மாதம்: ஏப்ரல் 2019

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 21

பாண்டவப் படைமுகப்பில், எங்கிருந்தோ என ஒழுகிவந்து தழுவிக் கடந்துசென்ற காலைக்குளிர்காற்றில் கொடிகள் மட்டுமே படபடக்கும் ஓசை நிறைந்திருந்த வெளிக்குக் கீழ் மணியொலிகள் எழாத தேர்நிரையின் முகப்பில் அர்ஜுனனின் தேர் நின்றிருந்தது. இளைய யாதவர் கடிவாளங்களை தளரப்பற்றி, தலையில் சூடிய பீலி மெல்ல நலுங்க, வண்ணம் கொள்ளாத மஞ்சள் ஆடையுடன் அமர்ந்திருந்தார். அர்ஜுனன் காண்டீபத்தை தோழன் என அருகே நிறுத்தி தொடையில் கைவைத்து எதிர்த்திசை நோக்கி விழி நாட்டி காத்து நின்றிருந்தான்.

கருக்கிருட்டோ என ஐயம் எழும் அளவிற்கு வானும் மண்ணும் இருள் மூடியிருந்தன. மிக அப்பால் குருக்ஷேத்ரத்தின் குறுங்காடுகளில் இருந்து பறவைகளின் ஒலிகள் செவி கூர்ந்தால் மட்டும் மெல்லிய ஒலித்தீற்றல்களாக கேட்கும் அளவுக்கு எழுந்துகொண்டிருந்தன. அச்சில நாட்களுக்குள் பறவைகள் மானுடர் பெருகிச் செறிந்திருந்த அவ்வெளியை முற்றிலும் ஒழிந்து அப்பால் செல்ல பயின்றுவிட்டிருந்தன. மாறாக ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் முற்றிலும் புதிய பறவைகள் வேறெங்கிருந்தோ வந்து குருக்ஷேத்ரத்தில் இறங்கின. போர்முடிவதற்காக அவை காத்திருப்பதுபோல் தோன்றின. முதல்நாள் போர் முடிந்தபின்னர் ஓரிரு பறவைகள் வந்தன. பின்னர் நாள்தோறும் அவை பெருகின. அவற்றை முன்னர் கண்டதே இல்லை என்றனர் கணியர்.

இருளுக்குள் இருந்து அம்புகள் என வந்திறங்கியபோது அம்புகளை எண்ணி எச்சரிக்கையை பயின்றிருந்த படைவீரர்களின் உடல்கள் நடுங்கி ஒழிந்தன. அவை மானுடரை பொருட்டெனக் கருதவில்லை. அவர்களின் தூக்கிய வேல்முனைக்கூர்களில் கூட அமர்ந்து எழுந்தன. கால்கள் நடுவே மண்ணிலிறங்கின. அவற்றின் கண்கள் வஞ்சம்கொண்ட மலைத்தெய்வங்கள்போல சிவந்து அனல்கொண்டிருந்தன. கூரிய சிறு அலகுகளில் இருந்து மெல்லிய குரலில் ஒரு சொல் எழுந்துகொண்டே இருந்தது. பின்னர் ஒரு வீரன் கனவில் அச்சொல்லை கேட்டான். அவை “ரக்தஹ!” என சொல்லிக்கொண்டிருந்தன.

குருதியின் அன்னையான மகாரக்தையின் படைத்திரள்கள் அவை என்றனர் சூதர். எட்டு தலைகளும் பதினாறு கைகளும் கொண்டவள். எட்டு வாய்களிலிருந்தும் நீள்நாக்குகள் எழுந்தவள். முப்புரிவேலும், உடுக்கையும், வாளும், கேடயமும், பாசமும், அங்குசமும், மண்டைக்கொப்பரையும், மின்படையும், வில்லும், அம்பும், உழலைத்தடியும், படையாழியும், கதையும், சங்கும், மானும், மழுவும் கொண்ட கைகள் விரித்து அனல்விழிகள் துறித்து வருபவள். செந்நிற அலைபோல் ஆடைகள் உலைய குருதிவிடாய்கொண்ட ஓநாய் மேல் ஊர்பவள். போர்க்களங்களில் எழுபவள். நீரே அனலென்று ஆனவள். அனல் நீரென ஒழுகுபவள். விண்ணவர்க்கு இனிய கொழுங்குருதிப் பலிகளை கொண்டுசெல்பவள். மண்ணுக்கு அடியில் வாழும் தெய்வங்களுக்கு நிணமொழுகு உடல்களை அளிப்பவள்.

