மாதம்: ஏப்ரல் 2019

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 11

துச்சாதனன் திகைப்புடன் எழுந்தான். ஆனால் துரியோதனன் சல்யர் வெளியேறியதையே நோக்கவில்லை. துச்சாதனன் கிருபரிடம் “நான் சென்று அவரை அழைத்துவருகிறேன்” என்றான். “வேண்டியதில்லை, அவரால் செல்ல இயலாது. வருவார்” என்றார் கிருபர். அஸ்வத்தாமன் கர்ணனை நோக்கி “நீங்கள் அவரில்லாமல் படைமுகம் செல்ல இயலாதா என்ன?” என்றான். “அவர் முற்றாக விலகிச் செல்லட்டும். அதன்பின் அதைப்பற்றி எண்ணுவோம்” என்றான் கர்ணன். கிருபர் “அவர் தன் எதிர்ப்பை காட்டியாகவேண்டும்” என்றார். பின்னர் “முதியவர்களின் நடிப்பும் குழவியரின் நடிப்பும் மிக எளிமையானவை” என புன்னகை செய்தார். துச்சாதனன் “அவர் சீற்றத்துடன் சென்றிருக்கிறார்” என்றான். “ஆம், அச்சீற்றம் உண்மை…” என்றார் கிருபர்.

துச்சாதனன் அவர் சொன்னதை புரிந்துகொள்ள முயன்று விழித்து நிற்க சல்யர் வாயிலில் தோன்றினார். “நான் ஒன்றை சொல்லிக்கொண்டு விலகவே வந்தேன். நான் இங்கே எவரையும் நம்பி வரவில்லை. அவையில் என் தனித்தன்மையும் என் குடியின் பெருமையும் காக்கப்படும் என அரசர் அளித்த சொல்லை நம்பியே வந்தேன். இங்கே என்னை சிறுமைசெய்பவர், என் குடியை பழிப்பவர் அரசரைப் பழித்தவரே ஆவர்” என்றார். கிருபர் “இங்கே எவரும் உங்கள் குடியை பழிக்கவில்லை” என்றார். “நான் அறிவேன், என்ன நிகழ்கிறது என நான் அறிவேன்” என்று சல்யர் கூவினார். “உங்கள் திட்டங்கள் அனைத்தும் எனக்கு தெற்றெனத் தெரிகிறது. அதைப்பற்றிப் பேச நான் வரவில்லை. அதைப்பற்றிப் பேச என்னிடம் ஒரு சொல்லும் இல்லை.”

“ஆம், இனி நான் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஒன்று உணர்க, நாளை அரசர் தன்னுணர்வு கொண்டு என்னைப்பற்றி கேட்கையில் என்ன நிகழ்ந்தது என்று மெய்யாகச் சொல்லும் பெற்றி உங்களுக்கு இருக்கவேண்டும். அது உங்களுக்கு காட்டும் நீங்கள் எனக்குச் செய்தது என்ன என்று. இனி நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை” என்று சல்யர் மூச்சிரைத்தார். “எவரும் எதையும் தனிப்பட்ட உளமோதலாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. இங்கு எவரும் தனியர்கள் அல்ல. நாம் அனைவரும் அரசரின் பணியிலிருக்கிறோம். இக்களத்தில் வெற்றியை ஈட்டவேண்டிய நிலையிலிருக்கிறோம். வெற்றுணர்வுகளுக்கு இங்கு இடமில்லை” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

“இது வெற்றுணர்வல்ல” என்று சல்யர் கூவியபடி மேலும் உள்ளே வந்தார். “எதன்பொருட்டு நான் இங்கு வந்தேனோ அதையே அழிப்பது இது. ஒருபோதும் இதை நான் ஏற்க இயலாது” என்று கைநீட்டினார். “என்ன எண்ணியிருக்கிறீர்கள் என்னை? என்னை சூதன் என்று அமரச்செய்கிறீர்கள் என்றால் இதுநாள் வரை என்னவென்று எண்ணி என்னை அவையிலமர்த்தினீர்கள்?” துச்சாதனன் “அங்கர் ஓர் எண்ணமென்றே உரைத்தார், மத்ரரே. நாம் அதைப்பற்றி பேசுவோம் என்றே அதற்குப் பொருள்” என்றான். கர்ணன் “ஆம், நான் எளிய விழைவாகவே இதை சொன்னேன். ஆனால் இவரால் மறுக்கப்பட்டுவிட்ட பின்னர் இதில் உறுதி கொள்கிறேன். ஏனென்றால் மறுக்கப்பட்டேன் என்பது எனக்கு இழிவு. அவ்விழிவுடன் வில்லேந்தி களம் சென்றால் அது என்னை உளம் அழிக்கும். இவர் எனக்கு பாகனாக வந்தே ஆகவேண்டும்” என்றான்.

“அது நிகழப்போவதில்லை. ஒருநிலையிலும் அது நிகழப்போவதில்லை. சூதனுக்குப் பாகனாக எந்த மலைமகனும் வரப்போவதில்லை” என்று சல்யர் கூச்சலிட்டார். கர்ணன் சுட்டுவிரலால் மீசையைச் சுழித்தபடி அவரை தன் சிறிய கூர்விழிகளால் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சல்யர் அவனை நோக்கி கைநீட்டி பற்கள் தெரிய முகம் வலிப்புகொள்ள முன் சென்றபடி “சூதனே, உன் நோக்கம் என்ன என்று தெரிகிறது. என்னை முற்றிலும் வீழ்த்த எண்ணுகிறாய். நான் உனக்கு பாகனென களம்சென்றால் மறுபுறம் என் மறுமைந்தர்கள் என்னை நோக்கி நகைப்பார்கள் என்று அறிந்திருக்கிறாய். அவர்கள் முன் நான் இங்கே சூதனென்றே நடத்தப்படுகிறேன் என்று காட்டவிழைகிறாய். அவர்களுக்கு என் மீதிருக்கும் எஞ்சிய மதிப்பையும் அழிக்கத் திட்டமிடுகிறாய்” என்றார்.

“அவர்கள் என்னைக் கொல்வதற்கு இக்கணம் வரை தயங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் நான் இன்றும் அவர்களின் குடிமூத்தவன். தந்தையின் இடத்தில் அமர்ந்தவன். என் எதிரில் வில்லெடுத்து வருகையில் அவர்கள் கை தளர்வதை பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். சூதனுக்குப் பாகனாக நான் அமர்ந்துவிட்டேன் என்றால் அதன் பின்னர் அவர்களுக்கு அத்தயக்கம் இருக்காது. அவர்களில் ஒருவனது வில்லால் நான் இறப்பேன் என்று எண்ணுகிறாய்” என்றார் சல்யர். “தேவையற்ற சொற்கள் எதற்கு…” என்று கிருபர் சொல்ல “தேவையானதுதான் இது. இவனுக்குத் தேவையானது. ஏனென்றால் இன்று இவன் வெறும் சொல்வீரன் என்றும் வீண் ஆணவத்தையே வீரம் என முன்வைப்பவன் என்றும் அறிந்துள்ளவன் நான் மட்டுமே. பீஷ்மருக்குப் பின் அதை அவையிலெழுந்து சொல்பவனாகவும் இருக்கிறேன். இவனால் என்னை வெல்ல இயலாது. எனவே என்னை சிறுமைசெய்து அழிக்க எண்ணுகிறான்” என்றார் சல்யர்.

“நான் எண்ண வேண்டிய அனைத்தையுமே நீங்களே சொல்லிவிட்டீர்களென்றால் மேலும் எண்ணுவதற்கு எனக்கு சொற்கள் இருக்காது” என்று கர்ணன் இகழ்ச்சியாக சொன்னான். அதை புரிந்துகொள்ளாமல் சல்யர் மீண்டும் “ஒருபோதும் இது நிகழப்போவதில்லை. நான் சொல்கிறேன், இவன் படைத்தலைவனாக வேண்டிய தேவையும் இல்லை. இப்போரை நான் நடத்துகிறேன். என்னால் படைத்தலைமை கொள்ளமுடியும். என் வில்திறனால் பாண்டவர்களை வென்று இப்போரை முடிக்கவும் என்னால் இயலும். துரோணர் தொடங்கிவைத்ததை நான் முடிக்கிறேன். அவருக்கு நான் பட்ட கடனை தீர்க்கிறேன். பிறகென்ன?” என்று கூவினார். “ஆணை கொடுங்கள்! நான் படைத்தலைமை ஏற்கிறேன்” என்று துரியோதனனை நோக்கினார். கைகளில் தலைசாய்த்து வாயிலிருந்து எச்சில் வழிய அவன் துயின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டு முகம் சுளித்து திரும்பிக்கொண்டார்.

அஸ்வத்தாமன் “அவ்வாறல்ல மத்ரரே, இத்தருணத்தில் போரை நடத்த அங்கரால் மட்டுமே முடியும். தாங்கள் வெல்லமுடியும். அதை மறுக்கவில்லை. ஆனால் வெல்லமுடியுமென்ற எண்ணத்தை நம் படைகளிடம் உருவாக்க அங்கரால் மட்டுமே முடியும். நீங்கள் அடைந்த வெற்றிகள் எல்லாம் உங்கள் மலைநாட்டில் நிகழ்ந்தவை. அவற்றை நம் படைகள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அங்கர் அவர்களை நடத்திச்சென்று பாரதவர்ஷத்தின் பாதிநிலத்தை ஏற்கெனவே வென்றவர்” என்றான். கிருபர் “அங்கர் படைத்தலைமை ஏற்பதை முடிவு செய்துவிட்டுதான் மேலே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்” என்றார். “எனில் இனி நீங்களே பேசுங்கள். இந்த அவையில் எனக்கு பணி எதுவும் இல்லை” என்றபின் சல்யர் வெளியே நடந்தார்.

துச்சாதனன் பார்த்தபோது இரு கைகளாலும் தலையைப் பற்றி குனிந்து இமைகள் சரிந்து வாய் சற்றே கோணலாகி நீள்மூச்சொலியுடன் துரியோதனன் அரைத்துயிலில் இருந்தான். “மூத்தவரே” என்ற துச்சாதனன் துரியோதனனின் காலைத் தொட்டு அசைத்தான். விழித்து “என்ன நிகழ்கிறது? யார்?” என்றான் துரியோதனன். வாயைத் துடைத்துவிட்டு “நாம் படைமுகம் செல்லவிருக்கிறோமா?” என்றான். “மூத்தவரே, சல்யர்தான் தனக்கு தேர்நடத்த வேண்டுமென்று அங்கர் விரும்புகிறார்…” என்று துச்சாதனன் சொல்வதற்குள் “ஆம், சல்யர் தேர்நடத்தட்டும்… அதுவே முறை. நாம் வெல்லும் வழி அதுவே” என்று துரியோதனன் சொன்னான்.

சல்யர் வாயிலருகே நின்று திரும்பி சீற்றத்துடன் “என்னை சூதன் என்று ஆக்க விழைகிறீர்களா? சூதனுக்குச் சூதனாக சென்று அமர்ந்த பின்னர் என் கொடிவழியினருக்கு நான் அளிக்கும் அடையாளம் என்ன? குடிப்பெருமை காக்க மட்டுமே நான் இப்போருக்கு வந்தேன். பிறிதொன்றையும் இங்கிருந்து நான் அடைவதற்கில்லை. நாளை என் மைந்தர் ஷத்ரிய அவையில் நிகரமர்வு கொள்ள வேண்டுமென்பதற்கப்பால் நான் எதையும் எண்ணிச் சூழவும் இல்லை. இக்களத்தில் அதை இழந்துவிட்டு பின் நான் அடைவதுதான் என்ன?” என்றார். “உங்கள் வெற்றியும் உங்கள் மணிமுடியும் எனக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. அது என் புரவியில் சூட்டும் கடிவாளத்திற்கு நிகர். ஆம், என் கால் குறடுக்கு நிகர்.” அழுத்தமான குரலில் “மிகைச்சொற்கள் வேண்டாம், மத்ரரே” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “இப்போரில் வென்றால் மட்டுமே உங்களுக்கு பெருமையோ செல்வமோ அணுவளவேனும் எஞ்சப்போகிறது. இல்லையேல் நீங்கள் ஒரு மலைப்புரவியின் மதிப்புகூட இல்லாதவர் என்று உணர்க!”

சல்யர் திகைப்புடன் வாய்திறந்து நின்றார். “இக்களத்தில் நீங்கள் தோற்றால் சௌவீர, பால்ஹிக நாடுகளின் அரண்களும் களஞ்சியங்களும் பாண்டவர்களால் முற்றழிக்கப்படும். அந்நாடுகள் நூறு துண்டுகளாக சிதறடிக்கப்பட்டு பாண்டவர்களின் கீழ் சிற்றரசுகளாக அமையும். ஒருபோதும் அவை கொடிகொண்டு அமரவோ கோல்கொண்டு ஆளவோ இயலாது. ஏனென்றால் நீங்கள் அவர்களுக்குச் செய்தது நேரடியான நம்பிக்கை வஞ்சகம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “சௌவீர, பால்ஹிக நாடுகளை ஆளவிருப்பவர்கள் சிபிநாட்டவர். ஏனென்றால் அவர்கள் வென்றவர்களுக்கு குருதியுறவுகொண்டவர்கள். ஆளவிருக்கும் யுதிஷ்டிரனின் மைந்தர் சைப்யர் என்பதை மறக்கவேண்டாம். உங்கள் கொடிவழியினர் சிபிநாட்டுக் கொட்டில்களில் புரவி மேய்ப்பதைவிட இப்போது நீங்கள் தேர்தெளிப்பதொன்றும் சிறுமை அல்ல.”

ஒரு கணத்தில் முற்றிலும் தளர்ந்து சல்யர் “ஆம்” என்றார். முனகல்போல மீண்டும் ஓர் ஒலியெழுப்பி கால் தளர்ந்து பீடத்தில் அமர்ந்தார். “நீங்கள் இன்று ஆற்றவேண்டியது ஒன்றே. இப்போரில் வெல்ல என்ன செய்யவேண்டும் என்பது மட்டும்தான் நம் எவருக்கும் முதன்மைக் கடமை. அதை மட்டும் எண்ணுவோம்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “ஆம், அதைத்தான் நானும் எண்ணுகிறேன்” என தழைந்த குரலில் சல்யர் சொன்னார். கர்ணன் “நான் படை நடத்துகிறேன். தேரிலேறி களமுகம் நின்று அர்ஜுனனையும் பீமனையும் வெல்கிறேன். நாளைய போருக்குப் பின் எவர் வெல்வதென்ற பேச்சுக்கே இடமிருக்காது. ஆனால் இவர் எனக்கு தேரோட்டியாகவேண்டும்” என்றான்.

சல்யர் அழுகை நிறைந்த முகத்துடன் வெறுமனே அவனை பார்த்தார். துரியோதனன் மீண்டும் மெல்லிய குறட்டை ஒலியை எழுப்பினான். “மூத்தவரே” என்று அவன் காலை அசைத்தான் துச்சாதனன். துரியோதனன் விழித்து எழுந்து சல்யரை நோக்கி “மத்ரரே, தாங்கள் எனக்கு அளிப்பதற்கு பிறிதொன்றும் இல்லை. இது எனது ஆணை அல்ல, எனது விண்ணப்பம்” என்றான். சல்யர் தோள் தளர்ந்து “இத்தகைய சொற்களால் என்னை அடிமை கொள்கிறீர்கள்” என்றார். ஆனால் அவர் முகம் தெளிவடைந்தது. “உங்கள் ஆணை எனக்கு பொருட்டல்ல, ஆனால் இன்சொற்களை என்னால் தட்டமுடியாது என அறிவீர்கள்” என்றார். “எனில் இதை இறுதிமுடிவு செய்வோம். அங்கர் படைத்தலைமை கொள்கிறார். படைமுகப்பில் அவருக்கு சல்யர் தேரோட்டுகிறார்” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

சல்யர் மீண்டும் விசைகொண்டு எழுந்து தன் மேலாடையை எடுத்து அருகிலிருந்த இருக்கையில் ஓங்கி வீசி “அவ்வளவுதானே? நீங்கள் விழைவது நடக்கட்டும். நான் என் குடிப்பெருமையை இழக்கிறேன். என் ஆணவத்தை அழித்துக்கொள்கிறேன். இச்சூதனுக்கு பாகனாக அமர்கிறேன். அதற்குமேல் ஏதேனும் இருந்தால் அதையும் ஆற்றுகிறேன்…” என்றார். பின்னர் “அரசே, இங்கு பெருவில்லவர்கள் உங்களுக்காக உயிர் கொடுத்தனர். மைந்தரை கொடுத்தனர் பலர். நான் அதற்கு அப்பாலும் கொடுத்திருக்கிறேன், நினைவுகொள்க!” என்று கூறி அவையை விட்டு வெளியேறினார். அவர் செல்வதை பொருளிலா விழிகளுடன் நோக்கி அமர்ந்திருந்த துரியோதனன் திரும்பி ஏவலனிடம் வாய்மணம் கொண்டுவரும்படி கைகாட்டினான்.

அஸ்வத்தாமன் கர்ணனிடம் “அவர்தான் தேரோட்ட வேண்டுமென்று ஏன் கூறினீர்? அவரை சிறுமை செய்யும் நோக்கம் மெய்யாகவே உங்களுக்கு இருந்ததா?” என்றான். கர்ணன் “இல்லை. இந்தக் களத்தில் இதுவரை நான் எடுக்காத சில அம்புகளை எடுக்கவிருக்கிறேன். அதற்குரிய விசை என் தேரில் கூடவேண்டும். நான் நாணொலிப்பதற்கு இணையாக என் தேர் திரும்பவேண்டும். என் அம்புகளை தானும் முற்றறிந்த ஒருவரே தேரை தெளிக்க முடியும். அந்தியில் நான் உணர்ந்தது அதுவே. அர்ஜுனனின் படைவெற்றிக்கு முதன்மை அடிப்படையாக அமைவது இளைய யாதவன் தேர்தெளிக்கிறான் என்பது. அவனது அத்தனை அம்புகளையும் தானும் அறிந்தவன். அவன் போடும் படைக்கணக்குகள் அனைத்தையும் முன்னரே உணர்ந்தவன்” என்றான்.

“களத்தில் பாகனுக்கு சொல்லி புரியவைப்பது இயலாது. நான் அறிந்த அம்புகளை ஷத்ரியரன்றி பிறர் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். ஷத்ரியர்களிலும் வில்தவம் இயற்றியவரே என் அரிய அம்புகளை உணரமுடியும். சல்யர் நானறிந்த அனைத்து வில்தொழிலையும் தானுமறிந்தவர். அவரிடம் நான் சொல்வதற்கெதுவுமில்லை” என்றான். துச்சாதனன் “அவர் சீற்றம் கொண்டிருக்கிறார். சிறுமைப்படுத்தப்பட்டதாக நினைக்கிறார். நாளை போரில் அவர் உங்களை கைவிட்டாரெனில் என்ன செய்ய இயலும்?” என்றான். அதுவரை அங்கில்லாதவர்போல் இருந்த சகுனி “ஆம், தேர் நடத்தும்போது அவர் வேண்டுமென்றே தன்னை உள்ளிழுத்துக்கொண்டாரென்றால் இடர்தான்” என்றார்.

“அவ்வாறு வீரனால் செய்ய இயலாது என்றே எண்ணுகிறேன். அவர் எளிய வீரர், அரசுசூழ்தலின் கணக்குகள் அறிந்தவரல்ல. இக்கொந்தளிப்புகளும் வசைச்சொற்களும் போருக்கு முந்தைய கணம் வரைக்குமே. போர்முரசு முழங்கிவிட்டதென்றால் அதன் பின்னர் வில்லிலிருந்து எழும் தேவர்கள் போரை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் நம் ஆளுகைக்கு உட்பட்டவர்கள் அல்ல. நமது எளிய உணர்வுகள் எதையும் அவர்கள் அறிவதுமில்லை” என்றான் கர்ணன். கிருபர் “ஆம், போரில் எவரும் ஆணவக் கணக்குகள் போடுவதில்லை” என்றார். சகுனி “தெய்வங்களே நடத்துகின்றன என்பது உண்மை, ஆனால் தெய்வங்களை மனிதர்கள் கணிக்கவே முடியாது” என்றார்.

விழித்தெழுந்தவன்போல துரியோதனன் கைகளை ஓங்கித்தட்டினான். “நாம் வென்றாக வேண்டும். எவ்வகையிலும் வென்றாகவேண்டும். நாளையே இப்போர் முடிந்தாகவேண்டும்” என்று கூவினான். “நாளை இக்களத்தில் நான் குருதியில் நனைந்து எழுந்து நின்று அமலையாடவேண்டும். மணிமுடியை இங்கேயே சூடிக்கொள்ளவேண்டும்.” கர்ணன் “ஆம் அரசே, நாளையுடன் இப்போர் முடியும்” என்றான். “நாளை அர்ஜுனன் இறக்கவேண்டும். நாளை யுதிஷ்டிரன் வந்து என் அடிபணிந்தாகவேண்டும்” என்றான் துரியோதனன். “அது நிகழும், அறிக தெய்வங்கள்!” என்று கர்ணன் சொன்னான். துரியோதனன் அஸ்வத்தாமனிடம் “நமது படைசூழ்கை என்ன? உடனே படைசூழ்கை வகுக்கப்படட்டும்” என்றான்.

“அங்கர் படை நடத்துகிறாரா என்பதை கருத்தில் கொண்டு எனது படைசூழ்கையை முழுமை செய்யலாமென்று எண்ணினேன். அவர் படை நடத்துகிறார் என்பது உறுதியாயிற்று. இனி நான் என் படைசூழ்கையை முழுமை செய்ய வேண்டும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அங்கரும் சல்யரும் ஒரே தேரில் அமர்ந்திருப்பார்களெனில் நான் இப்போது வகுத்து வைத்திருக்கும் படைசூழ்கையை அவிழ்த்து மீண்டும் கோக்க வேண்டும். புலரிக்குமுன் என் படைசூழ்கையை அறிவிக்கிறேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “அதற்குமுன் அங்கர் போர்த்தலைமை கொண்டதை முரசு அறிவிக்கட்டும். படைகள் அதை அறிந்தபின் துயில்கொள்ளட்டும்” என்று கிருபர் சொன்னார்.

“அவ்வாறே ஆகுக! நான் ஓய்வெடுக்கிறேன். என் உடல் மதுவால் எடை கொண்டிருக்கிறது” என்றபடி துரியோதனன் எழுந்தான். அவன் சற்று தள்ளாட துச்சாதனன் அவன் தோள்களை பற்றிக்கொண்டான். “விடு என்னை… நான் என்ன நோயாளன் என எண்ணினாயா?” என்றான் துரியோதனன். ஆனால் மீண்டும் நிலையழிந்து விழப்போனான். துச்சாதனன் அவனை பற்றிக்கொண்டு அழைத்துச் சென்றான். “அனைத்துச் செய்திகளும் என்னை வந்தடையவேண்டும்…” என்றான் துரியோதனன். “இளையோனே” என வேறெங்கோ நோக்கி அழைத்தான். “மூத்தவரே” என்றான் துச்சாதனன். துரியோதனன் “என் சார்பாகச் சென்று நீ சல்யரிடம் மீண்டும் பேசு. அவருடைய உளச்சோர்வை அகற்று… அஸ்வத்தாமனும் அவரிடம் பேசட்டும்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் “ஆணை” என்றான்.

சகுனி “நாளைய படைசூழ்கையை புலரிக்கு முன் ஒருமுறை என்னிடம் கொண்டுவந்து காட்டுக!” என்றார். அவர் அந்த அவையில் பேசவே இல்லை என்பதை அஸ்வத்தாமன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். “அங்கருக்கு பீஷ்மரின் நற்சொல் அமைந்தது என்பதையும் நம் படைகளிடம் அறிவிக்கவேண்டும்” என்றார் சகுனி. “ஆம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். கர்ணனும் கிருபரும் பேசியபடி வெளியேறினர். சகுனி தன் காலை நீட்டி நீட்டி வைத்து மெல்ல நடந்தார். அஸ்வத்தாமன் அவருடைய நடையால் உள்ளம் சீண்டப்பட்டான். அவருடைய எப்போதுமிருக்கும் நடை அது என அவன் அறிந்திருந்தான். ஆயினும் அப்போது அவன் உள்ளம் சீற்றம் கொண்டது. அங்கே நிகழ்ந்தவற்றுக்கு முற்றிலும் அப்பால் அவர் பதறாது சோர்வுறாது அமர்ந்திருந்தார் என எண்ணச் செய்தது.

அவன் அவரை புண்படுத்த விழைந்தான். தொட்டுத்தொட்டு பல எண்ணங்களினூடாகச் சென்று கண்டடைந்ததும் அகம் மலர்ந்தான். “நான் தங்களிடம் கேட்கவேண்டும் என எண்ணினேன், காந்தாரரே. அமைச்சர் கணிகர் எங்கே இருக்கிறார்? அவர் நலமாக இருக்கிறார் அல்லவா?” என்றான். சகுனியின் முகத்தில் கடுமையான வலி என ஒரு சுளிப்பு உருவாகி மறைந்தது. புன்னகை எழ “அவர் அமைச்சர் அல்ல, அதை முதலில் சொல்லவேண்டும். அவர் அந்தணர், நோன்புகொண்ட அந்தணர் களம் வருவதில்லை” என்றார். “அஸ்தினபுரியில் அவர் இல்லை என எண்ணுகிறேன்” என்றான் அஸ்வத்தாமன் சகுனியின் கண்களை கூர்ந்து நோக்கியபடி. “ஆம், அவர் அருகே ஒரு காட்டுக்குடிலில் இருக்கிறார்” என்ற சகுனி மேலும் புன்னகை விரிய “போரெழுகையைக் கண்டு அஞ்சி உடனே கிளம்பிவிட்டார். நலமாக இருக்கிறார் என நினைக்கிறேன்” என்றபின் நடந்து சென்றார்.

அஸ்வத்தாமன் அவையிலிருந்து வெளிவந்தபோது தன் தேரில் சல்யர் தலையை தாங்கி அமர்ந்திருப்பதை கண்டான். காலடி கேட்டு அவர் ஏறிட்டுப் பார்த்தார். அவருடைய பாகன் புரவியின் கடிவாளத்தைப் பற்றியபடி அவருடைய ஆணைக்காக காத்து நின்றிருந்தான். அவர் கர்ணன் அவரை கடந்துசெல்வான் என எதிர்பார்க்கிறார் என அஸ்வத்தாமன் எண்ணினான். ஆனால் கர்ணன் எதிர்ப்பக்கமாக நடந்து சென்றான். கிருபரும் அவனுடன் பேசியபடி செல்ல சல்யர் அவர்களை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அஸ்வத்தாமன் அவரை நோக்கி நடந்து சென்று தேருக்குக் கீழே நின்றபடி “மத்ரரே, வணங்குகிறேன்” என்றான். சல்யர் நிமிர்ந்து சிவந்த விழிகளால் அவனை பார்த்தார்.

“தாங்கள் சற்று மிகையாக எண்ணுகிறீர்கள். தாங்கள் அங்கருக்குத் தேரோட்டியதனால் எந்த இழிவையும் அடையப்போவதில்லை. அர்ஜுனனை அவர் வென்றால் அதன் பெருமை அனைத்தும் உங்கள் இருவருக்குமாக பகிரப்படும். அது உங்கள் குடிப்பெருமையையும் தனிப்பெருமையையும் மிகையாக்கவே செய்யும். ஒருபோதும் இதன் பொருட்டு நீங்கள் வருந்த நேராது” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “நான் அவரிடம் கேட்டேன். மெய்யாகவே உங்களை இழிவுசெய்யும் நோக்கம் அவருக்கில்லை. அம்புகளை தானுமறிந்தவரே நுண்ணொடு நுண் பொருதும் போரில் வில்லவனுக்கு தேர்தெளிக்க முடியும் என்றார். அர்ஜுனனும் கிருஷ்ணனும் இணைந்து களம்நிற்கையில் இணையான இன்னொரு பாகனும் வில்லவனுமே அவர்களை எதிர்கொள்ள முடியும். அங்கர் சொல்வது உண்மையானதுதான்.”

“அல்ல” என்று அவர் சொன்னார். “அவனை நான் அறிவேன். அவனால் பாகனின் உள்ளத்தை ஆளமுடியும். பாகன் வழியாக புரவிகளையே ஆள முடியும். அவன் பரசுராமரின் மாணவன். நாணொலியால் உள்ளங்களைக் கவரும் கலை அறிந்தவன். இதில் போர்நோக்கமே இல்லை.” அஸ்வத்தாமன் “நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் பொய் சொல்லவில்லை என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. அவர் உங்களை எவ்வகையிலும் சிறுமைப்படுத்த விரும்பவில்லை என்றே எண்ணுகிறேன்” என்றான். “அவன் என்னை சிறுமைப்படுத்தவில்லை” என்று சல்யர் சொன்னார். “அவன் எனக்கு ஒரு செய்தியை சொல்ல விரும்புகிறான். எனக்கல்ல, வேறு ஒருவருக்கு” என்றார்.

“என்ன செய்தி?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். சல்யர் மறுமொழி சொல்லவில்லை. சல்யரின் முகத்தை ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு அஸ்வத்தாமன் “இந்தப் போரின் பொருட்டு தாங்கள் எவ்வகையிலும் உளவருத்தம் கொள்ளவேண்டியிருக்காது என்பதைத்தான் நான் மீளவும் சொல்ல விழைகிறேன்” என்றான். “இப்போரின் பொருட்டு மட்டும்தான் வாழ்நாளெல்லாம் நான் வருந்துவேன். ஆனால் இப்போர் முடிந்த பின்னர் ஒரு நாளுக்கு அப்பால் நான் உயிரோடிருப்பேன் என்று எண்ணவில்லை” என்று சல்யர் சொன்னார். “என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். சல்யரின் விழிகள் சிவந்திருந்தன. “நீங்கள் அறியாத நூறு முடிச்சுகள் இந்தப் பரப்பில் உண்டு, இப்போது சொல்லமுடியாதவை” என்று சல்யர் சொன்னார்.

அவரை அஸ்வத்தாமன் வியப்புடனும் திகைப்புடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “நான் இந்தக் களத்திற்கு வந்தது வேறொன்றுக்காக. ஒருபோதும் எதிர்நின்று போரிட நேரக்கூடாது. ஒரு அம்பையேனும் என் கைகளால் தொடுத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக” என்றார் சல்யர். “எவருக்கெதிராக?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். சல்யர் அதற்கு மறுமொழி சொல்லாமல் இல்லை இல்லை என்பதுபோல் தலையசைத்தார். “இதோ நானே அழைத்துச் செல்லவிருக்கிறேன். செல்லுமிடம் எதுவென்று அவனுக்குத் தெரியும். எனக்கும் தெரியும். என்னை அழைத்துச் செல்ல வைக்கிறான். முழுப் பொறுப்பையும் என் மேல் சுமத்திச் செல்ல விரும்புகிறன். ஆம், அதற்கு நான் தகுதி கொண்டவனே. எழுந்து என் குரலை எந்த அவையிலும் ஒலிக்கத் துணியாதவன்.”

அவர் தனக்குத்தானே என சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். “வேறெவருடையவோ உள்ளத்தை மட்டுமே நான் எண்ணினேன். அவனை எண்ணவில்லை. அவனை நான் எண்ணியிருந்திருக்க வேண்டும். அவனுக்கு அளிக்க வேண்டியதை அளிக்கவில்லை.” “யாருக்கு?” என்று அஸ்வத்தாமன் கேட்டான். சல்யர் கைநீட்டி தேர்ப்பாகனின் தோளில் தட்டி “செல்க!” என்றார். தேர் முன்னெழுந்து விரைய அஸ்வத்தாமன் அதில் உடல் குலுங்க அமர்ந்துகொண்டிருந்த சல்யரை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

துச்சாதனன் அவன் அருகே வந்து “சென்றுவிட்டாரா?” என்றான். “ஆம், நீ அவரை தொடர்ந்து செல். அவரிடம் பேசு. அவர் மேலும் சொற்கள் கொண்டிருக்கிறார். அவர் இங்கே நின்றதே அங்கரிடம் எதையோ சொல்வதற்காகத்தான். அச்சொற்கள் இப்போது அவருள் பெருகிக்கொண்டிருக்கும். அவற்றைச் சென்று கேள்” என்றான் அஸ்வத்தாமன். “அவற்றை என்னிடம் சொல்லி என்ன பயன்?” என்று துச்சாதனன் கேட்டான். “அவற்றை என்னிடம் சொல்வாரா?” என்று மீண்டும் கேட்டான். “உன்னிடம் அங்கரிடம் பேசவிருந்தவற்றை பேசமாட்டார். முற்றிலும் வேறு சிலவற்றையே சொல்வார். ஆனால் அவர் அங்கரிடம் பேசவிழைந்தவற்றுக்கு அவை நிகரானவையாகவே இருக்கும்” என்றபின் அஸ்வத்தாமன் புன்னகைத்தான்.

துச்சாதனன் “எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, பாஞ்சாலரே” என்று சொன்னான். “என் உள்ளம் இப்போதெல்லாம் எதையும் முழுதுற உள்வாங்கிக்கொள்வதில்லை போலும். இச்சொற்கள் அனைத்திலிருந்தும் அகன்றிருக்கிறேன். இவை எனக்கு பொருள் அளிக்கின்றன, எவ்வுணர்வையும் அளிக்கவில்லை” என்றான். அஸ்வத்தாமன் சிரித்து “அதை பிராணசுஷுப்தி என்கிறார்கள் மருத்துவர்” என்றான். “என்ன?” என்றான் துச்சாதனன். “உயிராழ்வு” என்று சொல்லி அவன் தோளைத் தொட்டு “அதை அஸ்வினிதேவமாலிகை இப்படி சொல்கிறது. புலரிதேவி எழுவதற்கு முன் இனிய குளிர்காற்று வீசுகிறது. இரவின் மூச்சுக்களை எல்லாம் அள்ளி அகற்றுகிறது. உயிர்களை ஆழ்ந்து துயிலச்செய்கிறது. மலர்களைத் தொட்டு விரியச்செய்கிறது. புது நறுமணங்களை பரப்புகிறது. உள்ளங்களில் இனிய கனவுகளை நிறைக்கிறது. அதைப்போல சாவன்னை எழுந்தருளும்போது அவளுக்கு முன் உயிராழ்வு என்னும் இனிய காற்று எழுகிறது” என்றான் அஸ்வத்தாமன்.

துச்சாதனன் உரக்க நகைத்து “அவ்வாறு நிகழுமென்றால் நன்றே” என்றான். பின்னர் குரல் உடைய “துருமசேனனை மீண்டும் ஒருமுறை காணமுடியும் என்றால் அதன்பொருட்டு ஏழு இருளுலகுகளுக்கும் செல்ல நான் ஒருக்கமாவேன்” என்றான். அஸ்வத்தாமன் அவன் தோளைத் தொட்டு “எந்தையின் உடலை துண்டுதுண்டாகச் சேர்த்துச் சிதையேற்றிவிட்டு வந்திருக்கிறேன். மீண்டும் ஒரு படைசூழ்கைக்காக. அச்சோர்வில் சொன்ன சொற்கள் அவை. கருத்தில் கொள்ளவேண்டாம்” என்றான். “இனிய சொற்கள் அவை, பாஞ்சாலரே” என்றான் துச்சாதனன். “எவ்வாறாயினும் தமையனின் ஆணையை கடைக்கொள்ளவேண்டும். அவரிடம் சென்று பேசிப் பார்க்கிறேன்” என்று தன் புரவியை நோக்கி சென்றான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 10

அங்கநாட்டு அரசன் கர்ணனின் உடல் கிடந்த வட்டத்தைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த பன்னிரண்டு சூதர்களில் இரண்டாமவரான காளையர் சொன்னார் “தோழரே கேளுங்கள், பதினைந்தாம் நாள் போர்முடிந்த அன்று மாலை அஸ்தினபுரியின் அரசர் துரியோதனனின் அவைக்கூடலில் அவர் என்றுமிலாத பதற்றத்தையும் தளர்வையும் கொண்டிருந்தார். அவரை எப்போதும் கூர்ந்துநோக்கிக் கொண்டிருக்கும் வழக்கம்கொண்ட துச்சாதனன் அந்தப் பதற்றத்தை தானும் அடைந்தார். பீஷ்மரின் படுகளத்திற்குச் சென்றபோது இருந்த நிமிர்நடையை அவர் இழந்துவிட்டிருந்தார். அங்கிருந்து திரும்பும்போதே ‘நான் ஓய்வெடுக்கவேண்டும். மதுவுடன் ஏவலரை அனுப்பு’ என்று துச்சாதனனிடம் சொன்னார்.”

துச்சாதனன் அவைக்கூடத்திற்கு வந்தபோது அங்கே கிருபரும் சல்யரும் இருந்தனர். கிருபர் “கர்ணன் வந்துகொண்டிருக்கிறான். நாம் முடிவுகளை எடுக்கவேண்டியிருக்கிறது” என்றார். துச்சாதனன் “முடிவுகளை நாமே எடுப்போம். மூத்தவர் அதற்கான உளநிலையில் இல்லை” என்றான். “ஆணையை இடவேண்டியவர் அவர். அவரில்லாது அவை கூடமுடியாது” என்றார் சல்யர். கர்ணன் வந்து சல்யருக்கும் கிருபருக்கும் தலைவணங்கி முகமன் உரைத்து அமர்ந்தான். கிருபர் “அஸ்வத்தாமன் தந்தையை எரியூட்டும்பொருட்டு சென்றிருக்கிறார். அச்சடங்குகள் முடிந்து அவர் இங்கே வர பொழுது பிந்துமென எண்ணுகிறேன். அவர் இல்லாமலேயே இன்றைய முடிவுகளை நாம் எடுத்தாகவேண்டும்” என்றார்.

“ஏன் இன்றிரவே முடிவை எடுத்தாகவேண்டும்?” என்று துச்சாதனன் கேட்டான். “நாளை முதற்புலரியில் நம் படைகள் எழுகையில் போருக்கென உளம் அமைந்திருக்கவேண்டும். இன்று அவர்கள் துயில்வதற்குள் இங்கே அடுத்த படைத்தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு படைசூழ்கை அமைக்கப்படும் செய்தி சென்று சேர்ந்திருக்கவேண்டும்” என்றார் சல்யர். “அரசர் உளம்சோர்ந்திருப்பார் என்றும் படையெழுவதுகூட நிகழாதாகலாம் என்றும் நம் வீரர்கள் எண்ணுவார்கள். இரவில் எஞ்சிய எண்ணமே காலையில் முளைக்கிறது… அச்சோர்வுடன் அவர்கள் எழுவார்களென்றால் படைசூழ்கையை அமைத்து அவர்களை களம்நிற்கச் செய்ய இயலாது.” துச்சாதனன் “அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் துயில்கொண்டுவிட்டனர்” என்றான். “ஆம், ஆனால் இறுதியாகத் துயில்பவரே காலையில் எழுபவர். அவர்கள் அறியட்டும் அரசரின் உள்ளத்தை” என்றார் சல்யர்.

“நாம் நம் படையின் தலைவரை தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். படைசூழ்கையை இறுதிசெய்யவேண்டும்” என்று கிருபர் மீண்டும் சொன்னார். “அரசரை அழைத்துவர ஏவலர் செல்லட்டும்.” துச்சாதனன் “மூத்தவர் முன்னரே சொல்லிவிட்டார், அங்கர் படைத்தலைமை கொள்ளட்டும் என்று. நம் தரப்பின் முதன்மை வீரர் என்று அங்கரை மூத்தவர் சொன்னார். ஒருவேளை இவ்வெற்றி அவருக்குரியதென முன்னரே தெய்வங்கள் வகுத்திருக்கும் போலும். ஆகவேதான் பீஷ்மரும் துரோணரும் களம்பட்டார்கள். அங்கர் கையால் பாண்டவர்கள் கொல்லப்படவும் எனக்கு மணிமுடி சூட்டப்படவும் ஊழ் பாதை வகுத்துள்ளது என்றார். நாமனைவரும் கேட்டது அது” என்றான். “நான் வணங்கும் தெய்வங்களே என்னை கையொழிந்தாலும் சரி, உளம் சோரப்போவதில்லை. என் தெய்வமே வில்லெடுத்து எனக்கெதிராக வந்து நின்றாலும் சரி, களம் நில்லாதொழியப்போவதில்லை என்றார் மூத்தவர். அவருடைய அச்சொற்களே போதும்.”

சகுனி “அரசர் வரட்டும். அவருடைய சொல் நமக்குத் தேவை. இந்த அவையில் அவரும் இருந்தாகவேண்டும்” என்றார். “அவர்…” என்று துச்சாதனன் சொல்லத்தொடங்க “அவரில்லாமல் எடுத்த முடிவு என எந்நிலையிலும் எவரும் சொல்லலாகாது. நமக்கே அவ்வண்ணம் தோன்றுதலும் கூடாது” என்றார் சகுனி. துச்சாதனன் மேற்கொண்டு பேசாமல் தலைவணங்கி வெளியே சென்று ஏவலனிடம் அரசரை அழைத்துவரும்படி ஆணையிட்டுவிட்டு வாயிலிலேயே நின்றிருந்தான். துரியோதனன் எந்நிலையில் இருக்கிறான் என்பதைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது ஒருகணம் குண்டாசி நினைவிலெழுந்தான். எத்தனை அவைகளிலிருந்து குண்டாசியை தூக்கிக்கொண்டு சென்று வெளியேற்றியிருக்கிறோம் என எண்ணி அவ்வெண்ணம் ஏன் வந்தது என தன்னை கடிந்துகொண்டான்.

துரியோதனன் வரும்போதே மூக்கில் வழியுமளவுக்கு மது குடித்து நிலையழிந்திருந்தான். தள்ளாடியபடி தேரிலிருந்து இறங்கி இரு கைகளையும் வீசியபடி நடந்து வந்தான். “ஏன் வழியில் நின்றிருக்கிறாய், அறிவிலி!” என காவலனை அறைய கை தூக்கினான். துச்சாதனன் “மூத்தவரே” என்றான். “அறிவிலிகள்” என்று துரியோதனன் வசைபாடினான். புளித்த ஏப்பத்துடன் “அனைவரும் அறிவிலிகள்… கீழ்மக்கள்” என்றான். பீடத்தில் சென்று அமர்ந்தபோது அவன் இமைகள் தடித்து சரிந்துகொண்டிருந்தன. வாயை இறுக்கி தாடையில் பற்கள் நெரிபடும் அசைவு தெரிய சிவந்த விழிகளால் அவையை கூர்ந்து நோக்கினான். “அவை கூடிவிட்டது” என்று கிருபர் சொன்னபோது “ஆம்… அது தெரிகிறது” என்று உறுமினான்.

அவன் உடல் மிக வெளிறியிருந்தது. மெல்லிய நடுக்கும் தெரிந்தது. வெளித்தெரியாத புண் ஏதேனும் அமைந்திருக்குமோ, நோய் கொண்டிருப்பானோ என துச்சாதனன் அஞ்சினான். சகுனி தன் காலை இழுத்து வந்து இருக்கையில் அமர்ந்ததும் கிருபர் “நாம் தொடங்கலாம். இப்போது முறைமையெல்லாம் தேவையில்லை. நாம் சிலரே இருக்கிறோம்” என்றார். “ஆம், மிகச் சிலரே எஞ்சுகிறோம்” என்று கூறி துரியோதனன் புன்னகைத்தான். பின்னர் திரும்பி வாய்மணம் கொண்டுவர கைகளால் ஆணையிட்டான். ஏவலன் அப்பால் சென்றதும் அவன் துச்சாதனனை நோக்கி புன்னகைத்தான். அறிவின்மை துலங்கிய அப்புன்னகை துச்சாதனனை திடுக்கிடச் செய்தது. அவன் விழிகளை விலக்கிக்கொண்டான்.

கிருபர் துரியோதனனை நோக்கியபின் “நாம் முடிவெடுக்கவேண்டிய பொழுது இது. நமக்கு பேரிழப்பு நிகழ்ந்துள்ளது. நம் படைத்தலைவரும் ஆசிரியருமான துரோணர் மறைந்துவிட்டார்” என்றார். துரியோதனன் வாய்மணத்தை கைகளில் வைத்தபடி “என்ன?” என்றான். “துரோணரின் மறைவு குறித்து சொல்லப்பட்டது” என்றார் கிருபர். “ஆம், ஆசிரியர் மறைந்தார்… அவர் களம்பட்டார்” என்றான் துரியோதனன். “அவர் முழு வீரத்தை வெளிப்படுத்தி விண்புகுந்தார்” என்றார் சல்யர். துரியோதனன் “என்ன நிகழ்ந்தது? என்ன நிகழ்ந்தது… விரிவாகக் கூறுங்கள் என்ன நிகழ்ந்தது?” என்றான். சற்றே எரிச்சலுடன் துச்சாதனன் “மூத்தவரே, என்ன நிகழ்ந்ததென்று பலமுறை பலர் கூறிவிட்டனர். மீள மீள அதை கேட்பதில் பொருள் இல்லை. இன்றைய போர் முடிந்துவிட்டது. இனி நிகழவிருப்பதென்னவென்று நாம் எண்ணவேண்டிய தருணம் இது” என்றான்.

துச்சாதனனை பொருளற்ற விழிகளுடன் வெறித்து நோக்கிய துரியோதனன் “ஆம், நாம் என்ன செய்யவேண்டுமென்பதை இப்போது எண்ணவேண்டும். உடனே திட்டங்களை வகுக்க வேண்டும். நாம் போருக்கெழுகிறோம். ஒருபோதும் அடிபணிய மாட்டோம்” என்றான். எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து “என்ன நிகழ்ந்தாலும் சரி, தெய்வங்களே நமக்கெதிர் வந்தாலும் சரி, நாம் வெல்வோம்! நின்று பொருதுவோம்! இந்த மண் எனக்குரியது! இந்த முடி என் முன்னோர் சூடியது! இப்பாரதவர்ஷம் நான் ஆளும்பொருட்டு விரிந்திருப்பது! கடல் சூழ் இந்த ஞாலம் என் புகழ்பாடக் காத்திருக்கிறது” என்றான். எங்கிருந்து அச்சொற்களை அவன் பெற்றான் என்று துச்சாதனன் எண்ணினான். அவை சூதர்களின் மொழியில் எழுந்து வந்தவை போலிருந்தன. அத்தருணத்தை அவை இளிவரல் நாடகம்போல் ஆக்கின.

