மாதம்: ஜூலை 2019

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 31

கிருபரின் சொல்மழை கிருதவர்மனை முதலில் நிலையழியச் செய்தது. அதை அவனால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. அந்தக் காட்டில் ஒலித்த ஒரே மானுடக் குரல். அதிலிருந்து அவனால் சித்தம் விலக்க முடியவில்லை. வேண்டுமென்றே முன்னால் விரைந்தால் அக்குரல் சற்று தெளிவின்மைகொண்டதுமே அவன் கால்கள் விரைவழிந்தன. அதன் ஒவ்வொரு சொல்லும் கூரிய முனைகளுடன் அவனை தைத்தது. அவர் ஒருவகை சித்தமயக்கில் சொல் பெருக்குகிறார் என தெரிந்தது. சித்தம் மயங்கும்போது சொற்கள் பொருளிழக்க வேண்டும். ஆனால் அவை மேலும் மேலும் பொருட்செறிவுகொண்டன. ஒருவேளை அவன் சித்தமும் பிறழ்ந்திருப்பதனால் அவ்வாறு அச்சொற்கள் பொருள்கொள்கின்றனவா?

அவர் ஒன்றையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்றியது. மூச்சிரைக்க அவர் சொல்குவித்தார். உளம்கூர்ந்தபோது அச்சொற்களினூடாக அவர் எங்கோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ஒரு சொற்றொடரில் எஞ்சும் பொருளைக்கொண்டு அடுத்த சொற்றொடரை அமைத்தார். அச்சொற்றொடரிலிருந்து அடுத்த சொற்றொடர். சொற்றொடர்கள் தொடர்ச்சியாக சென்று சுழியாயின. சுழிமையத்தில் சொல்லிச் சொல்லித் தீராத ஒன்று குடிகொண்டது. அவன் அச்சொற்களை எண்ணி சலித்தான். அச்சொற்களை விலக்கி அம்மையத்தை அடைய எண்ணினான். ஆனால் அச்சொற்கள் நின்றுவிட்டால் அம்மையமும் இல்லை என அறிந்திருந்தான்.

பின்னர் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் கிருபர் சொல்நின்று அமைதியடைந்தார். அதுவரை பேசிக்கொண்டிருந்ததையே அறியாதவர்போல தலைகுனிந்து நடந்துவந்தார். அவர் பேச்சை நிறுத்தி நெடுநேரமான பின்னரே அவன் அவர் பேசவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். அதுவரை அவருடைய சொற்கள் அவனுள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. அவ்வாறென்றால் அச்சொற்களை நானும் பேசிக்கொண்டு இருந்திருக்கிறேன். அவை நானும் அவரும் சேர்ந்து பேசிய சொற்கள். அவர் ஒலியானார், நான் ஒலிக்கவில்லை. இல்லை, அவர் பேசவே இல்லையா? நான் மட்டும்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேனா? அல்லது உண்மையாக இருவருமே பேசிக்கொள்ளவில்லையா? அச்சொற்கள் வேறெங்கோ எவ்வண்ணமோ நிகழ்ந்தனவா?

பின்னர் நெடுநேரம் அமைதியில் சென்றனர். அதுவரை பேசிய சொற்கள் விசையழிந்து ஈசல்கள்போல் சிறகுதிர்ந்து விழுந்தன. அவற்றை நினைவுகூரவே இயலவில்லை. பேசிக்கொண்டிருந்தோம் என்பது மட்டுமே நினைவிலிருந்தது. மூச்சிரைக்க அவ்வப்போது நின்றபோது சூழ்ந்திருக்கும் காட்டிலிருந்து மழையின் வெம்மையான ஆவியும் பச்சைமணமும் வந்து சூழ்ந்தன. பறவைகள் குறுகிக்கொண்டிருந்தன. மழையில் பெருகிய ஓடைகள் வெவ்வேறு இடங்களில் ஓசையுடன் விழுந்துகொண்டிருந்தன. காட்டினூடாக காற்று செல்லும் ஒலி என்றுமே உள்ளத்தை ஆற்றுவது. அது மென்மையான வருடல். பெருங்காட்டையே குழல்கோதிச் சொல்ல வானிடம் ஒரு சொல் இருக்கிறது.

அவர்கள் காட்டுக்குள் செல்லுந்தோறும் மெல்ல மெல்ல இறுக்கமிழந்து உள்ளம் மலர்ந்தனர். கிருதவர்மன் நின்று மேலும் தொலைவை கணிக்க கிருபர் புன்னகைத்தபடி “வீட்டுக்குத் திரும்பும் உணர்வு உருவாகிறது” என்றார். கிருதவர்மன் திரும்பாமல் நடக்க “உற்றவர் அனைவரும் அங்குதான் இருக்கிறார்கள் என்பதுபோல” என்றார். கிருதவர்மன் “வீண் பேச்சு வேண்டாம்” என்று திரும்பாமலேயே சொன்னான். “மெய்யாகவே என் உள்ளம் எளிதாகிறது. அங்கே திரும்பிச்செல்வதுதான் எளிதாக இருக்கிறது. அங்கிருந்து விலகிச்செல்கையில் எதையெல்லாமோ அறுத்துக்கொண்டு செல்வதைப்போல தோன்றுகிறது” என்றார்.

கிருதவர்மன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால் சற்றுநேரம் கழித்து ஒரு சுனைக்கரையில் நின்று குனிந்து நீர் அள்ளி குடிக்கும்போது கிருபரை நோக்காமல் “ஆம், நீங்கள் சொல்வது உண்மை. என் உள்ளம் சுமையிழந்திருக்கிறது” என்றான். கிருபரும் புன்னகைத்தார். கிருதவர்மன் முகம் மலர்ந்து இடையில் கைவைத்து வானை நோக்கினான். “என்னென்ன மாற்றுருக்களை போடுகிறோம்! எங்கெல்லாம் சென்று மீள்கிறோம்!” என்றான். கிருபர் “ஆனால் இந்த ஒப்பனைகளை எல்லாம் மிகமிக மேலோட்டமாகவே போட்டுக்கொள்கிறோம். ஒப்பனைக்குள் இருக்கும் நாம் மறைந்துவிடலாகாது என எப்போதும் கருதுகிறோம்” என்றார். “சின்னக் குழந்தைகள் முகமூடி அணிந்துகொண்டால் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்த்து முகம் காட்டாமலிருக்காது. நாம் பார்க்காதபோது அவர்கள் முகமிலிகளாக உணர்கிறார்கள். பார்க்கப்படாமல் இருப்பதற்கு அவர்களால் இயலாது.”

கிருதவர்மன் உரக்க நகைத்தான். அந்த ஓசையில் சுனையைச்சூழ்ந்திருந்த மரங்களிலிருந்து பறவைகள் எழுந்து பறந்தன. இரு கைகளையும் விரித்து வெடிப்போசை எழுப்பி நகைத்து “ஏன் தெரியுமா? ஏன் என்று சொல்லவா? ஒரு மாற்றுரு முழுமை அடைந்தால் அதன்பின் அதிலேயே வாழவேண்டியதுதான். திரும்பி வரவே முடியாது” என்றான். கைகளை விரித்து “மாற்றுருவுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளுதல்…” என்று கூவினான். இளிவரல்நடிகனைப்போல உடலை வளைத்து “அவையோரே, நான் என் மாற்றுருவுக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். என் மெய்யுருவை சற்று மீட்டுத்தர முடியுமா?” என்றான். உடனே உடலையும் குரலையும் மாற்றி “மெய்யுருவா? அதுவே நாங்கள் உனக்கு அளித்த மாற்றுருதானே?” என்றான். “அப்படியென்றால் என்னுடைய மெய்யுருதான் என்ன?” என்று முதற்குரலில் கேட்டான். அதற்கு மறுமொழி என வாயருகே கையை வைத்து கைக்குழந்தைபோல ஓசையிட்டான்.

பின்னர் அவன் வெறிகொண்டு சிரிக்கத் தொடங்க கிருபரும் சேர்ந்துகொண்டார். அந்த நகைச்சுவையை முற்றாக மறந்து சிரிப்பினூடாகவே நெடுந்தொலைவு சென்று வெறுமனே சிரித்தனர். காடு எதிரொலித்துச் சூழ்ந்திருந்க்க இருவரும் கண்களில் நீர் வழியும்வரை சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். சிரிப்பை நிறுத்தமுயலுந்தோறும் ஊறிப் பெருகி வந்தது. சிரிப்பில்லாத நிலையின் ஒரு சுவர்போல ஆகி அவர்களை திருப்பி சிரிப்பு நோக்கி தள்ளியது. கிருபர் நிறுத்தி மூச்சுவிம்மியபோது கிருதவர்மன் “ள்ளே ள்ளே!” என குழவிக்குரல் எழுப்பி மீண்டும் சிரிக்க அவர் போதும் போதும் என தலையசைத்தபடி சேர்ந்துகொண்டார்.

சிரிப்பில் அவர்களின் வாய் அகன்றே இருந்து காதருகே வலி எழுந்தது. மூச்சின் திணறலில் விலாவெலும்புகள் வலிகொண்டன. கிருபர் இருமத்தொடங்கினார். கிருதவர்மன் “மூலத்தான நகரியில் கதிரவன் ஆலய விழாவின்போது அத்தனைபேரும் வெவ்வேறு முகமூடிகள் அணிந்துகொண்டு காமம் கொண்டாடுவார்கள். ஆண்களும் பெண்களும். கரடி புலியுடன் புணர்வதை அங்கே காணமுடியும்!” என்றான். கிருபர் “வேண்டாம்!” என்று கைகாட்டிக்கொண்டே சிரித்தார். “முன்பு என் தோழன் ஒருவன் அந்த முகமூடியை திரும்ப கொண்டுவந்துவிட்டான். மனைவியுடன் காமத்திலாடும்போதுகூட அதை அணிந்திருந்தான். பிறந்த மைந்தன் முகமூடியை முகமாகக் கொண்டிருந்தான் என எங்கள் சூதன் ஓர் இளிவரல்பாடலை எழுதிப்பாடினான்.”

கைகளைத் தட்டியபடி அவன் அந்தப் பாடலை பாடினான். “பிறிது முகம் கொண்டு புணர்ந்த பெண்ணே நான் பிறிதல்ல அவனே என்று எப்படி அறிந்தாய்!?” சிரிப்பில் திணறி “எப்படி அறிந்தாள்? ஆஹாஹாஹா!” என்று மீண்டும் சிரிக்கலானான். “அவள் எச்சரிக்கையானவள். ஆகவேதான் முகமூடியை பெற்றாள். இல்லையேல் அதை எடுத்து அணிந்துகொண்டிருந்த ஏவலனை பெற்றிருப்பாள் என்றான் சூதன்!” கிருதவர்மன் நகைத்து நகைத்து தளர்ந்தான். “எத்தனை பொருளற்றவை இச்சொற்கள்… ஆனால் சிரிப்பதற்கு பொருள் தேவையா என்ன?” என்றார் கிருபர்.

கிருதவர்மன் “போதும்…” என்றான். “சிரித்த சிரிப்பில் என் உடலில் பொருக்கோடிய எல்லா புண்களும் திறந்துகொண்டுவிட்டன. குருதி வழிகிறது.” அதை கேட்காமல் கிருபர் எழுந்து சுனையருகே குனிந்து நீர் அருந்தினார். “சிரிக்கத் தொடங்கினால் எல்லாமே சிரிப்பாகிவிடுகிறது” என்றபடி கிருதவர்மன் புற்பரப்பில் அமர்ந்தான். கிருபர் எழுந்தபோது சுனைக்கு அப்பால் புல்செறிவுக்குள் அஸ்வத்தாமனை பார்த்தார். “புலியா?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான். “இல்லை, அஸ்வத்தாமன்” என்றார் கிருபர். கிருதவர்மன் “அவரா? இங்கே என்ன செய்கிறார்?” என்றான். எழுந்து புதரை நோக்கி “உத்தரபாஞ்சாலரே, என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்றான்.

அஸ்வத்தாமன் அங்கிருந்து எழுந்து வந்தபடி “நீங்கள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டேன்” என்றான். கிருதவர்மன் “ஆம், என் வாழ்நாளில் இப்படி சிரித்ததில்லை…” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “நானும் ஒரு முழு நாழிகை இப்படி இருவர் விடாமல் சிரிப்பதை கண்டதில்லை” என்றான். “பித்தர்களும் யோகியர்களும் இப்படி சிரிப்பதுண்டு என்று நான் கேட்டிருக்கிறேன்.” கிருதவர்மன் “அது மாபெரும் யோகவெளி… அங்கிருந்து வந்தபின் சிரிப்பதற்குரியவை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன” என்றான். அஸ்வத்தாமன் அருகணைந்து “தொலைவில் இருந்து கேட்டபோது வெடித்து வெடித்து எழும் அழுகையோசைபோல் ஒலித்தது. அருகே வந்தபோதுகூட நீங்கள் இருவரும் துயர்தாளாமல் மண்ணில் உருண்டுபுரண்டு அழுவதாகவே எண்ணினேன். நெடுநேரம் நோக்கிய பின்னரே சிரிப்பு எனத் தெரிந்தது. கூர்ந்து நோக்கி விழிநீர் இல்லை என்பதை கண்டபின்னர்தான் தெளிந்தேன்” என்றான்.

கிருதவர்மன் “இறுதியில் விழிநீரும் வழிந்தது” என்றபின் “அழுகையையும் சிரிப்பையும் தேவர்களால் பிரித்தறிய முடியாது என நினைக்கிறேன். அவர்கள் சற்று விலகிநின்றுதானே நம்மை பார்க்கிறார்கள்” என்றான். “உண்மையில் அழுகையும் சிரிப்பும் தொடக்கத்தில்தான் வேறு வேறு. இறுதியில் ஒன்றே” என்றான் அஸ்வத்தாமன். கிருதவர்மன் “எங்கிருந்தீர்கள்?” என்றான். “குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து வருகிறேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நாங்கள் குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து அகல முயன்றோம். அகலுந்தோறும் விசை மிகுந்து இழுத்தது. செல்ல இயலவில்லை. ஆகவே திரும்பிச் செல்கிறோம்” என்றார் கிருபர்.

“நானும் களத்திலிருந்து அவ்வண்ணமே விலகிச் சென்றேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “சகுனி விழுந்தார் என்று அறிந்தேன். துரியோதனனை களத்தில் காணவில்லை. அக்களத்தில் தன்னந்தனியாக நின்றிருக்க இயலவில்லை. ஆகவே திரும்பி நடந்தேன்.” கிருதவர்மன் “நீங்கள் எதிர்கொண்டாகவேண்டிய எதிரிகள் அங்கேதான் இருந்தனர்” என்றான். “ஆம்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “என் எதிரி என நெடுநாட்கள் நான் எண்ணியிருந்தது அர்ஜுனனை. பின்னர் அவன் எவருடைய கருவி என கண்டுகொண்டேன்.” கிருதவர்மன் “எதிர்க்காமல் விலகிச்சென்றீர்களா? அஞ்சிவிட்டீர்களா?” என்றான். “என்ன சொன்னாய்?” என்று அஸ்வத்தாமன் சீற்றத்துடன் திரும்ப “அதற்கு வேறு பொருள் என்ன?” என்று கிருதவர்மன் விழிகளை நோக்கி கேட்டான்.

அஸ்வத்தாமன் அடங்கி “அச்சமில்லை… அதை நான் அறிவேன். அதை எவரிடமும் சொல்லவேண்டிய நிலையிலும் நான் இல்லை” என்றான். “பொருளின்மை… அங்கே அவர்களை நான் கொன்று அழித்திருக்க முடியும். அதற்கான அம்புகள் என்னிடமிருந்தன… ஒருவேளை அவனை கொன்றிருக்கமுடியாது. அந்த யாதவன் நான் அறியாத ஒருவன் என அகம் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. எஞ்சிய அனைவரையும் அழித்திருப்பேன்… ஆனால் அதனால் என்ன பயன்? போர் முடிந்துவிட்டது. வென்றவர் என சிலரேனும் களம்விட்டு நீங்கட்டும். அந்த அளவுக்கேனும் பொருள் எஞ்சட்டும் இந்த பித்துவெளியில்.”

“ஏன் திரும்பிச்சென்றாய்?” என்றார் கிருபர். “என்னால் அகன்று செல்ல முடியவில்லை. காட்டுக்குள் சென்றுகொண்டிருக்கையில் மழைதிரண்டு உடைந்து பொழியத் தொடங்கியது. வானம் தன் சிறகால் ஓங்கி அறைந்ததுபோன்ற ஒற்றை மழை… குருக்ஷேத்ரத்திற்காக மட்டுமே அந்த மழை பெய்தது என நினைக்கிறேன். நான் அகலும்போது முகில்கள் செறிந்து குருக்ஷேத்ரம் இருட்டிக்கொண்டே வருவதை கண்டேன். அங்கிருந்து பறவைகள் அனைத்தும் பறந்து அகல்வதை காட்டுக்குள் பார்த்தேன். எலிகளும் கீரிகளும்கூட ஓடி அகன்றன.”

ஏதோ அரியது நிகழவிருக்கிறது அங்கே என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். இடியோ மின்னலோ இல்லை. வானம் அப்படியே கல்லென்றாகி விட்டதுபோல. நான் ஒரு மரத்தடியில் நின்று காத்துக்கொண்டிருந்தேன். இதோ பெய்யும் இதோ என கணங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஏன் அந்த மழையை காத்திருக்கிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. அந்த மழை பெய்தபின் நான் அங்கிருந்து சென்றுவிடலாம் என்று எண்ணினேன். அந்த மழையில் எல்லாமே முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்பதுபோல ஓர் உணர்வு. மழை மழை மழை என என் உள்ளம் அரற்றியது.

அப்போது ஒன்றை உணர்ந்தேன். மழைக்குமுன் எழும் தவளைக்கூச்சல் ஏதும் எழவில்லை. காடு மிகமிக அமைதியாக இருந்தது. அத்தனை இலைகளும் அசைவிழந்து ஈரத்தில் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தன. சீவிடுகளின் ஓசைகூட நின்றுவிட்டிருந்தது. பின்னர் நீராவி அலை ஒன்று வந்து என்னை தழுவிக் கடந்துசென்றது. காதுமடல்களில் வெப்பத்தையும் பின்னர் குளிர்ச்சியையும் உணர்ந்தேன். பின்னர் குளிர்ந்த காற்று. பேரருவி ஒன்று சற்று அப்பாலிருப்பதுபோன்ற உணர்வு.

என்ன நிகழ்கிறது? காட்டுக்குள் பல்லாயிரம் நாகங்கள் ஓடிவருவதைப்போன்ற புதரொலி. நான் ஒரு மரத்தின்மேல் ஏறிக்கொண்டு கீழே நோக்கியபோது அத்தனை புதர்களுக்குள் இருந்தும் செந்நிறமான நீர் சுழித்தோடி வருவதை கண்டேன். செம்மண் கரைந்த நீர். குருக்ஷேத்ரத்திலிருந்து வருகிறது என்று தெரிந்துகொண்டேன். அங்கே ஓர் ஏரி உடைப்பெடுத்ததுபோல. மரத்தின்மேல் ஏறினேன். அங்கே கருங்குரங்குகள் அமர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தன. நான் அவற்றருகே சென்று நோக்கினேன். குருக்ஷேத்ரத்தின்மேல் கன்னங்கரிய வானம் உடைந்து இறங்கி ஆலமரம்போல் வேரூன்றி விழுதூன்றி நின்றிருப்பதை கண்டேன். வானம் தன் உகிர்க்கால்களால் மண்ணை கவ்விப்பற்றி நின்றிருப்பதுபோல.

அது மழை என்றே தோன்றவில்லை. முற்றான அசைவின்மை. மின்னல்கள் இல்லை. இடியோசையில்லை. வானிலிருந்த முகில்கள் கூட அசையவில்லை. ஓசையே கூட தெரியவில்லை. விண்ணிலிருந்து ஒரு நதி குருக்ஷேத்ரம் மீது பொழிந்ததுபோல. முன்பு விரிசடை அண்ணலின் தலைமேல் கங்கை அப்படித்தான் இறங்கியிருக்கவேண்டும். குருக்ஷேத்ரத்தின் அத்தனை பிலங்களும் அரைநாழிகையில் முற்றாக நிறைந்திருக்கவேண்டும். நெடுநேரம் அந்த மழையை விழியசைக்காமல் நோக்கிக்கொண்டே இருந்தபின் சலித்து கிளையில் கால்களை நீட்டிக்கொண்டு அமர்ந்தேன். என் காலடியில் சென்றுகொண்டிருந்த நீரில் குருதிமணம் இருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். மண்கலங்கிச் செல்வதுபோலத்தான் இருந்தது.

பின்னர் மரங்களுக்குமேல் மழை பெருகி வரத்தொடங்கியது. ஓலம் என்னை அணுகுவதற்குள் நீர்ப்பரப்பு என்னை கடந்துசென்றிருந்தது. கண்களை முற்றாக மறைக்கும் மழை. நம் உடலையே நாம் மறந்துவிடச் செய்யும் பெருமழை. வெறும் தன்னிலை மட்டுமாக அங்கே அமர்ந்திருந்தேன். உள்ளம்கூட இல்லை. அத்தனை அறுபடாப் பொழிவாக மழை பெருகிப்பொழியும்போது அந்த ஒழுக்காகவே உள்ளமும் ஆகிவிடுகிறது. உள்ளமென்பது மொழியால் ஆனது. மொழி சொற்களாக துண்டுபட்டது. அப்போது மழையோசைபோல் ஓர் ஒற்றைச்சொல்லே உள்ளமென்றிருக்க முடியும்.

என்னுள் மண்ணில் என்னும் சொல் திகழ்ந்தது. அதன்பொருளை நான் அறியவில்லை. அச்சொல்லாக நான் இருந்தேன். அச்சொல்லை நான் உணர்ந்தபோது மழை நின்று காட்டில் இலைமழை முழங்கிக்கொண்டிருந்தது. மண்ணில் மண்ணில் மண்ணில் என நான் என்னை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். நெடும்பொழுதாகிவிட்டிருந்தது. என் உடலில் இருந்த குருதியும் கரியும் சேறும் முழுமையாகவே அகன்றுவிட்டிருந்தன. கைகளைத் தூக்கிப் பார்த்தேன். இளமையில் கங்கைநீராடுகையில் கை வெளுத்ததும் கரையேறிவிடவேண்டும் என்பது அன்னையின் ஆணை. கை வெளுத்துவிட்டது அன்னையே என்று சொன்னேன். கை வெளுத்துவிட்டது, கரையேறிவிடுகிறேன்…

இலைத்தழைப்புக்கு மேல் வானில் முகிலிலா வெளி ஒன்று உருவாகியிருந்தது. அதன் ஒளி இலைகளில், நிலத்தில் தேங்கிய நீர்ப்பரப்புகளில் பட்டுப் பெருகி காட்டுக்குள் அக ஒளியாகத் துலங்கியது. தரையில் இறங்கி நின்றபோது மண் ஆற்றுப்பெருக்குக்குப் பின் புதுமணலும் வண்டலும் கலந்து படிந்திருப்பதுபோலத் தோன்றியது. புதிய சேறு அளிக்கும் மகிழ்ச்சியை அறியாமலேயே அடையத்தொடங்கினேன். இளமைக்கால ஆடிப்பெருக்குகளின் நினைவுகள் எழுந்ததும் சிறு துள்ளலுடன் கூச்சலுடன் காட்டுக்குள் சென்றேன்.

ஆடிப்பெருக்கு கங்கை இளமைக்குத் திரும்பி மீளும் நாள். அத்தனை ஆறுகளிலும் புதுப்புனல் பெருகும். கங்கை செங்குழம்பாகப் பெருகி எழும். ஓடைகள் ஆறுகளாகும். தெருக்கள்கூட சிற்றாறுகளாகிவிட்டிருக்கும். தந்தை ஆற்றுக்குச் செல்வதற்கு ஒருபோதும் மறுப்பு சொன்னதில்லை. மழை உறுமத்தொடங்கும்போது நண்பர்களுடன் இல்லத்திலிருந்து கிளம்பினால் பல நாட்களுக்குப் பின்னரே திரும்பி வருவேன். கிடைக்குமிடங்களில் உணவு. நனையாத இடங்களில் துயில். விழித்திருக்கும் பொழுதெல்லாம் மழையில் அல்லது நதிப்பெருக்கில். சேறாடிச் சேறாடி உடல் மீனுடல்போல் ஒளிகொண்டிருக்கும். செவுள்கள் முளைக்கப்போகின்றன உனக்கு என அன்னை கடிந்துகொள்வாள்.

கங்கையின் அடையாளங்கள் அனைத்தும் மாறிவிட்டிருக்கும். ஊருக்குள் இல்லங்களின் வாயிற்படிதொட்டு கங்கை ஒழுகும். இல்லங்களின் கொல்லைகளில் படகுபோன்ற முதலைகள் வந்து ஒதுங்கும். இரவில் சரசரவென கங்கை நீர் மேலேறி இல்லத்தூண்கள் ஈரத்தில் ஊறும் ஒலி கேட்கும். இல்லங்களுக்குள் மடைகளினூடாக பெருகி அங்கணங்களை நிறைக்கும். கரைமீறிப் பெருகும் கங்கை மீனவர்களுக்கே அச்சமூட்டுவது. ஆனால் எங்களுக்கு கைகால்களே மறந்துபோய்விட்டிருக்கும். மீன்களென நீரிலேயே வாழ்பவர்கள் போலிருப்போம். இமையா விழி கொண்டுவிட்டாய், வீட்டுக்கு வா என அன்னை கங்கைக்கரைக்கு வந்து எங்களை கடிந்து அழைப்பாள். ஆடியிலேயே கங்கைநீராட்டில் பெரும்பகுதியை முடித்துவிட்டிருப்போம்.

ஆடி ஒழுகி அடங்கிய பின்னர் கங்கைக்கரையெங்கும் சேறு படிந்திருக்கும். ஆறுகள் பருவமடையும் பொழுது அது என்பார்கள். மென்சந்தனவிழுது போன்ற சேறு. இறகுப்பீலிகள் போன்று படிந்த மென்மணல். அவற்றில் நத்தைகள் பல்லாயிரமெனப் பெருகும். ஒளிரும் வரிகளால் அவை கங்கைக்கரை எங்கும் கோலமிடும். மீன்கள் பெருகும் காலம். கங்கைக்கு கோடிக்கண்கள் திறக்கும் பருவம் என்பார்கள் சூதர். கங்கை தெளிந்து பளிங்கென்று ஆக மேலும் முப்பது நாட்களாகும். அழுதபடி பிறந்தகம் நீங்கும் பெண்போல கங்கை மெலிந்து அழகுகொண்டு செல்வாள் என்று மூதன்னையர் பாடுவர். முந்தானையை இழுத்து எடுப்பதுபோல கரையோரக் காடுகளிலிருந்து அவள் எல்லை மீறிய நீரை எடுத்துக்கொள்வாள்.

அஸ்வத்தாமன் சொல்லிழந்து கைகளைக் கட்டியபடி தலைகுனிந்து சுனைநீரை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். கிருபர் எதுவும் கேட்கவில்லை. கிருதவர்மன் கிருபரை நோக்கினான். அஸ்வத்தாமன் தானாகவே மீண்டு “குருக்ஷேத்ரத்திற்குச் சென்றபோது நான் முற்றிலும் மீண்டுவிட்டிருந்தேன். குறுங்காடு வழியாக அங்கே நுழைந்தேன். அங்கு குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களம் இருக்கவில்லை” என்றான். “நான் கண்டது மிகப் பெரிய ஏரி ஒன்றின் அடித்தளம்போன்ற சேற்றுப்படுகையை. அலையலையாக சேறு படிந்து முற்றாகவே குருக்ஷேத்ரத் தவநிலத்தை மூடியிருந்தது.”

“வானில் ஒளி மீண்டும் அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. தென்மேற்கிலிருந்து மேலும் மேலுமென முகில்கணங்கள் வந்துகொண்டிருந்தன. விரைவிலேயே மீண்டும் பெருமழை வந்தறையும் என்று தோன்றியது. அச்சேற்றுவெளி குருக்ஷேத்ரம்தானா என்ற ஐயம் எழுந்தது. கைவிடப்பட்ட காவல்மாடங்கள்தான் அதுதான் அந்நிலம் என காட்டின. அங்கே விழுந்துகிடந்த அத்தனை உடல்களின்மீதும் சேறு மென்மையான பட்டுத்துணிபோல் மூடியிருந்தது. சற்றே விழிக்குப் பழகியபோது மனித உடல்களை, புரவிகளை, யானைகளை, தேர்முகடுகளை அடையாளம் காணமுடிந்தது. மேலும் கூர்ந்தால் முகங்களைக்கூட காணமுடியும் என்று தோன்றியது” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

“உண்மையாகவே முகங்களை காணலானேன். சிற்பக் குயவன் வனைந்து முடிக்காத மண்சிலைகள் போன்ற முகங்கள். அங்கே விழிதிகைத்து நின்றிருந்தேன். முற்றிலும் அசைவிழந்து கிடந்தது அக்களம். ஒற்றை அசைவில்லை. ஒரு சிறுபறவையின் அசைவாவது நிகழவேண்டும் என என் உள்ளம் ஏங்கியது. அந்த வெளியை முழுக்க அதன்பொருட்டு ஒற்றை நோக்கில் நிறுத்தியிருந்தது. அதே தருணம் அவ்வாறு ஓர் அசைவெழுந்தால் என்னுள் கூர்கொண்டிருந்த அமைதியொன்று குலைந்துவிடும் என்றும் தோன்றியது. மூச்சுமின்றி இமைப்புமின்றி அதையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.”

“சல்யரின் உடலை…” என கிருதவர்மன் தொடங்க “நான் களத்திற்குள் இறங்கவில்லை. அவர் உடலை கண்டடைந்திருக்க முடியும். மெல்லிய சேற்றுக்குள் அவர்கள் ஒருவேளை மேலும் தெளிவாகவே தெரிவார்கள். ஆனால் அதற்கு நான் அச்சேற்றில் இறங்கவேண்டியிருக்கும். பிற நூறு உடல்களின் தவத்தை கலைக்கவேண்டியிருக்கும். மானுடர் செய்யவேண்டிய நீத்தார் மறைவுச்சடங்கை குருக்ஷேத்ரமே செய்துவிட்டிருக்கிறது. அவ்வாறே ஆகுக என எண்ணிக்கொண்டேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அங்கே வேறெவரேனும் இருக்கிறார்களா என்று நோக்கினேன். நோக்குமாடம் சரிந்து கிடந்தது. அங்கே பார்பாரிகன் இல்லை. அனைவருமே சென்றுவிட்டிருந்தார்கள்.”

கிருதவர்மன் “ஒருவர்கூட உயிருடன் இல்லாத களம்… எண்ணவே விந்தையானது” என்றான். “ஒருவர் உயிருடனிருக்கிறார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கிருதவர்மன் திடுக்கிட்டான். கிருபர் “ஆம், அவர் மட்டும்” என்றார். “தன்னந்தனிமையில் விண்நோக்கி கிடக்கிறார்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நான் அருகே சென்று நோக்கினேன். வேலிக்குள் அம்புப்படுக்கையில் விழிதிறந்து படுத்திருந்தார். மருத்துவ ஏவலர்கள் மறைந்து மண்ணுக்குள் கிடந்தனர்.” “அவர் உன்னை பார்த்தாரா?” என்று கிருபர் கேட்டார். “உணர்ந்திருக்கலாம். அவர் விண்ணிலிருந்து நோக்கை விலக்கவில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

அஸ்வத்தாமனின் முகத்திலும் சொற்களிலும் துயரமோ கசப்போ இல்லை என்பதை கிருபர் நோக்கினார். ஆடிப்பெருக்கு விழவைப்பற்றி நினைவுகூரும் தோற்றம்தான் இருந்தது. அந்த மழை அவன்மேல் பெய்து அகத்தையும் முற்றாகக் கழுவிவிட்டதுபோலும் என எண்ணிக்கொண்டார். அவனுடைய கைநகங்களில் குருதி எஞ்சியிருக்கக்கூடும் என்னும் எண்ணம் ஊடாக எழ தலையை அசைத்து அதை தவிர்த்தார். அஸ்வத்தாமன் “மீண்டும் மழை எழுகிறது” என்று சொன்னான். “ஆடிமழை பெரிதாக முழக்கமிடுவதில்லை. ஆயினும்கூட இந்த அமைதி விந்தையானதாகவே இருக்கிறது.” கிருதவர்மன் “நேற்று நானும் மழையில் நனைந்தேன். மரத்தடிகளில் ஒண்டிக்கொள்ள இயலவில்லை. நல்லவேளையாக ஒரு பொந்தை கண்டடைந்தேன்” என்றான்.

கிருபர் “பாண்டவர்கள் எங்கு சென்றார்கள்?” என்றார். “அவர்களின் மைந்தர்கள் புண்பட்டிருக்கிறார்கள். மைந்தருடன் அருகிலுள்ள சிற்றூர்களுக்கு சென்றிருக்கலாம்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். மேலும் பேச ஏதுமில்லாமல் அவர்கள் நெடுநேரம் அவ்வாறே அமர்ந்திருந்தனர். கிருபர் “நாங்கள் மீண்டும் குருக்ஷேத்ரத்திற்கே செல்லலாம் என எண்ணினோம்” என்றார். “அங்கு சென்று ஆற்றுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றான் அஸ்வத்தாமன். கிருதவர்மன் “எங்கு செல்வது? செய்வதற்கு ஏதேனும் வேண்டுமே” என்றான். “நான் அரசரை பார்க்கச் செல்கிறேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “அரசர் எங்கிருக்கிறார்?” என்று கேட்டபடி கிருபர் எழுந்தார். “அவரை சந்திக்க நானும் வருகிறேன்.” அஸ்வத்தாமன் “அவர் எங்கிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்…” என்று சொன்னான்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 30

புதர்களை ஊடுருவியும் சரிந்த நிலத்தில் மரங்களைப் பற்றியபடி இறங்கியும் குறுங்காட்டின் வழியாக சென்றுகொண்டிருக்கையில் நெடுநேரம் எங்கு செல்கிறோம் என்பதை கிருபரும் கிருதவர்மனும் உணர்ந்திருக்கவில்லை. கால்கள் கொண்டுசென்ற வழியிலேயே அவர்கள் நடந்தார்கள். ஒரு சொல்லும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. பேசுவதற்கு உள்ளம் எழவில்லை. சூழ இருந்த காட்டையும் அவர்கள் நோக்கவில்லை. உள்ளே ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களையும் கூர்ந்தறியவில்லை. அவர்களின் உள்ளம் முற்றாக சிதறிக்கிடந்தது. பெருநதி நீர் வற்றி சிறுகுளங்கள் என ஆனதுபோல தொடர்பற்ற எண்ணங்களின் நிரை.

காலோய்ந்து அரசமரம் ஒன்றின் அடியில் சென்று அமர்ந்தபோதுதான் அவர்கள் நீள்மூச்சுடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கிக்கொண்டனர். இன்னொருவர் உடன்வருவதை உணர்ந்தவர்கள்போல. முதல் எண்ணத்தை கிருபர் சொன்னார் “அரசர் மறையவில்லை என்றால் எங்கு சென்றிருப்பார்? அஸ்தினபுரிக்கு சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை. அரசர் என அங்கே அவர் செல்ல இயலாது. பாண்டவர்கள் அவரைத் தேடி அங்கே செல்லவும்கூடும்…” கிருதவர்மன் “அவர் ஒளிந்திருக்கக்கூடியவர் அல்ல. காட்டில் அவரை தேடவேண்டியதில்லை” என்றான்.

கிருபர் “அவர் களத்தில் உயிரிழந்திருக்கவேண்டும். உடன்பிறந்தாரும் சுற்றமும் மறைந்த பின்னரும் அவர் இவ்வண்ணம் உயிர்வாழ்வது எவ்வகையிலும் பெருமைக்குரியது அல்ல” என்றார். கிருதவர்மன் “அவர் உயிருடனிருக்கிறார் என்றால் அதன் பொருள் போரிலிருக்கிறார் என்பதே. அதற்குரிய வழியொன்றை தேடுகிறார். எங்கோ ஒரு வழி எஞ்சியிருக்கிறது… அங்குதான் சென்றுள்ளார்” என்றான். கிருபர் தனக்குள் மீண்டும் ஆழ்ந்தார். கிருதவர்மன் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றான். சற்றுநேரம் கழித்து மீண்டு வந்த கிருபர் “அஸ்வத்தாமன் எங்கிருப்பான்?” என்றார்.

“அவர் ஒருவேளை உத்தரபாஞ்சாலத்திற்கு சென்றிருக்கக் கூடும்” என்றபின் கிருதவர்மன் மேலும் எண்ணம் கூட்டி “இல்லை, அங்கே சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை. அவர் தன் நாட்டை இழந்துவிட்டார். அங்கே இருப்பவர் அவர் அன்னை மட்டுமே. அங்கே ஒருபோதும் அவர் செல்லமாட்டார்” என்றான். பின்னர் “அவர் இருக்கிறார் என்றால் சரத்வானின் குருநிலைக்கே செல்வார். துறவு பூண்டு அங்கே விற்தொழில் ஆசிரியராக அமர்வார். அவரே அடுத்த சரத்வான் ஆக திகழவும்கூடும்” என்றான். கிருபர் “மிக அருகே எங்கோ அவன் இருப்பதாக ஓர் உள்ளுணர்வு… நான் இப்போதெல்லாம் உள்ளுணர்வுகளை மிக நம்புகிறேன். ஏனென்றால் இதேபோன்று அரசமரத்தின்கீழ் அமர்ந்திருப்பதை நான் முன்னரே கனவில் கண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

அவர்கள் வெற்றுச்சொற்களால் மேலும் பேசிக்கொள்ள விழைந்தனர். ஆனால் மிக எளிதிலேயே சொற்களில் சலிப்பும் உற்றனர். பசியை உணர்ந்தபோது கிருபர் கீழிருந்து கழிகளை வீசி கனிகளை வீழ்த்தினார். கிழங்குகளை அகழ்ந்தெடுத்து கொண்டுவந்தார். கிருதவர்மன் பறவைகளை வீழ்த்தினான். கற்களை உரசி அனலெழுப்பி அவற்றைச் சுட்டு உண்டனர். ஓரிரு வாய் உண்பதற்குள் தெவிட்டியது. சற்று பொழுது துயில்கொண்டபோது அவர்களின் உள்ளங்கள் தெளிந்திருந்தன. மீண்டும் பயணம் மேற்கொண்டனர். முதல்முறையாக அப்போதுதான் எங்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்னும் ஐயத்தை அடைந்தனர்.

“நாம் முடிவுசெய்தாகவேண்டும்” என்று கிருபர் சொன்னார். “எங்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறோம்? இலக்கில்லாமல் இப்படி சென்றுகொண்டிருப்பதில் பொருளே இல்லை.” கிருதவர்மன் “நாம் செய்யக்கூடுவது ஒன்றே. மீண்டு சென்று பாண்டவர்களிடம் போரிட்டு மடிவது… ஆனால் அதை எண்ணும்போதெல்லாம் இங்ஙனம் உயிர்பிழைக்க வைத்த ஊழ் நமக்கென்று ஓர் இலக்கையும் அமைத்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது” என்றான். “என்ன இலக்கு?” என்று கிருபர் கேட்டார். “வெளியேறும் வழி” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “எவ்வுயிரும் தேடுவது அதையே.”

கிருபர் அவனை கூர்ந்து நோக்கி “எதில் நீர் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்?” என்றார். “என் வஞ்சத்தில்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “நான் என் உள்ளத்தை புரட்டிப்புரட்டி தேடினேன். இவ்வஞ்சத்தை கடக்கலாகுமா என்று நோக்கினேன். இத்தனைக்கும் அப்பாலும் இக்கணம் விழுந்த குருதிபோல அத்தனை புதிதாக இருக்கிறது என் வஞ்சம். சற்றும் நஞ்சிழக்கவில்லை…” கிருபர் “அது உம்மை எங்கோ அழைத்துச்செல்கிறது” என்றார். “ஆம், அங்கிருக்கிறது என் வீடுபேறு” என்றான் கிருதவர்மன். அவனை நோக்கி புன்னகைத்து “மேலும் சிறையாக அது இருக்கலாகாதா என்ன?” என்றார் கிருபர்.

கிருதவர்மன் திகைப்புடன் “அது எங்ஙனம்?” என்றான். குரல் உரத்து எழ “அறுதியாக வீடுபேறு… அது அன்றி அறுதி என ஒன்றில்லை…” என்றான். கிருபர் “இருக்கலாம், இன்று எனக்கு இளமையிலிருந்தே சொல்லப்பட்ட எதிலும் முழு நம்பிக்கை உருவாகவில்லை” என்றார். கிருதவர்மன் “அது அவ்வாறே. மாற்று இருக்க வாய்ப்பே இல்லை… வெளியேற்றம் மட்டுமே அறுதி. இல்லையென்றால் இங்கு சிக்கிக்கொண்டிருப்பதற்கு எப்பொருளும் இல்லை” என்றான். கிருபர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “சொல்லுங்கள், வேறெப்படி இருக்க முடியும் அது?” என்று கிருதவர்மன் கேட்டான்.

“நான் எதையும் தெளிவுற அறியேன்… நான் எதையும் சொல்ல விழையவில்லை” என்றார் கிருபர். “சொல்லுங்கள் ஆசிரியரே, வேறேது எஞ்சமுடியும்? சிறையிலிருந்து சிறைக்கு என்றால் இவற்றைப் படைத்தவன் அறிவிலியா என்ன? தெய்வங்கள் மானுடனை பித்தர்கள் என எண்ணுகின்றனவா?” கிருதவர்மனின் குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. கிருபர் “இப்பேச்சை விடுவோம்” என்றார். “இல்லை, இதை தெளிவுபடுத்தியாகவேண்டும். நான் சிக்கிக்கொண்டிருப்பதிலிருந்து வெளியேறுதல். வேறென்ன ஊழ் எனக்கு இருக்கமுடியும்? வேறென்ன? சொல்லுங்கள்?” கிருபர் “இதென்ன பித்தெடுத்த பேச்சு? அதை முடிவுசெய்பவன் நானா என்ன?” என்றார்.

“என் முன் அமர்ந்திருப்பவர் நீங்கள் மட்டுமே. ஆகவே நீங்களே இக்குமுகம். நீங்களே முன்னோர். நீங்களே தேவரும் தெய்வங்களும். நீங்கள் சொல்லவேண்டும். சொல்லியாக வேண்டும். வேறென்ன வழி? நான் செல்லும் வழி வேறென்ன?” கிருதவர்மனின் கண்கள் வெறித்திருந்தன. உடல் முன்னால் வளைந்து நடுக்கம் கொண்டிருந்தது. கரியாலான விரல்களை நீட்டி “சொல் அந்தணனே, சொல்லியாகவேண்டும். வெளியேறும் வழி என ஒன்று அங்கே இல்லை என்றாகுமா? இந்த நீண்ட குகைப்பாதையின் மறுஎல்லையில் மலைப்பாறை மூடியிருக்குமா?” என்றான். அவன் நெஞ்சில் அறைந்து “வெளியேற வழியே இல்லாத ஒன்றை படைக்குமளவுக்கு கொடுமையானவையாக தெய்வங்கள் இருக்கக்கூடுமா? எங்கும் செல்லாத ஒரு பாதையை அமைக்க தெய்வங்களாலும் இயலுமா?” என்றான்.

அவனுடைய பித்து முளைத்த கண்களை நோக்கியபோது கிருபரின் உள்ளத்தில் ஓர் எண்ணம் ஒரு நகைப்புபோல் எழுந்தது. அவர் கண்கள் வஞ்சம் கொண்டவைபோல் இடுங்கி ஒளிகொண்டன. பற்கள் தெரிய புன்னகைத்து “ஆம், அவ்வண்ணம் இருக்கக்கூடும்” என்றார். “ஏன்? ஏன்? ஏன்?” என்று கிருதவர்மன் தொண்டைத்தசைகள் இழுபட கூவினான். கிருபரின் புன்னகை மேலும் விரிந்தது. “நாம் விழைவதுபோல இப்புடவி இல்லை. அதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆகவே விரும்பிய புடவியை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். இங்கே எதற்கும் ஒழுங்கென்றும் விழுப்பொருள் என்றும் ஏதுமில்லை. அவை நமது விழைவுக்கற்பனைகள் மட்டுமே.”