தசைப்பரப்பென்றாகி பல்லாயிரம் கோடி நுண்ணுயிரிகளை பிறப்பித்த குருக்ஷேத்ர மண்ணில் இறங்கி அச்சிறுபறவைகள் நுண்சொற்களில் பேசியபடி கொண்டை சிலுப்பி வால் பிரித்தடுக்கி சிறுகால்களால் நடந்து சட்டென்று எழுந்தமைந்து ஓயாது கொத்திப்பொறுக்கி உண்டு உடல்பெருக்கின. இருளில் சிறகடித்து சென்று மறைந்தன. அவற்றின் மூதாதையர் முன்பு அங்கு அவ்வண்ணம் வந்து குருதியில் உயிர்கொண்ட நுண்ணுயிர்த் திரளை உண்டு மீண்டதாக அவற்றின் நினைவுகள் கூறின. தங்கள் தலைமுறைச் சங்கிலியில் பிறிதொரு காலத்தில் அங்கு மீண்டும் வருவதற்காக அவை அந்நினைவை சேர்த்து புதைத்து வைத்துக்கொண்டன.

பேரழகு என்னும் சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் தன் உள்ளம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். நேற்று முதல் அச்சொல் நாவிலும் சித்தத்திலும் இருந்தது. அதே சொல் யுதிஷ்டிரனை இரவெல்லாம் அலைக்கழித்துக்கொண்டிருந்தது. பாண்டவ ஐவரும் நேற்று இரவு துயில்கொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒருவேளை பீமன் துயின்றிருக்கலாம். இவையனைத்துக்கும் அப்பாலிருப்பவர் அவர். இந்தக் கொந்தளிப்புக்கு என்ன பொருள்? கடல்மேல் எழுந்த நிலவென எங்கள் சித்தம்மீது தோன்றியது என்ன?

மிகத் தொலைவில் ஒரு பறவையின் சிறகடிப்பை அவன் கண்டான். பின்னர் அது ஒரு கொடி என தெளிந்தான். யானைச்சங்கிலி பொறிக்கப்பட்ட அங்கநாட்டுக் கொடி. அது அணுகி வரும் வழியெங்கும் கௌரவப் படைகள் அலைகொண்டு பிரிந்தன. வாழ்த்தொலிகள் ஊமைமுழக்கம் என கேட்டன. பந்தங்களின் ஒளி அத்தனை உயரத்துக்கு சென்றுசேரவில்லை. எனில் எப்படி அதை அவன் காண்கிறான்? அத்தனை தொலைவிலும் அந்தத் தேரை எவ்வண்ணம் அறிகிறது விழி? அவன் நெடுங்காலமாக அங்கு நின்று அதை நோக்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் உணர்ந்தான்.

புதர்களிடையே இருந்து வேங்கை மெல்ல மெல்ல காலெடுத்துவைத்து அணுகுவதுபோல ஓசையின்றி அது வந்தது. காட்டில் இருட்டுக்குள் புலியைப் பார்த்தபின் அதன் பொன்வண்ணமும் தெளியத் தொடங்குவதுபோல. புலியின் விழிகள் என அவனும் தேர்ப்பாகனும் தெரிந்தார்கள். அவன் பொற்கவசம் அணிந்திருந்தான். சற்றே திரும்பியபோது கவசம் அனலென எரிந்தது. இரு விண்மீன்கள் என காதில் குண்டலங்கள் மின்னின. அர்ஜுனன் நோக்கிக்கொண்டே நின்றான். சூதர்கள் பாடும் கவசமும் குண்டலங்களும்தானா அவை? சூரியனால் தன் மைந்தனுக்கு அளிக்கப்பட்டவை. மானுடரின் அம்புகள் அக்கவசத்தை அணுகமுடியாது. மானுட வாள் அவன் கழுத்தை நெருங்காது. அது மெய்தான் போலும். சூரியன் அளித்த கவசமும் குண்டலமும்தான் அது. இல்லையேல் அந்தக் கருக்கிருளில் அவற்றுக்கு மட்டும் எங்கிருந்து கிடைக்கிறது ஒளி?