“நான் எழுயுகத்தின் மைந்தன்! என் தெய்வத்தால் வழிகாட்டி அழைத்துச்செல்லப்படவிருப்பவன். விழைவொன்றே அறமென்றாகும் கலியுகத்தின் தலைவன். என்னை வெல்ல எவராலும் இயலாது. நான் இங்கு இன்று மும்முடி சூடிய பேரரசனாகத் திகழ்கிறேன். என்றும் என் கொடிவழியினர் நாவிலிருப்பேன். சூதர்களின் எண்ணத்தில் இருப்பேன். என்றும் அழியாதவன், அக்கதிரவனைப்போல!” அவன் கைகள் நிலைத்திருக்க ஒருமுறை விக்கலெடுத்து “ஆம், கதிரவனைப்போல. அல்லது வடமலைகளைப்போல” என்றான். அச்சொற்களால் மூச்சிளைத்து மீண்டும் அமர்ந்து தன் தலையை பற்றிக்கொண்டான். கிருபர் அவனுடைய சொல்வதை பொறுமையின்மையுடன் நோக்கியபின் “நாம் பேசவேண்டியதை தொடங்குவோம்” என்றார். “நான் வெற்றியை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்வேன்” என தலையைப் பிடித்து குனிந்து அமர்ந்தபடி துரியோதனன் சொன்னான். எவரும் மறுமொழி உரைக்கவில்லை.

வாயிற்காவலன் வந்து வணங்கி “உத்தரபாஞ்சாலரான அஸ்வத்தாமன்” என அறிவித்தான். துரியோதனன் “அவர் எங்கே?” என்று முனகினான். சகுனி கைகாட்ட காவலன் சென்று அஸ்வத்தாமனை உள்ளே அனுப்பினான். அஸ்வத்தாமன் துரியோதனனை நோக்கி தலைவணங்கிவிட்டு பீடத்தில் அமர்ந்தான். “ஆசிரியர் விண்ணேகிவிட்டாரா?” என்றார் சல்யர். அதை அவ்வண்ணம் அவர் கேட்டிருக்கலாகாது என துச்சாதனன் உணர்ந்தபோதே கிருபர் எரிச்சலுடன் “நாம் இங்கே நாளைய போர்சூழ்கையைப் பற்றியும் படைத்தலைமை குறித்தும் பேசுவதற்காக கூடியிருக்கிறோம்” என்றார். அஸ்வத்தாமன் “அவை பற்றிய முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டுவிட்டன. இறுதிச்சொல் எடுப்பது மட்டுமே எஞ்சுகிறது” என்றான்.

துரியோதனன் உள்ளிருந்து எழுந்த எண்ணத்தால் துரட்டி குத்தப்பட்ட யானையென திடுக்கிட்டு எழுந்து துச்சாதனனிடம் “என்ன நிகழ்ந்தது? எவ்வாறு கொல்லப்பட்டார் ஆசிரியர் துரோணர்?” என்றான். துச்சாதனன் “நாம் இந்த அவை நிகழ்வுகள் என்ன என்பதை பார்ப்போம் மூத்தவரே, நமக்கு பொழுதில்லை” என்றான். “ஆம், அவை நிகழ்வுகளை நாம் பார்க்கவேண்டியுள்ளது. நமக்கு பொழுதில்லை” என்ற துரியோதனன் “அங்கரே, அவை நிகழ்வுகள் என்ன? அஸ்வத்தாமன் எங்கே?” என்றான். “இங்கிருக்கிறேன்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “சொல்லுங்கள்! நாம் என்ன செய்யவிருக்கிறோம்? நமது படைசூழ்கை என்ன?” என்றான் துரியோதனன். அஸ்வத்தாமன் “முதலில் நாம் படைத்தலைவரை தேர்ந்தெடுத்தாகவேண்டிய இடத்திலிருக்கிறோம், அரசே” என்றான். சல்யர் “ஆம், முதலில் அதைப்பற்றிய ஆணை எழுக!” என்றார்.

“நமது படைத்தலைமை துரோணருக்கு உரியதல்லவா? வழக்கம்போல் அவர் வழிநடத்தட்டும் நமது படைகளை” என்று துரியோதனன் சொன்னான். திரட்டிக்கொண்ட பொறுமையுடன் துச்சாதனன் “மூத்தவரே, இன்று மாலை துரோணர் களம்பட்டார். அதன் பொருட்டே இங்கு அவை கூடியிருக்கிறோம்” என்றான். “ஆம், அவர் புகழுடல் அடைந்தார். களம்நின்று எதிரிகளை முற்றழிக்கப்போகும் தருணத்தில் வஞ்சத்தால் கொல்லப்பட்டார். அறிவேன். நாம் என்ன செய்யவிருக்கிறோம்? ஏன் நாம் இங்கு வெறுமனே அமர்ந்திருக்கிறோம்? நமது திட்டங்கள் என்ன? திட்டங்களை உடனடியாக இங்கு கூறுக! திட்டங்கள் மட்டும் போதும், வேறெந்தப் பேச்சும் வேண்டாம்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். சல்யர் ஏதோ சொல்ல முயல கைநீட்டி “பேச்சு வேண்டாம்… திட்டங்கள்… போர்த்திட்டங்கள்” என்று கூவினான்.

அஸ்வத்தாமன் “அரசே, தாங்கள் உணர்வுகளை அடக்கி எங்களை சற்று செவிகூருங்கள். என் படைசூழ்கைத் திட்டத்தை நான் இங்கு விளக்குகிறேன். அதற்குமுன் நமது படைத்தலைவர் எவரென்று முடிவு செய்ய வேண்டியுள்ளது” என்றான். துரியோதனன் சீற்றத்துடன் இரு கைகளாலும் இருக்கையின் இரு பிடிகளையும் ஓங்கி அறைந்து “நான் படைத்தலைமை கொள்கிறேன்! ஆம், நானே படை நடத்துகிறேன். நான் எவருக்கு அஞ்ச வேண்டும்? இப்படைத்தலைமையை நான் கொள்கிறேன்! அதன்பொருட்டே இக்களம் வந்துள்ளேன்” என்று கூவினான். எழுந்து இரு கைகளையும் விரித்து “தெய்வங்கள் அறிக, சொல்லுங்கள்! என் படைகளுக்கு சொல்லுங்கள்! இனி இப்படைகளை நானே நடத்துகிறேன்” என்றான்.

சல்யர் “முடிக்குரிய அரசர்கள் நேரடியாக படைத்தலைமை கொள்வதில்லை” என்றார். “ஏன்? எவர் சொன்னது? இந்த மணிமுடியும் நிலமும் எனக்குரியது. இதன்பொருட்டு பொருதிநின்றிருக்க எழுந்தவன் நான்…” என்றான். “என் நிலத்தின்பொருட்டு போரிட எனக்கு எவர் ஒப்புதலும் தேவையில்லை.” துச்சாதனன் பெருமூச்சுடன் தன் பீடத்தில் அமர்ந்தான். அமர்கையில் அதன் கைப்பிடிமேல் கைகளை ஊன்றியதை அவனே விந்தையென எண்ணிக்கொண்டான். அவன் உடல் தளர்ந்திருந்தது. தசைகளில் ஒரு பகுதி ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டிருப்பதைப்போலத் தோன்றியது. சல்யர் “அரசே, படைத்தலைவன் பொறுமை கொண்டிருக்க வேண்டும். எளிய இலக்காக அவன் படைமுகப்பில் நின்றிருக்கவும்கூடாது. அவனை நம்பி இருக்கின்றன படைகள். அரசன் படைத்தலைவன் ஆகுகையில் படைமுகத்தில் அமைதி இழக்கிறான்” என்றார்.

“நான் அமைதியிழக்கவில்லை. நான் அறிவேன், நான் வென்றே தீர்வேன் என. ஊழ் என்னை எங்கு கொண்டு செல்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு இழப்பும் எனது வெற்றியை உறுதி செய்கின்றது. எனது வெற்றியின் பெறுமதியென்ன என்று எனக்குச் சொல்வதற்கே இவ்விழப்புகள் நிகழ்கின்றன. என் உடன்பிறந்தார் இறக்கத்தொடங்குகையிலேயே நான் உணர்ந்துவிட்டேன், நான் முற்றிழக்கப் போகிறேன். ஒன்று மிஞ்சாது இக்களத்தில் நின்று வெற்றி ஒன்றையே தெய்வக்கொடை எனச் சூடுவேன். பிறகு அவ்வெற்றியைத் தூக்கி என் தெய்வத்தின் காலடியில் வீசி எறிவேன். அவ்வெற்றியும் எனக்கொரு பொருட்டல்ல என்று அதனிடம் சொல்வேன். ஆம்!”

துரியோதனன் வெறியுடன் ஓங்கி சிரித்தான். “ஆம்! என் தெய்வம் துணுக்குற வேண்டும். அதன் கண்களில் எவன் இவன் என்னும் திகைப்பு எழ வேண்டும். நான் செய்வதற்கு எஞ்சியிருப்பது அது ஒன்றே. ஐயமே இல்லை, வெற்றி என்னுடையதே. ஆகவே எனக்கு எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. நான் நிலைகொண்டிருக்கிறேன், மலையுச்சியில் அமர்ந்த பெரும்பாறை போலிருக்கிறேன். எனக்கு ஐயமில்லை. அமைதி மட்டுமே. விண் தொடும் அமைதி மட்டுமே.”

“சற்று செவி கொள்ளுங்கள், அரசே!” என்று உரத்த குரலில் சல்யர் சொல்ல திடுக்கிட்ட துரியோதனன் “ஆம், ஆம், செவி கொள்கிறேன்” என்றான். இரு கைகளையும் கூப்புவதுபோல் நெஞ்சருகே வைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடி “சொல்லுங்கள், செவிகொள்கிறேன். சொல்லுங்கள் முதியோரே, உங்களை எல்லாம் நம்பித்தான் இருக்கிறேன்” என்றான். “அஸ்வத்தாமன் பேசட்டும்” என்றபின் சல்யர் அமர்ந்தார். அஸ்வத்தாமன் “நாம் நமது படைத்தலைவரை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்” என்று மீண்டும் சொன்னான். “படைத்தலைமை கொள்ள இனி தகுதியானவர் அங்கர் மட்டுமே.” கிருபர் “மெய், அரசரும் அதை உரைத்துள்ளார்” என்றார்.

“நமது படைகளின் முதன்மைப் பெருவீரர் எவரென்று கேட்டால் நாம் அங்கரைத்தான் சொல்வோம். பயிற்சியால், மூப்பினால் பீஷ்மரும் துரோணரும் நமது படையை நடத்தினார்கள். இப்போர் தொடங்கவிருக்கும்போது உண்மையில் நாம் எண்ணிய படைத்தலைவர் அங்கரே. பீஷ்மருக்கும் துரோணருக்கும் மேல் என அவர் வந்து படைமுகம் நின்றிருக்க வேண்டாமென்று தயங்கினோம். ஷத்ரியர்களின் அச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் கருத்தில் கொண்டோம். இனி நமக்கு வேறு வழியில்லை. களம்பட்ட இருவரும் அவரை வாழ்த்தினார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். ஆகவே அங்கர் படைமுகப்புக்குச் செல்வதில் எப்பிழையும் இல்லை. அங்கர் படைத்தலைமை கொள்ளட்டும்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான்.

துச்சாதனன் “ஆம், இனி நமக்கு வேறு வழியில்லை. இனி அங்கரே நம்மை காக்க வேண்டும்” என்றான். துரியோதனன் விழிதிறந்து கர்ணனை பார்த்தான். பின்னர் “நான் எவரிடமும் எதையும் கோர வேண்டியதில்லை. ஆனால் அங்கர் படைத்தலைமை கொள்வாரென்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் அவர் என்னை அறிவார்” என்றான். கர்ணன் கைதூக்கி “இதில் கோருவதற்கும் ஒப்புவதற்கும் ஏதுமில்லை. இயல்பாகவே படைத்தலைமை என்னை வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. படையை நான் நடத்துகிறேன். களம்வென்று அரசருக்கு முடியை அளிக்கிறேன். இது என் தெய்வங்கள் மேல் ஆணை!” என்றான்.

துரியோதனன் “ஆம், அதுவே நிகழவிருக்கிறது. ஊழின் நெறி அது. என் தோழருக்கு நெடுங்காலத்துக்கு முன் நான் அங்கநாட்டு மணிமுடியை அளித்தேன். அது எனக்கு நானே சூட்டிக்கொண்ட மணிமுடி. இன்று அவர் எனக்கு அஸ்தினபுரியின் மணிமுடியை அளிப்பார். அது அவர் தனக்கு சூட்டிக்கொள்வது” என்றான். “அவர் வெல்வார். வென்றாகவேண்டும். ஏனென்றால் அவர் கதிரோன் மைந்தர். கதிரோன் நிலைபிறழ்ந்தால் விண்ணகம் அடுக்கு குலையும்…” சொல்லிவந்து வேறேதோ எண்ணம் ஊடுருவ நிலைகுலைந்து இரு கைகளையும் விரித்தபடி உரக்க நகைத்து “இதை நோக்கித்தானா வந்துகொண்டிருந்தோம்? நாம் நூறு ஆயிரம் வழிகளில் முட்டிமோதி இப்போதுதான் கண்டடைந்திருக்கிறோமா? இதுதானா? இவ்வளவுதானா?” என்றான்.

“அரசே, சற்று அமருங்கள். இதை நாம் முடிவெடுப்போம்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். பின்னர் கர்ணனிடம் “அரசாணை எழுந்துவிட்டது. அங்கரே, நீங்கள் படைநடத்துகிறீர்கள். நமது படைகளில் சிறு பகுதியே எஞ்சியிருக்கிறதென்று அறிவீர்கள். அவை முன்பு இருந்ததுபோல பயின்று முற்றும் ஒருங்கமைந்தவையும் அல்ல. அடுமனையாளர்களும் ஏவலர்களும்கூட படைக்கலமேந்தி உள்ளே வந்திருக்கிறார்கள். பெருவில்லவர்களும் முகப்பில் நின்று போரிடும் நீள்வேலர்களும் இன்றில்லை. நமது யானைகளும் புரவிகளும் பெரும்பகுதி அழிந்துவிட்டிருக்கின்றன. எஞ்சியிருப்பவர்களும் நம்பிக்கையிழந்தவர்கள். உடைந்த படைக்கலத்துடன் களமிறங்குகிறீர்கள்” என்றான்.

சல்யர் உரத்த குரலில் “ஆம், ஆனால் மறுபுறமிருக்கும் பாண்டவப் படையும் அவ்வாறே உள்ளது. அப்படை இன்று நமது படையை விட மூன்றில் ஒன்றே” என்றார். “துரோணர் விண்செல்லும்போது பாண்டவப் படையில் பெரும்பகுதியை எரித்தும் கொன்றும் இடிமின்னால் பொசுக்கியும் அழித்துவிட்டே சென்றிருக்கிறார். நமக்கு அவர் அளித்த பெருங்கொடை இது. ஓங்கி அறைந்தால் ஒரு நொடியில் நொறுங்கிவிடும் அமைப்பாகவே பாண்டவப் படை எனக்குத் தெரிகிறது” என்றார். அஸ்வத்தாமன் பேச நாவெடுக்க கையமர்த்தி மேலும் சொன்னார் “அவர்களும் அடுமனைச்சூதரையும் புரவிச்சூதரையும் போர்வீரர் என திரட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். சூதர்களின் போர் நிகழவிருக்கிறது.”

துச்சாதனன் சீற்றத்துடன் கைநீட்டி ஏதோ சொல்ல எழுந்தபோது துரியோதனன் வாய்திறந்து கோட்டுவாயிட்டு “பிறகென்ன? இப்போதே நமது படைகள் கிளம்பட்டும். இரவுப்போரெனில் அதுவும் ஆகுக! நாம் வென்றாகவேண்டும். வெல்வோம் என்ற என் தெய்வத்தின் ஆணையை அருகே கேட்கிறேன்” என்றான். துச்சாதனன் “அமருங்கள், மூத்தவரே. இதை நாம் பேசி முடிப்போம். தாங்கள் சொல்லெடுக்க வேண்டியதில்லை. சற்று பொழுதேனும் தாங்கள் அமர்ந்திருங்கள்” என்றான். துரியோதனன் அமர்ந்து திரும்பி ஏவலனிடம் மது கொண்டுவரும்படி கைகாட்டினான். ஏவலன் குனிந்து கொண்டு வந்து நீட்டிய யவன மதுவை வாங்கி மும்முறை அருந்தி வாயை மேலாடையால் துடைத்தபின் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவன் நெற்றியில் நரம்புகள் புடைத்து அதிர்ந்தன. கழுத்து அசைந்து தசைகள் இறுகி நெகிழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

அஸ்வத்தாமன் “ஆகவே அரசாணைப்படி இது முடிவெடுக்கப்பட்டது. அங்கர் படை நடத்துவது உறுதியாயிற்று. அங்கருக்கு இப்படை நடத்துவதற்கு தேவையென்ன என்பதை இந்த அவையிலே கூறட்டும்” என்றான். கர்ணன் “தேவையென ஏதுமில்லை. எனது தேர், எனது வில், நான் பெற்ற அம்புகள் போதும். இக்களத்தில் வெற்றியை ஈட்டி அரசருக்கு அளிக்கிறேன்” என்றான். “தாங்கள் நாளை அர்ஜுனனை களம்நின்று எதிர்க்கப் போகிறீர்கள்” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “இக்களவெற்றி இன்றியமையாதது. அர்ஜுனன் இறக்காமல், பீமன் களத்தில் சரியாமல் நாம் வெற்றியென்னும் சொல்லையே உரைக்க இயலாது” என்றான். கர்ணன் “ஆம், நாளை அர்ஜுனனை நான் வெல்வேன்” என்றான்.

சல்யர் “அதற்கு தேவையென்ன என்று கூறுக! ஷத்ரியர்களும் துணைவருவது நன்று. அர்ஜுனன் ஷத்ரியன் என்பதை கருத்தில் கொள்க!” என்றார். கர்ணன் சல்யரை நோக்கிவிட்டுத் திரும்பி அஸ்வத்தாமனிடம் “நான் என் விழியில் நாளை நிகழும் போரை ஓட்டிப்பார்க்கிறேன். எனது தேர் நிகரற்றது. விஜயம் காண்டீபத்தைவிட ஆற்றலும் வடிவும் கொண்டது. எனது அம்புகள் அரியவை. நான் பெற்ற பயிற்சி மேலானது. எனது ஆசிரியர்கள் புவியில் நிகரற்றவர்கள். மறுபக்கம் அவன் வில்லுடன் நின்றிருக்கிறான். என்னை வந்தடைய விழைந்தவன். எனக்கு நிகர்நிற்க இன்றும் இயலாதவன், ஆயினும் ஒன்றில் அவன் என்னை விஞ்சியிருக்கிறான். அவன் தேரை ஓட்டுபவன் யாதவ கிருஷ்ணன்” என்றான்.

“இந்தப் பதினைந்து நாள் போரில் நாம் கண்டது அவன் கைத்திறனையே. அவன் எண்ணமென ஓடின புரவிகள். அர்ஜுனன் எண்ணுவதற்கு முன்பே அதை அறிந்தான். அவன் தேரினூடாக அவன் உள்ளமென்றாகி நின்றான் அர்ஜுனன். அவர்களின் இணைப்பினால் அத்தேர் ஓர் போர்த்தெய்வம் என்று ஆகி களத்தில் திகழ்ந்தது. அவனுக்கு நிகரான தேர்ப்பாகன் என்னிடம் இல்லை என்ற குறையை மீண்டும் மீண்டும் களத்தில் உணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அதை அவர்களும் அறிந்தனர். என் தேர்ப்பாகன்களையே குறிவைத்தனர். அவை அறியும், தேர்ப்பாகர்களாக அமர்ந்திருந்த எனது உடன்பிறந்தார் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர். நாளை போரில் எனக்கு இளைய யாதவனுக்கு இணையான தேர்ப்பாகன் தேவை. அவ்வண்ணம் ஒருவர் அமைந்தால் வென்றேன் என்றே கொள்க!” என்றான் கர்ணன்.

துச்சாதனன் “இளைய யாதவருக்கு நிகரானவர் என எவரும் இங்கு இல்லை” என்றான். அஸ்வத்தாமன் அவனை நோக்கி கையமர்த்திவிட்டு “நீங்கள் எவரை எண்ணுகிறீர்கள்?” என்றான். கர்ணன் “சல்யர் எனக்கு பாகனாக வரட்டும். அவர் எல்லாவகையிலும் இளைய யாதவனுக்கு நிகரானவர்” என்றான். அதை முதலில் சல்யர் புரிந்துகொள்ளவில்லை. கிருபர் “சல்யரா?” என்றார். “ஆம், அவர் புரவிதேர்வதில் திறனாளர். தேர்நுண்மை அறிந்தவர்” என்று கர்ணன் சொன்னான். சல்யர் ஒருகணத்தில் பற்றிக்கொண்டு ஓங்கி தன் கைகளை பீடத்தில் அறைந்தபடி எழுந்தார். “என்ன சொல்கிறாய்? கிருபரே, இங்கே என்ன பேசப்படுகிறது? சூதனுக்கு சூதனாகவா? நான் சூதன் காலடியில் அமர்ந்து தேரோட்ட வேண்டுமா? மலைமகன் என்றால் அத்தனை இழிவா?” என்று கூவினார்.

“இங்குள்ளோர் உணர்க! நான் எங்கும் அடிபணியவில்லை. எவருக்கும் ஏவல்செய்யவுமில்லை. பாண்டவர்களுக்கு பெண் கொடுத்த குடியை சார்ந்தவன். இன்று விழைந்தாலும் மறுபுறம் சென்று நின்று படை நடத்தி உங்களை வெல்லும் ஆற்றல் கொண்டவன். நான் அஸ்தினபுரியின் ஷத்ரியப் படைக்கூட்டாளியாகவே இங்கே வந்தேன். எனக்கு எவருடைய பாகனாகவும் இருக்கவேண்டிய இழிவு இன்னும் அமையவில்லை” என்றார். “இளைய யாதவரைவிட குடிமேன்மை எதுவும் உங்களுக்கு இல்லை அல்லவா?” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “ஆம்! அவன் குடி என்னைவிட குறைந்ததே. யார் அவர்கள்? கன்றோட்டி வாழ்பவர்கள், வளைதடிகொண்டு காடுகளில் அலைபவர்கள். நாங்கள் அரசப்பெருங்குடி. சௌவீர மணிமுடி எங்கள் குடிக்கு வந்து நூறு தலைமுறைகளாகிறது. அன்று அஸ்தினபுரி என ஒரு நாடு இருந்ததா? சொல்க!”

“பால்ஹிகப் படைக்கூட்டை எவரும் குறைத்து மதிப்பிடவேண்டாம். நாங்கள் படைதிரட்டிக் களம்வென்று நிலம் சேர்க்காமல் இருக்கலாம். எங்கள் மலைநகர்கள் சிறியவையாக இருக்கலாம். எங்கள் கருவூலங்கள் இன்னும் நிறையாமலிருக்கலாம். ஆனால் விரிநிலத்திலிருக்கும் எந்த ஷத்ரியரைவிடவும் ஆற்றலும் விசையும் கொண்டவை எங்கள் விற்கள். இங்கிருக்கும் எந்த அரசகுடியை விடவும் தொன்மையானது எங்கள் குடி” என்று சல்யர் கூவினார். “நாம் இங்கு குடிப்பெருமை பேச வரவில்லை, மத்ரரே” என்று அஸ்வத்தாமன் சொன்னான். “நான் வந்தது அதற்காக மட்டுமே. நான் அன்றும் இன்றும் பேசிக்கொண்டிருப்பது அதுவே. அவை நடுவே என் குலப்பெருமை நிலைகொள்வது மட்டுமே எனக்கு இலக்கு” என்று சல்யர் கூவினார்.

“அவை நிகழட்டும். வெற்று உணர்ச்சிகள் வேண்டாம்” என்றார் கிருபர். “நீங்களும் இவர்களுடன்தானா? நன்று கிருபரே, நன்று. துரோணர் மறைந்ததும் நான் தனியனானேன்” என்றார் சல்யர். “இந்தச் சூதன்மகன் செய்யும் சூழ்ச்சி என்ன என்றறியாதவன் அல்ல நான். இவன் உளம்செல்லும் தொலைவை நானும் சென்றடைந்தேன். சொல்க, நான் எதன் பொருட்டு மலையிறங்கி வந்தேன்? எதன் பொருட்டு பாண்டவரை உதறி இங்கு சேர்ந்தேன்? எனது குடிப்பெருமை இங்கு களத்தில் நிறுவப்பட வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே. யாதவருடன் இணைந்தால் நாளை அவர்கள் வென்றாலும் எங்கள் குடி யாதவக்குடியுடன் இணைத்து பேசப்படும் என்பதற்காகவே ஷத்ரியராகிய அஸ்தினபுரியுடன் வந்து இணைந்தேன். ஷத்ரியப் பேரவை முன் நாங்கள் என்றென்றும் நிமிர்ந்து நின்றிருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே என் குருதியையும் தாண்டினேன்.”

“இன்று என்னை இவன் தனக்கு தேர்ப்பாகனாக அமர்ந்திருக்கக் கோருகிறான்… சூதனுக்குத் தேரோட்டியபின் இருநிலம் வென்று அமைந்தாலும் என் குடிகளுக்கு இழிவே எஞ்சும் என அறிந்தே அதை கோருகிறான்… நான் என்ன செய்யவேண்டும்? சொல்க, நான் என்ன செய்யவேண்டும்? என் நாவால் இவனை சூதன் என இகழ்ந்தேன். அதே நாவால் இவனுக்கு வணக்கம் சொல்லவும் இவன் ஆணைப்படி வார்பற்றவும் வேண்டும் அல்லவா? இயலாது. அவ்விழிவைச் சூட எந்நிலையிலும் என்னால் இயலாது. இதோ எஞ்சிய பால்ஹிகர்களுடன் நான் கிளம்புகிறேன். இனி இப்போரில் நாங்கள் கலந்துகொள்ள இயலாது” என்ற சல்யர் பீடத்தில் கிடந்த தன் மேலாடையை எடுத்து தோளிலிட்டபின் வெளியேறினார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 9

அதிரதனின் இல்லத்திலிருந்து தன் அரண்மனை நோக்கி செல்கையில் தேரில் உடனிருந்த விருஷசேனனும் விருஷகேதுவும் கர்ணனிடமிருந்த ஆழ்ந்த அமைதியை அறிந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விழிநோக்கிக் கொண்டார்கள். சம்பாபுரியின் தெருக்கள் உச்சிவெயிலுக்கு அடங்கி ஓயத்தொடங்கிவிட்டிருந்தன. கர்ணனின் தேர் செல்வதை மக்கள் அறிந்ததாகத் தெரியவில்லை. எந்த அணியுமில்லாத விரைவுத்தேர் அது. அதன் செம்பட்டுத் திரைச்சீலைகளை காணநேர்ந்த சிலர் உள்ளிருப்பவர் எவர் என நோக்கி அது கர்ணன் என அடையாளம் காண்பதற்குள் தேர் அவர்களை கடந்துசென்றது.

அரண்மனையை தேர் சென்றடைந்தபோது கர்ணன் பெருமூச்சுடன் ஒன்றும் சொல்லாமல் இறங்கி நடைவாயிலை நோக்கி சென்றான். விருஷகேதுவும் விருஷசேனனும் இறங்கி நிற்க அவர்களின் உடையின் வண்ண அசைவை வெண்பளிங்குச் சுவரில் கண்டு கர்ணன் திரும்பி நோக்கினான். அவர்களை எவர் என்பதுபோல விழிசுருக்கி பார்ப்பதாகத் தோன்றியது. பின்னர் கைவீசி அவர்களை தன்னைத் தொடரும்படி ஆணையிட்டுவிட்டு நடந்தான். மெய்யாகவே அவன் தன்னை தொடரும்படி ஆணையிட்டானா என்னும் ஐயத்துடன் மூத்தவனை விருஷகேது நோக்கினான். விருஷசேனன் “செல்க!” என்றபடி நடக்க அவனும் தொடர்ந்தான்.

கர்ணன் பட்டம் ஏற்றபின் கட்டிய பெரிய அரண்மனையின் நீண்ட இடைநாழி தேவதாரு மரத்தாலான தரைகொண்டது. மெழுகு தேய்க்கப்பட்ட அப்பரப்பின்மேல் கர்ணனின் வண்ண உடல்தோற்றம் நீண்டு சென்றது. விருஷகேது அதை நோக்கியபடி நடந்தான். யானைகளுக்குரிய நடை. ஆனால் உடல்தசைகளின் அசைவு சிம்மங்களுக்குரியது. தசைகள் இயல்பாக தளர்ந்திருப்பவை என்றும், பேராற்றல் கொண்டவை என்றும் ஒரே தருணத்தில் தோன்றச்செய்பவை. முன்னால் சென்ற விருஷசேனன் தந்தையின் இன்னொரு உருவம் எனத் தோன்ற விருஷகேது விழிதிகைத்தான். முதிய கர்ணனை இளைய கர்ணன் தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அவன் தன் முகத்தை ஆடியில் நோக்க விழைந்தான். அவன் தன் அன்னையின் தோற்றத்தை கொண்டிருந்தான். கர்ணனின் உயரமும் கருநிறமும் அவனுக்கு அமையவில்லை. இளமையிலேயே அன்னையின் மடியிலிருந்து வளர்ந்தமையால் அவன் விற்கலையிலும் வாட்கலையிலும் பயிற்சி கொள்ளவில்லை. சேடியராலும் செவிலியராலும் அவன் வளர்க்கப்பட்டான். அரண்மனையின் குளிர்ந்து விரிந்த அமைதிநிறைந்த மாற்றமின்மையை, மீள மீள ஒன்றே நிகழும் வெறுமையை விரும்பினான். இளமையின் தனிமை அவனை கற்பனைகளுக்கு கொண்டுசென்றது. மொழியை அவன் பற்றிக்கொண்டான். நூல்நவில்வதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தான்.

மூத்தவர்களின் எந்தக் களியாட்டிலும் அவன் கலந்துகொண்டதில்லை. கர்ணனைப்போலவே அணிகள் பூண்டு, அவனைப்போலவே சற்றே தாழ்ந்த விழிகளுடன் நீளுடலை சாய்த்து பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் விருஷசேனனையும் அவனுடைய மாற்றுரு என்றே தோன்றும் பிற மூத்தவர்களையும் பார்க்கையில் அவர்களின் குருதி அல்ல தன்னுடையது என்று அவன் உணர்ந்தான். அவர்கள் முழங்கும் ஆழ்ந்த குரல் கொண்டிருந்தார்கள். இயல்பாக பேருடல் கொண்டவர்களிடமிருக்கும் தளர்வசைவுகள் கொண்டவர்களாகவும் பயிற்சி என்றும் விளையாட்டென்றும் போரென்றும் எழுகையில் நாண் இழுபட்ட வில் என நின்றிருப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். அங்கர் நான்கு பக்கமும் சூழ்ந்த ஆடிகளில் தன்னை நோக்கிக்கொண்டார். மைந்தர்களெனப் பெருகிச்சூழ்ந்தார் என பாடினர் சூதர்.

பாண்டவ, கௌரவ மைந்தர்கள் எவருடனும் அவனுக்கு அணுக்கத் தொடர்பு இருக்கவில்லை. பாண்டவ மைந்தர்களும் கௌரவ மைந்தர்களும் இணைந்தே அஸ்தினபுரியிலும் பின்னர் துரோணரின் குருநிலையிலும் பயின்றனர். அவன் மூத்தாரும் அங்கே பயின்றனர். அஸ்தினபுரிக்கு உரிய அணிக்காட்டில் வேட்டையாடினர். கங்கையில் நீர்விளையாடினர். அவன் எப்போதும் அகன்றிருந்து நோக்குபவனாகவே இருந்தான். அதனால் அவர்களால் அவன் ஏளனம் செய்யப்பட்டான். ஆனால் அவன் உடன்பிறந்தார் அவனை எப்போதும் சிறுவன் என, அரியவன் என எண்ணிப் பேணினர். ஏளனம் இளிவரலாக ஒருபோதும் மாறியதில்லை. விருஷசேனன் அவனை தன் மைந்தன் என்றே எண்ணினான். அவனைவிட இளையவரான சுசேஷணனும் சுதமனும் அவனை இளையவனாகவே நடத்தினர்.

அவர்களில் பிரதிவிந்தியனும் யௌதேயனும் மட்டுமே அவனுக்கு அணுக்கமானவர்கள். அவர்களும் விளையாட்டுக்களில் கலந்துகொள்வதில்லை. ஒதுங்கியிருந்து நோக்கி மகிழ்வார்கள். அவ்விளையாட்டுக்கள் பற்றிய கருத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்வார்கள். அவற்றையே சொல்லாடலாக ஆக்கிக்கொண்டு அதில் நெடுந்தொலைவு செல்வார்கள். சில தருணங்களில் அவர்கள் விளையாடி முடித்து மீண்டு வரும்போதுகூட அவர்களின் சொல்லாடல் முடிவுற்றிருக்காது. லக்ஷ்மணன் எப்போதுமே இளிவரலாடுவான். உடன் துருமசேனனும் சேர்ந்துகொள்வான். சுதசோமனும் சர்வதனும் மூத்தோருக்கு துணைநிற்பார்கள். பூசலின் எல்லைக்கோடு வரை சென்று சென்று மீளும் ஓர் ஆடலாக அது நிகழும்.

அறைவாயிலில் நின்று திரும்பி நோக்கிய கர்ணன் விருஷசேனனிடம் “பிற மைந்தரும் உடனே வரவேண்டும்… அவர்கள் இங்கிருக்கிறார்கள் அல்லவா?” என்றான். “ஆம், அனைவருமே அரண்மனையில்தான் உள்ளனர். இன்று படைப்புறப்பாடு இருக்கும் என்பதனால் இங்கேயே இருக்கவேண்டும் என நான் ஆணையிட்டேன்” என்றான் விருஷசேனன். “நன்று, அவர்கள் வரட்டும்” என்றபின் கர்ணன் உள்ளே சென்றான். விருஷசேனன் விருஷகேதுவிடம் “சென்று உடன்பிறந்தார் அனைவரையும் வரச்சொல். நான் அதுவரை அமைச்சரிடம் சொல்லாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்றான். அருகிருந்த அறையிலிருந்து சிவதர் வெளிவந்து விருஷசேனனை நோக்கி தலைவணங்கினார்.

விருஷகேது நேராக அமைச்சர்நிலைக்குச் சென்று அங்கிருந்த ஏவலர்களிடம் உடன்பிறந்தார் அனைவரையும் உடனே அரசரைப் பார்க்கவரும்படி ஆணையிட்டு அனுப்பினான். அவன் திரும்பி அங்கே சென்றபோது விருஷசேனன் சிவதரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பதை தொலைவிலேயே அவன் கண்டான். அருகணையும்தோறும் அவன் நோக்கு கூர்கொள்ள நடை தளர்ந்தது. அவர்கள் பேசிக்கொள்வனவற்றில் காதில் விழும் முதல் சொல்லில் இருந்து அவ்வுரையாடலை உய்த்தறியவேண்டும் என அவன் முடிவு செய்தான். விருஷசேனன் “அவர்கள் அறிவதில்லை” என்று சொல்லி திரும்பி நோக்கி “வருகிறார்களா?” என்றான். “ஆம்” என்றான் விருஷகேது. அவனால் உரையாடலை உணர முடியவில்லை.

“அவர்கள் வந்தபின் பேசுவோம்” என்றார் சிவதர். ஆனால் அவர்கள் பேசிக்கொண்டது உடன்பிறந்தாரைப் பற்றி அல்ல என்று விருஷகேதுவுக்கு தோன்றியது. அவர்களைப் பற்றி அத்தனை சிரிப்புடன் பேச என்ன இருக்கிறது? அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வரத்தொடங்கினர். திவிபதனும் சத்ருஞ்ஜயனும் பிரசேனனும் சேர்ந்து வந்தார்கள். தொடர்ந்து இன்னொரு சிறிய குழுவாக சத்யசேனனும் சித்ரசேனனும் சுசேஷணனும் வந்தனர். வாழ்த்துச் சொல் ஏதுமின்றி அவர்கள் விருஷசேனனை வணங்கி விருஷகேதுவை நோக்கி புன்னகை புரிந்தனர். சிவதர் எழுந்து அறைக்குள் போய் மீண்டுவந்து “அழைக்கிறார்” என்றார். அவர்கள் தங்கள் ஆடைகளை சீரமைத்து நீள்மூச்செறிந்தனர்.

விருஷசேனன் உள்ளே செல்ல பின்னர் பிறர் தொடர்ந்தனர். அறைக்குள் கர்ணன் மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன் நான்கு இருக்கைகளே இருந்தன. விருஷசேனன் மட்டும் தந்தையை வணங்கிவிட்டு ஒன்றில் அமர்ந்தான். மற்றவர்கள் வணங்கிவிட்டு கைகட்டி நின்றனர். விருஷகேது தந்தையை வணங்கிவிட்டு அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றான். அது எப்போதும் அவன் வழக்கம். அவன் கர்ணனின் விழிமுன் நிற்பது அரிது. அது பொறுப்புகளை ஏற்பதற்கான தயக்கத்தால்தான் என்று பிறர் கூறுவதுண்டு. அவன் அவ்வாறு சென்று நிற்கையில் நோக்கப்படுபவனாக உணர்ந்தான், நோக்குபவனாகவே நின்றிருக்க விழைந்தான்.

கர்ணன் “நான் இன்று மாலை கிளம்புகிறேன். வடபுலத்தில் உள்ள சிபிரம் என்னும் கோட்டைக்குச் சென்று அங்கே வேட்டையாடுவதாகக் காட்டி தங்கியிருக்க திட்டமிட்டிருக்கிறேன். எனக்கு போருக்கான அழைப்பு வரும். அப்போது நான் அகன்று இருக்கலாகாது. மேலும் இத்தருணத்தில் தொலைவிலிருப்பது என்னை தளர்த்துகிறது. எத்தனை அணுக்கமாக இருக்க இயலுமோ அத்தனை அணுக விழைகிறேன்” என்றான். விருஷசேனன் “ஆம், அது நன்று. அதை முன்னரே பேசிவிட்டோம்” என்றான். கர்ணன் “இதில் எவருக்கேனும் மாற்றுச் சொல் உள்ளதா?” என்றான். எவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. விருஷகேது அவர்களை மாறிமாறி நோக்கினான். பின்னர் மெல்ல உடலை அசைத்தான்.

அவனை நோக்கி கர்ணன் திரும்பினான். “தந்தையே, சேய்மையை உருவாக்கியவர்கள் அவர்கள். நாம் எத்தனை அணுகினாலும் அச்சேய்மை குறைவதில்லை. நீங்கள் ஒருபோதும் அணுவிடைகூட அகன்றவருமல்ல” என்றான் விருஷகேது. கர்ணன் “ஆம், ஆனால் போர்க்களம் நாமறியா விசைகளின் ஆடுகளம். அங்கே என்ன நிகழுமென நம்மால் கணிக்க முடியாது. நான் அழைக்கப்படுவேன். அமைச்சர்களும் அதையே சொல்கிறார்கள். நிமித்திகர்கூற்றும் அதுவே” என்றான். விருஷசேனன் சிறு எரிச்சலுடன் விருஷகேதுவை நோக்கி திரும்பி “நாம் முடிவெடுத்துவிட்டோம், இளையோனே. நம் படைகள் கிளம்ப சித்தமாகவும் உள்ளன. இனி இதைப்பற்றி பேசவேண்டியதில்லை” என்றான்.

கர்ணன் புன்னகைத்து “அவன் எந்நிலையிலும் பேசவிழைபவன்…” என்றபின் விருஷசேனனை நோக்கி “இன்று நீ உடனிருந்தாய். தந்தை அன்னையிடம் சொன்னதை கேட்டாய்” என்றான். “ஆம்” என்றான் விருஷசேனன். “அச்செய்தியை முன்னரே அறிந்திருப்பாய்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “அது உங்கள் இருவரிலும் எந்த விளைவையும் உருவாக்கவில்லை என்பதை கண்டேன்.” விருஷசேனன் புன்னகைத்து “ஆம், முன்னரே அறிவோம். அரண்மனையில் சேடியர் நடுவே பூடகமாக பேசப்பட்டு வருவது இச்செய்தி. நாங்களனைவரும் சொல்லறியத் தொடங்குகையில் அறிவோம். புரியாமல் குழம்பி ஒருவாறாகத் தெளிந்து எண்ணி எண்ணி வியந்து பின்னர் அவ்வாறே என அமைவோம்” என்றான். விருஷகேது “இப்போதுதான் அதை நேர்ச்சொல்லாக்கி பிறர் செவிகேட்க முன்வைக்கலாமென்னும் எண்ணம் வந்தது” என்றான்.

கர்ணன் “அவர்கள் சொன்னது உண்மை என என்னிடமிருந்து ஓர் ஒப்புதல் வந்தது உங்களுக்கு” என்றான். “ஆம்” என்றான் விருஷசேனன். திவிபதன் “போருக்குச் செல்வதற்கு முன் எல்லாவற்றையும் பேசிவிடும் வழக்கம் உண்டு. தாதை நெடுங்காலமாக உளமொதுக்கி வைத்திருந்ததாக அது இருக்கலாம்” என்றான். கர்ணன் “ஆம், அவரும் நிமித்தநூல் நோக்கியிருப்பார், நான் மீள்வேனா என்று” என்றான். விருஷசேனன் “எவ்வாறாயினும் சொல்லப்படவேண்டியவை சொல்லப்பட்டுவிட்டன” என்றான். “ஆம், அதுவும் நன்று என்றே உணர்கிறேன். ஆகவேதான் உங்களிடம் பேசத்துணிந்தேன்.” அவன் சொல்வதற்காக அவர்கள் காத்துநின்றிருந்தனர்.

“ஒரு சூதர்கதை உண்டு. நம் அவையில் முன்பு ஒரு தென்னகச் சூதர் அணிச்சொல் என பாடியது. கதிரவன் எதையும் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. மண்ணிலுள்ளவர்களின் வேண்டுதலுக்கு இணங்க தன் மைந்தனாகிய என்னை மானுடரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்க என ஆணையிட்டு இங்கே அனுப்பினான். ஆனால் இங்கு எவராலும் எனக்கு எதுவும் அளிக்க இயலவில்லை. நான் எதையும் பெற்றுக்கொள்ளாதவனாக விண்மீண்டேன்.” கர்ணன் புன்னகைத்து “சூதர்களுக்கு எவரிடம் எதை பாடவேண்டும் என தெரியும். அவர்களின் தோற்றத்தையும் பழக்கத்தையும் கடந்து ஆழ்கனவிலிருந்து அவர்களுக்கு உகந்ததை கண்டெடுக்கிறார்கள். அதை அவர்கள் முன் பாடுகிறார்கள். மகிழ்விப்பதன் கலையை பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகப் பயின்றவர்கள்” என்றான்.

“அவர்களால் மானுடர் மண்ணில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்” என்று விருஷகேது சொன்னான். கர்ணன் அவனை நோக்கி “ஆம், இப்போது நானும் நீ எண்ணியதையேதான் எண்ணினேன். மானுடர் விழைவதை அவர்கள் எனச்சொல்லி நிலைநிறுத்துகிறார்கள் எனில் இவர்கள் இங்கே நிலைநிறுத்துவது எதை? மானுடர் காணும் கனவுகளைத்தானா?” என்றபின் கைவீசி அவ்வெண்ணத்தைத் தவிர்த்து “விந்தைதான்” என்றான். “தந்தையே, கனவுகளையே மெய்யான மானுடர் என்று சொல்லவேண்டும். மானுடரின் தோற்றமும் நடத்தையும் சொற்களும் அவர்களின் கனவு என்னும் கடலின் அலையும் துளியும் துமியும் என்றே சொல்லவேண்டும்” என்றான் விருஷகேது.

கர்ணன் நிமிர்ந்து நோக்க “எது உண்மையான மானுடனோ அதை அவர்கள் நிலைநிறுத்துகிறார்கள். தந்தையே, பெரும்பாலான கனவுகள் வெறும் விழைவுகளோ அச்சங்களோதான். விழைவும் அச்சமும் அற்ற கனவே அம்மானுடன். இன்று பாரதவர்ஷத்தில் மும்முடி சூடிய பேரரசர்கள் பிறர் இருக்கலாம். தங்கள் கனவுகளில் அவர்கள் அதை மெய்யாகவே எய்தவில்லை. தாங்கள் எய்தியிருக்கிறீர்கள். ஆகவே சூதர் உங்களையே மும்முடிசூடிய பேரரசர் என்று சொல்வார்கள்” என்றான் விருஷகேது. கர்ணன் உரக்க நகைத்து “இசைச்சூதனின் நா கொண்டிருக்கிறான், நன்று” என்றான்.

பின்னர் விருஷசேனனிடம் “நான் அச்சூதரின் கதையையே என் உள்ளமெனக் கொண்டிருந்தேன் என்பதை சொல்லவந்தேன்” என்றான். “இங்கிருந்து எதையுமே பெற்றுக்கொள்ளலாகாது என நான் கருதினேன். எவர் எனக்கு எதையேனும் அளிக்க முற்பட்டாலும் அதை பெற்றுக்கொள்ளா தொலைவுக்கு அகன்றேன். எந்தையும் அன்னையும் அளித்த அன்பு என்னை வந்தடையாத இடத்தில் இருந்தேன். அஸ்தினபுரியின் அரசர் எனக்கு இந்நாட்டையும் குடியடையாளத்தையும் அளித்தபோது நூறுமடங்கென திருப்பிக்கொடுத்து அவரும் அணுகமுடியாதவனானேன். அதை ஆணவம் என்று சொல்லலாம். ஆனால் ஒருவகை தன்னுணர்வு என்றே சொல்வேன்” என்றான்.

“வஞ்சத்தால், கசப்பால் அவ்வண்ணம் இருக்கிறேனா? அன்னை என்னை அகற்றியமையால் இனி எவரும் எனக்கு எதையும் அளிக்கவேண்டியதில்லை என முடிவெடுத்தேனா? நானே உழன்று உழன்று அதை வினவிக்கொண்ட காலம் உண்டு. அவ்வாறல்ல என இன்று நன்கறிவேன். மெய்யாகவே எனக்கு எவர்மேலும் சற்றும் வஞ்சம் இல்லை. என் அன்னையைக்கூட அவர் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றே புரிந்துகொள்கிறேன். ஆகவேதான் அவருடைய தன்மதிப்பு எந்நிலையிலும் குலையலாகாது என எண்ணினேன். அன்னை பிழையுணர்வும் தனிமையும் கொண்டு உளம்குமைகிறார் என நான் அறிவேன். அவர் சற்று இடம்கொடுத்தால் சென்று அவரை அணைத்து ஆறுதல்சொல்லி அத்துயரிலிருந்து ஆற்றவேண்டும் என்றே உள்ளம் எழுகிறது.”