கிருதவர்மன் பதைக்கும் விழிகளால் நோக்கியபடி நின்றான். அவன் உடலின் கூன் மேலும் கூனலாகியது. கிருபர் சொன்னார் “இதை அறியாத எவரேனும் இங்கே வாழ்கிறார்களா என்ன? நன்கறிந்த ஒன்றின்மேல் அள்ளி அள்ளி போட்டுக்கொள்ளும் பொய்களல்லவா வேதம் முதலான நூல்கள் அனைத்தும்?” கிருதவர்மன் “போதும்!” என்றான். அவன் உடல் கடும் வலிகொண்டதுபோல் குன்றியது. கிருபர் மேலும் உளவிசை கொண்டார். அவரும் அதே வலியை அடைந்தார். ஆனால் மேலும் மேலும் வலி வேண்டும் என்று கேட்டது உள்ளம். “அதோ அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் நிகழ்ந்ததுபோல பொருளின்மையின் பேருருவத்தோற்றம் வேறுண்டா என்ன? அதை கண்ட பின்னரும் நீ இவற்றுக்கெல்லாம் ஒழுங்கையும் நோக்கத்தையும் எதிர்பார்க்கிறாய் என்றால் உன்னைப்போல் பேதை வேறுண்டா?” என்றார்.

கிருதவர்மன் “போதும்… போதும்” என்று உரக்க கூவினான். கிருபர் “பொருளின்மையை விரித்து விரித்து பல்லாயிரம் மடிப்புகளாக காட்டிக்கொண்டே இருந்தது அக்களம். கூச்சமே இல்லாமல் அதில் திளைத்து விளையாடிவிட்டு இங்கு வந்தமர்ந்து பொருள்தேடுகிறோம்” என்றார். அவர்களுக்கு அருகே ஈரமான மண்ணில் புதர்க்கிளைகள் காற்றில் உலைந்தும் சுழன்றும் கீறியும் வருடியும் வைத்திருந்த வடிவத்தை சுட்டிக்காட்டினார். “அதோ அதை ஓர் ஓவியம் என நீ எண்ணிக்கொள்வாய் என்றால் இவையனைத்திற்கும் பொருளுண்டு என்றும் நம்பலாம்… இது வெற்றுப்பொருள்வெளி. இதற்குப்பின் ஒன்றுமே இல்லை. இதில் முட்டிமுட்டி அழிவது நம் ஊழ். அதற்கப்பால் ஏதுமில்லை.”

கிருதவர்மன் ஒருகணத்தில் பற்றிக்கொண்டு எழுந்தான். கையை நீட்டி “வாயை மூடு!” என்று கூவினான். “இழிபிறவியே, வாயை மூடு… மூடு வாயை… இக்கணமே உன் சங்கைக் கடித்து குருதி துப்புவேன்.” பற்கள் தெரிய பசித்த செந்நாய் என இளித்து “நீ நஞ்சு… நீ வெறும் நஞ்சு” என்றான். அவனுடைய வெறியைக் கண்டு கிருபர் அகம் திடுக்கிட்டாலும் முகத்தில் அதே புன்னகையுடன் தலையை உலுக்கிக்கொண்டார். கிருதவர்மன் மூச்சிரைத்தான். “நீ அறமிலா அந்தணன்… படைக்கலம் எடுத்த அந்தணனைப்போல் கீழ்மகன் வேறில்லை.” கிருபர் ஏளனத்துடன் தலையை திருப்பிக்கொண்டார்.

கிருதவர்மன் “நீ உன் கீழ்மையிலேயே திளைத்துக்கொண்டிருப்பாய். அங்கு மட்டுமே உனக்கு இன்பமிருக்கிறது. வேளாப்பார்ப்பான் ஊருக்கு வெளியே வாழவேண்டியவன் என்று மூதாதையர் சொன்னது வீண் அல்ல. வேள்வியே பார்ப்பனனின் உள்ளூறிய தீங்கை நிகர்செய்கிறது. அவியிட்டு அவியிட்டு அவன் தன்னை புவிக்குரியவனாக ஆக்கிக்கொள்கிறான். நீ அத்தனை நச்சையும் தேக்கி மணியாக்கி சூடிக்கொண்ட நாகம்… உன் கீழ்மைக்குரிய உலகை நீ கற்பனை செய்துகொள்கிறாய். இருளை வணங்குகிறாய்… உனக்கு இருளையே ஒரு தாலத்தில் வைத்து அளிக்கும் தெய்வங்கள். செல்க!” என்றான். அவன் சொல்திணறி கைகளை விரித்து “இனி நம்மிடையே சொல் இல்லை. இவ்வளவுதான்…” என்றபின் திரும்பி நடந்து சென்றான்.

அவரிடமிருந்து தப்பி ஓடுபவன்போல அவன் விரைந்து செல்வதை அவர் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவன் உடலில் உரசிய முட்செடிகள் உலைந்தன. அவனை விழுங்கியபின் காடு உதடுகளை மூடிக்கொண்டது. அவன் செல்லும் வழியின் பறவையோசை கேட்டது. பின் அவனை அறியாததுபோல் ஈரப்பசும்வெளியாக இருள்கொண்டு நின்றது காடு. அவன் அகவிழியிலிருந்தும் அகல்வது வரை அவர் உடல் இறுகியிருந்தது. பின்னர் மெல்ல தளர்ந்து சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார். உடலில் இருந்து அத்தனை ஆற்றலும் ஒழுகி அகல்வதுபோலத் தோன்றியது. இனிய துயில் வந்து தசைகளை உருகிப் படியச்செய்தது. நினைவுகள் மயங்க அவர் எங்கெங்கோ சென்றுகொண்டிருந்தார்.

 

தன் குறட்டையோசையை தானே கேட்டு கிருபர் விழித்துக்கொண்டார். ஒளி சற்று திசை மாறியிருந்தது. காற்றின் திசையும் தண்மையும் மாறுபட்டிருந்தன. ஆகவே நீர்மணம் மாறுபட்டது. கறைகொண்ட செடிகளின் மணம். அவற்றில் வெயில் பட்டதன் வீச்சம். அவர் வாயைத் துடைத்தபடி எழுந்து அமர்ந்தார். கைகளை நீட்டி சோம்பல் முறித்தார். உள்ளம் புத்துணர்வு கொண்டிருந்தது. மிகக் குறைவான பொழுதே துயின்றிருக்கவேண்டும். ஆனால் மீண்டும் பிறந்தெழுந்ததுபோலத் தோன்றியது. எழுந்து கொண்டபோது இயல்பாக காடெங்கும் ஈரமண்ணில் முட்புதர்கள் வரைந்திருந்த வடிவங்களை நோக்கி அவர் விழிகள் சென்றன. அவற்றை நோக்கத் தொடங்கிய பின்னரே முந்தைய உரையாடலின் எச்சத்தை உள்ளம் தொட்டெடுத்தது.

வெவ்வேறு வடிவங்கள். அரைவட்டங்களும் முழுவட்டங்களும் ஒன்றையொன்று வெட்டிக்குழம்பின. அவற்றுக்குமேல் கீறல்கள். வெள்ளி நூல் என ஒரு நத்தை ஊர்ந்துசென்ற தடம். பறவைக்காலடிகள். ஒரு கீரியின் கால்தடம். அவை இணைந்து உருவாக்கிய ஓவியம் ஓர் ஒத்திசைவை கொண்டிருந்தது. பொருளறியாத ஒத்திசைவைப்போல் அச்சமூட்டும் பிறிதொன்றில்லை. அவர் திரும்பி நோக்காமல் விரைந்தார். அந்தக் காட்டில் தனியாக நடக்க இயலாது என்று தோன்றியது. அறியாத வடிவங்களை வரைந்து வரைந்து அழித்தபடி சூழ்ந்திருக்கும் அந்தக் காட்டை எப்படி நம்ப முடியும்? எவ்வண்ணம் அதை உண்பது? எவ்வாறு அதில் துயில்வது?

கிருபர் நடக்க நடக்க விரைவுகொண்டபடியே சென்றார். அவருக்குப் பின்னால் காடு உருவங்களென மாறி, கைகளும் கால்களும் பற்களும் உகிர்களும் எழுந்து, விழிகளும் மூக்கும் கொண்டு தொடர்ந்து வருவதுபோலத் தோன்றியது. அப்பால் கிருதவர்மன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டதும் அவர் நின்றார். நடைதளர மெல்ல அவனை அணுகினார். அவரை அவன் மங்கிய கூழாங்கற்களைப் போன்ற விழிகளால் நோக்கினான். அவர் அருகே சென்று பேசாமல் நின்றார். அவன் நெடுநேரம் அழுதிருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது.

அவரை நோக்கியபின் அவன் விழிதாழ்த்தி நிலத்தை நோக்கினான். காட்டின் ஓசை சூழ்ந்திருந்தது. நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் “நான் தற்கொலைக்கு முயன்றேன்” என்று அவன் சொன்னான். அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “வாழ்க்கையின் சிறப்பில் இருப்பவர்களே தற்கொலை செய்துகொள்ள முடியும் என உணர்ந்தேன். தன்னை தானே ஒரு பொருட்டாக எண்ணுபவர்களுக்குரியது அவ்வழி. நிலையிழிந்து அடிநிலத்தை அடைந்தவர்களால் அது எவ்வகையிலும் இயலாது.” கிருபர் அவன் அருகே பெருமூச்சுடன் அமர்ந்தார். மடியில் கைகளைக் கோத்தபின் அவனை நோக்கினார்.

“அங்கே வந்து நோக்கினேன். துயின்றுகொண்டிருந்தீர்கள். என் கையில் அம்பு இருந்தது. உங்கள் சங்கை அறுப்பதற்காகவே வந்தேன். அதுவும் என்னால் இயலாதென்று கண்டேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “ஏனென்றால் நீங்கள் சொன்னதே மெய். இங்கே மெய்ப்பொருளென ஏதுமில்லை. இப்புடவிக்கு அப்பால் ஏதுமில்லை. எடைகொண்டது எடையற்றதை உடைக்கும் என்பதைப் போன்ற பருநெறிகளுக்கு அப்பால் இப்புடவி சென்றடைவதென ஏதுமில்லை.” கிருபர் ஏதோ சொல்ல முயன்றார். ஆனால் தொண்டை அடைத்திருந்தது.

“ஆகவே நாம் எதிர்பார்ப்பதற்கு ஏதுமில்லை” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அந்த எண்ணம் ஆழத்திற்குச் சென்றடைந்ததும் உருவான விடுதலையை கண்டு வியந்தேன். மிகப் பெரிய எடை ஒன்று என் மேலிருந்து அகன்றதுபோல. நான் செய்யவேண்டியவை என ஏதுமில்லை. இங்கே எனக்கு கடனில்லை. இங்கிருந்து கொண்டுசெல்வன என்றும் ஏதுமில்லை. ஒரு கணத்தில் என்னைக் கட்டிய அனைத்திலுமிருந்து விடுதலைகொண்டுவிட்டேன்…”

கிருபர் “அதுவும் ஒரு கற்பனைதான்” என்றார். ஆனால் கிருதவர்மன் மிகையூக்கத்துடன் கைகளை விரித்து “நான் எதையுமே செய்தாகவேண்டும் என்பது இல்லை. நான் செய்வதெல்லாமே நான் செய்யக்கூடியவையும் செய்யவேண்டியவையும்தான். நான் செய்வன எதற்குமே நான் பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை. விலங்குகளைப்போல. விலங்குகளுக்கு இருக்கும் விடுதலை ஏன் மானுடருக்கு இல்லை? நமது சிறைகள் அனைத்துமே நாம் கற்பனைசெய்துகொண்டு உருவாக்கியவை. எந்த விலங்கும் அது உருவாக்கிய மெய்ப்பொருளுலகில் வாழவில்லை. பிறப்பும் இறப்பும் தானறிந்த பொருள் கொண்டதாக அமையவேண்டும் என நினைக்கவில்லை. அவ்வாறு அது அறிந்துகொள்ளும் பொருள் என ஏதுமில்லை” என்றான்.

“மானுடர் மட்டுமே புடவிக்கு பொருள் கண்டடைகிறார்கள். அதன் ஒரு பகுதியென தனக்குரிய மெய்ப்பொருளை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். தனக்குரிய மெய்ப்பொருளைக் கேட்டால் புடவியை நோக்கி திரும்புகிறார்கள். புடவிப்பொருள் கோரினால் தன் வாழ்க்கையைக்கொண்டு வகுத்துரைக்க முற்படுகிறார்கள். சொல்லச்சொல்ல குழம்புவதும், வகுக்க வகுக்க மீறிச்செல்வதும், ஏற்கும்தோறும் நம்பிக்கை குறைவதுமான இந்த மெய்ப்பொருளைப்போல மானுடனை சிறைப்படுத்தும் பிறிதொன்றில்லை. கிருபரே, நான் உணர்கிறேன், ஐயமில்லாது அறிகிறேன். மெய்யென ஏதுமில்லை. சாரமென்றும் முழுமையென்றும் அப்பாலென்றும் ஏதுமில்லை. வெறுமனே இருத்தலன்றி ஏதுமில்லை.”

“உங்கள் சொற்களினூடாக அதைச் சென்று கண்டடைந்தேன். நீங்கள் சொன்னதுமே அதை உணர்ந்துவிட்டேன். ஆகவேதான் சினம்கொண்டேன். அச்சினம் அடங்கியதும் அனைத்தும் துலங்கி நின்றன. காலூன்றிய மண் என திட்டவட்டமாக தெளிவுபட்டன. நான் வெளியேறும் வழி என ஒன்றை கற்பனைசெய்துகொண்டேன். ஏன் என்றால் நானிருப்பது சுற்றும் மூடிய இருண்ட குகைப்பாதை என எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். நான் நின்றிருப்பது எண்புறமும் திறந்த வெளியில்… அதை உணர்ந்ததுமே விடுதலைகொண்டேன்.”

கிருபர் கிருதவர்மனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “ஆம், இனி துயரமே இல்லை” என்று அவன் சொன்னான். “ஆனால் உன் குரலில் துயரின்மை இல்லை” என்று கிருபர் சொன்னார். “உன் உள்ளம் மலர்ந்திருக்கவுமில்லை. நான் உன்னைக் காணும்போது அழுதுகொண்டிருந்தாய்.” கிருதவர்மன் “நான் அழவில்லை” என்றான். “அக்கண்டடைதல் என்னை வெறுமை நோக்கி கொண்டுசென்றது. அதை என்னால் சற்றுநேரம் தாளமுடியவில்லை.” கிருபர் “ஏன் வெறுமைக்குக் கொண்டுசெல்கிறது அது?” என்றார். “ஏனென்றால் நான் இதுவரை நம்பி வந்த வாழ்க்கையை அது மறுக்கிறது. மீண்டுமொன்றை கண்டடையச் சொல்கிறது” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆனால் உங்களிடம் பேசியபோது அதை நான் கண்டுகொண்டேன்.”

கிருபர் “அதை சொல்லிச் சொல்லி உருவாக்கிக்கொண்டாய்” என்றார். “ஆம், அதிலென்ன பிழை?” என்றான் கிருதவர்மன். “மெய்ப்பொருளென எதையேனும் பற்றிக்கொண்டவர்களும் இப்படித்தான் வெறுமையை அடைந்தபின் அதை சொல்லிச்சொல்லி நிறுவிக்கொள்கிறார்கள். மெய்ப்பொருள் பற்றித்தான் இப்புவியில் மிகுதியான சொற்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.” கிருதவர்மன் திகைத்து சொல்லிழந்தான். “நீ கண்டடைந்தது இன்னொரு மெய்ப்பொருள். அதை நீயும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கலாம்” என்றார் கிருபர். கிருதவர்மன் பெருமூச்சுவிட்டான். கிருபர் “வருக, இங்கிருப்பதில் பொருளே இல்லை!” என்றார்.

அவர்கள் மீண்டும் நடந்தனர். நெடுநேரம் கிருதவர்மன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. காலோய்ந்து நின்றபோது “எங்கே செல்கிறோம்?” என்று அவன் கேட்டான். “எதாவது நிகழுமென எண்ணுவோம்” என்று கிருபர் சொன்னார். “விந்தைகளை நம்பவேண்டும். தெய்வங்களை மீண்டும் நம்பவேண்டும்” என்றான் கிருதவர்மன். “ஊழை நம்புவோம், நமக்கு வேறுவழியில்லை” என்று கிருபர் சொன்னார். கிருதவர்மன் “அங்கே குருக்ஷேத்ரக் களத்தில் நாய்நரிகள் புகுந்துவிட்டிருக்கும்” என்றான். கிருபர் அச்சொற்களால் திடுக்கிட்டார். அத்தனை பேச்சுக்கு அடியிலும் அதைத்தான் அவர்கள் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள் என உணர்ந்தார்.

“அவர்கள் தரப்பிலும் ஓரிருவரே எஞ்சியிருக்க வாய்ப்பு” என்றான் கிருதவர்மன். “ஆகவே எரியூட்டக்கூட அவர்கள் தரப்பில் எவருமிருக்க மாட்டார்கள். உடல்களை அவ்வண்ணம் அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் செல்வதே அவர்களால் செய்யக்கூடுவது.” கிருபர் “சகுனியையும் சல்யரையுமாவது நாம் எரியூட்டவேண்டும். அவர்களை நாய்நரிகளுக்கு விட்டுவிடலாகாது” என்றார். “இனிமேலா? இப்போது ஒரு நாள் கடந்துவிட்டிருக்கிறது” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “அங்கே கரிய சேறு மூடியிருக்கிறது. உடல்களிலிருந்து அழுகல்வாடை எழுவதுவரை விலங்குகள் வரப்போவதில்லை” என்றார் கிருபர்.

“இல்லை. நேற்றிரவு தொடர்ச்சியாக மழை பொழிந்தது… இடைவெளியே இல்லாத மழை… அங்கே குருக்ஷேத்ரத்தில் மேலும் பலமடங்கு விசையுடன் மழை அறைந்திருக்கவேண்டும்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “நேற்றா? நேற்று மழையா?” என்றபின் கிருபர் “இருக்கலாம்… நான் நீருக்குள்ளேயே இருந்தேன். ஆகவே மழையை உணரவில்லை” என்றார். கிருதவர்மன் அவர் சொல்வதை உணராமல் “நேற்று ஆடிப் பதினெட்டு… பெருமழை பொழிந்து அனைத்தையும் கழுவியாகவேண்டும். ஆறுகளில் புதிய நீர்ப்பெருக்கு எழுந்திருக்கும்…” என்றான். கிருபர் அவன் சொன்னதை செவிகொள்ளவில்லை. கிருதவர்மன் “அங்கே உடல்கள் அவ்வண்ணமே கிடக்கும். பெருமழை பொழிந்தாலும் குருதிமணமும் கெடுமணமும் எழுவதில்லை” என்றான். “நாம் சென்று அவர்களை முறைப்படி சிதையேற்றவேண்டும்…”

கிருபர் “அதனால் பொருளிருக்குமென தோன்றவில்லை” என்றார். கிருதவர்மன் “நாம் அதை எண்ணியபின் அவ்வண்ணமே விட்டுவிட இயலாது. நாம் மீண்டும் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு சென்றேயாகவேண்டும்” என்றான். கிருபர் “நம்மால் அதை விட்டுவிட்டுச் செல்லமுடியவில்லையா என்ன?” என்றார். கிருதவர்மன் திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கினான். “நாம் உள்ளத்தால் விட்டுவிட்டு வரவில்லை. ஆகவே மீண்டும் அங்கே செல்ல விழைகிறோம்” என்றார் கிருபர் மீண்டும். கிருதவர்மன் “அவ்வாறல்ல…” என்றான். “நாம் அந்த களத்திலிருந்து விலகமாட்டோம். அதைச் சூழ்ந்தே அலைவோம். அதிலேயே இறந்துவிழவும்கூடும்.”

கிருதவர்மன் சீற்றத்துடன் “எவ்வாறாயினும் அக்களத்தில் என்ன ஆயிற்று என்று அறியாமல் என்னால் இனி ஓர் அடிகூட முன்னால் வைக்கமுடியாது. அங்கே சல்யரையும் சகுனியையும் விட்டுவிட்டுச் சென்றால் என்னை நான் வெறுப்பேன்” என்றான். “அங்கே திரும்பக்கூடாது என நான் சொல்லவில்லை. ஏன் திரும்புகிறோம் என எண்ணிக்கொண்டேன்” என்றார். “எண்ணி எண்ணி பொருள்தேடுவதன் கீழ்மை பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டோம்” என்றான் கிருதவர்மன். “எவரேனும் எண்ணித்துணிந்து எண்ணுவதை விட்டுவிட முடியுமா என்ன?” என்றார் கிருபர்.

கிருதவர்மன் ஒன்றும் சொல்லாமல் திரும்பி நடக்க அவர் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார். “நாம் திரும்பி நடப்பதும் எந்த வகையான வேறுபாட்டையும் உருவாக்கவில்லை. எட்டு திசையில் எங்கு சென்றாலும் ஒன்றுதான்” என்றார் கிருபர். கிருதவர்மன் திரும்பி நோக்கவில்லை. “அங்கே நம்மைக் காத்து போருக்கு முந்தைய குருக்ஷேத்ரம் வெளித்திருந்தாலும் வியப்படைய மாட்டேன். இங்கே அனைத்தும் இயலக்கூடியதே” என்று கிருபர் சொன்னார். கிருதவர்மன் “வேண்டாம்… சொற்கள் என்னை சலிப்புறச் செய்கின்றன” என்றான். “அமைதி மேலும் சலிப்புற வைக்கும்… சொற்களன்றி இங்கே நமக்கு வேறு துணை இல்லை” என்றார் கிருபர். “இன்றுபோல நான் எப்போதுமே பேச விழைந்ததில்லை.”

“வேண்டாம்… நான் கேட்க விழையவில்லை” என்று கிருதவர்மன் கூவினான். “கேட்க விழையவில்லை எனில் நீ விலகிச்செல். நான் பேசியே ஆகவேண்டும்” என்றார் கிருபர். “நீ என்னை வசைபாடியபோது நான் உள்ளூர மகிழ்ந்தேன். அதைப்பற்றித்தான் எண்ணிக்கொள்கிறேன். என்னை எவரேனும் சிறுமைசெய்யவேண்டும் என்றும் என் தலையை மிதித்து பாதாளம் நோக்கி தள்ளவேண்டும் என்றும் விழைகிறேன். இந்த உலகு முழுக்க பழிக்கும் ஒருவனாக நின்றிருக்கவேண்டும் என்றும் மூதாதையரும் தெய்வங்களும் என்னை எண்ணி கூசி விதிர்ப்பு கொள்ளவேண்டும் என்றும் விரும்புகிறேன்.”

“ஏன்?” என்று அறியாமலேயே கிருதவர்மன் கேட்டான். கிருபர் “ஆ! நீயும் அவ்வண்ணமே விழைகிறாய்” என்று கூவினார். “நீயும் அவ்வண்ணமே என நான் அறிவேன். இல்லையேல் உன்னிடம் பேசும்போது எனக்கு கூச்சம் எழுந்திருக்கும். நீ என்னைப்போல ஒருவன்…” அவர் பேசிக்கொண்டே தொடர்ந்து வந்தார். “நான் எண்ணிக்கொள்கிறேன். முன்பொருமுறை படைநிலையில் ஒரு திருட்டைச் செய்தபோது ஒருவனை பிடித்தனர். அவனுடைய பத்து விரல்களையும் வெட்டினர். அவன் பதினெட்டு நாட்களுக்குப் பின் தற்கொலை செய்துகொண்டான். வாளை நட்டு அதன்மேல் விழுந்தான். ஆனால் அதற்குமுன் அவன் ஓர் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து கருவறைக்கு முன் மலம்கழித்து வைத்திருந்தான்.”

“வேண்டாம்!” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “பேசாமல் வாருங்கள்… இல்லையேல்…” கிருபர் சிரித்து “நீ என்னை கொல்வாய், இல்லையா? கொல். என்னைக் கொல்ல எவரேனும் எழுவதைப்போல இப்போது இனியதாக எதையும் நான் உணரவில்லை. என்னை நீ வெறுத்தால் மகிழ்ச்சியில் திளைப்பேன்” என்றார். அவர் பற்களைக் காட்டி நகைத்து “ஏனென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இது எந்த வகையான உளச்சிக்கல் என தெய்வங்களே அறியும். ஆனால் இந்த உலகனைத்தும் என்னை எண்ணி அருவருத்து மெய்ப்பு கொள்ளும்படி எதையாவது செய்ய விழைகிறேன்…” என்றார்.

அவர் கைகளை விரித்து “ஒன்றை எண்ணியிருக்கிறாயா? எதன்பொருட்டேனும் நீ தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறாயா? தண்டிக்கப்படுபவன் தன்னை உலகமே திரண்டு தண்டிப்பதாகவே எண்ணுவான். அவனுடைய சினம் உலகை முழுக்க எதிர்நிலையில் நிறுத்தி வெறுக்கவே தூண்டும்” என்றார். அவரிடமிருந்து தப்புவதற்காக கிருதவர்மன் வேகமாக முன்னால் சென்றான். அவர் அவனை விரைந்து தொடர்ந்தபடி “ஆனால் உலகை ஒருவன் எப்படி பழிவாங்க முடியும்? உலகு அத்தனை பெரியது. அவன் இருப்பும் இன்மையும் அதற்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. அவன் என்னதான் செய்யமுடியும்?” என்றார்.

“அவன் ஒன்று செய்யலாம். அவன் தன்னைத்தானே சிறுமைசெய்துகொள்ளலாம். அவன் சிறுமையின் அடியாழத்திற்குச் செல்லலாம். கீழ்மையை அள்ளி அள்ளி சூடிக்கொள்ளலாம். ஒரு மானுடனுக்கு இருக்கும் உச்சகட்ட உரிமை என்பது அவன்மீதுதானே? அவன் எப்படி வேண்டுமென்றாலும் ஆகலாம். அதனூடாக அவன் இவ்வுலகையே சிறுமைசெய்யலாம்… உலகம் அதை அறியாமல் போகக்கூடும். அதனாலென்ன? அவனுக்கு அது தெரிந்துவிடுகிறதே? அவன் அச்சிறுமையினூடாக வென்றுவிடுகிறானே? ஒருகணமாவது நின்று தருக்கிக்கொள்கிறானே? அதுவே அவன் வெற்றி அல்லவா?” அவர் நிலைக்காத சொற்களால் பேசிக்கொண்டே அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 29

காட்டுக்குள் சென்றுகொண்டிருக்கையில் கிருபர் தன் உள்ளம் மானுடருக்காக ஏங்குவதை உணர்ந்தார். நாகர்களின் அடியுலகில் இருந்தபோது அவர் மேலே வர விரும்பியது ஏன் என்று அப்போது புரிந்தது. மானுட உடல்களை விழிகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கிறது. உற்றவர் அறிந்தவர் என்றில்லை, எவராயினும். ஏவலரோ வழிப்போக்கரோ. ஆணோ பெண்ணோ குழவியோ முதியவரோ. மானுட உடல்கள். அவற்றின் அசைவுகள். குரல்கள். அவற்றின் வியர்வையும் மூச்சும் அளிக்கும் மணம். அனைத்திற்கும் மேலாக அவை அளிக்கும் சூழுணர்வு. அதிலிருந்து திரண்டு உருவாகிறது அவருடைய தன்னுணர்வு.

கிருபர் பெரும்பாலும் பேசுபவர் அல்ல. அவைகளில் மட்டுமே அவர் ஓரளவேனும் பேசினார். அவர் ஆசிரியர் என்பதனால், அவர் குரல் அங்கே எழுந்தாகவேண்டும் என்பதனால். தனியாக இருக்கையில் பெரும்பாலும் அமைதியிலாழ்ந்திருப்பார். இளமையிலேயே பேச்சு உள்ளடங்கி விழிகளும் செவிகளும் மட்டுமாக எங்கும் இருப்புகொள்ள அவர் கற்றிருந்தார். தந்தையின் அவையில் அவர் மிக இளமையிலேயே சென்றமைந்தார். தந்தை அவரை தன் மாணவர்களில் கடையனாகவே கருதினார். அவர் தன்னைவிட மூத்தவர்களின் எட்டு அடுக்குகளுக்கு அடியிலிருந்தார். ஆகவே கேட்பவராகவே உருவானார். அவர் முதிர்ந்து முன்நிரையை அடைந்தபோதுகூட பிறர் பேச தான் கேட்பவராகவே தொடர்ந்தார். தன் குரல் என எவரையேனும் கண்டடைந்தார். பீஷ்மரோ துரோணரோ பேசுகையில் அவர்களின் குரல் வழியாக அவர் வெளிப்பட்டார். அப்பால் அவர் எடுக்க என ஒரு சொல்லும் எஞ்சியிருக்கவில்லை.

ஆனால் அவர் தனிமையில் இருப்பதே இல்லை. அவர் கற்பிக்கத் தொடங்கியதே எந்நேரமும் இளையோருடன் இருக்கலாகும் என்பதனால்தான். புலரியில் முதல் மாணவனின் முகம் நோக்கியவாறுதான் அவர் எழுந்துகொள்வார். மாணவர்களின் குழுக்கள் வந்தபடியே இருக்கும். அந்திக்கடன்கள் முடிந்து மாணவர்களுடன் நூலுசாவிய பின் அவர்கள் மஞ்சத்திற்குக் கீழே படுத்துக்கொள்ள அவர்களின் மூச்சொலிகளைக் கேட்டபடி துயில்வார். அவர்களிடமும் அவர் மிகையாகப் பேசுவதில்லை. கற்பிக்கும்போதுகூட தேவையான சொற்களை மட்டுமே உரைத்தார். அவற்றையும் மாணவர்களின் விழிநோக்கிக் கூறாமல் பொதுவிலென காற்றில் ஒலிப்பது அவருடைய வழக்கம்.

பாடங்களுக்கு வெளியே அன்றாட வாழ்க்கையில் அவர் ஓரிரு சொற்களையே கையாண்டார். குருநிலையில் அவருடைய குடிலில் மண்ணாலான குடமும் மரத்தாலான இரு குவளைகளும் ஈச்சையோலைப் பாய்கள் நான்கும் ஆடைகளைச் சுருட்டிவைக்கும் இரண்டு கூடைகளும் மட்டுமே இருந்தன. அவர் உள்ளத்திற்குள்ளும் அவ்வண்ணம் சொற்கள் குறைவு என்று மாணவர்கள் தங்களுக்குள் இளிவரல் உரைப்பதை அவர் அறிவார். அவர்கள் குருநிலையில் நுழைகையில் சொல்பெருகும் உள்ளம்கொண்ட இளையோராக இருப்பார்கள். ஓசை மட்டுமாகவே பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். இருக்கிறோம் என தங்களுக்குக் காட்டுவதற்காகவே சொல்லாடுவார்கள். அவர்களுக்கு அமைதி என்பது இன்மை. துயிலும் இறப்பும் போன்ற ஒன்று.

“ஒன்று சொல்ல பிறிதொரு சொல்லும் தேவையென்றால் அது சொல்லப்படவே இல்லை” என்று கிருபர் அவர்களிடம் சொல்வதுண்டு. “சொல்பெருக்கும் வீரன் படைக்கலத்தில் பயிற்சியை இழக்கிறான். ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் விழியிலும் செவியிலும் ஒரு துளி ஆற்றலை வீணடிக்கிறீர்கள் என்றே கொள்க!” மாணவர்கள் மெல்லமெல்லத்தான் சொல்லடங்குவார்கள். சொல்நின்ற பின்னரே அவர்களின் விழிகள் கூர்கொள்ளத் தொடங்கும். ஒருவன் வில்லில் அம்புகூட்டி குறிநோக்கும்போது அவனுள் சொற்கள் முற்றடங்கிவிட்டிருக்கவேண்டும். அம்பு எழுகின்ற அக்கணம் அவனில் உள்ளமென்று ஒன்று இருக்கலாகாது. “விற்கலை என்பது உள்ளம் கடத்தல்” என்று கிருபர் அவர்களிடம் சொல்வார். “சொற்களை வெல்க! சொற்களையே உள்ளம் என்று சொல்கிறோம்.”

அவரிடம் தந்தை சொன்ன அறிவுரை அது. சொற்களை குறைத்துக்கொள்க! உன் சித்தம் பெருகும். குறைவாகப் பேசுபவனின் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் ஆழம் கொள்கின்றன. அவன் மொழி இருபுறமும் கூர்கொண்ட வாள் என்றாகிறது. சொற்களை பெருக்கப் பெருக்க சொற்களின் பொருள் குறைகிறது. சொல்பெருக்குபவன் சொல்லித்தீராமல் மேலும் சொல்லெடுப்பதையும் சொல்குறைபவன் சொல்வது குறைந்து அமைதியாலேயே உணர்த்துவதையும் காண்பாய். அம்புத்தூளியில் குறைவான அம்புகளை வைத்திரு. இல்லத்தில் மிகக் குறைவான பொருட்களையே கொண்டிரு. உன்னைச் சூழ்ந்து மானுடன் அமைத்த பொருட்கள் குறைவாகவே இருக்கட்டும்.

மானுடன் பொருட்களை உருவாக்குகையில் அவற்றை சொற்களால் நிரப்புகிறான். அவன் ஒரு சொல்லை கண்டடைந்த பின்னரே அப்பொருளை உருவாக்குகிறான். ஒரு சொல்லை ஒரு பொருள்மேல் ஏற்றும் முயற்சியே பொருள்சமைத்தல் என்பது. இரும்பை வேல் என்றும் பொன்னை அணி என்றும் ஆக்குதல். அச்சொல்லைவிட எஞ்சியிருக்கும் பொருளை அப்பொருளிலிருந்து செதுக்கிச் செதுக்கி அகற்றுகிறான். அச்சொல்லாக அப்பொருளை நிலைநிறுத்துகிறான். ஆனால் பொருளேறிய சொல் முடிவிலாப் பொருள் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. தெய்வங்கள் அதற்கு அளித்த அமைதி குலைந்துவிடுகிறது. நூறுநூறாயிரம் பொருள்கொண்ட பின்னரும் அப்பொருட்களிலிருந்து அது வெளியேறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதை பிடித்துப் பிடித்து பொருட்களில் அடைக்க முயல்கிறார்கள் அறிஞர்.

நோக்குக, மானுடன் தான் சமைத்த பொருட்களை எவ்வண்ணமெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று! அணிகளாக்குகிறான். பிறவற்றுடன் பொருத்துகிறான். பிறவற்றிலிருந்து பிரிக்கிறான். மானுடனின் உள்ளச்செயல் என்பது சூழ்ந்திருக்கும் பொருட்களை பொருள்கொள்வதுதான். தெய்வங்கள் படைத்த பொருட்கள் முழுமைகொண்டவை. அவற்றை நோக்கி சொற்களை ஏவும் மானுடன் சொற்கள் சென்றடையாததை புரிந்துகொள்வான். அச்சொல்லின்மையே அவற்றை முடிவற்றதாக ஆக்குகிறது. தான் சமைத்த பொருட்கள் தான் அளிக்கும் அனைத்துச் சொற்களையும் பெற்றுக்கொள்வதை காண்கிறான். ஆகவே சொல்பெய்துகொண்டே இருக்கிறான். சொற்கள் பொருள்களின்மேல் மழையென பெய்துகொண்டே இருக்கின்றன. மழை பாறைகளை அரிக்கிறது. மலைகளையும் கரைக்கிறது. நகரங்களின் அவைகளில் மொழி மலையுச்சிப் பாறை என தேய்ந்துவிட்டிருப்பதை காண்க!

சொல்லிச்சொல்லி சொல்லின்மையை அடைவது தந்தையின் இயல்பு. அவர் ஆண்டில் ஒருமாதம் மட்டுமே எதையேனும் கற்பிப்பார். மற்ற மாதங்களில் மாணவர்கள் அவருடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வார்கள். ஆசிரியர் கற்பிக்காதவற்றை கற்பவனே நல்ல மாணவன், அவன் ஆசிரியனாகி நின்று அதை கற்கிறான் என்று ஒருமுறை துரோணர் சொன்னார். கிருபர் தன் தந்தையிடமிருந்து சொல்லடங்கி தன்னுள் தான் மடிந்து மடிந்து சுருங்கி இன்மையென்றாகி இருப்பதை கற்றுக்கொண்டார். குகைக்குள் ஊழ்கத்தில் இருக்கையில் குகைச்சுவரிலிருக்கும் ஓவியங்களில் ஒன்றென சென்று படிந்துவிடுவார். அவர் குகைச்சுவரிலிருந்த தொல் ஓவியங்களில் இருந்து எழுந்தவர் என்றே ஒரு சூதர்கதை உண்டு. மறைந்த முனிவர்கள் அனைவரும் சென்றுபடியும் ஓவியப்பரப்பு அது. சொற்களுக்கு அப்பால் நின்றிருப்பது.

தந்தை தவத்திலாழ்ந்து குகைகளுக்குள் இருக்கையில் மாணவர்கள் உடனிருப்பார்கள். ஊழ்கம் பயில்வார்கள். நூல்நவில்வார்கள். வில்தேர்வார்கள். ஆனால் அவர் அவர்களை உணர்வதே இல்லை. அவர் விழித்திருக்கையிலும் உடனிருக்கும் எவரையும் உணர்வதில்லை என்று தோன்றும். அவர் தன்னை அடையாளம் காண்கிறாரா என்றே கிருபர் ஐயுற்றதுண்டு. அவர் எந்த மாணவனையும் தனித்தறியமாட்டார். என்றாலும் எல்லா மாணவரையும் அகம்புகுந்து அறிவார் என்றனர் மூத்த மாணவர்கள். சொல்லற்றவர்களுக்கு ஒற்றை நோக்கில் சிக்கும் ஓர் அசைவே போதும். ஒரு விழிமின் போதும். சின்னஞ்சிறு பறவைகள் அவ்வண்ணம் அரைக்கணத்தில் மானுடரை அளந்துவிடுவதை கிருபர் கண்டிருக்கிறார்.

அவர் அஸ்தினபுரியின் அரசமைந்தருக்கு ஆசிரியராக அமைந்தபோது திருதராஷ்டிரர் அவருக்கு மணம்புரிந்துவைக்க விழைந்தார். அவருக்கான குருநிலையை அமைத்து அளித்த திருதராஷ்டிரர் அவரை என்றும் ஆசிரியராகவே நடத்தினார். அவர் அங்கேயே உரிய அந்தணப் பெண்ணை மணக்கலாம் என்று அவர் விதுரரிடம் சொன்னார். கிருபர் அதை செவிகொள்ளவில்லை. பின்னர் கிருபியுடன் துரோணர் அங்கே வந்துசேர்ந்தபோது துரோணரிடம் அவ்வெண்ணத்தை அரசர் சொன்னார். “அவர் விழையும் பெண்ணை தெரிவுசெய்யலாம். அந்தப் பெண்ணின் தந்தை விழையும் கன்னிச்செல்வம் எதுவோ அதை அவருக்கு நான் அடிக்காணிக்கையாக அளிப்பேன். அந்தப் பெண் விழையும் இல்லத்தையும் அமைத்துக்கொடுப்பேன். அவர் மைந்தர் இந்நகரில் பிறக்கவேண்டும். இங்கு அவருடைய குருதி என் கொடிவழிகளுக்கும் துணையாக நிலைகொள்ளவேண்டும்” என்றார்.

துரோணர் “அவர் குருநிலையில் வளர்ந்தவர். அங்குள்ளவர்களை மட்டுமே அறிந்தவர். இங்கே நகரில் பிறந்து குடியில் வளர்ந்த அந்தணப் பெண் அவருடன் இல்லம்பகிர இயலுமா என்று அறியேன். அவரிடம் பேசிப்பார்க்கிறேன்” என்றார். அவர் கூற கிருபி தமையனிடம் அதை கேட்டாள். “நீங்கள் இல்லறம் சூழவேண்டும், மூத்தவரே. உங்கள் குருதி முளைக்கவேண்டும். உங்களுக்கு நீரும் அன்னமும் அளிக்கும் கைகள் எழவேண்டும். மண்ணில் உயிர்கள் அனைத்திற்கும் தெய்வங்கள் இட்ட ஆணை அது.” கிருபர் “என்னால் அதை எண்ணிப்பார்க்க இயலவில்லை…” என்றார். “அதை நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்கவில்லை என அறிவேன். ஆனால் வாழ்வின் நான்கு நிலைகளில் ஒன்று அது. அந்தப் படியில் ஏறாமல் அடுத்த படியை தொட இயலாது என்பர்” என்றாள் கிருபி.

கிருபர் “நானும் அதை அறிவேன். ஆனால் என் உள்ளம் எண்ணும் முறை பிறிதொன்று. ஒருமுறை அரசர் என்னிடம் நான் அமர்ந்து எழுதுவதற்கும் சுவடிகளை வைப்பதற்கும் ஒரு தந்தக்கால் பீடத்தை பரிசாக அளித்தார். அக்கணமே நான் எண்ணியது என் குடிலில் அதை வைக்க இடம் உண்டா என்றுதான். இல்லை என்பதனால் மறுத்துவிட்டேன். ஒரு பெண்ணுக்கான இடம் என் அகத்தே இல்லை என நினைக்கிறேன்” என்றார். கிருபி அவரை சற்றுநேரம் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். பின்னர் “உடன்பிறந்தவரே, பெண் இன்றி வாழ்தல் இயலுமா உங்களுக்கு?” என்றாள். கிருபர் தாழ்ந்த குரலில் “பெண் இன்றி வாழ்வதைப் பற்றி நான் சொல்லவில்லை” என்றார். “காமம் இன்றி வாழ்தல் எளிது. காமம் திகழும் இடங்களை முழுக்க பிற செயல்களால் நிறைத்துக்கொள்ளவேண்டும். காமம் தனிமையில்தான் தோன்றிப் பெருகும். நான் எனக்கு கணநேரமும் தனிமையை அளிப்பதில்லை.”

கிருபி பெருமூச்சுவிட்டாள். அவள் சொல்லவருவதை அவர் புரிந்துகொண்டார். மேலும் சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்த பின் கிருபி எழுந்து அகன்றாள். மறுநாள் துரோணர் அவரிடம் “நீங்கள் பெண்கொள்ளப் போவதில்லை என அறிந்தேன், கிருபரே. ஆனால் காமஒறுப்பு நோன்பை எவரும் தானாகவே கொள்ளக் கூடாது. அதை ஆசிரியரே அளிக்கவேண்டும். தகுதியறிந்து முற்றுணர்ந்து அளிக்கும் ஆசிரியரின் சொல்லை பற்றிக்கொண்டே அலைப்பரப்பை கடக்க இயலும்” என்றார். கிருபர் “நான் இயல்பாகவே அந்நெறியில்தான் இருக்கிறேன். ஆனால் இவ்வுலகுக்கு நான் அவ்வண்ணம் ஒரு தோற்றம் கொண்டாகவேண்டும் எனில் அவ்வண்ணமே ஆகுக!” என்றார்.

துரோணரின் கோரிக்கையை ஏற்று அவருடைய தந்தையின் முதன்மை மாணாக்கர்களில் ஒருவரான சுதீபர் காட்டிலிருந்து வந்தார். அவரும் சரத்வான் என்றே அறியப்பட்டார். சரத்வானிலிருந்து தன்னளவு சரத்வானை அள்ளிக்கொண்டவர் அவர் என்றனர். குருநிலையில் ஏழு நாட்கள் அவர் கிருபருடன் தங்கினார். ஏழு நாட்களும் ஒருசொல்லும் உரைக்கவில்லை. அவரை நோக்குவதாகவும் தெரியவில்லை. பெரும்பாலான நேரம் சோலைக்குள் தவத்தில் இருந்தார். காலையிலும் மாலையிலும் வில்பயின்றார். ஏழாம் நாள் அவர் கிருபரை அருகிருந்த நீர்நிலைக்கு அழைத்துச்சென்றார். நீர்ப்பரப்பை சுட்டிக்காட்டி “நோக்குக” என்றார். அவர் தயங்கி நின்றார். “நோக்குக!” என்றார் சரத்வான். கிருபர் குனிந்து நீரில் நோக்கினார். “எப்போதும் இவ்வுருதான் எழுகிறதா?” என்றார் சரத்வான். கிருபர் “ஆம்” என்றார்.

