்றே குனிந்து காட்டை நோக்கிக்கொண்டு வந்தாள். இரண்டு கீரிகள் ஒன்றையொன்று துரத்தியபடி சாலையைக் கடந்தன. அவற்றின் உடல்கள் பந்த ஒளியில் செந்நிறமாகச் சுடர்ந்து அணைந்தன. நீரோடை ஒன்று கடந்துசென்றது. அதன் உருளைக்கற்களில் தேர் ஏறிக்கடந்தபோது அவள் தலை தேரின் பக்கச்சுவரை முட்டியது. பக்கவாட்டிலிருந்து குந்தியின் தேர் அருகே வந்தது. குந்தி அதிலிருந்து தலைநீட்டி “அங்கே சௌப்திகக் காட்டில் ஏதோ நிகழ்கிறது. பறவைகள் அங்கே கலைந்துவிட்டிருக்கின்றன” என்றாள். “என்ன?” என்றாள் திரௌபதி. “அங்கே போர் நிகழ்கிறது… அல்லது காட்டெரி” என்று குந்தி சொன்னாள். “இந்த மழையில் காட்டெரி இயல்பாக எழ வாய்ப்பே இல்லை.” திரௌபதி வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “நான் அஞ்சிக்கொண்டிருந்த ஒன்று… அவர்களுக்கு எளிய இலக்கு நம் மைந்தர்கள்… அங்கே நம்மவர் எவர் இருக்கிறார்கள்?”

ஒருகணத்தில் உள்ளம் பற்றிக்கொண்டு முழங்கத் தொடங்க திரௌபதி முழுவுணர்வுகொண்டாள். அங்கே நிகழ்வதென்ன என்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. “விரைக! விரைக!” என்று அவள் பாகனை நோக்கி கூச்சலிட்டாள். “விரைக… நம் படையினர் முதலில் செல்க… செல்கையிலேயே முழவுகளையும் கொம்புகளையும் ஒலியுங்கள். இக்காட்டில் நம் ஒற்றர்களோ எஞ்சிய படைவீரர்களோ இருந்தால் உடன் வந்து சேர்ந்துகொள்ளவேண்டும். பெரிய படை ஒன்று உடன் வருகிறது என்று தோன்றவேண்டும்.” படைவீரர்கள் போரொலி எழுப்பியபடி முன்னால் சென்றனர். “விரைக! விரைக!” என்று அவள் கூவிக்கொண்டே இருந்தாள். “அரசி, இப்பாதை சேறு மண்டியது. பெரிய கூழாங்கற்களால் ஆனது. மழையில் ஊடே ஓடைகள் அரித்துக் கடந்துள்ளன” என்று பாகன் சொன்னான். “அறிவிலி… செல்க, விரைந்து செல்க!” என்று அவள் வெறியுடன் கையை வீசிக் கூச்சலிட்டாள். குந்தி தேர்த்தட்டில் எழுந்து நின்றிருந்தாள்.