கர்ணனை வாழ்த்தி எழும் குரல்கள் பெருகிக்கொண்டே இருந்தன. அவன் தேர் வந்து படைமுகப்பில் நின்றது. அதைச் சூழ்ந்து விருஷசேனனும் திவிபதனும் சத்ருஞ்சயனும் பிரசேனனும் சுஷேணனும் சுதமனும் தேர்களில் அரைவட்டமென அணிவகுத்தனர். அவர்களும் கர்ணனைப்போலவே அணிகளும் கவசங்களும் அணிந்து அவனே ஆடிப்பாவைகள் என பெருகியதுபோலத் தெரிந்தனர். அவர்கள் முகங்களின் உணர்வுகளும் ஒன்றுபோலவே இருந்தன.

கர்ணன் படைமுகப்பில் நின்று ஒருகணம் பாண்டவ விரிவை நோக்கினான். எவரையும் குறிப்பாக அவன் விழிகள் தொடவில்லை. பின்னர் அவன் இமைகள் மெல்ல சரிந்தன. ஊழ்கத்திலென அவன் அமர்ந்திருந்தான். போர்க்களத்தில் அப்போது புலரிமுரசுக்கென காத்துநின்றிருந்த அனைவரும் உடலை வெவ்வேறு நிலைகளில் தளர்த்தி நின்றனர். தோள்கள் குழைந்திருந்தன. ஒற்றைக்கால் மேலெழுந்திருந்தது. கைகள் தழைந்திருந்தன. அவன் மட்டும் ஆலயக்கருவறையின் சூரியன்சிலை என முற்றிலும் நிகர்நிலைகொண்ட உடலுடன் தேரில் நின்றிருந்தான்.

கர்ணனின் காலடிகளிலிருந்து அர்ஜுனனின் பார்வை மேலெழுந்தது. ஐந்து கால்விரல்களிலும் கணையாழிகள். அருமணிகள் பதித்த கழல்கள், முழங்கால் காப்புகள், தொடைச்செறிகள், தோள்வளைகள், கச்சை, சல்லடம், ஒன்றன்மேல் ஒன்றென அமைந்த ஆரங்கள். ஒளிகொண்ட கவசம், மாந்தளிர்நிறத் தோளிலைகள், புயவளைகள், முழங்கைக்காப்புகள், கங்கணங்கள், விரலாழிகள். ஒளிரும் செம்மணிக் குண்டலங்கள் அவன் முகத்தை இருசுடர்கள் என ஏந்தியிருந்தன. தலைக்கவசத்தில் எழுந்த செம்பருந்தின் இறகு தழலென நெளிந்தது. தழைப்பது தழல். அழகே அழல். அச்சொற்கள் ஒன்றின் வெவ்வேறு ஒலிகள்.

எத்தனை பேரழகு! இச்சொல்லை சொல்லிச் சொல்லி என் இவ்விரவு ஓய்ந்தது. இந்நாள் எழுகிறது. இத்தருணத்தில் இக்களத்தில் இவன் கையால் உயிர்விடுவேன் எனில் அதுவும் ஒரு பேறே. அவ்வெண்ணம் எழுந்ததுமே அவன் திடுக்கிட்டான். தன்னில் ஒலித்ததா அது? அவ்வெண்ணம் தன்னுள் இருந்ததா என்ன? வெறுப்பினூடாக ஒருவனை வழிபடக்கூடுமா என்ன? தெய்வமென, ஆசிரியர் என, தோழர் என இத்தேர்முனையில் கடிவாளம்பற்றி அமர்ந்திருக்கும் இவரை பெருவிருப்பின் அடியில் ஒரு துளி வெறுப்பாக அறிந்திருக்கிறேன். வெறுப்பின் அலைகளுக்கடியில் கூர்கொண்டமைந்த அன்பென இவனிடம் நான் உணர்ந்தேனா என்ன?