“ஆணும் பெண்ணும் இரட்டையராகப் பிறப்பது நல்லூழும் தீயூழும் ஆகும்” என்று சரத்வான் தன்னுள் சொல்லிக்கொண்டார். மறுநாள் காலை அவரை எழுப்பி புலரிக்கதிர் எழும் ஓடைக்கரைக்கு அழைத்துச்சென்று கிழக்குநோக்கி அமரச்செய்து தர்ப்பைமுனையால் அவர் நெற்றியில் குருதிக்கோடிழுத்து வேதச்சொல் உரைத்து காமஒறுப்பு நோன்பை அவருக்கு அளித்தார். “இந்தக் குருதிவடு வழிநடத்தட்டும்… ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார். சரத்வானை வணங்கி அவர் அளித்த மரவுரியை பெற்றுக்கொண்டார். அணிந்திருந்த வெண்பருத்தி ஆடையைத் துறந்து மரவுரி அணிந்தார். அவர் காமஒறுப்பு நோன்பு கொண்டுவிட்டதை துரோணருக்கு அறிவித்துவிட்டு சரத்வான் நகர்நீங்கினார். பின்னர் எவரும் அவரிடம் மணம் குறித்து பேசவில்லை. துரோணர் மட்டும் ஒருமுறை “நீர் காமஒறுப்புக்கே செல்வீர் என முன்னாளிலேயே கிருபி சொன்னாள்” என்றார். கிருபர் மறுமொழி சொல்லவில்லை.

ரிஷபசாயா என்றழைக்கப்பட்ட சோலைக்குள் இருந்தது கிருபரின் குருகுடில். ஆலும் அரசும் கோங்கும் வேங்கையும் கொன்றையும் மகிழமும் மண்டிய காட்டுக்குள் பலகைகளாலும் ஈச்சைத்தட்டிகளாலும் கட்டப்பட்ட குடில்கள் இருந்தன. கிருபர் தன் மாணவர்களுடன் அங்கே தங்கியிருந்தார். கிருபியும் துரோணரும் கங்கைக்கரை குருநிலையில் தங்கியிருந்தனர். பின்னர் கிருபி தனியாக கங்கைக்கரையில் தனக்கென குடில் ஒன்றை அமைத்துக்கொள்ள துரோணர் தன் மாணவர்களுடன் வாழத்தொடங்கினார். அஸ்வத்தாமன் உத்தரபாஞ்சாலத்தை ஆட்சிசெய்யத் தொடங்கியதும் கிருபியும் அங்கே சென்றாள். அவள் சென்றதை கிருபர் பதினைந்து நாட்கள் கழித்தே அறிந்தார். துரோணரை அவர் அரசவைகளிலேயே சந்தித்தார். துரோணரின் நிழல் என உடனிருந்தார். கிருபி அகன்றபின் துரோணர் அவருடன் மேலும் அணுக்கமானார். துரோணரின் ஐயங்களையும் தயக்கங்களையும் கசப்புகளையும் ஆழுள்ள விழைவுகளையும் அறிந்த ஒருவராக அவரே இருந்தார்.

துரோணருக்கு அணுக்கமானவராக ஆகுந்தோறும் அவர் அஸ்வத்தாமனுக்கு அயலானார். அஸ்வத்தாமன் துரோணரிலிருந்து பிறந்து துரோணரை முற்றுதறி எழுந்த ஒருவன்போல் தோன்றினான். தன்னில் இருந்து தான் விடுபடுவதற்கான துரோணரின் கனவே அவன் என்று தோன்றியது. அவனைக் காணும்போது முதலில் ஏற்படுவது விலக்கம். அவன் முற்றிலும் அறியாத ஒருவனாக தோன்றினான். பின்னர் பேசப்பேச அவனில் மிகமிக மெலிதாக வெளிப்படும் துரோணரின் சாயல்கள் அவரை அணுக்கம் கொள்ளச் செய்யும். அவர் அவனை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருப்பார். பித்தளைக் குமிழில் தோன்றிமறையும் துளியுரு என அவனில் துரோணர் எழும் தருணத்திற்காக. அக்கணத்தை நீட்டி நீட்டி அத்தருணத்தை அமைத்து அதில் அவனுடன் இருப்பார். அவன் அகன்ற பின்னர் அவன் அத்துளியே என எண்ணிக்கொள்வார்.

அவனில் கிருபி தோன்றுவதே இல்லை. அவளுடைய துளிகூட அவனில் இல்லை. தோற்றத்தில், அசைவுகளில், மொழியில், விழிமின்னில். அவனை ஏந்திய கலம். ஆனால் தான் ஏந்திய நீரில் தன்னை சற்றும் கலக்காத பளிங்குக் கலம். அவள் எங்குமே கலந்ததில்லை போலும். ஆகவேதான் முற்றாகவே விலக்கிக்கொள்ள அவளால் இயன்றது. அவள் உத்தரபாஞ்சாலத்தில் தனித்து குடிலில் தங்கியிருப்பதை ஒருமுறை அவருடைய மாணவன் சொன்னான். “அவர் தங்கியிருக்கும் அக்குடிலுக்குள் சென்றேன். இக்குடில் என்றே உளமயக்கு ஏற்பட்டது, ஆசிரியரே. இவ்வளவு குறைவான பொருட்கள். இதே பொருட்கள் என்றுகூடத் தோன்றியது.”

அவர் கிருபியின் அக்குடிலை அகக்கண்ணால் கண்டார். அதற்குள் இருந்த அத்தனை பொருட்களும் நெடுநாட்களுக்கு முன்னரே சொற்களை உதறி தங்கள் இயல்பான பொருளின்மைக்கு சென்றுவிட்டிருந்தன. நீர் நிறைந்திருந்த கலம் நிறைவென்றும் ஒழிவென்றும் இருநிலைக்கு அப்பால் தளும்பிக்கொண்டிருந்தது. அவள் பேசுவதே இல்லை என்றார்கள். இளமையில் கிருபியும் அவரும் தங்களுக்குள் மட்டுமே பேசிக்கொள்பவர்களாக இருந்தனர். குருநிலையில் அவள் அடுமனைகளில் வளர்ந்தாள். அவர் வேள்விச்சாலைகளில். ஆனால் அவள் நாளெல்லாம் பிரியாமல் அவருடன் இருந்தாள். அவர்களுக்குள் உரையாடிக்கொள்வதற்கென்றே ஒரு மொழி உருவாகியிருந்தது. உதிரிச்சொற்களாலானது. உடைந்த சொற்களால் ஆனதாக மாறியது. பின்னர் வெற்றொலிகளையும் சொற்களாக்கினர். ஒன்றை இன்னொன்றால் சுட்டினர்.

அந்த மொழியை கேட்கும் பிறர் அவர்கள் பேசுவதென்ன என்று தெரியாமல் திகைத்தனர். ஆகவே பிறர் செவிகொள்கிறார்கள் என்றாலே அவர்கள் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். கிருபிதான் பேசிக்கொண்டே இருப்பாள். பெண்களுக்குரிய நுண்ணுணர்வால் எவர் செவிகூட்டுகிறார்கள் என்பதை அவள் உடனே உணர்ந்துகொண்டாள். அங்கிருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் அவள் தனக்குரிய பெயர்களை போட்டிருந்தாள். முகில் என்று அவள் தந்தையை அழைத்தாள். அவள் சூழ இருந்த ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒவ்வொரு துளியாக தொட்டு எடுத்து தனக்குரிய உலகமொன்றை படைத்தாள். அந்தத் தனியுலகை சொல்லிச்சொல்லி முழுமை செய்யவேண்டியிருந்தது. நிறைவே அடையாத ஓவியனின் தூரிகை அவள் நாக்கு. அவள் அவரை அதற்குள் இட்டுச் சென்றாள். அவருக்குக் காட்டுவதன்பொருட்டு அந்த உலகை அவள் திசைதிருப்பினாள். அது அப்போது மெல்ல உருமாறியது. ஒவ்வொன்றும் இடம்மாறி கலைய மீண்டும் பதற்றத்துடன் சொல்லெடுத்துக் குவித்தாள்.

எழுத்தறிவு பெற்று நூல்களுக்குள் நுழைந்தபோது அவர்கள் அகலத் தொடங்கினர். தந்தையே அருளிய சப்தாங்கப் பிரதீபம் என்னும் தனுர்வேதநூலைக் கற்றதுமே அவர் பிறிதொருவராக ஆனார். அவருடைய கைவிரல்கள் மாறுபட்டன. கைமுத்திரைகள் பிறிதொன்றாயின. விழிகள் உடன் மாறுதல்கொண்டன. அவள் தனக்குரிய நூல்களினூடாகச் சென்றாள். அவர்கள் சந்திப்பது அரிதாகியது. சந்திக்கையில் அவர்கள் விழிதொட்டுக்கொள்ளாமலானார்கள். விழிகள் எப்போதேனும் தொட்டுக்கொண்டால் அவர் இளஞ்சிறுமியான கிருபியை கண்டடைந்தார். அது அவரை திடுக்கிடச்செய்து நாளெல்லாம் நிலையழிந்திருக்க வைத்தது. ஆகவே கூடுமானவரை அவர் அவளை தவிர்த்தார். அவள் துரோணரை மணமுடித்துச் சென்றபோது ஆறுதல் கொண்டார். அக்கணமே அவளை மறக்க முடிவெடுத்தார்.

தனுர்வேதம் கணந்தோறும் வாயில்கள் திறப்பது. உபவேதங்களில் நிமித்தவியலும் மருத்துவமும் வில்லியலும் சிற்பவியலும் பயில்வோரை பிறிதிலாது ஆழ்த்திவைக்கும் ஆற்றல்கொண்டவை. அவை சொல்லியல் போலவோ சொல்லாடலியல் போலவோ ஓர் அமைப்பை உருவாக்கி அதனுள் கொண்டுசென்று முட்டிமுட்டி திசையழியச் செய்வன அல்ல. சொல்லில் கற்றவற்றை மறுகணமே நிகழ்த்தியும் பார்க்கவேண்டும். சொல்லும் நிகழ்வும் கொள்ளும் நுண்ணிய முரண்பாடு சித்தத்தை சிதறடிப்பது. சொல்லும் நிகழ்வும் முற்றிலும் ஒத்திசைவது, சித்தத்தை உறையச்செய்வது. முரண்பாடுகள் காண்கையில் ஒத்திசைவு தேடுவதும் ஒத்திசைவு காண்கையில் முரண்பாட்டுக்காக அலைவதும் உள்ளத்தை ஆழ்த்தும் பித்துக்கள். அவர் பிறிதொன்றிலாதவரானார்.

மீண்டும் அவளை அஸ்தினபுரியில் சந்தித்தபோது அவள் முற்றிலும் மாறிவிட்டிருந்தாள். முன்பென்று ஒன்றில்லாதவளாக ஆகக் கற்றவர்கள் பெண்கள். அவர் கண்களை நோக்கி பேசினாள். அன்னையருக்குரிய சொற்களை உரைத்தாள். கனிந்தும் கடிந்தும் அவருடன் சொல்லாடியபின் அவள் சென்றபோது அவர் ஓர் இழப்புணர்வை அடைந்தார். தான் இழந்தது என்ன என்று அவர் உணர்ந்திருக்கவுமில்லை. அதை நெஞ்சால் துழாவியபின் சலித்து அவ்வண்ணமே விட்டுவிட்டார். அன்று அந்திக்கடனுக்காக நீராடும்பொருட்டு சுனைக்குச் சென்று நீரள்ளக் குனிந்தபோதுதான் நீர்ப்பாவை என அவர் அந்த முகத்தை முதலில் கண்டார்.

முதல்நாள் நெடும்பொழுது அவர் அதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சிறிய இலைகளை எடுத்துவீசி அந்த முகம் உயிர்பெற்று நெளியச்செய்தார். பெரிய கற்களை வீசி அது அலையாகி மறையச்செய்தார். அலைதிரண்டு மூடி அது மீண்டும் உருவானபோதும் அதே தோற்றம் கொண்டிருந்தது. நீருக்குள் மிக ஆழத்திலிருந்து அந்த விழிகள் அவரை கூர்ந்து நோக்கின. அவர் அந்தியிருண்டு இருள் சூழ்வது வரை அங்கிருந்தார். பின்னர் நீர்ப்பரப்புகள் அனைத்திலும் அவர் அந்த முகத்தை நோக்கினார். அது காலமற்றதாக இருந்தது. நோக்க நோக்க அவர் மாறிக்கொண்டே இருக்க எங்கோ அது என்றுமென இருந்துகொண்டிருந்தது.

கிருபர் அருகே தேங்கிக்கிடந்த நீரின்மேல் குனிந்து அதன் ஒளிர்ந்த பரப்பில் பார்த்தார். அவருடைய முகம் அதில் தெளிந்தது. வெண்ணிறத் தாடி காற்றில் காய்ந்து மென்பிசிறுகளாக பறக்கத் தொடங்கியிருந்தது. தாடிக்குள் மறைந்த சிறிய உதடுகள். மூப்பில் சற்றே மடிந்த மூக்கு. துயர்கொண்ட, தனிமைகொண்ட, களைத்த விழிகள் அவரை கூர்ந்து நோக்கின. அவர் நோக்கி நெடுநாட்களான முகம். அதில் துரோணரின் சாயல் இருந்தது. மீண்டும் நோக்கியபோது அஸ்வத்தாமனின் சாயல் தோன்றியது. பெருமூச்சுடன் நிமிர்ந்து காட்டை நோக்கியபின் நடக்கத் தொடங்கினார்.

ஒரு மானுட உருவத்திற்கான விழைவு. உயிர்காக்கும் ஒற்றைக் கைப்பற்றல் என. அப்போது எவரையாவது பார்த்தால் நேராகச் சென்று அவனை கட்டித்தழுவிக்கொள்வோம் என தோன்றியது. அவன் கிராதனோ நிஷாதனோ ஆயினும். கொலைஞனோ நோயுற்றவனோ ஆயினும். ஆனால் அவர் பிறரை தொடுவதில்லை. சரத்வான் அவருக்குச் சொன்ன காமஒறுப்பு நோன்பின் நெறிகளில் ஒன்று அது. “செவிகளாலும் கண்களாலும் அறிவனவற்றை உள்ளம் தொட்டு உகந்ததை எடுத்துக்கொள்கிறது. விழைந்த வகையில் உருமாற்றிக்கொள்கிறது. தொடும்போது உள்ளம்கடந்து ஆழத்திற்குச் சென்றுவிடுகின்றன நாம் அறியாதவை” என்று சரத்வான் சொன்னார். “தொடப்படும்போது மட்டும் விழித்தெழும் தெய்வங்கள் உடலில் உண்டு. தொடுகையினூடாக மட்டுமே ஊடுருபவையும் உண்டு. விழிகளையும் நாவையும் செவியையும் மூக்கையும் நாம் ஆளலாம். தொடுகை நமக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டது.”

அவர் தன் மாணவர்களை மிக அரிதாகவே தொட்டார். அவர்கள் தன்னைத் தொட ஒருபோதும் ஒப்பவில்லை. தொடும்போதுகூட பெரும்பாலும் ஆடைகள் மேலேயே கைகள் படும்படி நோக்கிக்கொண்டார். படைக்கலம் பயிற்றுவிக்கையில் படைக்கலங்களை மட்டுமே தொட்டார். எப்போதேனும் தொடநேர்ந்தால் உடனே நீராடினார். அவரை மானுடர் தொடலாகாது என மாணவர் அறிந்திருந்தனர். அவருடைய படைக்கலநிலையில் பெண்களும் குழந்தைகளும் நுழைவதில்லை. ஆனால் துரோணர் எப்போதும் அவரை தொட்டுப்பேசினார். அவர் தோள்களில் கைவைத்து நடந்தார். அவர் நோக்காமலிருந்தால் தொட்டு அழைத்தார். அவர் அத்தொடுகை ஒன்றையே அணுக்கமாக அறிந்திருந்தார்.

தொலைவில் ஓர் மானுட அசைவை கிருபர் கண்டார். ஒருகணத்தில் அது எவரென்றும் தெரிந்தது. இருமுறை அழைத்தும் குரல் எழவில்லை. “யாதவரே! யாதவரே!” என அவர் அழைத்தார். காட்டுவிலங்குபோல கைகளை தழைத்து குனிந்து நடந்துகொண்டிருந்த கிருதவர்மன் அதை கேட்கவில்லை. அவன் உடல் கரிச்சேறால் மூடப்பட்டிருந்தது. ஆயினும் அவன் எப்படி மானுடன் எனத் தோன்றினான் என அவர் வியந்தார். “யாதவரே!” என்று கூவியபடி அவர் அருகே சென்று அவனைத் தொட கைநீட்டியபின் தயங்கினார். அவன் அவரை திரும்பி நோக்கிய பின்னரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. பின்னர் கண்களில் ஒளி வந்தது. “ஆசிரியரே!” என்றான்.

“நீங்கள் பிழைத்துவிட்டீர்கள் என எண்ணவே இல்லை. அக்களத்திலிருந்து நம் தரப்பில் எவரும் எஞ்சவில்லை என்று எண்ணினேன்” என்றார் கிருபர். “நானும் அவ்வண்ணமே எண்ணினேன். பிலத்திற்குள் விழுந்தமையால் உயிர்தப்பினேன்” என்று கிருதவர்மன் சொன்னான். “எங்கிருக்கிறேன் என்று தெரியவில்லை. எல்லாம் கனவு என்று தோன்றுகிறது… என்னை நாகங்கள் தூக்கி வெளியே வீசின என்று என் உள்ளம் மயங்குகிறது…” கிருபர் “நீங்கள் உயிருடன் இருக்கிறீர்கள். அது உண்மை. பிற எதையும் எண்ணவேண்டியதில்லை” என்றார். “இதோ நாம் இங்கிருக்கிறோம். இங்கிருந்து அனைத்தையும் தொடங்குவோம். நாம் மீண்டும் காணவேண்டும் என வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.”

கிருதவர்மனின் உடலில் தசைகள் அழுகத் தொடங்கியிருந்தன. நெடுநாளான சடலத்திலிருந்து என அவனிடமிருந்து சீழின் வாடை எழுந்தது. அவன் தோள்களிலும் விலாவிலும் வெள்ளெலும்புகள் சேற்றிலெழுந்த வேர் என வெளித்தெரிந்தன. அவன் வாய் திறந்தபோது கரிய நாக்கு விடாய்கொண்டதுபோல துழாவிச்சென்றது. “ஆசிரியரே” என்று அழைத்த கிருதவர்மனின் குரல் உடைந்தது. “போர் முடிந்தது. ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை… அரசரும் அஸ்வத்தாமனும் என்ன ஆயினர் என்றே தெரியவில்லை.”

கிருபர் “அரசர் மறையவில்லை என்றே என் உள்ளம் சொல்கிறது. அஸ்வத்தாமன் இறப்பற்றவன்” என்றார். “நாம் அவர்களை கண்டடைய முடியும்…” கிருதவர்மன் எண்ணியிராக் கணத்தில் “ஆசிரியரே” என்று கூவியபடி அவரை அள்ளி கட்டிக்கொண்டான். அவர் மார்பில் முகம் சேர்த்து ஓசையுடன் அழத்தொடங்கினான். அவர் அவனை அணைத்துக்கொண்டு “யாதவரே! யாதவரே!” என்றார். தேற்றுவதெங்கனம் என அவருக்குத் தெரியவில்லை. “வேண்டாம், யாதவரே. நாம் எஞ்சியிருக்கிறோம். நாம் எஞ்சியிருப்பதே முதன்மையானது… அதுவே தெய்வ ஆணை” என்றார். அதை தனக்கே மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 28

தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த உடல்களை உணர்ந்தபின் இடநினைவு மீண்டு எழுந்துகொள்ள முயன்ற கிருபர் அவ்வுடல்கள் அத்தனை எடைகொண்டிருப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தார். உந்தி உந்தி மேலெழ முயலுந்தோறும் அவை மேலும் எடைகொண்டன. மேலிருந்து களிபோன்ற கரிய சேறும் உடன் உள்ளே வழிந்தது. அதன் பின்னரே தான் ஒரு பிலத்திற்குள் விழுந்திருப்பதை உணர்ந்தார். சிகண்டியுடன் போரிட்டபடி பின்னடைந்ததையும் தன் தேர் கவிழ்ந்ததையும் நினைவுகொண்டார். தன் உடலுக்குமேல் உடல்களின் அடுக்குகள் இருக்கக்கூடும். அந்த ஆழத்தில் ஒலி என ஏதும் வந்தடையவில்லை.

அங்கே அவ்வண்ணம் கிடந்தபடி வெளியேறுவதற்கான வழிகளை எண்ணத்தொடங்கினார். கண்களை மூடியபோதுதான் தன் உடல் மெல்ல அமிழ்ந்துகொண்டே இருப்பதை உணர்ந்தார். மேலிருந்து உடல்கள் உள்ளே சரிந்துகொண்டே இருந்தன. எந்நிலையிலும் அவர் உள்ளே விழுந்த வழியினூடாக வெளியேற இயலாது என்று தோன்றியது. பிலங்கள் ஒற்றை வாயில்கொண்டவையாக இருப்பதில்லை. அவற்றுக்குள் நுழைந்த நீர் வெளியேறுவதற்கான வழிகள் இருந்தாகவேண்டும். முந்தையநாள் களத்தில் எழுந்த அனல் நிலத்தை இறுகச்செய்து வெடிப்புகளை உருவாக்கி தொடர்ந்த மழையில் அவ்வெடிப்புகளை நெகிழச்செய்து ஆழத்துப் பிலங்களுக்கான புதிய திறப்புகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்த நீர் வழிந்தோடியிருக்க வேண்டும்.

விழிகளால் அவ்விருளில் எப்பயனும் இல்லை. அவர் செவிகளை கூர்ந்தார். உடல் கூர்ந்தது. கீழே காற்று ஓடிக்கொண்டிருப்பது முதலில் தெரிந்தது. அதன்பின் நீர் விழுந்து செல்லும் ஓசை. தன்னைக் கவ்வியிருந்த உடல்களில் இருந்து மெல்ல விடுவித்துக்கொண்டார். தன் உடல் எழுந்த இடத்தில் மேலிருந்து விழுந்த உடல்கள் செறிந்துவிடலாகாது. தன்மேல் அணைத்ததுபோல் கிடந்த விரைத்துப்போன உடலைப் பற்றி குறுக்காக நகர்த்தி வைத்தார். அதற்கு அடியில் மெல்ல உடலை நழுவச்செய்து அதைக் கொண்டே மேலும் சரிந்த உடல்களை நிறுத்தி அதை பொருத்தினார். உடல்கள் சரிந்து அந்தத் தடையில் முட்டித் தயங்கி அவ்வுடல்களே ஒரு அணையென்றாக நிலைகொண்டன.

அவர் மேலும் மேலும் தன்னை கீழிறக்கிக்கொண்டார். பின்னர் உடலுக்குக் கீழே காற்றை உணர்ந்தார். ஆழம் மிகுதியாக இருக்கக்கூடுமோ? ஆனால் பிலத்தின் அடியில் சேறுதான் இருக்கும். மேலிருந்து உதிர்ந்த வேலோ வாளோ கிடக்குமென்றால் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. இனி செய்யவேண்டியது அதுமட்டுமே. அவர் தன்னை உதிர்த்துக்கொண்டார். அவர் உடலை பற்றியிருந்த பிலத்தின் விளிம்பு மண் இடிந்து உடன் வந்து அவர் மேலேயே விழுந்தது. ஆழம் மிகுதியில்லை. அவர் விழுந்தது மேலும் உடல்களின் மேல்தான். ஆனால் அவ்வுடல்கள் அசைவுகொண்டிருந்தன. உயிருடன் இருக்கிறார்களா? கையூன்றி எழுந்தபோது அவ்வுடல்கள் அசையும் செதில்கள் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். திடுக்கிட்டு எழுந்து நிலைதவறி மீண்டும் விழுந்தார். மீண்டும் எழுந்து நின்றபோதுதான் தரை என அவர் எண்ணியது சுருண்டு நெளிந்து உடலால் நிலம்நிறைத்திருந்த நாகங்கள் என கண்டார்.

அவருடைய உடலளவே ஆன மாநாகங்கள். கையளவும் தொடையளவும் ஆனவை. விரலளவும் மண்புழுவளவும் ஆனவை. அவருடைய உடல் கூசி அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. பின்னர் ஓர் எண்ணம் ஏற்பட்டது. அவை நஞ்சுள்ளவை அல்ல. எனில் இதற்கு முன்னரே அவரை கடித்திருக்கும். அந்நெளிவசைவின்மேல் நடக்க இயலாது. மேலும் அவர் அவற்றின்மேல் கால்வைக்க கூசினார். கைநீட்டிப் படுத்து நாக உடல்களின் அலைகளினூடாக நீந்தி பிலத்தின் கரையோரமாகச் சென்றார். பிலத்தின் சுவர் செம்மண் எனத் தோன்றியது. தொட்டதும் பாறையெனக் காட்டியது. அதன் சொரசொரப்பில் விரல்களால் பற்றிக்கொண்டு அவர் தொற்றினார்.

பின்னர் இருளுக்குப் பழகிய விழிகளால் பிலத்தின் அமைப்பை பார்த்தார். மூன்று கிளைகளாக விரிந்து அகன்றுசென்றது. ஒன்றினூடாக காற்று வந்துகொண்டிருந்தது. பிற குகைகளினூடாக அக்காற்று அகன்று சென்றது. வந்த காற்றில் அவர் நீரின் மணத்தை உணர்ந்தார். அது பசுமையின் மணம் என உடனே உள்ளத்திற்குள் மாறியது. அவர் சுவரில் தொற்றியபடி அதை நோக்கி சென்றார். அந்த வழிக்குள் புகுந்துகொண்டபோது அதில் கீழே கரிய மினுப்புடன் எண்ணைஒழுக்கென நாகங்கள் சென்றுகொண்டிருப்பதை பார்த்தார். அவர் சுவர்ப்பாறையை பற்றியபடி செல்லும்போதே அது கனவே என்னும் எண்ணத்தை அடைந்தார். ஏனென்றால் அதேபோல ஒரு நிகழ்வை அவர் எங்கோ முன்னர் படித்திருந்தார். அர்ஜுனனின் நாகருலகப் பயணம் பற்றிய காவியமா அது?

காவியங்கள் நேரடியாக கனவுகளுக்குள் புகுந்துவிடுகின்றன. காவியங்களுக்கு கனவுகளை முற்றாகவே மாற்றியமைக்கும் ஆற்றலுண்டு. முன்னதாக இருக்கும் கனவுகளேகூட பழைய காவியங்களால் உருவாக்கப்பட்டவை. மானுடம் காணும் பொதுக்கனவுகளே காவியங்கள். வெறும் கனவுகள். அவை மண்ணுக்கு அடியில் இந்நாகருலகுபோல் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன. மேலே நிகழ்வன அனைத்தையும் உள்ளிழுத்து ஆழிருளில் செறியச் செய்கின்றன. நஞ்சும் ஒளியும் கொள்ளச் செய்கின்றன. ஓசையில்லாமல் வழிந்தோடி நம் மொழிக்குள் குடியேறச் செய்கின்றன. நாகம் பதுங்கிச் சுருண்டு இருக்கும்பொருட்டே உருக்கொண்ட உடல்.

அவர் அப்பால் ஒளியை கண்டார். அது வெளியே இருந்து வரும் ஒளி என முதலில் எண்ணினார். ஆனால் அத்தகைய ஒளி வெளியே இருக்கவில்லை என நினைவுகூர்ந்தார். அங்கே பகல் தொடர்கிறதென்றாலும்கூட அது முன்மாலையாகவே இருக்கவேண்டும். இது பகலொளி. இது வேறு ஏதோ ஒளி. அவர் தயங்கினாலும் அங்கு செல்லாமலிருக்க வழியில்லை என எண்ணிக்கொண்டார். அணுகுந்தோறும் ஒளி மிகுந்து வந்தது. வட்டவடிவத் திறப்பு ஒன்றுக்குள் இருந்து எழுந்தது அவ்வொளி. நிலவொளிபோல் வெண்மையும் தண்மையும் கொண்டது. நிலவொளியைவிட மின்னுவது. அவர் அருகணைந்தபோது அச்சூழலே அவ்வொளியில் மெருகுகொண்டு அதிர்வதை கண்டார்.

அதற்குள் நுழைவதற்கு முன் நின்று சற்று எண்ணம் கூர்ந்தார். ஒருவேளை நான் இறந்துவிட்டிருக்கலாம். அல்லது இது கனவாக இருக்கலாம். இரண்டாயினும் அஞ்சுவதொன்றில்லை. இதை பார்த்தபின் அறியாமல் இங்கிருந்து அகல இயலாது. அவர் அவ்வொளிக்குள் நுழைந்தார். அவர் உடலின் அத்தனை மயிர்க்கால்களும் ஒளிகொண்டு நின்றன. நிழல் விழாத ஒளி என பின்னர் உணர்ந்தார். அவ்வாயிலை அடைந்து உள்ளே நோக்கினார். உள்ளே நூற்றுக்கணக்கான பெருஞ்சுருள்களாக எழுந்து உச்சியில் ஐந்து தலைவிரித்து அமைந்திருந்த மாநாகம் ஒன்றை கண்டார். அதன் மைய முகம் மானுடத்தோற்றம் கொண்டது. உதடுகளில் நகைப்புடன் “வருக, ஆசிரியரே” என்றது. ஆனால் விழிகள் நாகமணிகளாகவே நீடித்தன.

அவர் வாயிலைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தார். “நான் சரத்வானின் மைந்தனாகிய கிருபன். விற்தொழில் ஆசிரியன். தங்களை சந்திக்கும் பேறுபெற்றேன்” என்றார். “நான் கார்க்கோடகன். என்னை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம். உங்கள் கதைகளில் வாழ்கிறேன். அகங்களில் சுருண்டிருக்கிறேன்” என்றது நாகம். “ஆம், அறிந்திருக்கிறேன்” என்று கிருபர் சொன்னார். “வருக!” என்றது நாகம். அதன் உடலின் ஒரு வளைவு அலையென எழுந்து பீடமென ஆகியது. “அமர்க… இவ்வுலகில் அனைத்தும் நாக உடலால் ஆனவை. இருளும் ஒளியும்கூட.” கிருபர் அதன்மேல் அமர்ந்தார். “எங்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்று அறிவீர்களல்லவா?” என்றது கார்க்கோடகன். “ஆம், அறிவேன்” என்றார் கிருபர்.

“இங்கு வந்தவர்களில் சிலரே மீண்டிருக்கிறார்கள்” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. “ஏனென்றால் இப்பெரிய உலகைக் கண்டபின் அங்கு சென்று வாழ்வது எளிதல்ல. அது பருப்பொருட்களின் இணைவுகளால் ஆனது. இன்றுநேற்றுநாளை என முக்காலம் கொண்டது. சென்றகாலம் மறதியிலும் வருங்காலம் அறியாமையிலும் மூடியிருப்பதனால் நிகழ்கணத்தில் நின்று நடுங்கும் வாழ்க்கை கொண்டது. அவ்வுலகின் மெய்யான உணர்வு ஒன்றே, பதற்றம். அச்சமென, விழைவென, காமமென பலநூறு உணர்வுகளாக அதுவே உருக்கொள்கிறது. இங்கு அப்பதற்றம் இல்லை” என்றது கார்க்கோடகன். “நீங்கள் விழைந்தால் இங்கே வாழமுடியும். முன்னரே பதஞ்சலி முனிவர் இங்கு வாழ்கிறார்… அவர் தலைமையில் பல்லாயிரம் முனிவர்கள் நாகருலகை அணிசெய்கிறார்கள்.”

“என் ஒரு நாத் தொடுகையில் நீங்கள் அமரத்தன்மை பெற இயலும்” என்று கார்க்கோடகன் தொடர்ந்தது. “உங்கள் உடற்குருதி அமுதென்றாகும். உங்கள் நா பிளந்து ஒலியென்றும் பொருளென்றும் பிரியும். அதன்பின் ஒலியும் பொருளும் முயங்குதலின் முடிவிலா ஆடலான மொழி மறைந்துவிடும். உங்கள் விழிகள் இமைக்காமலாகும். அதன்பின் கணங்களின் தொடரான காலம் மறைந்துவிடும். அறுபடாத கடுவெளிக்காலம் அமையும். இப்புடவி தோன்றி மறையும் ஒன்றென்று தன்னை காட்டாது. என்றென்றுமிருக்கும் ஒன்றென்று ஆகும். இங்கு அழிவும் அழிவின்மையும் இல்லையென்பதனால் தெய்வங்களும் இல்லை.” கிருபர் பெருமூச்சுவிட்டார். “இங்கிருப்பதற்கான வழி ஒன்றே. அங்கே உங்களுக்கு ஒரு துளியும் எஞ்சலாகாது. முற்றறுத்து இங்கே உதிரவேண்டும்.”

கிருபர் “அங்கே எனக்கு எஞ்சியுள்ளவை என்ன என்று அறியேன்” என்றார். “என் விழிகளை நோக்குக! அங்கே எஞ்சியிருப்பவற்றை காண்பீர்கள்” என்றது கார்க்கோடகன். கிருபர் அதன் விழிகளை நோக்கினார். பெருமூச்சுவிட்டு அமைதியடைந்தார். “அங்கே ஒன்றுமில்லை” என்றார். “நீங்கள் சென்றடைய எதுவும் மிஞ்சவில்லை.” கிருபர் “ஆம்” என்றார். மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சுகளை விட்டுக்கொண்டிருந்தார். “நீங்கள் அங்கு மீள்வதென்றால் இங்கிருந்து ஒரு துளி நஞ்சை பெற்றுக்கொள்ளலாம். அங்குள்ள உங்கள் வினை முடிக்க அது படைக்கலமும் வழித்துணையும் ஆகும். அங்கு நீங்கள் விழையும் வடிவை அது கொள்ளும். வஞ்சமும் சினமும் ஆகி வளரும். பழியென ஓயாமல் ஊறும். கரவென்றும் சூதென்றும் ஆற்றல் கொள்ளும். ஒருபோதும் உறங்காத உள்ளத்தை அளிக்கும். அங்கு அது அழிவின்மை என்றே பொருள்படும்.”

கிருபர் “நான் அங்கு இயற்றுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை” என்றார். “எனக்கென அங்கே எஞ்சுவது எது என்றும் அறியேன். ஆனால் உள்ளம் அங்கே மீள்கிறது.” கார்க்கோடகன் சீறல் ஒலியெழுப்பி நகைத்து “நன்று, நீங்கள் செல்லலாம். நீங்கள் விழையும் கணம் என் அமுதுடன் நான் உங்கள் முன் தோன்றுவேன்” என்றது. கிருபர் “நான் விழைவதென்ன என்று எனக்கே தெளிவில்லை” என்றார். “நான் அறிவேன்” என்று கார்க்கோடகன் புன்னகைத்தது. கிருபர் வணங்கி எழுந்துகொண்டார். கார்க்கோடகனின் உடலின் அலை எழுந்து அவரைத் தூக்கி வெளியே செலுத்தியது. பிலத்தின் விளிம்பைச் சென்றடைந்ததும் அவர் அதன் பாறைமுனையை எட்டிப் பற்றிக்கொண்டார். உடலை உந்தி வெளியே செலுத்தி தன்னை பிதுக்கி இழுத்து நிலத்தின்மேல் ஏறினார். இடையாடை அவிழ்ந்து பிலத்தின் இடுங்கிய வழிக்குள் சிக்கிக்கொள்ள சேற்றில் வழுக்கியபடி வெற்றுடலுடன் அவர் வெளியே வந்தார்.

 

தன்னைச் சூழ்ந்திருந்தது குருக்ஷேத்ரம் அல்ல என்று கிருபர் கண்டார். இலைகள் சொட்டி இலைகள் மேல் விழும் ஓசையுடன் குறுங்காடு செறிந்திருந்தது. இலைப்பரப்புகள் ஒளியில் பளபளத்து அசைந்தன. அவர் தன்மேல் இருந்த கரிய விழுக்கு அந்த மென்மழையில் நனைந்து வழிந்து உடலில் இருந்து கீழிறங்கும் கோடுகளை குனிந்து நோக்கினார். அருகில் எங்கோ நீர்நிலை இருப்பதை புதர்கள் காட்டின. யானைக்காதென திரும்பிய காட்டுசேம்பிலைகள். பேரிலைப் பகன்றைகள். நீர் நிறைந்த வன்பூசணிகள். இலைகளிலிருந்து சிறிய பச்சைத் தவளைகள் எழுந்து பாய்ந்து இலைகளில் தொற்றி விழி உருட்டி அசைந்தாடின. தண்டுசெழித்த நீர்ப்புல்களினூடாக சிற்றோடைகள் சரிந்தோடின. அவ்வழியே நடந்தார்.

இலைகளுக்கு அப்பால் பச்சைநிற ஒளி என அவர் சிறிய நீர்நிலையை கண்டார். சேற்றுப்புல்லில் கால்பதிந்து நீர் ஊறிப்பெருகும் தடம் அமைய நடந்து அதன் அருகணைந்தார். குளத்தின் நீர்ப்பரப்பு மென்மழையில் மெய்ப்பு கொண்டிருந்தது. கரையில் சப்பைக்கல் வடிவில் இருந்த தவளைகள் கால்பெற்று சுண்டப்பட்டு எழுந்து நீர்ப்பரப்பில் தங்களை எறிந்துகொண்டு அலைவட்டங்களை கிளப்பின. வாள்கள் என வட்டங்களின் விளிம்புகள் மோதித் தழுவி கரைந்து உருவழிந்து கரைச்சேற்றில் நாவென்று மாறி நெளிந்தன. தவளைகள் துடுப்புக்கால்களை உதைத்துத் துழாவி மிதந்துசென்றன. முகில்செறிந்த வான் பரப்பின்மேல் ஒரு நீர்ப்பாம்பு தலைமட்டும் சிறு நெற்றென மிதந்து நின்றிருக்க வால் ஆழத்தில் நெளிய அசைவிலா விழிகளுடன் நின்றது.

கிருபர் நீரில் இறங்கி இடைவரை மூழ்கினார். அடித்தரையில் சேறில்லை, மென்மணல் காலை வாங்கிக்கொண்டது. காட்டில் சிற்றோடைகளென ஊறி வந்து தேங்கிய நீரின் தண்மையை உடலில் உணர்ந்தார். தாடை இறுகச்செய்யும் குளிர். ஆழ மூழ்கி எழுந்தபோது உள்ளத்தின் எடையனைத்தும் அகன்றிருப்பதை, சோர்ந்து தொங்கிய முகத்தசைகள் புன்னகையில் என விரிந்திருப்பதை உணர்ந்தார். மூழ்கி எழும்தோறும் தோல் உரிந்து உரிந்து அகல்வதுபோல புதிதாக மாறிக்கொண்டிருந்தார். நீருள் சென்று அடியில் படிந்திருந்த மென்மணல்மேல் சிற்றுயிர்கள் வரைந்த கோட்டுவடிவங்களை நோக்கினார். விழிமலைத்த சிறிய மீன்கள் அவர் கண்முன் சிறகுகள் உலைய நீந்தின. அவர் உடலைத் தொட்டு வருடியபடி நீர்ப்பாம்பு சென்றது.

அவர் எழுந்து கரையை அணுகி விளிம்பிலிருந்து மென்மணலை அள்ளி உடலில் தேய்த்து உரசிக் கழுவினார். உள்ளங்கைகளிலும் மேல்கால்களிலும் குருதி படிந்திருந்தது. கரைந்து நீரில் பரவி கலங்கி அது அகன்றபோது கைக்கோடுகளிலும் விரல்வரிகளிலுமெல்லாம் குருதி படிந்திருந்ததை கண்டார். தேய்க்கத் தேய்க்க தோல்வண்ணம் துலங்க குருதி வரிகளும் குருதிப் புள்ளிகளும் மேலும் மேலும் எழுந்து தெரிந்தன. ஏழுமுறை மணல் அள்ளிப் பூசி உடலை கழுவினார். கரையேறி சேற்றுக்கரையில் படர்ந்திருந்த திருதாளி இலைகளைக் கிள்ளிச் சேர்த்து கைகளில் வைத்து கசக்கி முடியிலும் தாடிமீசையிலும் தேய்த்துக்கொண்டார். நுரையும் பசையுமாகத் தேய்த்து விரல்களைச் செலுத்தி குழல்கற்றைகளை உருவி நீவித் தேய்த்து மூழ்கி எழுந்தார். கைகளை விட்டு தாடியை நீவி நீவி தூய்மை செய்தார்.

மேலே எழுந்தபோது தாடி மிக மென்மையாக ஆகிவிட்டிருந்ததை உணர்ந்தார். பதினெட்டு நாள் போரில் முகத்தில் எழுந்த இன்னொரு முகம்போல அது கெட்டியாக மாறிவிட்டிருந்தது. முடிகள் கம்பிகளென்றாகி தடித்து, வியர்வையில் நெகிழ்ந்து நரம்புகளாகி, குருதிவிழுது பூசி தசையென்றே மாறி களத்திற்கு வந்த ஒவ்வொருவரின் முகமும் நீண்டு வளர்ந்து தோற்றம் மாறியது. அவர்கள் முன்பு கொண்டிருந்த உணர்ச்சிகள் மாறின. போர்க்களம் அனைவருக்கும் சமைத்தளித்த முகம். துயரமும் சீற்றமும் குழப்பமும் தனிமையும் என. அது மாறாத முகம். தன் முகம் எப்படி இருந்தது? அதில் திகைப்பு மட்டுமே இருந்திருக்கவேண்டும்.

அந்த முகம் இந்த நீரில் கரைந்து மறைந்துவிட்டிருக்கிறது. அதிலிருந்த உணர்வுகளும் கரைந்துவிட்டிருக்கவேண்டும். அவர் தாடியில் கையோட்டிக்கொண்டே இருந்தார். இளமையில் தாடி மிகமிக மென்மையானதாக இருக்கிறது. முகத்தின்மேல் ஒரு பூச்சு என பரவுகிறது. ஓர் உணர்வு பருவடிவமாகக் குடியேறி அவ்வண்ணமே நிலைப்பதுபோல. பின்னர் அது செறிகிறது. பின் மெல்ல மெலிகிறது. அப்போது அதுவே முகமென்று ஆகிவிடுகிறது. அவருடைய தாடி தெளிந்த வெண்ணிறம் கொண்டது. பீஷ்மரின் தாடியும் துரோணரின் தாடியும் பனிவெண்ணிறம்கொண்டவைதான். அவை குருக்ஷேத்ரத்தில் குருதிபட்டு சிவந்தன. நிறம் மங்கி மரவுரி போலாயின. அவற்றில் கருமை மீள்வதுபோலக்கூடத் தோன்றியது.

களத்திலிருந்து திரும்பும் பீஷ்மரை ஒருமுறை கண்டபோது அவர் இளமைகொண்டுவிட்டதாக உளம் மயங்கி பின்னரே அவர் கண்டுகொண்டார், அவருடைய தாடியின் வண்ணம் அடர்ந்தமையால் எழுந்த உளமயக்கு அது என. அவள் குருதி பூசி நீவி குழல் முடித்தாள். இங்கே குருதி பூசப்படாத குழல் எவருக்கு உள்ளது? அங்கே யுதிஷ்டிரனும் இந்நேரம் குருதி பூசிய குழலை கழுவி நீவிக்கொண்டிருக்கக் கூடும். அன்றி அதையே தன் மணிமுடியென அவன் சூடவும்கூடும். இருள்முகச் சைவர்கள் தன் குருதியை தானே பூசி மயிரை சடையாக்குவார்கள். ரக்தஜடா என்று அதை அழைப்பார்கள். காலபைரவன் குடியேறும் சடை அது என்பார்கள். குருதிச்சடைகள் இக்களமெங்கும் பெருகியிருந்தன.

தலைமயிரைச் சுழற்றி முன்னாலிட்டபோது முடிநுனியிலிருந்து செங்குருதி வழிந்தது. திகைத்து புண் ஏதுமிருக்கிறதா என தலைக்குள் கைவிட்டுப் பார்த்தார். மீண்டும் நீரில் அலசியபோதுதான் தலைமயிரிலிருந்தே அந்தக் குருதி கரைந்து வருகிறது என்று தெரிந்தது. மீண்டும் மூழ்கி எழுந்து அலசியபின் கரையேறி இன்னொருமுறை தாளியிலை பறித்து கசக்கித் தேய்த்து நீராடினார். நீரில் கரையும்தோறும் உடலில் இருந்து பசுங்குருதி வாடை வீசுவதாகத் தோன்றியது. நான்குமுறை தலைமுடியை திருதாளி இலைச்சாறால் கழுவினார். கரையேறி எழுந்து கைகளை நீட்டிப் பார்த்தபோது தோல் ஊறிச்சுருங்கி நகங்கள் மென்மையாகி கை ஒளி கொண்டிருந்தது. கால்கள் அகழ்ந்தெடுத்துக் கழுவிய கிழங்குகள் போலிருந்தன. கைவிட்டு தலைமயிரை நீவி பின்னால் சரித்தார். கைகளை நீட்டியபோது அதிர்ச்சியுடன் நக இடுக்குகளிலிருந்த கருங்குருதியை கண்டார்.