“நான் எப்போதுமே துயரம்கொண்டவன், தனித்தவன். என்னுள் ஓர் ஆற்றாமை கொந்தளித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்நிலத்தை முழுதும் தழுவி எழுகிறது என் உள்ளம். உடனே தன்னுணர்வுகொண்டு சுருங்கி உள்ளொடுங்கிக் கொள்கிறது. இவ்விரு அலைக்கழிப்புகளிலிருந்து எனக்கு விடுதலை இல்லை” என்று கர்ணன் சொன்னான். ”எரிந்துகொண்டே இருந்தாகவேண்டியவன் நான் என்கின்றனர் என் நாள் நோக்கிய நிமித்திகர்கள். அதை அவர்கள் சொல்லச்சொல்ல நான் அதுவே மெய் என ஏற்றுக்கொண்டேன். அந்நிலையில் இயல்பாக இருக்கவும் பழகிக்கொண்டேன்.” அவன் தன்னுள் சென்று சுட்டுவிரலைச் சுழித்து காற்றில் எதையோ எழுதி அழித்துக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் மீண்டு நீள்மூச்சுடன் “ஆம்” என்றான்.

“தங்களை நாங்கள் நன்கு அறிவோம், தந்தையே” என்றான் விருஷகேது. விருஷசேனன் அவனை திரும்பிநோக்கி விழிகளை உறுத்தான். ஆனால் அத்தருணத்தில் எதையேனும் அப்படி பேசினால்தான் கர்ணன் மீள்வான் என விருஷகேது அறிந்திருந்தான். “ஆம், என்னை நீங்கள் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்று சொன்ன கர்ணன் புன்னகைத்து “அந்நம்பிக்கையில்தான் பேச விழைகிறேன்” என்றான். பின்னர் விருஷகேதுவிடம் “நீ நூல்நவில்பவன். நீ சொல். நான் வள்ளல் என்கிறார்கள். தன்னுள் தான் சுழன்று ஓயாது எரிந்துகொண்டிருப்பவன் எப்படி கொடைத்திறன் கொள்கிறான்?” என்றான்.

“ஒப்புமை என்பது அறிதல்களுக்கான மிகச்சிறந்த வழி. அளவைமுறை சென்றடையாத ஆழத்திற்கும் நுண்மைக்கும் ஒப்புமை சென்று சேர்ந்துவிடும். ஆகவேதான் அறிநெறிகளில் நேர்காட்சி, உய்த்தல், முன்னறிவுக்கு பின் அதை வைக்கின்றனர் கணாதகௌதம நெறியினர்” என்றான். விருஷகேது “தந்தையே, தங்களைப்போல நேரடியாக காவியமோ அளவையியலோ கற்காதவர்கள் ஒப்புமைகளை எளிய அணிவிளையாட்டென்று எண்ணுகிறீர்கள். காவியமும் அளவைநூலும் கற்காமலேயே ஒப்புமையின் ஆற்றலை இசைச்சூதர்கள் அறிவார்கள். வில்வேதம் கற்காது கைத்திறனாலேயே அம்புகளை மலைவேடர் அறிந்திருப்பதுபோல” என்றான்.

“உங்களை சூரியனுடன் ஒப்பிடுவதே உங்களை அறிவதற்கான மிகச்சிறந்த வழி. வேறெந்த பாதையும் உங்களுள் வாழும் மெய்யுருவை வந்தடையாது” என விருஷகேது தொடர்ந்தான். “நிமித்திகர்களின் அறிதல்முறையும் ஒப்புமைகளால் ஆனதே. சூதர்கள்போல் முடிவிலாத ஒப்புமைகளை அவர்கள் கையாள்வதில்லை. ராசிக்குறிகள் போன்று நன்கு வகுக்கப்பட்டு அனைவருக்கும் பொதுவான ஒப்புமைகளை மட்டும் கையாள்கிறார்கள். ஒருவனை ஒரு ராசியில் நிறுத்தி அவ்வடையாளங்களினூடாக அவனை அறிவதைப்போல் எளிய வழி ஒன்றில்லை. அவனை வகுத்துக்கொண்டு, பிறழ்வுகளையும் பிசிறுகளையும் குறித்துக்கொண்டு கூர்கொண்டு முன்செல்வதே அவனைச் சென்றடைய எளிய வழி. அவர்கள் அதை சித்தத்தாலும் கற்பனையாலும் கனவாலும் நிகழ்த்திப் பயின்று தலைமுறைகள்தோறும் கைமாறி விரித்து கால மடிப்புகளையே பிரித்து நோக்கும் ஆற்றல்கொண்டவர்களாக ஆகியிருக்கிறார்கள்.”

“கதிரவனின் அனைத்தியல்புகளும் உங்களுக்கு அமைந்துள்ளன. நீங்கள் கதிரவனின் மானுடவடிவமென்பதைப்போல் பொருந்தும் வரையறை வேறேதுமில்லை” என்றான் விருஷகேது. “எரிந்துகொண்டே இருக்கிறீர்கள். அவ்வெரிதலே பிற அனைவருக்கும் ஒளியென்றாகிறது. கோடி கைகளால் இப்புவியையும் வானையும் தழுவிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அள்ளிக் கொடுக்கிறீர்கள். அமுது விளைவிக்கிறீர்கள். சுடரச் செய்கிறீர்கள். ஆகவேதான் உங்களை விழியறியும் தெய்வமென இங்குளோர் வணங்குகிறார்கள். அது என்றும் அவ்வண்ணமே இருக்கும்.”

அவன் சொற்கள் அவன் உடன்பிறந்தாரை உணர்வெழுச்சி கொள்ளச்செய்தன. கர்ணனின் விழிகளும் கூர்கொண்டு மின்னணிந்திருந்தன. “ஏன் கதிரவன் வள்ளல் ஆகிறான்? கதிரோனின் தன்னியல்பு ஒன்றினால்தான். தான் நோக்கும், தன்னை நோக்கும் எதையும் தானே என்றாக்குகிறான். ஆடிகள் சுடரோன் ஆகின்றன. கற்கள், உலோகங்கள், தளிர்கள், மலர்கள் அனைத்தும் அவனே என மாறிவிடுகின்றன. கடல்கள், ஓடைகள், பனித்துளிகள் அவன் வடிவு கொள்கின்றன. இங்கே விளையும் நெற்கதிரும் இன்கனியும் அவன் ஒளியே அல்லவா? பொன்னும் மணியும் அவனல்லவா? மானுடர் முகத்தில் விழிகளெனத் திகழ்பவை அவனாக தானே மாறிய இரு ஊன்குமிழிகள் அல்லவா?”

“நீங்கள் எவரை நோக்கினாலும் ஒருகணத்தில் இடம்மாறி அவரே என ஆவதை கண்டிருக்கிறேன். அவர்களின் வலியையும் துயரையும் முழுமையாகவே வாங்கிக்கொள்கிறீர்கள். அவர்களின் தனிமையையும் சீற்றத்தையும் நீங்கள் அடைகிறீர்கள். மறுபக்கம் அவர்கள் நீங்களென்றாகிறார்கள். நிமிர்வும் நம்பிக்கையும் கொண்டவர்களாக. உலகை விழிநோக்கும் ஆற்றல்கொண்டவர்களாக. தந்தையே பெருவள்ளல்கள் பிறருக்கு வழங்குபவர்கள் அல்ல. பிறர் என எண்ணுபவர் அளிக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர்கள் பிறரை மதிப்பிடுகிறார்கள். அம்மதிப்புக்கு நிகராக அளிக்கவேண்டும் என கணக்கிடுகிறார்கள். பிறனில் தன்னைக் காண்பவர், பிறர் நோய் தன்நோய்போல் நோக்குபவர் மட்டுமே அள்ளிக்கொடுத்து வள்ளலென எழுகிறார்கள். அவர்கள் அனைத்தையும் தனக்கே அளித்துக்கொள்பவர்கள்.”

“கொடுப்பதனூடாக வள்ளல்கள் நூறுநூறு வடிவுகளில் எழுந்து பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். தெய்வங்கள் கோடிநாவுகளால் தங்களையே பாடிக்கொள்வதுபோல” என்றான் விருஷகேது. அவன் குரல் உணர்வெழுச்சியால் தாழ்ந்தது. “வெங்கதிரோன் அள்ளி வழங்குவனவற்றை அவனுக்கே படைக்கிறோம். தன் ஒளிவிரல்களால் தொட்டு வாழ்த்தி கடந்துசெல்கிறான். நீங்கள் பிறிதொருவர் அல்ல. உங்கள் உடலை நீங்கள் என நீங்கள் எண்ணலாம். உங்கள் உள்ளமே நீங்களெனக் கருதலாம். இங்கே உங்களைச் சூழ்ந்துள்ள எங்களுக்கு உங்கள் கனவே நீங்கள். நாங்கள் அதை எங்கள் கொடிவழியின் நினைவுகளில் அவ்வண்ணமே அணையா விளக்கென நிலைநிறுத்துவோம்.”

அறைக்குள் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. கர்ணன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். விருஷசேனன் பெருமூச்சுவிட அவ்வொலியில் அனைவரும் கலைந்தார்கள். கர்ணன் எழுந்து கைகளை நீட்டி உடலை நெளித்தான். அறைக்குள் சில எட்டுகள் நடந்தபின் நின்று “நன்று, நான் கேட்கவிருப்பதை இனி விரித்துரைக்க இயலாது என்னால். மைந்தரே, நான் எவரிடமிருந்தும் பெற்றுக்கொள்ளலாகாதென்று எண்ணியவன். கருதாது வழங்கியவன். ஆனால் உங்களுக்கு மட்டும் எதையும் வழங்கியதில்லை. இவ்வரசை நான் விரிவாக்கவில்லை. என் கொடிவழியினருக்கு பேரரசு ஒன்றை விட்டுச்செல்லவில்லை” என்றான். அவன் குரல் தழைந்தது. “நான் துறந்த அஸ்தினபுரியின் மணிமுடி உங்களுக்கும் உரியது” என்றான்.

விருஷசேனனின் தோளைத் தொட்டு “என்னை எண்ணாது உங்களை நான் எண்ணியிருந்தேன் என்றால் நீ அஸ்தினபுரிக்கு அரசனாகியிருப்பாய். இப்புவியே புகழ்பாடும் பேரரசனாகவும் அமர்ந்திருப்பாய்” என்றான். அப்போது கொள்ளவேண்டிய உணர்வென்ன என்று அறியாதவன்போல் அவன் முகம் குழம்பி விந்தையானதொரு கசப்புப்புன்னகையை அணிந்துகொண்டது. விருஷசேனன் நிமிர்ந்து தந்தையை நோக்கி “அவ்வண்ணம் ஒன்றை நான் விரும்பினேன் என்றால், ஒரு துளியேனும் அக்கனவு என்னுள் இருந்தால் என் பொருட்டு இப்போது உங்கள் உள்ளத்தில் தோன்றும் கனிவை நீங்கள் அடைவீர்களா, தந்தையே?” என்றான்.

கர்ணன் திகைத்து “அறியேன். ஆனால் இப்போது உன்னை தொட்டபோது நீயே நான் என உணர்ந்தேன்” என்றான். புன்னகைத்து “இதற்கு அப்பால் இப்புவியில் மைந்தனாக நான் எதையேனும் விழைவேன் என்று எண்ணுகிறீர்களா?” என்றான் விருஷசேனன். கர்ணன் நீர்பரவி ஒளிகொண்ட விழிகளுடன் நோக்கி நின்றான். “இதோ இவர் நான் என எண்ணி மைந்தன் தந்தையை நோக்கி அடையும் பெருமிதம் ஒன்று உண்டு. பெருந்தந்தையரை அடைந்த மைந்தருக்கு மட்டுமே தெய்வங்கள் அளிக்கும் நற்கொடை அது. கோடியினரில் ஒருவருக்கு மட்டுமே அமைவது. அதை அடைந்தவர்கள் நாங்கள். அதற்கிணையாக வேறெதை நீங்கள் எங்களுக்கு அளிக்கவியலும்?”

உணர்வற்றதென ஒலித்த குரலில், விழிகளில் ஒளி கூர்கொண்டிருக்க விருஷசேனன் சொன்னான் “உங்கள் உருவை அல்லவா நோக்கி நோக்கி மகிழ்ந்தோம்? உங்கள் அணிகலன் ஒன்றைக் கண்டாலே விழிநிறைந்து நெஞ்சு அதிர்பவர்களாக இருக்கிறோம். அழகோ பெருமையோ வெற்றியோ உங்களால்தான் பொருள்பெறும் சொற்கள் எங்களுக்கு” என்ற விருஷசேனன் திரும்பி “இங்கிருக்கும் என் இளையோர் சொல்க, ஒருநாளேனும் தந்தையின் நினைப்பன்றி ஏதேனும் உங்கள் முதல் விழிப்பில் உள்ளத்தில் எழுந்துள்ளதா? தந்தையை அன்றி பிற எதையேனும் எண்ணி துயில்கொண்டிருக்கிறீர்களா?”

அவர்கள் விழிகளில் நீருடன் உடல்விம்ம அசையாது நின்றனர். “நீங்கள் இப்புவியிலிருந்து எதையும் கொள்ளவில்லை, தந்தையே. ஆனால் எங்களிடமிருந்து நீங்கள் அவ்வண்ணம் ஒழிய முடியாது. நாங்கள் அளிப்பதை நீங்கள் மறுக்கவே இயலாது” என்றான் விருஷசேனன். “உங்களுடன் சேர்ந்து போருக்கெழுவோம். உங்களுக்காக உயிர்கொடுப்போம். நாம் வென்று மீண்டு நாடாண்டால் உங்களுக்கு அன்னமும் நீரும் அளிப்போம். உங்களுக்கு கொடுக்கும் நிலையில் இருப்பவர் நாங்கள் மட்டுமே. எந்த தந்தையும் மைந்தரிடமிருந்து கொள்ளமாட்டேன் என்று சொல்ல இயலாது. அது தெய்வ ஆணை!” என்ற விருஷசேனன் புன்னகைத்து “கொள்க, தந்தையே!” என்றான்.

கர்ணன் விழிகளில் நீர் வழிய சிரித்தபடி இரு கைகளையும் விரித்தான். விருஷசேனன் எழுந்து அவனை தழுவிக்கொண்டான். மைந்தர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தந்தையை தழுவிக்கொண்டார்கள். சொற்களில்லாதவர்களாக பொருளில்லாது நகைத்தவர்களாக ஒருவரை ஒருவர் தள்ளிவிட்டும் ஒருவரோடொருவர் முந்தியும் ஒருவரை ஒருவர் தழுவியும் ஓருடலென அங்கே நின்றிருந்தனர்.

முதற்களத்தில் அமர்ந்த சூதரான அஜர் பாடினார். “கூறுக, தோழரே! மண்ணுலகு முழுதுமாகப் பரப்பிய அனைத்துக் கைகளையும் இழுத்துக்கொண்டு மேற்கே அணையும் கதிரவன் துயர்கொண்டிருக்கிறானா மகிழ்கிறானா? துயர்போலும் உவகையும் உவகையெனும் துயருமல்லவா மானுடன் அடையும் உச்சமென வகுக்கப்பட்டுள்ளது? தெய்வங்களை வாழ்த்துக! அவை மானுடரை நடிக்கின்றன, அதனூடாக மானுடனை அழிவற்றவனாக்குகின்றன. கதிரவனை வாழ்த்துக, அவன் கர்ணன் என இப்புவிக்கு இறங்கி வந்தான்! ஆம்! ஆம்! ஆம்!”

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 8

சூரியவட்டத்தில் ஆடுஅமை களத்தில் தன் கிணைப்பறையை மீட்டியபடி முதல் சூதரான அஜர் பாடினார். தோழரே, விஜயத்துடன் களம் நின்று பொருதும்பொருட்டு புறப்படும்போது அங்கநாட்டரசர் கர்ணன் தன் அன்னையாகிய ராதையை பார்க்கும்பொருட்டு சென்றார். அவரது பெற்றோர் நகருக்கு வெளியே ஒதுங்கிய மாளிகையில் எவருடனும் இணையாமல் தனித்து வாழ்ந்தனர் அப்போது. சூதர்களல்லாதவர்கள் மேல் அவர்கள் வஞ்சம் கொண்டிருந்தனர். சூதர்களை அவர்கள் பொருட்டென எண்ணவில்லை.

கர்ணன் களம்செல்லப்போவதில்லை என்ற செய்தி அரண்மனையெங்கும் பரவி அங்கிருந்து அங்கநாட்டிலும் சூழ்ந்திருந்தது. ஷத்ரியர் தங்கள் அவையிலிருந்து அங்கரை வெளியேற்றினர் என்று சிலர் சொன்னார்கள். அவருக்குக் கீழே நின்று போரிட ஷத்ரியர் எவரும் ஒருக்கமில்லை என்றனர். அங்கர் சிறுமைகொண்டு திரும்பிவந்து தன் அறைக்குள் முடங்கிக்கொண்டு மதுவருந்தி நிலைமறந்த நிலையில் இருக்கிறார் என்றார்கள். அவர் படைமுகம்கொண்டு எழுந்தபோதுகூட அது போருக்கென எவரும் அறியவில்லை. சிபிரத்தின் அருகே காட்டுக்குள் வேட்டைக்குச் செல்வதாகவே எண்ணினார்கள்.

அஸ்தினபுரியில் அரசர் அவைச்சிறுமை செய்யப்படுவது கண்டு சீற்றம்கொண்ட அரசி சுப்ரியை அவருடைய அறைக்குச் சென்று “ஆணென்றால் எழுந்து சென்று உங்களை அவைமதிப்பு இழக்கச்செய்த அவ்வீணர்களை போருக்கு அழையுங்கள். அவர்களை வென்று எழுங்கள். அன்றி நின்று பொருதி உயிர்விடுங்கள். இரண்டும் உங்கள் குடிக்கும் என் குருதியில் பிறந்த மைந்தருக்கும் பெருமையே. இவ்வண்ணம் அறைக்குள் புகுந்து பாணருடனும் பாங்கருடனும் அமர்ந்து மதுவருந்தி களியாட்டமிடுகையில் நீங்கள் அவர்கள் உரைத்த அனைத்துப் பழிச்சொற்களையும் நூறெனப் பெருக்கி சூடிக்கொள்கிறீர்கள். விதைகளென உலகமெங்கும் பரப்புகிறீர்கள். எழுக… ஆணென்றால் எழுக! மெய்யாகவே நற்குடிக்குருதி உங்கள் உடலில் ஓடுகிறதென்றால் எழுக!” என்றாள்.

ஆனால் அங்கர் எழவில்லை. களிமயக்கில் நகைத்துக்கொண்டிருந்தார். அவள் அவர் முன் சென்று நின்று குறுவாளை தன் கழுத்தில் வைத்து “இக்கணமே எழுக! இல்லையேல் இங்கேயே சங்கறுத்துவிழுந்து உங்களுக்கு மேலும் பழியமைப்பேன்” என்று கூச்சலிட்டாள். அங்கர் அதை நோக்கியும் விழிக்கு அப்பால் எதையும் பெற்றுக்கொள்ளாதவராக அமர்ந்திருந்தார். “ஆணிலி என்றால், தோளில் இருக்கும் உரம் நெஞ்சில் இல்லை என்றால் கலிங்கத்திற்கு வந்து என்னை சிறைகொண்டது ஏன்? ஏன் என் வாழ்க்கையை சிறுமைசெய்தீர்கள்?” என்று அவள் அழுகையுடன் கேட்டாள். அங்கர் மறுமொழி சொல்லவில்லை. விழிதாழ்த்தி வெற்றுமுகத்துடன் அமர்ந்திருந்தார்.

அவள் அந்தக் குறுவாளை நிலத்தில் வீசி “கீழ்மகனே, உன்பொருட்டு உயிர்விடுவதும் கீழ்மை. உன்னுடன் நான் இருந்த நாட்களில் ஊறிய குருதி ஒரு சொட்டும் எஞ்சாமல் என் உடலில் இருந்து அகலவேண்டும். உன்னை எண்ணிய என் நெஞ்சு முற்றழியவேண்டும். இனி நான் உன் துணைவியும் அல்ல, உன் மெய்யோ எண்ணமோ வந்து தொட்டவளும் அல்ல” என்றபின் இறங்கி வெளியேறினாள். நாகர்களுடன் சேர்ந்து நாகினியானாள். தவம்செய்து இமையா விழிகொண்டவளாக மாறினாள். தோலுரித்து அகற்றும் நாகங்களைப்போல் நாகினியரும் ஆண்டுக்கு இருமுறை உடலை உரித்து அகற்றுவர். தன் உடலில் இருந்து அவள் அகன்று அகன்று சென்றுகொண்டே இருந்தாள்.

கதைகளினூடாக அக்காட்சி விரிந்து ஒவ்வொருவரும் நின்றுநோக்கி உளம்நடித்த ஒன்றாக மாறியது. அங்கரின் தரப்பை எளியோரே எடுத்துப்பேசினர். “இந்நிலம் அஸ்தினபுரியின் நட்பிலிருப்பது. அரசர் அஸ்தினபுரியின் பேரரசரின் அணுக்கர். அஸ்தினபுரி கூட்டும் படையவையில் எழுந்து உட்போருக்கு அறைகூவுவதைப்போல் நட்புப்பிழை பிறிதென்ன?” என்றனர். “ஆம், என்றும் அவர் நட்புக்கு கட்டுப்பட்டவர்” என்றனர் பெண்கள். ஆனால் அங்கநாட்டின் தொல்குடி ஷத்ரியர் சினம்கொண்டிருந்தார்கள். “அவர் எவரேனும் ஆகுக! அனைத்து அரசர்களும் கூடிய அவையிலிருந்து குலமிலி என நம் அரசர் அகற்றப்படுகையில் சிறுமைகொள்வது அவர் மட்டும் அல்ல. நம் குடிகளும் முன்னோரும் அவர்கள் அடிபணிந்து ஏத்திய இவ்வரியணையும்தான்.” அவர்களில் சிலர் குரல் தாழ்த்தி “அரியணை தன்பெருமையை மீட்க வழி ஒன்றே உள்ளது. அதன்மேல் ஏறிய மாசு களையப்படவேண்டும்” என்றனர்.

தொல்குடியினர் அமர்ந்த அவையில் ஒருவன் அவ்வாறு சொல்ல ரிஷபகுடித் தலைவர் விஸ்வகீர்த்தி சினந்தெழுந்தார். “எவர் அதை சொன்னது? எழுக, அரசருக்கு எதிராக அதை சொன்னவன் எவன்?” என்றார். “நான் அதை சொன்னேன்” என்றபடி இளைய குடித்தலைவன் ஒருவன் எழுந்தான். “நான் முந்தைய படைத்தலைவரான கருணகரின் மைந்தன் வஜ்ரபாதன். இந்த அங்கநாடு தொல்பெருமைகொண்டது. தீர்க்கதமஸின் குருதிவழியில் வந்தது இதன் அரசகுடி. இன்று கலிங்கமும் வங்கமும் சென்றமரும் அவையில் இருந்து அங்கம் எழுப்பப்படுகிறது என்றால் என்ன பொருள்? குடிப்பெருமை குன்றும். ஆனால் குடியழிந்தோர் மீண்டும் அவையேறிய நிகழ்வே இல்லை. விழுந்த விலங்கு அக்கணமே உண்ணப்படும் என்பதே காட்டின் நெறி” என்றான்.

மேழிகுலத்து அசங்கர் “அவர் சொல்வதிலும் மெய்யுள்ளது” என்றார். எவரும் மறுமொழி சொல்லவில்லை. அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அஞ்சியதனால் எவரும் தொடர்ந்து அங்கே இருக்கவும் விழையவில்லை. அவை அவ்வண்ணமே கலைந்தது. ஆனால் வஜ்ரபாதனின் சொல் பரவியது. அவனைச் சூழ்ந்து ஷத்ரியர்களின் ஒரு திரள் எப்போதும் இருந்தது. அவன் அவர்களுடன் எப்போதும் படைகளிடமிருந்து தனித்திருந்தான். அவன் தனக்கென தனிப்படை திரட்டக்கூடும் என ஓர் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. போருக்குப் பின் அங்கநாட்டு ஷத்ரியர் கிளம்பிச்சென்று வெல்பவரைப் பணிந்து அங்கநாட்டுக்கு ஷத்ரியநிலையைக் கோரக்கூடும். அதற்கு ஏன் அதுவரை பிந்தவேண்டும், இப்போதே கிளம்பிச்சென்றாலென்ன என்றனர் சிலர்.

“எவ்வாறாயினும் பாரதவர்ஷத்தில் போர் எழுகிறது. நமது படைகள் ஒருங்கியிருக்கவேண்டும்” என்று அமைச்சர் ஹரிதர் ஆணையிட்டார். படைகளை அணிபயிற்ற கர்ணனின் உடன்பிறந்தோரான துருமனும் வித்பலனும் விருத்ரதனும் சத்ருந்தபனும் வந்தபோது வீரர்கள் அனைவரிலும் இருந்த ஆர்வமின்மை துலங்கித்தெரிந்தது. “நம் ஆணை எழுந்த முதற்கணம் நாம் காண்பது ஓர் அமைதியை. அதன்பின் படையிலிருந்து ஓர் அசைவு எழுகிறது. அது படைமுழுக்க பரவுகிறது. அதுவே நம் ஆணையின் செயல்வடிவாகிறது. பயின்ற படை ஆணையேற்கக் காத்திருக்கும் வேட்டைநாய் போலிருக்கும் என்பார்கள்” என்று துருமன் இளையோனிடம் சொன்னான்.

இரண்டு நாட்கள் படைப்பயிற்சி முடிந்த பின்னர் வித்பலன் “இவர்கள் நம்மை எதிர்க்கிறார்கள்” என்றான். விருத்ரதன் “ஆம், அதை நானும் உணர்ந்தேன்” என்றான். துருமன் தலையசைத்தான். ஆணை ஒன்றை இட்ட மறுகணமே திரும்பி அவர்களில் ஒரு வீரனின் விழிகளை நோக்கினான். அங்கிருந்த மீறலைக் கண்டு அவனை தனியாக அழைத்தான். அவன் உணர்வதென்ன என்றான். “நம்முடன் ஷத்ரியர் போரிடப்போவதில்லை. நாம் சூதர்களாக வகுக்கப்பட்டுவிட்டோம்” என்று அவன் சொன்னான்.

துருமன் அதைக் கேட்டு கால்கள் நடுங்கினான். செல்க என கையை காட்டிவிட்டு பீடத்தில் அமர்ந்துவிட்டான். “அது இப்படையின் பொது எண்ணம். அவர்கள் தங்கள் குடியும் நாடும் சிறுமையடைந்துவிட்டதாக எண்ணுகிறார்கள்” என்றான். “நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை, இனி அரசர் முடிவெடுக்கட்டும்” என்றான் துருமன். ஆனால் கர்ணன் கள்மயக்கிலேயே இருந்தான். அவனை அணுகிப்பேச எவராலும் இயலவில்லை. “பேசிப்பயனில்லை. சொற்கள் அவருக்குள் நிலைகொள்ளவில்லை” என்றார் சிவதர்.

அங்கநாட்டின் அரசவையில் அரியணை ஒழிந்திருக்க அருகே போடப்பட்ட சிறிய அரியணையில் அமர்ந்து விருஷசேனன்தான் ஆட்சி செய்தான். முடிவுகளை ஹரிதர் எடுத்தார். சிவதரின் ஆணைப்படி துருமன் ஹரிதரிடம் சென்று செய்தியை சொன்னான். விருஷசேனன் தானே பொறுப்பேற்றுக்கொள்வதாக சொன்னான். “எச்சொற்களும் அவர்களை தேற்றப்போவதில்லை, இளவரசே. அவர்கள் போருக்கு உளமெழுந்துவிட்டவர்கள். போரன்றி எதனாலும் ஆறமாட்டார்கள்” என்றார் ஹரிதர். “நான் செய்யக்கூடுவதென்ன என்று சொல்லுங்கள்” என்று விருஷசேனன் கேட்டான். “அங்கநாட்டு அதிரதரின் பெயர்மைந்தராகச் சென்று அவர்கள்முன் நின்றால் அவர்களால் புறக்கணிக்கப்படுவீர்கள். கலிங்கப் பேரரசி சுப்ரியையின் மைந்தனாகச் சென்று நில்லுங்கள்… அவர்கள் குடிப்பெருமையை குருதிமரபை உணரட்டும்” என்றார் ஹரிதர்.

இளையவர்கள் சூழ விருஷசேனன் அன்று படையணிவகுப்பை பார்க்கும்பொருட்டு சென்றான். திவிபதனும் சத்ருஞ்சயனும் சத்யசேனனும் விருஷகேதுவும் சித்ரசேனனும் சுஷேணனும் உடன்சென்றனர். சிறுவனாகிய சுதமன் மட்டும் அரண்மனையிலேயே இருந்தான். தந்தைக்கு அணுக்கமானவனாகவும் அவர் சொல்வதை உணர்பவனாகவும் அவனே எஞ்சினான். படைவிரிவை நோக்கி மேடையில் எழுந்து நின்றபோது விருஷசேனன் உடல்நடுங்கினான். அவன் பொற்பூச்சுள்ள கவசம் அணிந்திருந்தான். அருமணிகள் சுடர்ந்த முடிசூடியிருந்தான். அவன் குரலுக்காக அங்கநாட்டுப் பெரும்படை காத்திருந்தது. அவன் குரலை அள்ளிப்பெருக்கி படைப்பெருக்கின்மேல் உமிழும் நீள்கூம்புவடிவ மேடைக்கூரை அவன் பேசுவதற்காக காத்திருந்தது.

தன்னையறியாமலேயே தன்னிலெழுந்து ஒலித்த குரலை தெய்வமிறங்கக் கண்டதுபோல் விருஷசேனன் உணர்ந்தான். “படைவீரர்களே அறிக, நான் அங்கநாட்டரசர் கர்ணனின் மைந்தன்! கதிர்மைந்தரின் குருதி. வெல்லற்கரிய விறல்கொண்ட விஜயத்தை ஏந்திய வீரரின் வழிவந்தவன்.” அவன் குரல் ஒலித்த ஒருகணம் படை நாகத்தின் மணம் ஏற்ற யானைபோல் திகைத்து உடல்விதிர்த்து நின்றது. பின்னர் “அங்கர் வாழ்க! கதிர்மைந்தர் வாழ்க! கொடைவள்ளல் வாழ்க! வெற்றிகொள் வீரர் வாழ்க! பரசுராமரின் படைக்கலம் கொண்டவர் வாழ்க!” என வாழ்த்தொலிகள் எழுந்து விண்ணை நிறைத்தன.

அச்செய்தியை அப்பால் அரண்மனை மேடையில் அமர்ந்து நோக்கிய சுதமன் விழிகளில் நீருடன் எழுந்தோடிச்சென்று தந்தையின் அறைக்கதவைத் திறந்து “தந்தையே” என வீறிட்டான். நிகழ்ந்ததை அழுகையும் விம்மலுமாகச் சொல்லி “நீங்கள் அங்கே வாழ்கிறீர்கள். இங்கில்லை, இவ்வுடலில் இல்லை, அங்கிருக்கிறீர்கள் நீங்கள்” என்றான். கர்ணன் தலை நடுங்கிக்கொண்டிருக்க அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். பின்னர் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவன் விழியோரங்களில் நீர் வழிந்தது. சுதமன் “எழுக, தந்தையே! புகழ்கொள்க! நீங்கள் எங்கு சிறுமைசெய்யப்பட்டாலும் இங்கு உங்கள் குடிகள் நடுவே பெருமையை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறீர்கள்” என்றான். கர்ணன் நடுங்கும் கையை நீட்டி “செல்க… செல்க!” என்று கூச்சலிட்டான். “அகல்க… என் முன் நில்லாதே…” என்று கூவியபடி எழுந்து மீண்டும் கால்தளர்ந்து பீடத்தில் அமர்ந்தான். “மதுகொண்டு வருக… மது எங்கே?” என கூச்சலிட்டான். சுதமன் மெல்ல பின்னடைந்து விழிநீருடன் திரும்பிச்சென்றான்.

ஆனால் மறுநாள் கர்ணன் படையெழும்படி ஆணையிட்டான். அவன் கனவில் அவனை ஆளும் மாநாகங்கள் வந்தன என்றார்கள் அணுக்கர். படைக்கலநிலைக்குச் சென்று விஜயத்தை கையிலெடுத்தான். அதில் முதல் அம்பை வைத்ததுமே பிறிதொருவனென்றானான். அவனில் நாகங்கள் எழுந்தன என்றனர் ஏவலர். அவன் நிழலில் மாநாகப் படங்கள் தோன்றின. அவன் நீர்ப்பாவை நாகமென்றே தெரிந்தது. அவன் துயில்கொண்ட அறைக்குள் நாகச்சீறல்கள் எழுந்தன. அவனைச் சூழ்ந்திருக்கும் தூண்களும் கட்டில்கால்களுமெல்லாம் நாகங்களாயின. அவன் போருக்கெழுந்துவிட்டான் என்னும் செய்தியே சம்பாபுரியை விசைகொள்ளச் செய்தது. படைகளில் களிவெறி பரவியது. இல்லங்கள் தோறும் குடித்தெய்வங்கள் படையல்கொண்டன.

கர்ணன் தன் மைந்தர்கள் விருஷசேனனும் விருஷகேதுவும் உடன்வர அதிரதனும் ராதையும் வாழ்ந்த இல்லத்தை அடைந்தபோது வாயிலிலேயே அதிரதன் அவனுக்காகக் காத்து நின்றிருந்தார். அவன் தேரிலிருந்து இறங்கியபோது அவர் விழிகள் விரிந்தன என்றாலும் மெய்ப்பாடு எதுவும் தோன்றவில்லை. வெறுமனே திறந்த வாயுடன் பழுத்த விழிகளால் நோக்கி நின்றார். கர்ணன் அருகணைந்து “வணங்குகிறேன், தந்தையே” என்று சொல்லி அவர் கால்களைத் தொட்டு சென்னிசூடினான். அவர் “நீள்வாழ்வுகொள்க!” என வாழ்த்தினார். மைந்தரும் வணங்கியபின் அவர்கள் உள்ளே சென்றார்கள். “அன்னை எங்கே?” என்று கர்ணன் கேட்டான். “சற்றே நோயுற்றிருக்கிறாள்” என்றார் அதிரதர்.

“நோயுற்றிருக்கிறாரா? அச்செய்தியே என்னை அடையவில்லையே?” என்றான் கர்ணன். “சின்னாட்களாகவே அவ்வப்போது நோயுறுகிறாள். அவளை இயக்கிய விசைகள் அவிந்து வருகின்றன. முதுமையல்லவா?” என்றார் அதிரதன். “இப்போது சிலநாட்களாக அவளுக்கு நோய் முதிர்ந்து வருகிறது. இன்று காலை எழவே முடியவில்லை என்றாள்…” அவர்கள் உள்ளறைக்குச் சென்றனர். மூதரசிக்குரிய மஞ்சத்தறை வாயிலில் இரு சூதர்குடிச் சேடியர் நின்றிருந்தார்கள். ராதை தன் குடியில் தன் கைபட எழுந்து வளர்ந்த பெண்களையே சேடியர் என்றும் ஏவலர் என்றும் ஒப்பினாள். பிற அனைவர் விழிகளிலும் இளிவரல் இருப்பதாக அவள் கருதினாள்.

மூத்த சேடியிடம் “அன்னை எவ்வண்ணம் இருக்கிறார்?” என்று கர்ணன் கேட்டான். “நோயென ஏதுமில்லை என மருத்துவர் சொன்னார்கள். நல்லுணவும் துயிலுமே போதும் என்றனர். ஆனால் அன்னை துயில்வதே இல்லை. அவர் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது என்னவென்று எங்களுக்கு புரியவுமில்லை” என்றாள் மூத்த சேடி. கர்ணன் மஞ்சத்தறைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே சேடி ஒருத்தி காலடியில் நின்றுகொண்டிருக்க ராதை விழிமூடிக் கிடந்தாள். இமைகளுக்குள் கருவிழி ஓடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவன் வருவதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அவன் தேரோசையையும் பேச்சொலியையும் அணுகும் காலடிகளையும் கேட்டிருந்தாள். அதன் பின்னரே விழிமூடி துயில்நடிக்கிறாள் என நன்கு தெரிந்தது.

அருகமர்ந்த கர்ணன் அவள் மெலிந்த கைகளை தன் பெரிய கைகளால் பற்றி நெஞ்சில் அணைத்துக்கொண்டு அவள் முகம்மேல் குனிந்து “எவ்வண்ணம் இருக்கிறீர்கள், அன்னையே?” என்றான். அவள் விழிதிறந்து அவனை நோக்கினாள். ஒருகணம் அவ்விழிகளில் மின்னி மறைந்தது வஞ்சமா என விருஷசேனன் ஐயம் கொண்டான். அவன் நோக்கியபோது விருஷகேதுவின் விழிகளிலும் அச்சத்தை கண்டான். “அன்னையே, நான் ராதேயனாகிய கர்ணன். உங்களை சந்தித்து விடைகொள்ளும்பொருட்டு வந்தேன்” என்றான் கர்ணன். “ம்” என அவள் முனகினாள். கண்களை மூடிக்கொண்டு பூனையைப்போல் முனகத் தொடங்கினாள். “அன்னையே, என்னை பாருங்கள். உங்களுக்கு என்ன செய்கிறது?” என்றான் கர்ணன்.

“என்ன செய்கிறது? ஒன்றுமில்லை. சாக்காடு அணுகிக்கொண்டிருக்கிறது. நான் இறந்தால் இங்கே ஒவ்வொருவரும் நிறைவடைவார்கள். அவர்களுக்கு அதற்குமேல் பொறுப்பும் கடனும் இல்லை அல்லவா?” என்றாள் ராதை. “என்ன சொல்கிறீர்கள், அன்னையே… உங்கள் மைந்தர் அல்லவா இந்நாடு முழுக்க அடிபணியக் காத்து நின்றிருக்கிறார்கள்!” என்ற கர்ணன் நிமிந்து அதிரதனிடம் “துருமன் வருவதுண்டல்லவா?” என்றான். “அவர்கள் அனைவரும் நாளுக்கு இருமுறை வந்து பார்த்துச் செல்கிறார்கள். அவர்கள் வரும்போதுதான் நோய் மிகுதியாகிறது” என்றார் அதிரதன். கர்ணன் “மருத்துவர் நோக்கிக்கொள்வார்கள். அன்னையே, நீங்கள் எழுந்து ஆற்றல்கொண்டு எங்களை வாழ்த்துவீர்கள்” என்றான்.

“எனக்கு வாழ்வதற்கு விழைவில்லை” என்று ராதை சொன்னாள். “நான் பறவைகள் பறந்துபோனபின் காற்றில் சிதைந்த கூடு போலிருக்கிறேன். எவருக்கும் என் மேல் அன்பில்லை. ஏனென்றால் நான் எவருக்கும் இனிமேல் தேவையில்லை. தனித்த நோயுற்ற முதுமகள் எவருக்கும் பெருந்தொல்லையே.” கர்ணன் “இந்த உளச்சோர்வு உங்களுக்கு ஏன் வந்தது? நானோ இளையோரோ மைந்தரோ பிறரோ உங்களுக்கு ஏதேனும் பிழை ஆற்றியிருந்தால் அன்னையென அமைந்து பொறுத்தருள்க!” என்றான். “அன்னையென்றா? நான் எவருக்கு அன்னை? அந்த எண்ணம் எவருக்கு இருக்கிறது? நான் அறிவேன். உனக்கும் உன் மைந்தருக்கும் இன்று நானே இழிவனைத்திற்கும் அடையாளம். நான் இறந்தால் இப்படி ஒருத்தி இருந்ததையே அழித்துவிடுவீர்கள். எள்ளும் நீரும் எனக்கு எவரும் அளிக்கப்போவதில்லை.”

“ஏனென்றால் நான் சூதப்பெண்… அறிவில்லாதவள். குதிரைச்சாணி நாறும் உடல்கொண்டவள். என் நாற்றத்தை நான் தொட்டு எடுத்து முலையூட்டி வளர்த்த உன் மேலும் உன் கொடிவழியினர் மேலும் சுமத்திச் செல்கிறேன்…” கர்ணன் அவள் கைகளை அசைத்து “ஏன் இந்த வீண் எண்ணங்கள், அன்னையே? உங்கள் மைந்தன் என்ற அடையாளத்துடன் அல்லவா எந்த அவையிலும் எழுந்து நின்றிருக்கிறேன்” என்றான். “என் குருதியில் ஒரு மைந்தன் பிறந்திருக்கலாம். அவன் எந்நிலையிலும் என்னை கைவிட்டிருக்க மாட்டான். எனக்கு அவன் அளிக்கும் அன்னமும் நீரும் வந்துசேர்ந்திருக்கும். நீ வந்ததும் நான் செருக்கினேன். உன் அழகையும் திறனையும் கண்டு இனி ஒரு மைந்தனே வேண்டாம் என விம்மினேன். அதை தெய்வங்கள் கேட்டன. என் கருவறையை மூடின.”

கர்ணன் அவள் கைகளை சிறுகுழவிபோல அசைத்தான். ராதை “என் மீட்புக்கான வழிகளை நானே மூடிக்கொண்டேன். என் இருளை நானே தேடிக்கொண்டேன்” என்று விம்மி அழுதாள். “அன்னையே…” என கர்ணன் சொல்வதற்குள் வாயிலுக்கு அப்பால் நின்றிருந்த அதிரதன் கைநீட்டி கூச்சலிட்டபடி உள்ளே வந்தார். “நிறுத்து… பேதைச்சொல்லுக்கு ஓர் எல்லை உண்டு…” என்றார். “வேண்டுமென்றே சொல்கிறாள். இவளுடைய நோய் வெறும் நடிப்பு. இவள் விடும் கண்ணீர் ஏமாற்று. இறங்கிச்சென்றால் உடன்வந்து அணைத்து ஏற்றிக்கொள்வார்கள் என நம்பும் கீழ்மை இது. அறிவிலா முதுபெண்டிர் அனைவரும் செய்வது… அவர்கள் இரக்கத்தை நாடி இதை சொல்லத் தொடங்குகிறார்கள். நாம் இரங்கும்தோறும் கீழிறங்கிச் செல்வார்கள். எங்கே நிறுத்திக்கொள்வதென்றே அறியமாட்டார்கள். ஒரு தருணத்தில் இவர்கள் பிறருக்கு துன்பம் மட்டுமே அளிப்பவர்களாக மாறுவார்கள். பிறரை துன்புறுத்துவதின் உவகையில் திளைப்பார்கள். அத்துன்பத்தால் பிறர்கொள்ளும் ஒவ்வாமையை தன்மீதான வெறுப்பென எண்ணிக்கொண்டு மேலும் துயருறுவார்கள். தன்னை துன்புறுத்தி பிறரையும் துன்புறுத்தி துன்பத்தில் திளைத்து இன்பத்தையும் நலத்தையும் மறந்தே விடுவார்கள்… நீ இவள் சொற்களை செவிகொள்ளாதே. இவள் நாவிலெழுந்து பேசுவது இவ்வுலகின் நன்மைகள் எதையுமே பொறுத்துக்கொள்ளாத கீழ்மைநிறைந்த ஓர் இருள்தெய்வம்.”

கர்ணன் “தந்தையே!” என்று சொல்ல நாவெடுப்பதற்குள் விசையுடன் ராதை எழுந்து அமர்ந்தாள். வஞ்சமும் வெறுப்பும் நிறைந்த விழிகளால் அதிரதனை நோக்கி “எவரிடம் இருள்? நான் இருளில் தடுமாறிக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னை இருளில் தள்ளியது நீங்கள். நீங்களும் உங்கள் எடுப்பு மைந்தனும். நன்றிகொன்றோர் இறந்தபின் செல்லும் இருள் ஒன்று உண்டு என்பார்கள். நன்றி மறக்கப்பட்டோர் வாழும்போதே சென்று சேரும் இருள் ஒன்று உண்டு. அதில் வாழ்பவள் நான்” என்றாள். அவளுடைய நீட்டிய கைகள் அதிர்ந்தன. தலை நடுங்கியது. கழுத்துத்தசைகள் இழுபட்டு விதிர்க்க வாய்கோணலாகி துடித்தது. விழிகளிலிருந்து நீர் வழிய “என் அன்பு சிறுமைசெய்யப்பட்டது. என் கொடைகள் அனைத்தும் வீணாயின. என் வாழ்க்கையே பொருளிழந்தது” என்றாள்.

“தந்தையே” என கர்ணன் எழுந்து தடுக்க முயல அதிரதன் அவன் கையை உதறி மூச்சிரைக்க கூச்சலிட்டபடி முன்னால் வந்தார். “எவர் நன்றிகொன்றது? எவருக்கு நீ என்ன கொடுத்தாய் நன்றி மறப்பதற்கு? நீ பேசிக்கொண்டிருப்பது என்னிடம். உன்னுடன் எழுபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவனிடம். மலடியென்று எத்தனை குடிக்கூடல்களில் இருந்து நீ எழுப்பி வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறாய்! எத்தனை மங்கலநிகழ்வுகளில் வெளியே நின்று வெதும்பி அழுதிருக்கிறாய். உன் உடன்பிறந்த தங்கையின் மணநாளில் நீ வரவேண்டாம் என்று வந்து சொல்லிச்சென்றாள் உன் அன்னை. நீ மறந்தாலும் நான் மறப்பேனா? உன் தங்கையின் குழவியை நீ தொட்டுவிட்டாய் என்பதற்காக உன்னை பிடித்து தென்வாயிலினூடாக வெளியே தள்ளினர். கொட்டும் மழையில் நீ நின்று அழுதாய். உன் தங்கையும் அவள் இல்லத்தாரும் அந்த மகவுக்கு ஏழுவகை புகையிட்டு கண்ணேறு கழித்தனர். குடித்தெய்வத்திற்கு கருஞ்சேவல் குருதிகொண்டு கொடைமுடித்தனர்.”

வெறிகொண்டு அதிரதன் கூவினார். “சொல்லவா? இன்னும் சொல்லவேண்டுமா உனக்கு? உன் தமக்கை மகள் கருவுற்றிருந்தபோது உன் விழிபட்டு அவள் கரு கலைந்தது என்று அவர்கள் சாணிகரைத்த கலத்தை உன் தலைமேல் கொட்டி சிறுமைசெய்யவில்லையா? அவள் தந்தை உன்னை அறைந்து வீழ்த்தினார். அவள் அன்னை துடைப்பத்தால் உன்னை அடித்து வசைச்சொல் கூவினாள். அன்று உன் குடியும் ஊரும் வெறுமனே நோக்கிநின்றன. நீ நெஞ்சிலறைந்து அழுதபோது ஒருவரும் ஒரு சொல் உரைக்கவில்லை. அனைவரும் வாயிலை மூடிக்கொண்டு உள்ளே சென்றனர். உன்னை நான் வந்து அணைத்து அழைத்துவந்தேன். நீ உயிர்நீக்க விழைந்தாய். நானும் உடன்வருவேன் என்றேன். அதைக் கேட்டு என்னை தழுவிக்கொண்டு அழுதாய்.”