இந்த முழுதுரு. என்றென்றும் என் கனவுவிழைவு என் மூத்தவரின் பெருந்தோள்களை அடைதல். அடைந்தெழுந்த நான் இவன். என் மூத்தவரின் அறம் திகழும் நெஞ்சு. என் இளையோரின் அன்பு நிறைந்த கைகள். விழிகளால் தொட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன். எண்ணங்களால் தழுவிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஒருபோதும் அணுகித் தொட்டதில்லை. கர்ணனை எப்போதேனும் தொட்டிருக்கிறோமா என்று அர்ஜுனன் எண்ணிக்கொண்டான். ஒருமுறையும் தொட்டதில்லை என்று நினைவுக்கு வந்தது. ஒருமுறைகூடவா என்று திகைப்புடன் திரும்பிப் பார்த்தான். தொட்டதாகவும் தோன்றியது, இல்லை என உள்ளம் மறுத்தது.

முதல்முறையாக கர்ணனை எப்போது பார்த்தோம் என்று அவன் உள்ளம் துழாவியது. எப்போதுமே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அவனையறியாமல் சித்தம் இருந்த கணமே இல்லை. மீண்டும் மீண்டும் அவன் தன் இளமை நினைவுகளை எடுத்து எடுத்து பார்த்தான். கைக்குழவியாக இருக்கையில் கர்ணன் உடனிருந்ததாகவே உள்ளம் கூறியது. பின்னர் சிறு அதிர்ச்சியுடன் அவன் உணர்ந்தான். தன்னை தான் ஆடியில் பார்த்ததையே கர்ணனை பார்த்தது என உள்ளம் பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது. அவன் உடலில் விந்தையானதோர் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. நரம்புகளினூடாக இசை ஒன்று அதிர்ந்து செல்வதுபோல. பற்கள் கூசி விழி நீர் கசிந்தன. காண்டீபத்தை சற்றே தாழ்த்தி தலைகுனிந்து கண்களை மூடி திறந்தான்.

முதிரா இளமையில். அல்லது பிறிதெப்போதோ. எங்கு அவனை முதலில் பார்த்தேன்? படைக்கலப் பயிற்சிநிலையத்திற்கு கிருபர் முன் அவன் வந்து நின்றபோதா? பின்னர் துரோணரின் படைக்கலநிலையில் அவன் வந்தபோது பிறிதொருவனாக ஆகிவிட்டிருந்தான். அப்போது எரிச்சலுடனும் எழும் சினத்துடனும் எப்போதுமிருக்கும் ஆற்றாமையுடனும் அவன் கர்ணனை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

நெடுநாட்களுக்குப் பின்னரே அந்த உணர்வுகள் ஏன் என்று எண்ணி எண்ணி தெளிவடைந்தான். தன்னை பிறிதொரு வடிவில் பார்த்த திகைப்பு, மறுகணம் அது தானல்ல என்றுணர்ந்த அதிர்ச்சி. அதன் பின் தன்னைவிட ஆற்றலும் அழகும் கொண்ட தனது வடிவம் என்னும் ஆற்றாமை. அது அளித்த பதற்றம். அந்தச் சீற்றத்தை அவன் புரிந்துகொண்டதேயில்லை. ஏனென்றால் அதை நேருக்குநேர் நோக்கியதில்லை. பின்னர் அச்சீற்றமே என்றுமென நிலைகொண்டது. ஆனால் அதற்கப்பால் ஒன்றுள்ளது. அதற்கும் அப்பால். அத்தனை நுண்ணிய தேடலும் சென்றடையாத ஒன்று என்றால் அது இருண்டது, மிகமிக ஆழத்தில் உறைவது, ஒளியே படாதது. ஒளிபடாதவை அழுகிவிடுகின்றன. நாற்றம் கொள்கின்றன. நஞ்சாகின்றன. அங்கு வாழ்கின்றன இருளை ஆளும் தெய்வங்கள்.