தளர்ந்து மீண்டும் சேற்றிலேயே அமர்ந்தார். பற்கள் கிட்டிக்க கண்களை மூடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் அருகில் நின்றிருந்த நாணலை ஒடித்து அதைக்கொண்டு கைவிரல்களிலும் கால்விரல்களிலும் நகங்களைக் கிண்டி குருதிப்பாடுகளைக் களைந்து தூய்மை செய்தார். இனி எங்கிருக்கும் குருதி? உள்ளங்காலை கரையோரமிருந்த பாறையில் உரசி உரசிக் கழுவினார். கைகளை மணலில் தேய்த்தார். எழுந்து சென்று குச்சி ஒன்றை ஒடித்துவந்து பல்துலக்கினார். மீண்டும் மூழ்கி உடலை அலம்பி எழுந்தபோது எங்கோ குருதிக்கறை எஞ்சியிருப்பதாகத் தோன்றியது. தன் உடலையே குனிந்து நீரில் பார்த்தார். நீர்நிழல் நிறமற்றிருந்தது. நீரை அள்ளி முகத்தில் விட்டுக்கொண்டபோது இமைமயிர்கள் கையில் பட்டன. அவை மெல்லிய கம்பிகள் போலிருந்தன. விரல்களால் இமைமயிர்களைத் தொட்டு உருவி எடுத்தபோது கரிய குருதிப்பிசுக்கு வந்தது.

குமட்டல் எழுந்து அவர் உடல் குனிந்தது. சேற்றுப்பரப்பிலேயே சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் மீண்டும் குனிந்து திருதாளியை அள்ளிக் கசக்கி முகத்தில் பூசினார். இமைமயிர்களை ஒவ்வொன்றாக விரல்களால் பற்றி நீவி இழுத்து தூய்மை செய்தார். மூழ்கிக் கிடந்தபோது கரையேறுவதே ஒவ்வாமையை உருவாக்கியது. அக்காற்றில் குருதி இருக்கிறது. நான் மேலெழுந்ததுமே வந்து என்னை சூழ்ந்துகொள்கிறது. இத்தனை நாள் இக்குருதி என் மீது படிந்திருக்கிறது. தோலுக்குமேல் ஒரு தோல் என. ஆடைக்கு அடியில் இன்னொரு ஆடை என. அது எவ்வகையிலும் தெரியவில்லை. அங்கு அனைவரும் அப்படித்தான் இருந்திருப்பார்கள். ஆகவே எவருக்கும் எவரையும் மாறுபாடாகத் தெரியவில்லை. அக்களத்தையே குருதிப்படலம் மூடியிருந்திருக்கிறது. ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொன்றையும். அங்கிருந்த படையின் பேருடல் மூடிய தோல் அது.

உடலெங்கும் குருதி. குருக்ஷேத்ரத்தில் எவரும் குருதியை கழுவிக்கொள்ள இயலாது. நீர் இருந்தால்கூட ஒவ்வொருநாளும் குருதியை கழுவிக்கொள்ள இயலுமா என்ன? அவ்வண்ணம் கழுவிக்கொண்ட பின் மீண்டும் போருக்கெழ இயலுமா? ஒவ்வொருநாளும் குருதி படிந்த கைகளால் உணவுண்டனர். குருதியை உண்டனர். துளித்துளியாக. சுவைகண்ட பின்னர் நேரடியாகவே அருந்தலாயினர். எதிரியின் குருதி. தன் குருதியையும்தான். குருதிச்சுவை கொண்ட தெய்வங்கள் மானுடரில் எழுந்து நிகழ்த்திய போர். பதினெட்டு நாட்களில் எத்தனை பேரின் குருதி என் உடல் மேல் தெறித்திருக்கும்! என் உடல்குருதியும் வழிந்து உடன்கலந்திருக்கும். குருதியாடிய உடல்கள் குருதியில் ஊறிய ஆடைகள். ஆனால் படைக்கலங்களில் குருதி ஒட்டுவதில்லை. சுவைத்தவற்றை அக்கணமே நாக்கு தூய்மை செய்துகொள்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் சுவை தேடுகிறது. நாக்கும் ஓர் அனல். அனல் எதனாலும் தூய்மை இழப்பதில்லை. நாக்கு பருவடிவம் கொண்ட குருதி. திளைப்பது, சுவைப்பது.

அங்கே அன்னையர் வந்தால் மைந்தரை அடையாளம் கண்டுகொண்டிருக்க முடியாது. அவர்கள் முகர்ந்தறிந்த குருதிமணம் மைந்தரில் இருக்காது. அன்னையின் முலைப்பாலின் மணமே குருதிமணம் ஆகிறது என்பார்கள். அது அன்னையின் கருவறைநீரின் மணம் என்பார்கள். குருதியென அப்படையினரின்மேல் படர்ந்திருப்பவர்கள் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் அன்னையர். சிதையேறியவர்களும் மண்புதைந்தவர்களும் பற்பல குருதிகளை கொண்டிருப்பார்கள். குருதிமணம் கொண்டு ஆத்மாக்களைத் தேடி சிதைக்கும் இடுகாட்டுக்கும் வரும் தெய்வங்கள் எவரை கண்டுகொள்ளும்? இமைகளில் குருதி. புருவங்கள் குருதியுறைந்த வடுக்கள்போல. விழிகளுக்குள் சென்றிருக்குமா இக்குருதி? இவை எவருடைய குருதி? பெயரறியாத வீரர்களின் குருதி. இதோ என்னருகே ஓர் விண்புகுந்த அன்னை மீண்டு வந்து “என் மைந்தனின் குருதியை நீ அணிந்திருக்கிறாய்” என்றால் நான் என்ன மறுமொழி சொல்வேன்?

காட்டுக்குள் இருள் செறியத் தொடங்கியது. அவர் நீரிலிருந்து எழுந்து கரையை அடைந்து தலைமயிரை கைகளால் வகுந்தார். பின்னர் ஒரு மயிர்க்கற்றையை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தார். பசுங்குருதியின் வாடை. சற்றுமுன் வெட்டப்பட்ட ஊனிலிருந்து என. அவர் உள்ளம் செயலற்று சொல்லின்றி சற்று நேரம் அங்கேயே நின்றார். சலிப்புடன் தலையை அசைத்துக்கொண்டு குளத்திலிருந்து விலகி நடந்தார். நடக்கும்தோறும் உடலெங்கும் குருதியை உணர்ந்தார். கைநகங்களை நோக்கினார். குனிந்து கால்நகங்களை  ஒவ்வொன்றாக பார்த்தார். குருதி குருதி குருதி என உள்ளம் அவர் உடலையே துழாவித் தேடியது. நினைவுகூர்ந்து காதுக்குள் சுட்டுவிரலை விட்டு எடுத்துப்பார்த்தார். விரலில் நீர்பட்டுக் கரைந்த குருதி படிந்திருந்தது.

ஒரு விம்மலோசை அவருடைய ஆழத்திலிருந்து எழுந்தது. திரும்ப ஓடி குளத்தில் பாய்ந்தார். நீருக்குள் மூழ்கி அடித்தளத்துடன் படிந்து மூச்சடக்கிக் கிடந்தார். எழுந்து கரையை அடைந்து மண்ணையும் இலைகளையும் அள்ளி உடலெங்கும் பூசிக்கொண்டார். காதுகளிலும் மூக்கிலும் மண்ணையும் குச்சிகளையும் விட்டு துழாவிக் கழுவினார். குருதி எங்கிருந்து வருகிறது? என் உடலுக்குள் புகுந்துகொண்டுவிட்டதா? தோலில் ஊறி உள்ளே நுழைந்து என் குருதியுடன் கலந்துவிட்டிருக்கிறதா? என் குருதிதான் மயிர்க்கால்கள் வழியாக ஊறி வெளியே வழிகிறதா? என் குருதியை முழுக்க வெளியே ஊற்றிவிடவேண்டும். மிக எளிது, என் கழுத்தை வெட்டிக்கொண்டு விழுந்தால்போதும். இறுதித்துளிவரை வெளியேறவேண்டும். ஒரு துளியும் உள்ளே எஞ்சலாகாது…

இரவெல்லாம் அவர் அந்தக் குளத்திலேயே இருந்தார். பலமுறை எழுந்து மண்ணையும் தழைகளையும் அள்ளி உடலெங்கும் பூசி நீராடினார். மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி எழுந்தார். பலமுறை அங்கிருந்து எழுந்து நடந்து புதர்களுக்குள் சற்றுதொலைவு சென்று தன் உடலில் எங்கேனும் குருதியின் வீச்சத்தை உணர்ந்து மீண்டும் வந்து நீரில் பாய்ந்தார். இரவு கடந்து சென்றதை அவர் அறியவில்லை. காலைப்பறவைகளின் ஒலியையும் செவிகொள்ளவில்லை. நீர்ப்பரப்பின் கருமை வெளிறிக்கொண்டே இருந்தது. புதர்களினூடாக விழியறியா புலரி மென்கதிர் வந்து நீர்ப்பரப்பைத் தொட்டு அகஒளி பெறச் செய்தது. இலைநிழல்கள் நெளிந்தசையத் தொடங்கின. நாணல்கள் நாகங்களாகி நீருள் அமிழ்ந்தன.

குளத்திற்குள் எங்கிருக்கிறோம் என்பதையே மறந்து மூழ்கியும் நீந்தியும் எழுந்து தலையையும் உடலையும் உரசிக்கழுவியும் திளைத்துக்கொண்டிருந்த கிருபர் தன் கைகள் தன்னருகே இரு நாகங்கள் என நீந்துவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு பின்னகர்ந்தார். பின் அவை தன் கைகள் என உணர்ந்து கால்துழாவியபடியே முகத்தருகே நீட்டிப்பார்த்தார். நீர்க்கொடிகள் என அவை ஈரம் ஒட்டாத வழவழப்பை அடைந்திருந்தன. அவற்றின் செவ்வண்ணம்தான் புலரி எழுந்துவிட்டது என்பதை அவருக்குக் காட்டியது. சூழ நோக்கியபோது காடு பசுமைபெறத் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. இலைவிளிம்புகள் கூர்கொண்டிருந்தன. பறவைகள் தலைக்குமேல் கூச்சலிட்டுக் கொந்தளித்தன.

கிருபர் இளைஞனைப்போல கைசுழற்றி வீசி நீந்தி கரையேறி சேற்றில் சென்று நின்றார். ஆடையற்ற உடலுடன் நடந்து காட்டுக்குள் சென்று கீழே உதிர்ந்து கிடந்த பாளைகள் சிலவற்றை எடுத்து நாணலால் தைத்து இடையாடை என அணிந்துகொண்டார். குழலை நீவி திரிகளாக்கி பின்னாலிட்டபின் திரும்பி அந்தக் குளத்தை பார்த்தார். அது ஒரு கண் என இமைப்பின்றி உயிரசைவுகொண்டிருந்தது. காட்டின் நோக்கு அவர்மேல் நிலைத்திருந்தது.

காட்டுக்குள் நடந்தபோது உள்ளம் குளிர்ந்து அமைதிகொண்டிருந்தது. சொற்கள் மிக மெல்ல துளித்து உருக்கொண்டு உதிர்ந்தன. தன் காலடிகளின் சீரான ஓசையை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். கனிந்த பழங்களுடன் தழைந்து நின்ற வாழை ஒன்றைக் கண்டதும் பசியை உணர்ந்தார். அருகணைந்து அதன் கனிகளை பிடுங்கிக்கொண்டு அப்பால் சென்று ஒரு மரத்தடியில் வேர்ப்புடைப்பின்மேல் அமர்ந்தார். முதற்பழத்தை உரித்து உண்ணும்பொருட்டு வாயருகே கொண்டுசென்றபோது தன் கையை பார்த்தார். விரல்களை நீட்டி கூர்ந்து நோக்கியபோது சிறுவிரலின் நகத்தின் கீழ்வளைவில் மெல்லிய கோடுபோல குருதியைக் கண்டார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 27

திருஷ்டத்யும்னன் தேரிலேறி நின்று சூழ நோக்கினான். விழிதொடும் தொலைவுவரை ஒரு மானுட அசைவுகூட இருக்கவில்லை. பதிந்து உறைந்த கரிய அலைகளைப்போல மானுட உடல்கள் தெரிந்தன. அவை மெல்ல நெளிந்து ததும்பிக்கொண்டிருப்பது போலவும் அசைவிலாது அமைந்துவிட்டவை போலவும் தோன்றியது. முகில்திரள்கள் விளிம்போடு விளிம்பு பொருந்தி இணைய வானம் இருண்டபடியே வந்தது. வானில் பறவைகள் என ஏதுமில்லை. அவை மழைக்கு அஞ்சி காடுகளுக்குள் சென்றுவிட்டன என்று தோன்றியது.

அவன் அந்தத் திரளில் ஒருவனாவது எழக்கூடும் என எதிர்பார்த்தான். ஒருவன் எழுந்தே ஆகவேண்டும் என எண்ணினான். ஒருவன் எழமாட்டானா என ஏங்கினான். ஒருவன் எழுந்தால் என்ன ஆகப்போகிறது? எழும் ஒருவன் முற்றிலும் பொருளற்றவன். அவன் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டவனைப்போலத்தான். ஆனால் ஒருவன் எஞ்சுவதென்பது ஒரு மறுப்பு. தெய்வங்களிடம் சொல்ல மனிதனுக்கு ஒற்றைச் சொல்லேனும் எஞ்சியிருக்கிறது என்னும் உறுதிப்பாடு. அவன் விழிகள் பதைத்துப்பதைத்து அந்த உடல்விரிவில் அலைந்தன. உடல்களாலான சேறு. நுரை என அது உடைந்து அழிந்துகொண்டிருந்தது. சரிந்திருந்த யானைகளும் புரவிகளும்கூட கரிச்சேறால் மூடப்பட்டு கொப்புளங்கள் போலிருந்தன.

ஒரு விலங்குகூடவா எழவில்லை? ஒரு புரவிகூடவா? புரவிகளால் இயலும். அவை மிக எளிதாக இங்கிருந்து தப்பிச்செல்ல முடியும். மானுடராலும்கூட இயலும். இந்தப் பேரழிவை இன்று காலையிலேனும் உணராதவர் எவருமிருக்க இயலாது. ஆனால் எவரும் தப்பவில்லை. காட்டுத்தீ எழுகையில் பறவைகள் கூட்டம்கூட்டமாக அதில் வந்து விழுந்து உடல்பொசுங்கி மறைவதை அவன் கண்டிருக்கிறான். மிகப் பெரியவை கொள்ளும் ஈர்ப்பு அளவற்ற ஆற்றல்கொண்டது. சிறியவை அதிலிருந்து தப்பவே முடியாது. மிகப் பெரிய சுழிகள் அவை. கடுவெளி புவிமேல் திறந்த கரிய துளைகள். பொன்றாப் பசிகொண்ட வாய்கள்.

குருக்ஷேத்ரம் ஓசையற்றிருப்பதை அவன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். ஆனால் அவன் அதை அக்கணம் வரை ஓசைப்பெருக்காகவே உணர்ந்துகொண்டிருந்தான். சென்ற இருபது நாட்களுக்கும் மேலாக அது ஓசையிட்டபடியே இருந்தது. கடல் என. ஓவியத்தில் எழுந்த கடலிலும் ஓசை எழும் என்பார்கள். பின்னிரவிலும் புலரியிலும் அது முற்றடங்கியிருக்கையிலும் உள்முழக்கமென ஓசை கேட்டுக்கொண்டேதான் இருக்கும். ஓசையின்மையை உணர்ந்ததுமே அவ்வெளி ஓசையற்றதாக ஆகியது. வெறும் ஓவியப்பரப்பென ஆகி விழிமலைக்கச் செய்தது. செவிகளைக் குத்தும் ஓசையின்மை.

அவனுள் ஒன்று பதைபதைத்தது. தலையால் அந்த வெளியை அறைந்து அறைந்து உலுக்க முயன்றது. இறந்த அன்னையின் உடல்மேல் முட்டிமுட்டி எழுப்ப முயலும் குழவிபோல. பின்னர் சலித்து அதன் மேலேயே விழுந்தது. ஓர் உயிர்கூட எஞ்சவில்லையா? ஒரு துளிகூடவா? அவனுக்குள் பெருங்கலம் கவிழ்வதுபோல் ஒன்று நிகழ்ந்தது. தலையில் அறைந்துகொண்டு ஓங்கி வீறிட்டான். தலைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட எதையோ அறைந்து அறைந்து உடைத்து விடுவிக்க விழைபவன்போல. தன் வாயில் இருந்து எழுந்த விலங்கொலியை அவன் கேட்டான். தேர்த்தட்டில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டு இரு கைகளையும் விரல்மடக்கித் தூக்கி வலிப்பெழுந்தவன்போல் தசைகள் அதிர்ந்து உடல் துடிக்க கூவி அழுதான்.

அங்கே சூழ்ந்திருந்தவர்கள் அவனை திரும்பி நோக்கினர். எவரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. வெறித்த விழிகளுடன் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவன் தொய்ந்து சரிந்து தேர்த்தட்டிலேயே படுத்தான். கருக்குழவிபோல் உடலை சுருட்டிக்கொண்டான். ஒரு சுருளாக ஆகி, சுழியாக மாறி, புள்ளியாக சிறுத்து மறைந்துவிட விழைபவன்போல. அவன் உடல் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது வலிப்பு என ஓர் அதிர்வெழுந்து மீண்டும் அடங்கியது. சாத்யகி கைகளைக் கட்டி நிலத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சகதேவன் நகுலனின் அருகே சென்று நின்றான். பின்னர் இருவரும் உடல்தொட்டுக்கொண்டனர். மெல்ல உடல்பதிந்து ஒருவர் என ஆயினர். சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் தேர்த்தட்டில் குருதிவழிய விழுந்து நினைவழிந்தனர். சிகண்டி நிலைத்த விழிகளுடன் குருக்ஷேத்ரத்தை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அக்காட்சியை உள்வாங்காதவர்போல. அல்லது துளித்துளியாக அதை அறிந்துகொண்டிருப்பவர்போல.

கொடுங்கனவு ஒன்றைக் கண்டு திருஷ்டத்யும்னன் விக்கலோசை எழுப்பியபடி எழுந்து அமர்ந்தான். அவன் முன் இளைய யாதவர் களத்தை நோக்கியபடி மலர்ந்த முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தார். விழிகள் திறந்திருந்தன. உதடுகளில் ஒரு சொல் திகழ்வதன் அசைவின்மை. கைகளை மடியில் வைத்து ஊழ்கத்திலென கால்மடித்து நுகத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவன் அவரையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். அவர் குழலில் மயிற்பீலி காற்றில் நலுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவன்மேல் எடைமிக்க அடி ஒன்று விழுந்ததுபோல் அக்கனவை நினைவுகூர்ந்தான். அவ்விசையில் அவன் உடல் முன்னோக்கிச் சரிந்து தேர்த்தட்டில் அவன் முகம் அறைபட்டது. கையூன்றி நிமிர்ந்து பின் தூணைப் பற்றியபடி எழுந்து நின்றான். “யாதவரே!” என்றான். மீண்டும் உரக்க “யாதவரே!” என்றான். மன்றாட்டென, அலறல் என  “யாதவரே! யாதவரே!” என கூவினான்.

இளைய யாதவர் விழித்துக்கொண்டு அவனை நோக்கி புன்னகைத்தார். “போர் முடிந்துவிட்டது” என்று அவன் சொன்னான். அச்சொற்கள் நாவிலெழுந்ததுமே அதுவரை கொண்ட அத்தனை உணர்வுக்குழம்பல்களும் சுருங்கி அச்சொற்களாக மாறின. அது எளிதாக, கையாள உகந்ததாக இருந்தது. “போர் முடிந்துவிட்டது, யாதவரே” என்று அவன் சொன்னான். “களத்தில் எவரும் எஞ்சவில்லை…” அவன் அச்சொற்கள் வழியாக உளம் மாறிக்கொண்டே சென்றான். “ஒருவர் கூட… ஒருவர்கூட எஞ்சவில்லை.” அவனுள் விந்தையானதோர் தித்திப்பு எழுந்தது. “நாம் சிலரே எஞ்சியிருக்கிறோம்” என்றான். இனிமையும் தண்மையும் மென்மையுமான ஒன்று. “இங்கே நாம் இருக்கிறோம்” என்றான். நான் இருக்கிறேன். நான் எஞ்சியிருக்கிறேன். நான் இன்னமும் இருந்துகொண்டிருக்கிறேன். நான் நான் நான்… அவன் உள்ளம் களிகொண்டது. “இது வெற்றி! முழுமையான வெற்றி, யாதவரே!” என்றான்.

இளைய யாதவர் அவனை நோக்கி புன்னகை செய்து “நமக்கு பணிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன. மைந்தர்கள் நோயுற்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் குருதி வார்ந்து உயிர்துறக்கக் கூடும்” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் முழுச் சித்தம் கொண்டு “ஆம், உடனே அவர்களுக்கு மருத்துவம் செய்யவேண்டும்” என்றான். “இங்கே அருகே சிற்றூர்களில் மருத்துவர்கள் இருக்கலாம்… மழை வரவிருக்கிறது. முதலில் தேவையானவை கூரைகள்.” இளைய யாதவர் “சூழ நெடுந்தொலைவிற்கு மானுடர் எவருமில்லை” என்றார். “ஆனால் அரைநாள் தேர் செல்லும் தொலைவில் சிற்றூர்கள் உள்ளன. மைந்தர்களை தேரிலேற்றிக்கொண்டு அங்கே செல்க! அதற்கு முன் அவர்களின் குருதிப்புண்களுக்கு கட்டுகள் போடவேண்டும்… பிற எவருமில்லை இங்கே. மைந்தர் அவர்களே தங்களை நோக்கிக்கொள்ள வேண்டியதுதான். புண்படாதவர்கள் யௌதேயனும் பிரதிவிந்தியனும்தான்… அவர்கள் அதை முன்னெடுக்கட்டும்.”

நகுலன் “மூத்தவர் எங்கே?” என்றான். சாத்யகி “அரசர் மயங்கி விழுந்துவிட்டார். நாங்கள் இங்கு வருகையில் மயங்கிக்கிடக்கும் அரசரின் அருகே இளைய பாண்டவர் வெறுமனே அமர்ந்திருப்பதை கண்டோம்” என்றான். “அவரை எழுப்புக… அவர் ஆற்றவேண்டிய பணிகள் எஞ்சியிருக்கின்றன” என்றார் இளைய யாதவர். “அவர் உளம் களைத்திருக்கிறார். அவரால் சொல் தொகுக்க இயலுமென்றே தோன்றவில்லை” என்று சகதேவன் சொன்னான். “அவரால் இயலும்” என்று மட்டும் இளைய யாதவர் சொன்னார். திருஷ்டத்யும்னன் தன் சங்கை ஊத மிக அப்பால் யௌதேயனின் மறுசங்கொலி கேட்டது. பின்னர் பிரதிவிந்தியனின் சங்கொலி எழுந்தது. சிகண்டி அங்கே நிகழ்வன எதையும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. சாத்யகி காற்றிலாடும் திரைச்சீலைபோல நிலையற்ற உடலுடன் அசைந்துகொண்டிருந்தான். குளிர்ந்த காற்று ஒன்று களத்தின்மேல் ஊதிச்சென்றது. களம் இறுதிமூச்செறிவதுபோலத் தோன்றியது.

யௌதேயனும் பிரதிவிந்தியனும் புரவிகளில் அருகே வந்தனர். திருஷ்டத்யும்னன் “மைந்தர்களில் புண்பட்டவர்கள் எவரெவர்?” என்றான். பிரதிவிந்தியன் அப்பால் தேரில் நினைவிழந்து கிடந்த சுருதகீர்த்தியையும் சுருதசேனனையும் நோக்கிவிட்டு “இவர்கள் இருவரே மிகுதியாக புண்பட்டவர்கள், மாதுலரே. அங்கே தந்தையருகே சதானீகனும் புண்பட்டிருக்கிறான். அவனுக்கு கட்டுகள் இட்டிருக்கிறோம். நினைவழிந்திருக்கிறான். சுதசோமனும் சர்வதனும் இளைய தந்தை பீமசேனனுடன் சென்றிருக்கிறார்கள். நிர்மித்ரனை தந்தைக்குக் காவலாக அங்கே வில்லுடன் நிறுத்தியிருக்கிறோம். அவனுக்கும் ஆழ்ந்த புண்கள் இல்லை” என்றான். “மைந்தர்கள் அனைவரும் உடனே குருக்ஷேத்ரத்தில் இருந்து அகலட்டும். அருகில் இருக்கும் சிற்றூரின் இல்லங்களில் அவர்களை தங்கவையுங்கள்” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன்.

இளைய யாதவர் “சிகண்டியும் நீங்களும் சாத்யகியும் உடன் செல்க!” என்றார். “மைந்தருக்குக் காவலாக உடனிருங்கள். விலகிச்செல்ல வேண்டியதில்லை.” திருஷ்டத்யும்னன் “ஆனால் இப்போது எதிரிகளென எவருமில்லை, யாதவரே” என்றான். இளைய யாதவர் “இது ஆணை” என்றார். “ஆம்” என திருஷ்டத்யும்னன் தலைவணங்கினான். அப்பால் புரவிகளில் இரு சிற்றுருவங்கள் அணைவதைக் கண்டு பிரதிவிந்தியன் “அவர்கள் சர்வதனும் சுதசோமனும்… உடன் இளைய தந்தை பீமசேனன் இல்லை” என்றான். நகுலன் “மைந்தரை மீட்க முயலுங்கள்” என எரிச்சலுடன் ஆணையிட்டான். சர்வதனும் சுதசோமனும் போர்க்களத்தைக் கண்டு திகைத்தவர்கள் போலிருந்தனர். அதை விரைந்து கடக்க விழைபவர்கள்போல புரவிகளை முடுக்கினர். உடல்களின்மேல் தாவித்தாவி அருகணைந்தன அவர்களின் புரவிகள்.

பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் தேர்களில் ஏறி சுருதகீர்த்தியையும் சுருதசேனனையும் புரட்டிப்போட்டு அவர்களின் ஆடைகளைக் கொண்டும் தங்கள் ஆடைகளைக் கொண்டும் புண்களை கட்டினார்கள். யௌதேயனிடம் குடுவையில் புளித்த கள் இருந்தது. அதை துளித்துளியாக புகட்டினார்கள். சுருதகீர்த்தி முனகினான். பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் அத்தருணத்தில் தனி ஆற்றல் கொண்டவர்களாகத் தோன்றினர். அவர்களால் இயற்றப்படத்தக்க செயல் ஒன்றை கண்டடைந்தவர்கள்போல. பிறர் ஆற்றலற்றிருக்கையில் தாங்கள் அவர்களைக் காப்பவர்களாக, மேலெழுந்தவர்களாக உணர்ந்தவர்கள்போல. பிரதிவிந்தியன் மெல்லிய குரலில் ஆணைகளை பிறப்பிக்க யௌதேயன் அவற்றை விரைந்து முடித்தான்.

சர்வதன் அருகே வந்தபடியே கடுமையான வலிகொண்டதுபோல சுருங்கி அதிர்ந்த முகத்துடன் குரல் நடுங்க “தந்தையும் அரசரும் மறைந்துவிட்டனர்… காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டனர்” என்று கூவினான். “களத்தில் அஸ்தினபுரியின் அரசருடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தோம்… ஒரு தருணத்தில் தந்தையும் அவரும் மட்டும் தனித்துப் போரிடலாயினர். எங்களால் அவர்களை தொடர முடியவில்லை. தனி கதைப்போர் நிகழ்ந்தது. தாவித்தாவிப் போரிட்டபடியே காட்டுக்குள் சென்றனர். நாங்கள் உடன்சென்றோம். அவர்கள் மரங்களுக்குமேல் மறைந்துவிட்டிருந்தனர்…” என்றான். “யாதவரே, நாம் சென்று தந்தையை காக்கவேண்டும். ஏழுமுறை அஸ்தினபுரியின் அரசர் தந்தையைத் தூக்கி நிலத்தில் அறைந்தார். அவருடைய கதை தந்தையின் தலையை சிதைக்காமல் இருந்தது நாங்கள் உடனிருந்தமையால் மட்டுமே. இப்போது அவர் தனித்து காட்டுக்குள் சென்றிருக்கிறார். எங்களிடமிருந்து அவரைப் பிரித்து கொண்டுசெல்வதே அரசரின் நோக்கம் என்று தோன்றுகிறது.”

சுதசோமன் “தந்தை அவரை வெல்லமுடியாது. அது இன்றைய போரில் கண்கூடாகத் தெரிந்தது. அவர் கார்த்தவீரியன்போல தோள்பெருகி வந்து தாக்கினார். அவருடைய கதையின் எடை மிகப் பெரியது. அதை எளிதில் சுழற்றும் கலையை அவர் கற்றிருக்கிறார். தந்தையின் கதை பலமுறை உடைந்து தெறித்தது. தரையில் கிடந்த வெவ்வேறு கதைகளை எடுத்துப் போரிட்டபடி அவர் தொடர்ந்து சென்றார்…” என்றான். “அவர் உடலில் பல இடங்களில் வலுவான அடிகள் விழுந்தன. அவருடைய பற்கள் தெறித்து உதிர்வதை நான் கண்டேன். ஒரு கண் வெளியே பிதுங்கி நின்றிருக்கிறது. காது அறுந்து தொங்குகிறது. அவருடைய இடக்கையின் எலும்புகள் நொறுங்கியிருக்கின்றன. அந்தக் கை இறந்த நாகம்போல தொங்கிக்கிடக்கிறது. அவரால் மரங்களின்மேல் கதையுடன் தாவ முடியாது…”

சர்வதன் அழத்தொடங்கினான். “யாதவரே, அவர் இப்பொழுது உயிருடன் இருப்பாரா என்பதே ஐயம்தான்… நாம் காட்டுக்குள் செல்வோம். சூழ்ந்துகொண்டு அவரை காப்பாற்றுவோம்… இப்போரை நாம் வென்றாலும் தந்தையை இழந்துவிட்டால் எதற்குமே பொருளில்லை.” இளைய யாதவர் “அவர் இறந்து எழுந்தவர். மறையமாட்டார்…” என்றார். “நீங்கள் உங்கள் உடன்பிறந்தாருடன் செல்க… அவர்களை நோக்கிக்கொள்க!” சர்வதன் “யாதவரே, நாங்கள் தந்தையை விட்டுச்செல்லப் போவதில்லை” என்றான். “இது என் ஆணை” என்றார் இளைய யாதவர். சுதசோமன் “நீங்கள் எங்கள் தாதை. எங்கள் குடிக்கு நீங்களே காவல்” என்றான். கண்ணீர் வழிய கைகளை விரித்து “தந்தை மீள்வார் என்னும் சொல்லை வெறுமனே சொல்லமாட்டீர்கள் என நினைக்கிறேன்” என்றான். திணறும் குரலில் “அவர் இல்லாத உலகில் நாங்கள் வாழமாட்டோம். அதை நீங்கள் அறிவீர்கள்” என்றான்.

இளைய யாதவர் விழிகளை திருப்பிக்கொண்டு “செல்க!” என்று மட்டும் சொன்னார். அவர்கள் சென்று தேர்களில் ஏறிக்கொண்டார்கள். “அரசரும் அர்ஜுனனும் மட்டும் இங்கே வரட்டும்” என்றார் இளைய யாதவர். பிரதிவிந்தியன் “ஆணை” என்றான். அவர்களின் தேர்கள் நகர திருஷ்டத்யும்னனும் சாத்யகியும் சிகண்டியும் உடன்சென்றனர். தேர்கள் அகன்று செல்ல அதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தபின் திரும்பிய சகதேவன் “மூத்தவர் உயிர்பிழைப்பாரா, யாதவரே?” என்றான். “பிழைத்தாக வேண்டும்” என்றார் இளைய யாதவர். “இந்தக் களத்திற்குப் பின் எவர் வாழ்ந்தாலும் மடிந்தாலும் எப்பொருளும் இல்லை” என்று சகதேவன் சொன்னான். நகுலன் திடுக்கிட்டு அவனை நோக்கியபின் ஒன்றும் சொல்லாமல் திரும்பிக்கொண்டான். குளிர்ந்த காற்று ஒற்றைவிசை என களத்தை கடந்துசென்றது. அதில் நீரின் வெக்கையும் இருந்தது. வானில் உறுமல்போல் இடியோசை எழுந்தது.

சகதேவன் “இக்களத்தை என்ன செய்வது?” என்றான். நகுலன் திரும்பிப்பார்க்க இளைய யாதவர் அதை கேட்டதாகவே தெரியவில்லை. சகதேவன் “இந்த உடல்களை இங்கிருந்து அகற்ற இயலாது” என்றான். “நம்மிடம் ஏவலர் என எவருமில்லை. இந்தக் களத்திற்கு சில நாட்களில் வந்துசேரும் அளவிற்கு அருகே எவருமில்லை. எரியூட்டலாமென்றால் இச்சேற்றில் எரி எழுவதற்கு ஏராளமான விறகு தேவைப்படும். அதை கொண்டுவந்து குவிப்பதற்கும் பலர் தேவை.” அவன் பேச விழைவதை அறிந்து நகுலன் கேட்பவன்போல வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். “இப்படியே கைவிட்டுவிட வேண்டியதுதான். இந்த நிலம் ஒரு மாபெரும் வயிறு என சூதர்கள் பாடுகிறார்கள். இங்கு வந்த அனைவரையும் உண்டுவிட்டது. இவர்களை இறுதியாக விழுங்கிக்கொள்ளட்டும்.” நகுலன் “ஆம்” என்றான். சகதேவன் “முன்பு விருத்திரனின் படைகளைக் கொன்ற இந்திரன் பெருக்கிய குருதியால் இந்நிலம் சிவந்தது. இன்று கருமைகொண்டுவிட்டது” என்றான்.

தொலைவில் இரு புரவிகள் துள்ளியும் திரும்பியும் தாவியும் உடல்களைக் கடந்து அணுகிக்கொண்டிருந்தன. சகதேவன் “மூத்தவர் மீண்டுவிட்டார்” என்றான். நகுலன் “அவர் எப்போதுமே எளிதாக மீள்கிறார்” என்றான். சகதேவன் புன்னகைத்து “சொற்கள் மழைபோல, அனைத்தையும் கழுவிவிடும் ஆற்றல்கொண்டவை” என்றான். “இளையவர் விடுபடவில்லை. அவரால் இதிலிருந்து இனி ஒருபோதும் விடுபட இயலுமென்றும் தோன்றவில்லை.” அவர்கள் அணுகி வந்து விசையழிந்தனர். யுதிஷ்டிரன் புரவியிலிருந்தபடியே “யாதவனே, மந்தன் எங்கே?” என்றார். இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “யாதவனே, என்ன ஆயிற்று பீமனுக்கு?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். நகுலன் “வந்துகொண்டிருக்கிறார், மூத்தவரே” என்றான். “அவன் எங்கே? என்ன ஆயிற்று அவனுக்கு?” என்றபடி யுதிஷ்டிரன் அணுகிவந்தார்.

நகுலன் “அவர் வந்துவிடுவார் என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் வந்து மூச்சிரைக்க கடிவாளத்தை இழுத்துப்பற்றியபடி “எங்கே அவன்? துரியோதனனைத் தொடர்ந்து சென்றான் என்றனர் மைந்தர். அவனால் துரியோதனனை வெல்லமுடியாது என நாம் அனைவரும் அறிவோம். அவன் பலராமனின் அணுக்க மாணவன். அவரிடமிருந்து அறியாக் கலை சில கற்றவன்… மந்தன் உயிருடன் இருக்கிறானா?” என்றார். நகுலன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “யாதவனே, என்னிடம் சொல்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அவர் வந்துகொண்டிருக்கிறார்” என்றார் இளைய யாதவர். “துரியோதனன் இந்நிலையில் அவரை கொல்லமுடியாது. முயன்றால் கொன்றுவிடலாம். ஆனால் முழுப் படையையும் அனைத்துச் சுற்றத்தையும் இழந்தவனின் உள்ளம் அதற்குரிய ஆற்றலைக் கொள்ளாது.”

யுதிஷ்டிரன் தளர்ந்து “ஆம், அவ்வாறே தோன்றுகிறது. அதுவே நிகழவேண்டும்” என்றார். அர்ஜுனன் அங்கில்லாதவன் போலிருந்தான். நகுலன் “இப்போர் முடிந்துவிட்டது என்று தோன்றவே இல்லை” என்றான். இளைய யாதவர் “முடியவில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் திகைப்புடன் திரும்பி “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றார். “இப்போரின் முதல் விதை சகுனியோ பிறரோ அல்ல. அது இருப்பது துரியோதனனிடம். அவன் இருக்கும் வரை இப்போர் முடிவடைவதில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சுடன்  “ஆம்” என்றார். நகுலன் “அவரை வீழ்த்த இந்நிலையில் மூத்தவரால் இயலாது” என்றான். இளைய யாதவர் “அவரை காட்டில் தேடிக் கண்டடைய இயலாது. இக்களத்திலேயே காத்திருப்பதன்றி வேறு வழியில்லை” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் களைப்புடன் “தெய்வங்களே!” என்றார். திரும்பித்திரும்பி சூழ விரிந்திருந்த களத்தை நோக்கிய பின் “யாதவனே, நாம் வேறெங்காவது செல்லலாம். இக்களத்தில் என்னால் நிற்க முடியவில்லை… இங்கே கணம் நூறுபேர் இறந்துவிழுந்தபோதுகூட என்னால் நின்றிருக்க முடிந்தது… இந்த அமைதியை என்னால் தாள இயலவில்லை” என்றார். “இங்குதான் நின்றிருக்கவேண்டும்… இக்காட்சி நமக்குள் நுழைந்து அமைந்தாகவேண்டும். எனில் மட்டுமே இங்கே முடிகிறது இது என நாம் அகத்தே ஏற்போம்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். “இது உற்றவர் இறந்தால் உடலை நூற்றெட்டுமுறை நோக்கவேண்டும் என முன்னர் மூத்தோர் வகுத்ததற்கு நிகர். அவர்கள் இல்லை என நம் ஆழம் ஏற்றாகவேண்டும்.” யுதிஷ்டிரன் “என்னால் முடியவில்லை. என் வயிறு கொப்பளித்துக்கொண்டே இருக்கிறது” என்றார். அதைச் சொன்னதுமே உடல் அதிர குனிந்து வாயுமிழ்ந்தார். ஓவெனும் ஒலியுடன் வயிறு ஒட்டி துடிக்க வாயுமிழ்ந்தபடியே இருந்தார்.

பின்னர் எழுந்து மூக்கையும் முகத்தையும் துடைத்துக்கொண்டார். அவருடைய கண்கள் கலங்கி வழிந்தன. “இதை நோக்காமலிருக்கவும் முடியவில்லை. விழிமூடிக்கொண்டால் உள்ளே விரிவது மேலும் பெரிய சாவுப்பரப்பு. அதை மறைக்க விழிதிறந்து இதை நோக்கியாக வேண்டியிருக்கிறது” என்றார். “நோக்குக! இதை இங்கே முடித்துக்கொள்க! இதுவாகி விளைந்த அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுவதற்கு வேறு வழியில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். சகதேவன் ஓங்கி வாயுமிழ்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவனை திரும்பி நோக்கியபின் தலையை அசைத்தார். நகுலனும் வாயுமிழத் தொடங்கினான். யுதிஷ்டிரன் சலிப்புடன் “நரகம்! கெடுநரகம்!”” என்றார்.

முகில்கள் முற்றாக மூட களம் நன்றாகவே இருண்டது. வானும் மண்ணும் ஒரே கருமைகொள்ள விழிகளின் ஒளி அணைந்துவருவதாக உளமயக்கு எழுந்தது. தொலைவில் சிறிய அசைவை யுதிஷ்டிரன் கண்டார். திடுக்கிட்டு ஒலியெழுப்பிய பின்னர் அதை மீண்டும் நோக்கினார். அந்தச் சாவின் வெளியில் உயிரசைவே சாவின் உருவெனத் தெரிந்தது. நகுலன் “மூத்தவர்!” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “அவனா?” என்றபடி கூர்ந்து நோக்கினார். “அவனேதான்!” என்றார். பீமன் மெல்ல உருத்தெளிந்தான். அவன் புரவியில் வரவில்லை. வெறும் கைகளை வீசியபடி நடந்து வந்தான். அவன் அணுகுவதை அவர்கள் நோக்கி அமர்ந்திருந்தனர். நெடும்பொழுதாகியது. பலமுறை வானம் முனகி அதிர்ந்தது. மின்னல் எழவில்லை என்றாலும் களம் ஒளிகொண்டு அமைந்தது.

பீமன் அருகணைந்து “மூத்தவரே, துரியோதனன் தப்பிவிட்டான்” என்றான். நகுலன் “தப்பி ஓடுகிறாரா? எங்கே?” என்றான். பீமன் “அவன் ஒளிந்துகொள்ளப் போவதில்லை. வேறெங்கோ செல்கிறான்… என்னை அறைந்து வீழ்த்திவிட்டு கொல்லும்பொருட்டு பாய்ந்தான். கீழுள்ள பிலம் ஒன்றுக்குள் மறைந்தேன். மீண்டும் எழுந்தபோது அவன் மறைந்துவிட்டிருந்தான்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “நன்று… அவன் மறைந்தே போகட்டும்” என்றார். இளைய யாதவர் “இல்லை, அவரை கொன்றாகவேண்டும்… எங்கிருந்தாலும் தேடிப்பற்றி போரிட்டு வீழ்த்தவேண்டும். அவர் இருக்கும்வரை இப்போர் முடிவதில்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “ஆனால்…” என்று சொல்ல இளைய யாதவர் “அவர் பயணி அல்ல. உடன்பிறந்தாரும் கர்ணனும் இன்றி எங்கும் செல்பவரும் அல்ல. அவர் செல்லக்கூடிய இடங்கள் சிலவே… அவற்றைக் கண்டறிவது மிக எளிது” என்றார்.

“சொல்லுங்கள், இப்போதே கிளம்புகிறேன்” என்றான் பீமன். “நீங்கள் தனியாகச் செல்லவேண்டியதில்லை மூத்தவரே, நாங்களும் உடன் வருகிறோம்” என்றான் நகுலன். “ஐவரும் செல்க! உடன் நானும் இருப்பேன்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் சில கணங்கள் இளைய யாதவரை கூர்ந்து நோக்கிவிட்டு “அவ்வண்ணமே” என்றார். திரும்பி அர்ஜுனனைத் தொட்டு “இளையோனே” என்றார். அர்ஜுனன் திடுக்கிட்டு துள்ளி அகன்று அலறினான். “என்ன? என்ன?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டார். அவன் இளைய யாதவரைப் பார்த்து அஞ்சி மேலும் அலறி பின்னடைந்தான். “இளையோனே, என்ன? என்ன?” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். அர்ஜுனன் நடுங்கியபடி நின்றான். பீமன் அருகணைந்து அர்ஜுனனின் தோளை பற்றிக்கொண்டு “என்ன? கனவுகண்டாயா?” என்றான்.

அர்ஜுனன் விழிகளில் இருந்து நீர் வழிய ஆம் என தலையசைத்தான். “வருக… தேரிலேறிக் கொள்க!” என்று பீமன் அவன் கைகளை பற்றினான். அர்ஜுனன் இளைய யாதவரை நோக்கியபின் அஞ்சிப் பின்னடைந்து “வேண்டாம்…” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “என் தேரில் ஏறிக்கொள்க, இளையோனே!” என்றார். அர்ஜுனன் “என் வில்… காண்டீபம்” என்றான். “அதை நான் கொண்டுவருகிறேன். நீ மூத்தவருடன் தேரிலேறிக்கொள்” என்று பீமன் சொன்னான். அர்ஜுனனின் தோளைப்பற்றி “ஒன்றுமில்லை. இக்களத்தில் இருள்தெய்வங்கள் குடியேறுகின்றன. இளையவன் கடந்துநோக்கும் விழிகள் கொண்டவன்” என்றார். நகுலனும் சகதேவனும் வெறுமனே கூர்ந்து நோக்கி நிற்க யுதிஷ்டிரன் அர்ஜுனனை அழைத்துச்சென்று அருகே நின்ற தேரில் ஏற்றிக்கொண்டார். களைப்புடன் தேரில் ஏறி தேர்த்தட்டில் ஓய்ந்து அமர்ந்து அவன் கைகளில் முகம் புதைத்துக்கொண்டான்.