“பன்னிரு நாட்கள் நாம் உணவும் நீரும் ஒழிந்து இருண்ட இல்லத்திற்குள் ஒடுங்கி அழுதுகொண்டிருந்தோம். அதன் பின்னர் இங்கே இருந்தால் துயர்பெருகும் என்று எண்ணியே ஊரை நீத்துச் சென்றோம். யமுனைக்கரையில் என் உறவினர் இல்லத்தில் ஒளிந்து என வாழ்ந்தோம். அன்று நம் கைக்கு வந்துசேர்ந்தான் இவன். கதிரொளி மிக்க மைந்தன். நீர்கொண்டு வந்த செல்வம் தெய்வக்கொடை என்பதனால் நீ ஈன்றதற்கு நிகரான அன்னையென்றானாய். உன் கலி அகன்றது. நீ பிறவிப்பயன் அடைந்தாய். அன்று இவனை நெஞ்சோடணைத்துக்கொண்டு நீ கதறியழுததைக் கண்டு நானும் அழுதேன். பன்னிரு நாட்கள் சிரிப்பும் அழுகையுமாக பிச்சி போலிருந்தாய். உன் உளம் பேதலித்துவிட்டதென்றே எண்ணினேன். குடித்தெய்வங்களின் காலடியில் சென்று விழுந்தாய். தலையால் கல்பீடத்தை அறைந்து குருதி பெருக்கினாய். நள்ளிரவில் துயிலில் எழுந்து அமர்ந்து கூச்சலிட்டு நகைத்தாய். நெஞ்சிலறைந்து அழுதாய். உன்னைக் கண்டு நானும் பித்தனென்றே இருந்தேன்.”

“அவனை நெஞ்சோடணைத்தபடி உன் தமக்கையின் இல்லத்தின் முன் சென்று நின்று அறைகூவினாய். வந்து பார், இதோ என் மைந்தன், அவன் அடிப்பொடியை உன் தலைமேல் சூடி பிறவிப்பழி தீர்த்துக்கொள் என்று கூவினாய். மைந்தனுடன் உன் குலத்தினரின் இல்லந்தோறும் சென்றாய். உன் சிறுமையை தீர்க்கவந்தவன் இவன். சிறுமைகொண்டவளே, நீ அவனுக்கு அளித்ததுதான் என்ன? முலைப்பாலா? அதை உன் நெஞ்சில் ஊற்றெடுக்கச் செய்தவனே அவன் அல்லவா? தெய்வங்கள் அவனுக்கு அளித்த அமுது அது. அவனுக்கு நீ ஊட்டிய கைப்பிடி அன்னத்தையா கணக்கெனச் சொல்கிறாய்? அவன் வந்தபின்னர் அல்லவா உன் அடுப்பில் அன்னம் ஒழியாமலாயிற்று? கீழ்மகளே, நீ கொண்டிருக்கும் அனைத்தும் அவன் உனக்கு அளித்தது…” அவர் மூச்சிரைக்க குரல் உடைய நடுங்கும் கைகளை நீட்டியபடி சொன்னார் “நீயும் நானும் அவனுக்கு அளித்தது ஒன்றுமில்லை. நாம் அவனிடம் இரந்துபெற்ற இரவலர் மட்டுமே.”

“அவனுக்கு நாம் அளித்தது எல்லாம் குதிரைச்சூதன் என்னும் இழிவைத்தான். இதோ அரசர்கள் அமைந்த அவையிலிருந்து அவனை சிறுமைசெய்து எழுப்பி அனுப்பியிருக்கிறார்கள். என் மைந்தன் ஆண்மையும் ஆற்றலும் அழிந்து களிமகனாக அரண்மனையில் அமர்ந்திருக்கிறான் என்ற செய்தி கேட்டு நெஞ்சில் பந்தத்தால் சுட்டுக்கொண்டதைப்போல் உணர்ந்தேன். இம்மண்ணில் எவரும் என் மைந்தனுக்கு என்னைப்போல் தீங்கிழைக்கவில்லை. அவனால் அமைந்தது தந்தை எனும் நிலை எனக்கு. செல்வமும் மதிப்பும் அவன் அளித்தது. அவனால் பெருகியது என் குலம். மாற்றாக நான் அவனுக்கு அளித்தது இழிவை மட்டுமே…” என்று அதிரதன் விம்மியழுதார். கர்ணன் ஏதோ சொல்லப்போக விருஷசேனன் “வேண்டாம், தந்தையே” என மெல்லிய குரலில் அவனை நிறுத்தினான். “அவர்கள் சொல்லி முடிக்கட்டும்” என்றான்.

ராதை அயர்ந்துபோய் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கன்னங்களில் இமைமயிர் விழிநீர் உலர்ந்த பிசுக்கில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவர்கள் நடுவே வேறு எவரும் அப்போது இல்லை எனத் தோன்றியது. அவர் இருமலும் இளைப்புமாக இடைவெளி விட்டபோது அவள் தன் சீற்றத்தை திரட்டிக்கொண்டாள். “ஆம், நான் அவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டேன். ஆனால் அவனுக்கு தீங்கிழைக்கவில்லை. தீங்கிழைத்தது எவர்? அவன் சூதர்பெண்ணை மணம்புரிந்தாகவேண்டும் என வலியுறுத்தி உணவொழிந்தது நீங்கள். உங்கள் நிலைகண்டு அவனிடம் அதற்குரிய சொல்பெற்றுத் தந்தேன். விண்ணில் வாழும் உங்கள் மூதாதையருக்கு நீர்க்கடன் கிடைத்தது. எனக்கு என்ன கிடைத்தது? நான் எதையும் பெறவில்லை… எச்சில் இலை என இதோ வீசப்பட்டுவிட்டேன். இங்கேயே செத்து அழிகிறேன்.”

அதிரதன் தன்னை திரட்டிக்கொண்டார். “என்ன கிடைத்தது என்றா கேட்கிறாய்? உனக்கு அன்னையெனும் இடத்தை அளித்தான். தன்னைப் பெற்ற அன்னை என அவைநடுவே மதிப்பை அளித்தான். நீ அறிந்திருக்கவேண்டும். அவன் விலக்கியதனால் நான் இன்றுவரை சொன்னதில்லை. இவன் எவர் என்று அறிவாயா? அஸ்தினபுரியின் பேரரசி குந்தியின் மைந்தன். அஸ்தினபுரிக்கும் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கும் அரசனாக வேண்டியவன். நூற்றைந்து தம்பியர் சூழ அரியணை அமர்ந்து மும்முடி சூடி பாரதவர்ஷத்தை முழுதாளவேண்டியவன். இவன் இளமைந்தனாக இருக்கையில் இவன் தாய்மாமன் வசுதேவன் இங்கே வந்தார். இவன் தன்னுடன் வந்து அஸ்தினபுரியின் அவையில் எழுந்து தான் குந்தியின் மைந்தன் என்று அறிவிக்கவேண்டும் என்று சொன்னார். அவர் உடனிருந்து அதற்கு சான்று உரைப்பார் என்றார். குந்தியால் அதை மறுக்கவியலாது. மறுப்பாரென்றால் தன் கொழுநனின் பெயர்சொல்லி அனல்தொட்டு ஆணையிடும்படி கோரலாம் என்றார்.”

“அன்று இதோ இந்த நகரில், புரவிகளை நீராட்டும் கங்கைப்படித்துறையில் அமர்ந்திருந்தோம். இவன் அகவை முதிரா இளைஞன். அவர் எவரென்றும் எதன்பொருட்டு தேடிவந்திருக்கிறார் என்றும் நான் அன்று அறிந்திருக்கவில்லை. அவர் என்ன சொன்னார் என்றும் இவன் என்ன மறுமொழி உரைத்தான் என்றும் நான் அறிந்தது மீண்டும் நாற்பதாண்டுகளுக்குப் பின் வசுதேவன் தன் நாவால் என்னிடம் உரைத்தபோதுதான். அன்று அவர்களை பேசவிட்டு நான் எழுந்து அப்பால் சென்றேன். அவர் அவனுக்கு ஏதோ புரவிப்பணியை அளிக்க வந்துள்ளார் என்றே எண்ணினேன். எவ்வகையிலேனும் அவன் இங்கிருந்து விட்டுச்சென்றால் நன்றே என எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்.”

“ஏனென்றால் இங்கே அத்தனை ஷத்ரியர்களையும் தன் உயரத்தாலும் அழகாலும் பொறாமைகொள்ளச் செய்தான். அவர்களால் சிறுமைசெய்யப்பட்டான். அவர்களிடமிருந்து தப்ப மையச்சாலைகளை ஒழிந்து சிறுபாதைகளினூடாக நடந்தான். புரவிக்கொட்டில்களில் சூதர்களுடனேயே இருந்தான். தேரோட்டவோ நீராடவோ பலர்முன் எழுந்ததே இல்லை. ஆயினும் தொடர்ந்து வந்தது இழிவு. விலகிப்போ புரவிச்சூதனே என அவனை நோக்கி கூவினர் அந்தணர். புரவிச்சாணி நாறுகிறதே இவனால்தானா என இளிவரல் கூறினர் காவலர். எழுந்த பேருடலைக் குறுக்கி விழிகளை நிலம்நோக்கித் தழைத்து அவன் நடப்பதைக் கண்டு நான் விழிநீர் வடித்திருக்கிறேன். இன்றுவரை என் மைந்தன் விழிசாய்த்து அமர்ந்திருக்கிறான் எனில் அது அன்று வந்த பழக்கம்.”

“ஆனால் அவன் தன் தாய்வழி மாமனின் விழிகளை நோக்கி சொன்னான். ‘அஸ்தினபுரியின் அரசியை நான் அன்னை எனச் சொன்னால் ராதேயன் அல்லாமல் ஆகிவிடுவேன் அல்லவா?’ என்று. வசுதேவன் திகைப்புடன் ‘ஆம், அவள் உன்னை வளர்த்த அன்னை மட்டுமே’ என்றார். “நான் ராதையின் மைந்தன். வாழ்நாள் முழுமைக்கும் அவ்வாறே. மறைந்தபின் என் கொடிவழிக்கும் அவரே பேரன்னை. அவரை துறந்து நான் அடையும் அரசும் குடியும் உறவும் புகழும் ஏதுமில்லை. தெய்வங்களும் இல்லை’ என்றான். அவர் அவன் கையைப்பற்றி ‘மைந்தா, நான் சொல்வதென்ன என்று நீ முழுதுணரவில்லை. நான் உனக்களிப்பது பாரதவர்ஷத்தின் சக்ரவர்த்தியின் மணிமுடியை. வெல்லமுடியாத பெருங்குடியை’ என்றார். ‘என் அன்னையைவிட்டு ஒரு மறு எண்ணமில்லை. என் தந்தைக்கு மைந்தனாக அல்லாமல் நின்றிருக்கும் அவை என ஏதும் எனக்கில்லை’ என்றபின் திரும்பிச்சென்றான். நான் அவன் பின்னால் சென்று ‘அவருடன் செல்வதே உனக்கு நல்லது, மைந்தா’ என்றேன். ‘உங்களை விட்டு எங்கும் செல்லப்போவதில்லை. நான் ராதேயனாகிய கர்ணன்’ என்றான் என் மைந்தன்.”

“அச்செய்தியை என்னிடம் வசுதேவர் மதுமயக்கில் சொன்ன அன்று நான் நெஞ்சை ஓங்கி அறைந்துகொண்டு அழுதேன். எழுந்தோடி குதிரைக்கொட்டிலுக்குள் சென்று புரவிகளின் மேல் முகம்புதைத்து கதறினேன். கீழ்மகளே, உன்னை விண்ணேற்றும் சொல் அது. உனக்கு தெய்வங்கள் அருளிய பேறு. உன் வாழ்வுக்குப் பொருளாகி வந்த வேதம். அதை உணரும் உளவிரிவு உனக்கில்லை. எனக்குமில்லை அந்த விரிவு. அன்று வில்தேர் களம் நடுவே சவுக்குடன் குதிரைச்சாணி நாறும் உடலுடன் சென்று நின்று வணங்கிய என்னை நெஞ்சோடணைத்து அவன் என் தந்தை என்றான். அக்கணமே நான் தேவர்களால் வாழ்த்தப்பட்டேன். அதை உணரவும் என் நெஞ்சில் ஒளியிருக்கவில்லை. இப்புவியில் அவன் அளித்த கொடையெதையும் எவருமே முழுதுற வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. இரந்த கையும் நீட்டிய கலமும் நிறைந்து வழியவே அவன் அளித்திருக்கிறான். அவனுக்கு எவரும் எதையும் அளித்ததில்லை. எவரிடமும் கொள்ளும் நிலையில் அவன் இல்லை. விண்ணிலூரும் கதிரவனுக்குக் கொடையென எவரும் எதையும் அளிக்கவியலாது. நீ அளிக்கும் எதுவும் அவன் சுடரனல் வளையத்தைக் கடந்து சென்றணைவதில்லை.”

அதிரதன் நெஞ்சைப் பற்றியபடி நின்றார். அவர் விழுந்துவிடுவார் என்று தோன்றியது. சுவரை பிடித்துக் கொண்டு இருமுறை இருமினார். பின்னர் திரும்பி நடந்து அகன்றார். ராதையின் உடலில் வலிப்பு வந்தது. வாய் இழுபட்டுக்கொள்ள அவள் உடல் விதிர்த்தது. கர்ணன் அவள் கைகளை பற்றிக்கொண்டான். சேடி வந்து அகிபீனாப் புகையை அவள் மூக்கருகே காட்டினாள். “அவ்வப்போது இது எழுகிறது. அவர்களே இதை வரவழைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்று மருத்துவர் சொல்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறை இது வந்து மீண்டதும் மேலும் நலிவடைகிறார்கள்” என்றாள். ராதை மெல்ல உடல்தளர்ந்தாள். முதிய முகம் தசை தொய்ந்து சரிய மூச்சொலி எழுந்தது. கர்ணன் பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 7

குருக்ஷேத்ரத்தின் சூரியகளத்தில் அமர்ந்து அஜர் சொன்னார். அழிவில்லாதனவற்றை பாடுக! அழிவுள்ளவற்றை பாடலினூடாக அழிவற்றவை என்றாக்குக! அறியவொண்ணாமையை பாடுக! பாட்டினூடாக அவற்றை அறிபடுபொருளென்றாக்குக! தோழரே, பாடல் வாழ்வின் பொருள்மட்டுமே பிரிந்து நின்றிருப்பது. வேரில் கசந்து தண்டில் இறுகி இலையில் விரிந்து மலரில் ஒளிர்ந்து கனியில் இனிப்பது மட்டுமே திரண்டு நின்றிருப்பதையே பாடல் என்கின்றனர். இங்குள்ள ஒவ்வொன்றும் மறையும், அவை உருமாற்றி பாடலில் சென்றமையும். இங்குள்ள ஒவ்வொன்றும் மீண்டும் இவ்வண்ணமே பாடலில் இருந்து எழும். அவை தங்கள் சுவையாலேயே அறியப்படும். பாடல்களில் வாழ்கின்றன தெய்வங்கள். அறிக, பாடலுக்கு வெளியே தெய்வங்களே இல்லை!

துரோணரின் படைக்கலப் பயிற்சி நிலையிலிருந்து இழுத்த நாண் என உடல் அதிர்ந்துகொண்டிருக்க வெதும்பும் விழிகளும் விம்மும் நெஞ்சுமாக கர்ணன் தென்திசை நோக்கி சென்றபோது வழிகாட்டியவர்கள் ஏழு சூதர்கள். பிருஹத்சிலை என்னும் சிற்றூருக்கு வெளியே ஓர் ஆலமரத்தடியில் துயின்றுகொண்டிருந்த முதுசூதரான ஆவகர் தன்னருகே வந்தமர்ந்த இளைஞனின் உடலில் இருந்து அதிர்வு அக்கல்பாறையில் பரவுவதை உணர்ந்தார். எழுந்தமர்ந்து அவனை நோக்கினார். “ஓம் என்று உரை” என்றார். அவன் திகைப்புடன் அவரை பார்த்தான். அவன் விழிகளிலிருந்து நீர் வழியுமென்று தோன்றியது. அது நீரல்ல குருதி என்றும் தோன்றியது. “ஓம் என்று உரை” என்றார் ஆவகர்.

அவன் பெருமூச்சுவிட்டான். “இளையவனே, ஓம் என்று சொல்லாவிடில் உன் நரம்புகள் அறுந்துவிடக்கூடும்” என்றார். அவன் “ஓம்” என்றான். “ஏழுமுறை சொல்” என்றார் ஆவகர். அவன் ஏழுமுறை ஓங்காரம் கூறியபின் முகம் தெளிந்து “ஆம், என் தசைகளும் நரம்புகளும் நெகிழ்கின்றன. என் மூச்சு சீரடைகிறது” என்றான். “ஓம் என்பது ஆம் எனும் சொல்லே. நமக்கே உரைக்கையில் ஆம். விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் என உரைக்கையில் ஓம்” என்று ஆவகர் சொன்னார். “நீ ஆமென சொல்லியிருக்கிறாய். அனைத்தையும்.” அவன் “என்னுள் திகழ்வன அனைத்தையுமா?” என்றான். “நதியில் ஓடும் கலங்கலும் சேறும் குப்பையும் அனைத்தும் விண்ணளித்தவையே” என்றார் ஆவகர்.

“முதுசூதரே, நான் சூதர்குலத்தான், என் ஆசிரியரின் குருநிலையிலிருந்து குலம் பழிக்கப்பட்டு துரத்தப்பட்டேன்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “நீ சூதனல்ல” என்று அவர் சொன்னார். “எஞ்சுவதை நான் சொல்லவிழையவில்லை. நீயே அதை சென்றடைவாய்.” அவன் பெருமூச்சுடன் விழிதாழ்த்தினான். “சொல்க!” என்றார் ஆவகர். “என் உள்ளம் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. ஒருகணமேனும் துயில இயலவில்லை. சுவையறிந்து உண்ணவோ விடாயறிந்து அருந்தவோ கூடவில்லை. இவ்வுலகமென ஆனவை அனைத்தும் சுருங்கி இறுகி என்னை நெரிக்கின்றன. ஒற்றை எண்ணமன்றி எதையும் மீட்ட இயலாத உள்ளம் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றான். “ஆம், அதுவே கொடுந்துயர்” என அவர் சொன்னார். “அதைத்தான் நான் ஆம் என்று சொல்லி ஏற்றிருக்கிறேனா?” என்றான் கர்ணன்.

“ஆம், அதைத்தான்” என்றார் ஆவகர். “ஆம் என ஏற்பதே முதல்படி. ஆம், இது நோய். ஆம், இது இறப்பு. ஆம், இது சிறுமை. ஆம், இது பிழையுணர்வு. ஆம், இது அச்சம். இளையவனே, ஆம் என்னும் சொல் கணம்கோடி என வளர்ந்துகொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் அவ்வண்ணமே உறையச்செய்துவிடுகிறது. அதன்பின் நாம் ஒவ்வொன்றையும் நோக்க இயலும். ஒவ்வொரு அடுக்காகப் பிரித்து ஆராய முடியும். விடையென ஒன்று உண்டென்றால் சென்று சேரவும் இயலும். ஆம் என ஏற்றுக்கொள்க! ஆம் என நிலைகொள்க! ஆம் என விண்ணுக்குச் சொல்க! ஆமென்று வாழ்த்துவர் தேவர். ஆமென்று ஊழ் ஒலிக்கும். ஆம் என்று அறிவு எதிரொலிக்கும்.”

“ஓம் ஓம் ஓம்” என்று கர்ணன் சொன்னான். சொல்லச்சொல்ல தெளிந்துவந்தான். “என் உள்ளம் நிலைகொள்வதை உணர்கிறேன்” என்றான். பின்னர் மெல்ல அந்தப் பாறையில் படுத்தான். “இன்கனி ஒன்றும் சுட்ட இன்கிழங்கும் உள்ளது. உண்க!” என்றார் ஆவகர். அவன் நோக்க “உளம் சோர்கையில் இன்சுவை உணவை உண்க! அது ஒரு செய்தியென்றாவதை உணரமுடியும். விண்ணிலும் மண்ணிலும் தேவர்களும் பருப்பொருட்களும் நம் மீது கனிந்திருக்கிறார்கள். ஆகவேதான் இன்சுவை என ஒன்றை படைத்திருக்கிறார்கள். எத்துயரிலும் எவ்வெறுமையிலும் நாக்கு இனிமையை உணரத்தான் செய்கிறது. அது ஒரு சொல்லுறுதி. இங்கிருந்து எவ்வண்ணமும் மீண்டுவிடமுடியும் என்னும் நம்பிக்கை. உண்க!” என்றார்.

அவன் அந்த இனிய கனியையும் கிழங்கையும் சுவைத்து உண்டான். நீர் அருந்திவிட்டு படுத்து அக்கணமே விழிமூடி துயில்கொள்ளத் தொடங்கினான். மறுநாள் வெயிலொளி விழிமேல் பட விழித்தெழுந்தபோது அவன் உள்ளம் தெளிந்திருந்தது. தலைக்குமேல் ஆலமரத்தின் இலைத்தகடுகள் ஒளிகொண்டு அசைந்தன. வெயில் விழிகளை நிறைத்து உள்ளத்தையும் ஒளிரச்செய்தது. அருகே சூதர் அமர்ந்திருப்பதை உணர்ந்து எழுந்தமர்ந்தான். “நான் விடைகொள்கிறேன்” என்றார் முதியவர். “சூதரே, எனக்கென சொல் எதையேனும் விட்டுச்செல்க!” என்றான் கர்ணன். “எத்துயரும் அதைக் கடந்து நாம் வளர்கையிலேயே அகலும். வளர்க!” என்றார் சூதர். அவன் அவரை வணங்க, வாழ்த்துரைத்த பின் அவர் கிளம்பிச்சென்றார்.

மேலும் இரு நாட்கள் தான் வளர்வதெப்படி என்று எண்ணியபடி வழிநடந்தான் கர்ணன். கற்பதனூடாக மட்டுமே வளரலாகும் என்று கண்டடைந்தான். தனக்குக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் ஒருவரை கண்டடைய வேண்டும் என்று உறுதிகொண்டான். தென்திசை நோக்கி சென்றுகொண்டே இருக்கையில் இரண்டாவது சூதரான சம்வகரை கண்டடைந்தான். அவர் சுனைக்கரையில் அமர்ந்து தூண்டிலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவன் அவர் அருகே சென்று வணங்கிவிட்டு சுனையை கலக்கலாகாது என அகன்று சென்று நீரை அள்ளி அருந்தினான். தூண்டிலை இழுத்து மீனை எடுத்த சம்வகர் மீனுடன் காட்டுக்குள் செல்வதை கண்டான். ஆர்வம் தோன்ற அவரைத் தொடர்ந்து சென்றான். அந்த மீனை அவர் அங்கே சிறிய மரப்பொந்து ஒன்றுக்குள் இறகுகள் உதிர்ந்து இறக்கும் நிலையிலிருந்த கொக்குக்கு கொடுத்தார். அது அந்த மீனை வாங்கி உண்டது.

அவனை நோக்கி திரும்பிய சம்வகர் “அதன் இறுதி விழைவு. அதை கடக்காவிடில் அது மீன் எனப் பிறக்கலாகும்” என்றார். அவரை வணங்கிய கர்ணன் “நான் என் ஆசிரியரை தேடிச்செல்கிறேன். எனக்குரிய ஆசிரியர் எவர்?” என்றான். “உன் முந்தைய ஆசிரியர் எவர் என்பதே வினா. அவரை வென்றவரோ வெல்லக்கூடுபவரோதான் உன் ஆசிரியர்” என்றார் சம்வகர். “நான் துரோணரின் மாணவன்” என்றான் கர்ணன். “எனில் உன் ஆசிரியர்கள் மூவர். பீஷ்மர், சரத்வான், பரசுராமர்” என்றார் சம்வகர். “சூதரே, நான் பரசுராமரை எங்கே சந்திப்பேன்?” என்றான் கர்ணன். “ஆசிரியரும் உன்னை சந்திக்க விழையவேண்டும். நீ சென்றுகொண்டே இரு. அவரை சென்றடையாமல் நிலைகொள்ளாதே” என்றார் சம்வகர்.

மூன்றாமவரான பிரவாகர் ஒரு சாலையோர விடுதியில் அந்தியிருளில் அனல்மூட்டி அருகமர்ந்து கள்மயக்கில் கிணைமீட்டி இளிவரல் பாடிக்கொண்டிருந்தார். வணிகர்கள் சூழ்ந்தமர்ந்து அவரை கேட்டுச் சிரித்து ஊக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவன் அருகமர்ந்து அப்பாடலை கேட்டான். பின்னிரவில் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக விழுந்து துயில்கொண்டனர். அவர் அவனிடம் “நீ துயில்கொள்ளவில்லையா?” என்றார். “நான் மது அருந்தவில்லை” என்று அவன் சொன்னான். “சொல், நீ விழைவது என்ன?” என்றார். “நான் பரசுராமரை காணச்செல்கிறேன்” என்றான். அவர் நகைத்து “எந்தப் பரசுராமர்?” என்றார். அவன் “அறியேன், பெயரை அன்றி பிறிதெதையும் கேள்விப்பட்டதில்லை” என்றான்.

பிரவாகர் பரசுராமரின் கதையை பாடினார். பிருகுகுலத்து ஜமதக்னியின் துணைவி ரேணுகையின் மைந்தன் எனப் பிறந்து அன்னை தலையறுத்து தந்தையிடம் வரம்பெற்று அவர் இறப்பற்றவரானார். கார்த்தவீரியனின் ஆயிரம் கைகளை அறுத்துக் கொன்றார். ஷத்ரியகுலத்தை ஏழுமுறை கருவறுத்து ஐந்து ஏரிகளை குருதியால் நிரப்பி தந்தைக்கு நீர்க்கடன் முடித்தார். “அவர் வாழும் அந்நிலம் தென்னகத்தில் அமைந்துள்ளது. திருவிடத்தின் முனையில் பார்க்கவராமனின் அன்னை ரேணுகையின் நாடு அது. அதை ரேணுபுரி என்பார்கள். பரசுராமர் அன்னையை அணுகியதுமில்லை. அன்னையை விட்டு நீங்கியதுமில்லை என்கின்றன நூல்கள்.” அவரை வணங்கி கர்ணன் ரேணுபுரி நோக்கி சென்றான்.

தண்டகாரண்யத்தில் கர்ணன் சந்தித்த சூதரான உத்வகர் அவனுடன் ஒருநாள் வழித்துணைவராக வந்தார். பரசுராமரின் கதையை அவர் அவனுக்கு மேலும் விரித்துரைத்தார். “பார்க்கவ குருமரபின் பதிநான்காவது பரசுராமர் இப்போது இருப்பவர். பதின்மூன்றாவது பரசுராமர் தண்டகாரண்யத்தில் பஞ்சாப்ஸரஸ் என்ற இடத்தில் தவம் செய்தார். முதல் பரசுராமர் பாரதவர்ஷத்தை ஐந்தாகப் பிரித்து ஐந்து ஷத்ரிய குலங்களை அமைத்தார். அந்நிலங்களின் பழங்குடிகளில் வேதமும் தர்ப்பையும் அளிக்கப்பட்டவர்கள் பிருகு குலத்து பிராமணர்களானார்கள். செங்கோலும் மணிமுடியும் அளிக்கப்பட்டவர்கள் அக்னிகுல ஷத்ரியர்களானார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பரசுராமர் அமைந்தார். கிழக்கு திசையை அத்துவரிய ராமனும் வடக்கை உதகாத ராமனும் மத்திய தேசத்தை ஆசியப ராமனும் ஆரிய வர்த்தத்தை உபதிரஷ்ட ராமனும் அதற்கு அப்பால் உள்ள திருவிடத்தை சதசிய ராமனும் வழிநடத்தினர்.”

“சதசியகுலத்தைச் சேர்ந்தவர் இன்றிருக்கும் பரசுராமர். படைக்கலத்திறனும் படைத்திறனும் நூல்திறனும் அரசுசூழ்திறனும் அமைந்தவர். அவரை நாடிச் செல்க! காடுகள் எழுந்த மலைகளையும் நீர் பெருகிய பேராறுகளையும் வெயிலில் வெந்துகிடந்த பாழ்நிலங்களையும் கடந்து அங்கே சென்றடைய உன் உள்ளத்து உறுதியே வழிகாட்டியாக அமைக!” என்றார் உத்வகர். விவகர் அவனை கோதையின் கரைவரை அழைத்துச்சென்றார். ரேணுநாட்டின் பிரதீபம் என்னும் காட்டுக்குள் பரசுராமரின் குருகுலம் இருப்பதாக அவர் சொன்னார். பரசுராமரிடமிருந்து மட்டும் விற்கலை பயிலும் நிலையில் இருக்கும் பெருவில்லவர்களே அங்கு சென்றடையமுடியும் என்றார். கர்ணன் ரேணுநாட்டை சென்றடைந்தபோது அவன் தாடி மார்பை எட்டியிருந்தது. நீள்குழல் சடைபிடித்து தோளில் விரிந்திருந்தது. அவன் விழிகள் மட்டும் தவமுனிவர்களுக்குரிய ஒளி கொண்டிருந்தன.

ரேணுநாட்டில் அவன் சந்தித்த பரிவகர் அவனை அடர்காட்டின் நடுவே கோதாவரி நதிக்கரை ஓரத்தில் அமைந்த பரசுராமரின் குருநிலையை காண அழைத்துச்சென்றார். “அவரிடம் நீர் ஷத்ரியர் என சொல்லவேண்டியதில்லை” என்றார். “நான் ஷத்ரியன் அல்ல, சூதன்” என்று அவன் சொன்னான். “ஷத்ரிய இயல்பு உம்மிடம் கூடவேண்டியதில்லை என்றேன்” என்றார் பரிவகர். “ஷத்ரிய ஆற்றலை அழித்து அனல்குலத்து அரசர்களை நிறுவும் வேள்வியில் தொடர்கிறது பரசுராமர்களின் பெருமரபு. நீர் சூதர் என்பதே தகுதி என்று உணர்க! எது உம்மை தகுதியற்றவராக்கியதோ அதனாலேயே இங்கு தகுதி பெறுகிறீர்.” கர்ணன் அவரை வணங்கி “அவ்வாறே ஆகுக!” என்றான்.

கர்ணனை பராவகர் என்னும் முதிய சூதரிடம் அழைத்துச்சென்றார் பரிவகர். “இவர் பரசுராமரின் குருநிலையின் பாடகர். பிருகுகுடியின் கொடிவழியை பாடுபவர். இவர் அடிபணிக, ஆணைபெற்று காட்டுக்குள் நுழைக!” என்றார். அடிபணிந்தபோது பராவகர் சொன்னார். “ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உச்சமொன்றைச் சென்றடைந்து அதில் ஏறிநின்றிருக்கும் ஒரு தருணம் உண்டு. அத்தருணத்தால் அவர்கள் மண்ணில் தோல்வியடைவார்கள், விண்ணவர்க்கு இனியவரும் ஆவார்கள். உன் வெற்றி எங்கு என நீயே முடிவுசெய்க!” கர்ணன் “ஆம்” என்றான். “உன் தந்தை உன்னால் பெருமைகொள்க!” என்றார் பராவகர். பராவகரின் குடிலில் கர்ணன் ஏழு நாட்கள் தங்கினான். அவர் அவனை பரசுராமரின் மாணவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து அவர்களுடன் காட்டுக்குள் அனுப்பினார்.

கர்ணன் பரசுராமரின் யானைத்தோல் கூடாரத்தின் முன் மாணவர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டான். அதிகாலையில் வேள்வியின் நெய்ப்புகை மரக்கிளைகளின் இலையடர்வுகளில் தங்கி மெல்ல பிரிந்துகொண்டிருந்த அவ்வேளையில் அவன் அதுவே தன் இடமென்னும் நிறைவை அடைந்தான். கூடாரத்திற்குள் புலித்தோல் விரிக்கப்பட்ட யோகபீடத்தில் நீண்ட வெண்ணிறத் தாடியுடன் அமர்ந்திருந்த பரசுராமர் வலக்கையில் இருந்த எழுத்தாணியையும் இடக்கையில் இருந்த சுவடியையும் விலக்கி ஏறிட்டு நோக்கி “நீ ஷத்ரியனா?” என்றார். “இல்லை ஆசிரியரே, நான் சூதன்” என்றான் கர்ணன். அவனை கூர்ந்து நோக்கி “ஷத்ரியனுக்குரிய தோற்றத்துடன் இருக்கிறாய்” என்றார் பரசுராமர். “அங்கநாட்டுச் சூதனாகிய அதிரதனுக்கும் ராதைக்கும் மைந்தன் நான். அஸ்தினபுரியின் இளவரசராகிய துரியோதனரின் அணுக்கத்தவன்” என்று கர்ணன் சொன்னான்.

அவனை மேலும் கூர்ந்து நோக்கியபடி “அந்த அனலைத் தொட்டு ஆணையிடு. நீ ஷத்ரியன் அல்ல என்று” என்றார். அவன் அந்த அனல்மேல் கையை வைத்து “நான் சூதன். அறிக, அனல்!” என்றான். அவர் “நீ கோருவதென்ன?” என்றார். “நான் இயல்பிலேயே போரியல்பு கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே என்னால் சவுக்கேந்தி குதிரைக்காரனாக வாழ முடியவில்லை. துரோணரிடம் விற்கலை கற்றேன். குலத்தின் பொருட்டு அவரால் சிறுமையுண்டேன். என் தன்மதிப்பைக் காக்கும் விற்கலை எனக்குத் தேவை” என்றான். அவர் அவன் விழிகளை நோக்கி “மண்ணாள விழைகிறாயா?” என்றார். அவன் வெறுமனே நிற்க “விற்கலையில் இனி நீ அறிய ஏதுமில்லை என உன் விழிகளும் விரல்களும் சொல்கின்றன” என்றார்.

கர்ணன் “ஆம், ஆசிரியரே. என் ஆணவம் அரியணையின்றி அமையாது” என்றான். புன்னகையுடன் “பாரதவர்ஷம் முழுக்க புதிய ஷத்ரியர்களை உருவாக்குவதே என் முதலாசிரியரின் ஆணை. நீ இங்கிருக்கலாம். போர்க்கலை பயிலலாம். என்னிடமே அனல்சான்று பெற்று ஷத்ரியனாகுக! மண்ணை வென்று புனல்சான்று பெற்று முடிசூடு. உனக்கு பார்க்கவர்களின் வாழ்த்துரை துணையிருக்கும்” என்றார். அவர் பாதங்களை வணங்கி அருகமர்ந்தான் கர்ணன். அவன் தலைமேல் கைவைத்து “பொன்றாப் புகழ்பெறுக, அனைத்து நலன்களையும் கொள்க! விண்ணவரருள் இலங்குக!” என பரசுராமர் வாழ்த்தினார். கர்ணன் “என் நல்லூழ்” என்றான்.

பதினெட்டுமாத காலம் கர்ணன் பரசுராமருடன் இருந்தான். அவர் காலடிகளில் பணிவிடை செய்தான். அவர் உளம்மகிழும் மைந்தனும் ஆனான். அவர் பெருமதிப்பு கொள்ளும் மாணவனாகவும் உயர்ந்தான். அவன் அணுகுந்தோறும் அவனை பரசுராமர் அறியலானார். அவனிடம் ஒரு குறையை அவர் உணர்ந்தார். “உன்னில் ஓர் அணுவிடை பிழை உள்ளது. அது என்னவென்று அறிய விழைகிறேன்” என்று அவனிடம் சொன்னார். “உங்கள் அருளால் அதை வென்று கடப்பேன், ஆசிரியரே” என்று அவன் சொன்னான். கோதையின் கரையில் ஒருநாள் அந்தியில் அவர்கள் இருவரும் மட்டும் ஆலமரத்து அடியில் அமர்ந்திருக்கையில் பரசுராமர் அவன் விழிகளை நோக்கினார். “உன்னில் பிறழ்வது என்ன என கண்டுகொண்டேன்” என்றார்.

கர்ணன் திகைப்புடன் நோக்கி நின்றான். “சற்றுமுன் ஒரு மான் வழியில் நின்றது. என்னைக் கண்டு அது பிறிதொரு விலங்கு என்றே எண்ணியது. உன்னை நோக்கியபோது அதன் விழிகளில் அச்சத்தை கண்டேன். அது பார்ப்பது பிறிதொருவனை. இங்கு நீ வருவதற்கு முன்னரே இருந்தவன் அவன்” என்றார் பரசுராமர். “நீ இங்கே அமையவேண்டுமென்றால் உன்னிடம் இருப்பன அனைத்தையும் விட்டுவிடவேண்டும்” என்றார். “வரும் வழியிலேயே ஒவ்வொன்றாக உதறிவிட்டேன், ஆசிரியரே. என் நிலமும் குடியும் அப்பால் பிறவி முன்நினைவுகள் என மறைந்துவிட்டன” என்று கர்ணன் சொன்னான். “உன் விழிகளில் வஞ்சம் தெரிகிறது” என்று பரசுராமர் சொன்னார். “வஞ்சம் ஊசிமுனையால் தொட்டு எடுக்குமளவுக்குச் சிறிதாயினும் வளரும் நஞ்சு அது. அதை உதறுக!”

கர்ணன் விழிதழைத்து “உதற முயல்கிறேன்” என்றான். “வஞ்சத்தை உதறுவது எளிதல்ல. வஞ்சத்தின்மேல் கடமையை, கல்வியை, ஞானத்தை போட்டாலும் அது அவற்றை மீறியே எழும். கனிவு ஒன்றே வஞ்சத்தை அழிப்பது, அனலை நீர் என.” கர்ணன் பேசாமலிருந்தான். “அவ்வஞ்சத்துடன் நீ எதை கற்க இயலும்? நீ கற்பவை ஒவ்வொன்றின் ஓரத்திலும் அவ்வஞ்சம் வந்தமையும். நீ பெறுபவை அனைத்தும் திரிபடைந்தவையென்றாகும்” என்றார் பரசுராமர். “நான் என்ன செய்யவேண்டும், ஆசிரியரே?” என்று கர்ணன் கேட்டான். “வஞ்சத்தைக் கடப்பதற்கு எளிய வழி கனிவது. அது நெடுந்தொலைவு சென்று சிலரால் எய்தப்படுகிறது. ஒருகணத்தில் திரும்பி சிலரால் ஈட்டப்படுகிறது. ஆனால் வஞ்சத்தை நிறைவேற்றுவது மேலும் எளிய வழி. போர்வீரனுக்கு அது ஒப்பப்படுவதும் கூட.”

அவன் தலைமேல் கைவைத்து “உன் வஞ்சம் எவருடன் என்று சொல். உன் வஞ்சத்தை எவ்வண்ணம் நிகழ்த்தப்போகிறாய் எனக் கூறு. என் வில்லை உனக்களிக்கிறேன். அதை ஏந்தியபடி சென்று உன் வஞ்சத்தை முடித்து திரும்பி என்னிடம் வா” என்றார். கர்ணன் திகைப்புடன் கைகூப்பி நோக்கி நின்றான். “இப்புவியில் எவரும் என் வில்முன் நின்று பொருத இயலாது. அதன் நாணோசையே அனைவரையும் பணியச் செய்யும். உன் எதிரி எவராயினும் என் எதிரியே. செல்க, கொன்றோ வென்றோ பழிநிகர் செய்து மீள்க!” கர்ணன் கூப்பிய கைகள் நடுங்க அவரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

“செல், இப்போதே கிளம்பு. பழிநிகர் செய்தபின் உன் உள்ளம் முற்றடங்கும். அதன் பிறகும் உனக்குக் கற்பதற்கு ஏதேனும் உண்டென்று தோன்றினால், அக்கல்வியால் ஆற்றுவதுண்டென்று தோன்றினால் திரும்பி வா. இல்லையேல் என் வில் உன்னை பலிகொண்டு என்னிடமே திரும்பும்” என்றார் பரசுராமர். கர்ணன் நீள்மூச்செறிந்தான். பின்னர் விழிதாழ்த்தி நிலம் நோக்கியபடி “என்னிடம் வஞ்சம் உள்ளது, ஆசிரியரே. அது ஆறாப் புண் என எனக்கு நோய் அளிக்கிறது. என் வஞ்சம் எவரிடம் என்பதும் தெரிகிறது. இந்த வில்லுடன் எழுந்தால் என் வஞ்சத்தை முழுமையாக நான் தீர்த்துவிடவும் முடியும். ஆனால்…” என்றான். “சொல்க!” என்றார்.

கர்ணன் சிலகணங்களுக்குப் பின் “என்னால் இயலவில்லை” என்றான். “ஏன்?” என்றார் பரசுராமர். “இந்த வில்லை நான் அறிவேன். இது வஞ்சங்களை எச்சமில்லாது துடைத்து அழித்த வரலாறு கொண்டது.” பரசுராமர் புன்னகைத்தார். “நான் அவ்வண்ணம் அழிக்க விழையவில்லை. என்னால் அது இயலாது” என்றான் கர்ணன். “நீ கொடையளிப்பவர்களுக்கு அதற்கான தகுதி உண்டா?” என்று பரசுராமர் கேட்டார். “நான் ஒருபோதும் அதை எண்ணுவதில்லை” என்றான் கர்ணன். பரசுராமர் அவனை சற்றுநேரம் நோக்கிய பின் புன்னகை செய்தார். “நீ எவர் என நான் அறிகிறேன், இவ்வாறே என முன்னுணர்ந்துமிருந்தேன்” என்றார்.

“ஆனால் நஞ்சென உடலில் எழுந்தவையும் நுழைந்தவையும் முற்றாகவே வெளியேறிவிடவேண்டும். ஒரு துளி எஞ்சினாலும்கூட அது நோயென்றாகி அழிவை கொண்டுவரும்” என்று பரசுராமர் தொடர்ந்து சொன்னார். கர்ணன் “நான் பிறிதொன்றும் இயற்றுவதற்கில்லை” என்றான். அவர் புன்னகைத்து “இம்முடிவால் ஒருநாள் நீ உன் இறப்பை ஈட்டிக்கொள்வாய்” என்றார். “அறிவேன்” என்று அவன் சொன்னான். அவர் கைநீட்டி அவன் தலையைத் தொட்டு “உங்களைப் போன்றவர்கள் இம்மண்ணில் பிறந்துகொண்டே இருக்கிறீர்கள். பிற அனைத்தையும் சிறியவை என்றும் பொருளற்றவை என்றும் காட்டிவிட்டு விண்மீள்கிறீர்கள்” என்றார்.

கர்ணன் அவருடன் உறைந்து அவருடைய வில் அவரென்று அவனை எண்ணுமளவுக்கு விற்கலை பயின்றுதேர்ந்தான். அவன் வில்தேர்ந்து எழுந்தோறும் விண்ணில் இந்திரன் அமைதியிழக்கலானான். மண்ணளக்கும் தேவர்கள் வந்து அவனிடம் கர்ணன் அடைந்த ஆற்றல்களைப்பற்றி சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர். பரசுராமர் அவனுக்கு தானறிந்த அனைத்தையும் கற்பித்தார். கற்றவை அவனில் எவ்வண்ணம் சென்றமைகின்றன என்று நோக்கி மேலும் கற்பித்தார். எந்த ஆசிரியரையும்போல சிலவற்றை கரந்தார். ஆனால் அவன் தன்னைப் போலாகி தன்னை விஞ்சும்படி எழக்கண்டு உளமகிழ்ந்தார். ஆசிரியர்கள் மாணவர்களிடம் தோற்கிறார்கள், ஏனென்றால் மாணவனாக தான் அழிவின்மைகொள்வதை உணர்கிறார்கள். அறுதிவெற்றி என்பது தம்மின் பெருமைகொண்ட தன் மாணவனை அடைதலே என அவர்கள் அறிகிறார்கள். எஞ்சிய இறுதி அம்பையும் பரசுராமர் கர்ணனுக்கு அளித்தார். அவன் இயல்பாக அந்த இடத்தை வந்தடைந்து அவரை வென்று வணங்கினான்.

விண்ணுக்கு எழுந்து அமராவதியில் இந்திரனின் அவையை அடைந்த சுரதன் என்னும் தேவன் “இன்று காலை கர்ணன் தன் அம்பு ஒன்றினூடாக விற்கலையில் நிறைவுகொண்டு பரசுராமருக்கு நிகர் என்றானான். கலைநிறைவு நிகழுமிடத்தில் தோன்றும் விண்வில் வானில் எழுந்தது. பொன்னொளி காற்றில் நிறைந்திருந்தது. அதைக் கண்டு அங்கே சென்று நோக்கினோம். அந்த அம்பு இலக்கடைந்தபோது விண்குவையில் இருந்து ஆம் ஆம் ஆம் என்னும் ஓசை எழக் கேட்டோம். இப்புவியில் பிறிதொரு வில்லவன் அவன் முன் நின்றிருக்க இயலாதென்று நிறுவிக்கொண்டோம். அதை உரைக்கும்பொருட்டே இங்கு வந்தோம்” என்றான்.

அரியணையிலிருந்து எழுந்த இந்திரன் “என் மைந்தன் அர்ஜுனன் அவனுடன் போரிட்டு நின்றிருக்க முடியாதா? அவன் அடைந்த அரிய அம்புகளை நான் அறிவேன்” என்றான். சுரதன் “இன்றிருக்கும் நிலையில் அரைநாழிகைப்பொழுதில் அர்ஜுனனை கர்ணன் கொல்வான்” என்றான். அவையிலிருந்த பிருஹஸ்பதி முனிவர் “அவர்கள் இருவரும் களத்தில் எதிரெதிர் நின்றே ஆகவேண்டும். கதிரோனும் விண்முதல்வனும் மண்ணில் மைந்தர்களைப் பெறுவது அதன்பொருட்டே” என்றார். இந்திரன் நிலையழிந்தவனாக அவையில் சுற்றிவந்தான். “அவனை எப்படி என் மைந்தன் வெல்வான்? அவன் ஆற்றலை எப்படி நாம் மட்டுப்படுத்த இயலும்? அமைச்சர்களே, கூறுக!” என்றான் இந்திரன்.