கர்ணன் தன்னை நோக்கவேயில்லை என்று கண்டான். அது உளமயக்கு அல்ல, மெய்யாகவே முதற்கணத்திற்குப் பின் கர்ணன் அவனை நோக்கவில்லை. ஆனால் அவன் தன் அகவிழிகளால் கர்ணனின் தோளையும் நெஞ்சையும் தொடாத நாளொன்று இருந்ததில்லை. நேர்நோக்குகையில் வெறுமனே விழிமலைத்து அகன்று நின்றிருப்பான். ஆனால் ஒருமுறைகூட அருகணைந்ததில்லை. ஒரு சொல்கூட உரையாடியதில்லை. ஒருமுறை வெறுமனே அவன் உடலை தொட்டிருந்தால்கூட இவையனைத்தும் அன்றே முடிந்திருக்கும்.

எவர் சொல்வது அதை? எவரோ அருகே நின்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். மீளமீள, விந்தையான ஓர் வஞ்சத்துடன். விளையாட்டாக தீண்டியிருக்கலாம். நீர் விளையாடுகையில். அம்பு பயில்கையில். எங்கேனும் அவன் உடல் மெலிதாக என் மேல் பட்டிருந்தால் அக்கணமே திரும்பி அவன் காலடி நோக்கி சரிந்திருப்பேன். என்னை தன் கரங்களால் அள்ளி எடுத்து அவன் நெஞ்சோடு சேர்த்திருந்தால் அதன் பின் ஒருதுளியும் எஞ்சாமல் அவனடியில் விழுந்திருப்பேன். அர்ஜுனன் கூச்சமும் சினமும் கொண்டு அச்சொற்களை தன்னிடமிருந்து அகற்றுபவன்போல் தலையை அசைத்தான். நோக்கை விலக்கிக்கொண்டான்.

பின்னர் நெடுந்தொலைவிலிருந்து கேட்கும் குரல்போல பிறிதொன்று அவன் உள்ளில் எழுந்தது. அவனிலிருந்து என்னை விலக்கிக்கொள்வது எது? ஒருகணம்கூட, ஒரு சொல்கூட, அவனைப்பற்றி உயர்ந்ததென எதையும் இளைய யாதவர் சொன்னதில்லை. அவனுடைய பேரழகைப் பற்றி ஒருமுறை அவன் சொன்னபோது ‘ஆம் அழகன். அழகென்பது ஓர் உலகியல் நிகழ்வு. பொருட்களில் எழும் பொருள் கடந்த ஒன்றை பொருளென்றே நாம் மயங்குவதற்குப் பெயர் அழகு’ என்று கூறி அகன்றார். விலக்கும் இரு முனைகள். அம்முனையில் கர்ணன், இம்முனையில் யாதவர். நான் இவரை நோக்கி வந்தது அவன் மீது கொண்ட விலக்கத்தால்தான். அல்லது இவர்மேல்கொண்ட அணுக்கம் அவனை விலக்கியதா? ஐயமில்லை, அவனை நோக்கி சென்றிருந்தால் இவரை முற்றிழந்திருப்பேன்.

இது என்ன? இவ்வுலகு அவன். கடந்த ஒன்று இவர். இங்கு நான் அடைய விழைவன அனைத்தும் அங்கு அவ்வடிவில் உள்ளன. அந்த ஒவ்வொன்றையும் துறந்தாலொழிய இங்கு இவர் காலடியில் நான் அமர்ந்திருக்க முடியாது போலும். ஒரு உலுக்கலுடன் அவ்வெண்ணம் அவனில் எழுந்தது, என்னை நான் கொன்றாலொழிய எய்த முடியாத ஒன்று இவர் காலடியில் எனக்கு கிடைக்கவிருக்கிறது. என்னை நான் கொல்வது மிக எளிது. நூறு நூறு இடங்களில் என்னை நான் கடந்திருக்கிறேன். என்னில் நான் வெறுப்பனவற்றைத் திரட்டி படைக்கலம் செலுத்தி கொன்றிருக்கிறேன். இப்போது என்னில் நான் வெறுப்பன ஒரு துளிகூட இல்லையா? நான் என என்னுள் பெருகியவை மட்டுமேயான ஒருவன் என் முன் எழுந்து நின்றிருக்கையில் அவனுக்கு எதிராக என்னிடம் ஒரு படைக்கலம்கூட இல்லையா?