யுதிஷ்டிரன் “நீங்கள் முன்னால் செல்க! இளையோனும் நானும் தொடர்ந்து வருகிறோம்” என்றார். இளைய யாதவரிடம் நகுலன் “நீங்கள் தேரிலேறிக் கொள்க யாதவரே, இம்முறை நான் தேர் தெளிக்கிறேன். போர் முடிந்துவிட்டது” என்றான். இளைய யாதவர் “இல்லை, நான் தேர் தெளிக்கவே வந்தேன்” என்றார். அவர் தேரின் அமரத்தில் ஏறிக்கொள்ள நகுலனும் சகதேவனும் அந்தத் தேரில் ஏறினர். இளைய யாதவர் அத்தேரில் உயிரிழந்து தொங்கிய நான்கு புரவிகளை அவிழ்த்து சரியச்செய்தார். எஞ்சிய புரவிகளின் கழுத்தில் மெல்ல வருடி அவற்றை ஆறுதல்படுத்தினார். மெய்ப்புகொண்டு விழிகளை உருட்டி நீள்மூச்செறிந்தபின் அவை கால்களை தூக்கி வைத்து கிளம்பின. களத்திலிருந்து பின்னகர்ந்து அவருடைய தேர் செல்ல யுதிஷ்டிரனின் தேர் தொடர்ந்து சென்றது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 26

சகுனி முதலில் இளைய யாதவர் தேர்முகத்தில் அமர்ந்திருப்பதைத்தான் பார்த்தார். தேரில் வில்லுடன் நின்றிருந்த நகுலன் அர்ஜுனன் என்று தோன்றினான். ஒருகணம் எழுந்த உளக்கொப்பளிப்பை அவரே வியந்தார். ஆம் ஆம் ஆம் என்னும் ஓசையாக தன் அகத்தை உணர்ந்தார். ‘சூழ்க!’ என்று கைகாட்டிவிட்டு நாணொலி எழுப்பியபடி அவர் அத்தேரை நோக்கி சென்றார். மைந்தர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து தேர்களில் சென்றனர். செல்லும் வழியெங்கும் தேர்கள் உலைந்தாட அவர்கள் கூட்டுநடனமிடுவதுபோல் தோன்றியது.

அதுவரை அவருடைய உள்ளம் களத்தில் திசையறியாததுபோல் தொட்டுத்தொட்டு தாவிக்கொண்டிருந்தது. இலக்கு முன்னால் வந்ததும் அனைத்துப் புலன்களும் தொகுக்கப்பட்டு கூர்கொண்டன. அதன் பின்னரே அவர் வெவ்வேறு கொம்பொலிகளையும் சங்கொலிகளையும் கேட்டார். எங்கோ கிருபரும் கிருதவர்மனும் வீழ்ந்துவிட்டனர். அஸ்வத்தாமன் களமொழிந்தான். சல்யர் களம்பட்ட செய்தியை அவர் முன்னரே கேட்டுவிட்டிருந்தாலும் அதன் பின்னரே அது உள்ளத்தை அடைந்தது. அனைவரும் சென்றுவிட்டிருக்கிறார்கள். துரியோதனனுக்கு அவர் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறார்.

“எஞ்சியவர் நாம்!” என்று அவர் மைந்தர்களை நோக்கி கைகளால் சொல் காட்டினார். “நாம் பொருதப்போவது இறுதிக்கணத்துடன். இங்கே புகழ் ஒன்றையே நாம் வெல்ல முடியும்.” அவர் மைந்தர்கள் அக்கையசைவை ஓரவிழிகளால் நோக்கி சொற்களைப் பெற்றபடி பின்தொடர்ந்து வந்தனர். சகுனியின் கைகள் கூவின. “பிதாமகரை வீழ்த்திய வில். ஆசிரியரை வென்ற வில். அந்த வில் இருப்பது அர்ஜுனனின் கையில் அல்ல. அதை ஏந்தியவனுடனேயே இதுவரை ஆடிவந்தேன். அவன்முன் வீழ்வதும் பெருமையே.” அச்சொற்களைக் கூறிய கணமே அவர் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருந்த இளைய யாதவரின் விழிகளை கண்டார். அதிலிருந்த அறியாத ஒன்றால் துணுக்குற்று விழிதூக்கியபோது தேரில் நின்றிருந்த நகுலனை கண்டார். திகைப்புடன் வில்தாழ்த்தினார்.

“அவன் அர்ஜுனன் அல்ல!” என்று சகுனி சொன்னார். “அர்ஜுனன் வீழ்ந்துவிடவில்லை… ஆயினும் என்னை வெல்ல அவன் களமெழவில்லை. இது இளைய யாதவரின் சூழ்ச்சி…” அவர் உள்ளம் கொதிப்பு கொண்டது. “என்னை சிறுமைசெய்கிறார்கள்… இக்களத்தில் இச்சிறுவன் கையால் நான் மாளப்போவதில்லை. இவர்களை வெல்வோம். அவன் காண்டீபத்துடன் எழுந்து வரட்டும். அவனுடன் பொருதுகிறேன்.” அவர் அச்சொற்கள் முடிவதற்குள்ளாகவே நகுலனின் அம்புவளையத்திற்குள் சென்றார். புண்பட்ட காலை முன்னால் நீக்கி வைத்து தேர்த்தூணில் சற்றே சாய்ந்தபடி வில் துடிக்க அம்புகள் பீறிட்டெழ அவர் நகுலனிடம் போரிட்டார். ஒவ்வொரு அம்பிலும் சீற்றம்கொண்ட ஒரு சொல் இருந்தது.

இளையவன். கரியவன் என்பதனால் நான் இவனை அர்ஜுனன் என எண்ணினேன். அவ்வண்ணம் எண்ணியதுமே இவனில் அர்ஜுனன் எழுந்தமையால் இவனை நோக்காமலானேன். இக்களத்தில் நான் தேடியது அவனை மட்டுமே. ஆகவே இக்களமே அவன் என ஆகியது. இவனும் அர்ஜுனனே. ஆம், இவன் தேரை அவன் தெளிக்கிறான். அவ்விழிகள். அவை சொன்னது என்ன? அருள்பவை போலவும் எள்ளுபவை போலவும் திகழும் அப்புன்னகை. ஆடிமுடித்துவிட்டிருக்கிறான். அடைந்துவிட்டானா? இதையா அவன் எண்ணியிருந்தான். எனில் இங்குளோரில் கொடியன் வேறெவன்? இவன் நகுலன். இவன் அர்ஜுனன் அல்ல. இவன் நகுலனேதான். இவனிடம் வீழ்வேன் எனில் நான் சிறுக்கிறேன். என்னை நான் வைத்திருக்குமிடத்தில் இருந்து சரிகிறேன். அதுவே மெய்யான வீழ்ச்சி.

ஆனால் அவர் அவனை நகுலன் நகுலன் நகுலன் என சொல்லிக்கொண்ட பின்னரும் அவன் அவருக்குள் அர்ஜுனனாகவே எஞ்சினான். அவன் செலுத்திய அம்புகள் அர்ஜுனனின் அம்புகளின் விசைகொண்டிருந்தன. இல்லை, இவன் அர்ஜுனன் அல்ல. அர்ஜுனனின் நடனம் இவனிடம் இல்லை. முக்கண்ணனை வென்று அவன் பெற்ற பாசுபதம் அவனுடைய அம்புகள் ஒவ்வொன்றிலும் திகழ்ந்தது. இவன் வெறும் வீரன். பெருவெள்ளத்தால் எடுத்துவரப்படும் அடிமரம். இவன் பெரும்படகுகளை உடைக்கக்கூடும். ஆயினும் இவனல்ல அவன். இவனை அர்ஜுனன் என எண்ணுவதனூடாக இவன் அம்புகளுக்கு நான் ஏற்றிக்கொள்வதே இந்த விசை. இவ்வெண்ணம் என்னுள் திகழ்வதுவரை நான் இவனை வெல்ல இயலாது. இவனை நகுலனாக ஆக்குவேன். இவன் கையில் வில்லில் இருந்து காண்டீபத்தை அகற்றுவேன்.

ஆனால் இவன் தேரிலிருந்து யாதவனை என்னால் அகற்ற இயலாது. அவன் ஓட்டும் தேரில் எவர் நின்றிருந்தாலும் அவன் அர்ஜுனனே. அவன் ஏந்திய வில் காண்டீபமே. நீல விழிகள். மகளிருக்குரிய செவ்வுதடுகள். பீலி நலுங்குகிறது. மஞ்சள் ஆடை ஒளிகொண்டிருக்கிறது. ஊழ்கத்திலென தளர்ந்திருக்கிறது உடல். ஒருகணத்தில் அவர் மெய்ப்புகொள்ள அம்பு தயங்கியது. ஆம் என அது சீறி எழுந்தது. அவன் உடலில் ஒரு துளியும் கரிச்சேறு பட்டிருக்கவில்லை. இக்களத்தில் அவன் மட்டுமே நீராடி எழுந்தவன் போலிருக்கிறான்.

நகுலனுக்குத் துணையாக வந்த சுருதகீர்த்தியையும் சுருதசேனனையும் உலூகனும் விருகனும் தம்பியரும் செறுத்தனர். நகுலனின் அம்புகளை தன் அம்புகளால் அறைந்து தடுத்து அம்புத்திரையைக் கிழித்து மேலும் மேலும் என முன்னேறிச்சென்று அவனை தாக்கினார் சகுனி. நகுலன் மிகவும் களைத்திருந்தான். அவன் உடலெங்கும் புண்கள் இருந்தன. கைகளைத் தூக்கி அம்புகளை எடுக்கையில் அவன் முகம் வலியை காட்டியது. அவன் கால் ஒன்று துடித்துக்கொண்டிருப்பதை சகுனி கண்டார். ஒரு விழி வீங்கி அரைப்பங்கு மூடியிருந்தது. சல்யருடனான போரில் அவன் கடுமையாக புண்பட்டிருக்கலாம். அவனில் எழுந்தவை வழிந்து அகலட்டும். மானுடன் உடலால் ஆனவனே. உடலைக் கடக்க எவராலும் இயலாது. சகுனி அம்புகளால் அவனை அறைந்தபடியே உந்திச் செல்ல நகுலன் மெல்ல பின்னடையலானான்.

அக்கணத்தில் சகதேவன் அம்புகளைத் தொடுத்தபடி வெறியுடன் முன்னெழுந்து வந்து சகுனியை தாக்கினான். சகுனி திரும்பி அவனை எதிர்கொள்ள அந்த இடைவெளியில் தேரை பின்னடையச் செய்து அவரிடமிருந்து நகுலனை காத்தார் இளைய யாதவர். நகுலன் தேர்த்தட்டில் வில்லை ஊன்றி தளர்ந்து நின்று மூச்சிளைத்தான். சகதேவன் சகுனியின் முழுச் சித்தத்தையும் தன்பால் ஈர்த்து அம்புகளால் அறைந்தபடியே நிலைகொண்டான். அவனுக்குப் பின்னால் இணைசேர்ந்த சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் மைந்தரை தாக்கினார்கள். அப்பாலிருந்து சங்கொலிகள் எழுந்தன. சிகண்டியும் சாத்யகியும் திருஷ்டத்யும்னனும் வெற்றியோசை எழுப்பியபடி அணுகிவந்தனர். அவர்கள் வந்து சூழ்ந்துகொள்வதற்குள் இப்போர் முடிந்தாகவேண்டும். தேர்த்தட்டில் இருவரில் ஒருவர் வீழ்ந்தால் அர்ஜுனன் காண்டீபத்துடன் எழுவான்.

சகதேவனின் குண்டலங்களை அறுத்தெறிந்தார் சகுனி. தோள்கவசங்களை உடைத்தார். அவன் நெஞ்சிலறைந்த அம்பால் நிலைகுலைந்து பின்னால் சரிந்தான். வில் சரிய தேர்த்தூணை பற்றிக்கொண்டான். இருமி குருதியுமிழ்ந்தான். அவனை வீழ்த்த பேரம்பை சகுனி எடுத்த கணம் நகுலன் நாணொலி எழுப்பியபடி விரைந்து வந்து சகுனியை அம்புகளால் அறைந்தான். அக்கணமே சகதேவன் தேரை பின்னிழுத்து தன்னை அகற்றிக்கொண்டான். தானே அள்ளி அள்ளி அம்புத்தூளியை நிறைத்தான். அவன் பாகன் நெஞ்சில் பட்ட அம்பால் நுகத்திலேயே அறைபட்டிருந்தான். அவனை காலால் உதைத்து வீழ்த்தி கடிவாளத்தை தன் கால்களால் பற்றிக்கொண்டான். மைந்தரிடம் “சூழ்க! இவரை இன்றே வீழ்த்தியாகவேண்டும்!” என்றான்.

சுருதகீர்த்தி மிகவும் களைத்திருந்தான். அவன் உடலில் குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது. சுருதசேனன் துயிலில் மூழ்கியவன் என அம்புகளை தொடுத்தான். அவர்களை எதிர்த்த உலூகனும் விருகனும் அவர்களின் இளையோரும் விசைகொண்டபடியே சென்றனர். அவர்கள் தங்கள் தருணம் அது என அறிந்திருந்தனர். சுருதசேனன் விருகனின் அம்பு பட்டு தேர்த்தட்டில் விழுந்தான். சுருதகீர்த்தி அவன் உதவிக்கு வர உலூகன் அவனை அம்புகளால் அறைந்து அறைந்து பின்செலுத்தினான். உடைந்த கவசத்தை நெஞ்சோடு பற்றிக்கொண்டு சுருதகீர்த்தி பின்னகர்ந்தான். “கொல்லுங்கள்!” என்று சகுனி திரும்பி நோக்காமலேயே கூவினார். ஆனால் உலூகன் கைகாட்ட மைந்தர்நிரை வளைந்து பின்னடைந்து சகுனிக்கு புறக்காப்பு என ஆகி தொடர்ந்தது.

நகுலனை அம்புகளால் அறைந்து வீழ்த்த இன்னும் சிறுபொழுதுதான். இன்னொரு அம்பு. மேலும் ஓர் அம்பு. மேலும் ஒரு பெரிய அம்பு… அவனை வீழ்த்தும் அம்பு அவர் கையை அடையாமல் விளையாடியது. அவரை நோக்கி அவன் செலுத்திய அம்புகளை அவர் உடைத்து வீசினார். அம்புவேலியைக் கடந்து அவன் தொடைச்செறியை தாக்கி உடைத்தார். தோளிலையை சிதறடித்தார். குளவித்திரள் என அவன் கழுத்தில் கவசத்தின் இடைவெளியை தேடித்தேடிச் சென்று கொட்டிக் கொட்டி உதிர்ந்தன அவருடைய அம்புகள். இவன் தேரிலிருந்து விழுந்தால் போதும். இன்னும் ஒரு கணம். அவர் இளைய யாதவரின் விழிகளை நோக்கினார். அவை ஏதோ சொல்லின. ஒரு சொல். அறியாத சொல். அது என்ன?

அலறியபடி விருகன் தேரிலிருந்து கீழே விழுந்தான். சகுனி திகைத்து திரும்பி நோக்கினார். சகதேவன் எய்த பிறையம்பு அவன் கழுத்தை வெட்டிவிட்டிருந்தது. கரிய நிலத்தில் விழுந்து தலையற்ற உடல் துடித்தது. அவருடைய கால் வெட்டி இழுத்தது. நெஞ்சிலும் கன்னத்திலும் தசைகள் அதிர்ந்தன. அம்புகளை ஏவியபடி அவர் சகதேவனை நோக்கி சென்றார். அது அவர் செய்த பிழை என திரும்பிய கணமே உணர்ந்தார். அந்த இடைவெளியில் உரக்க ஓசையிட்டபடி அம்புகளுடன் அவரிடமிருந்து திரும்பிய நகுலன் விருபாக்ஷனின் நெஞ்சில் நீளம்பை இறக்கி அவனை தேரில் குழைந்து விழச்செய்தான். சகுனி திகைத்து நகுலனை நோக்கி திரும்பிய கணத்தில் சகதேவன் உலூகனின் தலையை கொய்தான்.

ஒருகணம் மின் என அது நிகழ்ந்து முடிந்தது. முன்னும் பின்னும் நீண்ட வாழ்க்கை. ஆனால் அது எப்போதுமே ஒரு கணம்தான். ஒரு கணம் என்பது அத்தனை பொருட்டு என காட்டுவது இறப்பைப்போல் பிறிதில்லை. உலூகனின் உடல் தேர்த்தட்டில் நின்று தள்ளாடி பக்கவாட்டில் சரிந்து விழுந்து தலைகீழாக தொங்கியது. அவன் கால்கள் தேர்த்தட்டில் சிக்கியிருக்க தேர் நிலையழிந்து ஓடியது. அறுந்த அவன் கழுத்திலிருந்து கவிழ்ந்த குடத்தில் இருந்து என குருதி கொட்டியது. சகதேவன் அவன் தேர்ப்பாகனின் தலையை அறுத்தான். தேர் தள்ளாடிச் சரிந்து சென்று மறுபக்கமாகக் கவிழ உலூகனின் உடல் மேலெழுந்து அவன் தலையின் வெட்டுவாய் அருகிலெனத் தெரிந்தது. அவன் கைகள் அப்போதும் காற்றை பிசைந்துகொண்டிருந்தன.

சகுனி வெறிகொண்டு கூச்சலிட்டபடி சகதேவனை அம்புகளால் அறைந்தபடி அணுகிச்சென்றார். சகதேவன் தோளிலும் நெஞ்சிலும் தைத்த அம்புகளுடன் பின்னால் செல்ல கொலைச்சீற்றத்துடன் அவர் துரத்திச்சென்றார். அப்பிழையால் அவர் மைந்தர்களை நகுலன் முன் நிறுத்தினார். ரக்தாக்ஷன் நகுலனின் அம்புகள் பட்டு துள்ளித்துள்ளி அலறிச் சரிந்தான். அவன் அலறலைக் கேட்டு திரும்பிய சகுனி ஸ்ரீகரனின் பாகன் கழுத்தறுந்து விழ அவன் தேரிலிருந்து பிணங்கள் மேல் குதித்து ஓடுவதைக் கண்டார். அது பிழை. அவன் தன்னை உலைந்தாடும் தேரிலிருந்து விசையழியச்செய்யும் தரைமேல் கொண்டுசெல்கிறான். அவர் தன்னுள் கூவிக்கொண்டிருக்க அவன் ஓடிச்சென்று தேருக்கடியில் பதுங்குவதற்குள் பின்னிருந்தே அவன் தலையை அறுத்து இட்டான் நகுலன்.

சகுனி நகுலனை அம்பால் அறைந்தார். சகதேவன் மறுபுறம் அவரைத் தாக்க திரும்பி சகதேவனை அம்புகளால் தாக்கினார். அவனை வெறிகொண்டு அம்பால் அறைந்தபடியே விரட்டிச்சென்றார். அவன் தேரிலிருந்து பின்னால் குதித்து மறைந்துகொண்டான். கூச்சலிட்டபடி சகதேவனின் தேர்ப்பாகனை சகுனி கொன்றார். அவன் தேர்ப்புரவிகள் அனைத்தையும் கழுத்தரிந்தார். என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமலேயே மேலும் மேலும் அம்புகளை தொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். சகதேவன் தேருக்கு அடியில் முழுமையாகவே ஒளிந்துகொள்ள அம்புகளால் எப்பயனும் இல்லை என உணர்ந்தாலும் அவரால் அம்புகளை நிறுத்த இயலவில்லை.

அவருக்கு வலப்பக்கம் எழுந்த நகுலன் அவரை அம்புகளால் தாக்க அவனை நோக்கி திரும்பினார். புஷ்கரனும் புஷ்பனும் விந்தனும் உத்பவனும் தங்களை தொகுத்துக்கொண்டு அவருக்கு இருபுறமும் துணைவகுத்தனர். நகுலன் அக்கணம் போருக்குள் நுழைந்தவன்போல் தோன்றினான். அவனுடைய வில் மேலும் மேலும் விசைகொண்டது. அவனை அம்புகளால் தாக்கியபோது சகுனி தன் ஆற்றல் பெருகுவதை உணர்ந்தார். கை தொட்ட இடத்தில் விழைந்த அம்பு இருந்தது. வில் அவர் கைபட்டதுமே துள்ளி இறுகி அம்பை பெற்றுக்கொண்டது. எழுந்த அம்பு நோக்கிய இடத்தை சென்றடைந்தது. நகுலன் அவரை அம்புகளால் செறுத்தபடி பின்னடைய அவர் அவனை மேலும் மேலும் அழுத்தி பின்னடையச் செய்தார்.

அவருடைய அம்புகளின் எல்லைக்கு அப்பால் அவன் சென்றதும் அவர் சகதேவனை நோக்கி திரும்பினார். அக்கணத்தில் நாணொலியுடன் முன்னெழுந்த நகுலன் விசையுடன் பாய்ந்து அருகணைந்து புஷ்கரனை கொன்றான். அந்த கணத்தின் திகைப்புபோல அகலத் திறந்த வழி பிறிதில்லை. உடன்பிறந்தான் விழக்கண்ட புஷ்பன் எண்ணம் மீள்வதற்குள் தேரிலில் இருந்து அம்புகளால் அறைந்து வீழ்த்தப்பட்டான். அவன் உடல்மேல் மொய்த்துப் புரட்டின அம்புகள். அவன் சேற்றில் துடித்துத் துடித்து அமிழ்வதை சகுனி அரைக்கண்ணால் நோக்கினார். ஓர் அலை என அப்புரிதல் வந்து அவரை அறைந்து விக்கித்து நிற்கச்செய்தது. நாற்களமாடலில் மிகமிகத் தொடக்கத்தில் கற்றுக்கொள்ளும் வழிமுறை அது. ஒன்றில் எதிரியை குவியவைத்து உள்ளிழுத்து அவன் பின்னணித் துணைவரை வீழ்த்துவது.

தன்னை மீட்டுக்கொண்டு “தொடர்க!” என கைகாட்டியபடி அவர் நகுலனை நோக்கி சென்றார். விந்தனும் உத்பவனும் அவரை தொடர்ந்தனர். சகதேவன் எழுந்து வந்து தன்னை தாக்குவான் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார். நகுலனை எந்நிலையிலும் விடுவதில்லை. மைந்தரே விழுந்தாலும் சரி. அவன் வீழ்ந்தாகவேண்டும். குரங்குக்கொடி பறக்கும் தேரில் அர்ஜுனன் எழுந்தாகவேண்டும். அம்புகளால் அவர் நகுலனை அறைந்து அறைந்து பின்னடையச் செய்தார். அவன் பின்னடைவதற்கு ஓர் எல்லை உண்டு. அங்கே தேர் நின்றாகவேண்டும். இளைய யாதவரே தேர் செலுத்தினாலும் சரி. அவருடைய அம்புகளின் விசை எழுந்துகொண்டே இருந்தது.

அலறியபடி விந்தன் தேரிலிருந்து தெறிப்பதை அவர் கண்டார். சகதேவன் தேரிலேறிக்கொண்டு பக்கவாட்டில் வந்து தாக்கினான். அவனுடைய அம்புகள் தன்னை அணுகாமல் முன்னெழுந்து நகுலனையே தொடர்ந்து தாக்கினார். சாத்யகியும் சிகண்டியும் திருஷ்டத்யும்னனும் அணுகிவிட்டிருந்தனர். அவர்களின் தேர்களின் கொடிகளை அவர் கண்டார். அவர்களின் வழிகளில் குவிந்திருந்த உடல்களை ஏறிக்கடந்தும் ஒழிந்தும் அவர்கள் அணுகுவதற்கு இன்னமும் சற்றே பொழுது. இன்னும் சற்று… இன்னும் சில அம்புகள். நகுலனின் கைகள் தளர்ந்தன. அவன் விழிகள் மங்குவதை அவரால் உணரமுடிந்தது. அவருடைய அம்புகள் அவன் கவசங்களின் இடுக்குகள் அனைத்திலும் தைத்திருந்தன. கவசங்கள் உடைந்து தோளிலும் விலாவிலும் புதைந்திருந்தன.

உத்பவனின் அலறலைக் கேட்டகணம் அவர் உள்ளம் உறைந்தது. எடுத்த அம்பு கையில் நிலைக்க அவர் சற்றுநேரம் உடலற்றவராக, வெற்றுச் சித்தமாகவே இருப்பு கொண்டவராக, உணர்ந்தார். பின்னர் மீண்டபோது உள்ளம் ஆழ்ந்த அமைதியை அடைந்திருந்தது. சுகிர்தை தன் தலைமேல் கைவைத்தபோது அடைந்த அதே நிலை. அவர் விழிதிருப்பி சூழ நோக்கினார். விழிதொடும் எல்லைவரை களத்தில் ஒற்றை படைவீரன் கூட எழுந்து நின்றிருக்கவில்லை. ஒருவர் கூடவா? முற்றாகவா? கௌரவர் தரப்பிலும் பாண்டவர் தரப்பிலும் வீரர் என எவரும் எஞ்சவில்லையா? நுரை முற்றடங்கியதுபோல் அங்கு நிறைந்திருந்த படை மண்ணோடு படிந்து அசைவற்றிருந்தது.

அவர் இளைய யாதவரின் விழிகளை நோக்கினார். அங்கிருந்த புன்னகையைக் கண்டதும் அவரை கீழிருந்து எழுந்து வயிற்றைத் தாக்கும் கடுங்குளிர் என அச்சம் ஆட்கொண்டது. உயிரச்சம் அல்ல அது. இன்மையின் அச்சமும் அல்ல. வெறும் அச்சம் மட்டுமேயான ஒன்று. ஆகவே கடுவெளியென முடிவிலாது எழுந்தது.

சாத்யகியும் சிகண்டியும் திருஷ்டத்யும்னனும் அவர்களைச் சூழ்ந்து அணுகிவிட்டனர். சகுனி வில்லை தழைத்தார். “யாதவரே, இக்களத்தில் முற்றிலும் தனித்து நின்றுள்ளேன். நான் விழைவதென்ன என்று நீங்கள் அறிவீர்கள்” என்றார். இளைய யாதவர் அவர் விழிகளை நோக்கி “அது நிகழப்போவதில்லை, காந்தாரரே” என்றார். “ஆம், இனி அதை நான் எண்ணமுடியாது” என்றார் சகுனி. அப்பால் வந்துகொண்டிருந்த திருஷ்டத்யும்னனையும் சாத்யகியையும் நோக்கியபடி “அதைக் கருதியே நீங்கள் தேர்தெளித்தீர்கள் என நான் உணர்கிறேன். இதை முடித்துவிடுங்கள்… இந்தப் பொழுது கணம் நீளுவதும் எனக்குப் பெருந்துயரே” என்றார். நகுலன் வில்லில் அம்பு பொருத்தி செவி வரை இழுத்தான்.

“யாதவரே, என்றும் நான் உணர்ந்தது, இக்கணத்தில் தெளிவுறுவது, நீங்கள் எவர் என்றே” என்றார் சகுனி. உதடுகள் கோணலாகி இழுபட்ட புன்னகையுடன் “நீங்கள் ஓட்டும் தேரில் அமர்ந்திருப்பவன் ஏந்துவதே காண்டீபம்” என்றார். இரு கைகளையும் விரித்து “நிகழ்க!” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகை மேலும் விரிய “காந்தாரரே, சூதுக்களத்தில் நீங்கள் இடக்கையின் இரு விரலுக்குப் பின்னிருந்து எடுத்த கள்ளப்பகடையை நினைவுறுகிறீர்களா?” என்றார். சகுனி திகைத்து நோக்க “அந்தப் பகடையே அந்த வேல்” என்றார். அக்கணம் சகதேவன் எறிந்த நீள்வேல் சகுனியின் நெஞ்சக்கவசத்தை உடைத்து ஆழப்புகுந்து முதுகைக் கடந்து நீண்டது. இரு கைகளும் விரிந்திருக்க அவர் மல்லாந்து தேர்த்தட்டில் விழுந்தார். உடல் ஒரே ஒருமுறைதான் இழுத்துக்கொண்டது.

அணுகிவந்த சாத்யகி “இனி எவரும் எஞ்சவில்லை, யாதவரே” என்றான். “எங்கே துரியோதனன்?” என்று இளைய யாதவர் கேட்டார். “அவரும் பீமசேனனும் போரிட்டபடியே களத்தின் எல்லையைக் கடந்து காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டார்கள்… இப்போது நம்மைத் தவிர இக்களத்தில் உயிருடன் எவருமில்லை” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். சகதேவன் தளர்ந்து நிலத்தில் கால்நீட்டி அமர்ந்தான். நகுலன் தேரிலிருந்து பாய்ந்து சகுனியின் தேரிலேறிக்கொண்டு தேர்த்தட்டில் விழுந்து கிடந்த அவரை குனிந்து நோக்கினான். சகுனியின் முகம் திகைப்பு கொண்டிருந்தது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 25

தன் மைந்தர்கள் போருக்கு வருவார்கள் என்று சகுனி எண்ணியிருக்கவில்லை. அதன்பொருட்டே அவர்கள் காந்தாரத்திலிருந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்திருந்தும்கூட அவ்வண்ணம் எப்படி எதிர்பார்க்காமலிருந்தோம் என எண்ணி எண்ணி அவர் வியந்துகொண்டார். அவர்களை அவருடைய அகம் இளைஞர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை என்பதை பின்னர் கண்டடைந்தார். அவர்களை போர்க்களத்தில் நிறுத்திப்பார்க்க முயன்றும் அவரால் இயலவில்லை. ஆனால் போருக்கு எழுவதற்கு முந்தைய நாட்களில் போருடன் இறப்பும் இணைந்துள்ளது என்பதே அவர் உள்ளத்தில் இருக்கவில்லை. எவருடைய இறப்பையும் அவர் எண்ணவில்லை.

அவருக்கு மட்டுமல்ல அஸ்தினபுரியில் அனைவருக்குமே அன்று போர் நெடுநாட்களாகக் காத்திருந்த ஒரு திருவிழாவாகவே உள்ளத்தில் இருந்தது. தாங்கள் திரும்பாமலாகக்கூடும் என அவ்வப்போது வெவ்வேறு உணர்ச்சிகளுடன் அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டாலும்கூட எவரிடமும் துயர் இருக்கவில்லை. ஏனென்றால் எவருமே தாங்கள் மெய்யாகவே களம்படக்கூடும் என நம்பவில்லை. பெண்கள் விழிநீர் சிந்தினர். ஆண்கள் தேற்றினர். சூதர்கள் களப்பலியின் பெருமையைப் பாடினர். மூதாதையரின் நடுகற்களுக்கு குடியுடன் சென்று நீர்மலர் அளித்தனர். ஆயினும் எவரும் தங்கள் இறப்பை கற்பனை செய்யவில்லை. மானுடரை ஏமாற்றி அள்ளிக்கொண்டுசெல்லும் மாயக்காற்று அங்கே நிறைந்திருந்தது.

போருக்கு படைகள் எழுந்தபோது அவர் தொடர்ச்சியாக அமைச்சுநிலைகளிலேயே இருந்தார். ஒவ்வொருநாளும் நூற்றுக்கணக்கான ஆணைகளை பிறப்பிக்கவேண்டியிருந்தது. முன்னரே இருந்த அஸ்தினபுரியை பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டுசென்றபின் அங்கே பிறிதொரு அஸ்தினபுரியை நிறுவவேண்டியிருந்தது. புதிய நெறிகளுடன், புதிய அமைப்புடன். அதை கற்பனையிலேயே முழுமையாக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் அமைத்தபின் அதை பிழைச்செம்மை செய்ய அங்கே அவர் இருக்கப்போவதில்லை. அப்போதுதான் அவரைப் பார்க்க உலூகனும் இளையவர்களும் அமைச்சுநிலைக்கு வந்தனர். அவர் ஒற்றர்கள் கொண்டு வந்த ஓலைகளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பாண்டவப் படையின் கணக்குகள் அவை. அவர் எதிரே கணிகர் அமர்ந்திருந்தார். ஒவ்வொரு செய்தியாக நோக்கி தன் எண்ணங்களை அவர் சொல்ல கணிகர் ஏற்றோ மறுத்தோ ஓரிரு சொற்கள் சொன்னார். துணையமைச்சர்கள் அவற்றை எழுதிக்கொண்டனர்.

மைந்தர்கள் வந்திருப்பதாக ஏவலன் சொன்னபோது “வரச்சொல்” என்று அவர் இயல்பாக சொன்னார். அதன் முழுப்பொருளை உள்ளம்கொள்ளவில்லை. பாண்டவப் படைகளில் அசுரர்கள் மிகுந்திருப்பது நன்றா தீதா என்றே உள்ளம் மயங்கிக்கொண்டிருந்தது. உலூகன் உள்ளே வந்து வணங்குகையில் விழிதூக்கி நோக்கியபோதும் அவனை அடையாளம் காணவில்லை. அவன் உடலெங்கும் கவசங்கள் அணிந்திருந்தான். வணங்கி எழுந்தபோது அவன் அசைவுகளைக் கண்டு அவர் அகம் திடுக்கிட்டுவிட்டிருந்தது. பின்னரே அவனை அடையாளம் கண்டார். அறியாமல் அவர் விழிகள் கணிகரை நோக்கின. அவருடைய சிறிய எலிவிழிகள் மின்னிக்கொண்டிருக்கக் கண்டு அவருடைய ஆழம் அச்சம் கொண்டது. மறுகணம் அது சினமாக மாற அவருடைய முகம் சிவந்து கண்களில் நீர்மை படிந்தது. “என்ன?” என்றார்.

உலூகன் “தந்தையே, வாழ்த்துக! எங்கள் முதல் போருக்காக எழுகிறோம்” என்றதும்தான் திகைத்து “யார்?” என்றார். உடனே உளம் அமைந்து “என்ன?” என்றார். “ஆயிரத்தவரின் பொறுப்பை எனக்கு அளித்திருக்கிறார்கள், தந்தையே. முதல் அணியுடன் இன்றே கிளம்புகிறோம்” என்று உலூகன் சொன்னான். அவர் “போருக்கா?” என்றார். உலூகன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவருடைய விழிகள் மீண்டும் கணிகரை நோக்கின. அவர் முகத்தில் புன்னகை இருந்தது. ஆனால் விழிகள் ஒரு சுவடியில் பதிந்திருந்தன. நடுங்கும் கைகளால் அவர் அவனை வாழ்த்தினார். மைந்தர்கள் உள்ளே வந்து வாழ்த்து கொண்டனர். அவர்கள் சென்றபின் கையில் சுவடியுடன் சகுனி திகைத்தவராக அமர்ந்திருந்தார்.

கணிகர் “மைந்தர்களை இருமுறை அவைகளில் கண்டிருக்கிறேன். உங்கள் உருவையே கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார். சகுனி “ஆம்” என்றார். “தந்தையரின் உருவை மைந்தர்கள் கொள்வது இயல்பே. ஆனால் தந்தையர் இவ்வண்ணம் பல்கிப்பெருகுவது நன்றல்ல என்பார்கள்” என்றார் கணிகர். “யார் சொல்வது அதை?” என சகுனி சீற்றத்துடன் கேட்டார். “அவ்வண்ணம் நூல்நெறி ஏதுமில்லை. எளிய சூதர்கள் சொல்வது. மைந்தர் பெருகக் கண்டால் தெய்வங்கள் பொறுப்பதில்லை என்கிறார்கள்” என்றார் கணிகர். அஞ்சியவர்போல கையை நீட்டி “அச்சொல்லில் எப்பொருளும் இல்லை. அது பழைய கிழவிகளின் கூற்று” என்றார் சகுனி. “மாமன்னர் திருதராஷ்டிரர் மேல் நுண்வஞ்சம் கொள்ளாதவர் இங்கே குறைவு. அரசும் செல்வமும் புகழும்கூட மைந்தர்ப்பெருக்கம்போல் பொறாமையை கிளப்புவதில்லை.”

மேலும் பேச விழையாமல் சகுனி எழுந்துகொண்டார்.  “எஞ்சியவற்றை நீங்களே நோக்கி அனுப்பிவிடுங்கள், கணிகரே” என்றபின் நடந்தார். கணிகர் அவருக்குப் பின்னால் “ஓய்வெடுங்கள், காந்தாரரே. நாளை நீங்களும் கிளம்புகிறீர்கள். மைந்தர் முன்னரே செல்கிறார்கள்” என்றார். பொருள்கொள்வதற்கு முன்னரே அச்சொற்கள் சகுனியின் உடலை பதறச்செய்தன. அவர் திரும்பி நோக்காமலேயே நடந்தார். கணிகர் அவருக்குப் பின்னால் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தார். தேரில் ஏறி அமர்ந்தபின்னர்தான் சீற்றம் எழுந்து உடலை எரியச்செய்தது. இக்கீழ்மகனை என்று நான் என்னுடன் கூட்டிக்கொண்டேன்? ஏன்? இவன் வந்து நிரப்பும் அளவுக்கு என்னிடம் இருந்த இடைவெளிதான் என்ன?

கீழ்மைதான் என சகுனி எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். நான் சென்றடையவேண்டிய இருள்வெளியை கண்டுவிட்டேன். அங்கே ஏறிச்செல்ல ஊர்தி ஒன்று தேவைப்பட்டது எனக்கு. நான் இங்கிருந்து அங்கே செல்பவன். அவர் அங்கிருந்து இங்கு வந்தவர். கணிகரை மறக்க விழைந்தார். மறக்க விழைவனவற்றை பெருக்குவதே உள்ளம் என உணர்ந்து மீண்டும் மது அருந்தினார். இரவெல்லாம் உப்பரிகையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அஸ்தினபுரி எரிபற்றிக்கொண்டதுபோல் ஒளி நிறைந்திருந்தது. பல்லாயிரம் பந்தங்களின் நிரைகளாக கௌரவப் படைப்பிரிவுகள் நகரில் ஒழுகின. ஒற்றைநோக்கில் படர்ந்தெழும் தீ. விழிதுலங்குகையில் படைப்பிரிவுகள் இணைவதையும் பிரிவதையும் காணமுடிந்தது.

அவர் அந்த ஓநாயின் ஓசையை கேட்க விழைந்தார். இத்தனை எரியையும் அது அஞ்சுவதில்லை. இப்போது கிளம்பி காட்டுக்குள் சென்றால்கூட அதை காணமுடியும். மேற்குவாயிலுக்கு அப்பால் குறுங்காட்டில் அது புதர்களுக்குள் விழிமின்ன பிடரிமயிர் சிலிர்க்க நின்றுகொண்டிருக்கும். எங்கோ பாலைநிலத்தில் வயிறொட்டி இறந்தது. உடல் உலர்ந்து சருகாகி மணலில் எஞ்சியது. இங்கே தேவையானபோது பிற ஓநாய்களின் விழிகளில் எழுந்துகொள்கிறது. அவர் பெருமூச்சுவிட்டார். மைந்தர்கள் களம் எழுகையில் ஒரு நற்சொல்லை சொல்லியிருக்கலாம். தந்தை நாவிலிருந்து ஒரு வாழ்த்துகூட அவர்கள் பெறவில்லை. இங்கே அத்தனை தந்தையரும் நீளாயுள் பெறுக என்றே மைந்தரை வாழ்த்துகிறார்கள். உண்மையில் அனைவருக்குள்ளும் அவ்வெண்ணம் ஒரு நடுக்காக குடியேறியிருக்கிறது. அவர் அதை எண்ணியபோது அச்சொற்கள் மிக அயலென ஒலித்தன.

போருக்குக் கிளம்புவதற்கு முன் ஓர் எண்ணம் வந்தது. அந்தச் செவிலியை சந்திக்கவேண்டும். ஆனால் அவள் பெயரை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை. அவள் உயிருடன் இருக்கிறாளா? அவள் பரத்தையா அல்லது பேற்றுச்செவிலியா? முன்னாள் பரத்தையரே சிறந்த பேற்றுச்செவிலியர் என்று அவர் அறிந்திருந்தார். ஏன்? அவர்களுள் கனிவது என்ன? பேற்றுச்செவிலியர் நல்லொழுக்க நெறிக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் என்றும் சொல்வார்கள். இறுக்கிக் கட்டப்பட்ட ஒன்று நெகிழ்ந்துவிட்ட பின்னர் அவ்வாறு ஆகிறார்களா? மானுட உடலை முதலில் கைதொட்டு எடுக்கும் தகுதியை அவ்வண்ணம் பெறுகிறார்களா? அவளைச் சென்று பார்க்கவேண்டும். ஆனால் எவ்வண்ணம் உசாவுவது? ஆயினும் அவர் அறிந்திருந்தார். அவளை சந்திப்போம் என. அவ்வண்ணமே அது முடியக்கூடும் என. அவர் தன் ஏவலனிடம் “ஒரு பரத்தையை நான் சந்திக்கவேண்டும். அவள் உலூகனின் அன்னைக்கு பேறு எடுத்தவள்” என்றார்.

முதிய ஏவலன் தலைவணங்கி “காந்தாரரே, அவள் பெயர் சுகிர்தை. முதியவள். இங்கே தெற்குச்சோலையில் தங்கியிருக்கிறாள்” என்றான். “அவள் இன்னமும் பேறு எடுக்கிறாளா?” என்றார் சகுனி. “இல்லை இளவரசே, அவள் முதுமைகொண்டுவிட்டாள். சென்ற பத்தாண்டுகளாக சொல்லடங்கி தன்னுள் ஒடுங்கிவிட்டாள். தெற்குச்சோலையில் அவளுக்கான தவக்குடிலை அரசர் அமைத்து அளித்தார்” என்றான். “என்னை அவளிடம் அழைத்துச்செல்” என்று சகுனி சொன்னார். முதிய ஏவலன் அதனால் வியப்படையாதவனாகத் தோன்றினான். அவளைப்பற்றி அவர் கேட்கக்கூடும் என காத்திருந்தவன்போல. தலைவணங்கி “ஆணை” என்றான்.

படைகள் கிளம்பிக்கொண்டிருந்த புலர்காலையில் சகுனி ஏவலனுடன் சிறுதேரில் தெற்குச்சோலைக்கு சென்றார். தெற்குக்கோட்டைக்கு வெளியே அந்த வேளையில் நினைவுக்கற்களுக்கு பூசனை மேற்கொள்ளச் செல்பவர்களும் இடுகாட்டுப்பூசைகள் முடித்து திரும்புபவர்களுமாக சாலை நிறைந்திருந்தது. ஆனால் கிளைச்சாலை திரும்பியதும் அமைதியான குறுங்காடு சூழ்ந்துகொண்டது. அங்கே அமைக்கப்பட்டிருந்த தவச்சோலைகளில் முனிவர்கள் தங்கியிருந்தனர். அப்பால் சென்ற ஒற்றையடிப்பாதை சென்றடைந்த அன்னையர் காட்டில் தவம் மேற்கொண்ட முதுமகள்கள் மட்டுமே இருந்தனர். புராணகங்கையிலிருந்து அஸ்தினபுரியை வளைத்து வந்து கங்கை நோக்கி செல்லும் சிறிய ஓடை அவ்வழியே நீர் நிறைந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதன் கரையில் ஒருவர் மட்டுமே தங்குமளவுக்கு சிறிய புற்குடில்கள் நிரையாக அமைந்திருந்தன. கீழே விழுந்த குருவிக்கூடுகள் போலிருந்தன. அவற்றில் ஒன்றில் சுகிர்தை இருந்தாள்.

தேரை சாலையில் நிறுத்திவிட்டு ஆற்றங்கரையோரமாகச் சென்ற சிறுபாதையில் நடந்து அவர்கள் அக்குடிலை சென்றடைந்தனர். செல்லும் வழியெங்கும் சடை நீண்ட தவத்தன்னையர் சிற்றில் திண்ணைகளில் அமர்ந்திருப்பதை சகுனி கண்டார். ஆற்றங்கரை மரநிழல்களில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்ட நிலையில் ஒருவரையும் காண இயலவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் அவளே என்று உள்ளம் மயங்கியது. அனைத்து விழிகளிலும் இருந்தது ஒன்றே. சிறுகுடிலின் திண்ணையில் இரு கைகளாலும் விழிதிறந்த மயிற்பீலி ஒன்றைப் பற்றி மடியில் வைத்தபடி விழிமூடி ஊழ்கத்திலிருந்தாள் ஒரு முதுமகள். இசையில், இன்கனவில் இருப்பதுபோல் அவள் முகம் மலர்ந்திருந்தது. அவளைக் கண்டதும் ஏவலன் அருகே சென்று அவர் வருகையை அறிவித்தான். அவள் புன்னகையுடன் விழிதிறந்து அவரைக் கண்டு அருகே வரும்படி கையசைத்தாள்.