பின்னர் அவள் நெருப்பை உணர்ந்தாள். முதலில் காற்றில் ஒரு புகைமணமாக. பின்னர் காட்டின் மரச்செறிவுக்குள் மிக அப்பால் ஒரு அந்திநீர்நிலை இருப்பதுபோல செந்நிற அலைவாக அது தெரிந்தது. பின்னர் நீள்நிழல்களாக பெருகிக்கொண்டே இருந்தது. அவள் அனைத்தையும் உணர்ந்துவிட்டாள். கைகள் தளர்ந்து இருபக்கமும் விழ விழிகளிலிருந்து நீர் பெருகி வழிந்துகொண்டிருக்க நெருப்பை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். தேர்கள் அணுகிச் செல்லச்செல்ல அந்நெருப்பு விரிந்தது. தேவதாருக்கள் பேயுருக்களாக எழுந்து சூழ்ந்தன. மனோசிலையைக் கடந்ததும் முன்னால் சென்ற படைவீரகள் போர்க்கூச்சலிட்டபடி அம்புகளை ஏவினர். அங்கிருந்து வந்த அம்புகளுக்கு அலறி வீழ்ந்தனர். அவர்களின் ஒலியே அவர்களை தெளிவான இலக்குகளாக்கியது. அவர்கள் விழுந்து விழுந்து பின்னால் மறைய அவர்கள் ஊர்ந்த புரவிகள் மேலும் ஓடி விசையழிந்து தயங்கி பாதையின் ஓரத்திற்குச் சென்றன. குந்தி “வீணர்களே, வீணர்களே” என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அனலின் பகைப்புலத்தில் எழுந்து தெரிந்த நிழலுருவாக அஸ்வத்தாமனை கண்டாள். அந்நிழலுருவுக்குள் செங்கனலால் ஆனதுபோல் அவன் சிற்றுரு தெரிந்தது. நெற்றியில் அந்த அருமணி எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதிலிருந்த அனலே அங்கே அனைத்தையும் பொசுக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தோன்றியது. அஸ்வத்தாமனின் அம்புகள் இருளுக்குள் விம்மலோசையுடன் வந்து அறைந்தன. அவளுடைய புரவியின் விலாவில் அம்பு தைக்க அது அலறியபடி தலைசிலுப்பி முன்னால் பாய்ந்தது. அப்பால் கிருபரின் உருவம் அசைந்தது. உள்ளத்திலெழுந்த விசையால் அவள் எழுந்து நின்றுவிட்டாள். பாண்டவ மைந்தர் கிருபரிடம்தான் மாணவர்களாக பயின்றனர். வெண்பட்டும் பொன்னும் நிறைகுடமும் மலரும் சுடரும் என ஐம்மங்கலத் தாலத்தை அவருக்கு நீட்டி அடிபணிந்து வணங்கி முதல் படைக்கலத்தை தொட்டு எடுத்தனர். அவர் செவியில் ஓதிய சொல்லையே படைபயில்வதற்கான முதல் மெய்யறிவாகக் கொண்டனர்.

கிருபரின் நடையை அவள் திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். நீள்காலெடுத்துவைத்து இரைகொண்டுசெல்லும் வேங்கை என அவர் நடந்தார். குறுங்காட்டுக்குள் அமைந்த தன் கல்விநிலையில் மட்டும்தான் அவர் செயலூக்கமும் எழும்குரலும் கொண்டிருப்பார். அஸ்தினபுரியின் நகரப்பகுதிக்குள் நுழையும்போதே அவருடைய உடலும் அசைவுகளும் மாறிவிட்டிருக்கும். தோள்கள் தொய்ந்து விழிகள் தழைந்து குரல் உள்ளொடுங்கி பிறிதொருவராக மாறிவிட்டிருப்பார். படைக்கலம் எடுப்பவர்களுக்குரிய எந்த இயல்பும் அவரிடம் வெளிவராது. முதல்முறை அவரை அவள் அவையில் நோக்கியபோது அமைச்சர்களில் ஒருவர் என்றே எண்ணினாள். அவர் படிகளில் ஏறியபோது அசைந்த திரை வந்து அவர் உடலைத் தொடுவதற்கு முன்னர் இயல்பாக அவர் அதை ஒழிந்ததைக் கண்டபோதுதாம் மெய்கண்ணாக்கிய வீரர் என அவரை அடையாளம் கண்டாள். இந்த நடை அவருக்குள் இருந்திருக்கிறது. இந்த வேட்கையை அவர் உள்ளே கொண்டிருந்திருக்கிறார்.