பிருஹஸ்பதி “அதற்குரிய வழி ஒன்றே. அவன் கற்கும் கலை முழுமையுறலாகாது” என்றார். “எவ்வண்ணம்?” என்றான் இந்திரன். “அவன் கலை நிறைவுற்று ஆசிரியரிடம் நற்சொல் பெறக்கூடாது” என்றார். “ஆனால் அவர் உளம்நிறைந்திருக்கிறார். இப்புவியில் எதுவும் இனி தனக்கு எஞ்சவில்லை என்று உணர்ந்து உளம் நெகிழ்ந்திருக்கிறார். மாணவனை மைந்தன் எனத் தழுவிக்கொண்டு கோதையின் கரைக்குச் சென்று துயில்கொள்ளவிருக்கிறார். நாளை அவர் அவனை வாழ்த்தி வழியனுப்பி வைப்பார்” என்று சுரதன் சொன்னான். “ஆம், எனில் இன்றொருநாள் பொழுதிருக்கிறது என்றே பொருள். அரசே, அவன் அவரிடம் மறைத்த ஒன்றுள்ளது. அவன் ஷத்ரியன். சூதனென்று சொல்லி அவர் அளியை பெற்றிருக்கிறான். அவனுடைய ஷத்ரியத்தன்மை வெளிப்படுமென்றால் ஆசிரியர் முனிவார்” என்றார் பிருஹஸ்பதி.

“அதை நான் நிகழ்த்துகிறேன்” என்ற இந்திரன் ஒரு கருவண்டென வடிவுகொண்டு விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு வந்தான். பரசுராமர் தலையை தன் தொடைமேல் வைத்துப் படுத்திருக்க, கர்ணன் தொடையின் அடியில் ஏதோ கடிப்பதை உணர்ந்தான். தொடை துடித்து விலக ஆசிரியர் “ம்ம்” என்றார். கர்ணன் தொடையை அசைக்கவில்லை. வலி தசைகளில் இருந்து நரம்புகள் வழியாக உடலெங்கும் பரவுவதை உற்று நோக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். அவன் கிளம்பி பதினைந்தாண்டு காலம் ஆகியிருந்தது. அப்பதினைந்தாண்டு காலத்தின் ஒவ்வொரு கணமும் வலியாக மாறி அவன்முன் விரிந்து கிடந்தது. வலியில் திளைத்த அந்த அரைநாழிகை நேரம் அப்பதினைந்தாண்டுகளுக்கு நிகராக நீண்டிருப்பதை அறிந்தான். உள்ளே ஏதோ நரம்பில் அந்த வண்டின் கொடுக்கு மெல்ல தொட்டது.

பரசுராமர் விழித்தெழுந்தபோது அவர் உடல் குருதியால் நனைந்திருப்பதை உணர்ந்தார். அக்கணமே அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்டு வில்லுடன் எழுந்தார். “சொல்க, நீ யார்?” என்றார். அவன் வணங்கி தான் சூதனே என்றாலும் தன் உள்ளம் தன்னை ஷத்ரியன் என்றே உணர்கிறது என்றான். அவர் தன் வில்லின் நாணைத் தொட்டபடி உளம்கூர்ந்து அவனை அறிந்தார். “ஆம், நீ ஷத்ரியனே. உன் அகமும் அதை அறியும். அறிந்தே என்னை பொய்சொல்லி ஏமாற்றினாய்” என்று அவனை நோக்கி சீறினார். “நீ கற்றவை அனைத்தும் உரிய தருணத்தில் உன்னைவிட்டு அகல்வதாக!” என்று தீச்சொல்லிட்டார். பின்னர் உளம்நெகிழ்ந்து அவனை தோளுறத் தழுவி வாழ்த்தும் அளித்தார். அவரை வணங்கி விடைபெற்று அவன் காட்டிலிருந்து வெளியேறினான்.

கர்ணன் காட்டின் விளிம்பிலமைந்த பராவகரின் குடிலுக்குச் சென்று அவரை வணங்கி கல்விநிறைந்து விடைகொள்வதாகச் சொன்னான். அவர் முதுமையில் நோக்கு மங்கலாகி உடல் நைந்து திண்ணையில் தன் சிப்பியாழுடன் அமர்ந்திருந்தார். “குருதிமணம் வருகிறதே?” என்றார். “என் குருதி அது” என்று அவன் சொன்னான். “என் உடலில் ஒரு சிறுபுண் உள்ளது.” அவர் பற்களைக் காட்டி புன்னகைத்து “குருதிமணக்கும் கல்வி” என்றார். கர்ணன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “வீரனே, அது நீயே ஈட்டிக்கொண்ட புண் என அறிவாயா?” கர்ணன் “ஆம்” என்றான். “நீ அளித்த கொடை. அதன் விளைவாக உன்னில் எஞ்சிய வஞ்சம். அந்தப் புண் என்றும் உன்னில் வலிகொண்டிருக்கும்.” கர்ணன் “ஆம், அதை அப்போதே ஆசிரியர் சொன்னார்” என்றான்.

பராவகர் “வலி நன்று. அதைப்போல் உற்றதோழன் பிறிதில்லை. அது உடனுறைகையில் உனக்கு ஒருபோதும் ஐயம் எழாது. உன் ஊழும் உனது கொடையால் அமைவதே” என்றார். கர்ணன் அவரை மீண்டும் வணங்கி அங்கிருந்து வடக்கு நோக்கி கிளம்பினான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 6

ஒவ்வொருநாளும் மூன்றுவேளையும் உணவுண்பதற்கு முன் தன் இல்லத்தின் நான்கு வெளிவாயில்களிலும் வந்து நின்று “எவரேனும் பசித்துளீரா? உலகீரே, பசித்தோர் எவரும் உள்ளீரா?” என்று ஏழுமுறை கேட்டு எவருமில்லை என்பதை உறுதி செய்தபின் “தெய்வங்களே, அவ்வாறே ஆகுக!” என்னும் மொழியுடன் தன் அகம் புக்கு அன்னமேடையில் அமர்வது அஸ்வரின் வழக்கம். அன்று காலைப்பொழுதில் இல்லம் தேடி வந்த அனைவருக்கும் உணவிட்டு, பொருள்தேடி வந்த அனைவரும் உளம்நிறைய அளித்துவிட்டு புறவாயிலில் வந்து நின்று “எவரேனும் பசித்துளீரா? உலகீரே, பசித்தோர் எவரும் உள்ளீரா?” என அவர் வினவியபோது “ஆம்” என்னும் ஓசை எழுந்தது.

அவர் “எவர் அது?” என்று சூழ நோக்கினார். எவரையும் காணாது திகைத்தபின் மீண்டும் கேட்டார். மீண்டும் அம்மறுமொழி எழுந்தது. “எவர்?” என்றார். இல்லத்தைச்சுற்றி நடந்து நோக்கி எவரையும் காணாதான பின் மீண்டும் கேட்டார். “ஆம்” என்ற மொழியை எழுப்பியது அங்கே மரக்கிளையில் அமர்ந்த காகம் எனக் கண்டார். முதிர்ந்து சிறகுதிர்ந்து நலிந்த காகம் கிளையில் அமர்ந்து “ஆம்” என்றது. “இப்பறவைக்கு உணவு கொண்டுவருக!” என அவர் ஆணையிட்டார். உணவை கொண்டுசென்று அதன் கீழ் வைத்தார். காகம் கீழிறங்கி வரவில்லை. பலமுறை கைதட்டி அளித்தும் பலமுறை வேறு உணவை வைத்தும் அது கீழிறங்கவில்லை. அது கீழிறங்க அஞ்சுகிறதுபோலும் என எண்ணி கிளையொன்றில் உணவை ஏந்தி அதனருகே நீட்டியு1ம் அது உணவுகொள்ளவில்லை.

“என்ன எண்ணுகிறது அது?” என்று அஸ்வர் நிமித்திகரிடம் கேட்டார். “அது தனக்காக உணவுகோரி வரவில்லை” என்று நிமித்திகர் சொன்னார். “நீங்கள் பயணத்திற்குரிய முறையில் ஆடையும் புரவியுமாக அதன் கீழே சென்று நில்லுங்கள்… அது வழிகாட்டி அழைத்துச்செல்லக்கூடும்.” அவர் அவ்வண்ணம் புரவியில் வந்து நின்றபோது காகம் எழுந்து பறந்தது. அவர் தன் ஏவலருடன், மரக்குடுவையில் இன்னுணவுடன் அதற்குக்கீழே சென்றார். மரங்களில் மாறி மாறி அமர்ந்து அது அவரை இட்டுச்சென்றது. அங்கநாட்டு எல்லையைக் கடந்து மச்சநிலத்தில் குறுங்காட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.

அது நச்சுமரங்களாலான காடு. நிலமும் உப்பரித்து நஞ்சு பரவியிருந்தது. கங்கையில் நீரெழும்போது சதுப்பாகி கோடையில் பாறையென இறுகும் அந்த மண்ணில் பாதிபுதைந்த விலங்குகளின் எலும்புக்கூடுகளும் கொம்புகளும் நின்றிருந்தன. புரவிகள் செல்ல முடியாதான பின்னர் அவர்கள் கூர்முட்களை வகிர்ந்தும், உளைசேற்றுக் குழிகளைத் தவிர்த்தும் முன்சென்றனர். மேலே எரிந்த கதிரவனின் வெம்மையில் அவர்களின் தசையுருகுவதுபோல வியர்வை எழுந்தது. ஏவலர் ஒவ்வொருவராக தளர்ந்து விழுந்தபின்னரும் அஸ்வர் சென்றுகொண்டிருந்தார். அங்கே வெயில் பழுத்துக்கிடந்த வெளியில் அவர் வெண்ணிற ஆடை அணிந்த ஒரு பெண்மணி கிடப்பதை கண்டார்.

ஓடிச்சென்று அவளைத் தூக்கி அமரச்செய்தார். அவள் பெருவிடாய் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து தன்னிடமிருந்த இன்னீரை அளித்தார். அவள் ஒரு மிடறு விழுங்கியபின் விழிப்புகொண்டு அடுத்த மிடறை மறுத்தாள். “என் பல்லக்கைத் தூக்கியவர்களும், என் வழிகாட்டிக் காவலரும் அப்பால் கிடக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நீரும் உணவும் அளித்த பின்னர் எனக்கு அளியுங்கள்” என்றாள். அஸ்வர் எழுந்து சென்று நோக்க அப்பால் நச்சு முள் பரவிய காட்டில் ஒரு பல்லக்கு சரிந்துகிடப்பதை கண்டார். அருகே கிடந்த போகிகளில் இருவர் உயிரிழந்துவிட்டிருந்தனர். வழிகாட்டிக் காவலர் மூவரில் ஒருவரே உயிருடனிருந்தார். கையிலிருந்த நீரையும் உணவையும் அவர்களுக்கு பகிர்ந்தளித்தபின் இன்னீரை அம்முதுமகளுக்கு அளித்தார்.

அவர்களை அவர் மீட்டு மறுபக்கம் கொண்டுசென்றார். அங்கே இளைப்பாறியபின் அனைவரும் நடந்து அந்திப்போதில் ஊருக்கு மீண்டனர். நோயுற்றிருந்த முதுமகளும் உடன்வந்தோரும் நலம்பெற இரண்டு நாள் ஆகியது. அவள் தன்னை வடபுலத்து வேளாண்குடி ஒன்றின் மூத்தோள் என்றாள். அவள் மைந்தர் பொருள்தேடி கானேகி, செய்தியற்றோராகி ஏழு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டிருந்தன. அவர்கள் அங்கே ஒரு காட்டில் இருக்கக்கூடும் என்னும் செய்தியை அவள் பெற்றாள். அதை உறுதிசெய்த பின்னர் செல்வதற்குரிய பொறுமை அவளுக்கு இருக்கவில்லை. தான் தங்கிய நகர்ப்புறத்து அரண்மனையிலிருந்து இரவிலேயே ஒரு பல்லக்கில் மூன்று காவலருடன் கிளம்பினாள்.

அறியாக் காடு இடர்மிக்கது. அவர்கள் கங்கையினூடாக வந்து இறங்கிய காட்டில் உண்ணும் பொருளென ஏதுமில்லை. நான்கு நாட்கள் அவர்கள் நீர் மட்டும் அருந்தியபடி கதிரவனை மட்டுமே அடையாளமாகக் கொண்டு நடந்தனர். பின்னர் நீரும் இல்லாமலாயிற்று. நிலம் நஞ்சென்று மாறியது. மரங்களும் செடிகளும் முட்களேந்தி மறித்தன. பல்லக்குத்தூக்கிகளில் ஒருவன் சென்றுகொண்டிருக்கையிலேயே நஞ்சு உடலில் ஏறி இறந்துவிழுந்தான். அவள் பல்லக்குடன் சரிந்து விழுந்து நோயுற்றாள். அவர்கள் வந்து காப்பாற்றவில்லை என்றால் உயிரிழந்திருப்பாள்.

அவள் அவர்களுடன் சில நாட்கள் தங்கினாள். அவள் தான் எவரென்று சொல்லவில்லை. அவள் எவரென்று அறிய அஸ்வர் முயலவுமில்லை. அச்சிற்றூர் அரசுகளின் போர்களுக்கும் வணிகர்களின் வலைகளுக்கும் அப்பால் காலமில்லாத ஒன்றெனத் தனித்திருந்தது. அந்த விலக்கம் அவளுக்கும் தேவையாக இருந்தது. அவள் ஊர்ப்பெண்களுடன் கன்றுமேய்க்கவும் வயல்பணிகளுக்கும் விறகுசேர்க்கவும் சென்றாள். மாவிடிக்கவும் நீர்சேந்தவும் உடனிருந்தாள். எளிய முதுமகளாக மாறுந்தோறும் விடுபட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். புன்னகை எப்போதைக்குமென மறைந்ததோ எனத் தோன்றிய அவள் முகத்தில் சிரிப்பு எழுந்ததை அவர்கள் கண்டனர். நோய்முனகலின் ஒலி கொண்டிருந்த அவள் குரல் எழுந்தது. குழவியருடன் ஓடிக்களிக்கவும் தன்னோரன்ன முதுமகள்களுடன் பூசலிட்டு நகைக்கவும் இளமகளிரை ஆணையிட்டு நடத்தவும் அவளால் இயன்றது.

ஆயினும் அவளில் ஒரு பகுதி அயலென்றே இருந்தது. அவள் இரவுகளில் துயிலாது தனித்திருப்பதாக அஸ்வரின் குலமகள் ஆரதி சொன்னாள். பின்னிரவுகளில் புறவீட்டுத் திண்ணையில் பனிபெய்யும் முற்றத்தை நோக்கியபடி அவள் விழிகள் மின்ன அமர்ந்திருப்பதை, நீள்மூச்சுடன் காலத்தை உணர்ந்து மூட்டுக்கள் ஒலிக்க கையூன்றி எழுந்து மீள்வதை அவள் பலமுறை கண்டிருந்தாள். அஸ்வர் ஒருநாள் அவ்வண்ணம் அவள் அமர்ந்திருக்கையில் மெல்ல சென்று அருகே அமர்ந்தார். அவள் அவர் வருகையை நோக்கி திடுக்கிட்டு எழ முயல “அன்னையே, நான் உங்கள் அடிபணியும் மைந்தன் எனக் கொள்க! உங்கள் துயர் எதுவென என்னிடம் சொல்லுங்கள். அதை நீக்கும்பொருட்டு என் செல்வம், என் உயிர், என் குடி அனைத்தையும் அளிப்பேன். என் வீடுபேறே ஆயினும் அளிக்கவும் தயங்கமாட்டேன். அறிக தெய்வங்கள்!” என்றார்.

முகம் கனிந்து அவரை நோக்கி கைநீட்டி தொட்டு “நீ வள்ளல், மைந்தா… நான் அதில் ஐயுறவில்லை. நீ இங்கு ஆலமரமெனத் தழைக்கவேண்டும். உன் குடி ஆயிரம் தலைமுறைக்காலம் இங்கு வாழவேண்டும்” என்றாள் முதுமகள். “நான் எவரென்று உனக்கு சொன்னதில்லை. இப்போதும் சொல்லப்போவதில்லை. நான் சொல்வது மெய்யின் ஒரு பகுதியே எனக் கொள்க!” அவர் ஆம் என தலையசைத்தார். “நான் ஐவரைப் பெற்ற அன்னை என்று மட்டுமே உலகோர் அறிவர். நான் அறுவரைப் பெற்ற அன்னை. என் முதல் மைந்தனைப்பற்றி நான் மட்டுமே அறிவேன். அம்மைந்தனும் அறிவான்” என்றாள். அஸ்வர் “நான் அதை எண்ணினேன். பிழையுணர்வாலும் மந்தணம் சுமப்பதனாலும்தான் மானுடர் உளம்நலிவுறுகிறார்கள்” என்றார்.

முதுமகள் தொடர்ந்தாள். நான் இன்று அறிகிறேன், அன்னை சேற்றுநிலம். மைந்தர்கள் அங்கேதான் வேர்கொண்டு முளைக்கிறார்கள். அன்னையின் தீமையும் நன்மையும் மைந்தர்களிலும் குருதியென உறைகின்றன. என் முதல் மைந்தன் என்னுள் திரண்ட ஆணவத்தில் எழுந்தவன். என் உளம்கொண்ட அளியால் கனிந்தவன். என் அகமுணர்ந்த அறத்தால் இரண்டாமவனை பெற்றேன். அவனிடம் என் அச்சமும் குடிகொண்டது. அலைக்கழிந்த என் அகம் சென்றடைந்த வீம்பும் தருக்கும் என் மூன்றாம் மைந்தனாயின. என் மைந்தர் மேல் நான்கொண்ட குருதிப்பற்று அவன் நல்லியல்பாகியது.

என் உளம்தேடிய வினாக்களின் தவிப்பில் எழுந்தவன் நான்காமவன். என் கூர்மையனைத்தும் அவனில் கூடின. பின்னர் நான் என்மேல் சலிப்புற்றேன். என்னை உதறி பிறிதொரு உடலில் திகழ்ந்து இருவரைப் பெற்றேன். என் கட்டற்ற இளமைக்காலத்திலிருந்து ஒருவன். என் அழகிய அறியாமையிலிருந்து இன்னொருவன். முதுமகள் அத்துயரிலும் மைந்தரை எண்ணி முகம் மலர்ந்தாள். நெடுநேரம் அவர்களின் முகங்களையும் உடல்களையும் கண்முன் தீட்டிக்கொண்டு தன்மகிழ்வுடன் அமர்ந்திருந்தாள். அவளை நோக்கியபடி அன்னையெனும் பேதைமையும் அன்னை எனும் பேரறிவும் ஒன்றாகி அமர்ந்திருக்கும் விந்தையை எண்ணியபடி அஸ்வர் அமர்ந்திருந்தார்.

நான் என் முதிரா இளமையில் விழைந்தது எதை? இன்று அறிகிறேன், அனைவருமே முதிரா இளமையில் கனவுகாண்பது தங்கள் வாழும்தகவுகளையே. நான் பேரரசியென்றானேன். நிலம்வென்று அறம் செய்து வேள்விகளை பெருக்கி அழியாப் புகழ்பெற்றேன். மறுகணமே அனைத்தையும் துறந்து தவச்செல்வியாக மலைமுடிக்குகையில் வாழ்ந்தேன். நான் நான் என்று என் உள்ளம் எழுந்துகொண்டிருந்தது. என்னையன்றி பிறிதெதையும் நான் எண்ணவில்லை. நான் விழைந்த தெய்வமும் என் வடிவிலேயே என் முன் தோன்றியிருக்கக் கூடும். முதிரா இளமை நாற்புறமும் தேக்கப்பட்ட பெருநீர். அணைகளை ஆற்றலுடன் மோதிக்கொண்டிருக்கும் அடங்கா விசை.

எனக்கு ஒரு வழி கிடைத்ததும் அதனூடாக எழுந்தேன். எல்லை கடந்தேன். அது அவ்வழி என்றல்ல எவ்வழியாக இருப்பினும் அதனூடாக எழுந்திருப்பேன். நான் காமத்தை அறிந்தேன். எனக்கு ஒரு மைந்தன் பிறந்தான். அவன் என்னுள் கருக்கொண்டபோதுதான் என் பொறுப்பை உணர்ந்தேன். அன்னையின் ஊழை அவள் குழவி மீளமுடியாதபடி வகுத்துவிடும் என்னும் உண்மையே என்னை அச்சுறுத்தியது. நான் எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்த விரிந்துபரவும் முடிவிலா வழிகளேதும் எனக்கு இனி இல்லை. நான் கொள்ளும் ஆயிரம்பல்லாயிரம் வெற்றிகள் இல்லை. விரிந்து விரிந்து நான் இனி எழப்போவதில்லை. நான் மீண்டும் என் ஊனுடலில், என் குடியில், நான் வளர்ந்த நிலத்தில் வந்தமைந்தேன். என் எல்லைகள் அனைத்தையும் எட்டுப்புறமும் காணலானேன்.

எண்ணுந்தோறும் நான் ஏமாற்றமும் சீற்றமும் கொண்டேன். குழவி அன்னையின் கனவுகளை உறிஞ்சி உண்டு வளர்கிறது. கருவுற்ற பெண் இழப்பதென்ன என்று அவள் அறிவதில்லை. கருவென்னும் கனவில் ஆழ்த்தி அவளை அதை அறியாமல் கொண்டுசெல்கிறது இயற்கை. குழவியென்னும் கனவில் மீண்டும் பல்லாண்டுகாலம் மூழ்கடித்து வைத்திருக்கிறது. அக்கனவிலிருந்து அவள் விழித்தெழுகையில் அவள் அகவை கடந்து நெடுந்தொலைவிலென அப்பால் சென்றுவிட்டிருக்கும். தன் கன்னிக்காலகட்டத்துக் கனவுகளை எண்ணி அவள் ஏங்கி ஏங்கி விழிநீர் வடிப்பாள். அதை குழவியை அடைகையிலேயே உணரும் பெண் ஒருபோதும் அதை ஏற்கமாட்டாள். நான் என் மைந்தனைத் துறந்தது அதனாலேயே.

நான் அறிந்து அவனை துறக்கவில்லை. அவ்வாறு ஆயிரம்முறை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவன் என் கையிலிருந்து வழுவி நீர்ப்பெருக்கில் அகன்றபோது ஒருகணம் நான் அடைந்தது விடுதலையை. அதுவே சான்று நான் அகமறிந்தே அவனை துறந்தேன் என்பதற்கு. அவன் எங்கோ நலமாக இருக்கிறான் என எண்ணிக்கொண்டேன். அவனை மெல்ல மறக்கவும் முடிந்தது. என் கனவுகளை தேடிச்சென்றேன். என்னை மேலும் மேலுமென வளர்த்துக்கொண்டேன். என் குருதியில் மைந்தர் பிறந்தார்கள். என் கனவின் ஐந்துவடிவங்கள். இப்புவியை நான் அள்ளியெடுக்க விரித்த ஐந்து விரல்கள். என் தேரின் ஐந்து புரவிகள்.

அவள் துயருடன் விழிநீர் சிந்தினாள். “அவர்களை நான் இன்று இழந்துள்ளேன். எங்குள்ளனர் என்று அறியேன். உள்ளனரா என்றும் ஐயுறுகிறேன். என் கனவில் தீக்குறிகள் எழுகின்றன. இரவுகளில் திடுக்கிட்டு எழுந்துகொள்கிறேன். இருத்தலுக்குரிய அடிப்படைகளை இழந்தவள் போலிருக்கிறேன். மீள்தலுக்குரிய வழிகள் மறைந்துள்ளன. வெறுமையை எண்ணி எண்ணி தவிக்கிறேன்” என்றாள். அஸ்வர் அவளருகே மேலும் அணுகி அமர்ந்து “சொல்க, அன்னையே! நீங்கள் வெறுமனே இவ்வாறு ஐயுறமாட்டீர்கள். இத்துயருக்கு பிறிதொரு அடிப்படையும் இருந்தாகவேண்டும்” என்றார். “இல்லை, அவ்வாறு ஏதுமில்லை” என்றாள் அன்னை.

“இல்லை, நீங்கள் எண்ணித் துயருறுவது மைந்தரின் ஊழை. அதையே சொன்னீர்கள். ஆனால் சொல்லாதது ஒன்றுண்டு. மானுடரின் துயர்களில் நிகழும் துயர்கள் எவையாயினும் அவை சிறியவையே. நிகழுமென எண்ணிக்கொள்ளும் துயர்களே பெரியவை. நிகழ்வன நிகழும் அக்கணமே உச்சமடைந்து விடுகின்றன. முழுதும் வெளிப்படுத்திவிடுகின்றன. எனவே நிகழ்ந்த கணம் முதல் அவை குறையத்தொடங்குகின்றன. அவை குறைவதே ஆறுதலை அளிக்கிறது. அவை அழிந்து நாம் விடுதலைபெறும் இடம் அப்பாலென்றாலும் அறியக்கூடுவதாக உள்ளது. ஆயின் நிகழவிருப்பவை என நாம் அஞ்சும் பெருந்துயர்கள் கணம்தோறும் வளர்பவை. மறுகரை அறியாதவை” என்றார் அஸ்வர்.

“விந்தையானதோர் தெய்வ ஆணையால் துயர்களை பெருக்கிக்கொள்ளும் இயல்பு மானுடருக்கு உள்ளது” என அஸ்வர் தொடர்ந்தார். “ஊனுண் விலங்குகள் தங்கள் புண்களை நக்கிப்பெரிதாக்கி அச்சுவையில் திளைத்து அவ்வலியையும் சுவையென்றே மயங்கி உயிர்விடுகின்றன. நீங்கள் எண்ணி எண்ணி துயர்பெருக்குகிறீர்கள். அங்கே அந்த நச்சுக்காட்டில் நீங்கள் கிடந்த கோலத்தை நினைவுறுகிறேன். உயிருக்கென தவித்தது உங்கள் உடல். உங்களுக்குள் ஓர் எண்ணம் அந்நிலையை உவந்து ஏற்றுக்கொண்டது.” “என்ன சொல்கிறாய்?” என்று அன்னை சீற்றத்துடன் கேட்டாள்.

அவளை அமைதிப்படுத்தும் புன்னகையுடன் “ஒரு தருணத்தில் மானுடர் எப்படி வெளிப்படுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து அவர்களின் அகத்தை அறியமுடியும், அன்னையே” என்றார் அஸ்வர். “அச்சூழலையும் பொழுதையும் அவர்கள் முன்னரே அறிந்திருக்கவில்லை என்றால், அதில் அவர்களின் அகம் முற்றாகவே ஈடுபடவில்லை என்றால் அவர்கள் நிலைகுலைவார்கள். பொருத்தமில்லாப் பதற்றமாக, பொருளில்லாச் சொற்களாகவே வெளிப்படுவார்கள். அவர்கள் அமர்ந்திருப்பதும் விழுந்திருப்பதும்கூட பிழையாக இருக்கும். பயிலா நடிகனின் கூத்தென நம்மில் ஒவ்வாமையையே அளிக்கும். அத்தருணத்தை எங்கோ விரும்பி எவ்வண்ணமோ முன்னர் நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பவர்கள் அப்போது முழுதுறப் பொருந்துவார்கள். பிழையிலாது வெளிப்படுவார்கள்.”

“நீங்கள் அந்த நச்சுமுள்காட்டில் தேர்ந்த ஓவியன் வரைந்த ஓவியம்போல் கிடந்தீர்கள்” என்று அஸ்வர் சொன்னார். அன்னை அமைதியிழந்து உடலை அசைத்தாள். அதை பொருட்படுத்தாமல் அஸ்வர் தொடர்ந்தார். “அப்போதே ஐயம்கொண்டேன். அத்தருணத்தில் நீங்கள் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லும் துயரில் நனைந்திருந்தன. உங்கள் குடிப்பெருமைக்கு உகந்தவையாக அமைந்தன. அதை நீங்கள் சுவைத்து ஆற்றுகிறீர்கள் என எண்ணியதும் உங்கள்மேல் பேரன்பு கொண்டேன். துயரை விரும்பி அணியென சூடிக்கொள்வதே இப்புவியில் மானுடர் அடையும் நிலைகளில் கீழானது. அவர்களுக்கு இன்பங்கள் இல்லை. ஏனென்றால் இன்பங்களை அவர்கள் நாடுவதில்லை. இன்பம் வந்தடைந்தால்கூட அதில் இயைய அவர்களால் இயல்வதில்லை. துயரை மீட்டி மீட்டி இன்பத்தை அறியும் உணர்வை இழந்துவிட்டிருப்பார்கள். இன்பத்தில் திகழும் பயிற்சியும் அற்றிருப்பார்கள். இன்பங்களையும் துன்பமென மாற்றியே அவர்களால் எடுத்துக்கொள்ள இயலும்.”

“ஆம்” என்றாள் அவ்வன்னை. அஸ்வர் மேலும் கனிந்த குரலில் சொன்னார் “அன்னையே, நான் இந்தச் சிற்றூரிலிருந்து வெளியே செல்வதில்லை. நான் ஈட்டிய பொருள் இங்கே பத்துமேனியெனப் பெருகுவதனால் அளிப்பதன்றி எதையும் செய்வதில்லை. என் கையிலிருப்பது என்றோ எவரோ பெருங்கொடைத்தேவனின் வடிவென்று இறங்கிவந்து அளித்த ஒரு கணையாழி. வந்தவர் கதிரவனேதான் என்று என் அன்னை நம்பினார். அந்தக் கணையாழியில் கதிர்வடிவம் உள்ளது. அது எனக்கு அனைத்து வாயில்களையும் திறக்க வைத்தது. தொட்டதெல்லாம் பெருகச்செய்தது. கொடுக்கக்கொடுக்க களஞ்சியம் நிறையவைத்தது. நான் அறிந்ததெல்லாம் கொடுப்பதனூடாக கற்றுக்கொண்டதே. இப்பொழுதும் உங்களுக்காக என் முழுதுள்ளத்தையும் அளிக்கிறேன். உங்கள் அருகணைந்து உள்ளத்தை நோக்குகிறேன்” என்றார் அஸ்வர்.

“உங்கள் உள்ளத்துயரை அணுவணுவென அறிகிறேன், அன்னையே” என அஸ்வர் தொடர்ந்தார். “துயரை பெருக்கிக்கொள்பவர்கள் பேரச்சம் கொண்டவர்கள். எல்லா துயருக்கும் அடியிலிருப்பது அச்சமே. இறப்பச்சம், நோயச்சம், பிரிவச்சம், நிலையாமை எனும் அச்சம். அறியமுடியாதவை அளிக்கும் அச்சங்களும் அறியமுடியாதவை. ஆனால் அவை மானுடருக்கு எளியவை. ஏனென்றால் அவற்றை தெய்வங்களுக்கு முன் கொண்டுசென்று படைத்துவிடமுடியும். நாம் அறிந்த அச்சங்கள் நம்மால் இயற்றப்பட்ட செயலின் விளைவுகள். அச்செயலை நாம் அறிவோம் என்பதனால் அவற்றின் விளைவான அச்சத்தையும் அறிந்திருக்கிறோம். துலாவின் இத்தட்டால் அத்தட்டை அளக்கிறோம். அந்த அச்சத்தை நாம் எந்தத் தெய்வத்திடமும் சென்று ஒப்படைக்க இயலாது. நாம் அவற்றை எதிர்கொண்டாகவேண்டும்.”

“நாம் நம்மை பெருக்கிக்கொள்பவர்கள். எண்ணி எண்ணி. தொட்டுத் தொட்டு. சொல்லிச் சொல்லி. நாம் பெருகுகையில் நம் நிழல் மும்மடங்கு, முந்நூறு மடங்கு பெருகுகிறது. நம் அச்சங்களையும் ஐயங்களையும் பெருக்கிக்கொள்கிறோம். நம் துயரை பெருக்கிக்கொள்கிறோம். அன்னையே, நம் எதிரியை பெருக்கிக்கொள்கையில் நம் ஆணவம் அகத்திருந்து நிறைவடைகிறது அல்லவா? ஆணவம் நாம் பெறுவனவற்றை சிறிதாக்கிக் காட்டுகிறது, அளிப்பவற்றை பெருக்கிக் காட்டுகிறது. நம் இன்பங்களை சுருக்குகிறது, துன்பங்களை பெருக்குகிறது” என்றார் அஸ்வர். அன்னை “ஆம், மெய்” என்றாள்.

“அன்னையே, நீங்கள் அஞ்சுவது ஒன்றை. அது நீங்கள் இயற்றிய பிழையின் நிகர்” என்று அஸ்வர் சொன்னார். அத்தனை சொற்கள் வழியாக அவர் எண்ணிய இடத்தை சென்றடைந்தார். “மெய்” என்றாள் அன்னை. “நான் அஞ்சுவது அவனை.” அஸ்வர் “அன்னை தன் மைந்தனை ஏன் அஞ்சவேண்டும்?” என்றார். “நான் அவனுக்கு தீங்கிழைத்தேன். அவனை கைவிட்டேன். அவன் குலமிலியாக சிறுவாழ்வு வாழச்செய்தேன்” என்றாள். “அவர் எங்கிருக்கிறார் என அறிவீர்களா?” என்றார் அஸ்வர். “அறிவேன்” என்று அன்னை சொன்னாள். “அவர் வஞ்சம் கொண்டிருக்கிறாரா? உங்கள் மைந்தருக்கு தீங்கிழைப்பார் என அஞ்சுகிறீர்களா?” என்றார் அஸ்வர்.

“வஞ்சம்கொண்டிருந்தால், தீங்கிழைத்தால் அது முற்றிலும் சரியே என்று எண்ணுகிறேன்” என்று அன்னை சொன்னாள். “நான் இழைத்த பிழை எழுந்து வந்து கண்முன் நின்றிருக்கிறதோ என்று ஐயம் கொள்கிறேன். அவன் வஞ்சம் கொள்ளாவிடிலும் என்ன? அவனை ஆளும் தெய்வங்கள் அவ்வஞ்சத்தை கொள்ளக்கூடுமல்லவா? அறத்தெய்வம் வஞ்சம் மறப்பதே இல்லை என்பார்கள். அது என்மேல் முனிந்திருக்கும் என்றே உணர்கிறேன்” என்று அன்னை சொன்னாள். பின்னர் நெஞ்சுலைந்து அழத்தொடங்கினாள். “என் மைந்தர்கள் உணவின்றி அலைகிறார்கள். எதிரிகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்கள். அனைத்தையும் அவர்களுக்கு அளித்தவள் நானே” என புலம்பினாள்.

அஸ்வர் சொன்னார் “அன்னையே, அந்த நீர்ப்பெருக்கில் உங்கள் கையிலிருந்து அக்குழவி நழுவிய தருணத்தை நினைவுகூர்க!” அன்னை “நான் அதை நினைக்காத நாளே இல்லை” என்றாள். “நினைக்கையில் எல்லாம் அது நிகழ்ந்த அந்தச் சூழலை நீங்கள் அப்பொழுது இருந்த இடத்திலிருந்து அக்கோணத்திலேயே மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொள்வீர்கள். அதற்கு நேர் எதிர்ப்புறம் இருந்து பிறிதொருவராக அக்காட்சியை காண்பதுபோல் எண்ணிக்கொள்ளுங்கள். அறியாதன சில தெரியவரலாகும்” என்றார் அஸ்வர். “அது எங்ஙனம்?” என எண்ணிய முதுமகள் நீள்மூச்செறிந்து “ஆம், அதுவும் இயல்வதே. நான் அவளை பார்க்கிறேன். அவள் குழவியையும்” என்றாள்.

“எங்ஙனம் அது கைவிட்டுச்சென்றது? எண்ணுக!” என்று அஸ்வர் சொன்னார். “ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒவ்வொரு நீர்த்துளியையும் நினைவில் எடுத்தடுக்குக… நுணுகி நோக்குக!” அவள் “அந்தச் சிறுபடகு அலைகளில் அசைந்தாடியது. அதனுள் மைந்தன் கால்களை உதைத்து எம்பி எழமுயன்றுகொண்டிருந்தான். ஒழிந்த படகென்பதனால் அது நீர்ப்பரப்பின்மேல் சற்றே தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. சிற்றலைகளிலேயே அது அலைவு கொண்டது. அவள் அதன் மூலையை பற்றியபடி நீந்திக்கொண்டிருந்தாள். அவள் ஆடைகள் கால்களிலும் கைகளிலும் சுற்றியமையால் அவளால் விரைந்து நீந்த முடியவில்லை. மூழ்கி எழுந்து மூச்சிளைத்து வாயில் மொண்ட நீரை உமிழ்ந்தாள். கால்களால் உதைத்தும் ஒற்றைக்கையால் நீரை உந்தியும் பின்னால் திரும்பி நோக்கி அவளை துரத்திவந்தவர்களின் தொலைவை கணக்கிட்டும் நீந்தினாள். அப்போது அவள் கையிலிருந்து அந்தப் படகு நழுவியது” என்றாள்.

“ஏன்?” என்று அஸ்வர் கேட்டார். “அந்தப் படகு அலைகளில் ததும்பிக்கொண்டிருந்தது. சுழல்களில் நிலைமாறியது” என்றாள். “அவள் கிளம்பியபோதே அது அலைகளில்தானே இருந்தது?” என்றார் அஸ்வர். “ஆம், அங்கே ஒரு சுழி இருந்திருக்கலாம். அலைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி பிரிந்திருக்கலாம்” என்றாள் அன்னை. “நன்கு எண்ணுக! நன்கு நோக்குக!” என்று அஸ்வர் சொன்னார். “அக்குழவி தன் காலால் படகின் ஒரு பகுதியை மிதித்தது. திடுக்கிட்டதுபோல் படகு சற்றே திரும்பியது. அக்கணம் அவள் மூழ்கி எழுந்தாள். மூச்சுவாங்கும்பொருட்டு வாய் திறந்தாள். கையிலிருந்து படகின் விளிம்பு நழுவியது. அவள் அறிந்தே அதை விடுவதாக அப்போது உணர்ந்தாள். அறியாது விட்டதாக பின்னர் மயங்கினாள். எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் அறிந்தே விட்டேன் என துயருற்றாள். அறியாது விட்டேன் என மீண்டுவந்தாள். இரு நிலையும் மெய்யே.”

“இரு அலைகளில் ஏறி இறங்கி அப்பால் அகன்றது அப்படகு. அவள் எழுந்து நோக்கிநின்றிருக்க மேலும் மேலும் அலைகளில் ஏறிச்சென்றது. நீரின் உள்ளோட்டத்தில் பொருந்தி விசைகொண்டது. அவள் நெஞ்சுலைய நோக்கி நின்றபின் நீரில் மூழ்கி மறுகரை நோக்கி சென்றாள். அங்கே எழுந்துநின்று நோக்கியபோது அவள் விழிகளிலிருந்து மறைந்துவிட்டிருந்தது. அதன் இறுதித்தோற்றத்தை அவள் அருமணி என விழிகளுக்குள் பொத்தி தன்னுடன் எடுத்துக்கொண்டாள். முலைப்பாலும் விழிநீரும் சோர அங்கிருந்து சென்றாள். பெருகும் நதிநீரை நோக்கியபடி நின்று ஏங்கி அழுதாள். நீள்மூச்செறிந்து மீண்டாள். மீண்டும் உளமுலைந்து அழுதாள். அவள் அந்நாளிலிருந்து மீளவேயில்லை.”

“அக்குழவி உதைத்திருக்கிறது” என்றார் அஸ்வர். அன்னை திகைப்புடன் நோக்கி அவர் சொல்வதை புரிந்துகொண்டு “ஆனால் அது உளம் உருவாகாத குழவி” என்றாள். “மானுடர் தங்களுக்குரிய தெய்வங்களுடன் பிறக்கிறார்கள். அத்தெய்வங்களே அனைத்தையும் ஆற்றுகின்றன” என்றார் அஸ்வர். “அவன் எனக்கு அளித்த கொடையா அது?” என்றாள் அன்னை. “ஆம், அவர் பெருவள்ளல். தன் அன்னைக்கு முதற்கொடையை அளித்தார். பிறிதொரு அன்னைக்கும் தந்தைக்கும் அடுத்த கொடைகளை அளித்தார்” என்றார் அஸ்வர். அன்னை நீர்பரவிய சிவந்த விழிகளுடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். “வள்ளல்கள் அளிப்பதற்காகவே பிறக்கிறார்கள், அன்னையே” என்றார் அஸ்வர்.

அன்னை “ஆம்” என்றாள். பின்னர் சீறலோசையுடன் அழத்தொடங்கினாள். அவள் அழுவதை அஸ்வர் நோக்கி அமர்ந்திருந்தார். ஒரு சொல்லும் அப்போது அவளை சென்று சேராதென்று அறிந்திருந்தார். மெல்ல மெல்ல அவள் அடங்கினாள். விம்மலோசையுடன் உடலை குலுக்கினாள். “நீங்கள் அவரை எவ்வண்ணமும் அஞ்சவேண்டியதில்லை, அன்னையே. வள்ளல்களின் உள்ளத்தில் வஞ்சம் நிலைகொள்வதில்லை” என்று அஸ்வர் சொன்னார். “அவர் அளித்த கொடை உங்கள் வாழ்வும் மைந்தரும். தன் கொடை பெருகவேண்டும் என்றுதான் எந்தக் கொடையாளரும் விழைவார். என்றும் அவர் அருள் உங்களுக்கு உண்டு என்று தெளிவுறுக! உங்கள் குடிக்கு முதற்காவல்தெய்வம் வேலும் வில்லும் ஏந்தி வாயிலில் நின்றிருக்கிறது என்று நிறைவுறுக!”

“ஆம்” என்றாள் அன்னை. பின்னர் விழிநீரைத் துடைத்தபடி புன்னகை செய்தாள். “அவனை நினைத்துக்கொள்கிறேன். இப்புவியை வெல்லும் திறன்கொண்டவன். அவன் முன் முப்பெருந்தெய்வங்களும் பணிந்தாகவேண்டும்.” அஸ்வர் “இப்புவியிலேயே நல்லூழ் கொண்ட அன்னை நீங்களே. ஒரு துளி முலைப்பாலும் உளம்கனிந்து நீங்கள் அவருக்கு அளிக்கவில்லை. முழுதுலகையும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டீர்கள்” என்றார். அன்னை நகைத்தபோது இமைகளில் நீரும் இருந்தது. “ஆம், மெய்” என்றாள். “அவன் என் மடியில் வளராததே நன்று. அன்னையர் தன் மைந்தரை கைக்குழவி என எண்ணும் பிழையிலிருந்து மீளமுடியாது. இவனை ஒருபோதும் நான் குழவியென நோக்கப்போவதில்லை. என்மேல் கிளை தழைத்துப் படர்ந்திருக்கும் நிழல்மரம். நான் இறுதிநீர்த்துளி கொள்கையில் நினைவுகூரப்போகும் தெய்வமுகம்” என்றாள்.

அவள் மறுநாள் கிளம்பிச்சென்றாள். அவ்வூரையும் அஸ்வரையும் அங்குள்ள பெண்டிரையும் இளமைந்தரையும் வாழ்த்தி ஊர்த்தெய்வங்களை வணங்கி விடைகொண்டு பல்லக்கில் ஏறிக்கொண்டாள். அப்போது அவள் முகம் தெளிவுகொண்டிருந்தது.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 5

அஜர் சொன்னார்: சூதரே, தோழரே, கேளுங்கள் இக்கதையை. நெடுங்காலத்துக்கு முன் இது நடந்தது. அங்க நாட்டின் தெற்கெல்லையில் அளகம் என்னும் சிற்றூரில் அதிபலன் என்னும் வேளாண் பெருங்குடியினன் வாழ்ந்துவந்தான். விழி தொட இயலா வயல் விரிவும், இருளொழியாது பசுமை செறிந்த தோப்புகளும், கதிரொளி சென்று தொட இயலா ஆழம் கொண்ட களஞ்சியங்களும் அவனுக்கு உரிமையாக இருந்தன. அவன் நிலம் தேடி நீர் வந்தது. அவன் வயல்தேடி கிளிக்கூட்டம் வந்தது. அவன் இல்லம் தேடி ஒவ்வொரு நாளும் இரவலர் அணைந்தனர். அவன் இல்லக் கதவு இரவும் பகலும் திறந்தே இருந்தது. எண்ணம் கொள்ளாமலேயே அள்ளி வழங்கும் இயல்பு கொண்டிருந்தன அவன் கைகள். இன்மொழி மட்டுமே திகழ்வதாக இருந்தது அவன் நா. அவனைப் போன்றவர்களால் வாழ்கிறது சூதரின் சொல். அவன் பெயர் வாழ்க!

பசித்தவர், மறுவழி அறியாதவர் முதல் எண்ணங்கொள்ளும் பெயரென இருந்தது அவன் ஊர். அவனுடைய குடி அவ்வூரில் பெருகி நிறைந்திருந்தது. ஆயினும் யானை சரியும்போது அதனுடலில் வாழும் உண்ணிகளும் உயிர் இழப்பதுபோல் அரசன் லோமபாதனை அந்தணர் தீச்சொல்லிட்டு ஒழிய அங்க நாட்டில் வற்கடம் பரவியபோது அதிபலனும் வறுமையுற்றான். அவன் கருவூலங்களில் இருள் மண்டியது. களஞ்சியங்களில் காற்று நிறைந்தது. அடுமனைக் கலங்களும் ஒழிந்த பின்னரும் அதிபலன் கைகள் அள்ளிக்கொடுப்பதை நிறுத்தவில்லை. அவன் மனையாட்டியோ “கொள்க!” என்னும் சொல்லுக்கு பழகியிருந்தாள். விழுந்த விலங்கை பசித்த விலங்குகள் கிழித்து உண்பதைப்போல் அவனை தின்று அழித்தனர் இரவலர். தன் என்பும் பிறர்க்கென அவன் அங்கே திகழ்ந்தான்.

ஏழுநாள் உணவில்லாத் துயருக்குப் பின் அவன் மனையாட்டி முள்காய்ந்து மூங்கில்பூத்த காட்டுக்குள் ஏழு காதம் சென்று மூங்கில்மணிகளை பொறுக்கிக் கொண்டுவந்து துணியில் கட்டி நீரிலிட்டுக் கொதிக்கவைத்து கஞ்சியாக்கி அவனுக்கும் மைந்தருக்கும் அளித்தாள். மைந்தரும் மனையாட்டியும் அருந்தினரா என்று நோக்கிய பின் அவன் தன் முன் மண்தாலத்தில் அக்கஞ்சியை வைத்து உண்ண அமர்ந்தபோது வாயிலில் வயிறொட்டி எலும்பெழுந்து விழிகுழிந்து குரலும் எழாதபடி நொய்ந்திருந்த இரவலன் ஒருவன் வந்து தன் திருவோட்டை திண்ணைக்கல்லில் தட்டி இரந்தான். அவ்வொலியிலேயே அவன் பசியை உணர்ந்து எழுந்த அதிபலன் அக்கஞ்சியை கொண்டு வந்து அவ்விரவலனின் திருவோட்டிலிட்டு “உண்ணுக, உயிரோம்புக, நலம் சூழ்க!” என்று வாழ்த்தினான்.