அவர் திகைத்து நின்றார். “அவளா?” என்று ஏவலனிடம் கேட்டார். “ஆம், அவரேதான்” என்றான். அவர் விழிகளை ஏற்காமல் நின்றுகொண்டே இருந்தார். அவள் தலைமுடி நரைத்து சடைத்திரிகளாக தொங்கியது. தோல் சுருங்கி வண்ணமிழந்து மரப்பட்டைபோல் ஆகியிருந்தது. மங்கிய மரவுரியை அணிந்திருந்தமையால் அவள் தொன்மையான அடிமரம்போல் தோன்றினாள். சுருக்கங்கள் அடர்ந்த முகத்தில் பற்களற்ற வாய் உள்மடிந்திருந்தது. சாணிமெழுகிய சற்று உயரமான திண்ணையில் விரிக்கப்பட்ட தர்ப்பைப்புல் மேல் கால்களை மடித்து அமர்ந்திருந்தாள். அவள் அவரை மீண்டும் அருகே வரும்படி அழைக்க அவர் திகைத்து பின்னடி வைத்தார். அதைக் கண்டு அவள் புன்னகைத்தபோது அவர் அவளை கண்டுகொண்டார். அவர் அறிந்த அப்புன்னகை. பற்கள் முற்றாக உதிர்ந்த பின்னரும் அது அவ்வண்ணமே மலர்ந்தது. அவர் அறியாமல் மெய்ப்புகொண்டார். கைகளை கூப்பிக்கொண்டு அருகணைந்தார்.

அருகே சென்றபோது அவர் அவள் விழிகளை கண்டார். அவர் நன்கறிந்த அவள் விழிகள் என ஒருகணம் காட்டின. அவர் அறிந்த பல்வேறு விழிகளை நினைவுகூரச் செய்தன. பின்னர் மிக அறிந்த ஒரு விழியாக மாறின. அவர் அவளை அணுகினார். அவளிடம் ஏதும் கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. அவளும் அவர் பேசவேண்டும் என்பதுபோல் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தாள். சொல்லின்மையில் அவள் மூழ்கி நெடுநாட்களாகியிருக்கவேண்டும். சகுனி வணங்கிவிட்டு பின்னடி வைத்தார். உடல்திரும்பிய கணத்தில் அகத்தே ஒன்று உடைய திரும்பி அருகே சென்று முழங்கால் மடித்து நிலத்தமர்ந்து அவள் கால்களில் தன் தலையை வைத்தார். அவள் தன் மெலிந்த கைகளை அவர் தலைமேல் வைத்தாள்.

அனல்பட்டு வெந்து காந்தித்துடிக்கும் மென்தோல்மேல் மிகக் குளிர்ந்த தைலமென அக்கைகள் தொட்டன. அவர் தலைக்குள் கொதித்து நுரைத்து வெம்மை உமிழ்ந்த குருதி அக்கணமே தண்மை கொண்டு அமைந்தது. குளிர் நரம்புகளில் பரவி உடலை மெய்ப்புகொள்ளச் செய்தது. கைவிரல் நுனிகள் குளிர்ந்து உடலில் நடுக்கு எழுந்தது. இமைகள் நனைந்தவைபோல் எடைகொண்டு விழிகளை மூட, மூச்சு உரத்து சீரடைய, தாடை தளர்ந்து வாய் தழைய, உடலெங்கும் இனிய களைப்பு எழ அவர் நுண்துயில்கொண்டார். ஒருகணம்தான் அத்துயில் நீடித்திருக்கவேண்டும். உடனே விழித்தெழுந்தார். மீண்டும் கைகூப்பியபின் பின்னடி எடுத்து வைத்து ஏவலனை அணுகி செல்வோம் என கைகாட்டிவிட்டு நடந்தார்.

தேர் வரைக்கும்கூட அவரால் நடக்க இயலவில்லை. தசைகள் அனைத்தும் நாண்தளர்ந்திருந்தன. பல இடங்களில் தள்ளாடி விழப்போனார். ஏவலன் அவரை நோக்கியபோதும் பற்ற வரவில்லை. காட்சிகளெல்லாம் மெல்லிய எண்ணைப் படலத்தால் மூடப்பட்டிருந்தன. ஒலிகள் நீருள் என ஒலித்தன. உடலுக்குள் மணியொலித்தபின் எழும் ரீங்காரம் என ஓர் மூளல் நிறைந்திருந்தது. தேரிலேறியதுமே பீடத்தில் மல்லாந்து அக்கணமே துயில்கொண்டார். விழித்தெழுந்தபோது தேர் அவருடைய அரண்மனை முகப்பில் நின்றிருந்தது. எச்சில் வழிந்து மடியில் சொட்டியிருந்தது. அவர் இறங்கி தன் மஞ்சம் வரை செல்வதற்குள் பல இடங்களில் சுவர்களையும் தூண்களையும் பற்றிக்கொண்டார். மஞ்சத்தில் படுத்ததுமே புதைந்து அன்னைக்கருவில் குழவியென துயிலில் ஆழ்ந்தார்.

அவர் ஓர் இரவும் இரண்டு பகல்களும் துயின்றார். பல நாட்கள் அவர் துயில்கொள்ளாமலிருந்தமையால் அதை ஏவலர் நன்றென்றே நினைத்தனர். அவருடைய ஆணைகள் அஸ்தினபுரியில் சுழன்றுகொண்டே இருந்தன. அதற்கேற்ப படைகள் அஸ்தினபுரிவிட்டு கிளம்பின. மூன்றாம் நாள் அவரை ஏவலன் எழுப்பியபோதுதான் விழித்தார். ஒவ்வொன்றும் கழுவி வைத்ததுபோல் ஒளிகொண்டிருந்த உலகம் அவரை சூழ்ந்திருந்தது. மலரிதழ் உதிரும் ஒலியும் கேட்கும் அளவுக்கு செவி கூர்கொண்டிருந்தது. நகரில் அத்தனை பறவைகள் இருக்கின்றனவா? அவை ஒவ்வொரு கணமும் அத்தனை ஒலிகளை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கின்றனவா? அங்கிருக்கும் முழக்கத்தை சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் அவை உரையாடிக்கொண்டிருக்கின்றனவா?

அவர் எழுந்தபோது எங்கோ வெண்கல மணி ஒன்று ஒலித்தது. அதன் இனிமையின் குழைவில் அவர் உளம் நெகிழ்ந்து விழிநீர் மல்கினார். ஏவலன் கொண்டுவந்த குளிர்நீர் உடலை மென்மையாகத் தொட்டு ஆற்றியது. அவன் அளித்த இன்னீர் உடலெங்கும் இனித்தது. பெருகிநிறைந்திருந்த ஒளி, இனிய காற்று, முகிலற்ற நீலவானம், மாளிகைமுகடுகளின் வெண்மொழுக்கு, அவற்றின் உச்சியில் பறந்த கொடிகளின் துடிப்பு ஒவ்வொன்றும் பேரழகு கொண்டிருந்தது. உருண்ட தூண்களின் வளைவில் ஒளிபடிந்து உருவான மெருகைக் கண்டு உளம் மலர்ந்து அவர் நின்றுவிட்டார். ஏவலன் அருகணைந்து  “இளவரசே” என்ற பின்னர்தான் திகைத்து விழித்துக்கொண்டார். அந்த முதிய ஏவலனை அன்றென நோக்கினார். ஒரு தசைகூட மிகையில்லாமல் செதுக்கப்பட்ட சிறிய உடல்கொண்டிருந்தான். பணிவு நிறைந்த கண்களுக்கு அடியில் அவன் தன் நெறிகளில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கைகொண்டவன் எனத் தோன்றினான். “சுபகரே, என் தேர் ஒருங்குக!” என்றார். அவன் முகத்தில் வியப்பு தோன்றவில்லை. ஆனால் அவன் பெயரை முதல்முறையாக சொல்கிறோம் என உணர்ந்து சகுனி வியப்பு கொண்டார். பின்னர் தனக்கே என புன்னகை செய்துகொண்டார்.

அவர் அரண்மனைக்குச் சென்றபோது கனகர் அமைச்சறையில் அமர்ந்து கற்றுச்சொல்லிகளுக்கு ஆணைகளை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவரைக் கண்டதும் “வணங்குகிறேன், காந்தாரரே. அரசர் பலமுறை தங்களை உசாவினார். ஓய்வெடுக்கிறீர்கள் என்றார்கள்” என்றார். “உங்களுக்கான அனைத்தும் ஒருங்கிவிட்டன. தோல்கூடாரம், படைத்தேர், பயணத்தேர், அணுக்கர், ஏவலர், அகம்படியர் அனைத்தையும் இருமுறை சீர்நோக்கிவிட்டேன். செல்லும் வழியில் ஒற்றர்கள் வந்து தங்களிடம் அறிக்கை கொள்வார்கள்.” சகுனி “நன்று” என்றார். அனைத்தையும் முன்னரே பேசிவிட்டிருந்தாலும் அப்போது ஏதேனும் பேசவேண்டியிருக்கிறது அவருக்கு என தெரிந்தது. கனகர் “நன்றாக ஓய்வெடுத்துவீட்டீர்கள் என்றனர்” என்றார். “நான் படை கிளம்பிய பின்னர்தான் துயில்கொள்ள முடியும்.” சகுனி புன்னகை புரிந்தார்.

“நாளை விடியற்காலையில் அரசர் கிளம்புகிறார். உடன் உடன்பிறந்தாரும் கிளம்புகிறார்கள். தாங்களும் அவர்களுடன் செல்லப்போவதாக திட்டம்” என்று கனகர் சொன்னார். “இன்று முழுக்க ஆலயம் தொழுகைகள். எத்தனை தெய்வங்கள் இந்நகரில்! காவல்தெய்வங்கள், குடித்தெய்வங்கள், நீத்தார், மூத்தார். தவிர நடுகல்லென நின்ற வீரர். போரிலன்றி நினைவுகூரப்படாத தெய்வங்கள் நூற்றுக்கும் மேலே.” குரல் தழைய “கணிகர் மருத்துவநிலையில் இருக்கிறார். கடுமையாக நோயுற்றிருக்கிறார்” என்றார். சகுனி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நீங்கள் அவரிடம் விடைபெறுவதாக இருப்பின்…” என்று சொல்லிய கனகர் மேற்கொண்டு பேசாமல் அமைதியானார். சகுனி “நான் என் கவசங்களை பிறிதொருமுறை பார்க்கவேண்டும். காந்தாரப் படையினர் குறித்த செய்திகளை எனக்கு தனியாக அனுப்புக!” என எழுந்துகொண்டார். விழிகள் மாறுபட “அவ்வண்ணமே” என்றார் கனகர்.

படைபுறப்பாடு நிகழ்ந்தபின் சகுனி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை. ஒவ்வொருநாளும் ஒற்றர்களை அழைத்து ஓரிரு சொற்களில் ஆணைகளை மட்டும் அளித்தார். புதியன என எதையுமே செய்யவேண்டியிருக்கவில்லை. பெரும்பாலான பொழுதுகளில் தேரில் அமர்ந்து இரு பக்கமும் ஒழுகிச்செல்லும் விரிந்த நிலத்தை வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். குறைவாகவே உணவருந்தினார். பெரும்பாலான பொழுதுகளில் தேரிலேயே அரைத்துயில்கொண்டார். துரியோதனனும் கௌரவர்களும் படைபுறப்பாட்டை ஒரு திருவிழாவென ஆக்கிவிட்டிருந்தார்கள். நாள்தோறும் காலையில் மற்போரும் படைக்கலப்போட்டிகளும் நிகழ்ந்தன. அந்திகளில் சூதர்கள் பாடி ஆடினார்கள். பின்னர் நெடும்பொழுது உண்டாட்டு நிகழ்ந்தது. காலையில் படை கிளம்பியபின் கௌரவர்கள் அனைவரும் அரைத்துயிலில்தான் தேரிலும் புரவியிலும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அஸ்தினபுரியிலிருந்து கிளம்பிய நான்காம் நாள் அவருடைய படைகள் முன்னால் சென்ற படைகளுடன் இணைந்துகொண்டன. மறுநாள் உலூகன் தன்னுடன் இன்னொருவனை அழைத்தபடி அவரை பார்க்க வந்தான். ஓங்கிய உடல்கொண்ட அசுரகுலத்து இளைஞனை ஏற்கெனவே கண்டிருக்கிறோம் என சகுனி எண்ணினார். அவர் தன் பாடிவீட்டின் முன் பீடத்தில் வெறுமனே மரங்களை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தார். உலூகன் அருகே வந்து வணங்கி “இவர் என் அன்னை வயிற்றில் பிறந்த இளையவர். விருகாசுரர் என இவரை அழைக்கிறார்கள்” என்றான். சகுனி திகைப்புடன் எழுந்துவிட்டார். “உன் அன்னை…” என்றார். விருகன் அருகணைந்து அவர் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான். அவர் அவன் தலையைத் தொட்டு வாழ்த்தினார். “உன் அன்னை எங்கே?” என்றார். “பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே மண்மறைந்துவிட்டார்” என்றான் விருகன். மேலும் அவன் சொல்வான் என அவர் எதிர்பார்த்தார். அவனும் சொல்லின்மை பழகியவனாக இருந்தான்.

சகுனி பெருமூச்சுடன் மீண்டும் அமர்ந்துகொண்டார். “என் அன்னை உங்களைப்பற்றி என்னிடம் எதுவும் சொன்னதில்லை. அன்னை மறைந்த பின்னர் எங்கள் குடித்தலைவரிடமிருந்தே நான் உங்கள் மைந்தன் என்பதை அறிந்தேன். இப்போர் தொடங்கும் செய்தியை சில நாட்களுக்கு முன்னர்தான் தெரிந்துகொண்டேன். அஸ்தினபுரிக்கு கிளம்பினேன். அங்கிருந்து நீங்கள் கிளம்பிவிட்டீர்கள் என்பதனால் தொடர்ந்து வந்தேன்” என்றான். “இது உன் போர் அல்ல” என்று சகுனி சொன்னார். “உன் அன்னை நீ செய்வதை விரும்பியிருக்கமாட்டாள்.” விருகன் “ஆம்” என்றான். “ஆனால் நான் என் அன்னைக்கு உகந்ததை மட்டுமே செய்யவேண்டியவன் அல்ல. தந்தைக்குப் போர் எனில் மைந்தன் உடன் நின்றாகவேண்டுமென்பது அசுரர்களின் நெறி. என் குடிநெறியே எனக்கு முதன்மையானது.” சகுனி நீள்மூச்செறிந்து “நன்று” என்றார். அவர்கள் தலைவணங்கி திரும்பிச் சென்றனர்.

அவர்களை எண்ணங்களிலிருந்து விலக்க முயன்றார். ஆனால் எண்ணங்களே விசையழிந்து கிடந்தமையால் அவர்களைப்பற்றிய எண்ணங்களும் கூர்கொள்ளவில்லை. கைவிடப்பட்ட பொருள் என அவருக்குள் அவை கிடந்தன. ஒருமுறை அப்பால் சென்றுகொண்டிருந்த அவர்கள் இருவரையும் தன் குடில்வாயிலில் அமர்ந்து அறியாமல் நோக்கியபோது உளத்திடுக்கிடலை அடைந்தார். விருகனின் உடலசைவுகளில் அவர் தன்னை கண்டார். அவனுடைய தோற்றத்தில் அவர் சற்றும் தென்படவில்லை. அவன் தன் அன்னையைப் போலவும் இருக்கவில்லை. அவனுடைய குடியின் பொதுத் தோற்றத்தையே கொண்டிருந்தான். அவர் அவனை மீண்டும் மீண்டும் உற்று நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அது மெய்யா உளமயக்கா? அவன் தன் அன்னையால் எடுத்துச்செல்லப்பட்டபோது விழிதெளியாத மகவு. அவ்வெண்ணம் வந்தபின் தன்னை உலுக்கி உலுக்கி விலக்கியபடி மீண்டும் நோக்கினார். அவன் நடையில் அவர் இருந்தார். உலூகனில் எழுந்த அவரைவிட தெளிவாக.

பதினெட்டாம் நாள் போரின் கரிய காலையில் இருள் விலகத் தொடங்கியபோதே சகுனி மைந்தருக்காகக் காத்து நின்றிருந்தார். படையின் ஏவலர் எவரிடமேனும் செய்தி சொல்லலாமா என விழிகளால் துழாவினார். படைவீரர் எவரையுமே முகமறிய முடியவில்லை எனத் தோன்றியது. இருண்ட உடல்கள் இருளில் அசைந்துகொண்டிருந்தன. அவ்வசைவுகளுக்குள் அவர் அவர்களின் அசைவுகளை பிரித்தறிந்தார். அவர் அகம் படபடக்கத் தொடங்கியது. உவகையா அச்சமா என்று அறியாத அப்படபடப்பை அவர் விந்தையென நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் அணுகி வந்தனர். அவர் அவர்கள் தன்னை பார்த்துவிட்டதை அறிந்ததும் நோக்கை விலக்கிக்கொண்டு கவசங்களை அணியத் தொடங்கினார். அவர் கவசத்தை எடுத்ததுமே அணுகிவந்த ஏவலன் அதை வாங்கி அவருக்கு அணிவிக்கலானான்.

உலூகன் புரவியில் இருந்து இறங்கி அவரை அணுகி நின்றான். அவன் வழக்கமாக ஒரு சொல்லும் உரைப்பதில்லை என்றாலும் அன்று அவர் அவனிடமிருந்து எதையேனும் எதிர்பார்த்தார். விருகன் அவனுக்குப் பின்னால் வந்து நின்றான். அவர் அவனை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு தனக்குத்தானே பேசுவதுபோல “இந்தப் போர் இன்றுடன் முடிவடையும். இது எவ்வண்ணமும் இதற்குமேல் நீள முடியாது… இரு பக்கமும் இன்றைய போரைக் கடந்து எஞ்சுமளவுக்கு படைகள் இல்லை” என்றார். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனுடைய ஒலியின்மையை கேட்க அவர் பழகியிருந்தார். “இது இப்படையின் இறப்பின் தருணம். மானுடர் இறக்கும்போதும் இவ்வண்ணமே உள்ளம் பித்துகொள்கிறது. உடலில் கருமை படர்கிறது” என்றார். அதை ஏன் சொல்கிறோம், எதை சென்றடையவிருக்கிறோம் என்று அவர் உள்ளம் வியந்துகொண்டே உடன்வந்தது. அவர்கள் விழிகளிலும் எதுவுமே வெளிப்படவில்லை.

“உங்களில் ஒருவரேனும் எஞ்சவேண்டும்” என்று சகுனி சொன்னார். உடனே அனைத்தையும் புரிந்துகொண்டார். விழிகளை தாழ்த்தியபடி “எஞ்சியாகவேண்டும். ஏனென்றால் இப்புவியில் என்பொருட்டு ஒருவர்கூட துயருறப்போவதில்லை. ஒருவராலும் விழிநீர் சிந்தப்படாமல் ஒருவன் மண்ணிலிருந்து மறையக்கூடாது…” என்றார். மூச்சுத்திணறலுடன் அவர் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார். நெடுநேரம் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய விரல்கள் நடுக்கத்துடன் பின்னியும் விலகியும் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தன. “நீங்கள் போர்முனைக்குச் செல்லலாகாது என நான் எண்ணியது அதனால்தான்” என்றார். “உங்களில் ஒருவர் என் வடிவில் காந்தாரத்திற்கு மீளவேண்டும். என் நினைவுக்கல் ஒன்று காந்தாரத்தில் அமையவேண்டும்.”

மைந்தரிடமிருந்த அமைதி அவரை அழுத்த சகுனி விழிதூக்கி நோக்கினார். உலூகன் பேசாமல் நின்றான். அவனுடைய அமைதியிலிருந்த மறுப்பு வாள் என வந்து அவரைத் தொட்டது. “சொல்” என்றார். உலூகன் இருமுறை உதடுகளை அசைத்தான். சகுனி அவன் பேசுவதற்காகக் காத்து நின்றார். அவன் சொல் தேடவில்லை எனத் தெரிந்தது. சொல்லுக்கும் உதடுகளுக்குமான தொடர்பைத்தான் திரட்டி உருவாக்கிக்கொள்கின்றான். உலூகன் இருமுறை கனைத்தான். பின்னர் “இல்லை தந்தையே, நான் உங்களுக்காக அனற்கடனும் நீர்க்கடனும் இயற்றப்போவதில்லை. என் உடன்பிறந்தாரும் என் எண்ணம் கொண்டவர்களே” என்றான். சகுனி நடுங்கத் தொடங்கினார்.

“தந்தை என உங்களை எண்ணுவதனால்தான் உங்கள்பொருட்டு இப்போருக்கு வந்திருக்கிறோம். எங்கள் கடன் இது. ஆனால் எரிகடனும் நீர்க்கடனும் ஆற்றுவதென்பது நீங்கள் செய்த அனைத்தையும் நாங்கள் முழுதேற்றுக்கொள்கிறோம் என தெய்வங்களிடம் உரைப்பது. உங்களிடம் எஞ்சிய அனைத்தையும் பெற்றுக்கொள்வது. உங்கள் உடைமைகள் அனைத்தும் எங்களுக்குரியதாக ஆகும். உங்கள் பாவமும் புண்ணியங்களும் எங்களிடம் வந்துசேரும். உங்கள் வஞ்சங்கள், சூளுரைகள், விழைவுகள் ஆகியவற்றையும் நாங்கள் ஏற்றாகவேண்டும். பொறுத்தருள்க! உங்களுக்கு அளிக்கவே விழைகிறோம், உங்களிடமிருந்து எதையுமே பெற்றுக்கொள்ள விழையவில்லை.”

அவன் குரல் சீராக ஒலித்தது. ஒரு சடங்கில் நுண்சொல் ஓதுபவனைப்போல. “அப்பொறுப்பை நாங்கள் துறப்பதற்கு ஒரே வழியே உள்ளது. இக்களத்திலிருந்து உயிருடன் செல்லாமலிருப்பது. உங்களுக்கு முன்னரே வீழ்வது. அதில் நாங்கள் உறுதிகொண்டிருக்கிறோம்.” சகுனியின் உடலில் ஒவ்வொரு தசையாக தளர்ந்தது. இமைகள் துயிலில் என சரிந்தன. விருகன் முன்னால் வந்து “நான் பொறுப்பேற்கிறேன், தந்தையே. நீங்கள் கொண்ட அனைத்துக்கும்” என்றான். சகுனி பாதி மூடிய விழிகளால் அவனை பார்த்தார். அவர் தலை நடுங்கியது. பின்னர் புன்னகை புரிந்தார். “உன் அன்னையை நான் வென்றுவிட்டேன்” என்றார். மேலும் புன்னகை விரிய “அல்லது அவள் என்னை வென்றுவிட்டாள்” என்றார்.

பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டு “ஆனால் நீங்கள் எவரும் என்னை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவ்வாறு கோருவது பெரும்பிழை என இப்போது உணர்கிறேன்” என்றார். விருகன் ஏதோ சொல்ல முற்பட “நீ எனக்கு அளித்துவிட்டாய்… என் நல்வாழ்த்துக்கள் உனக்கு அமைக!” என வாழ்த்தியபின் “நான் பார்பாரிகனை சந்திக்கவேண்டும்” என்றார். “அவனே இங்கு அனைத்துக்கும் விழிச்சான்று” என்றபின் நடந்து தன் புரவி நோக்கி சென்றார். புரவியை அடைவதற்குள்ளாகவே ஒரு சிறு துயில் வந்து அவர்மேல் கவிந்து கடந்து சென்றது. புரவியில் ஏறி அமர்ந்ததும் அடுத்த துயில்கீற்று வந்து அவரை மூடிக்கொண்டது.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 24

ஆர்ஷியின் அமைதி முதல் நாள் சகுனியை கொந்தளிக்கச் செய்தது. அன்று இரவு முழுக்க அவளிடம் அவர் மன்றாடினார். தன்னால் கெஞ்சமுடியும் என்றும் குழையமுடியும் என்றும் அன்று அறிந்தார். “நான் பிழை செய்திருக்கலாம். ஆனால் அது உன் மீதான பெருங்காதலால் என்று உணர்க! நான் விழைவதை அடையும் இடத்தில் இருப்பவன். இளவரசிகளை மணக்கும் வாய்ப்புள்ளவன். எந்தப் பெண்ணாலும் கவரப்படவில்லை. உன்னில் பித்தானேன் என்றால் அது இறைவிருப்பம் என்றே சொல்வேன். நீ ஒரு பெண். உன்மேல் கொண்ட இப்பெருவிழைவை மட்டுமாவது உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும். இது உரிமைகொள்ளல் அல்ல. முற்றளித்தல், அடிபணிதல்.”

சொல்லச்சொல்ல அவருக்கு சொற்கள் பெருகின. அவள்மேல் தான் கொண்ட பித்தை, அவளுக்கு தன்னை முற்றளிப்பதை சொல்லிச்சொல்லி உளம் உருகி ஒரு தருணத்தில் விழிநீர் உகுக்கத் தொடங்கினார். அவளிடம் தான் கோரத் தொடங்கியது காதலை, கோரிக் கொண்டிருப்பது இரக்கத்தை என உணர்ந்ததும் திகைத்து சொல்லிழந்தார். மறுகணம் சீற்றம்கொண்டு அவளை ஓங்கி அறைந்தார். “என்ன நினைக்கிறாய் என்னை? உன்னை இக்கணமே வெட்டிப்போழ்ந்து வீசமுடியும் என்னால். உன் குடியையே பெயரும் எஞ்சாமல் ஆக்கமுடியும். உன்னை என் காலடியில் விழுந்து கதறச்செய்ய முடியும்” என்று கூவினார். மூச்சிரைக்க ஓய்ந்தபோது அது இன்னும் பெரிய முரண்பாடு எனத் தெரிந்தது. அன்பை பெறும்பொருட்டு சினத்தை பெருக்குகிறேன்.

அவளை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். அவர் பேசப்பேச அவள் வென்றுகொண்டே செல்வதுபோல் தெரிந்தது. அவள் பேசாமலிருந்தது அச்சத்தாலோ துயரத்தாலோ சீற்றத்தாலோ எழுந்த இயல்பான எதிர்வினையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதுவே அவரை எதிர்ப்பதற்கான படைக்கலம் என கண்டுகொண்டுவிட்டாள். “நீ என்னை வெல்ல நினைக்கலாம். அதற்கு நீ ஏதும் செய்யவேண்டியதில்லை. நீ என்னை முற்றாக வென்ற பின்னரே இங்கே வந்திருக்கிறாய்” என்றார். மேலும் ஏதோ சொல்ல எண்ணி தவித்து பின்னர் அவளை அவ்வண்ணமே விட்டுவிட்டு வெளியேறினார். தன் அறைக்குச் சென்று மூக்கு வழிய மதுவருந்தினார். பின்னர் சூதுப்பலகையை விரித்து விடியும்வரை அமர்ந்திருந்தார்.

மீண்டும் மீண்டும் அந்த உச்சமும் வீழ்ச்சியும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அவள் மேலும் மேலும் இறுகிப்போய் பளிங்குச்சிலை என ஆனாள். மூன்று மாதங்களுக்குப் பின்னர் அவர் கணிகரிடம் நிகழ்ந்ததை சொன்னார். அவர் வெடித்துச் சிரித்து “இன்னமும் நீங்கள் அவளுக்கு கணவன் என்றாகவில்லை அல்லவா?” என்றார். “ஆம்” என்று சகுனி சொன்னார். “அதுதான் அத்தனைக்கும் ஊற்று. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான இந்த மோதல் அனைத்து உயிர்களிடமும் உள்ளதே. உங்களிடமிருப்பது செல்வம், அரசு, வீரம் என மானுடர் விழைவன அனைத்தும். களத்தில் அவள் நிகரான ஒன்றை வைத்தாகவேண்டும் அல்லவா? அவள் ஆணவத்தை வைக்கிறாள்… அதன் எடை இப்போது ஒரு படி விஞ்சியிருக்கிறது என்றே பொருள்.”

“எந்நிலையிலாயினும் காமத்தில் பெண் கீழிறங்குகிறாள். அவள் உடல் ஆளப்படுகிறது. முற்றாக மாற்றப்படுகிறது. ஆகவேதான் காமம் அவள் ஆணவத்தை சீண்டுகிறது. அவள் ஆழம் சீற்றம்கொள்கிறது. ஆண் அடிபணிவதுவரை, துளியும் எஞ்சாமலாவது வரை வணங்கமாட்டேன் என அவளை நிமிரச்செய்கிறது. அதை ஆணும் அறிவான். ஆகவேதான் அடிபணிகிறான், எஞ்சாமல் அவள்முன் வைக்கிறான். அவளை முழுமையாக வெல்வதற்கான தொடக்கம் என அவன் அறிந்திருக்கிறான். முதல் தோல்வி அவனுக்கும் முழுத் தோல்வி தனக்கும் என அவளும் அறிந்திருக்கிறாள். ஆகவே அவனும் அவளும் இக்களத்தில் நின்று நிகராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று கணிகர் சொன்னார்.

“அவள் தருக்குகிறாள். அவளுடைய தருக்கை எதுவரை ஒப்புவது என்று அறியாமல் அவன் தடுமாறுகிறான். அவன் அலைபாயும்தோறும் அவள் நிலைகொள்கிறாள். உள்ளங்கள் கூர்முனைகொண்டு போரிட்டுக்கொள்கின்றன. வெல்லாது அடங்கமாட்டேன் என்கின்றன. உடல் இணையவே விழைகிறது. உடல் இணையும்தோறும் உள்ளத்தை அது மழுங்கச் செய்கிறது” என்றார் கணிகர். “அவள் உடலை வெல்க! அவள் உடலில் உங்கள் உடல் திகழத் தொடங்கட்டும். அவள் அதை முதலில் வெறுக்கலாம். இல்லையென்றே எண்ணத் தலைப்படலாம். ஆனால் அவள் அகம் அறியும் அவ்வுடல் உங்களுடையது என்று. இரவும்பகலும் துயிலிலும் விழிப்பிலும் உடல் அவளிடம் அதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும். ஆம், அது ஒன்றே வழி. நெடுங்காலமாக மூதாதையர் கையாண்ட வழி. இன்னும் எஞ்சும் வழி. ஏனென்றால் மானுடரும் எளிய விலங்குகளே என ஐயமறக் காட்டும் ஒரு செயலே காமம்.”

அதையே சகுனி எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். முதலில் அது அவரை கசப்படையச் செய்தது. அவர் பிறிதொருவனாகும் பொருட்டே அவளை அணுகினார். அவள்முன் பிறனாக நின்றார். அக்களியாட்டை விழைந்தே அவள்முன் வளைந்தார். அதை இழந்து அவளை அடைவதைப்போல் பொருளற்றது பிறிதில்லை. எண்ணி எண்ணி சிறுமைகொண்டு அதை உள்ளத்திலிருந்தே ஒழிந்தார். ஆனால் ஒருநாள் அவளிடம் இரந்து, பின் இரங்கி விழிநீர் கசிந்து, பின் சினந்து, சீற்றம்கொண்டு கூவி, மீண்டும் தணிந்து, நற்சொல் உரைத்து, தன் தனிமையில் அமைந்து புலம்பி மீண்டும் அவளை நோக்கி அங்கே அந்த ஆழ்ந்த அமைதியே எஞ்சியிருப்பதைக் கண்டபோது எழுந்த கண்ணிலாத வெறியில் அவளைத் தாக்கி இழுத்து மஞ்சத்தில் தள்ளி அவளை புணர்ந்தார்.

அவள் உடல் கைக்குச் சிக்கியதுமே உணர்ந்தார், அவள் தன்னை அவருக்கு அளிக்கவேயில்லை என. பாவை என மஞ்சத்தில் கிடந்த அவளை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தபின் எழுந்து சென்று தன் அறைக்குள் அமர்ந்து மதுக்குடுவையை எடுத்தார். “ஆம், அவள் தோல்வியுறும் இடம் அது. அவர்கள் எப்போதும் தன்னை இறுக்கிக் கொள்வார்கள். உடலில் இருந்து பிரித்துக்கொண்டு உள்ளே ஒடுங்கிக்கொள்வார்கள். ஆனால் ஆத்மா மீளமீள அறியும் ஒன்றுண்டு, உடலே அதன் வடிவம். உடலினூடாகவே அது இப்புவியை அறியமுடியும். உடலல்ல தான் என்றும் உடலின்றி தானில்லை என்றும் உணரும் இருநிலையே ஆத்மாவின் அழியா அலைக்கழிப்பு. உடலில் நிகழ்ந்தது ஆத்மாவில் நிலைகொள்ளும். ஐயமே தேவையில்லை, இப்புவியில் இன்றுவரை வாழ்ந்த அத்தனை பெண்களும் சென்றமையும் இடம் அதுவே.”

அப்போதே அது அவ்வாறல்ல என்று சகுனி உணர்ந்தார். அவ்வாறுதான் அனைத்துப் பெண்டிரும். ஆனால் ஆர்ஷி அவ்வாறானவள் அல்ல. அவள் தன் உடலை அவருக்கு மறுக்கவில்லை. ஒரு துளி எதிர்ப்பையும் ஒரு தசைகூட அவருக்குக் காட்டவில்லை. ஆனால் அவள் அதில் இல்லை என்பதையும் அவர் அறிந்தார். அவர் அணுகியதுமே அவள் விழிகளில் எழுந்த வெறிப்பைக் கண்டதும் அவருள் ஒன்று அனல்பட்டதுபோல் சுருங்கிக்கொள்ளும். மறுகணமே அரவெனச் சீறி எழும். அவளை அவர் விலங்கெனப் புணர்ந்தார், அவள் உடலை துன்புறுத்தினார். பின் உளமுருகி அழுதார். ஈராண்டுகளுக்குப் பின்னரும்கூட அவளிடம் அவர் இரங்கி தாழ்சொல் உரைத்தார். அவள் மிகமிக அப்பாலிருந்தாள்.

அவள் கருவுற்றபோது கணிகர் “இதுவே அவள் எல்லை” என்றார். “தெய்வங்கள் இதுவரைக்கும்தான் அவளை ஓடவிடும். அவளுக்குள் வளரும் கரு உங்கள் உயிர்த்துளி. ஆனால் அது அவள் உடலும்கூட. பெண்மேல் ஆண்கொள்ளும் அறுதியான வெற்றி அது. காந்தாரரே, அக்குழவி உங்கள் முகமும் உடலும் கொண்டதாயின் அவள் பணிந்தேயாகவேண்டும். தெய்வங்களை அவள் ஏய்க்க இயலாது.” சகுனி “அவள் இயல்பானவள் அல்ல. அவளிடமிருப்பது அவள் அன்னையின் அசுரக்குருதி. அசுரர்களிடமிருக்கும் ஆழ்ந்த அமைதியை காட்டுவிலங்குகளிடம் மட்டுமே காணமுடியும். நாம் அவர்களை அணுகலாம், அகத்தே கடக்கவே இயலாது” என்றார். “அவர்கள் தங்கள் மொழியையே சொல்லின்மைமேல் கட்டிவைத்திருக்கிறார்கள். சொல்கரக்கும் பெரிய விழிகள் அவர்களுக்கு.” ஆனால் கணிகர் “அவளுக்குள் கரு வளர்கையில் அவள் மாறுவதை காண்பீர்” என்றார்.

கருவுற்று வயிறு வளர்வதை அவள் அறிந்தாளா என்பதே ஐயமாக இருந்தது. தன்னை நோக்குகையில் மட்டுமல்ல அரண்மனையில் பிறரிடமும் அந்த வெற்றுவிழியையும் சொல்லின்மையையுமே அவள் அளிக்கிறாள் என்பதை அவர் கண்டார். மைந்தன் பிறந்தபோது செவிலியர் அவரிடம் வந்து சொன்னார்கள். பதறும் காலடிகளுடன் அவர் ஈற்றறை முகப்புக்குச் சென்றார். வயற்றாட்டி கொண்டுவந்து காட்டிய குழவி செந்நிறக் கனிபோலிருந்தது. வெள்ளிமணிக் கண்கள். “உங்கள் சிற்றுரு, காந்தாரரே” என்றாள் வயற்றாட்டி. சகுனி உளம்விம்மி விழிநீர் மல்கினார். “இப்புவியில் மைந்தர் வடிவிலேயே மானுடர் அழிவின்மை கொள்கிறார்கள்” என்றாள் முதிய மருத்துவச்சி. சகுனி தொண்டையை அடைத்த மூச்சை ஆற்றிக்கொண்டு “எவ்வண்ணம் இருக்கிறாள்?” என்றார். “நலமாக… நீங்கள் விழைந்தால் நோக்கலாம்” என்றாள்.

அவர் உள்ளே சென்று அவளை கண்டார். மஞ்சத்தில் உடல்வெளுத்து விழிமூடிப் படுத்திருந்தாள். முகம் மெழுகாலானது போலிருந்தது. இரு வாடிய மலரிதழ்கள் என விழிகள். அவர் அருகணைந்து அவள் கைகளை தொட்டபோது விழித்துக்கொண்டு அவரை நோக்கினாள். “நலமுற ஈன்றுவிட்டாய்” என்றார். அவள் விழிகள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “இக்கணத்திலாவது ஒரு சொல் என்னிடம் பேசு… ஒருமுறையேனும் என்னை ஏற்றுக்கொள்” என்று அவர் சொன்னார். அந்த விழிகள் தெய்வங்களுக்குரிய இரக்கமின்மை கொண்டிருந்தன. “நான் இழைத்த தீங்கு என்ன? எளிய ஆண்கள் எப்போதும் இழைக்கும் பிழை அது. அரசர்கள் இயல்பாகச் செய்வது. அது நானே முன்னெடுத்ததும் அல்ல” என்று சகுனி சொன்னார். “உன்னிடம் நான் இரப்பது அது ஒன்றே… இப்புவியில் எவரிடமும் நான் இவ்வண்ணம் இழிந்தமைந்ததில்லை.”

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். எவ்வுணர்ச்சியும் அதில் வெளிப்படவில்லை. அவர் அந்த முகத்தில் ஒரு தசையேனும் அசையக்கூடும் என எதிர்பார்த்து நோக்கி நின்றார். அப்போது ஒரு வசைச்சொல்லோ வெறுப்புச்சாயலோகூட போதும் என்று தோன்றியது. பின்னர் நீள்மூச்சுடன் மைந்தன் காலை ஒருமுறை தொட்டுவிட்டு திரும்பி நடந்தபோது அறைக்குள் நின்றிருந்த முதிய சேடியை பார்த்தார். அவள் அவரையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவர் மீண்டும் ஒருமுறை அவளை நோக்கிவிட்டு காலடிவைத்தபோதுதான் அவள் யார் என தெரிந்தது. “நீதானா?” என்றார். “ஆம், காந்தாரரே” என்று அவள் சொன்னாள். அவர் வெளியே சென்றபோது அவளும் உடன்வந்தாள்.

“வென்றுவிட்டாய், நீ எண்ணியது நிகழ்ந்தது” என்றார் சகுனி. “அதை எண்ணி பெருமிதம் கொள்ளும் அகவையை நெடுநாட்களுக்கு முன்னரே கடந்துவிட்டேன். இப்புவியிலுள்ள அனைவருக்காகவும் துயருறுகிறேன். அனைவரிடமும் கனிகிறேன்” என்று அவள் சொன்னாள். அவள் விழிகளை நோக்கியபோது அவர் உள்ளம் நெகிழ்ந்து விழிகள் நீர்கொண்டன. “உன் பெயர்கூட நினைவில் இல்லை. ஆனால் உன்னை நான் நினைக்காத நாளில்லை” என்றார். அவள்  “என் பெயரை நான் சொல்லவே இல்லை” என்றாள். “நான் நினைத்ததை நீ அறிவாயா? அன்னையிடம் சிறுமைந்தன் என உன்னை நோக்கி வந்துகொண்டே இருந்தேன்” என்றார். “ஆம், அறிவேன்” என்று அவள் சொன்னாள். “அனைவருமே அவ்வண்ணம் என்னிடம் வருகிறார்கள்.”

“சொல், இதற்கிணையான பிழை என நான் இயற்றியதுதான் என்ன?” என்றார் சகுனி. “ஆணவம் கொண்டேனா? ஆணவமில்லாத ஆண்மகன் உண்டா?” அவள் புன்னகைத்தபோது முதுமையில் பேரழகு எழமுடியும் என்பதை அவர் கண்டார். “ஆணவம் அல்ல” என்று அவள் சொன்னாள். “துலாவின் மறுபக்கம் இன்னொரு எடை இருந்தாகவேண்டும் என எண்ணுகையில்தான் நாம் புடவியை புரிந்துகொள்ளாதவர்களாக ஆகிறோம்.” சகுனி “வேறென்ன? நான் செய்யவேண்டியதுதான் என்ன?” என்றார். “இது இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தது என்றன்றி வேறெவ்வகையிலும் எண்ண வேண்டியதில்லை” என்று அவள் சொன்னாள். “இதன் துயரமும் ஒரு கொடையே என எண்ணுக! வேறெவ்வகை எண்ணத்திற்கும் எப்பொருளும் இல்லை.”

ஆர்ஷி அம்மைந்தனுக்கு முலையூட்டினாள். அவனை நெஞ்சோடணைத்து துயின்றாள். தோளிலும் மடியிலும் அமர்த்தி விளையாடினாள். அவனுக்கு மட்டுமே கேட்கும்படி சொல்லாடினாள். ஆனால் அவரிடம் அவ்வண்ணமே இருந்தாள். “அவள் மடியில் வளர்வது நீங்கள். அவளுக்குள்ளும் நீங்கள் வளர்வீர்கள்” என்றார் கணிகர். முதல்முறையாக சகுனி சீற்றத்துடன் எழுந்துகொண்டு “வாயை மூடு, அறிவிலி” என்றார். கணிகரின் வாய் திறந்தபடி நிற்க விழிகளில் திகைப்பு தெரிந்தது. “பெண்ணைப்பற்றி நீ அறிந்தது ஒன்றுமில்லை” என்றபின் சகுனி வெளியேறினார். அதன்பின் கணிகர் அவரிடம் அவளைப்பற்றி ஒருசொல்லும் பேசவில்லை.

அவள் மேலும் ஈராண்டு அரண்மனையில் இருந்தாள். முதல் மைந்தனுக்கு உலூகன் என பெயரிட்டபோது அணிகள் பூண்டு அவையமர்ந்தாள். அவனுக்கு முதல் அன்னம் ஊட்டப்பட்டபோது முகம் மலர்ந்து ஆலயத்தில் இருந்தாள். அவரைப் போலவே உலூகன் மெல்லிய சிறிய உடலும் செந்நிற முடியும் சிறிய குருதிக்கோடுபோல உதடுகளும் பளிங்குமணிக் கண்களும் கொண்டிருந்தான். அவன் எழுந்து நடந்தபோது அந்த நிலைகொள்ளா நடையிலேயே தன் நடையின் சாயல் இருப்பதாக சகுனி எண்ணினார். அவன் தனித்தமர்ந்து நெஞ்சில் எச்சில் வழிய நெடுநேரம் பாவைகளுடன் விளையாடினான். அவன் சூதாடுகிறான் என சேடியர் நகைத்தனர். அவள் அவனை நோக்கியபடி அமர்ந்திருப்பதை ஒருமுறை அவர் கண்டார். அவ்விழிகளில் இருந்தது அன்னையின் அன்பு என்பதை உணர்ந்தார். அவரைக் கண்டு விழிதூக்கியபோது அவள் விழிகள் எப்போதும் என ஒழிந்துகிடந்தன.

ஆர்ஷி மீண்டும் கருவுற்றாள். அக்கரு அவளில் தோன்றியபோதே அவள் இயல்புகளில் மாறுதல்கள் தெரியலாயின. அவள் உடல் கருமை கொண்டது. விழிகளுக்குக் கீழ் நிழல் பரவியது. உதடுகள் நீலம் பூத்தன. உடலின் எடை மிகுந்திருப்பதுபோல் தோன்றியது. நடை மாறுபட்டது. கைகளை வீசி கால்களை தூக்கி வைத்து வயிற்றை அசைத்தபடி அவள் நடக்கையில் பெண்ணுருவில் ஆண் எனத் தோன்றினாள். அவர் அப்போது அவளிடமிருந்து விலகிவிட்டிருந்தார். அஸ்தினபுரியின் நிகழ்வுகளும் படையெடுப்புகளும் அவரை முற்றாகவே அடித்துச்செல்ல அவ்வண்ணம் ஒருத்தி இருப்பதையே மறந்துவிட்டவர் போலிருந்தார். ஒருமுறை அவளை நேரில் கண்டபோது முதற்கணம் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவே அவரால் இயலவில்லை.