தன் ஆவநாழியை அவன் எண்ணிக்கொண்டான். அவன் உள்ளம் அதை துழாவித்துழாவிச் சலித்தது. ஓர் அம்புகூட அகப்படவில்லை. இவனை கொல்வதற்கான அம்பு என்று என்னில் எஞ்சுவதென்ன? வெறுப்பின் நச்சு தீட்டிய அம்புகளே மானுடரை கொல்ல முடியும். ஒவ்வாமையை, காழ்ப்பை, கசப்பை அம்புகளாக ஆக்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் பெருவிருப்பையேகூட வெறுப்பென மாற்றிக்கொள்ளலாம் என கற்பிக்கிறது இக்களம். இன்று என் நெஞ்சு அம்பென ஆகுமெனில் அது சென்று அக்காலடியில் பணியும். முன்பு முதல் அம்புகளை பீஷ்மருக்கும் துரோணருக்கும் எதிராக நான் செலுத்தியபோது என் பணிவு அனைத்தையும், என் அன்பு முழுமையையும் திரட்டி அவற்றில் அமைத்திருந்தேன். அவர்களின் காலடியில் அது சென்று தைத்த மறுகணமே அவற்றிலிருந்து விடுபட்டேன். என் ஆழத்தில் திரண்டிருந்த நச்சை பெருக்கி பேருருக் கொள்ளச்செய்து அவர்களின் நெஞ்சை பிளந்தேன்.

இவனுக்கெதிராக எழுவது எந்த அம்பு? இவன் என் குலமகளை அவைச்சிறுமை செய்கையில் உடனிருந்தான். இவன் சொல் கேட்டு எங்களை பதினான்காண்டுகாலம் காட்டில் உழல வைத்தான் துரியோதனன். இவன் அளித்த நம்பிக்கையால்தான் அஸ்தினபுரியின் உடன்பிறந்தான் இத்தனை பெரிய பூசலுக்கு வந்து நின்றான். எங்களை பதினான்காண்டுகள் மைந்தரையும் மகளிரையும் அரசையும் பிரிந்து அடர்கானகத்தில் அலையச்செய்தான். இங்கிருக்கும் அனைத்து அழிவுகளுக்கும் ஒருநிலையில் இவனே அடிப்படை. இவனில்லையெனில் இவையனைத்தும் இல்லை.

ஆனால் இச்சொற்கள் அனைத்தையும் இதற்கு முன்னரும் பலமுறை நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். கசப்புடன், வெறுப்புடன். கசப்பும் வெறுப்பும் கொள்ளலாகாதென்று எச்சரிக்கைகொண்டு எண்ணுகையிலும் இச்சொற்களையே வந்தடைந்திருக்கிறேன். இவன் பாரதவர்ஷத்தை அழிக்கும் நஞ்சு. செவியில் அதை அறியாக் குரலின் சொல் என அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். அதே சொற்களை இளைய யாதவரைப் பற்றியும் சொல்ல முடியும். இரு ஆணவங்கள் இருவரும். இந்தப் போரே இவர்கள் இருவரும் நிகழ்த்திக்கொள்வதுதானா?

தன்னை உந்தி அவ்வெண்ணத்தை அர்ஜுனன் ஒழிந்தான். ஆனால் எண்ணம் அங்கே சென்றுகொண்டே இருந்தது. இந்தப் போர் இவர்களில் எவர் ஒருகணம் எண்ணியிருந்தாலும் ஒழிந்திருக்கக் கூடியது. ஒருவன் தன் கொடையால், அளியால் இதை நோக்கி அனைவரையும் செலுத்தினான். பிறிதொருவன் தன் மெய்யறிதலால், கனவால் இதை நோக்கி அனைவரையும் இழுத்தான். அரியவைக்காகவே இத்தகைய பெரும்போர் நிகழமுடியும். இத்தனை பெரிய விலையை எளியவற்றுக்காக எவரும் அளிக்கமாட்டார்கள். எத்தனை உயிர்கள்! எவ்வளவு குருதி! விழிநீர்ப்பெருக்கு. வீழும் பேரரசுகள். அனைத்தும் தெய்வங்களும் உகக்கும் சிலவற்றுக்காகவே. எண்ணங்கள் வெறுமைநிறைந்த வெளியொன்றில் சென்று மறைய விந்தையானதோர் சொல்லின்மை அர்ஜுனனில் கூடியது.