அந்நிலையிலும் தன் எண்ணங்கள் தனியாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதை அவள் கண்டாள். அவள் உடலில் பதற்றம் முற்றாக மறைந்திருந்தது. கைகள் தளர்ந்து மடியில் அமைந்திருந்தன. விழிகள் கொழுந்தாடிக்கொண்டிருந்த இரு இல்லங்களையும் வெறித்தன. மாளிகை நோக்கிய வழி முழுக்க கொல்லப்பட்ட வீரர்கள் சிதறிக்கிடந்தனர். இல்லங்களுக்கு முன்னாலிருந்த குடில் எரிந்து அணைந்து புகைவிட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேர்கள் சென்று நின்றதும் ஓடிவந்த வீரன் ஒருவன் “இல்லங்கள் இரண்டும் முற்றிலும் பற்றி எரிகின்றன, அரசி… நோயுற்ற இளவரசர்கள் உள்ளேதான் இருந்தனர்” என்றான். அவள் ஒன்றும் சொல்லாமலிருக்க ஏவற்பெண்டு உரத்த குரலில் “சுற்றியிருக்கும் காடுகளில் சென்று தேடுங்கள். இளவரசர்கள் ஒருவேளை காட்டுக்குள் தப்பிச் சென்றிருக்கலாம். எங்கேனும் ஒளிந்திருக்கலாம்” என்றாள். “ஆணை” என தலைவணங்கிய வீரன் எஞ்சியிருந்த சில வீரர்களிடம் ஆணையிட்டபடி விலகிச் சென்றான்.

அவள் தேரிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் பாஞ்சாலத்தின் கருவூலத்தருகே உள்ள சுரங்கவழி ஒன்றை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் தவழ்ந்தே செல்லமுடியும். அரண்மனையைக் கட்டிய மூதாதையர் அமைத்தது அது. பாஞ்சாலத்து அரண்மனை பாரதவர்ஷத்தின் மிகத் தொன்மையான கட்டடங்களில் ஒன்று. அதன்மேல் மேலும் மேலும் கட்டிக்கொண்டே இருந்தனர். சிற்பிகள் மாறினர். அந்தச் சுரங்கவழி கண்டடையப்பட்டபோது அது எங்கே செல்கிறது என எவருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. பலமுறை உள்ளே வீரர்களை அனுப்பி நோக்கினர். சென்றவர்கள் மீளவில்லை. மீண்டவர்கள் அது சென்றுகொண்டே இருக்கின்றது என்றனர். அச்சம் அதை தெய்வம் இருக்கும் இடமாக ஆக்கியது. குகேஸ்வரி அன்னையை அங்கே பதிட்டை செய்தனர். ஆண்டுக்கொருமுறை குருதிகொடுத்து அவளை வழிபட்டனர்.

அவள் அதற்குள் நுழைந்து இருள் நிறைந்த அப்பாதையை நோக்கியபடி கனவுகளில் ஆழ்வதுண்டு. எங்கு சென்றுசேரும் அப்பாதை? கங்கைக்கு என ஒரு கருத்து உண்டு. முன்பிருந்த பிறிதொரு அரண்மனைக்கு என்றும் அது மண்ணில் மூழ்கிப்போய்விட்டது என்றும் சேடி ஒருத்தி சொன்னாள். அவள் “அந்த மாளிகைகளில் நிலவறைகளோ சுரங்கவழிகளோ உண்டா?” என்றாள். தேர்ப்பாகன் “இல்லை, அரசி. அது மண்ணின்மேல் மரம்நட்டு கற்பலகைக் கூரையிட்ட இல்லம். இச்சிற்றூரின் குடிமுதல்வனால் கட்டப்பட்டது. அரசமாளிகை அல்ல” என்றான். “இது ஒற்றை அறை மட்டுமே கொண்ட சிற்றில்தான்” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. அவள் எழுந்தாடிக்கொண்டிருந்த தழலை அண்ணாந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பற்களை இறுகக் கடித்திருப்பதை நெடுநேரம் கழித்தே உணர்ந்தாள்.