அவளை நோக்கிய மருத்துவர் “அசுரக் கருவின் இலக்கணம் கொண்டிருக்கிறார்கள் அரசி” என்றார்கள். “அவர் குலத்தில் அசுரக்குருதி உண்டு. அது அவர்களில் திரண்டிருக்கிறது.” சகுனி “அவள் விழைந்திருக்கலாம்…” என்று மட்டும் சொன்னார். அவர் படையெடுப்பு ஒன்றிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது மைந்தன் பிறந்து எட்டுநாட்களான செய்தியை அவரிடம் சொன்னார்கள். அவர் ஈற்றறைக்குச் சென்று மைந்தனை பார்த்தார். குழவி கரிய வண்ணத்தில், பெரிய தலை முழுக்க அடர்ந்த மயிருடன் வாயில் நான்கு பற்களுடன், விழித்த கருங்கண்களுடன் இருந்தது. இருமடங்கு பெரிய உடல்கொண்டிருந்தது. பிறந்த குழவிக்கு அத்தனை பெரிய புருவங்கள் இருக்கும் என அவர் அப்போதுதான் கண்டார். திகைப்புடன் பின்னடைந்தார். அவள் அவரை நிமிர்ந்து நோக்கி புன்னகைத்தாள்.

சகுனி அரைக்கணம்கூட அப்புன்னகையை நோக்கவில்லை. வெளியே விரைந்து மூச்சிரைக்க நின்றார். “என்ன இளவரசே?” என்று வினவியபடி அருகணைந்த மருத்துவச்சிகளை தவிர்த்து விரைந்து ஓடி தன் அறையை அடைந்தார். “மது கொண்டுவருக… பீதர் மது!” என ஆணையிட்டார். இரவும் பகலும் என மூன்று நாட்கள் குடித்துக்கொண்டே இருந்தார். உளம்மயங்கி விழுந்து துயின்று எழுந்து மீண்டும் குடித்தார். மூன்றாம் நாள் செவிலி வந்து மைந்தனை எடுத்துக்கொண்டு ஆர்ஷி அரண்மனையிலிருந்து அகன்றுவிட்டாள் என்று சொன்னதும் நிறைவைத்தான் அடைந்தார். ஓரிரு நாட்களில் முற்றாகவே அவளிடமிருந்து விடுபட்டார். அவருக்காக நாற்களம் கருக்களுடன் காத்திருந்தது.

உலூகனை காந்தார நாட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். அதன் பின்னர் சுபலர் காந்தாரத்திலிருந்து சபரியையும் சுதமையையும் அவருக்கு மனைவியராக அனுப்பி வைத்தார். அவர்களிடம் அவர் மேலும் மைந்தரைப் பெற்றார். விருபாக்ஷனும் ரக்தாக்ஷனும் ஸ்ரீகரனும் புஷ்கரனும் புஷ்பனும் விந்தனும் உத்பவனும் பிறந்தனர். அவர்களும் காந்தார நாட்டுக்கே கொண்டுசெல்லப்பட்டனர். அஸ்தினபுரியில் அரசப்பொறுப்பு மிகுந்தபோது அவர் தன் அரசியரையும் காந்தாரத்திற்கே அனுப்பிவைத்தார். பிறகெப்போதும் அவர்களை அவர் எண்ணியதில்லை. காட்டுக்கு மீண்ட ஆர்ஷியை உளவறிந்து வரலாமா என ஒற்றர்கள் கோரியபோது தேவையில்லை என மறுத்தார். அச்செய்தியை தன்னிடம் எவரும் சொல்லவும் ஆகாது என ஆணையிட்டார்.

போர்எழுகை அறிவிக்கப்பட்டபோது காந்தாரத்திலிருந்து மைந்தர்கள் அஸ்தினபுரிக்கு வந்தனர். அவர் துரியோதனனிடம் மாடத்தில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது ஏவலன் வந்து காந்தார இளவரசர்கள் வந்திருப்பதை அறிவித்தான். அவர் அவர்களை மேலே வர ஆணையிட்டார். ஏவலன் அறிவித்த பின் உள்ளே வந்து நின்றவனைக் கண்டு ஒருகணம் அவர் திகைத்தார். அவர் உருவமே இளமைகொண்டு நின்றதைப்போல் இருந்தான் உலூகன். துரியோதனன் வெடித்து நகைத்தபடி எழுந்து “மாதுலரின் தனியுருவம்! அதே தோற்றம்!” என்று சொல்லி உலூகனை அள்ளி தோளுடன் சேர்த்து அணைத்து முதுகில் அறைந்தான். துச்சாதனனிடம் “மாதுலரையே ஒருமையில் அழைத்து வசைபாடுவதற்கான வாய்ப்பு, இளையோனே” என்றான்.

துச்சாதனன் சிரிக்க கௌரவர் உடன் இணைந்துகொண்டார்கள். விருபாக்ஷனும் ரக்தாக்ஷனும் ஸ்ரீகரனும் புஷ்கரனும் புஷ்பனும் விந்தனும் உத்பவனும் உள்ளே வந்தனர். “மாதுலர் ஆடியில் பெருகிவிட்டாரா என்ன?” என்றான் துரியோதனன். “ஆடியில் பெருகுவதற்கான உரிமை நமக்கு மட்டும் உள்ளதல்ல” என்றான் சுபாகு. மைந்தர்களை கௌரவர்கள் அள்ளித் தழுவிக்கொண்டனர். துர்மதனும் துச்சலனும் சேர்ந்து விந்தனை தூக்கி வீச துச்சகனும் துர்மர்ஷணனும் சேர்ந்து பிடித்துக்கொண்டார்கள். “மது! யவன மது!” என்று துர்முகன் கூச்சலிட்டான். “அவர்கள் இளையோர்” என்று சுபாகு சொன்னான். “ஆம், ஆகவேதான் யவன மது… முதிர்ந்தவர்களுக்கெல்லாம் பீதர் மது” என்றான் துர்முகன். “இன்று இவர்பொருட்டு நாம் உண்போம். இவர்களுடன் உண்போம்! நம் மாதுலர் விழுந்து உடைந்து எட்டு துண்டுகளாகிவிட்டார்.” கௌரவர்கள் ஓசையெழுப்பி நகைத்தனர்.

சகுனி திகைத்துப்போயிருந்தார். அக்கணம் மகிழ்வுக்குரியதாகக்கூட தோன்றவில்லை. ஒருவகையான பதைப்பே உள்ளத்தை நிறைத்திருந்தது. தீயது எதையோ எதிர்நோக்குபவர்போல. உலூகன் அவரை குனிந்து வணங்கினான். சகுனி அவன் தலையை வெறுமனே தொட்டார். மைந்தர்கள் ஒவ்வொருவராக வணங்க ஒன்றே மீளமீள நிகழ்வதுபோலத் தோன்றியது. அவர் உள்ளம் தவித்துக்கொண்டே இருந்தது. “மகிழலாம், மாதுலரே. நீங்களொன்றும் காம ஒறுப்பு கொண்ட முனிவர் அல்ல. அவர்களை ஈன்றது பழியும் அல்ல” என்றான் துரியோதனன். அவர் உதடுகள் நெளிய பொய்ப்புன்னகை கோட்டினார். அன்று உணவுக்களியாட்டில் அவர் கலந்துகொள்ளவில்லை. “இன்று எனக்கு பணிகள் இருக்கின்றன. மைந்தருடன் நீங்கள் களியாடுங்கள்” என்றபடி தன் அரண்மனைக்கு திரும்பினார். கணிகரை சந்திக்கலாம் என எண்ணியே வந்தார். ஆனால் அவரை சந்திக்கத் தோன்றவில்லை.

தன் தனியறைக்குச் சென்று அடைத்துக்கொண்ட பின்னரே ஆறுதலை உணர்ந்தார். என்ன நிகழ்கிறது என தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். ஏன் அஞ்சுகிறேன்? மிகக் கொடியது ஒன்று உடனெழுந்து வந்துகொண்டிருப்பதுபோல். ஒன்றுமில்லை. வெறும் அச்சம். நான் உள்ளூர அச்சம்கொண்டவனே. அதை பிற எவரைவிடவும் நான் அறிவேன். ஒன்றுமில்லை. அன்று அவர் மஞ்சத்தில் படுத்துக்கொண்டு அறையின் இருளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். கணிகரின் நினைவெழுந்தது. உடனே உள்ளம் உலுக்கிக்கொண்டது. அவர்களை அரண்மனைக்கு வரவழைக்கலாகாது என முடிவெடுத்தார். அவர்களை கணிகர் பார்க்கலாகாது. அவர்கள் கணிகரை அறியவேகூடாது.

மறுநாளே அவர் தன் மைந்தர்கள் அஸ்தினபுரியின் மறுபக்கச் சோலையில் இளைய கௌரவர்களுடன் தங்கவேண்டும் என்று ஆணையிட்டார். அதன்பின் அவர் அவர்களை பார்க்கவில்லை. அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என உசாவவும் இல்லை. அவர்கள் கௌரவ மைந்தர்களுடன் இணைந்து போர்பயில்கிறார்கள், விளையாடுகிறார்கள் என்று செய்தி வந்தது. அவருடைய உள்ளத்தை மீண்டும் அரசியல் முழுமையாக ஆட்கொண்டது. எப்போதேனும் அவர்களைப் பற்றி துரியோதனனோ துச்சாதனனோ பேசுகையில் அவர் அச்சொற்களை கேட்காதவர்போல் இருந்தார். ஒருசொல்லும் பேசப்படவில்லை என்றாலும் கணிகர் அவர் உள்ளத்தை அறிந்தார். அவர் மைந்தரைப் பற்றி எதுவுமே உசாவவில்லை.

பின்னர் ஒருநாள் அவனை அவர் அப்பால் நோக்கினார். அவனும் இளையோரும் புரவிகளில் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அவனை நோக்கும்போதெல்லாம் ஏன் தன் உள்ளம் அதிர்வடைகிறது என அவர் வியந்தார். பொழுதில்லை என்னும் எண்ணம் உடனே உருவாகியது. பிறிதொருமுறை இவனை இவ்வண்ணம் நான் பார்க்கவியலாமல் ஆகக்கூடும். இன்று பேசாமல் விட்டவை என்றுமே சொல்கொள்ளாமலாகக்கூடும். ஏவலனை அனுப்பி அவனை வரவழைத்தார். “நீயும் இளையோரும் இனி என்னுடன் இருங்கள்” என்றார். அவன் மறுமொழியாக தலைவணங்கினான். அன்றே ஏவலரிடம் கணிகர் அரண்மனைக்கு வரவேண்டியதில்லை என்றும் தேவையென்றால் அமைச்சுநிலையில் அவரை தானே சந்திப்பதாகவும் ஆணையிட்டார்.

அதன்பின் மைந்தர்கள் அவருடைய அரண்மனையிலேயே இருந்தனர். அவர் அவர்களுடன் பொழுது செலவிட விழைந்தார். உரையாட எண்ணினார். ஆனால் அதற்கான சூழலே அமையவில்லை. ஆயினும் அரண்மனையில் அவ்வப்போது அவர்கள் கண்களில் ஊடாடுவதே அவருக்கு நிறைவளிப்பதாக இருந்தது. இரவில் துயில்கையில் ஒவ்வொருமுறையும் அவர்களின் நினைவெழுந்தது. அருகே அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணிக்கொள்வது உள்ளத்தை மென்மையாக்கியது. அவர்களை எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் தன் முகம் புன்னகைப்பதை அவர் உதடுகளின் விரிவிலிருந்து உணர்வார்.

உலூகனின் அமைதியை உணர்ந்தபின் ஒருநாள் அவர் அவனிடம் “நீ உன் அன்னையை நினைவுறுகிறாயா?” என்றார். அவன் இல்லை என தலையசைத்தான். “நினைவிலெங்கும் அவள் முகம் இல்லையா?” என்றார். அவன் இல்லை என்று மீண்டும் தலையசைத்தான். “அறிவிலி, நீ நாவெடுத்தே எனக்கு மறுமொழி உரைக்கலாம்!” என்று சகுனி கூவினார். அவன் உறைந்த விழிகளுடன் நின்றான். அவர் மெல்ல தணிந்து “உன் அன்னையின் சொல்லின்மை உன்னில் கூடியிருக்கிறது…” என்றார். அவன் விழிகளில் மாற்றம் ஏதும் இருக்கவில்லை. “உன் உடல் என்னுடையது. அதற்குள் தன்னை நிரப்பி என்னிடம் அளித்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறாள் அவள்” என்றார் சகுனி. அவனுடைய வெற்றுவிழிகளை சிலகணங்கள் நோக்கிவிட்டு “செல்க!” என்றார். அவன் தலைவணங்கி வெளியே சென்றான்.

அவன் செல்வதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய அதே உடல். அதே அசைவுகள். ஆனால் அவன் அவர் அல்ல. ஒருகணம் அவன்மேல் எழுந்த வெறுப்பைக் கண்டு அவருடைய அகம் அஞ்சியது. உடனே அவன்மேல் பேரன்பு எழுந்து மூடிக்கொண்டது. அவனை அருகே அழைத்து நெஞ்சோடு தழுவிக்கொள்ளவேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் சென்று மறைந்தபின் அவன் காலடி பட்ட தரை என தன் நெஞ்சை உணர்ந்தார்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 23

சகுனி களத்தில் தேரில் நின்று அம்புதொடுத்து போரிட்டபடி தன்னை இருபுறமும் பின்தொடர்ந்து காத்து வந்த மைந்தர்களை பார்த்தார். வலப்பக்கம் விருகனும் இடப்பக்கம் உலூகனும் வழிநடத்த மைந்தர்கள் விருபாக்ஷனும் ரக்தாக்ஷனும் ஸ்ரீகரனும் புஷ்கரனும் புஷ்பனும் விந்தனும் உத்பவனும் வந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்களின் அம்புகளால் அமைக்கப்பட்ட வேலிக்குள் அவர் சென்றுகொண்டிருந்தார். எதிரே வந்த அம்புகளில் பெரும்பாலானவை அவருடைய மைந்தரின் அம்புகளால் தடுக்கப்பட்டன. உலூகனின் அம்புகள் விசையும் விரைவும் கொண்டவை. விருகனின் அம்புகள் எடைமிக்கவை. அவை எதிரம்புகளை வெல்வதன் சிறிய மணியோசைகள் அவரை சூழ்ந்திருந்தன.

களத்திற்கு வந்த முதல் நாளே அவர் தன் மைந்தர்களை தன் பாசறைக்கு அழைத்து அவர்கள் தன் மெய்க்காவலராகவோ புறங்காப்பவராகவோ எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டார். பெரும்பாலான பொழுதுகளில் படைகளுக்குப் பின்புறம் முழுப் படையையும் நோக்கி ஆணையிடும் இடத்தில் அவர் இருந்தமையால் அவர்களும் போர்முனைக்கு அரிதாகவே சென்றனர். ஆகவே பதினேழு நாள் போரிலும் அவர்கள் உயிர்பிழைத்திருந்தனர்.  ஒருவர்கூட உடற்குறை இல்லாமல் எஞ்சினர். ஆனால் அவர்கள் அக்களத்தில் இருப்பதை கௌரவப் படையில் எவருமே தனித்துணரவில்லை. சகுனியின் நிழல்கள் என்றே அவர்கள் தோன்றினார்கள். ஒருமுறையேனும் அவர்கள் அவைகளில் தங்களை காட்டியதில்லை. களத்திலும் தனித்து வில்லுடன் எழவும் இல்லை.

முதல் நாளுக்குப்பின் சகுனியே அவர்களை முற்றாக மறந்தார். அவர்கள் அவரிடமிருந்து தனி ஆணைகள் எதையும் பெறவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் போர் முடிந்து அவர் தேர் திருப்பி கௌரவப் படைகளுக்குள் நுழையும்போது உடன் வந்து அவருடைய பாசறைக்கு அருகிலேயே நின்று பின்னர் திரும்பி தங்கள் பாசறைகளுக்கு சென்றனர். எப்போதுமே அவரிடம் சொல்ல அவர்களிடம் ஏதுமிருக்கவில்லை. பதினேழாம் நாள் போர் முடிந்த அன்று இருளில், மழையின் ஈரத்தில் கால்பழக்கத்தால் தன் பாசறை இருந்த இடம் நோக்கி சென்று தன்னியல்பாக அங்கு பீடத்தை தேடிய பின்னரே வெற்றிருளை சூழ உணர்ந்து திடுக்கிட்டபோது சகுனி தன் மைந்தரை நினைவுகூர்ந்தார். அவர் உடலுக்குள் இருந்து ஓர் உடல் எழுந்து வந்து அருகே நிற்பதைப்போல அவ்வெண்ணம் அருகே இருப்புணர்த்தியது.

விழிகளை சூழ ஓட்டி இருளுக்குள் மெல்லிய முழக்கமென நிறைந்திருந்த கௌரவப் படையை கூர்ந்து நோக்கினார். அதற்குள் அவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று உள்ளம் துழாவியது. முந்தைய நாள் அவர் போர்முகப்பிலிருந்து திரும்பியபோது அவர்கள் உடனிருந்தார்களா என்று அவர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ஒருவேளை முந்தைய நாட்களிலேயே அவர்களில் சிலர் களம்பட்டிருக்கவும் கூடும் என்ற எண்ணம் எழுந்ததும் அவர் உளம் அதிர்ந்தார். பின்னரே அது எவ்வளவு பொருத்தமற்ற உளஓட்டம் என்று உணர்ந்து நீள்மூச்செறிந்தார். மைந்தர்களில் எவரேனும் களம்பட்டிருந்தால் உறுதியாக அவரிடம் அவர்கள் தெரிவித்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு நீர்க்கடனும் அனற்கடனும் ஆற்ற அவரை அணுகியிருப்பார்கள்.

அவ்வெண்ணம் எழுந்ததும் மீண்டும் அவர் உடல் மெய்ப்பு கொண்டது. பதினேழாம் நாள் போரின் அந்தியில் களத்திலிருந்தவர்கள் எவரின் பெயர்களும் தனித்து உரைக்கப்படவும் இல்லை, அவர்களின் உடல்கள் தனித்து அறியப்படவும் இல்லை. களம் நிறைத்து கொழுந்தாடி எழுந்த பெருஞ்சிதையில் அவருடைய மைந்தர்களும் ஆகுதியாகியிருக்கக்கூடும். அந்த இரவு அவ்வெண்ணத்துடன் அவரால் அமர்ந்திருக்க இயலவில்லை. எழுந்து இருளுக்குள்ளேயே தலையை அசைத்தபடியும் சுட்டு விரல் அசைத்தும் தனக்குத்தானே பேசியபடியும் சுற்றி நடந்தார். அப்போது தன் மைந்தரை தன்னை வந்து சந்திக்கும்படி ஆணையிட எந்த வழியும் இல்லை. ஒலிகள் எதுவும் கேட்கப்படவில்லை. ஒளியால் இடப்படும் ஆணைகளை எவரேனும் நோக்குகிறார்களா என்றும் தெரியவில்லை.

வேறு வழியில்லை. மறுநாள் போருக்கெழும் வரை காத்திருந்தே ஆகவேண்டும். மீண்டும் சென்று அமர்ந்துகொண்டு தலையை அசைத்தார். சற்று நேரம் கழித்தே இல்லை இல்லை என்று தான் தலையசைத்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். கண்களை மூடி இமைகளுக்குள்ளும் அதே இருளை உணர்ந்தார். என் மைந்தருக்காக அஞ்சுகிறேனா என்ன? இக்களத்தில் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் இளைஞர் களம்பட்டனர். அரசமைந்தர் வீழ்ந்தனர். என் நெஞ்சிலும் தோளிலும் தூக்கி வளர்த்த கௌரவர்களும் அவர்களின் மைந்தர்களும் வீழ்ந்தனர். எவருடைய இறப்பும் என்னை துயரடையச் செய்யவில்லை. ஓர் இறப்புச் செய்தி செவியில் விழுந்ததுமே அதன் பொருட்டு எவர் எவ்வண்ணம் உணரக்கூடும், படைகளில் அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்பதையன்றி பிறிதொன்றை நான் எண்ணியதே இல்லை.

துரியோதனனுக்கு நிகராக அவர் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்த துச்சாதனனின் இறப்புகூட சற்றும் உள உலைவை உருவாக்கவில்லை. இறந்த துச்சாதனனை நினைவுகூரும்போதுகூட அவன் எங்கோ இருந்துகொண்டிருக்கிறான் என்ற உள மயக்கை அடைந்தார். அக்களத்தில் அவர்கள் அனைவரும் விழக்கூடும் என்று முன்னரே தெரிந்திருக்குமோ தனக்கு என்று ஒரு முறை அவர் எண்ணியதுண்டு. அது எப்படி தெரியக்கூடும் என்று உள்ளம் வியந்தாலும் இல்லை மெய்யாகவே தோன்றியிருந்தது என்று பிறிதுளம் அழுந்த மென்குரலில் கூறிக்கொண்டும் இருந்தது. இவர்களை வைத்து ஆடினேன். இழப்பெனத் தெரிந்தே. என் எல்லையை காணும்பொருட்டு. இல்லை அவன் எல்லையை காணும்பொருட்டு. இவ்விழப்புகளை அமைத்தவன் அவன்.

ஆனால் என் மைந்தருக்காக துயர்கொள்கிறேன். என் மைந்தர்! என் மைந்தர்! என் மைந்தர்! இன்று என் அகத்தே அரற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன். முன்பு இச்சொற்கள் என் மூச்சுக்கு அடியில் ஓசையின்றி ஓடிக்கொண்டிருந்தன. என் மைந்தர். அவர்கள் இறந்தபின் நான் வாழ முடியாது. ஏனென்றால் அவர்களே நான். எத்தனை இழிவு! அளவிலாச் சிறுமை இவ்வெண்ணம். ஆனால் இச்சிறுமை இல்லாத எவரேனும் உள்ளனரா என்ன? இப்போரே இங்கே இருக்க, ஆழப் பதிய, என்னை அறிய, என்னைக் கடக்க, எஞ்சவிட்டுச்செல்ல நான் நிகழ்த்துவது. நான் நான் நான் என நான் அரற்றாத நாளில்லை. நான் என்பதன் மறுவடிவல்லவா என் மைந்தர். மைந்தரையும் களமிறக்கிப் பொருதுபவன் தன்னைவிடப் பெரிய ஒன்றின்பொருட்டு நிலைகொள்பவன். எனில் துரியோதனன் அத்தகையவனா என்ன?

அத்தகைய உளப்பிளவுகளும் அகத்திசையழிவுகளும் நிகழ்கையில் உடனடியாக எழுந்து உடலை விரித்து காலை சற்றே அசைத்து முன்னால் நீட்டி வைப்பது அவருடைய பழக்கம். காலின் புண்ணிலிருந்து எழுந்து அலையலையாக உடலைத் தாக்கும் வலி அவருக்குள் இருக்கும் உளக்குலைவு அனைத்தையும் தொகுத்து கூர்கொள்ளச் செய்துவிடும். நீரில் வீசப்படும் வலை ஒற்றைச்சரடில் இழுபட்டு அம்புமுனை எனக் குவிந்து எழுவதுபோல. வலி ஓர் ஊழ்க நுண்சொல் என அவர் உள்ளத்தை ஒருங்கிணைத்தது. அதன் தாளம் அவர் எண்ணங்களின் ஒழுங்காக மாறியது. இந்த வலி என் தோழன். என் வழிகாட்டி. என்னுடன் உருமாறி வந்து அமைந்திருக்கும் எனக்குரிய தெய்வம்.

என்றேனும் இந்த வலி அகலுமென்றால் உளம் சிதறி நான் பித்தனாகிவிடக்கூடும். விண்ணுலகு செல்கையில் அனைத்து வலிகளும் அகன்றுவிடும் என்பார்கள். இவ்வலி இன்றி அங்கு பிறிதொருவனாக இருப்பேன். என் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் இந்தச் சுளிப்பு மறைந்திருக்கும். நறுமணங்களையும், இனிய வண்ணங்களையும், மெல்லிசையையும், இன்சுவைகளையும், நுண்ணிய அழகுகளையும், உயர்ந்த எண்ணங்களையும் அறிபவனாக மாறியிருப்பேன். ஆனால் இப்போதுபோல இலக்கு தேரும் அம்பென முந்தும்கூர் கொண்டிருக்க மாட்டேன். சிதறிப்பரவி வெற்று அலையென்றாகி இருப்பேன். அது சகுனி அல்ல. சகுனி என எழுந்தமைக்கு முன்பிருந்த வடிவம். சகுனி இங்கே இவ்வண்ணம் திரண்டவன். அரவுப் பல்லில் ஆலம் திரண்டதுபோல். இன்று நான் என எண்ணுவது என் குவியத்தை. என் இலக்கு அது. என் பசி அது. கரிய மூக்கு நுனியால் இழுத்துச் செல்லப்படும் குருதிமணம் பெற்ற பாலைவன ஓநாய் நான்.

தன்னுள்ளிருந்த அந்த நஞ்சை ஓநாய் எனக்கு அளித்துவிட்டிருக்கிறது. அதன் வயிற்றில் எரியென கொதித்து, நாவில் நீரென ஊறுவது. பற்களில் ஒளி கொள்வது. கண்களில் கூர் கொள்வது. செவிகளில் குவிந்து நுனியசைவது. வாலில் நெளிவது. கால்களில் காற்றை அறியச் செய்வது. அவர் அந்த ஓநாயை அருகிலெனக் கண்டார். அது இருளுக்குள் அவரை நோக்கியபடி நின்றிருந்தது. அதன் மயிர்ப்பிசிறுகள் காற்றில் அலைபாய்ந்தன. மிக மெல்ல அது முனகியது, யாழ்நரம்பு காற்றில் அதிர்வதுபோல கேட்கும் கேளாச் சிற்றொலி. அதன் நஞ்சு என்னை வாழவைக்கிறது. அதன் அருள் என்னை ஆற்றல்கொண்டவனாக ஆக்கியது. இப்புவியை நஞ்சுகளே ஆக்கி ஆட்டுவிக்கின்றன. விண்ணூர்பவனின் துயில் தாங்கும் நஞ்சு. ஆலகாலனின் கழுத்தமைந்த நஞ்சு. வாசுகியின் நா நிறைத்த நஞ்சு. நான்முகனின் எழுத்தாணிக்கூரிலும் அந்நஞ்சே வாழ்கிறது.

தன்னை புறவயப்படுத்திக்கொள்ளும் பொருட்டு சூதாடுவது அவர் வழக்கம். நிலையழியும் போதெல்லாம் நாற்களத்தைப் பரப்பி கரு நிரத்துவார். பருவடிவில் நாற்களமும் கருக்களும் இல்லாதபோது விழி மூடி எண்ணத்திலேயே களம் பரப்பி காய்விரித்து முழுமையாக ஆட அவரால் இயலும். போர் சூழ்ந்தபின் நாற்களமாடல் முற்றாகவே அவர் உள்ளத்திலிருந்து மறைந்துவிட்டது. முதல்முறையாக குருக்ஷேத்ரத்தைப் பார்த்த அக்கணமே அது அகன்றது என எண்ணிக்கொண்டார். மீண்டும் எண்ணி எண்ணி அதை எடுக்கையில்கூட ஆழத்திலிருந்து வெறுமனே அச்சொல் மட்டுமே எழுந்து வந்தது. எப்பொருளும் அளிக்காத ஓர் ஒலியென அது அவர்முன் கிடந்தது.

அவர் மீண்டும் தன் மைந்தரை நினைவுகூர்ந்தார். அவர்கள் எப்படி அவர் விழிகளுக்குத் தெரியாதவர்களாக ஆனார்கள்? அவர் அவர்களிடம் பேசுவதே இல்லை. அவர்களும் பேசாதபோது நடுவே திரண்ட அமைதி இரு சாராரிலும் குடியேறியது. விழிகளும் முகமுமே அவர்கள் பேசிக்கொள்ள போதுமானதாக ஆகியது. உலூகனின் ஓசையின்மையை அவர் முதலில் உணர்ந்தது ஒருமுறை அவனுடன் காட்டிற்குள் வேட்டைக்குச் செல்கையில். கங்கைக்கரைக் காட்டில் அவர் புரவியில் அம்புடன் ஒரு சிறுத்தையைத் தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அது அவரை முன்னரே உணர்ந்துவிட்டிருந்தது. ஆகவே முழுமையாகவே புதர்களுக்குள் உடல்மறைத்து புழுவைப்போல ஊர்ந்து சென்றது. செவிகூர்ந்தால் மட்டுமே அதன் உடல் மண்ணில் உரசும் ஒலி கேட்டது. அது அவரையும் ஓசையற்றவராக ஆக்கியது.

ஒருகணத்தில் முற்றிலும் தனிமையை உணர்ந்து திடுக்கிட்டு திரும்பிப்பார்த்தபோது உலூகன் தன் பின்னால் உடனிருப்பதை கண்டார். மைந்தன் உடனிருக்கையில் தந்தை உணரும் தனிமை ஒன்று உண்டென்பதை அப்போது உணர்ந்தார். அவன் விழிகளை பார்த்தபோது அதிலும் தன் இருப்பை காண இயலாது திகைத்து பின்னர் “நீ உடனிருந்தாயா?” என்றார். ஆம் என அவன் முகக்குறி காட்டினான். “உன் புரவிக்குளம்படிகளைக்கூட நான் கேட்கவில்லை” என்றார். அதற்கும் அவன் மறுமொழி ஏதும் சொல்லவில்லை. பின்னர் திரும்பி புரவியை ஓட்டியபோது அவன் உடன் வருகிறானா என செவி கூர்ந்தார். புரவிக்குளம்படியின் சீரான தாளம் மட்டுமே இருந்தது. ஒரு மானுடன் தொடர்வதன் உளப்பதிவு எதுவும் உருவாகவில்லை.

விந்தைதான்! இது என் உள மயக்கு போலும். மானுடர் இருப்பை மானுடர் உணரும் நுண்புலன் ஒன்று உண்டு. முற்றிருளில், முற்றிலும் ஓசையின்றி, மணமின்றி, காற்றசைவின்றி ஒருவர் அணுகினால்கூட மானுடர் எவ்வண்ணமோ அதை உணர்ந்துவிடமுடிகிறது. இவனை என்னால் உணர முடியவில்லை என்றால் இவன் பயின்றிருப்பது ஏதோ ஒன்று உண்டு. இவன் குடியில் அசுரக் குருதி உள்ளது. அசுரர்களும் அரக்கர்களும் கந்தர்வர்களிடமிருந்து கற்ற கலைகளில் ஒன்று அறியாது தொடர்தல், மறைந்து அருகிருத்தல். எனில் எப்போதும் இவன் என்னுடன் இருக்கிறானா? நான் சற்றுமறியாமல்?

அன்று மீளமீள காட்டிற்குள் அவன் இன்மையென தன்னுடன் இருப்பதை பல கோணங்களில் அவர் உய்த்தறிந்துகொண்டிருந்தார். பின்னர் உளச்சோர்வும் விலக்கமுமாக அதை உறுதி செய்தார். அவன் இன்மை என்றே ஆகக் கற்றவன். பின்னர் பல முறை தனியறைகளில், அவைகளில் இன்மை என்றே அவன் இருப்பதை உணர்ந்தபின் ஒருமுறை அவனிடம் கேட்டார் “நீ முற்றமைதி கொண்டிருக்கிறாய். உன் விழிகளாலேயே பெரும்பாலும் பேசுகிறாய். ஏன்?” அவன் தலைவணங்கி உதட்டசைவால் அறியேன் என்றான். “நீ உடனிருப்பதை நான் உணர்வதே இல்லை.” உலூகன் அதற்கும் விழிக்குறியே காட்டினான். “நீ என்னை தொடர்கிறாயா? என்னை ஒற்றறிகிறாயா?” அவன் வெறுமனே நோக்க அவர் அவன் விழிகளை சிலகணங்கள் நோக்கிவிட்டு விழிவிலக்கிக் கொண்டார்.

அதன் பின்னர் ஒருநாள் அவனுடைய முகக்குறி நினைவிலெழுந்தபோது அது மிக அணுக்கமானது என்பதை உணர்ந்தார். மிக நன்கறிந்தது அது. ஆம், அதுதான். ஏன் அதை இத்தனை நாள் உணராமல் போனேன்? அந்த அமைதி அவன் அன்னையிடமிருந்து வந்தது. அவளில் எஞ்சியிருப்பது.

 

உலூகனின் அன்னையை ஒருமுறை கங்கைக்கரையில் வேட்டைக்குச் சென்றபோது அவர் பார்த்தார். அதுவரை அவருக்கு பெண்கள் எப்போதாவது தேவைப்படும் இளைப்பாறலாக மட்டுமே இருந்தனர். அவருடைய மஞ்சத்தறைக்கு வந்து சென்ற பெண்களின் முகங்களை அவர் நினைவுகூர்ந்ததே இல்லை. வேறெப்போதாவது அவர்களை நேரில் பார்க்கையில் அவர்களின் விழிகள் கணம் ஒளிர்ந்து மறையும் அறிமுகம்கூட அவருக்கு எதையும் நினைவுறுத்துவதில்லை.

ஒருமுறை அவருடன் இருந்த பரத்தை முன்னரே பலமுறை அவர் அவளிடம் வந்ததைப்பற்றி கூறியபோது துணுக்குற்று “உன்னிடமா? எப்போது?” என்று அவளிடம் கேட்டார். அவளை அச்சொற்கள் புண்படுத்த அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தாள். “சொல், உன்னிடமா? நானா?” என்றார். அவள் துயருற்றவள் என புன்னகைத்தாள். அவர் ஏளனமாக நகைத்து “எனக்கு உன் ஆத்மா தேவையில்லை. அதை நான் புணரமுடியாது” என்றார். அவள் விழிகளில் மிக மெல்லிய நஞ்சு குடியேறியது. அப்போது அவர் அதை உணரவில்லை. அவள் புன்னகைக்கிறாள் என்று தோன்றியது. புன்னகை அவள் முகத்தில் இல்லை என்றும் தெரிந்தது. பின்னர் அதை பேசுகையில் கணிகர் சொன்னார் “பெண்டிரிடம் உள்ளது அந்த நச்சுப்பூமுள். பரத்தையர் அதை படைக்கலமாக்கும் கலையை பயின்றவர்கள்.”

அவர் “ஏன் நகைக்கிறாய்?” என்றார். அதன் பின்னரே அவள் புன்னகைத்தாள். “சொல்” என்றார். “இவ்வண்ணம் சொல்பவர்கள் பெண்களின் உடல் சலித்து ஆத்மாவை தேடி அலைவார்கள். பெண்ணுக்கு முன் மண்டியிடுவார்கள். அவள் காலடியை தலைசூடுவார்கள்.” சகுனி ஒருகணம் திகைத்தபின் உரக்க நகைத்து “தீச்சொல் இடுகிறாய் அல்லவா?” என்றார். “இல்லை, அவ்வாறு நிகழ்கையில் என்னை நினைவுகூர்க!” என்றாள். அவர் அவளை கூர்ந்து நோக்கி அமர்ந்திருந்தார். “உடலைப் புணரவே இயலாது காந்தாரரே, ஆத்மாவை மட்டுமே புணரமுடியும். ஒருகணமேனும் பெண் ஆத்மாவை உங்களுக்கு அளிக்கவேண்டும். உடலை மட்டுமே புணர நேர்ந்தால் ஆண்கள் தங்கள் உடலை வெறுப்பார்கள். கசந்து தசையுருகி அழிவார்கள்” என்றாள்.

சகுனி ஏளனத்துடன் “உன் ஆத்மாவைத்தான் அனைவருக்கும் பகிர்கிறாயா என்ன?” என்றார். “ஆம், ஒரு துளியையேனும்… அவ்வாறன்றி இவ்வாழ்வில் சித்தம் பிறழாமல் திகழமுடியாதென்று புரிந்துகொண்டேன்” என்றாள் அவள். சகுனி “நன்று. ஊருணி என உன் ஆத்மாவை உணர்கிறாய் போலும்” என்றார். “ஆம், அல்லது முலையூட்டும் அன்னை என” என்றாள். சகுனி அவளை மேலும் ஏளனம் செய்ய எண்ணினார். ஆனால் சொற்கள் எழவில்லை. அவள் அவர்மேல் முழு வெற்றியை விழைந்தாள். “சென்றமுறை வந்தபோது நீங்கள் பின்னிரவில் வலியால் முனகினீர்கள். அறைக்குள் ஓர் ஓநாய் இருப்பதாக கனவில் உரைத்தீர்கள். அன்று நான் அடைந்த கனிவாலேயே உங்களை இன்று நினைவுகூர்ந்தேன்.”

அந்நிகழ்வை அவர் மறந்துவிட்டார். ஏனென்றால் அது பெண்ணின் ஆணவம் சிறுமைகொண்டமையால் எழுந்த சொல் என அவரிடம் கணிகர் சொன்னார். “மெய்யாகவே அப்பெண் சற்றே அன்னை. இல்லையேல் உங்களை என்றுமென கசந்துபோகச் செய்யவும் அவளால் இயலும்.” சகுனி பெண்கள் தன் வாழ்வில் ஒருபோதும் ஊடுருவப்போவதில்லை என்றே எண்ணியிருந்தார். புராணகங்கைக்குள் தனித்து வேட்டைக்குச் செல்வது அவருடைய இயல்பு. அப்போது அவருடைய உள்ளம் பறப்பதை போலிருக்கும். தன் உள்ளத்தை எப்போதும் எடைமிக்க பாறாங்கல்லென தன் உடலை அழுத்தி மண்ணோடு நிறுத்தியிருக்கும் ஒன்றாகவே அவர் உணர்ந்திருந்தார். புரவியில் விசைகொண்டு செல்கையில் மட்டும் அது உடலிலிருந்து எழுந்து மேலாடைபோல் காற்றில் பறக்கும். பின்னர் நெடுந்தொலைவுக்கு அப்பாலென சென்று சிறகடித்து உடன்வரும். அவ்வப்போது அவரை விட்டுவிலகி எங்கோ சென்றுவிடும்.

உள்ளம் இல்லாதிருக்கும் அத்தருணங்களின் விடுதலைக்காகவே அவர் புரவியை அதன் உச்சவிசையில் செலுத்த விழைந்தார். ஆனால் அஸ்தினபுரியின் எத்தெருவிலும் அவரால் அவ்வண்ணம் புரவியில் செல்ல இயல்வதில்லை. நகரம் பல்லாயிரம் கண்களுடன் அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. புராணகங்கையின் காந்தாரக் குடியிருப்புகளுக்கு அப்பால் அதன் புல்வெளிப்பரப்பும் மென்சதுப்பு நிலமும் முற்றாகவே விழிகள் அற்றவை. புரவியில் விரைந்து சென்று அது காலோய்ந்து நிற்கையில் தானும் மூச்சிரைக்க மீண்டு வரும்போது காலிலிருந்து வலி மாறா ஊழ்கநுண்சொல் என ஒலிக்கத்தொடங்கும். அத்தனை பொழுது அது தன்னை கைவிட்டிருந்தது என்றுணர்கையில் நிறைவும் ஏக்கமும் ஒருங்கே எழும்.

அவ்வாறு கங்கையின் கரையில் புரவி ஓய்ந்தது. அதை மென்சேற்றில் நடக்கவிட்டு நாணற்பரப்பைக் கடந்து கரைப்பாறையொன்றின் மேல் ஏறி நின்றார். வியர்வை சொட்டும் புரவிமீது உடல் அனல் அடங்க அமர்ந்திருந்தபோது எதிரில் சதுப்புக் கரையில் தூண்டில் வீசி அமர்ந்து மெல்ல பாடிக்கொண்டிருந்த இளம்பெண்ணொருத்தியை அவர் கண்டார். புரவியின் காலடி ஓசைகளைக்கூட கேட்காமல் அவள் தன் பாட்டில் ஆழ்ந்திருந்தாள். பொருள் துலங்காத காட்டுமொழிப் பாடல். அவளிட்ட தூண்டில்மிதவை சற்றே தழைந்தது. அவள் “ஓ! ஓ!” என ஒலியெழுப்பி கழை தழைத்து மீன் இரைவிழுங்கி அகல இடமளித்தாள். பின்னர் கழையை இழுத்தபடி எழுந்தாள். கழை சுழன்றெழ வெள்ளி மீனொன்று காற்றில் துள்ளித் துள்ளிப் பறந்து சேற்றில் வந்து விழுந்து வாலை அறைந்து எழுந்து நடமிட்டது.

அவள் எழுந்து சிறுமியைப்போல் கைவீசி நடனமிட்டாள். கூச்சலிட்டு நகைத்தாள். பின்னர் அந்த மீனை எடுத்து வாலைப்பற்றி வெயிலில் காட்டி திருப்பிப் திருப்பிப் பார்த்து சிரித்தாள். அவள் முழங்கை அளவுக்குப் பெரிய மீன். வெள்ளிவாளுறை போன்ற செதுக்குகள் கொண்டது. இரு நீலமணிகள் என விழிகள். அதை கூடையில் வைக்கும்பொருட்டு திரும்பியபோது பாறை மேலிருந்த அவரைக் கண்டு புருவம் சுருங்க கூர்ந்து நோக்கியபின் மீனை மூங்கில் கூடையில் இட்டுவிட்டு “யார்?” என்றாள். அஸ்தினபுரியில் ஒருவர் அவ்வாறு தன்னை கேட்க முடியுமென்பதை அவர் அப்போதுதான் உணர்ந்தார். “நீ யார்?” என்று அவர் அவளிடம் கேட்டார். “நான் நீங்கள் யாரென்று முதலில் கேட்டேன்” என்று அவள் சொன்னாள். தூண்டிலையும் கூடையையும் எடுத்துக்கொண்டு சரிவில் மேலேறி வந்து நின்று “இந்தக் காட்டிற்குள் புரவியில் எவரும் வருவதில்லை” என்றாள்.

“நீ இங்கிருக்கிறாயா?” என்றார். “ஆம், என் அன்னை இக்காட்டில் இருக்கிறார்.” அவர் அவளுடைய வெண்ணிறத் தோலையும் வெள்ளி மின்னிய கண்களையும் பார்த்து “நீ காந்தாரக் குடியை சேர்ந்தவளா?” என்றார். “என் தந்தை காந்தாரர், அன்னை அசுரகுடியினள்” என்றாள். “உன் தந்தை காந்தாரப் படையில் இருக்கிறாரா?” என்று அவர் கேட்டார். அவள் “அவர் மறைந்துவிட்டார். சௌவீரர்களுடனான போரில் கொல்லப்பட்டார்” என்றபின் “நீங்கள் காந்தாரர் என்று எண்ணுகிறேன். உங்கள் தாடி பொன்னிறத்தில் உள்ளது” என்றாள். சகுனி புன்னகைத்து “உன் பெயரென்ன?” என்றார். “என்னை ஆர்ஷி என்பார்கள்” என்றபின் “என் தந்தை காந்தாரத்தில் பிங்கலசிலை என்னும் ஊரைச் சேர்ந்தவர். அங்கிருந்து காந்தாரப் படைகளுடன் இங்கு வந்தார். என் அன்னையை இங்குதான் மணந்துகொண்டார்” என்றாள்.

“உன் தந்தை பெயரென்ன?” என்று சகுனி கேட்டார். அவள் மீண்டும் நகைத்து “இப்போதும் நீங்கள் யாரென்று சொல்லவில்லை” என்றாள். “என் பெயர் சகுனி. நான் காந்தாரத்தின் இளவரசன்” என்றார். “இளவரசர் முதிய அகவை கொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்று அவள் நகைத்தாள். தன்னை அவள் நம்பவில்லையென்று தெரிந்ததும் சகுனியின் புன்னகை பெரிதாகியது. அவ்வாறு பிறிதொருவராக அவள் முன் நிற்பதில் விந்தையான ஒரு விடுதலையை அவர் உணர்ந்தார். அவர் என அவர் எண்ணிய எதுவும் அவள் முன் நின்றிருக்கவில்லை. அவரே அல்ல என அவர் எண்ணிய அவ்வுடல் மட்டுமே அவளால் அறியப்பட்டது. “நான் காந்தாரப் படையிலிருக்கிறேன். என்னை உன் தந்தைக்கு தெரிந்திருக்ககூடும். உன் தந்தை பெயரென்ன?” என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார்.