இரவலனின் சொல்லில்லா புன்னகையையே வாழ்த்தெனப் பெற்று கைகூப்பி திரும்பி தன் மஞ்சத்திற்கு வந்து இடக்கை மடித்துப் படுத்து அவ்வண்ணமே உயிர் நீத்தான். ஒளிவடிவென விண்ணிலெழுந்து இப்புவியை மும்முறை வாழ்த்தி உம்பர் உலகுக்கு சென்றான். அங்கு விண் முதல்வனின் வலப்புறம் ஒளியுடல் கொண்டு அமர்ந்தான். அங்கே அவனுக்கு வலப்பக்கம் அமர்திருந்த மாமன்னர் சிபி எழுந்து வந்து அவனை தழுவிக்கொண்டார். ததீசி முனிவர் வந்து அவனை தலைதொட்டு வாழ்த்தினார். மண் தோன்றிய நாள் முதல் இங்கே பிறந்த வள்ளல்கள் அனைவரும் அவனைத் தேடி வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். அவர்கள் வாழ்த்தி முடிப்பதற்கே மண்ணில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஆயின.

பசுமையே எஞ்சாது பாழ்நிலமென அளகம் மாறியபோது அதிபலனின் இல்லத்தாள் தன் ஊரை துறக்க முடிவுசெய்தாள். தன் ஏழு மைந்தரிடமும் “எழுக, இனி இவ்வூர் நமக்குரியதல்ல! எண்திசையும் தேர்க! ஆனால் என்றேனும் ஒருநாள் இவ்வூருக்கு திரும்பி வருக! எங்கு சென்றேனும் உயிர் ஓம்புக! எங்கு வாழ்ந்தாலும் எவரென்று நினைவில்கொள்க!” என்று வாழ்த்தி விடை கொடுத்தனுப்பினாள். அவள் கால்தொட்டு வணங்கி அவர்கள் ஏழு திசையிலாக பிரிந்து அகன்றனர். தன் கொழுநன் படுத்து உயிர் நீத்த அம்மஞ்சத்தின் அருகில் அமர்ந்து அவளும் உயிர் விடுத்தாள். விண்ணில் எழுந்து கணவனின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

அளகத்தை கைவிட்டு அகன்ற அதிபலனின் மைந்தர்களில் இளையோனாகிய தீர்க்கபலன் அங்க நாட்டின் மேற்கெல்லையில் கங்கைக்கரையில் இருந்த சிறு துறைமுகமாகிய சுபத்ரத்திற்கு வந்து அங்கிருந்த உத்கலத்து வணிகனாகிய கஜமுகனுக்கு தன்னை அடிமையென விற்றுக்கொண்டான். அவனுடன் உத்கலம் சென்று அவனது கலத்தில் துழாவு பணியாளனாகவும், பண்டநிலையில் ஏவலனாகவும், வயல்களில் அடிமையாகவும் உழைத்தான். பிறிதொரு அடிமைப் பெண்ணை மணம் புரிந்துகொண்டான். கஜமுகனின் உளமறிந்த, அவன் சொல்பேணும் ஏவலனாகத் திகழ்ந்தான். அவன் மைந்தன் சுபலன் கஜமுகனின் மைந்தன் காமிகனுக்கு ஏவலனாக இருந்தான். சுபலனின் மைந்தன் உபலன் காமிகனின் மைந்தன் காரூஷனுக்கு ஏவலனானான். உபலனின் மைந்தன் மகாபலன் காரூஷனின் மைந்தன் ஊர்வரனுக்கு ஏவலனானான்.

ஊர்வரன் நோயுற்று இறப்புமஞ்சத்தில் இருக்கையில் தன் மைந்தருக்கு உடைமைகளை பகிர்ந்தளிக்க முடிவுசெய்தான். தன் அணுக்கனாகிய மகாபலனுக்கு விடுதலையை பரிசிலென அளித்து நூறுபொன் நாணயங்களை அவன் முன்னோரும் அவனும் ஈட்டிச் சேர்த்த செல்வமெனக் கொடுத்தான். “செல்க, எவராயினும் தன் நிலத்தில் வாழ்ந்து நிறைவதே வீடுபேறு! உன்னுள் குருதியிலேயே அங்கம் வாழ்கிறதென்று அறிவேன். அங்கு செல்க! உன் மைந்தர் நீர்க்கடன் அளிக்கையில் ஒரு பெயரென என் குடியும் ஒலிப்பதாக!” என்றான் ஊர்வரன். “ஆணை” என அவன் தாள்பணிந்து தன் மூன்று மைந்தருடன் நூறு பொற்காசுகளுடன் உத்கலத்திலிருந்து மகாபலன் அங்க நாடு நோக்கி சென்றான்.

லோமபாதனின் முயற்சியால் கசியபகுலத்து விபாண்டக முனிவரின் மைந்தர் ரிஷ்யசிருங்கர் அவைப்பரத்தையாகிய வைசாலியால் அழைத்துவரப்பட்டு விண்கனியச் செய்து வளம் பெருக வைக்கப்பட்டது. அரசரின் மகள் சாந்தையை மணம்கொண்ட ரிஷ்யசிருங்கர் ஒரு மைந்தனை பெற்றபின் காடுமீண்டார். முனிவரின் மைந்தனாகிய சதுரங்கரின் ஆட்சியில் அங்க நாடு மீண்டும் உயிர்கொண்டு செழித்தது. சதுரங்கரின் கொடிவழியினராகிய சத்யகாமர் அப்போது அங்கத்தை ஆட்சிசெய்தார். தந்தைவழிச் சொல்லினூடாக மகாபலன் அறிந்த நாடாகத் தெரியவில்லை அங்கம். அங்கே படித்துறைகளில் அயல்கலங்கள் நிறைந்திருந்தன. சாலைகளில் சகடங்கள் நிறைந்தோடின. வயல்களில் பசுமை அலையடித்தது. சிற்றூர்களுக்கு மேல் அடுமனைப்புகை நறுமணத்துடன் நிறைந்திருந்தது.

மரக்கலத்தில் வந்து ஷிப்ரம் எனும் சிறுபடித்துறையில் இறங்கிய மகாபலன் தன் துணைவியுடனும் மைந்தருடனும் அளகம் என்னும் சிற்றூரை வழி உசாவி தேடிச் சென்றான். உத்கலத்தில் அரசனின் அசையாக் கோல் நின்றமையால் களவும் சூதும் அவன் அறிந்ததாக இருக்கவில்லை. எனவே அனைத்துச் செலவுக்கும் மடிச்சீலையை அவிழ்த்து பலர் நோக்க நூறு பொற்காசுகளையும் எண்ணி நோக்கினான். அன்று அங்கத்தை ஆண்ட சத்யகாமர் தன் நலம் நோக்கி தொல்நெறிகளை மீறத் தயங்காதவராக இருந்தார். இவ்வுலக இன்பங்களை நாடி அரசப்பொறுப்பை தவிர்ப்பவராகவும் சொல்கேட்டு நினைவில்கொள்ளாதவராகவும் திகழ்ந்தார். சினத்தால் தண்டித்தார், விழைவால் வரியிட்டார், பற்றால் உறவுகொண்டார்.

முன்னேரின் பிழை நாடெங்கும் நூறு மேனி ஆயிரம் மேனியெனப் பெருகியிருந்தது. சிற்றூரில் திருடர்கள் கரந்துலவினர். நெடுஞ்சாலைகளில் கொள்ளையர் காத்திருந்தனர். கண் முன் வளம்பெருகி விரிந்திருந்த அங்க நாட்டைக் கண்டு களி உவகை கொண்ட மகாபலன் அங்கே கரந்திருந்த தீமையை உணரவில்லை. செல்லும் வழியில் ஓர் ஆலமரத்தடியில் அவர்கள் தங்கினார்கள். அவனிடம் பொன் இருப்பதை உணர்ந்த உடன்போக்கன் ஒருவன் உளவு சொல்ல பின்னிரவில் ஏழு கொள்ளையர் படைக்கலங்களுடன் அவனை வளைத்துக்கொண்டனர். அவர்களை வரவேற்று தன் உணவை பகிர முயன்ற மகாபலன் அவர்களால் தலை வெட்டுண்டு இறந்தான். அவன் மைந்தர்கள் இருவரும் அங்கேயே கொல்லப்பட்டனர்.

அவன் துணைவி கிருதை முலையருந்தும் நிலையிலிருந்த மைந்தனை நெஞ்சோடணைத்துக்கொண்டு இருளில் தப்பி ஓடி புதர்களுக்குள் சென்று மறைந்துகொண்டாள். மகாபலனின் ஆடையைக் களைந்து அவன் உடலில் சுற்றிக்கட்டி வைத்திருந்த பொன் நாணயங்களை எடுத்துக்கொண்டபின் அவன் குடலுக்குள் ஏதேனும் பொருள் கரந்துள்ளதா என்று அறிய வாளால் வயிற்றைப் போழ்ந்துகொண்டிருந்தமையால் கள்வர்கள் அவளை சற்று நேரம் விழியொழிந்தனர். பின்னர் அவர்கள் அவளைத் தேடியபோது குழவி மயங்கிவிட்டிருந்தமையால் அவள் தப்பினாள். குருதிமணம் கேட்டு குறுங்காட்டிலிருந்து வந்த நரிகளைக் கண்டு அஞ்சி கள்வர் அங்கிருந்து அகன்றனர்.

புலரி வரை புதர்களுக்குள் ஒளிந்திருந்த கிருதை ஒளியெழுந்ததும் கதறியபடி சாலையில் வந்து நின்று ஊராரை உதவிக்கழைத்தாள். அவள் குரலை கேட்டு அயல் சிற்றூர்களிலிருந்து வந்த மக்கள் அவள் பொருட்டு துயரம் கொண்டனர். அவ்வுடல்களை கொண்டு சென்று இடுகாட்டில் எரித்தனர். அவளுக்கு உணவும் உறைவிடமும் நற்சொல்லும் அளித்தனர். அவர்கள் அவளிடம் அவ்வூரிலேயே குடில் ஒன்று அமைத்து தங்கிவிடும்படி கோரினர். ஆனால் அவள் அரசனிடம் முறை கேட்கச் செல்வதாக சொன்னாள். “முறைமையைச் செவிகொள்ளும் அரசனல்ல இன்று அரியணை அமர்ந்திருப்பவன். உளவெறுமை கொண்டவன். தன்னிலிருந்து தொடங்குபவன். குடிகளின் குரல்களுக்கு அப்பால் விண்ணில் மிதப்பதுபோல் தன் அரண்மனையில் வாழ்கிறான்” என்றனர் ஊர்முதியோர்.

அவள் உளம் அடங்கவில்லை. “இந்நிலத்தை நாடி வந்தவர் என் கொழுநர். இந்நிலத்தில் அறம் வளர்த்த குலத்தைச் சார்ந்தவர். அறம் குடிகாக்கும் என்பது உண்மையாயின் அவர் பொருட்டு தெய்வங்கள் விண்ணிலிருந்து இறங்கி வந்தாகவேண்டும். என் சொல்லை அவர்கள் செவி கொண்டாகவேண்டும். அரசனுக்கு தெய்வங்களின் ஆணை எழுந்தாகவேண்டும்” என்றாள். தன் மைந்தனை ஆடையால் உடலுடன் சேர்த்துக்கட்டியபடி அங்க நாட்டின் தலைநகராகிய சம்பாபுரி நோக்கி தனித்து நடந்து சென்றாள். உலருணவு கட்டி அவளுக்கு அளித்து “நலம் நிகழ்க!” என வாழ்த்தி அனுப்பினர் ஊரார். “எங்கு நீ தனியள் என்று உணரினும் இங்கு வருக, அன்னையே! இங்கே உன் சுற்றம் உள்ளதென்றே கொள்க!” என்றார் ஊர்த்தலைவர்.

சம்பாபுரியின் கதிரோன் எழும் பெருவிழவு எழுந்த நாள் அது. கிருதை பன்னிரு நாட்கள் மலைப்பாதையினூடாக நடந்து பெரும்பாதையை அடைந்து அங்கு சம்பாபுரி நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்த திரளுடன் தானும் கலந்து கொண்டாள். விழவுக்குச் சென்றவர்கள் இசையில் ஆடியும் கள்ளருந்தி கூச்சலிட்டும் கட்டில்லாமை கொண்டிருந்தனர். அவள் ஒருத்தி மட்டும் துயர் மிக்க முகத்துடன், நெஞ்சோடு அணைத்த மகவுடன், உறுதியான காலடிகளுடன் சென்றுகொண்டிருந்தாள். தனக்கு அளிக்கப்பட்ட கள்ளையும் மலர்மாலைகளையும் வண்ணப்பூச்சுகளையும் மறுத்தாள். தான் எவளென்றும் தன் இலக்கு எதுவென்றும் அவர்களிடம் அவள் சொல்லவில்லை. “கதிரோன் ஆற்றலின் அரசன். எழும் காமத்தின் இறைவன். அவன் முன் உன் முகம் மலரட்டும். உனக்கு மைந்தர்கள் மேலும் பிறப்பார்கள்” என்றாள் முதுமகள் ஒருத்தி.

சம்பாபுரியை அவர்கள் அடைந்தபோது மழைவெள்ளம் பெருகி வந்து நிறைந்த ஏரிபோல் அந்நகர் எல்லைகளை முட்டி அலையடித்து சுழித்துக்கொண்டிருந்தது. எங்கு நோக்கினும் மக்கள்திரள். கள்ளும் இன்னுணவும் தெருதோறும் மலிந்திருந்தன. சாலைகளில் மலர்மாலைகளைக் கொண்டு மாறி மாறி அறைந்தும் வண்ணப்பொடிகளை அள்ளி வீசியும் வண்ண ஆடைகளை வானில் சுழற்றி வீசியும் மக்கள் களிவெறி கொண்டு கொந்தளித்தனர். பரத்தையர் கள்வெறியும் காமமுமாகச் சிவந்த விழிகளுடன் சிரித்துக்கொண்டும் இளைஞர்களை எள்ளிநகையாடியபடியும் சிறு திரள்களாக சுற்றிக்கொண்டிருந்தனர். இருள்மயங்கும் இடங்களெங்கும் காமம் திகழ்ந்தது. வெறிமின்னும் விழிகள், சிரிப்பில் விரிந்த முகங்கள், களிக்கூச்சலில் நடுங்கும் உடல்கள் மட்டும் எங்கும் தெரிந்தன. சம்பாபுரியின் சூரியனார் கோயில் பெருவிழவே பாரதவர்ஷத்தின் விழவுகளில் தொன்மையானது என்றனர். சூரியவிழவைக் கண்டே இந்திரவிழவு எழுந்தது. இந்திரவிழவே காமன்விழவென்று உருமாறியது.

கிருதை அரசனை நெருங்குவது எப்படி என்று மட்டுமே பார்த்தாள். அங்கு எவரும் எண்ணிய எவ்விடத்திற்கும் செல்ல இயலவில்லை ஒவ்வொருவரும் ஒருவரோடொருவர் முட்டி மோதிக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருவரையும் பெருந்திரளே கொண்டுசென்றது. சுழித்து அலைக்கழித்து அவர்கள் எண்ணியிராத எங்கோ கொண்டு சேர்த்தது. அவர்கள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. எங்கிருந்தாலும் ஒன்றே என எண்ணி களி கொண்டிருந்தனர். நகரெங்கும் தன் மைந்தனை நெஞ்சோடணைத்தபடி அவள் சுழன்று தடுமாறிக்கொண்டிருந்தாள். அரசன் அணிக்கோலத்தில் வெங்கதிரோன் ஆலயத்தின் படிகளில் தோன்றுவதை மிகத் தொலைவிலென அங்கு நின்று கண்டாள். அவன் அணித்தேரில் ஏறி நகர்த்தெருக்களினூடாக செல்லும்போது மிக அப்பால் பெரிய மாளிகையொன்றின் தூணுடன் சேர்த்து முழுத்திரளாலும் அழுத்தப்பட்டிருந்தாள்.

விபாண்டக முனிவரின் மைந்தர் ரிஷ்யசிருங்கரை கவர்ந்துவர இளம் பரத்தையை லோமபாதர் அனுப்பிய கதையை கூத்தர் நடித்த மேடையை வெறித்து நோக்கியபடி அப்பால் ஒரு மாளிகையின் திண்ணை முகப்பில் சுவரோடு ஒட்டி நின்றிருந்தாள். அரசன் தேர் நிலை சேர்ந்ததும் எவ்வண்ணமேனும் அவன் முன் சென்றுவிட வேண்டுமென்று எண்ணி உடல்களின் ஊடாக ஊசி என ஊடுருவிச் சென்றாள். மறுபுறத்திலிருந்து பேரலையென வந்தறைந்த திரளால் அள்ளி பின்னுக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டாள். அவர்கள் நடுவினூடாக அணிப்பரத்தையர் ஏறிய தேர்கள் சென்றன. அத்தேர்களை நோக்கி மக்கள் மலர்ப்பந்துகளையும் வண்ணப்பொடியுருளைகளையும் தூக்கி வீசி கூச்சலிட்டு நகைத்தனர்.

தேர் செலுத்திய இளைஞன் ஒருவனை அவள் அருகிலெனக் கண்டாள். கரிய பெருந்தோள்கள். நீள் உடலால் இளைஞனென்றும், முகத்தால் சிறுவன் என்றும் தோன்றினான். அவன் தேருக்கு முன் முதியவன் ஒருவன் நிலையழிந்து விழப்போக, தசை புடைத்து நரம்புகள் இறுகிய கைகளால் கடிவாளத்தை இழுத்து ஏழு புரவிகளையும் நிறுத்தி தேரை ஒதுக்கி அவன் உயிரைக் காத்தான். ஒருகணம் திகைத்து சொல்லழிந்த கூட்டம் வெடித்தெழுந்து வாழ்த்தொலி கூவியது. அவனை நோக்கி பெண்கள் தங்கள் மேலாடைகளை எடுத்துச் சுருட்டி வீசியெறிந்தனர். மலர் மாலைகளும் செண்டுகளும் அவன் மேல் பொழிந்தன. நாணி உடல் குறுக்கியவனாக அவன் அத்தேரில் அமர்ந்திருந்தான். வண்ணங்களில் புதைந்து அது விழிக்கு மறைந்தது.

கிருதை தன் இடத்திலிருந்து சற்றேனும் அசைய முய ன்றாள். மேலும் மேலும் மானுட உடல்கள் வந்து அவளை அசைவிலாது நிறுத்தியிருந்தன. குழவி பசித்து அழத்தொடங்கியதும் அவள் பின்னடையும் வழி நோக்கி நடந்தாள். கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு சிறு சந்துகளுக்குள் செல்வது எளிதாக இருந்தது. அதற்கு திரளின் விசையே உதவி செய்தது. இரு கட்டடங்களின் இடைவெளியினூடாக அப்பால் சென்றாள். நிழலில் அமர்ந்து அங்கு ஒரு முதுமகள் அளித்த இன்கூழை வாங்கி தானும் அருந்தி குழவிக்கும் அளித்தாள். குழவியை மடியில் அமர்த்தியபடி உளம் ஏங்கி அமர்ந்திருந்தாள்.

அரசனை சென்று கண்டு ஒரு சொல்லேனும் அவன் செவியில் உரைப்பதற்கு தனக்கு வாய்ப்பில்லை என்று நன்கறிந்தாள். இயல்வது ஒன்றே, அங்கிருந்து மீண்டும் அங்க நாட்டின் வேளாண் சிற்றூர்களுக்கு மீள்வது. எங்கேனும் தன்னையும் தன் மைந்தனையும் வயல் பணியாளர்களாக அளித்துக்கொள்வது. வெயில் பொழியும் நிலத்தில் தோல்கறுக்க உழைப்பது. உண்டு உடல்வளர்த்து, மணந்து மைந்தர் பெருகி, அவன் குடிவளர்வதைக்கண்டு முதுமையேறி மறைவது. அவன் குடியில் மீண்டும் பெருமை வந்தமையக்கூடுமென்றும், ஈகையறத்தின் கொடை உறுத்து வந்து உறையுமென்றும் நம்பி உயிர்விடுவது. பிறிதொன்றும் செய்வதற்கில்லை என உணர உணர அவள் உளமழியலானாள்.

மைந்தனை நெஞ்சோடணைத்தபடி சம்பாபுரியின் சிறு வழிகளினூடாக மாளிகைகளின் இடுக்குகளினூடாக கிருதை நடந்தாள். அந்தியில் அவள் கங்கைக் கரையை சென்றடைந்தாள். அங்கு நீராட்டுப் படித்துறைகளிலும் படகுத்துறைகளிலும் மக்கள் குழுமி ஓசையிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவள் புரவிகளை நீராட்டும் துறையருகே ஒரு கல்லில் தன் மைந்தனை மடியிலமர்த்தி ஒழுகும் ஆற்றுநீரைப் பார்த்தபடி அமர்ந்தாள். அவள் இயற்றுவதற்கு ஒன்றே எஞ்சியிருக்கிறதென்று தோன்றியது. எழுந்து மகவை உடலுடன் ஆடையால் கட்டியபடி கைகளையும் கால்களையும் மேலாடையால் சுற்றிக்கட்டிக்கொண்டு நீர்ப்பரப்பில் பாய்ந்து மூழ்குவது. அன்னையின் குளிர்ந்த அணைப்பின் ஆழத்திற்குள் சென்றுவிடுவது. அறியாக் கடற்பரப்பைச் சென்றடைந்து அதிலொரு துகளென கரைந்தழிவது.

உகந்த இறப்புதான் அது. உடல் நலிகையில் அவள் குடியினர் அவ்வாறு உயிர்நீப்பதுண்டு. அறம் நின்று வாழ இயலாதாகுகையில், ஆராச் சிறுமை வந்து கூடுமென்றால் அவ்வண்ணமே செய்யவேண்டுமென்று அவளுக்கு அன்னையர் அறிவுறுத்தியிருந்தனர். அவள் நீர்ப்பெருக்கையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். இக்கணம் எழுந்து நான் இந்நீர்ப்பெருக்கில் குதித்து மறைந்தால் என் கொழுநனும் அவன் மூதாதையரும் இயற்றிய பேரறம் எழுந்து வந்து என்னை காக்குமா? காக்காதொழியுமெனில் தலைகாக்கும் அறமென்று நூலோர் கூறியதனைத்தும் பொய்யென்றாகும். அறம் அறத்தைக் காக்கும், அறம் அறத்தைப் பெருக்கும் என்று மூதாதையர் சொல்லி மைந்தர் நம்பி வாழ்ந்த யுகம் முடிவுற்றதா என்ன?

துவாபரம் முடிகிறது கலி எழவிருக்கிறது என்று இளமையில் அவள் கற்றிருந்தாள். அறம் தெய்வமென எழுவது இனி நிகழப்போவதில்லையா? அவ்வண்ணம் ஒரு காலம் வந்துவிட்டதெனில் அதன் பின் இங்கு இவ்வண்ணம் உயிர் வாழ்ந்து என்ன பயன்? ஆம், இயற்றக்கூடுவது ஒன்றே. எழுந்து கங்கைக் குளிர்நீரில் பாய்ந்து உயிர்விட வேண்டும், அறம் எழுந்து காக்குமெனில் நான் வாழ்வதற்கு பொருளுண்டு. காக்காதெனில் நான் வாழத் தகுந்ததல்ல இந்த யுகம். அவள் மைந்தனை தட்டி எழுப்பினாள். அரைத்துயிலில் இருந்து அவன் விழி திறந்து அன்னையை நோக்கி நகைத்தான். “மைந்தா, இந்நீர்ப்பெருக்கில் நாம் இறங்குவோமா?” என்று அவள் கேட்டாள். “நீர்! நீர்!” என்று சொல்லி மேல் ஈறில் முளைத்த இரு சிறு பால்பற்களைக் காட்டி மைந்தன் துள்ளினான்.

அந்நிலையிலும் அச்சிரிப்பால் அவள் உளம்நெகிழ்ந்தாள். “அன்னை இதில் குதிக்கவிருக்கிறேன். அன்னையுடன் நீயும் வருகிறாயல்லவா?” என்றாள். “நீர்! நீர்!” என்று அவன் இரு கால்களையும் உதைத்து கைகளை வீசிக் குதித்தான். குழிவிழுந்த அவன் கன்னங்களில் தட்டி புன்மயிர்த் தலையை முத்தமிட்டு “அன்னையுடன் எழுக, என் இறையே!” என்று அவள் சொன்னாள். அவனை எடுத்து தன் உடலுடன் ஆடையால் கட்ட முற்பட்டபோது காலடி ஓசை எழக்கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள். முன்பு பரத்தையரின் அணித்தேரை ஓட்டிய அந்தப் பேருடல் சிறுவன் எடைமிக்க காலடிகளை வைத்து நிமிர்ந்த உடலுடன் நீண்ட கைகளை வீசி நடந்துவருவதை கண்டாள். அவன் நீராட்டிய புரவிகள் களைத்து உடன் வந்தன.

அவன் அவள் அருகே வந்து புன்னகையுடன் குனிந்து மைந்தனை பார்த்தான். “இவன் பெயரென்ன?” என்றான். அஸ்வன் என்று அவள் சொன்னாள். “நீளாயுளுடன் இருப்பான்” என்று வாழ்த்தியபின் தன் இடையிலிருந்து கணையாழி ஒன்றை எடுத்து மைந்தனின் கையில் வைத்தான். அவள் திகைப்புடன் நோக்க புன்னகையுடன் மைந்தன் தலைதொட்டு வாழ்த்திவிட்டு நடந்துசென்றான். அவள் அவனை பின்பக்கம் நோக்கி நின்றாள். பின்னர் விம்மி அழுதபடி மைந்தனை நெஞ்சோடணைத்துக்கொண்டாள்.

சூதரே, தோழரே, அவள் மைந்தனை எடுத்துக்கொண்டு அக்கணையாழியை கையிலேந்தியபடி சம்பாபுரியிலிருந்து கிளம்பிச்சென்றாள். அவள் நடந்து செல்கையில் கலிங்க வணிகன் ஒருவன் அவளை கண்டான். “எங்கு செல்கிறாய்?” என்று கேட்டான். “என் மைந்தன் வாழ்வதற்கு உகந்த ஊர் ஒன்றை தேடிச்செல்கிறேன். இவன் என் மைந்தன். இக்கணையாழிக்கு உரியவன்” என்று அவள் அதை காட்டினாள். அந்த வண்டியிலிருந்த ஏழு வணிகர்களும் இறங்கி அவளுக்கு தலைவணங்கினர். “அன்னையே, உன் மைந்தன் எங்களுடன் இணைந்துகொள்ளட்டும். இக்கணையாழியையே அவன் தன் இடுசெல்வமாக அளிக்கட்டும்” என்றார் வணிகர்.

அவளை அவர்கள் தங்களுடன் அழைத்துச்சென்றனர். அக்கணையாழி அவ்வணிகர் குழுவிற்கு எங்கும் வழி தெளிப்பதாயிற்று. பிற வணிகர் குழுக்களிலிருந்து அவர்களை ஒருபடி மேலேற்றியது. அக்கணையாழியால் அஸ்வன் அவ்வணிகர் குழுவின் வழிகாட்டியும் தலைவனும் ஆனான். அவன் சென்றவிடமெல்லாம் பொற்குவைகள் காத்திருந்தன. ஈட்டிய பெருஞ்செல்வத்துடன் அளகத்திற்கே மீண்டுவந்தான். அங்கே விழிதொடும் எல்லைவரை நிலம் பெற்று பெருநிலக்கிழாரானான். அவன் குடி பெருகியது. தன் மைந்தன் கை பெருகி உணவளித்து இரவலரைப் போற்றுவதை, அவன் பெயர் எட்டுத் திசையிலும் துயருற்றோர் நாவுகளில் ஒலிப்பதைக் கேட்டு உளம் நிறைந்து கிருதை உயிர் நீத்தாள்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 4

சகுனியின் தேர் குறுங்காட்டின் புதர்களுக்கு அப்பால் வந்து நின்றதும் ஏவலர் அதை நோக்கி ஓடினர். துரியோதனன் விழியுணராமல் திரும்பி நோக்கியபின் முன்பெனவே கர்ணனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சகுனி தேரிலிருந்து இறங்க கைகூப்பாமல் சுப்ரதர் அவரை அணுகினார். சகுனி “வணங்குகிறேன், உத்தமரே” என்றார். சுப்ரதர் அவரை வாழ்த்தும்முகமாக இடக்கை குவித்துக் காட்டி “அங்க நாட்டு அரசருக்குரிய சிதை ஒருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அவரை அணிசெய்து முடித்துவிட்டார்கள். அரசியும் இளவரசரும் வருவதற்காக காத்திருக்கிறோம்” என்றார். சகுனி “ஆம், அறிவேன்” என்றபடி புண்பட்ட காலை தூக்கி வைத்து மூச்சிரைக்க மெல்ல நடந்தார். அவர் களைத்திருந்தார். குருதியிழந்தவர்போல் வெளிறிய உடலும் தசைகருகி வளையங்களாகத் தொங்கிய கண்களும் கலைந்த தலையுமாக பித்தன் போலிருந்தார். ஒவ்வொரு அடிக்கும் சற்று நேரம் நின்றார்.

“அரசர் இங்குதான் இருக்கிறார்” என்று சுப்ரதர் சொன்னார். “சொன்னார்கள், அவரைப் பார்க்கவே வந்தேன்” என்றார் சகுனி. “அவர் இங்கிருப்பது உகந்தது அல்ல. இடுகாட்டில் எவரும் நெடும்பொழுது நின்றிருக்கலாகாது. இடுகாடு இறந்தவர்கள் விட்டுச்செல்லும் இறுதி எண்ணங்களால் நிறைந்தது. அதில் ஆற்றாமையும் வஞ்சினமும் வெறுமையுமே மிகுதி. அவை நம்மில் வந்து படியக்கூடும். நம்மை ஊர்தியெனக் கொள்ளவும் கூடும். சிதையேற்ற ஒரு நாழிகை, சித்தத்தில் மூன்று நாழிகை என்று நூல்கள் சொல்கின்றன” என்றார் சுப்ரதர். சகுனி தலையசைத்தபடி நடந்தார். சுப்ரதர் “திரும்பிநோக்காது செல்க, எஞ்சாது நீராடி இல்புகுக! மங்கலப்பொருட்களை நோக்குக! குலதெய்வங்களையும் குடிமூத்தாரையும் பணிந்து மீண்டு மைந்தரையும் மனையாட்டியையும் அருகழைத்து மகிழ்க என ஈமக்கடன் முடித்துத் திரும்பும் முறை பற்றி சொல்கின்றனர்.”

சகுனி கசப்புடன் புன்னகைத்து “இங்கே நாம் மீண்டுசெல்வதும் ஒரு பெரும் சுடலைக்காட்டுக்கே. அங்கு மங்கலங்கள் என்பவை கொல்லும் படைக்கலங்களே” என்றார். சுப்ரதர் புன்னகை செய்து “ஆம், ஆனால் வெற்றிமகள் அங்கு தான் தோன்றும் அனைத்தையும் மங்கலமாக ஆக்கிவிடுகிறாள்” என்றார். சகுனி “அவளைத்தான் வணங்கி எழுப்ப முயல்கிறோம்” என்றார். சுப்ரதர் நின்றுவிட சகுனி மெல்ல சென்று துரியோதனன் அருகே நின்றார். காலடியோசை கேட்டும் துரியோதனன் திரும்பி நோக்கவில்லை. “அங்கே அனைவரும் காத்திருக்கிறார்கள்” என்றார் சகுனி. அக்குரலை எதிர்பாராமல் கேட்டதுபோல துரியோதனன் திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கினான். “அங்கே நாளைய போர்சூழ்கை என்ன என்று கேட்டு படைத்தலைவர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். சல்யரும் அஸ்வத்தாமனும் உன் வருகையை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார்கள்” என்றார் சகுனி.

துரியோதனன் “ஆம்” என்றான். பின்னர் “அங்கன்” என கீழே கிடந்த கர்ணனை சுட்டிக்காட்டினான். சகுனி திரும்பி கர்ணனின் உடலை நோக்கினார். அங்கு வரும்போதே அவர் அவன் உடலை பார்த்திருந்தார். அது வெற்றுச் சடலமென்றே தோன்றியது. முதல்கணத்திற்குப் பின் அவரால் நோக்க முடியவில்லை. துரியோதனன் சுட்ட மீண்டும் நோக்கியபோதுதான் அவ்வுடல் கர்ணன் என்றாகியது. அஞ்சியவர்போல முகம் சுளித்து விழிகளை விலக்கிக்கொண்டார். “அழகர்…” என்றான் துரியோதனன். பின்னர் புன்னகைத்து “அவரை தயங்காது நேர்கொண்டு நோக்க இப்போது எந்தத் தடையும் இல்லை” என்றான். சகுனி அந்தப் புன்னகையால் மேலும் அச்சம் கொண்டார். கர்ணனை நோக்கி திரும்பிய விழிகளை உள்ளத்தால் பற்றி நிறுத்திக்கொண்டார். “தெய்வமாகிவிட்டார். தெய்வத்தின் அழகை மானுடர் எத்தடையும் இன்றி விழிநிறுத்தி நோக்கலாம்” என்றான் துரியோதனன்.

சகுனி அப்பேச்சை விலக்க விழைந்தார். “நான் போர்குறித்து பேசவே வந்தேன்” என்றார். “நாளை நாம் மீண்டும் போருக்குச் செல்லவேண்டும்.” “அங்கரின் கரிய நிறம் ஒளிவிடுகிறது. அனைத்து ஒளியையும் தன்னில் சூடி நின்றிருக்க கருமையால் மட்டுமே முடியும்” என்றான் துரியோதனன். “நாம் நாளை போருக்குச் செல்கிறோமா?” என்று சகுனி கேட்டார். அச்சொல் அவனை சீண்டுமென்றும் உளம்திருப்புமென்றும் எண்ணினார். “போர்முடிந்துவிட்டது, இனி படைத்தலைமைகொள்ள எவருமில்லை என்று நம் படைவீரர்கள் எண்ணுகிறார்கள்… சல்யரும் அஸ்வத்தாமனும்கூட அந்த ஐயம் கொண்டிருக்கிறார்கள்.” துரியோதனன் திரும்பாமல் விழிநட்டு நிற்கக்கண்டு “நீயும் அந்த எண்ணம் கொண்டிருக்கிறாயோ என்று…” என்றார். துரியோதனன் “அவரை நான் இவ்வண்ணம் நோக்கியதே இல்லை, மாதுலரே” என்றான்.

சகுனி எரிச்சலுற்று குரல் எழுப்பி “நாம் இங்கே நின்றிருப்பதில் பொருளில்லை” என்றார். “அங்கரின் அரசியும் மைந்தனும் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இங்கே வந்துசேர எப்பொழுதாகும் என இப்போது சொல்ல இயலாது. அவர்கள் வந்தபின்னரே எரியூட்டல் நிகழும். இங்கே உடல்நோக்கி நின்றிருப்பது வீண்பொழுது கழித்தல் மட்டுமே.” துரியோதனன் அச்செய்தியை உளம் வாங்கவில்லை. “அங்கரை நான் முதன்முதலில் கண்டதை நினைவுறுகிறேன். யாரிவன், கரிய முத்து போலிருக்கிறான் என்று எண்ணினேன். அதன் பின்னர் உணர்ந்தேன், அவரை தொலைவிலேயே கண்டிருந்தேன். அப்போது அர்ஜுனன் என அவரை மயங்கினேன்.” அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பரவியது. புன்னகை விரிய சகுனியை நோக்கி “அதை எண்ணியிருக்கிறீர்களா? அங்கரை எது அர்ஜுனனிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியது என்று? உடல் பெரும்பாலும் ஒன்றே. ஆனால் எவரும் உணரும் ஒன்று மாறுபட்டிருந்தது” என்றான்.

சகுனி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “நான் ஒருமுறை அதை பூரிசிரவஸிடம் கேட்டேன். அவன் கூர்நோக்கு கொண்டவன். மலைமகன் ஆகையால் இங்குள்ள ஒவ்வொன்றையும் புதிதாக அளந்து மதிப்பிட்டாகவேண்டிய நிலையிலிருந்தது அவன் உள்ளம்.” துரியோதனனிடம் நுரைகொண்டு எழுந்த உவகையைக் கண்டு சகுனி மேலும் உளப்பின்னடைவு கொண்டார். “அவன் சொன்னான், அர்ஜுனனிடம் நீங்காது ஒரு பெண்கூறு உள்ளது, கர்ணனோ ஆண்மை முழுத்தவர் என்று. அது உண்மை என உணர்ந்தேன். நான் அதை முன்னரே அறிந்திருந்தேன் என்றும். ஆனால் இன்று அதற்கப்பால் செல்ல முடிகிறது. மாதுலரே, அர்ஜுனன் பிறிதொருவரால் அன்றி நிரப்பமுடியாத ஆளுமை கொண்டவன். அதையே பெண்ணியல்பு என நாம் உணர்கிறோம். அங்கர் பிறர் ஒருதுளிகூடத் தேவையற்றபடி முழுமையடைந்தவர்… அதை ஆண்மை என எண்ணிக்கொள்கிறோம்.”

சகுனி திரும்பி சுப்ரதரை பார்த்தார். மிக அப்பால் அவர் ஏவலருக்கு ஆணைகளிட்டுக்கொண்டிருந்தார். “அந்த முழுமையால்தான் அவரை பெண்கள் நெருங்க முடியவில்லை. கற்பாறைக்குள் நுழைய வாயில் தேடி முட்டிமுட்டித் தவிப்பவர்கள் போலிருந்தனர் அவர்கள். அவர் இரு துணைவியரும்… கலிங்கத்து அரசி நாகர்களுடன் சென்றபோது நான் வியப்படையவில்லை. அவளை மிக அணுக்கமாக நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். மாதுலரே, அங்கரின் மனைவியரை நான் அறிந்த அளவுக்கு எவரும் அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். அவர்கூட.” துரியோதனன் உரக்க நகைத்து “நானும் அங்கரைப்போல் நிமிர்வுகொண்டவன் என்பார்கள் சூதர். என் நிமிர்வு எந்தையைப்போல பெருந்தந்தையென்றாகி நான் அடைந்தது. பல்லாயிரம் பறவைகளை ஏந்தி நின்றிருக்கும் காட்டுமரம்போல…” என்றான்.

துரியோதனனின் குரல் உடைந்தது. உதடுகளை அழுத்தி சிலகணங்கள் தன்னை நிறுத்திக்கொண்டு திணறும் மூச்சுடன் தொடர்ந்தான். “தம்பியர் நூற்றுவர், மைந்தர் ஆயிரத்தவர், குடிகள், நண்பர், அணுக்கர்… நான் பல்லாயிரம் வாயில்கள் கொண்ட மாளிகை… அங்கரைப்போல அல்ல.” மீண்டும் கர்ணனை நோக்கி “எனினும் எனக்கு அங்கர் தேவைப்பட்டார். ஏன் என்று இங்கே நின்று எண்ணிக்கொள்கிறேன். இதுவரை இதை எண்ணிக்கொண்டதே இல்லை. உண்மையில் நீங்கள் வந்து இவ்வண்ணம் என்னருகே நின்றிருக்கையில் உங்களிடம் நான் பேசத்தொடங்கிய பின்னரே இதை கேட்டுக்கொள்கிறேன். அங்கர் எனக்கு ஏன் தேவைப்பட்டார்? நீங்கள் எண்ணுவதென்ன?” என்றான்.

சகுனி “நாம் சென்று பாடிவீட்டில் அமர்ந்து பேசுவோம்… உனக்கு நல்ல மது தேவையாகிறது இப்போது” என்றார். “ஆம், மது தேவை. நெஞ்சு தவித்தபடியே இருக்கிறது” என துரியோதனன் திரும்பினான். ஆனால் அவன் மெய்யாக திரும்பவில்லை. எனில் அந்த உடலில் இருந்து அத்தகைய தோற்றம் எப்படி எழுந்தது என சகுனி வியந்தார். அவன் மீண்டும் கர்ணனை நோக்கினான். “மிகவும் தேவைப்பட்டிருக்கிறார் அங்கர். அவரை எண்ணாது ஒருநாள் சென்றதில்லை. ஒருநாள் என்ன ஒரு நாழிகை கடந்ததில்லை. என் அரசியும் இளையோரும் எள்ளிநகையாடுவதுண்டு… ஏன் தேவைப்பட்டார்?” மீண்டும் அவன் முகம் விரிந்தது. கண்களில் பித்தின் ஒளியெழுந்தது.

“எனக்கு அனைவருமே தேவைப்பட்டார்கள். ஒருவரைக்கூட என்னால் இழக்க முடியவில்லை. மாதுலரே, எனக்கு பாண்டவர்கள்கூட தேவைப்பட்டார்கள். அனைத்தையும் உதறிவிட்டு எழுந்து சென்று அவர்கள் ஐவரையும் தழுவி என்னுடன் இருங்கள் என்று கோரவேண்டுமென நூறுமுறையேனும் உளமெழுந்திருக்கிறேன். அவர்களின் சிறுவடிவாக அவர்களின் மைந்தர்களை கண்டேன். ஆகவேதான் அவர்களை என் தோள்களில் ஏற்றி வளர்த்தேன். அவர்கள் எவரும் களம்படவில்லை என்பதை ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணி உவகை கொண்டேன். அபிமன்யு விழுந்த அன்றுதான் இப்போரை கைவிட்டுவிட்டு ஓடிவிடவேண்டுமென்று உளம்சோர்ந்தேன்.”

“எனக்கு எல்லாமே வேண்டியிருக்கிறது… நாடு, செல்வம், புகழ், சுற்றம். நாடும் செல்வமும் புகழும் தேடும் ஒருவனால் சுற்றமின்றி அமைய இயலாது…” என்றபோது துரியோதனன் மீண்டும் குரல் உடைந்தான். “அனைத்தையும் இழந்துகொண்டிருக்கிறேன், மாதுலரே. தன்மதிப்பு ஒன்றை மட்டுமேனும் தக்கவைத்துக்கொள்ளவே களம்நிற்கிறேன்.” சகுனி “இங்கு நின்று இவற்றைப் பேசுவதில் பொருளில்லை. இங்கு நின்று பேசும் எதுவும் பொய்யுணர்ச்சிகளால் ஆனதே. நாம் பாடிவீட்டுக்கு செல்வோம். அங்கே அமர்ந்து உளம் அமைந்து பேசுவோம்” என்றார். “ஆம், செல்லவேண்டியதுதான்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “இங்கே செய்வதற்கொன்றுமில்லை. அங்கர் இங்கில்லை. இது வெறும் உடல்…”

துரியோதனன் திரும்பியபோது கால் தளர்ந்ததுபோல சகுனியின் தோளை பற்றினான். அப்பால் நின்றிருந்த ஏவலன் அருகணைய முற்பட்டு துரியோதனன் நிகர்நிலைகொண்டதைக் கண்டு நின்றான். சகுனி “நீ நன்னிலையில் இல்லை, அரசே” என்றார். “ஆம், என் உள்ளத்தில் துயரே இல்லை. எவ்வகையிலும் இழப்பை உணரவில்லை. அப்படியே என் அகம் முழுக்க உலர்ந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. கல்லென்றாகிவிட்டதுபோல. எதையேனும் எண்ணி என்னை நெகிழச்செய்ய முடியுமா என்று பார்க்கிறேன். பழையனவற்றை எல்லாம் தொட்டுத் தொட்டு எடுக்கிறேன். நினைவுகள் என்னை மகிழத்தான் வைக்கின்றன” என்றான் துரியோதனன்.

முகம் மலர்ந்து “ஆம், இப்படி சொல்வேன். எனக்கு ஏன் அங்கர் தேவைப்பட்டார்? மாதுலரே, நான் எனைச் சார்ந்தவர் அனைவருக்கும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டுமிருந்தேன். மூச்சோட்டம்போல் அது நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. எதையும் கொடுக்கவோ பெறவோ செய்யாமல் நிகழ்ந்த உறவு எனக்கும் அங்கருக்குமானது” என்றான். அவன் கைதூக்கி “ஆம், இதை தெய்வங்கள் அறியச் சொல்வேன். எதையும் நான் கொடுக்கவில்லை. எதையும் பெற்றுக்கொள்ளவுமில்லை. அவரும் அவ்வாறே. ஏனென்றால் எங்களுக்கு நடுவே அனைத்தும் பொதுவாகவே இருந்தன…” என்றான். அவன் திரும்பி கர்ணனை நோக்கி “ஆகவேதான் நானும் அவருக்கு தேவைப்பட்டேன் போலும்” என்றான். பற்கள் தெரிய நகைத்து “அங்கர் மாபெரும் வள்ளல். இங்கே அனைவரும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டவர்கள்தான். நான் அல்ல. வள்ளல் என்னும் அந்த மணிமுடியையும் கழற்றிவிட்டு இருக்கும் ஒரே இடம் என்னுடைய அருகமைவுதான் போலும்” என்றான்.

சகுனி அச்சொற்களின் முன்பின் தொடர்பற்ற அலைபாய்தலை தொடர முடியாமல் உளம்சலித்திருந்தார். “நாம் இங்கே நின்றிருப்பது உகந்தது அல்ல. அரசர்கள் இடுகாட்டில் நின்றிருக்கலாகாது” என்றார். “ஏன்?” என்றான் துரியோதனன். “மங்கலப்பொருட்களையும் தெய்வ உருக்களையும் இங்கு கொண்டுவருவதில்லை. அதைப்போன்றதே எனக் கொள்க!” என்றார் சகுனி. “இது மிருத்யூதேவியின் ஆலயம். இங்கே அவளுக்கு உகந்தவை மட்டுமே விளங்க முடியும். அவள் மட்டுமே தெய்வமென நின்றிருக்கவேண்டும்.” துரியோதனன் பெருமூச்சுடன் “ஆம், பதினேழு நாட்களாக இந்நிலத்தில் அவளே முழுமுதல்தெய்வம். மூவரும் அவள் ஏவலர்கள்” என்றான். சகுனி “நாம் கிளம்புவோம். இங்கு நாம் நின்றிருப்பதனால் ஆகவேண்டியது ஏதுமில்லை” என்றார். “ஆம், கிளம்பவேண்டியதுதான்…” என்ற துரியோதனன் “ஆனால் அங்கர் இங்கே தனிமையில் கிடப்பார்” என்றான்.