“முற்றத்தில் பாஞ்சாலர் இருவரும் இறந்து கிடக்கிறார்கள், அரசி. கிருபரும் கிருதவர்மனும் அஸ்வத்தாமனுடன் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் விலகி காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டனர், அரசி… அங்கே நம் மைந்தர்கள் முற்றாக எரிந்தழிந்திருக்கவேண்டும். ஒருவர் எஞ்சினாலும் அவர்கள் இவ்வண்ணம் சென்றிருக்கமாட்டார்கள்.” திரௌபதி தேரிலிருந்து இறங்கினாள். கால்கள் மண்ணில் பட்டதும் உடலெங்கும் ஒரு கூச்சம் எழுந்தது. கொழுந்துகள் வெடித்துக்கொண்டிருந்த இல்லங்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “வில்லாற்றலும் கதைத்திறனும் கொண்ட மைந்தர் நால்வரும் நோயுற்று அசையமுடியாமலிருந்தனர், அரசி” என்று வீரன் அழுகைக்குரலில் சொன்னான். “எடைமிக்க தேவதாருச் சட்டங்கள்… அவை எரியென்றே மாறிவிடக்கூடியவை.” வீரர்கள் முற்றத்தில் நின்றும், எரியின் வெம்மையால் அணுகமுடியாமல் சுற்றிச்சுற்றி வந்தும் கைவீசி அலறிக்கொண்டிருந்தனர்.

குந்தி தேரிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். திரௌபதி திரும்பி குந்தியை நோக்கிவிட்டு ஏவற்பெண்டிடம் “பேரரசியை இங்கிருந்து கொண்டுசெல்க!” என்றாள். இவ்வண்ணம் நிகழுமென்று எண்ணியிருந்தேனா? வெவ்வேறு கனவுகளில் மைந்தர் இதை கண்டிருக்கிறார்கள். நிமித்திகர் குறிப்புணர்த்தியிருந்தார்கள். ஆழம் அதை அறிந்தபின் புதைத்துவிட்டிருந்ததா? இது அளிக்கும் தாளமுடியாத உளஎடைக்கு அடியில் ஒரு வடிவம் முழுமைகொண்ட நிறைவையும் அடைந்துகொண்டிருக்கிறேனா? ஏவற்பெண்டு “அரசி! அரசி!” என்று கூவினாள். திரௌபதி வெறித்த கண்களுடன் திரும்பி நோக்கினாள். குந்தியை ஏவற்பெண்டு தொட்டதுமே அவள் பக்கவாட்டில் சாய்ந்து தேர்ப்பீடத்தில் விழுந்துவிட்டிருந்தாள். அவள் கைகள் வலிப்பு கொண்டவைபோல் இழுத்துக்கொள்ள, கால்கள் கோணலாக நீண்டு விரைத்திருக்க, முகம் உருவழிந்து பிறிதொன்றாக மாறிவிட்டிருந்தது.

ஏவலன் “மெல்ல, வலுவாக பற்றவேண்டாம்… தசைகள் உடையக்கூடும்” என்றபடி ஓடி தேரிலேறினான். குந்தியை இரு கைகளாலும் அள்ளி படுக்கவைத்தான். “அகிபீனா இருந்தால் நன்று… ஆனால் இங்கே ஏதுமில்லை. மிக மெல்ல தேரை அடுத்த சிற்றூருக்கு கொண்டுசெல்லுங்கள்” என்று ஆணையிட்டான். ஏவற்பெண்டு திரௌபதியை ஒருமுறை நோக்கிவிட்டு தேரிலேறிக்கொண்டாள். இன்னொரு ஏவற்பெண்டு வந்து “அரசி, இங்கே செய்வதற்கொன்றுமில்லை” என்றாள். “இல்லை, இது எரிந்தணைவதுவரை இங்குதான் இருக்கவேண்டும் நான்” என்றாள் திரௌபதி. “அரசி!” என்றாள் ஏவற்பெண்டு. “செல்க!” என அவள் கைகாட்டினாள். ஏவலன் “மூதரசியை தொடவேண்டாம்… அவர்களே விழித்துக்கொள்வதே உகந்தது. நாம் அவருடைய உடலை சிதைத்துவிடக்கூடும்” என்றான். ஏவற்பெண்டு மெல்லிய குரலில் அவனிடம் “அது பக்கவாதத் தாக்குதல்தான். பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். முதுமையில் அது நிகழந்தால் உடல் மீளவே வாய்ப்பில்லை” என்றாள். தேர் ஓசையுடன் கிளம்பிச் சென்றது. திரௌபதி எரி அணைந்துகொண்டிருந்த இல்லங்களை நோக்கியபடி நின்றிருந்தாள்.