“கிலஜ குலத்தைச் சேர்ந்தவரான வஜ்ரபாகு” என்று அவள் சொன்னாள். “யானைக்கொட்டிலை அவர்தான் பேணினார்… அவருக்கு யானைமேல் பித்து மிகுதி என என் அன்னை சொன்னார். மதம்கொண்டு காணாமலான ஓர் யானையைத் தேடி காட்டுக்குள் வந்தபோதுதான் என் அன்னையை அவர் பார்த்தாராம்” என்றாள். சகுனி சிரித்து “காந்தாரர்கள் யானை மேல் தீராப் பித்து கொண்டவர்கள்” என்றார். “ஆம், இங்கிருந்து காந்தாரத்திற்கு ஆண்டுதோறும் யானைகளை கூட்டம் கூட்டமாக கொண்டு செல்வார்கள் என்று தந்தை சொன்னார். ஓரிரு ஆண்டுகளிலேயே அவை மெலிந்து தோற்கூடாரம் போலாகிவிடும். அவை இறந்த பின்னர் தோலை உரித்து கூடாரங்களாக மாற்றிவிடுவார்கள். அந்த இடத்திற்கு புதிய யானைகள் வந்து சேரும்.”

அவள் பேசுவதில் விழைவுமிகுந்தவளாகத் தெரிந்தாள். சொல்பொழிந்துகொண்டே இருந்தாள். “யானைகளுக்கு இலையும் தழையும் அன்னமும் உணவாக அளித்தால் மட்டும் போதாது. அவற்றின் கண்களுக்கு பசுமையை காட்ட வேண்டும், அவற்றின் விழிகளில் மழைக்கார் நிறைந்த வானம் தெரியவேண்டும் என்று காந்தாரர்களுக்கு புரிந்ததே இல்லை என்றார் தந்தை.” சகுனி புன்னகைத்து “உண்மை, அது இங்கு வந்த பின்னர்தான் தெரிகிறது” என்றார். “ஆனால் காந்தாரத்து ஓநாய் மழைநனைந்தால் இறந்துவிடும்.” அவள் அதை செவிகொள்ளாமல் தனக்குத்தானே சிரித்து “இங்கிருந்து செல்லும் யானைகள் அங்குள்ள கூடாரங்களைக் கண்டு யானைகள் என எண்ணி அஞ்சுவதும் அழைப்பதும் உண்டாம். யானைத்தோல் கூடாரங்கள் விழிதொடும் எல்லைவரை அங்கே விரிந்திருக்கும் என்று தந்தை சொன்னார். காற்றில் அவை உப்பித்தணிகையில் யானைகள் அசைவதுபோலத் தோன்றுமாம்” என்றாள்.

சகுனி ஓர் ஒவ்வாமையை உணர்ந்தார். அவள் அதை உணராமல் “அவர் நன்றாகப் பேசுபவர். யானைகள் அவ்வண்ணம் காந்தாரத்தில் அழிவின்மையை எய்துகின்றன என்றார்” என்றாள். அவருடைய புரவி அவர் உள்ளத்தை உணர்ந்து தும்மியபடி பிடரி சிலிர்த்துக்கொண்டு கீழிறங்கலாயிற்று. அவர் புன்னகைத்து “நன்று, என் புரவி விடாய்கொண்டிருக்கிறது” என்றார். அவள் “வருகிறேன், நானும் செல்லவேண்டும்…” என்றாள். அவர் புரவியை சரிவிலிறக்கி கங்கை நோக்கி சென்றார். அவள் துள்ளி குதித்து தனக்குத்தானே பாடியபடி காட்டிற்குள் சென்று மறைவதைக் கண்டார். தன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருப்பதை நீர் அள்ளக் குனிந்தபோது உணர்ந்தார்.

காட்டில் இருந்து திரும்பும்போது அவர் அவளையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தார். அவளைப்பற்றிய எண்ணங்கள் தன்னிடமிருந்து விலகவே இல்லை என்பதை அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைந்தபின் உணர்ந்தார். அவ்வெண்ணங்களை கூர்ந்து நோக்கியபோது அவை பொருளில்லாதவை, மிகச் சிறியவை, மீளமீள நிகழ்பவை எனக் கண்டார். ஆகவே அவை உடனே விலகிவிடும் என கருதினார். ஆனால் மிகப் பெரிய எண்ணங்கள், மிக ஆழமான உணர்வுகளே அவ்வண்ணம் விரைந்து அகல்கின்றன என்று பின்னர் உணர்ந்தார். பெரியவையும் ஆழமானவையும் முழுக்க நிகழ்ந்துவிடுகின்றன. பெய்து வெளுத்துவிடுகின்றன. சிறியவை பூமுள் என பதிந்தவை. உள்ளத்தால் வருடி வருடி வளர்க்கப்படுபவை.

ஒரு மாதம் அவர் அவளைப்பற்றிய எண்ணங்களுடன் போராடினார். போராடும்போது அது வளர்வதை உணர்ந்து உளம் ஒழிந்தார். அப்போது அது அறியாமல் பேருருக்கொண்டு எதிர்பாராதபடி எதிர்வந்து நின்றது. அவளை மீண்டும் கண்டால் அது ஒழியும் என புராணகங்கைக்குள் சென்றார். அவளைக் கண்டறிய இயலவில்லை. காணாதபோது அவள் உருவம் மேலும் தெளிவடைந்தது. ஒருவேளை இனிமேல் காணவே முடியாதோ என எண்ணியபோது தொடலாம் போலும் என அருகணைந்து நின்றது. அவள் உண்மையில் இல்லையோ, அது வெறும் விழிமயக்கோ என எண்ணியபோது பேருருக் கொண்டது. ஒரு நிலையில் அவர் வேறு எண்ணமேதும் அற்றவராக ஆனார்.

அவர் உடல் நலிந்தது. விழிகள் உள்நோக்கியவையாக ஆயின. செவிகள் சொல்கேளாமல் மூடிக்கொண்டன. அவருடைய வாயில்கள் மூடிக்கொண்டே செல்வதை கணிகர் கண்டார். “காந்தாரரே, உங்கள் உள்ளத்தில் இருப்பவள் ஒரு பெண். அவள் எவர் என்று மட்டும் சொல்லுங்கள்” என்று அவர் கேட்டார். அவர் விழிகளை நோக்கியபின் தயங்கி “அவள் பெயர் ஆர்ஷி” என்றார். அச்சொல்லை அவர் நாவால் உரைப்பது அதுவே முதல்முறை என அறிந்தார். முகம் சிவக்க மூச்சுத் திணற “அவள் பெயர் ஆர்ஷி” என மீண்டும் சொன்னார். கணிகர் நகைத்து “நன்று, சில மரங்கள் அடித்தடி முற்றிய பின் பூவிடுகின்றன” என்றார். சகுனி நாணி செவிகள் சிவந்து விழிகள் ஈரம்கொள்ள தலைதாழ்த்தினார். பின்னர் எழுந்து அங்கிருந்து அகன்றார்.

ஆனால் அன்று மாலையே அவர் கணிகரைச் சென்று கண்டார். “வருவீர்கள் என அறிவேன்… சொல்க!” என்றார் கணிகர். அவர் அனைத்தையும் சொன்னார். “என்னால் இதை கடக்க முடியவில்லை. கடந்தேயாக வேண்டும். நீங்களே ஒரு வழி சொல்லவேண்டும்” என்றார். “அவளை கொண்டுவருக! அவளை புணர்க! வேறு எந்த வழியும் இல்லை. மானுடர்களுக்கு மட்டுமல்ல தேவர்களுக்கும் தெய்வங்களுக்கும்கூட அதுவே வழி” என்றார் கணிகர். சீற்றத்துடன் “விளையாடாதீர்கள்” என்றார் சகுனி. “மெய்யாகவே அது ஒன்றே வழி… வேறு ஏதும் செய்ய இயலாது” என்றார் கணிகர். “சிறுமைசெய்கிறீர்கள்” என்றபடி சகுனி எழுந்து அகன்றார்.

ஆனால் இரண்டு நாட்களுக்குப் பின் அவரே உணர்ந்தார், அதுவே மெய் என. அவருடைய அகம் அவரை புதிதாகக் கண்டடைந்த தருணம் அது. அங்கே அவள் முன் அவ்வண்ணம் நின்றிருந்த சகுனியை அவரால் உதறவே முடியாது. அவராக அமைந்து வாழ்ந்தாலொழிய அது தீராது. அவரால் அந்த சகுனியை ஒப்ப இயலவில்லை. ஆனால் அவர் தானில்லை என எண்ணவும் இயலவில்லை. அந்த சகுனி விடுதலைபெற்றவராக இருந்தார். முகம் மலர்ந்தவராக, தனக்குத்தானே இனிய சொல் பேசிக்கொள்பவராக. முன்பொருநாள் அவர் இவ்வாறாக ஆகும்பொருட்டு திரும்பிய பாதைமுனையில் இன்னொரு வழியில் திரும்பியிருந்தால் அவ்வண்ணம் ஆகியிருக்கக்கூடும்.

மூன்றாம் நாள் அவர் தன் மஞ்சத்தறைக்குள் நுழைந்தபோது உள்ளே ஒரு பெண் எழுந்து அஞ்சி அறைமூலைக்குச் சென்று நிற்பதை கண்டார். “யாரது? நான் ஆணையிடவில்லையே. யார்?” என்று அவர் கூவினார். ஏவலன் வந்து பணிந்து நிற்க “யார் இவளை கொண்டுவந்தது?” என்றார். “கணிகரின் ஆணை” என்றான் ஏவலன். அதற்குள் அவர் உள்ளம் உணர்ந்துவிட்டிருந்தது, அது அவளே என. அவருள் பிறிதொருவன் எழுந்தான். அவர் அவளருகே சென்றார். அவள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவர் அவளுடைய முகத்திரையைப் பற்றி அகற்றினார். விழிநீர் திரண்ட அவள் முகத்தை நோக்கி “ஆர்ஷி” என அழைத்தார். புன்னகையுடன் “நீ இருக்கவேண்டிய இடம் இதுவே. இங்கு நீ விழைவதை அடையலாம்” என்றார்.

அவள் ஒரு சொல்லும் உரைக்கவில்லை. “சொல், உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று அவர் கேட்டார். “இந்நகரில் நீ முதன்மை அரசியருக்கு நிகரானவள். காந்தாரத்தில் நீயே அரசி” என்றார். அவள் நிமிர்ந்து அவர் விழிகளை நோக்கினாள். அவள் நோக்கில் ஒரு சொல் இருந்தது. அவர் அதை அறிந்ததும் குன்றினார். அவர் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. “சொல், நீ ஆணையிடுவது என்ன? என்னை உன் அடியவனாகவே கொள். உன்னையன்றி இந்நாட்களில் நான் நினைத்தது ஏதுமில்லை” என்றார். அவள் விழிதாழ்த்திக்கொண்டாள். அவ்விழியில் எழுந்ததே அவள் அவரிடம் உரைத்த இறுதிச்சொல். அதன்பின் அவள் முற்றாக அணைந்து தன்னை வெறும்பாவையென ஆக்கிக்கொண்டாள். அவருடைய இரு மைந்தரை அவள் ஈன்றாள். ஆயினும் அவள் விழிகளில் எப்போதும் சொல்லின்மையே திகழ்ந்தது.

உலூகனின் விழிகளிலும் அதையே சகுனி கண்டார். அதை தெளிவாக உணர்ந்த அன்று அவர் நீள்மூச்சுகள்விட்டபடி தன் மஞ்சத்திலேயே நெடும்பொழுது படுத்திருந்தார். இருள் அவரை சூழ்ந்திருந்தது. மிக அப்பாலிருக்கும் ஓசைகளை எல்லாம் அள்ளிக் கொண்டுவந்து அருகே நிறைத்து வைக்கும் இருள்.

நூல் இருபத்திரண்டு – தீயின் எடை – 22

யுதிஷ்டிரன் திசையழிந்தவராக சரிந்துகிடந்த தேர்த்தட்டு ஒன்றை பற்றியபடி நின்றார். இளைய யாதவர் தேரிலிருந்து இறங்கி அவர் அருகே ஓடிவந்தார். “யாதவனே” என யுதிஷ்டிரன் விம்மினார். “என் கொடுங்கனவுகளில் எல்லாம் நான் கண்டது இதைத்தான். நான் அஞ்சியது இதை மட்டும்தான். என் மைந்தரும் உடன்பிறந்தாரும் மறைந்து நான் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறேன். நகுலனும் சகதேவனும்…” என்று இளைய யாதவரின் தோளைப் பற்றியபடி அரற்றினார். “அஞ்சற்க, அரசே. அவர்கள் உயிரிழந்திருக்க வாய்ப்பில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “என்ன சொல்கிறாய்? நானே கண்டேன்! என் இளையோர் வீழ்ந்ததை என் கண்களாலேயே கண்டேன்!” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

“அவர்களின் பணி முடியவில்லை” என்றார் இளைய யாதவர். “அவர்கள் எழுந்தாகவேண்டும்.” யுதிஷ்டிரன் “அவர்கள் இறக்கவில்லையா? மெய்யாகவே இறக்கவில்லையா? தெய்வமென நின்று சொல்க யாதவனே, அவர்கள் இறக்கவில்லையா?” என்று கூவினார். “அவர்கள் இறக்காமல் இக்களம் முடிவடையாது. பெருநிகழ்வுகளுக்கும் அருஞ்செயல்களுக்கும் பின் அந்த மானுடர் இறந்தாகவேண்டும் என்பது தெய்வங்களின் நெறி. முற்றிறப்புக்கு மாற்றாக சிற்றிறப்பு நன்று. உடற்குறையும் இறப்பே. உற்றாரின் இறப்பு, நம்பிக்கையின் இறப்பு, ஆணவத்தின் இறப்பு என இறப்புகள் பலவகை. ஆத்மாவின் இறப்பே எஞ்சாத இறப்பு என்பார்கள். இங்கு இறந்து மீளாத வரை அவர்களால் இனி வாழமுடியாது.” யுதிஷ்டிரன் “தெய்வங்களே!” என நெஞ்சில் கைசேர்த்து விம்மினார்.

“அவர்கள் உடலில் பாய்ந்த நஞ்சு முகில்களில் இருந்து மலைப்பாறைகளை அடைந்தது. தங்கள் அம்புகளை அத்தகைய நச்சுப்பாறைகளில் தீட்டித்தீட்டி அவர்கள் உருவாக்குகிறார்கள். நரம்புகளில் பாயும் அந்த அம்பு கொல்லும்திறன் வாய்ந்தது. ஆனால் இந்தக் களம் இன்று ஈரமாக உள்ளது. மண் தசையென மாறி அனைத்து உடல்களையும் ஒன்றாக இணைத்துள்ளது. அந்நஞ்சு ஓர் உடலிலிருந்து களம் முழுக்க பரவுகிறது. ஆகவே ஆற்றலிழக்கிறது.” யுதிஷ்டிரன் துடிப்புடன் “அவர்கள் உயிரிழக்கவில்லை என்றால்…” என்றார். கையைத் தூக்கி ஏதோ சொல்லமுயன்று வாய் இழுபட தத்தளித்தார். பின்னர் உளம் கிழிபட விம்மியழுதபடி நிலத்தில் அமர்ந்தார். “தெய்வங்களே! தெய்வங்களே!” என்றார்.

“நமக்கு பொழுதில்லை. அவர்களை களத்திலிருந்து மீட்டாகவேண்டும். மாற்று செய்தாகவேண்டும்” என்றார் இளைய யாதவர். “என்ன செய்யவேண்டும்? என் உயிரின் ஒரு பகுதியை அளிப்பதென்றாலும் செய்கிறேன்” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.  “வருக!” என இளைய யாதவர் அவரை அழைத்துச்சென்றார். களத்தில் மிகப் பெரும்பாலானவர்கள் வீழ்ந்துவிட்டிருந்தார்கள். குவிந்து கிடந்த உடல்களை மிதித்தபடி அவர்கள் சென்றனர். யுதிஷ்டிரன் “எங்கிருக்கிறார்கள்? யாதவனே, எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை” என்றார். “அவர்கள் விழுந்தபோதே அந்த இடங்களைத்தான் நான் அடையாளம் கண்டு நினைவில் நட்டுக்கொண்டேன்” என்றார் இளைய யாதவர். தேரில் நின்றிருந்த அர்ஜுனனை நோக்கி “என்ன செய்கிறாய், பார்த்தா? வருக!” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். அவர் குரலை அர்ஜுனன் கேட்டதாகவே தெரியவில்லை. “அவரை அழைக்கவேண்டாம். அவர் இக்களத்தின் இறுதிக்கணத்தில் இருக்கிறார்” என்றார் இளைய யாதவர்.

“இதோ!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “மந்தன்! மந்தன்!” என்று கைகளை விரித்து அலறினார். இடையிலிருந்து சங்கை எடுத்து ஊதினார். “எங்கே ஏவலர்? ஏவலர் வருக! மருத்துவர்கள் வருக!” இளைய யாதவர் “அவர்கள் எவரும் இப்போது உயிருடன் இல்லை” என்றார். யுதிஷ்டிரன் திகைத்து சூழ நோக்கி “ஆம். கால்களில் நிலைகொள்பவர் எவருமே இங்கில்லை” என்றார். சூழ நோக்கி “எவருமில்லையா? எவருமில்லையா? மருத்துவர்களே” என்றார். கீழே குவிந்துகிடந்த உடல்களிலிருந்து ஒரு முதியவர் கையூன்றி எழுந்தார். “அரசே!” என்றார். “நீர் மருத்துவரா?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஆம், நான் மருத்துவனாகவே இக்களத்திற்கு வந்தேன்” என்றார் அவர். “என் பெயர் சியாமளன்… அஸ்தினபுரியின் மருத்துவன் நான்.”

யுதிஷ்டிரன் “சியாமளரே, என் இளையோனை காப்பாற்றுங்கள்…” என்று குனிந்து விழிநீருடன் கூவினார். சியாமளர் எழுந்து நின்று அருகே கிடந்த இருவரை கால்களால் உதைத்தார். “எழுக… எழுக” என்றார். அவர்கள் ஆழ்துயிலில் இருந்து என எழுந்தனர். “ஆசிரியரே” என்றனர். “எழுக… இளவரசர்களை காக்கும்படி ஆணை” என்றார் சியாமளர். “அறத்தோனின் ஆணையை தலைக்கொள்க, எழுக!” அவர்கள் கையூன்றி எழுந்தனர். அவர்களின் விழிகள் வெறித்திருந்தன. உடலெங்கும் நரம்புகள் கரிய மண்ணில் கரிய வேர்கள் என புடைத்திருந்தன. கரிய உடல்களின் பரப்பிலிருந்து அவர்கள் முளைத்து தனித்து எழுந்தவர்கள் போலிருந்தார்கள். எழுந்தபோது அவர்களின் உடலில் இருந்து ஆவி எழுந்தது. சேறு வழிந்து சொட்டியது. தள்ளாடி நடந்தபடி “எங்கே அவர்கள்?” என்றார் சியாமளர். “இங்கிருக்கிறார்கள்” என்று அவருடைய மாணவன் சொன்னான்.

இளைய யாதவர் உடல்களை அகற்றி பீமனின் உடலைத் தொட்டு புரட்டினார். அவன் வாயில் பற்கள் இறுகி கிட்டித்திருந்தன. விழிகள் துறித்து இரு வெண்சிப்பிகள் போலிருந்தன. உடலெங்கும் நரம்புகள் இறுகி, கழுத்தில் தசைநார்கள் இழுபட்டு, பற்கள் இளித்திருக்க தலைகீழாக தொங்குபவன் போலிருந்தான். “நரம்புகளை மின்நஞ்சு தாக்கியிருக்கிறது… மின்னற்கொடி வானிறங்கி மானுடரைத் தாக்குவதற்கு நிகர் அது” என்றார் சியாமளர். “அந்த மின்னம்புகளில் இரண்டு தேவை… தேடி எடுங்கள்.” அதற்குள் யுதிஷ்டிரனே இரண்டு அம்புகளை எடுத்து நீட்டினார். “ஆம், இவைதான். இந்த நீல முனைகளில் உள்ளது மின்னலின் நஞ்சு” என்றார் சியாமளர். இரு நீல முனைகளையும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசினார். பின்னர் அவற்றை பீமனின் இரு காதுகளிலும் வைத்தார். அவன் உடல் தீ பட்டதுபோல் துள்ளியது.

இருமுறை துள்ளி அடங்கியதும் அவன் இமைகள் அசைந்தன. முகம் உயிர்ப்பு கொண்டது. மூச்சு ஓடத் தொடங்கியது. அவனைப் பிடித்து உலுக்கி “மந்தா! மந்தா!” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “மந்தா, எழுக! எழுக, மந்தா! நீ சாகவில்லை… மந்தா, எழுக!” என்று அழுகையில் உடைந்த குரலில் அழைத்தார். பீமனின் வாய் அசைந்தது. நாக்கு கடைவாயில் துழாவ தொண்டைமுழை ஏறியிறங்கியது. அவன் வாயோரம் கோழை வழிய விழிநீர் கன்னங்களில் கரிய சேற்றில் கோடிட்டது. அவனை உலுக்கி “மந்தா! மந்தா!” என கூவிக்கொண்டிருந்தார் யுதிஷ்டிரன். ஒரு கணத்தில் அவன் யுதிஷ்டிரனின் குரலை கேட்டான். “மூத்தவரே” என்றான். மறுகணமே கைகளை ஊன்றி எழுந்தமர்ந்தான். “என்ன ஆயிற்று? எங்கே மைந்தர்?” என்றான். “அவர்களையும் மீட்கவேண்டும்… சல்யர் கொல்லப்பட்டார்” என்றார் இளைய யாதவர். பீமன் தன் உடலில் தைத்திருந்த அம்புகளின் தண்டுகளை பிடுங்கி எறிந்தான். அவற்றின் பொருத்துவாய்களில் சேறு படிந்து குருதி நின்றுவிட்டிருந்தது.

“அரசே, இனி பீமசேனனே போதும்… நீங்கள் அப்பால் அமர்ந்திருங்கள்.” யுதிஷ்டிரன் “என் மைந்தர்… எங்கிருக்கிறார்கள்…” என்றார். “நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்… நீங்கள் அமர்ந்திருங்கள்” என்றான் பீமன். யுதிஷ்டிரன் “அவர்களை நான் கண்டடைகிறேன்” என்று பதறினார். “உங்கள் பதற்றமே எங்களுக்கு தடை… அமர்க!” என பீமன் உரத்த குரலில் சொல்ல யுதிஷ்டிரன் பின்னடைந்து தளர்ந்து கவிழ்ந்த தேரின் சகடங்களில் அமர்ந்தார். வெறித்த விழிகளால் அவர்கள் மைந்தர்களை உடல்களிலிருந்து அகழ்ந்து எடுப்பதை கண்டார். “நகுலன்… நகுலன்!” என்று கைசுட்டி கூவினார். “ஆம், பார்த்துவிட்டோம்” என்று பீமன் சொன்னான். சுருதகீர்த்தியின் நெஞ்சில் பாய்ந்திருந்த அம்பிலேயே சல்யரின் மின்னம்புகளைத் தொட்டு உடலை அதிரச்செய்தார் சியாமளர்.

மருத்துவர்கள் தொட்டுப் புரட்டி மின்தொடுகை அளிக்க அவர்கள் ஒவ்வொருவராக எழுந்தனர். நகுலன் எழுந்ததுமே சூழுணர்ந்து திடுக்கிட்டு “எங்கே இளையவன்?” என்றான். மறுகணமே துள்ளி எழுந்து “அவன் அங்கே வீழ்ந்தான்… அங்கே” என்று ஓடினான். அவர்கள் அனைவரும் மீண்டு எழுந்துவிட்டதை யுதிஷ்டிரன் கண்டார். ஒருவரை ஒருவர் மெல்ல தொட்டுக்கொண்டனர். நகுலன் சகதேவனை தழுவிக்கொண்டு கண்ணீர்விட்டான். சர்வதனின் தலையை மெல்ல வருடி சுதசோமனின் தோளை தொட்ட பின் அவர்களை நோக்காமல், ஒரு சொல்லும் உரைக்காமல் பீமன் அப்பால் சென்றான். சாத்யகியும் திருஷ்டத்யும்னனும் உடலை நீட்டி கைதூக்கினர். சிகண்டி எழுந்து களைப்படைந்தவர்போல கவிழ்ந்த தேரின் குடம் மேல் அமர்ந்து நிலத்தை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

சகதேவன் சூழ நோக்கிய பின் “போர் முடிந்துவிட்டது, யாதவரே. களத்தில் எவருமே இல்லை…” என்றான். “அங்கே போர் நிகழ்கிறது இன்னமும்” என்றார் இளைய யாதவர். அவர் சுட்டிக்காட்டிய இரு எல்லைகளிலும் போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. “சகுனி இன்னமும் களத்தில் இருக்கிறார். அவர் இருக்கும் வரை துரியோதனனும் இருப்பார்” என்றார் இளைய யாதவர். யுதிஷ்டிரன் சீற்றத்துடன் எழுந்துகொண்டு “அவ்விழிமகனை நானே கொல்கிறேன்” என்றார். இளைய யாதவர் “அவரிடம் உங்கள் அம்புகள் விசைகொள்ளா” என்றார். “ஏன்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஏனென்றால் அவரும் நீங்களும் வேறல்ல.” யுதிஷ்டிரன் திகைத்து பின் தளர்ந்து தலைகுனிந்தார். இளைய யாதவர் “நகுலனும் சகதேவனும் அவரை வெல்லட்டும்… பீமசேனன் துரியோதனனை வெல்லட்டும்… இன்னும் ஒரு நாழிகையில் இங்கே போர் முடிந்துவிடும்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் களத்தை நோக்கினார். சியாமளர் மண்சிலை நீர்பட்டு கரைந்து உருவழிவதுபோல மடிந்து சேற்றில் அமர்ந்தார். அவருக்கு அப்பால் அவருடைய மாணவர்களும் அவ்வாறே தளர்ந்து தொய்ந்தனர். யுதிஷ்டிரன் அச்சத்துடன் அவர்களின் உடல்களை பார்த்தார். சியாமளரின் இடைக்குக் கீழே உடலே இருக்கவில்லை என்று தோன்றியது. அவருடைய மாணவர்களும் உடல் சிதைந்திருந்தனர். அவர்கள் விழுந்து விழிநிலைத்து அங்கே நெளிந்தசைந்த உடல்பரப்பில் பதிந்து விழிக்கு அறியாதவர்களாக ஆனார்கள். அது ஒரு கொடுங்கனவு. ஆனால் அவர்கள் எழுந்து வந்தனர். உயிரளித்தனர். அவர்களில் ஏறிவந்தவை பாதாளதெய்வங்களா என்ன? அவர்கள் எழுந்து வந்த அதே இடத்தில் விழிப்பதற்கு முன் இருந்த அதே வடிவில் மீண்டும் சென்றமைந்துவிட்டதாக யுதிஷ்டிரன் எண்ணினார்.

“மூத்தவரே, நீங்கள் பின்னடைந்து ஓய்வெடுங்கள்… மைந்தர் உங்களுடன் இருக்கட்டும்” என்றான் சகதேவன். “இளையோனே, சகுனி வஞ்சம் கொண்டவர்” என்று யுதிஷ்டிரன் சொன்னார். “ஆம், ஆனால் இப்போது அவர் என்றும் இருந்ததைவிட நாங்கள் வஞ்சம் கொண்டிருக்கிறோம்” என்றான் சகதேவன். இளைய யாதவர் தேரிலேறிக்கொள்ள நகுலன் அதில் ஏறி நின்றான். யுதிஷ்டிரன் “அர்ஜுனன் எங்கே?” என்று கேட்டார். அவன் அப்பால் பின்பக்கம் நோக்கி நிற்பதை கண்டார். நகுலன் “செல்க! செல்க!” என்று ஆணையிட தேர் எழுந்து உடல்களின்மேல் ஏறிவிழுந்து அகன்றது. சுருதகீர்த்தியும் சுருதசேனனும் நகுலனுடன் சென்றனர். பீமனுடன் அவன் மைந்தர்கள் செல்ல பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் சாத்யகியை தொடர்ந்தனர்.

அவர்கள் செல்வதை யுதிஷ்டிரன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். விண்ணில் முகில்கள் எழுந்து திரண்டுகொண்டிருக்க ஒளி அணைந்துகொண்டிருந்தது. வடமேற்கே சென்ற முகில்கள் எடைகொண்டு நிலைகொள்ள தென்கிழக்கிலிருந்து எழுந்தவை அவற்றை முட்டிமுட்டிச் செறிந்தன. கரிய உருவங்கள் மேலும் கருமைகொள்ள காற்றில் நீர்த்துளிகள் பொழியத் தொடங்கின. தெற்கிலிருந்து வீசிய குளிர்காற்று நடுங்கச் செய்தது. வானிலிருந்து ஓங்கி ஊதியதுபோல ஒரு காற்றலை வந்து அறைந்து சுழித்து அகன்றபோது சிலகணங்கள் அங்கே நிறைந்திருந்த அழுகலின் கெடுமணம் அகன்றது. பின் வெம்மையலை என வந்து மூக்கை அறைந்தது.

அர்ஜுனன் குனிந்து களத்தில் விழுந்த வீரன் ஒருவனின் தோலாடையை கிழித்தெடுத்து தான் அணிந்தான். அவன் கவசங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அணிந்தான். அவன் அசைவுகளிலிருந்த துயில்தன்மையை யுதிஷ்டிரன் வியப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவனுள் வேறேதோ கனவு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தோன்றியது. “இளையோனே” என்றார். அக்கனவை கலைக்கலாமா என்ற ஐயம் எழுந்தது. ஆனால் அக்கனவு நீடிக்கலாகாது என்றும் தோன்றியது. அது உளைச்சேறு போன்ற கனவு. மிகமிக மென்மையானது. பற்றிக்கொண்டால் யானையும் தப்பமுடியாத பேராற்றல் கொண்டது. எது கொல்லுமோ அதை விழையச் செய்வது. எது துன்பமோ அதை சுவை சுவையென காட்டுவது. அவர் கைகளை வீசி “இளையோனே, நோக்குக! இளையோனே” என கூவினார்.

அர்ஜுனன் செய்வதை அதன் பின்னரே அவர் கண்டார். அவன் ஆடைகளை அணிந்து அவற்றின்மேல் கவசங்களை அணிந்தபின் மேலும் கவசங்களை அணிந்தான். அவற்றின் மேல் ஆடைகளை அணிந்தான். கையில் கிடைத்த அனைத்துக் கவசங்களையும் ஆடைகளையும் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அணிந்துகொண்டிருந்தான். அவை அனைத்துமே கரிய சேற்றால் ஆனவை போலிருந்தன. அவன் உடல் கருமையாக வீங்கிப்பெருப்பதுபோல் தோன்றியது. “இளையோனே, என்ன செய்கிறாய்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கூவினார். “இளையோனே, நோக்கு. நீ செய்வதென்ன?” அர்ஜுனன் அவரை நோக்கிவிட்டு அவர் உருவம் உள்ளத்தில் பதியாமல் குனிந்து கீழே கிடந்த ஆடை ஒன்றை எடுத்தான். அது ஆடை அல்ல, ஆடை பதிந்த தடம். ஆனால் அவனால் அது ஆடையல்ல என்று உணர முடியவில்லை. சேற்றை விரல்களால் அள்ளிக்கொண்டே இருந்தான். “இளையோனே! இளையோனே” என யுதிஷ்டிரன் கூவினார்.

அர்ஜுனன் திரும்பி நோக்கியபோது அந்த விழிகளைக் கண்டு அவர் அஞ்சினார். அவை முற்றிலும் அயலானவையாக இருந்தன. மானுடரில் மாண்டோர் எழும்போது மட்டுமே அந்த நோக்கை அவர் கண்டிருக்கிறார். “இளையோனே, என்ன செய்கிறாய்?” அர்ஜுனன் அவரை நோக்கி புன்னகைத்தான். யுதிஷ்டிரன் எழுந்து அவனை அணுகி தோளைப் பற்றி உலுக்கினார். “என்ன செய்கிறாய்? நீ கவசங்கள் அணிந்துவிட்டாய். மீண்டும் மீண்டும் ஏன் அணிகிறாய்?” அர்ஜுனன் தன் உடலை தானே நோக்கினான். “ஆம்” என முனகினான். பின்னர் “ஆம்” என சொல்லிக்கொண்டு தலையை அசைத்தான். “கழற்று அதை” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அவன் மீண்டும் தன் உடலை நோக்கிய பின் சலிப்புடன் “வேண்டாம், மூத்தவரே” என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் “நீ அடைந்த வெற்றி இந்த ஞாலம் உள்ளளவும் புகழப்படுவது. அந்தக் கண்ணேறு இன்று கழிந்தது என்று கொள்க… நீ தெய்வங்கள் விழைந்ததை அளித்துவிட்டாய். இளைய யாதவன் சொன்னதை நான் சொல்கிறேன்” என்றார். “தெய்வங்களிடம் சொல்க, ஆம் நான் வெறும் மானுடனே! அதை உணர்ந்துவிட்டேன் என்று சொல்க! அதன்பின் நிகழ்ந்ததை முற்றாக மறந்துவிட்டு இங்கு மீள்க! இனி ஒரு வாழ்க்கை எஞ்சியிருக்கிறது. இது ஒரு பிறந்தெழல் என கூட்டுக!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அர்ஜுனன் பொருள்கொண்டானா என்று எண்ண முடியவில்லை. “இளையோனே, போர் முடிகிறது. இன்னும் ஒரு நாழிகைப் பொழுதுதான். நாம் பேரிழப்புகளை அடைந்தோம். ஆனால் நம் மைந்தரும் உடன்பிறந்தாரும் எஞ்சியிருக்கிறார்கள். அவ்வண்ணமாவது தெய்வங்கள் நம்மிடம் கனிந்தன.”

அர்ஜுனன் தலையசைத்தான். அவன் பேசியபோது அக்குரலே அவர் அறிந்ததாக இருக்கவில்லை. “ஆம், தெய்வங்கள் கனிவுகொள்பவை. இறுதித்துளி ஆணவத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு தங்கள் கொடைகளை அளிக்கின்றன.” அவன் உரக்க நகைத்து “நாக்கை பிடுங்கிவிட்டு நற்சுவையை அளிப்பதைப்போல” என்றான். “நீ இக்கசப்பையே வெல்லவேண்டும்…” என்று யுதிஷ்டிரன் முகம்சுளித்தபடி சொன்னார். “இந்தத் தருணத்திலிருந்து உன்னில் முளைவிட்டு வளரப்போவது இது. இதை வெல்க… வேறுவழியே இல்லை, இதை வென்றாகவேண்டும்.” அர்ஜுனன் சூழ நோக்கி “அவர்கள் எங்கே?” என்றான். “சகுனியை வெல்லச் சென்றிருக்கிறார்கள்” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.  “அவர் ஒரு நாழிகைக்குள் வீழ்வார் என்றும் அவர் வீழ்ந்தபின் துரியோதனன் களம்நிற்கப்போவதில்லை என்றும் யாதவன் சொல்கிறான்.”

“சகதேவன் சகுனியை கொல்வான், ஐயமில்லை” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். மீண்டும் வெற்று நகைப்புடன் “சூதாடிகளில் ஒருவரையேனும் அவன் கொல்லட்டும். அகம் அடங்கி இங்கிருந்து மீள்வான்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் விழிகள் தாழ்த்தி தலையை அசைத்தார். அர்ஜுனன் சென்று ஒரு தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான். கைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்த்துக்கொண்டான். “அவர் என் தேரிலிருந்து இறங்கிவிட்டார். அவன் தேரை ஓட்டுகிறார். அவன் இப்போது அர்ஜுனன் ஆவான். அவன் கையில் இருக்கும் வில் காண்டீபமும் ஆகும்” என்றான். “இதை நிகழ்த்தி அவர் அடைவதுதான் என்ன? மூத்தவரே, தெய்வங்கள் ஏன் இத்தனை இரக்கமற்றவையாக இருக்கின்றன?” யுதிஷ்டிரன் அவனை திகைத்த விழிகளால் நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். அர்ஜுனன் மீண்டும் உரக்க வெற்றுநகைப்பை எழுப்பினான். முகம் நகைக்கையில் விழிகள் ஒழிந்துகிடந்தன.

“இக்களத்திலிருந்து இறக்காமல் மீள்பவர் தற்கொலை செய்துகொள்வார்கள்” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். “நாம் மண்மேல் நிலைகொள்ளவில்லை. இங்குள்ள ஒவ்வொன்றுக்கும் நாம் அளித்துள்ள பொருள்மேல் நிலைகொண்டிருக்கிறோம். பதினெட்டு நாட்களில் அத்தனை பொருட்களையும் முற்றாக அழித்துவிட்டோம்.” யுதிஷ்டிரன் “ஆம்” என்றார். அர்ஜுனன் “அவர் இந்தக் களத்தை மெழுகிப்பூசிவிட்டார். இனி அவருக்கு உரியதை இதன்மேல் எழுதுவார்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “நாம் இப்பேச்சை விடுவோம்… இன்னும் சற்றுநேரம்…” என்றார். அச்சொல் சென்று ஏதோ நரம்பை தொட்டதுபோல அர்ஜுனன் விதிர்ப்புற்று எழுந்தான். கீழிருந்து கூரிய அம்பொன்றை எடுத்து தன் கழுத்தை நோக்கி கொண்டுசெல்ல யுதிஷ்டிரன் பாய்ந்து அவன் கையை பற்றிக்கொண்டார். “இளையோனே வேண்டாம், இது என் ஆணை! என் ஆணை, இளையோனே!”

அம்பை வீசிவிட்டு அர்ஜுனன் விம்மி அழுதான். தலையை ஓங்கி அறைந்தபடி குவிந்திருந்த பிணங்கள் மீதே அமர்ந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவன் உடல்குலுங்க அழுவதை நோக்கிக்கொண்டு நின்றார். பின்னர் ஒரு சொல்லும் உரைக்காமல் பின்னடைந்து தானும் அமர்ந்தார். அவன் அழுது ஓய்ந்து மெல்ல மீள்வதை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மிக அப்பால் சங்கொலி கேட்டது. அது சாத்யகியின் அறிவிப்பு என அவர் உணர்ந்தார். மெல்லிய துடிப்புடன் எழுந்தமர்ந்தார். மீண்டும் செவிகொண்ட பின் “கிருதவர்மன் வீழ்ந்தான்… கிருதவர்மனை சாத்யகி வீழ்த்திவிட்டான்” என்றார். அர்ஜுனன் அதை செவிகொள்ளவில்லை. யுதிஷ்டிரன் நிலையழிந்து உடல் ததும்பினார். “ஒரு வாழ்த்தொலிகூட இல்லாத சாவு… இங்கே சாவு முற்றாக பொருளழிந்துவிட்டது” என்றார்.

மீண்டும் ஒரு சங்கொலி எழுந்ததும் அவ்வொலி கேட்ட திசைநோக்கி சற்று சென்று இடையில் கைவைத்து நின்று “அது திருஷ்டத்யும்னனின் கொம்பொலி. வீழ்ந்தவர் கிருபர்!” என்றார். “கிருபரை பாஞ்சாலன் வீழ்த்த முடியுமா என்ன? ஆனால் இக்களத்தில் மாணவர்கள் ஆசிரியரை வென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.” அவர் கைகள் பதறி அசைய “வீழ்த்தப்பட்டுவிட்டார்… ஓர் எளிய அறிவிப்பை அளிக்கக்கூட நம்மிடம் எவருமில்லை” என்றார். “இனி எஞ்சியிருப்பவர் அஸ்வத்தாமன்… அவரை எவர் வெல்லமுடியும்? அவரே களம்விட்டு செல்லவேண்டும்…” சங்கொலி எழுந்தது. “சிகண்டி! சிகண்டி!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “அஸ்வத்தாமனை அவர் வீழ்த்திவிட்டாரா என்ன?” செவிகூர்ந்து “அஸ்வத்தாமனை சிகண்டி புறம்கண்டார். அஸ்வத்தாமன் களம்விட்டு அகன்றார்” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் கொந்தளிப்புடன் திரும்ப வந்து அர்ஜுனனிடம் “இளையோனே, முழு வெற்றி… முழு வெற்றி அணுகி வருகிறது. இனி எஞ்சுபவர் சகுனி… அதன்பின் இக்களத்தில் துரியோதனன் தனித்து நிற்பான்!” என்றார். அர்ஜுனன் வேறெங்கோ இருந்தான். “இளையோனே, அஸ்வத்தாமனே வெல்லப்பட்டார்!” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அர்ஜுனன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனை தன் சொற்கள் சென்றடையவில்லை என உணர்ந்து அவன் ஆணவத்தை சென்று தொடும் சொல்லை எடுத்தார். “உன்னால்கூட வெல்லப்பட இயலாதவர், பாஞ்சாலரின் வில் முன் பணிந்தார்.” மீண்டும் கூர்ந்து நோக்கி “பீஷ்மரை வென்ற புகழுடன் இதுவும் அவருக்கு அமையும்” என்றார். அர்ஜுனன் நிமிர்ந்து நோக்கவில்லை. யுதிஷ்டிரன் சோர்வுடன் தலையசைத்து “இங்கே தனித்து நின்றிருக்கிறேன்… முற்றிலும் தனித்து நின்றுள்ளேன்” என்றார்.

அர்ஜுனன் நீள்மூச்சுகளுடன் நிலைமீண்டான். தலையை உலுக்கி தன்னிடமிருந்தே விடுபட்டான். பின்னர் நிமிர்ந்து யுதிஷ்டிரனை நோக்கி “நான் மீண்டும் அவரை பார்க்க விழைகிறேன், மூத்தவரே” என்றான். “அவர் சொன்ன அத்தனை சொற்களும் என்னுள் மறைந்துவிட்டிருக்கின்றன. சொன்ன அந்த முகம் மட்டுமே நினைவில் எஞ்சுகிறது. மீண்டும் அவர் அதை சொல்லவேண்டும் என விழைகிறேன்.” யுதிஷ்டிரன் வெறுமனே நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அங்கிருந்து எழுந்து அகன்றுவிடவேண்டும் என்னும் தவிப்பே அவரிடம் எஞ்சியிருந்தது. அவனை அவர் உள்ளாழத்தில் அஞ்சினார்.

“ஒருவேளை இனி பல்லாயிரம் முறை பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் முறை அது சொல்லப்படக்கூடும்” என்றான் அர்ஜுனன். “ஏனென்றால் அதன் ஒவ்வொரு சொல்லும் இப்போது பொருள்மாறுபாடு கொண்டுவிட்டது. இக்களத்தில் நின்று அதை மீண்டும் ஒவ்வொரு ஒலித்துளியாக நினைவுகூர வேண்டும். ஒவ்வொன்றிலும் உறையும் தெய்வங்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும். அவ்வண்ணம் காலமடிப்பு தோறும் அதை கண்டெடுக்க வேண்டும் போலும்.” யுதிஷ்டிரன் “ஆம், இளையோனே. இங்கே இளைய யாதவனின் அழியாச் சொல் நிலைநாட்டப்பட்டுவிட்டது. இந்த யுகத்திற்கான பொருள் நிறைவுகொண்டது” என்றார். இரு கைகளையும் விரித்து “இக்களத்திலிருந்து ஒரு படைவீரன்கூட எஞ்சப்போவதில்லை. இதோ இன்னும் அரைநாழிகைப் பொழுதில் இப்போர் இங்கே முடியும்… அனைத்தும் இங்கேயே நிறைவுறும்” என்றார்.

கீழே கிடந்த உடல்களில் ஒன்று விழிதிறந்து “இன்னும் இல்லை” என்றது. “என்ன?” என்று யுதிஷ்டிரன் அதட்டினார். “இங்கல்ல” என்றது அது. “யார்? யார்?” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அந்த உடல் வலியின் நெளிவை காட்டியது. முகம்சுளித்து பற்கள் உதடுகளை கடித்து இறுக்க மெல்ல அதிர்ந்து பின் விடுபட்டது. “யார்? யார் அது?” என யுதிஷ்டிரன் கூவினார். நிமிர்ந்து அர்ஜுனனை நோக்கியபோது அவன் அவரை திகைப்புடன் நோக்கிக்கொண்டிருப்பதை கண்டார். மீண்டும் அந்த முகத்தை நோக்கினார். அது இறந்து நெடுநேரம் ஆயிற்று என்றே தோன்றியது.