“அவர் தெய்வமாகிவிட்டார்” என்று சகுனி சொன்னார். “தெய்வங்கள் தனிமையில் இருக்கின்றன.” துரியோதனன் “ஆம்” என்றான். சகுனி திரும்பிப்பார்க்க சுப்ரதர் அருகே வந்து நின்றார். “சிதையேற்றம் எப்போது நிகழும் என்றனர்?” என்று சகுனி கேட்டார். “சற்று முன்புதான் நிமித்திகரிடம் பேசினேன். கதிர்மைந்தரை இரவில் எரியூட்டக்கூடாது என்றனர். அரசியும் மைந்தரும் இருளிலேயே வரக்கூடும். அவர் தந்தை விடிந்த பின்னரே எழுவார். தன் மைந்தனை நோக்கவும் தொடவும் அவர் விழையக்கூடும். முதற்கதிர் வந்து அங்கரைத் தொட்டபின்னர்தான் சிதையேற்றவேண்டும்” என்றார். “ஆம், அவர் கதிரொளியிலேயே விண்ணுக்கு எழவேண்டும்” என்றான் துரியோதனன். சகுனி “எனில் இந்த முழு இரவும் இங்குதான் அங்கரின் உடல் இருக்கும் அல்லவா?” என்றார். “ஆம், இரவு கடந்தாகவேண்டும்” என்றார் சுப்ரதர்.

“நாம் புலரியில் இங்கு வருவோம். அவர் விண்ணேகுகையில் வணங்குவோம்” என்றார் சகுனி. “ஆம்” என்று நீள்மூச்செறிந்த துரியோதனன் மீண்டும் திரும்பி கர்ணனை நோக்கி “அணிகளால் பொலிந்திருக்கிறார். அங்கரை நான் முதல்முறையாக முழுதணிக்கோலத்தில் பார்த்தது அவர் அங்கநாட்டு மணிமுடியைச் சூடி அரியணை அமர்ந்த பெருவிழவின்போது. நான் சம்பாபுரிக்குச் சென்றிருந்தேன். தம்பியர் அனைவரும் உடனிருந்தனர்” என்றான். சகுனி “ஆம், நானும் உடனிருந்தேன்” என்றார். “நம் அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் அன்று பொறாமைகொண்டு உளம்குமுறிவிட்டனர். அஸ்தினபுரியில் நாமே அணியாத அருமணிகளை அணிந்திருக்கிறார். அணிநூல்கள் வகுத்த நகைகள் அனைத்தையுமே சூடியிருக்கிறார். மும்முடி கொண்ட பேரரசர் போலிருக்கிறார் என்றார் கனகர். இளையோன் துச்சாதனன் சொன்னான், அவர் புலித்தோலும் கல்மணிமாலையும் அணிந்து காட்டுப்பாறையில் அமர்ந்திருந்தால்கூட அவ்வண்ணமே தோன்றுவார் என.” துரியோதனன் நகைத்து “எப்போதுமே அங்கரைப்பற்றி மிக உகந்த சொற்களை இளையோன்தான் சொல்லியிருக்கிறான். மூடனாக தன்னை காட்டிக்கொண்டு அதைச் சொல்பவன் அவன்” என்றான்.

“நாம் கிளம்புவோம்” என்றார் சகுனி. கர்ணனை மீண்டும் உற்று நோக்கி நீள்மூச்சுடன் “என்றேனும் நாங்கள் மீண்டும் காண்போம்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். “ஆம், எவரும் எப்போதுமென பிரிவதில்லை. நீத்தோர் உலகென்பது இங்கே அகன்ற சரடுகள் அனைத்தும் இணைந்துகொள்ளும் முடிச்சு என்பார்கள்” என்றார் சுப்ரதர். துரியோதனன் “நீத்தோர் விண்ணில் என்ன பேசிக்கொள்வார்கள் என நான் சூதன் ஒருவனிடம் முன்னர் கேட்டேன். இப்புவியில் மானுடர் நூறு சொல்லெடுத்து ஒன்றையே பேசிக்கொள்கிறார்கள். எஞ்சிய அனைத்தையும் விண்ணிலேயே பகிர்ந்துகொள்வார்கள் என்றான்” என்றான். பின்னர் மீண்டும் உதடுவளையச் சிரித்து “நான் அங்கரிடம் ஆயிரம் சொல்லுக்கு ஒன்றையே பேசியிருக்கிறேன், மாதுலரே” என்றான். சகுனி “அனைவரும் அமர்ந்து சொல்லாடும் வெளி ஒன்று உண்டு அங்கே” என்றார். துரியோதனனின் கையைப் பற்றி “செல்வோம்” என்றார்.

அவர்கள் குறுங்காட்டின் விளிம்பை அடைந்தபோது அங்கே சூதர்கள் கூடி நிற்பதை கண்டனர். “சூதர்கள் இங்கே வருவதுண்டா?” என்று துரியோதனன் கேட்டான். சுப்ரதர் “சிதை காத்துக் கிடக்கும் உடல் ஒருகணமும் ஒழியாமல் புகழ்மொழிகளையும் துயர்மொழிகளையும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்பது முறை. இரவெல்லாம் அங்கரின் புகழைப்பாட இவர்களை வரச்சொன்னேன்” என்றார். துரியோதனன் அவர்களை சிலகணங்கள் நோக்கி நின்றான். பின்னர் மீண்டும் நகைத்து “ஓரிரவில் பாடி முடிக்கக் கூடுவதா என்ன அவர் புகழ்?” என்றான். முதிய சூதர் “நாங்கள் இவ்விரவில் பாடத்தொடங்குகிறோம், அரசே” என்றார்.

துரியோதனன் இகழ்ச்சி எனத் தோன்றிய புன்னகையுடன் “எத்தனை காலம் பாடுவீர்கள்?” என்றான். “முடிவிலி வரை. நாங்கள் பிறந்து பிறந்து எழுந்து பல்லாயிரம் நாவுகளெனப் பெருகி சொல்கூட்டுவோம்” என்றார் இன்னொரு சூதர். “ஏனென்றால் அவர் புகழ் வளரும். மேலும் மேலுமெனப் பெருகும். இனி இந்த பாரதவர்ஷத்தில் உளம்கனிந்து கொடுத்தவர், கனிந்ததை எண்ணி மேலும் கனிந்தவர் அனைவரின் வாழ்வும் அவர் வாழ்வென்று வந்து இணையும். சினம்கொண்ட களிறென எதிர்வரும் ஊழ்முன் ஒருகணமும் அஞ்சாமல் தருக்கி நின்ற பெரியோரின் கதையெல்லாம் அவருடையதென்றாகும். ஒருபோதும் சொல்லிமுடியாது அக்கதை” என்றார். துரியோதனன் அவரை சிவந்த நீர்பரவிய விழிகளால் நோக்கியபடி நின்றான். பின்னர் கைகூப்பி “உடனிருக்கட்டும் என் பெயரும். நான் அங்கரின் தோழன். அவரை உளம்சூழ்ந்து இப்புவியில் வாழ்ந்த எளியோன்” என்றான்.

சூதர்கள் ஒன்றும் சொல்லாமல் தலைவணங்கினர். சகுனி “பாடுக…” என்று சூதர்களிடம் சொல்லி “நம் தேர்கள் காத்து நின்றிருக்கின்றன” என்றார். துரியோதனன் எடைமிக்கக் காலடிகளைத் தூக்கி வைத்து மெல்ல நடந்தான். சூதர்கள் அவன் செல்வதை ஒற்றைநோக்காக விழிகள் உறுத்து நோக்கிநின்றனர். அவர்கள் நடந்துசென்று தேர்களை அடைந்து ஏறிக்கொண்டனர். துரியோதனன் இறுதியாகத் திரும்பி நோக்கி கைசுட்டி ஏதோ சொன்னான். சகுனி அவன் தோளைத் தொட்டு தேரில் ஏற்றினார். சகட ஓசையுடன் தேர்கள் கடந்துசென்றன.

சுப்ரதர் அருகணைந்து “அங்கர் ஒருங்கி காத்திருக்கிறார். வருக சூதர்களே, வெய்யோன் புகழ் சொல்லில் எழட்டும்!” என்றார். முதிய சூதர் “வாழ்வோரைப் புகழ்வது எங்கள் வாழ்வு. நீத்தோரைப் புகழ்வது எங்களுக்கு தெய்வங்கள் இட்ட ஆணை” என்றார். “ஆயின் இது தெய்வங்கள் மட்டுமே செவிகொள்ளவேண்டிய பாடல். மானுடர் எவரும் உடனிருக்கலாகாது. எவர் செவியிலும் ஒரு சொல்லும் சென்றடையலாகாது.” சுப்ரதர் “ஆம், அதை ஆணை எனக் கொள்வோம்” என்றார். அவர் கைகாட்ட ஏவலரும் காவலர்களும் விலகினர். அவரும் தலைவணங்கி அப்பால் சென்று மறைந்தார்.

சூதர்கள் நிரையாகச் சென்று கர்ணன் கிடந்த பட்டுவிரிப்பை அடைந்தனர். கர்ணனின் உடலை நோக்கி கைகூப்பியபடி விழிதிகைத்து நின்றனர். “சுடரோன் மைந்தர்…” என்று முதுசூதர் சொன்னார். அவர்கள் பெருமூச்சுவிட்டனர். முதுசூதர் சென்று குனிந்து கர்ணனின் கால்களைத் தொட்டு சென்னிசூடினார். பிறரும் கர்ணனை கால்தொட்டு வணங்கி வட்டமிட்டு நின்றனர். இளைய சூதன் ஒருவன் தன்னிடமிருந்த பாளைப்பொதியில் இருந்து வெண்சுண்ணப்பொடியை எடுத்து வீசி வீசி கர்ணனைச் சுற்றி பெரிய வட்டம் ஒன்றை வரைந்தான்.

முதுசூதர் தன் கையிலிருந்த ராசிவட்டத்தை மண்ணில் வைத்து அதன்மேல் திசைதேர்மானியை வைத்தார். கிழக்கை வகுத்து மறுநாள் கதிரெழும் இடத்தை கணக்கிட்டார். பின்னர் பன்னிரு ராசிகளுக்குரிய இடங்கள் ஒவ்வொன்றையும் வகுத்து அதில் வெண்சுண்ணக் கட்டியால் அடையாளப்படுத்தி இளைய சூதனிடம் அளித்தார். அவன் அதை நோக்கி அந்த வட்டத்தை பன்னிரு பகுதிகளாக பகுத்தான். ஒவ்வொரு சூதரும் தங்கள் பிறவிமீனுக்குரிய ராசிக்களத்தை நோக்கி சென்றனர். தங்கள் இசைக்கலங்களுடன் அவர்கள் அமர்ந்துகொள்ள அவர்களின் மாணவர் இடப்பக்கம் துணை இசைக்கலங்களுடன் அமர்ந்துகொண்டனர்.

ஆடுஅமைகளத்தின் வலது மூலையில் செந்நிறக் கூழாங்கல்லாக செவ்வாயையும் மறுமூலையில் செம்மாணிக்கமாக முதல்தெய்வமாகிய முருகனையும் நிறுவினார். காளைக் களத்தில் நீலநிறக் கூழாங்கல்லாக சுக்கிரனையும் செந்தாமரை வடிவில் திருமகளையும் அமைத்தார் சூதர். இணையரின் களத்தில் வெண்கல்லாக புதனும் வெண்சங்கு வடிவில் திருமாலும் அமைந்தனர். நண்டுக்குரிய களத்தில் தாழம்பூ வடிவில் நிலவனும் குங்குமச்சிமிழ் வடிவில் அம்பிகையும் நிலைகொண்டனர். சிம்மக்களத்தில் வெண்கல்லாக சூரியனும் உருத்திரவிழி மணியாக சிவனும் நிறுத்தப்பட்டனர்.

கன்னி நிலையில் வெண்கல்லாக புதனும் பொற்கலத்தில் நீர் வடிவில் நாராயணனும் அமர்ந்தனர். துலா நிலையில் நீலக்கல்லாக சுக்கிரனும் கரிய உருளைக்கல்லாக கரித்திருவும் நிறுவப்பட்டனர். தேள் களத்தில் செம்மணிக்கல்லாக செவ்வாயும் மயிலிறகாக அறுமுகனும் நிலைகொண்டனர். வில் களத்தில் எழுத்தாணி வடிவில் குருவும் வெண்தாமரையாக பிரம்மனும் நிறுத்தப்பட்டனர். முதலைக் களத்தில் கரிய கல்லாக சனியும் சாணியுருளைமேல் அருகம்புல் என யானைமுகனும் பதிட்டை செய்யப்பட்டனர். குட நிலையில் கரிய கல்லென சனியும் செந்நிறக் கல் என அனுமனும் இருந்தனர். மீன் களத்தில் கரிய கல்லாக குருவும் வெண்மலர் என பிரம்மனும் அமர்ந்தருளினர்.

சூதர்கள் தங்கள் இசைக்கலங்களை அமைத்ததும் ஒவ்வொருவரும் அச்சடங்கில் தங்களுக்குரிய பெயர்களை அக்களங்களுக்கு பொருந்துமாறு சூடிக்கொண்டனர். முதுசூதர் அஜர் தன் ஒற்றைக்கம்பி யாழை சுட்டுவிரலால் மீட்டினார். அந்த இசை வண்டு முரல்வதுபோல அப்பகுதியை நிறைத்தது. அதனுடன் இணைந்து அவருடைய குரல் சுழன்று பறப்பதுபோல் ஒலித்தது. பிற சூதர்களும் தங்கள் இசைக்கலங்களை மீட்டத்தொடங்கினர். யாழும் குடமுழவும் நந்துனியும் இணைந்த மெல்லிய இசை சுழன்று சுழன்று அங்கேயே நின்றது. அவர்களின் குரல்கள் அதில் கலந்து உடன் சுழன்றன.

அஜரின் குரல் எழுந்த்து. “வெய்யோனை வணங்குக! காலத்தின் விழியென்றானவன். கடுவெளி தன் மார்பில் சூடிய அருமணி. கோடி இதழ்கொண்டு ஓயாது மலரும் மாமலர். அதை விழைந்து பெண்ணென்று உருக்கொண்டு பெருவெளியின் இருளை குழலென்றாக்கி சூடிக் களிக்கிறது பிரம்மம். அது வாழ்க!” சூழ்ந்திருந்த சூதர்கள் “வெய்யோனை வணங்குக! வெயிலருள்வோனை வணங்குக! சுடரோனை வணங்குக! சூரியனை வணங்குக!” என ஏற்றிசை எழுப்பினர். “கதிரோன் மைந்தனை வணங்குக! கரிய பேரழகனை வணங்குக! அவன் புகழ் விண்மீன்கள் எனப் பெருகுக! அவன் பெயர் மலைகளைப்போல் நிலைகொள்க! ஆம், அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார் சூதர். “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என உடனிருந்த சூதர் உடன்குரலெழுப்பினர்.

அஜர் தன் யாழை மீட்டியபடி உரையிடைப்பட்ட பாட்டில் சொல்லத் தொடங்கினார். சூதரே, தோழரே, கேளுங்கள். இது முன்பொருநாள் மண்மேல் வளைந்து தெய்வங்களின் பாதை எனக் கிடக்கும் விண்ணில் நிகழ்ந்தது. திசை சமைக்கும் கதிரவன் அன்று விண்ணிலூர்கையில் கீழே துயர்கொண்டு நின்றிருக்கும் ஒரு நீலத்தாமரை மலரை கண்டான். முகம்விரிந்து மகிழ்வுகொள்ளாத மலரை அவன் கண்டதே இல்லை. திகைப்புடன் குனிந்து நோக்கி மென்கதிரால் அவள் மலர்ப்பரப்பை வருடி கேட்டான். “இனியவளே, சொல்க! நீ துயர்கொள்வது எதற்காக?”

நீலமலர் சொன்னாள். “என் விழிநீர்மணிகளைத் தொட்டு மறையச் செய்கிறீர்கள். என் இதழ்களுக்கு ஒளியாகிறீர்கள். என் பூம்பொடியில் நறுமணம் நிறைக்கிறீர்கள். என் அகக்குமிழில் தேன் என கனிகிறீர்கள். என் அரசே, நான் உங்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டே இருக்கிறேன். இங்குள்ள மலர்களனைத்தும், செடிகளும் கொடிகளும் மரங்களும் எல்லாம். இப்புவியின் உயிர்கள் முழுக்க உங்கள் அருளை பெற்றுக் களிக்கின்றன. உங்களிடமிருந்தே தங்கள் உயிரை அடைகின்றன. ஆனால் இங்கிருந்து எதையும் நீங்கள் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. என் வண்ணமும் மணமும் இனிமையும் உங்களை வந்தடைவதில்லை. இறைவனே, இங்கிருந்து வேதச்சொல்லில் உறையும் நாதமன்றி எதுவுமே உங்களை எட்டுவதில்லை. அதை எண்ணியே துயருறுகிறேன்.”

“ஆம், நான் உருளும் இப்பாதை காலமற்றது. முதல்முடிவிலாதது. சொல்லுக்கும் உணர்வுக்கும் அப்பாற்பட்டது” என்று விண்சுடரோன் சொன்னான். “அறிக, காலத்தில் திகழ்வது புவி! தோன்றி மறைவன அங்குள்ள அனைத்தும். வடிவுகொண்டவை, சொல்லும் உணர்வும் சென்று தொடுபவை அனைத்தும் முதல்முடிவு கொண்டவை என்று அறிக! அவை இக்கடுவெளிக்கு வந்துசேரவியலாது. விண்ணாக மாறாத எதுவும் விண்ணை அடையமுடியாது.” நீலமலர் துயருற்று விழிநீர் கோத்தாள். “ஆம், அதை அறிவேன். ஆனால் அத்துயரால் ஒளியிழக்கிறேன். எடைமிகுந்து நீரில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அத்துயருடன் மீண்டும் மீண்டும் மலர்ந்தெழுவேன்.”

அவளுடைய துயர்கண்டு கதிரோன் உளமழிந்தான். அவளுக்கு இரங்கி குரல்கனிந்து சொன்னான். “உன் துயர்நீக்க நான் என்னில் ஒரு துளியை மண்ணுக்கு அனுப்புகிறேன். மானுட வடிவுகொண்டவன். என் உருவும் ஆனவன். அங்கு வந்து இதுவரை புவியிலுள்ளோர் அனைவரும் எனக்கு அளிக்க விழைந்த அனைத்தையும் கொள்வான். அவர்களின் துயரனைத்தையும் அகற்றி மீள்வான்.” அவள் முகம் மலர்ந்து “தொழுகிறேன், அரசே. விண்ணின் விரிவு மண்ணுக்கு முடிவிலாது கனியும்பொருட்டே என்று நானும் அறிந்திருந்தேன்” என்றாள்.

தோழரே, சூதரே, அறிக! இக்கதையை நான் கேட்டேன். அவ்வண்ணம் இப்புவியில் பிறந்தவர் கதிர்மைந்தன் கர்ணன். கருநீர் யமுனையில் நீலத்தாமரை ஒன்றின் மைந்தன் எனத் தோன்றினான். விண்ணூர்வோனின் குதிரைகளால் கண்டெடுக்கப்பட்டான். தேரோட்டியின் மைந்தன் என்றானான். விரிதோளும் சுடர்விழியும் கொண்டு இளைஞனென்றானான். வில்தேர்ந்து நிகரிலாதவனாக களம்நின்றான். அங்கநாட்டுக்கு அரசனென்றானான். புகழ்சேர்த்துக் களம்பட்டான். விழிநீர் வார வீரர்கள் வாழ்த்தி நிற்க, சூதர்கள் புகழ்பாடி நிற்க விண்புகுந்தான்.

அவனை வான்வீதியில் எதிர்கொண்டான் தந்தை. “மைந்தா, மானுடர் அளித்த அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டாய் அல்லவா? அவற்றை காட்டுக!” என்றான். இரு வெறுங்கைகளையும் விரித்து அவன் சொன்னான் “இல்லை, தந்தையே. எதையும் பெற்றுக்கொள்ளத் தோன்றவில்லை எனக்கு. அப்புவியில் நான் ஏற்குமளவுக்கு ஏதுமில்லை. நான் அளித்துக்கொண்டிருந்தேன். அனைத்துமளித்து மீண்டேன்.” புன்னகையுடன் செஞ்சுடரோன் தன் மைந்தனை அள்ளி நெஞ்சோடணைத்தான். “ஆம், நீ என் மைந்தன். பிறிதொன்று உன்னில் எழாது” என்றான்.

அஜர் இரு விரல்களால் கிணையை மீட்டி குரலோங்கி பாடினார். “பாடுக பெரியோனை! அவன் அளித்த பெருங்கொடைகளை. ஈட்டியோர் இழந்துவிட்டு மீள்வர் என்று பாடுக! தோழரே, அளித்தோர் அடைந்து எழுவர் என்று பாடுக! வள்ளல்களால் வாழ்கிறது இப்புவி என்று பாடுக! இது என்றும் அவ்வண்ணமே வாழ்க என்று பாடுக! ஆம், பாடுக! ஆம், பாடுக!”

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 3

ஓசை கேட்டு துரியோதனன் திரும்பிப்பார்த்தான். அப்பால் மண்சாலையில் வந்துநின்ற அத்திரிகள் இழுத்த வண்டியிலிருந்து இறக்கி செவிவளையங்களுக்குள் மூங்கில் செருகி நான்கு பணியாளர்களால் தூக்கிவரப்பட்ட பெரிய மரப்பெட்டியில் அங்கநாட்டின் எழுகதிர் முத்திரை இருந்தது. சுப்ரதர் “நல்லவேளையாக அரசர் வரும்போதே தனது அணிகளை எல்லாம் கொண்டுவந்திருந்தார். இல்லையேல் அவற்றை சம்பாபுரியிலிருந்து கொண்டுவரவேண்டியிருந்திருக்கும்” என்றபின் அதிலிருந்த பொருந்தாமையை உணர்ந்து “ஆனால் அது இயல்வதல்ல. அரசரே கொண்டுவந்திருந்தமையால்…” என்றபின் அது மேலும் பொருத்தமல்லாமல் ஆவதை உணர்ந்து நிறுத்திக்கொண்டார். அந்த சொல்லாச்சொல்லின் தவிப்பு வெளிப்பட்ட உடலுடன் மேலாடையை சீரமைத்துக்கொண்டார்.

பெட்டியை இறக்கி வைத்ததும் பணியாளர் விலகி நின்றனர். உடன்வந்த காவலர்தலைவன் சுப்ரதரை நோக்கி வந்து தலைவணங்கினான். அவன் அளித்த தாழ்க்கோலை வாங்கிய சுப்ரதர் விழிகளை மூடிக்கொண்டு அதன் தண்டை கைகளால் வருடி அதன் முழைகளையும் புள்ளிப்பள்ளங்களையும் கொண்டு கணக்கிட்டு அதன் திறவுநெறியை உணர்ந்து விரலால் எண்ணி அதை கணக்கிட்டு தாழ்துளைக்குள் செலுத்தி முன்னும் பின்னும் என ஏழுமுறை வெவ்வேறு திசைகளில் சுழற்றி அதை திறந்தார். அதன் உட்புறம் செம்பட்டு வேய்ந்திருந்தது. மென்மரத்தாலான பகுப்புகளுக்குள் வெவ்வேறு பெட்டிகள் இருந்தன. உள்ளிருந்து தங்கத்தகடு வேய்ந்த அணிமூடியிட்ட வெள்ளிப்பெட்டிகளை வெளியே எடுத்து வைத்தார். அனைத்தும் அங்கநாட்டின் எழுகதிர் முத்திரை கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொன்றாக அவற்றின் மேல் இருந்த முழைகளையும் பள்ளங்களையும் தொட்டு எண்ணி அதன்படி தாழ் சுழற்றித் திறந்தார்.

உள்ளிருந்து அருமணிகள் பதிக்கப்பட்ட நகைகளை எடுத்து வெளியே விரிக்கப்பட்ட வெண்பட்டின்மேல் வைத்தார். செவ்வைரங்கள் பந்தச்செம்மையில் நிறமிலா விண்மீன்கள் எனவும் செங்குருதித்துளிகள் எனவும் மாறிமாறி விழிமாயம் காட்டின. அவை வைக்கப்பட்டபோது எழுந்த மெல்லிய குலுங்கல் ஒலி உலுக்கும் கூர் கொண்டிருந்தது. நாகக்குழவியின் நச்சுப்பல் என. அங்கிருந்த அனைவரின் விழிகளும் உணர்வுமாற்றம் கொண்டன. அது இடுகளம் என்பதை, சிதைகாத்துக்கிடப்பவன் அரசன் என்பதை, நோக்கி நிற்பவன் பேரரசன் என்பதை முற்றாக மறந்து பெருஞ்செல்வத்தில் குடிகொள்ளும் இருள்தெய்வங்களால் அவர்கள் முற்றாக ஆட்கொள்ளப்பட்டார்கள். வாய்க்குள் எண்ணியபடி அணிகளை எடுத்துவைத்துக்கொண்டிருந்த சுப்ரதர் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த நோக்குகளை உடலால் உணர்ந்து திடுக்கிட்டு மேலே நோக்கி ஏவலன் ஒருவனின் விழிகளை சந்தித்து திகைத்தார். விழிகளைச் சுழற்றி அத்தனை நோக்குகளையும் சந்தித்து அவையனைத்தும் ஒன்றுபோலிருப்பதை கண்டார். நூறு விழிகளுடன் கொடுந்தெய்வமொன்று எழுந்தருளியிருப்பதாக.

அச்சம் குளிர் என அவரை மெய்ப்புகொள்ளச் செய்தது. முதலில் அங்கிருந்து எழுந்து ஓடவே விழைந்தார். அதுவரை இயல்பாக தன் கைகளால் அந்த அருமணிகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தவர் அவை விரல்களிலிருந்து நழுவுவதை, வியர்வைகொண்டு தன் கை நடுங்குவதை தாடை இறுகி பற்கள் கிட்டித்திருப்பதை உணர்ந்தார். மூச்சை இழுத்து சீர்ப்படுத்தி விட்டார். நழுவிய மேலாடையை இழுத்துவிட்ட அசைவு அவரை நிலைமீளச் செய்தது. அங்கிருந்து எழுந்து விலகிவிட வேண்டும், மீளநோக்காமல் சென்றுவிடவேண்டும் என்று மட்டும்தான் அவருடைய உள்ளம் ஏங்கியது. பின்னர் மீண்டும் நிமிர்ந்து அவ்விழிகளை நோக்கினார். இம்முறை அச்சமும் தயக்கமும் இன்றி ஒவ்வொரு நோக்காக சந்தித்தார். அவர் நோக்குவதையே அவை அறியவில்லை. நாகநஞ்சு ஏற்று உயிர்பிரியும் கணத்தில் இருப்பவர்கள்போல விழி வெறித்து தசைகள் இழுபட்டு நகைப்பென ஓர் சுளிப்பு முகத்தில் தோன்ற நின்றிருந்தனர். அவர் நீள்மூச்சுடன் தன்னை எளிதாக்கிக் கொண்டார்.

நூற்றெட்டு ஒளிர்வைரங்கள் கொண்ட தோளிலையை எடுத்து வைத்தபோதுதான் அவர் ஒன்றை உணர்ந்தார். ஒருகணம்கூட அந்த அணிகள் தனக்கு எவ்வகையிலும் ஈர்ப்பை அளிக்கவில்லை. உள்ளத்தால்கூட அவர் அவற்றை அணிந்து நோக்கவில்லை. உறைகனவின் ஆழம்கூட அவற்றை உரிமைகொள்ளவில்லை. அவை அவர் நோக்கில் கல்லுக்கும் சோழிகளுக்கும் நிகரான வெற்றுப்பொருட்களாகவே தோன்றின. அவற்றை மீண்டும் எடுக்கையில் கூர்ந்து நோக்கினார். அவை அழகென்றும் தெரியவில்லை. மலர்களையும் இலைகளையும் அழகிய கூழாங்கற்களையும் வடிவமாற்று செய்யமுயன்றவைபோல, அவ்வழகை அடையாமல் நகைப்புக்குரியனவாகவே நின்றுவிட்டவைபோலத்தான் தோன்றின. இவர்கள் எதை காண்கிறார்கள்? நானறியா தெய்வமொன்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுவிட்டார்களா? அந்த தெய்வத்திடமிருந்து என்னைக் காப்பது எது? என் முப்புரி நூலா? நான் பெற்ற மந்தண காயத்ரியா?

இளமையில் இணையகவை கொண்ட சிறுவர்கள் ஆற்றில் நீந்திவிளையாடி, வில்பயின்று கானாடி மகிழ்ந்திருக்கையில் சுவடிகளுடன் நூல்நவிலச் செல்லநேர்ந்ததை எண்ணி அவர் வருந்தியதுண்டு. ஆகவே உளமூன்றி கற்கவில்லை. கற்றவை உரியபோது நினைவில் மீளவுமில்லை. அவர் தன் ஆழுள்ளத்தில் சம்பாபுரியிலிருந்து தப்பி ஓடி ஒரு வணிகனாக அலைவதைப் பற்றி, ஷத்ரியனாக வில்லும் வேலும் பயின்று விளையாடி வாழ்வதைப் பற்றி கனவு கண்டார். தந்தை அவரை அரண்மனைப்பணிக்கு சேர்த்துவிட்டார். ஆனால் அவர் அமைச்சுத்தொழிலை விரும்பிச் செய்யவில்லை. சொற்கள் உரியவகையில் நாவிலெழவில்லை. ஆற்றவேண்டிய அனைத்தும் அரை மாத்திரை பிந்தியே நெஞ்சில் தோன்றின. ஆகவே அவர் முந்தைய முதன்மை அமைச்சரின் மைந்தராக இருந்தும் அவருக்கு உரிய இடம் அமையவுமில்லை. அரண்மனையிலும் அந்தணர் மன்றிலும் இளிவரலுக்குரியவராகவே அவர் எஞ்சினார்.

ஒருமுறை அவர் தந்தை நீராடச் செல்லும் வழியில் அவர் உள்ளத்தை உணர்ந்தவராக அணுக்கமுறப் பேசினார். “தன்னை யானை என்று உணர்வதே அந்தணர் அடையவேண்டிய முதல் புரிதல் என்று உணர்க!” என்றார். அவர் எண்ணியிராமல் பேசத்தொடங்கியமையால் சுப்ரதர் திகைத்து நோக்கினார். அவர் கூற வருவதென்ன என்று அவருக்கு புரியவில்லை. தந்தை “காட்டின் முதன்மை ஆற்றலை கொண்டிருந்தாலும் யானைக்கு எவரையும் கொன்றே வாழவேண்டும் என்னும் ஊழ் இல்லை. காட்டையே உண்ணமுடியும் என்பதனால் வேட்டையாடும் பொறுப்பும் அதற்கில்லை” என்றார். “பழிகொள்ளாது வாழ இயலுமென்னும் வாழ்வைப்போல் பிறவிக்கொடை ஏதுமில்லை, மைந்தா. சினமும் வஞ்சமும் விழைவும் கொள்ளாது வாழும் வாய்ப்புள்ளவன் அந்தணன். ஆகவே அவற்றை அடையும் அந்தணன் பெரும்பழி சேர்த்துக்கொள்வான் என்று உணர்க!” அவர் “நான் அவ்வாறு…” என முனக தந்தை அவர் தலையைத் தொட்டு “நீ அவ்வாறு என நான் கூறவில்லை. நீ நினைவுகொள்வதற்கான சொல் இது. என்றேனும் உன் முன் இது முளைத்தெழுந்து நிற்கும்” என்றார்.

அவர் தந்தையின் தொடுகையால் மெய்ப்பு கொண்டார். அவரை தந்தை தொட்டுப்பேசிய அரிய தருணங்களில் ஒன்று அது. தொட்ட கணங்கள் எவற்றையும் அவர் மறக்கவில்லை. மறக்காதிருக்கும்பொருட்டே அவர் தொட்டார் போலும். “கேள் மைந்தா, விழைந்தும் அடைந்தும் வைசியரும் ஷத்ரியரும் வாழ்வை அறிகிறார்கள். துறந்தும் கடந்தும் அந்தணன் அறிகிறான். பத்து கைகளால் கைலாயத்தை வேர்கெல்லி தூக்கிய ராவணமகாப்பிரபுவே ஆனாலும் வாழ்நாளெல்லாம் வென்றெடுக்கக்கூடுவன சிறிதே. துறப்பவனோ ஒற்றைச் சொல்லால் இவ்வுலகையே அகற்றிவிடலாம். வெல்வதற்கு மிகமிக எளிய வழி இது. ஒருநாள் நீ அதை உணர்வாய்!” அருகிருந்து அக்கணத்தில் சொன்னதுபோல் அச்சொற்கள் நினைவிலெழ தந்தையை எண்ணி சுப்ரதர் உளம்பணிந்தார். “ஆம், அந்தணன் என பிறக்கும் நல்லூழ் எனக்கு அமைந்தது” என்று எண்ணியபடி எழுந்தபோது அவர் உடலும் முகமும் மாறிவிட்டிருந்தன. காவலர்தலைவனிடம் “அணியர் வந்துள்ளனரா?” என்றார். அவ்வினாவின் தன்மையால் அனைவரும் அறுபட்டு நிலம் மீண்டனர். இருள் கரிய திரையென அறுந்துவிழுந்தமைவதுபோல அங்கே எழுந்திருந்த தெய்வம் அகன்றது.

காவலர்தலைவன் புதிய பணிவுடன் “வந்துள்ளனர், அடிகளே. அங்கே காத்து நின்றிருக்கின்றனர்” என்றான். “அவர்களை வரச்சொல்க… அரசரை அவர்கள் அணிசெய்யட்டும். அவர் உயிருடன் அணிகொள்ளும்போது சொல்லப்படும் அனைத்து முறைச்சொற்களும் உரைக்கப்படவேண்டும். அனைத்து ஒப்புதல்களும் பெறப்படவேண்டும். அரியணையில் அவைக்கொலு கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் முழுதணித் தோற்றம் அமையட்டும். வழக்கமாக கண்ணேறு தவிர்ப்பதற்காக வைக்கப்படும் அணிக்குறை தேவையில்லை. அணிமுழுமை நிகழ்க!” என்றார். அவர்கள் ஓசையின்றி தலைவணங்கி விலகினர். பிறர் அங்குள்ள பணிகளில் ஈடுபடலாயினர். சுப்ரதர் துரியோதனனிடம் “அரசே, நெறிகளின்படி இறந்தவர்களின் முகங்களை கூர்ந்து நோக்கலாகாது. அத்துடன் இங்கே அரசர் அணிசெய்துகொள்ளும்போது பிறர் உடனிருப்பதும் முறையல்ல. தாங்கள் உடனே இங்கிருந்து செல்லவேண்டும்” என்றார்.

அவருடைய குரலில் இருந்த ஆணை துரியோதனனை உளம்மாறச் செய்தது. “நான் இங்கிருக்க விழைகிறேன், அமைச்சரே… அங்கருடன் நானும் இருந்தாகவேண்டும்” என்றான். சுப்ரதர் “நீங்கள் இங்கே அரசர் என நோக்கி நிற்கலாகாது… அதற்கு என் ஒப்புதல் இல்லை” என்றார். துரியோதனன் மன்றாட்டாக “என்னால் இங்கிருந்து விலகிச்செல்ல இயலாது. நான் அங்கிருக்க இயலாதவனாக இங்கே வந்தேன்” என்றான். ஒருகணம் சுப்ரதர் தயங்கினார். துரியோதனன் மேலும் நெகிழ்ந்த குரலில் “உங்கள் அறிவின் கனிவைக் கொண்டு எனக்கு ஒரு வழிகாட்டுக, அந்தணரே!” என்றான். சுப்ரதர் சற்று விழிதாழ்த்தி எண்ணியபின் “ஆம்” என்றார். “அந்தணன் நெறிகளை உணர்வுகளால் மதிப்பிடவேண்டியவன் என்பார் என் தந்தை” என்று சொல்லி அப்பால் நோக்கினார். அங்கே எவரையோ பார்ப்பவர்போல. பின்னர் “உங்கள் அரசக் கணையாழியை கழற்றி என்னிடம் அளித்துவிட்டு இங்கே அமர்க! ஏவலனாக அரசருக்கு நீங்களும் அணியும் ஆடையும் சூட்டுக! அது முறையே” என்றார். “ஆம், அவ்வாறே” என்று பரபரப்புடன் சொன்ன துரியோதனன் அரசக்கணையாழியை கழற்றி நீட்டினான்.

“அதை நிலத்தில் இடுக! நான் அதை பெற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றார் சுப்ரதர். துரியோதனன் அதை நிலத்தில் இட அவர் அதை எடுத்துக்கொண்டார். தன் இடைக்கச்சையில் அதை சுருட்டி இறுக்கிக் கட்டியபின் “செய்க!” என்றார். பின்னர் அப்பால் வந்துகொண்டிருந்த வண்டிகளை நோக்கி கைவீசி ஆணையிட்டபடி விலகிச் சென்றார்.

 

சுப்ரதர் திரும்பிச்சென்றதும் துரியோதனன் கைகால்கள் பதற கால்மடித்து அமர்ந்தான். “நான் என்ன செய்யவேண்டும், பணியாளர்தலைவரே?” என்றான். “அணியர்கள் வருகிறார்கள்” என்றார் பணியாளர் தலைவர். அப்பாலிருந்து ஏழு அணியர்கள் முதிய அணியர் தலைமையில் வந்து முதலில் கர்ணனை பணிந்தபின் துரியோதனனிடம் தலைவணங்கினர். “நான் அரசக்கணையாழி களைந்து அணியனாக இங்கு அமர்ந்துள்ளேன். நான் செய்யவேண்டுவதென்ன?” என்றான் துரியோதனன். முதிய அணியர் “அரசருக்குரிய அணிகளை நாங்கள் அணிவிக்கிறோம். அரசர் முன்னர் எவ்வண்ணம் அவற்றை அணிந்திருந்தாரோ அவ்வாறு. ஒவ்வொன்றும் எங்கனம் எங்கே இருக்கவேண்டும் என அவருக்கு எண்ணங்கள் இருந்தன, அதற்குரிய ஆணைகளும் எங்களுக்குண்டு” என்றார். துரியோதனன் தயங்க அணியர்தலைவர் “நீங்கள் விழைந்தவாறு அணிவியுங்கள். ஒவ்வாதன உண்டு என்றால் நாங்களே கூறுகிறோம்” என்றார்.

துரியோதனன் நடுங்கும் கையை நீட்டி ஒரு கங்கணத்தை எடுத்தான். கர்ணனின் கையை மெல்லப்பற்றி தூக்கி அதை அணிவிக்க முயன்றான். அவன் கையை துரியோதனன் தன் இரு கைகளாலும்தான் தூக்கமுடிந்தது. கர்ணனின் கை மிகப் பெரியதென அவன் அறிந்திருந்தான். எடையாலும் அளவாலும் அவன் பீமனைவிடவும் பெரியவன். ஆனால் அவனுடைய உயரம் அதை மறைத்துவிட்டிருந்தது. எப்போதேனும் கதையை தூக்கிச் சுழற்றும்போது மட்டும்தான் அவன் பேருடலன் என்பது நினைவை அறையும். இளம் அணியர்கள் இருவர் தங்கள் கைகளால் கர்ணனின் கையை தூக்கிக்கொள்ள துரியோதனன் அந்தக் கங்கணத்தை மணிக்கட்டைச் சுற்றி கட்டி அதன் ஆணியை திருகிச் செலுத்தி இறுக்கினான். கையை மீண்டும் நிலத்தில் வைத்தபோது அவன் உள்ளம் அது உடனே எழுந்து வந்து தன்னைத் தொடும் என அறியாமலேயே எதிர்பார்த்தது. பின்னர் அவன் நெஞ்சு உடையுமளவுக்கு ஏக்கம் கொண்டான். ஆனால் விழிகள் நீர்கொள்ளவில்லை. உடலில் எந்த மெய்ப்பாடும் எழவில்லை. உதடுகள் மட்டும் அழுந்தி இறுகியிருந்தன.

“அரசே” என்றான் அணியன். அவனிடமிருந்து அனல்துளி சூடிய கணையாழி ஒன்றை வாங்கியபின் துரியோதனன் கர்ணனை நோக்கிக்கொண்டு அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான். தன் கையில் அக்கணையாழி நீட்டி நின்றிருப்பதை உணர்ந்து விழிப்புகொண்டு அதை அணிவிக்க நீட்டி பின் தழைத்துக்கொண்டான். அதை கர்ணனுக்கு அணிவிக்க தன்னால் இயலாது என்று தோன்றியது. எழுந்து விலகிச்செல்லவேண்டும் என எண்ணினான். ஆனால் வேறெவரோ உள்ளிருந்து உந்தியதுபோல மீண்டும் கணையாழியை நீட்டி கர்ணனின் விரலில் அணிவித்தான். அவன் விரல்கள் உருண்டு நீண்டு கருநாகக் குழவிகள் போலிருந்தன. அவன் நோக்கை திருப்பிக்கொண்டு விரல்களில் அதை சுழற்றிச் செலுத்தினான். பெருமூச்சுடன் தளர்ந்து கைகள் நிலத்தில் விழுந்து நிலைகொள்ள அமர்ந்திருந்தான்.

அணியர்கள் “அரசே, கணையாழி” என்றும் “செம்மலர் கங்கணம், அரசே” என்றும் “சிறுபூ சுட்டி அணிவிக்கலாம் அல்லவா?” என்றும் கர்ணனிடம் வழக்கம்போல சொல்லாடியபடி அணிசெய்துகொண்டிருந்தார்கள். கர்ணனின் உடல் களமுற்றத்தில் வண்ணப்பொடிகளால் ஓவியம் உருவாகி வருவதுபோல் அணிதிரண்டுகொண்டிருந்தது. கால்களில் கழல். கால்விரல்களில் ஆழிகள். தொடைச்செறி. இடையில் சல்லடம். கச்சை. அதன்மேல் குறங்குசெறி. மார்பில் ஆரங்கள். மாலைகள். தோள்வளைகள். தோளிலைகள். கங்கணங்கள். வளைகள். கணையாழிகள். அவன் மீண்டும் கர்ணனின் முகத்தை பார்த்தான். எப்போதும் அவன் அவையில் அங்கிருப்பதுபோலவும் அகன்றுநிலைகொள்வதுபோலவும் அறிந்ததுபோலவும் ஆர்வமற்றதுபோலவும் காட்டி அமர்ந்திருக்கும் அதே முகம். அவன் பிறிதொரு கணையாழியை எடுத்தான். அதை அணிவிக்கையில் உள்ளூர மெல்லிய உவகை ஒன்று எழுந்தது. அவன் அவ்வாறு கர்ணனை தடையிலாது தொட்டதில்லை. தொடுக என்னும் ஆணையுடன் அவ்வுடல் அங்கே கிடந்தது.

அகவை முதிர்ந்த பின்னர் அவன் கர்ணனை இயல்பாக தொடுவதே இல்லை. அறியாமல் தொடும்போது அத்தொடுகையை சற்றே நீட்டிப்பது வழக்கம். அது இயல்பான நீட்டிப்பல்ல என இருவரும் அறிந்திருந்தார்கள். மீதூரும் உணர்ச்சிகளின்போது சிலமுறை பாய்ந்து தழுவிக்கொண்டதுண்டு. அவ்வண்ணம் களிப்போ துயரோ எல்லை கடக்கையில் அருகிருப்பவர்களில் கர்ணனை நோக்கியே அவன் எப்போதும் பாய்வான். தழுவி இறுக்கி கூச்சலிட்டுச் சிரித்து தோள்களில் அறைந்து கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கையில் ஒருகணம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உணர்ந்து நாணுற்று விலகிக்கொள்வார்கள். பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் நோக்குவதை, நேர்ச்சொல் எடுப்பதை தவிர்ப்பார்கள். அவர்கள் தொட்டுக்கொள்ளும் நாளில் தம்பியர் உவகைக்கூச்சலிடுவார்கள். அன்று முழுக்க அரண்மனையில் களிக்கொந்தளிப்பு நிறைந்திருக்கும்.

அவன் அன்று முழுமைக்கும் பிறிதொருவனாக இருப்பான். இரவில் மஞ்சத்தில் படுத்து துயிலுக்கு உடல் தளர்த்திக்கொள்ளும்போதுதான் தன் முகத்தசைகள் புன்னகையில் விரிந்து உதடுகள் நீண்டிருப்பதை உணர்வான். அகல்சுடர் அணைப்பதுபோல முகத்திலிருந்து அப்புன்னகையை அவிப்பான். அதன் ஒளி உள்ளத்தில் நிறைந்திருக்கும். துயில் வந்தமரும் இமைகளுக்கு அப்பால் அவ்வொளியை அவன் நோக்கிக்கொண்டிருப்பான். மறுநாள் ஆழத்திலிருந்து எழுந்து வரும் முதல் எண்ணமாக அந்தப் புன்னகையே இருப்பதை எண்ணி வியப்பான். அந்த நாளை சித்தத்தில் ஓட்டியபடி அவன் படுத்திருப்பான். பானுமதியை நாடாத நாட்களில் அவன் தம்பியருடன் துயில்வதே வழக்கம். அகவை கடந்த பின்னர் அவன் அகத்தளம் செல்வது மாதமொருமுறையே என்றாயிற்று. அவன் எழுவதற்கு முன்னரே துச்சாதனன் எழுந்து அவனுக்கு அருகே காத்து நின்றிருப்பான். அருகே ஏவலர் நறுமணநீரும் வாய்மணமும் மரவுரிகளுமாக காத்திருப்பார்கள். துச்சாதனனின் முகத்தில் அவன் தன் புன்னகையை காண்பான். அவன் முகத்தை தன் ஆடிப்பாவை என்றே அவன் உணர்வதுண்டு.

கர்ணனுக்கு அவன் அணிவித்த அத்தனை நகைகளும் உரிய இடத்திலேயே சென்றமைந்தன. ஒருமுறைகூட அணியர் மாற்று சொல்லவில்லை. அவன் கர்ணனை முழுதணிக்கோலத்தில் சிலமுறையே நோக்கியிருந்தான். நோக்குகையில்கூட விழியூன்றியதில்லை. அது பிழையென எண்ணுபவன்போல ஒருகணம் நோக்கிவிட்டு திரும்பிக்கொள்வான். பானுமதி அவன் கையைப் பற்றி “நன்கு விழிநட்டு நோக்குங்கள். எவரும் குறைசொல்லப்போவதில்லை. மண்ணில் கதிரோன் எழுந்ததுபோல் பேரழகு கொண்டிருக்கிறார் அங்கர்” என்பாள். அவன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு வேறுபக்கம் நோக்குவான். ஆனால் அவன் அணிகள் அனைத்தையும் உள்ளம் அறிந்திருக்கிறது. அவ்வண்ணம் அவனை விருஷாலிகூட நோக்கியிருப்பாளா?

தலையணிகள், குண்டலங்கள் என கர்ணன் அணிகொண்டபடியே இருந்தான். நோக்கியிருக்கவே அவன் விண்ணிலிருந்து இழிந்த தேவன் என மாறினான். துரியோதனன் எழுந்து விரல்களைக் கோட்டி முறித்தபடி கர்ணனை நோக்கினான். சற்றுமுன் அவன் கண்ட அந்த செம்பொற்கவசம் அந்த அணிகளால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறதா? அணிப்பெட்டியுடன் சகடம் வந்து நின்ற ஒலி கேட்டு அவன் சற்று விழிதிருப்பியதும் அது புதர்களினூடாக வந்து விழுந்த செவ்வொளியாக மாறியது. அதை பார்த்தோமா விழிமயக்கா என அவன் திகைத்து நின்றிருந்தபோது அப்பால் சென்ற வண்டிகளால் ஒளி மறைக்கப்பட்டது. நோக்கின் சரடால் கட்டப்பட்டிருந்த விழிகள் விடுபட்டன. அவன் நீள்மூச்செறிந்தபடி தன் உடலை எளிதாக்கிக்கொண்டான். “இன்னும் சில அணிகள் உள்ளன, சுயோதனரே” என்றார் அணியர். துரியோதனன் தலையசைத்தான்.

சிறிய பவள மணி ஒன்றை எடுத்தபடி அணியர் “ஒப்புநோக்க சிறியவை இவ்வணிகள். பெரும்பாலும் இவற்றை எவரும் நோக்குவதில்லை. ஆகவே எளிய அணியர் இவற்றை உளம் கூராமல் ஒத்திசைவு கூடாமல் அணிவித்துவிடுவதுண்டு. அணியர்களாகிய நாங்கள் இன்னொரு அணியரின் கைத்திறன் நோக்குகையில் முதலில் இதைத்தான் பார்ப்போம்” என்றார். “விண்ணில் தேவர்களிலும் விழிக்கூர் கொண்ட அணியர்கள் இருக்கக் கூடும்” என்றார் இன்னொரு அணியர். முதிய அணியர் புன்னகை செய்து “அணியர்களின் தேவர்கள் அங்கிருப்பார்கள். முழுதணிக்கோலத்தில் எழுந்தருள்பவர்களை வரவேற்பதற்காக அவர்கள் வந்து நின்றிருப்பார்கள்” என்றார். “இங்கே கலை தகைந்து விண்புகுந்து தேவர்களான நம் முன்னோர்கள் அவர்கள்.”

கர்ணனுக்கு வழக்கமாக அணிசெய்பவர்கள் அவர்கள். அவன் களம்பட்ட துயர்தான் அவர்கள் வரும்போது முகங்களில் நிறைந்திருந்தது. வழிதோறும் அழுதமையால் விழிகள் சிவந்து இமைகள் தடித்திருந்தன. முகம் வீங்கி உதடுகள் கருமைகொண்டு நோயுற்றவர்போல் தோன்றினர். முதலில் அணிகளை எடுத்து வைத்தபோது அவர்களின் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் அணிக்கலை வழியாக அவர்கள் பிறிதொருவரானார்கள். அதன் முழுமையை அன்றி பிறிதெதையும் அவர்கள் அப்போது அறியவில்லை. “நாமும் விண்ணேகுவது உறுதி” என்றார் இளைய அணியர். “அணிசெய்வது எவருக்கும் ஆகும். அணிகள் சென்று பொருந்தும் பேரழகு கொண்ட உடலர் அமைவது அரிதினும் அரிது. அங்கர் தேவர்கள் மண்ணில் நிகழ்ந்த தோற்றம் கொண்டவர். ஒவ்வொரு அணியும் அதை யாத்தவர் எண்ணியதென்ன என்பதைக் காட்டுவது அவரில் அமைகையிலேயே.”

“அணியோடு அணிசேர்ந்து ஒற்றை அணியென்றாவதே அணிமுழுமை. ஒவ்வொரு அணியிலும் பிறிதொரு அணி சென்றுசேரும் ஓர் இடம் உள்ளது. ஒவ்வொரு அணியும் பிறிதொன்றுடன் இணைந்து மேலும் பெரிய அணியொன்றை அமைக்கிறது. அமைவதற்குரிய இடம் ஒன்றே. அணிகளின் மாயம் என்னவென்றால் எங்கு அமைந்தாலும் அழகென்றே அவை காட்டும். உகந்த இடத்தில் அமைந்தாலொழிய முழுமைகொள்ளாது. சுயோதனரே, அணி என்பது முழுமைக்கு ஒரு அணுவிடை மட்டும் முன்னரே நின்றுவிட்ட அழகுப்பொருள்” என்றார் அணியர். “அணிமுழுமை என்பது பொருள்களினூடாக பொருளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றைச் சென்று தொடுவது. பொருட்களனைத்தையும் அது பொருளல்லாமல் ஆக்கிவிடுவது. அது இங்கு நிகழும். ஆணழகின் முழுமைகொண்ட உடல். அவருக்கு குறை இன்றி அணிபூட்ட வாய்ப்பு. தெய்வங்களின் தருணம் இது.”

அச்சொற்கள் துரியோதனனை ஆறுதல்படுத்தின. அவனே அதை விந்தையாக உணர்ந்தான். இறுதி ஆழி ஒன்றை எடுத்த அணியர் “தெய்வங்களே” என்றார். பின்னர் கண்களை மூடியபடி கைநீட்டி அதை கைபோனபோக்கில் அணிவித்தார். “என்ன?” என்று துரியோதனன் கேட்டான். “ஓர் அணிகலனை அவ்வாறு கைபோனபடி கண்நோக்காது அணிவிக்கவேண்டும் என்பது நெறி. அதை தெய்வங்கள் ஆற்றவேண்டும். அதுவும் அணிப்பிழை இன்றி அமையவேண்டும்.” அவர் கர்ணனை நோக்கிபடி சிலகணங்கள் விழிநிலைத்தபின் நீள்மூச்செறிந்து “ஆனால் அணிநிறைவு கொண்டது என்றால் அந்த ஆழி எங்கு சென்று அமைந்தாலும் அது உரிய இடமாகவே இருக்கும்” என்றார்.

“பிழையுண்டோ என நோக்குக!” என மூத்த அணியர் இளையோருக்கு ஆணையிட்டார். அவர்கள் பேசாமல் விழிநட்டு நின்றனர். “எஞ்சுவதென்ன?” என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார். “நெட்டிமுறிப்பதற்குள் நோக்குவதே கணக்கு. தெய்வங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால் பின் இக்கலை நம்முடையதல்ல.” அணியர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “ஒன்றுமில்லையா?” என்றார் முதிய அணியர். மூச்சொலியுடன் கலைந்த இளையோன் ஒருவன் “எவரும் முழுதும் நோக்கவில்லை, ஆசிரியரே. ஒன்று நோக்க அதுவே விழிமுன் திகழ்கிறது. இவ்வழகை நோக்கி முடிக்க எவர் விழிக்கும் இயலாது” என்றான். “நான் ஒரு கணையாழியை மட்டுமே நோக்கினேன். அதுகொண்டிருக்கும் அக்குழைவுக்கு அப்பால் இனி இப்புவியில் நான் நோக்கி மகிழ வேறேதுமில்லை.”

“அவ்வண்ணமென்றால் நிறைவுறுக!” என்றார் அணியர். கைகளைச் சேர்த்து நெட்டிமுறித்து “நிறைவுறுக! தெய்வங்கள் இவ்வழகை தான்கொள்க! மூத்தோர் மகிழ்க! தேவர்கள் மகிழ்க! இப்புவியில் அழகென எழுந்த அனைத்தும் மகிழ்க! ஆம் அவ்வாறே ஆகுக!” என்றார். அவர் விரல் எலும்புகளின் ஓசை தெளிவாகக் கேட்டது. கைகளை கால்முட்டில் ஊன்றி மெல்ல எழுந்து “தெய்வங்களே” என்றார். பின்னர் தன் கையை மும்முறை விரித்துக்காட்டி “இது என் முழுமை. இனி இக்கலை என் கைகளுக்கு இல்லை. அறிக தெய்வங்கள்” என்றார். “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று அவர் மாணவர்கள் கூவினர். பின்னர் அவர்கள் அனைவருமே மும்முறை விரல்விரித்து தங்கள் கலையை கையொழிந்தனர்.

கர்ணனை நோக்கி நின்றிருந்த துரியோதனன் நீள்மூச்செறிந்தான். அங்கு படுத்திருப்பவன் அவன் அறிந்த கர்ணன் அல்ல. அவனாக உருக்கரந்து தன்னுடன் உறைந்தவன். அவன் ஆடை என அக்கரவுரு களைந்து மீண்டுவிட்டிருக்கிறான். அவன் அந்த அழகுருவையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். விழிகள் தவித்துத் தவித்து அதன்மேல் அலைந்தன. மின்னும் அணிகள். வைர இமைப்புகள். பவளக்குருதி. மரகதத் தளிர். வைடூரியத் துளிகள். வடித்து பொருத்தி இழைத்து தொகுத்து செதுக்கி அமைத்தவை. மலர்களை தளிர்களை கொடிகளை விழிகளை இறகுகளை கூழாங்கற்ளை நடிப்பவை. ஆனால் அவை இணைந்து மலரோ தளிரோ கொடியோ விழியோ இறகோ கூழாங்கல்லோ அல்லாமலாகிவிட்டிருந்தன.

அவன் உள்ளம் ஆழ்ந்த அமைதி கொண்டிருந்தது. முற்றிலும் துயரிலா நிலை. அதை அவன் நினைவறிந்த நாள் முதல் ஒருபோதும் உணர்ந்ததில்லை. அழகு கொந்தளிக்கச் செய்கிறது. எளிய அழகு உவகையால். பேரழகு துயரால். இறைமையின் அழகு இன்மையையே எஞ்சவிடுகிறது. அவன் உடல் மட்டும் மெய்ப்புகொண்டபடியே இருந்தது. முதிய அணியர் “நாம் முழுதணிக்கோலத்தை பார்ப்பதில்லை, சுயோதனரே. நாம் அணியணியாக பார்த்தவர்கள். நம் உள்ளம் இன்னமும் இவ்வணிகளை தனித்தனியாகவே நோக்குகிறது. ஒன்றுடன் ஒன்று இணைத்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. கணத்திற்கொரு காட்சி சமைத்துக்கொள்கிறோம்” என்றார்.

அணியர் தன் கையிலிருந்த வெண்கல மணியை முழக்கினார். அப்பால் விலகி நின்றிருந்த ஏவலர்கள் உடலசைந்தனர். சுப்ரதர் அங்கிருந்து “பணிநிறைவுற்றதல்லவா?” என்றபடி அருகணைந்தார். இயல்பாக அவர் நோக்கு நின்றிருந்த துரியோதனனையே நாடியது. பின்னர் கீழே தழைந்து கர்ணனை நோக்கியது. சுடர் திடுக்கிடுவதுபோல ஓர் அசைவெழ நிமிர்ந்து பேருரு ஒன்றை நோக்குபவர்போல் விழிதூக்கி “கதிரோன்!” என்று அவர் சொன்னார். கைகளைக் கூப்பியபடி மெல்லிய நடுக்குடன் “துறந்தோன். கடந்தமைந்தோன்” என்றார்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 2

குருக்ஷேத்ரத்தின் தெற்குக்காட்டில் அந்தி அணைந்த பின்னர் சிதைச்சடங்குகள் தொடங்குவதற்கான முரசொலி எழத்தொடங்கியதும் கௌரவப் படைகள் ஒலியடங்கின. குருதிமணம் கொண்ட காற்று மெல்லிய சுழல்களாக கடந்துசென்றது. புண்பட்டவர்களை மருத்துவநிலைகளுக்கு கொண்டு சென்று சேர்த்துவிட்டு திரும்பிச்சென்ற சகடங்களின் ஓசை ஓய்ந்தது. தெற்குக்காடு நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்த சுடலைச்சகடங்களின் ஒலிகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. முரசு முழக்கமும் கொம்புக்கூவலும் இணைந்த ஓசை காற்றில் கிழிந்து பறந்தது. போரின் முதல்நாள் அவ்வொலி எழுந்தபோது அது என்ன என்று பெரும்பாலானவர்களுக்கு புரியவில்லை. அதை உண்டாட்டுக்கான அழைப்பு என்றோ, வேறேதோ ஆணை என்றோ எண்ணிக்கொண்டார்கள். தொடர்ந்து கொம்புகள் ஒலிக்கத் தொடங்கியபோதுதான் அதிலிருந்த வேறுபாடு அவர்களின் செவிகளுக்கு உறைத்தது. தாளமும் சுதியும் இறங்குகதியில் இருந்தன. அது இறப்புச்சடங்குகளுக்குரியது என உணர்ந்ததுமே அனைவரும் அமைதியாயினர்.

தெற்கு எல்லையில் பரவிய அந்த ஓசையின்மை உருகிய மெழுகு இறுகுவதுபோல படைகளை நிலைக்கச் செய்தது. சற்றுநேரத்தில் இருபக்கப் படைகளும் விழிகள் வெறிக்க, உதடுகள் நிலைக்க, கைகள் ஓய அவ்வோசையைக் கேட்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். படைகளை முற்றாகத் தழுவி பரந்து அவர்களின் தலைக்குமேல் எழுந்து நின்றது அவ்வோசை. வேறு எவரை நோக்கியோ எவரோ கூவி அறிவிக்கும் செய்தி. அவர்கள் அனைவரையும் ஆளும் தெய்வமொன்றின் ஓசை. அது ஒரு மாபெரும் கரிய பறவை. அதன் சிறகோசையும் கூவலும். பின்னர் அவர்கள் நடுவே அமர்ந்து சூதன் அதை “விண்ணிலிருந்து எழும் அழைப்பு. எப்போதும் அது ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. குருக்ஷேத்ரம் அதை நம் செவிக்குரியதாக்குகிறது” என்றான். “கேளுங்கள் வீரர்களே, அது நீத்தோருக்கு நாம் அளிக்கும் விடை. நீத்தோர் நம்மிடம் பேசும் சொற்களும் அதில் கலந்துள்ளன. ஒவ்வொரு முரசொலித்துடிப்பின் இடைவெளியிலும். ஒவ்வொரு கொம்புக்கேவலின் நடுவிலும். அதை செவிகூர்க!”

அந்த ஓசை விரைவில் நிலைக்கவேண்டும் என அவர்கள் விழைந்தனர். பின்னர் “போதும்! போதும்! போதும்!” என அகம் தவித்தனர். இதோ இதோ இதோ என எண்ணி காலத்தை எடையென உணர்ந்து சலித்தனர். ஓயாதா என ஏங்கினர். ஓய்க ஓய்க என தலையை பாறையில் அறைந்துகொள்வதுபோல அதன்மேல் மோதினர். இறுதியான கேவலோசையுடன் அது நின்றதும் இறுகிநின்ற தசைகள் தளர நாண் தொய்ந்த பாவைகள் என அமைந்தனர். அது மிகச்சிறு பொழுதே ஒலித்தது என அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். ஆனால் அப்போது ஒரு முழு வாழ்க்கையையே வாழ்ந்து மீண்டிருந்தனர். முழுப் படையும் விடுபட்டு மண்ணிலமைவது பெரும்நுரைப்பரப்பு குமிழியுடைந்து மறைவதுபோல ஒட்டுமொத்தமான அசைவெனத் தெரிந்தது.

முதல்நாள் அதை காவல்மாடம் மீது நின்று நோக்கிக்கொண்டிருந்த பூரிசிரவஸ் அருகே நின்றிருந்த காவலர்தலைவனிடம் “படை என்பது ஓர் உடல் என இப்போதே அறிந்தேன். ஒரு முழுப்படையும் ஒற்றை நீள்மூச்சை விடுவதைக் கண்டேன்” என்றான். காவலர்தலைவன் அவன் அதை தனக்கென்றே சொல்லிக்கொள்கிறான் என உணர்ந்து மறுமொழி உரைக்கவில்லை. அவன் காவல்மாடத்திலிருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோதே படைகள் மீளத்தொடங்கின. அழுத்தி வளைக்கப்பட்ட வில் நிமிர்வதுபோல அந்தத் தொய்வுநிலையிலிருந்து அவர்கள் தங்களை மீட்டுக்கொண்டார்கள். உரத்த குரலில் பேசிச்சிரித்தனர். கூச்சலிட்டனர். சிலர் எழுந்து கைதட்டி பாடி ஆடினர். உணவு பரிமாறுவதற்கான முரசொலி எழுந்ததும் மொத்தப் படையே பெருமுழக்கம் எழுப்பியது. வீரர்கள் அறியாது தங்களுக்கு உகந்தவர்களை நோக்கி செல்ல படைவிரிவு உருமாறியது. அந்த அசைவு ஒரு பறவை சிறகை விரித்தடுக்கிக்கொள்வது போலிருப்பதாக பூரிசிரவஸ் எண்ணினான்.

அவன் புரவியில் படைகள் நடுவே சென்றபோது எங்கும் சிரிப்பும் கொண்டாட்டமுமாக படைப்பெருக்கு கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் ஒவ்வொரு முகமாக நோக்கியபடி சென்றான். களித்துக் கூத்தாடுபவர்கள். கலங்களை எறிந்து பிடிப்பவர்கள். “சிரிப்பின் வழியாக அச்சத்தையும் ஐயத்தையும் துயரையும் அகற்றிவிடமுடியுமா என்ன? பேதைகள்!” என அவன் சொல்லிக்கொண்டான். ஒரு வீரன் வாளை மேலே தூக்கி வீசி அதன் கூர்முனையை வாயால் கவ்வினான். சூழ்ந்திருந்தோர் கூச்சலிட்டனர். “மிகப்பெரிய ஒன்றை நோக்கி அறைகூவுகிறார்கள். அதை எள்ளி நகையாடுகிறார்கள்” என்று பூரிசிரவஸ் சொல்லிக்கொண்டான். “அதை எவ்வகையிலும் சிறிதாக்கிவிட இயலாது என இவர்கள் அறிந்துமிருக்கிறார்கள். இது வெறும் நடிப்பு. இச்சிரிப்பு ஓர் அணித்திரை.” ஆனால் துரியோதனனின் குடிலை சென்றடைந்தபோது அவன் எண்ணம் மாறிவிட்டிருந்தது. “ஆம், சிரிப்பு என்பது உள்ளிருக்கும் நீர்ப்பெருக்கொன்றின் நுரை. அந்த நீர் எதையும் கழுவிக்களைந்துவிடும். எதிலிருந்தும் மீட்டுவிடும்” என்று சொல்லிக்கொண்டான். படையினர் அன்றுநிகழ்ந்த போரையே மறந்துவிட்டிருந்தனர். வலியை, இறப்பை ஆழத்திலும் எண்ணியிராதவர் போலிருந்தனர். அவர்கள் தங்களை அதற்கு முற்றளித்துவிட்டிருந்தனர்.

ஆனால் ஒவ்வொருநாளும் அந்த இடுநிலத்து முரசொலியின் எடையும் குளிரும் ஏறிக்கொண்டே இருந்தது. அதை ஒருமுறையேனும் கனவில் காணாதவர் அங்கில்லை. அணுக்கமானவர்கள் இறக்கநேர்ந்ததும் அது பன்மடங்கு இருள்கொண்டது. புண்பட்டு மருத்துவநிலையில் படுத்திருக்கையில் விண்ணின் எக்காளமாகவே ஒலித்தது. நாட்கள் செல்லச் செல்ல அது விண்ணிலிருந்து முகில்கள் கரும்பாறையென்றாகி அவர்கள்மேல் பொழிவதுபோல இறங்கியது. ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் அவ்வொலியைக் கேட்டு ஓசையடங்கிச் சுருண்டனர். பின்னர் விடுபட்டு கூச்சலுடன் எழுந்தனர். அந்தத் தாளத்தை தங்கள் உணவுக்கலங்களில் எழுப்பினர். வாயால் கொம்போசையை உருவாக்கினர். களியாட்டுக்களில் அவர்கள் மீளமீள இறப்பை நடித்தனர். கள்மயக்கில் ஒருவன் நினைவழிந்தால் அவனை செத்த உடலென வைத்து வாயில் அரிசியிட்டு வெண்கூறை போர்த்தி விறகடுக்கிச் சிதையேற்றி விளையாடினர். அவன் எழுந்து சினந்தபோது அவனை பேயெனக் கருதி அஞ்சுவதாக நடித்து களிக்கூத்திட்டனர்.

ஆனால் சென்ற பதினாறு நாட்களில் இல்லாதபடி அன்று முரசொலி முழங்கி கொம்பொலி தேம்பி அமைந்த பின்னரும் அமைதி நீடித்தது. அன்று படைகள் மிகக்குறுகிவிட்டிருந்தன. அழிந்தவற்றிலிருந்து மீட்கப்பட்ட சிறியபடை ஒன்று குருக்ஷேத்ரத்தின் வடமேற்கு மூலையில் தொகுக்கப்பட்டிருந்தது.  . குருக்ஷேத்ரத்தின் புகையை அள்ளி காற்று அலையலையென விரித்தது. சென்று சுழன்று மீண்ட காற்றில் சுடலைத்தாளம் வலுத்து மீண்டும் தாழ்ந்தது.

குழந்தைபோல எழவிருக்கும் ஓசைக்காக செவிகளை முன்மடித்துக் காத்திருந்த இளைய யானை ஒன்று பொறுமையிழந்து “ர்ராங்?” என்று வினவியது. அதற்கு பிற யானைகள் மறுமொழி சொல்லவில்லை. தன் ஒலியை தானே உரக்கக் கேட்டு திகைப்படைந்து சுற்றிலும் நோக்கியபின் பிழைசெய்துவிட்டோமோ என எண்ணிய அந்த யானை அதை மறைக்கும்பொருட்டு அருகிலிருந்த மூத்த யானையின் பின்பக்கம் தன் கொம்புகளால் விளையாட்டாக குத்தியது. கொட்டிலின் தலைவியான முதிய பிடியானை முரசுத்தோலில் கோல் உரசிச்சென்றதுபோன்ற மெல்லிய ஒலியில் அதை அதட்ட துதிக்கையைச் சுருட்டியபடி பின்னடைந்து தன் முன் போடப்பட்டிருந்த உப்புநீர் தெளித்த வைக்கோலை அள்ளிச் சுருட்டி வாய்க்குள் திணித்து மெல்லத் தொடங்கியது. பிற யானைகள் அதை நோக்கிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தமையால் அதன் அசைவுகள் செயற்கையாக இருந்தன. தலையை மிகையாக ஆட்டி கழுத்துமணியை ஒலிக்கவிட்டது.

தெற்குச் சுடலைக்காட்டை நோக்கி அரசக்கொடி பறக்கும் முதன்மைத்தேர் செல்ல அதைச் சூழ்ந்து வேலும் வில்லுமேந்திய காவலர்களின் புரவிகள் சென்றுகொண்டிருந்தன. அதை வெறித்த விழிகளுடன் கௌரவப் படைவீரர்கள் நோக்கினர். தேர்த்தட்டில் துரியோதனன் நின்றிருக்கக் கண்டும் எவரும் வாழ்த்துரைக்கவில்லை. துரியோதனன் கைகளை மார்பில் கட்டியபடி நிமிர்ந்த தலையுடன் நின்றிருந்தான். தேரின் அசைவுகளுக்கேற்ப அவன் உடல் உலைவுகொள்ளவில்லை. காற்றில் ஒழுகிச்செல்வதுபோல் அவன் தெரிந்தான். வெண்ணிற மேலாடை மட்டும் அணிந்து தலையணியோ கவசங்களோ இன்றி தோன்றினான். எல்லைக்காவல்மாடமொன்றில் எரியத்தொடங்கியிருந்த பந்தவெளிச்சத்தை அவன் கடந்துசென்றபோது அவன் வெட்டுரு கூரிய மூக்கும் இறுக ஒட்டிய உதடுகளும் நிமிர்ந்த முகவாயுமாக அழகிய கருங்கல்சிலை எனத் தெரிந்தது. தலைக்குழல்களும் மீசையும் இமைமயிர்களும்கூட தெளிவாக துலங்கின. அவன் விழிகளில் அனல்துளி தெரிந்தணைவதுபோல தோன்றியது. அவன் நீள்நிழல் இப்பாலிருந்த காவலர்மாடத்தின் பலகைப்பரப்புமேல் விழுந்து சென்றது.

அவன் முன்பு எப்போதையும்விட அழகு கொண்டிருப்பதாக கௌரவ வீரர்கள் எண்ணினர். அவனுருவில் வேறேதோ தெய்வம் களமெழுந்துவிட்டதோ என்ற ஐயத்தை மீண்டும் கொண்டனர். சென்ற சிலநாட்களாகவே அந்த ஐயம் கௌரவப் படைகளில் இருந்தது. அது முதலில் மெல்லிய குரலில் உரையாடல்களில் சொல்லப்பட்டது, பின்னர் அதை சொல்வதை அவர்கள் அஞ்சி தவிர்த்தனர். ஆகவே அவர்களுக்குள் அது வளர்ந்தது. அவர்கள் அவனை கனவுகளில் கண்டனர். காகக்கொடியும் கரிய ஆடையும் அனலெரியும் விழியுமாக அவன் கழுதைமேல் அமர்ந்திருந்தான். அவனைச் சூழ்ந்திருந்த நிலத்தின் உருளைக்கற்களனைத்தும் தலையோடுகள். பற்கள் வெண்கற்களென பரவியிருந்தன. அவன் முன் நிழல்தொகைகள் என தெய்வங்கள் வந்து பணிந்துகொண்டிருந்தன. வானில் ஏழு முனிவர்களும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவன் கடந்துசென்ற பின்னர் அவர்கள் நீள்மூச்செறிந்தனர். அவனுடைய தேர் படையெல்லை கடந்து தென்சுடலைக் காட்டுக்குள் மறைந்ததும் ஒவ்வொருவராக மீண்டும் நீள்மூச்செறிந்தனர்.

 

 

துரியோதனனின் தேர் வந்து நின்றதும் படைவீரர்கள் ஓடிவந்து அவனை சூழ்ந்துகொண்டார்கள். தலைமைக் காவலன் வாழ்த்துரை இன்றி பணிந்து “ஒருக்கங்கள் நிகழ்கின்றன” என்றான். துரியோதனன் தேரிலிருந்து இறங்கி வெற்றுவிழிகளால் அந்தச் சுடலைக்காட்டை சுற்றி நோக்கியபடி நடக்க வீரர்கள் படைக்கலங்கள் ஓசை எழுப்பாமலிருக்க அவற்றை உடலுடன் அழுத்திப்பற்றியபடி உடன் சென்றனர். அரசனுடன் அணுக்கக்காவலர் எழுவர் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள். துரியோதனன் சீரான நடையுடன் செல்ல அவர்களின் நடையும் அறியாது அவ்வண்ணம் மாறிவிட்டிருந்தது. அச்சூழலில் அந்த நடை அச்சமூட்டும் விந்தைத்தன்மையை கொண்டிருந்தது. சுடலைக்காட்டுக்குள் பந்தங்கள் ஏற்றப்பட்டுவிட்டிருந்தன. ஆயினும் விழிதுலங்கும் வானொளியும் இருந்தது. அவர்களின் இரும்புக் குறடொலிகளை காட்டின் செறிவு எதிரொலித்தது.

சுடலைப்பணியாளர் பெரிய கூட்டுச்சிதைகளை ஒருக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவை மரங்களை அடுக்கிக் கட்டப்பட்ட வீடுகள் போலிருந்தன. விறகால் உருவாக்கப்பட்ட படிகளின் மேல் தொற்றி ஏறி மேலே சென்று அங்கே அரக்குப்பலகைகளை வைத்தனர். அடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த சிதைகளின் மேல் நின்றிருந்தவர்கள் கீழிருந்து வீசப்பட்ட விறகுகளைப் பற்றி அதே விசையில் சுழற்றி வைக்க அவை சீராக அடுக்குகொண்டன. வீசுபவர்கள் “இதோ” என மூச்சொலியுடன் சொல்ல “வருக!” என மேலே நின்றவர்கள் சொல்லி அதை பற்றினர். அந்த உரையாடல் அப்பகுதியின் அமைதியில் ஓங்கி ஒலித்தது. துரியோதனன் நின்று ஒரு பெருஞ்சிதையை பார்த்தான். அது நீள்சதுரமாக விறகுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று படிந்து சீராக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. பல குருவிகள் சேர்ந்து கட்டும் பெரிய குருவிக்கூடு போலிருந்தது. பணியின் ஒழுங்கு உள்ளத்தை ஆட்கொண்டிருந்தமையால் அரசன் நோக்கி நிற்பதை அவர்கள் உணரவில்லை. துரியோதனன் மீண்டும் நடந்தான்.

அரக்கும் நெய்யும் குங்கிலியமும் தேவதாருப்பிசினும் இணைந்த மணம் நிறைந்திருந்த சிதையருகே அவன் சென்றதும் அங்கே வீரர்கள் சிலர் அவனைக் கண்டு உடல்மொழி மாறினர். ஆணையிட்டபடி நின்றிருந்த இளைய அமைச்சர் சுப்ரதர் அதைக் கண்டு விழிதிருப்பி அவனைக் கண்டு பதறி வணங்கியபடி ஓடி அருகே வந்தார். அங்கே வரவேற்போ வாழ்த்தோ ஒலிக்கலாகாது என நாவை நினைவு கட்டுப்படுத்த என்ன சொல்வது என தவித்து கைவீசி சிதையை சுட்டிக்காட்டி “இன்னும் சற்றுப்பொழுதில் முடிந்துவிடும்” என்று தணிந்த குரலில் சொன்னார். அவர் குரல் அவருக்கே அயலாக ஒலித்தது. துரியோதனனின் இமைகளில்கூட அசைவு ஏதும் தெரியவில்லை. அவன் சிதையை வெறித்து நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் நோக்கை உளமறிவதை முகம் காட்டவில்லை. சுப்ரதர் தொண்டையைக் கனைத்து “இளவரசருக்கு செய்தி சென்றிருக்கிறது. இளவரசரும் அரசியும் இங்கு அருகே சிறுநகர் சிபிரத்தில்தான் இருக்கிறார்கள்” என்றார்.

“அரசர் இங்கே வந்ததும் இளவரசர் சம்பாபுரிக்குச் செல்வதாக இருந்தார். ஆனால் அந்நாளே அரசி அங்கே வந்துவிட்டார். அவருக்கு தீக்கனவு வந்து வருகுறி சொன்னது என்கிறார்கள். அவர்கள் அங்கிருப்பது நன்றாக ஆயிற்று. உடனே கிளம்பி இங்கு வர இயல்கிறது” என்று சுப்ரதர் தொடர்ந்தார். “சிவதருடன் இளவரசரும் அரசியும் கிளம்பிவிட்டதாக செய்தி வந்தது. அங்கிருந்து அவர்கள் வந்து சேர்வதற்கு இரவுப்பொழுது முழுதும் தேவையாகும்.” துரியோதனன் விழிப்பு கொண்டவனாக “நீர் யார்?” என்றான். சுப்ரதர் ”நான் அங்கநாட்டின் சிற்றமைச்சனாகிய சுப்ரதன். விண்நிறைந்த அமைச்சர் உத்தானகரின் முதல் மைந்தன்” என்றார். துரியோதனன் அதை கேளாதவன்போல தலையசைத்தான். பின்னர் “ஹரிதர் வருகிறாரா?” என்றான். “இல்லை, அரசே. அவரே இப்போது சம்பாபுரியை ஆள்கிறார். சிவதருடன் அரசியும் இளவரசரும் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றார். துரியோதனன் தலையசைத்தான். சிதையொருங்குவதை கைகளை நெஞ்சில் கட்டியபடி நோக்கி நின்றிருந்தான்.

அந்தத் தருணத்தின் இறுக்கம் சுப்ரதரை பதற்றம் கொள்ளச் செய்தது. அதை வெல்லும் பொருட்டு மீண்டும் பேசினார். “அறுசுவை அன்னங்களும் ஏழுவகை நறுமணங்களும் எட்டுவகை மங்கலங்களும் ஒன்பது அருமணிகளும் பத்துவகை மலர்களும் பன்னிருவகை விறகுகளும் பேரரசர்களின் சிதையில் வைக்கப்படவேண்டும் என்பது மரபு. நூல்களிலிருந்து ஆய்ந்து தேர்ந்து அனைத்தும் வந்தாகவேண்டும் என சிதையொருக்குபவர்களிடம் ஆணையிட்டேன். அவற்றில் பெரும்பாலானவை வந்துவிட்டன. எஞ்சியவை வந்துகொண்டிருக்கின்றன” என்றார். துரியோதனன் சிதையை இமையசையாது நோக்கியபடி நின்றதைக் கண்டபோது அவனை அங்கிருந்து அகற்றிக் கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. அதில் மானுடருக்கில்லாத ஓர் இயல்பு இருந்தது. மானுடரால் விளங்கிக்கொள்ள முடியாத எவ்வுணர்வும் அச்சமூட்டுவதே.

வெறுமனே பேசுவதற்காகவே அவர் தொடர்ந்து பேசினார். “விஷ்ணுகிராந்தி, அருகு, முயல்செவி, திருதாளி, செறுளை, நிலப்பனை, கைதோன்றி, பூவாம்குறுந்தல், மூக்குற்றி, உழிஞை என பத்து மலர்களை சொல்கிறார்கள். அவற்றை இவ்வேளையில் எங்கே தேடுவது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் சிதைப்பணியாளன் கீர்த்திமான் அவற்றை வேதியர் சிலர் பறித்து நிழலில் உலரச்செய்து நீற்றில் இட்டு பாளையில் பொதிந்து பாதுகாத்து வைத்திருப்பதுண்டு என்றான். உடனே சென்று அவற்றை வாங்கிவரும்படி ஆணையிட்டேன். ஏழுபேர் சென்றிருக்கிறார்கள்” என்றார். “ஒன்பது அருமணிகளும் இங்கேயே இருந்தன. பன்னிரு விறகுகளும் இக்காட்டிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டுவிட்டன.” நெடுநேரமாக அவர் அங்கே பேசாமலேயே இருந்தார். பேசாதபோது சொற்கள் துளித்துளியாகத் தேங்கி அகம் எடைகொண்டுவிடுகிறது. அது சிறுநீர் கழிப்பதுபோலிருப்பதாக எண்ணி உளம் விலக்கிக்கொண்டார்.

அந்தப் பேச்சு விரிய விரிய அச்சூழல் அவருக்களித்த அனைத்து இறுக்கங்களிலிருந்தும் அவரை விடுவித்தது. தன் எண்ணங்கள் வெளியே சொற்களென வந்தபோது ஒழுங்கும் பொருளும் கொண்டிருந்ததை கண்டார். “எட்டு மங்கலங்கள் இடத்துக்கு இடம் வேறுபடுவன. அரண்மனை மங்கலங்கள் வேறு கான்மங்கலங்கள் வேறு. சுடலை மங்கலம் ஒன்று இருக்க இயலுமா? சுடலைக்கு ஏது மங்கலம்? ஆயினும் மூதாதையர் எங்கும் இறைவனை கண்டவர்கள். அனைத்துமங்கலனாகிய இறை இல்லாத இடமில்லை எனத் தோன்றியது. ஆகவே மூத்த சுடலைப்பணியாளரை வரவழைத்து உசாவினேன். சிதைமங்கலங்கள் என எட்டு இருப்பது இப்போதுதான் தெரிந்தது. பேரரசர்களுக்கு மட்டுமே அவை வைக்கப்படுகின்றன” என்றார். “ருத்ரவிழிக்காய், சிதைச்சாம்பல், எருக்கமலர், புலித்தோல், மான்கொம்பு, மழு, உடுக்கை, திருவோட்டில் நன்னீர் என எட்டு என்பதை அறிந்தேன். அவை ஒருங்கிவிட்டன.”

துரியோதனன் திரும்பி “அவர் உடல் எங்குள்ளது?” என்றான். அந்த நேரடி வினாவால் திகைத்த சுப்ரதர் “இங்கே… ஆனால் இங்கே இல்லை. அங்கே தெற்குமுனையில்… அங்கே சில சடங்குகள் எஞ்சியிருக்கின்றன” என்று பதறினார். “நான் அங்கே செல்லவேண்டும்” என்று துரியோதனன் சொன்னான். குரல் தணித்து, உடல் வளைத்து “அரசே, அங்கே மேலும் சில சடங்குகள் உள்ளன. அவை நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன” என்று சுப்ரதர் சொன்னார். “பொதுவாக களம்பட்டவர்களை நீராட்டுவதும் புத்தாடை அணிவிப்பதும் வழக்கமில்லை. கவசங்களையும் படைக்கலங்களையும் மட்டுமே கழற்றுவார்கள். அணிகளின்றி படைக்கோலத்திலேயே அவர்கள் விண்ணேகுவார்கள். பேரரசர்களுக்கு மட்டுமே அணியாடைகளுடன் அரசகோலத்தில் சிதையேறும் முறை கடைபிடிக்கப்படுகிறது.” துரியோதனன் ”எங்கே?” என்றான். “வருக, காட்டுகிறேன்!” என்று சுப்ரதர் முன்னால் சென்றார்.

செல்லும்போதே “இவ்வண்ணம் முன்னரே அரசர் வந்து நோக்கும் முறைமை உண்டா எனத் தெரியவில்லை. வாழ்விலும் இறப்பிலும் அரசர்கள் முறைமைகளுக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள். ஓர் அரசர் பிறிதொருவரை சந்திப்பது எந்நிலையிலும் ஓர் அரசநிகழ்வு. நெறிநின்று இயற்றப்படவேண்டியது” என்றார். துரியோதனன் ஒன்றும் சொல்லாமல் நடக்க “இங்கே மூத்த அமைச்சர்கள் என எவருமில்லை. நான் மட்டுமே உள்ளேன். எனக்கு இத்தகைய தருணம் இதுவே முதல்முறை” என்றார். அதை கேளாதவனாக துரியோதனன் “அங்கா?” என கைசுட்டிக் காட்டினான். அங்கே குறுங்காட்டின் புதர்களுக்கு அப்பால் பந்தங்களின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. புதர்களின் முட்கள் அந்தச் செவ்வொளியில் புதைந்தவைபோல் கூர்கொண்டு தெரிந்தன. “ஆம், அங்குதான்” என்றார் சுப்ரதர். “ஆனால் அங்கே தாங்கள் செல்ல முறைமை உண்டா எனத் தெரியவில்லை. நான் வேண்டுமென்றால் உசாவிவிட்டுச் சொல்கிறேன். அப்பால் அஸ்தினபுரியின் சிற்றமைச்சர் விகிர்தர் இருக்கிறார்.”

அவர் சொற்களை செவிகொள்ளாமல் கனவிலென துரியோதனன் நடக்க அவர் பதறிய கால்களுடன் உடன் சென்றார். திரும்பி ஏவலனிடம் அரசர் அங்கே செல்வதை முன்னரே சென்று சொல்லும்படி கையசைவால் ஆணையிட்டார். ஒருங்கிக்கொண்டிருந்த சிதைகள் நடுவே சென்ற ஒற்றையடிப்பாதையில் துரியோதனன் நடந்தான். அத்திரிகளும் கழுதைகளும் சகடங்கள் ஒலிக்க மரக்கட்டை போட்டு உருவாக்கப்பட்ட பாதைகளினூடாக விறகுக்கட்டுகளைச் சுமந்து வந்துகொண்டிருந்தன. அப்பால் பெரிய பாதையில் வண்டிகளில் விறகும் அரக்குக்கட்டிகளும் வந்து இறங்கின. பணியாட்கள் எவரும் ஓசையெழுப்பவில்லை. ஆகவே அவர்களின் உடலசைவுகள் நிழலசைவுகளுடன் கலந்துவிட்டிருந்தன. அணுகும்போது அவர்களின் மூச்சுகளும் விலங்குகளின் இளைப்பாறல் ஓசைகளும் கலந்தொலித்தன. கொய்தெடுக்கப்பட்ட தலைகளை பனையோலைகளில் கட்டி கொண்டுவருவதுபோல அரக்குப்பொதிகள் உளமயக்கு அளித்தன.

கால்தயங்கி துரியோதனன் நின்றான். அவன் மூச்சு இறுகுவதை உடலசைவாகவே காணமுடிந்தது. சுப்ரதர் “இங்குதான்…” என்றபின் அவன் நின்றுவிட்டதை அறிந்து தானும் நின்றார். அவன் அங்கேதான் நின்றான், ஆனால் பின்திரும்பிவிட்டவன்போல் உடலில் ஓரு நுண்ணசைவு வெளிப்பட்டது. ”அரசே” என்றார் சுப்ரதர். அவன் அதை கேட்கவில்லை. அவர் “நான் சென்று பார்க்கிறேன். அணிசெய்யும் சடங்குகள் முழுமையடையவில்லை என்றால்…” என்றார். “தாங்கள் இப்போது சென்று பிறகு வரலாம். நான் செய்தியை அறிவிக்கிறேன்.” ஆனால் துரியோதனன் மீண்டு அவரை பொருட்படுத்தாமல் முன்னால் சென்றான். “தாங்கள் சற்றே ஓய்வெடுத்தபின் வருவதற்குக்கூட பொழுதுள்ளது” என்றபடி சுப்ரதர் பின்னால் நடந்தார்.

குறுங்காட்டுக்குள் புதர்களை வெட்டி உருவாக்கப்பட்ட நீள்வடிவ முற்றத்தில் தரையில் மரவுரிமேல் வெண்பட்டு விரிக்கப்பட்டு அதில் கர்ணனின் உடல் படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்தது. சுடலைப்பணியாளர் அவன் உடலை நறுமண நீரால் கழுவி அணிசெய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவன் உடலில் பாய்ந்திருந்த அம்புகளைப் பிடுங்கி புண்களில் கஸ்தூரியும் கோரோசனையும் புனுகும் அரக்குடன் கலந்த பிசின் வைத்து மூடி வெண்பட்டுநாடாவால் கட்டி அதன்மேல் ஆடைகளை அணிவித்திருந்தனர். இருவர் இடையில் நீள்கச்சென சுற்றப்பட்ட பொன்னூல் பின்னிய வெண்பட்டாடையின் முனைகளைப் பிடித்து அமைத்து பொன்னூசிகளைக் கொண்டு தைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் கைத்தொடுகைக்கு அசைந்த அவன் உடலில் உயிர் இருப்பதுபோலத் தோன்றியது.

துரியோதனன் அவன் முகத்தை கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டு மெல்ல அருகணைந்தான். அவன் அருகே சென்றதும் சூழ அமர்ந்திருந்த அனைவரும் எழுந்தனர். நின்றிருந்தவர்களும் விலகினர். துரியோதனன் கர்ணனுடன் தனியாக என நின்றிருந்தான். பெரும்பாலும் கர்ணனுடன் தனித்திருக்கையில் அவன் உரையாடுவதில்லை. கர்ணன் மீசையை சுட்டுவிரலால் நீவி முறுக்கியபடி உடல்சரித்து கால்களை நீட்டி விழிசாய்த்து நிலம்நோக்கி அமர்ந்திருப்பான். கைகளை மார்பில் கட்டியபடி நேர்முன்னால் நோக்கியபடி அவன் சீர்நிலை கொண்ட உடலுடன் அமர்ந்திருப்பான். துச்சாதனன் அவர்களின் அமைதியை அறிவான். உள்ளே வந்ததும் தாழ்ந்த குரலில் “மூத்தவரே” என்பான். இருவரும் ஒரே கணம் இடம் மீள்வார்கள். “ஆம்” என்று துரியோதனன் சொல்வான். பின்னர் பேசத்தொடங்கும்போது இருவரும் ஒன்றையே எண்ணிக்கொண்டிருந்ததை அவன் உணர்வதுண்டு. சொல்லில்லா வெளியொன்றில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டதைப்போல.

காற்றில் ஒளி அசைய கர்ணனின் முகம் உயிர்கொண்டு ஏதோ சொல்லெழுவதுபோல் உளம்திடுக்கிடச் செய்தது. விழிகள் மூடியிருந்தன என்றாலும் சற்றே விலகி வெண்பற்களின் கீழ்விளிம்புநிரையைக் காட்டிய உதடுகளில் புன்னகை இருப்பதாகத் தெரிந்தது. இறந்தவர்களின் உடல்களிலிருந்து உடனடியாக வெளியேறி உடலை வெறும் ஊன்பொதியாக மாற்றும் ஒன்று அவனிடம் தங்கிவிட்டதுபோலத் தோன்றியது. அவன் இறந்த பின்னர் நாவிதர் அவன் முகத்தை மழித்திருந்தனர். பச்சைப்பாசி படர்ந்த கருங்கல் சிலை எனத் தெரிந்தன அவன் கன்னங்கள். பெருமல்லர்களுக்குரிய உறுதியான கழுத்திலும் விரிந்தகன்ற தோள்களிலும் வேர்நரம்பு கிளைவிரித்து இறங்கிய கைகளிலும் உயிரின் மிளிர்வு இருந்தது.

துரியோதனனால் விழிகளை விலக்க இயலவில்லை. என்ன கருமை என்னும் எண்ணம் எழுந்தது. மணிக்கருமை என அவனைப்பற்றி பாவலர் பாடுவதுண்டு. இருட்கனி என்றார் ஒரு தென்னகப் பாணர். அக்கருமையை அவன் எப்போதும் நோக்கி வியந்தது உண்டு. ஆனால் அப்போது மேலும் காரொளி கொண்டுவிட்டதுபோலிருந்தது அவன் உடல். கடுவெளியெங்கும் அணுவிடை விடாது நிறைந்திருக்கும் இருளின் வண்ணம் முழுத்துச் சொட்டிய துளி. இருள்வேழத்தின் விழி. அவன் சூதர்களின் சொற்களை தன்னுள் இருந்தென கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். கர்ணன் சம்பாபுரியின் அரண்மனையில் அமர்ந்திருந்தான். “ஆரா அழகென்பது அமைந்த நீளுடல். அள்ளி வழங்கி வேள்விக் கனல்கொண்ட விரி கைகள்!” அவன் முன் அமர்ந்து பாணன் பாடிக்கொண்டிருந்தான். “பொன்னொளிர் நெஞ்சே உன் கவசமென்றாகியது” அவன் மெல்லிய விதிர்ப்பை உணர்ந்தான். கர்ணனின் மார்பில் அவன் அனல்பரப்பென சுடர்கொண்டிருந்த பொற்கவசத்தைக் கண்டான்.

வெண்முரசு விவாதங்கள்