இப்போரில் அனைவரும் நாற்களக் காய்களே என்னும் சொற்களுடன் அவன் மீண்டு வந்தான். அச்சொற்களை எவரேனும் ஒவ்வொருநாளும் சொல்வதுண்டு. அது அங்கிருந்த அனைவரிலும் திகழும் எண்ணம் என ஆகிவிட்டிருந்தது. அத்தனைமுறை சொல்லப்பட்ட சொற்கள் ஐயமற்றவையாக, மறுப்பற்றவையாக, வடமலைகளைப்போல பருவுருக்கொண்டவையாக ஆகிவிடுகின்றன. அச்சொற்களை பற்றிக்கொண்டு மீள முடிந்தது. அச்சொற்களைச் சூடி மறுநாள் எழ முடிந்தது. அச்சொற்களுடன் விண் சென்றால் அங்கே மூதாதையரை நேர்விழிகொண்டு நோக்கமுடியும். அறத்துக்கும் நெறிக்கும் கணக்கு சொல்லி துலாவுடனும் வாளுடனும் வரும் தெய்வங்களை எதிர்கொள்ளமுடியும்.

எழுக, இதோ எழுந்து நின்றிருக்கும் உன் பேருருவை நீயே கடந்து செல்க! உன் குருதியினூடாக நீ மறுபக்கம் செல்கையில் உனக்கென்று இதுவரை மறைந்திருந்த பாதை திறக்கும். இதுவரை நீ காணாத ஒரு தெய்வம் அங்கு எழக்கூடும். இதுவரை நீ அணிந்த அனைத்துச் சொற்களும் புத்தொளியுடன் அங்கு திரண்டு நின்றிருக்கலாகும். உன்னைக் கொன்று நீ அடைந்தனவே அனைத்தும். நீ விழைந்த இப்பெருவடிவு நீ விண்ணுலகில் சூடும் உன் தோற்றம். தன்னைக் கடப்பது எளிது, தன் கனவுகளைக் கடப்பது அரிதினும் அரிது. உன் பேருரு. உன் தெய்வத்தின் தோற்றம்.

அர்ஜுனன் இளைய யாதவரை பார்த்தான். அவர் புன்னகையுடன் திரும்பி அவனைப் பார்த்து “பார்த்தா, உனக்கு நான் உரைத்த அந்தத் தொல்நூலை நினைவுறுகிறாயா?” என்றார். “ஆம், அதை உமது பாடல் என என் உள்ளம் ஒவ்வொரு சொல்லாக நினைவுகூர்கிறது” என்று அர்ஜுனன் சொன்னான். “அச்சொற்கள் அனைத்தும் பொருள் கொள்ள வேண்டுமெனில் இதோ எழுந்து நின்றிருக்கும் இவனுக்கெதிராக எழுக உன் வில்!” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். அர்ஜுனன் காண்டீபத்தை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு சொல்லின்றி நின்றான். கைசுட்டி “இவனை வென்றாலொழிய நீ கடக்கமுடியாது” என்றார் இளைய யாதவர். மெய்யாகவே அவர் அதை சொன்னாரா?

காற்று விசையுடன் இல்லை என்றாலும் அதில் நடுங்கவைக்கும் குளிர் இருந்தது. மேலே முகில்நிரைகள் வானை மூடியிருக்கும் என அர்ஜுனன் எண்ணினான். இடியோசைகள் இரவு முழுக்க மிகத் தொலைவிலென ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. படைவீரர்கள் மழையில் துயில்வதற்குரிய தேன்மெழுகும் அரக்கும் வெண்சுண்ணத்துடன் கலந்து பூசப்பட்ட தட்டிகளை வளைத்து நிலத்தில் ஊன்றி அதற்குள் பலகைகளை அமைத்து உள்ளே புகுந்துகொண்டனர். படைப்பரப்பு கரையொதுங்கிய மீன்களாலும் ஆமைகளாலும் ஆன வெளிபோல மின்னல்களில் துலங்கி அணைந்துகொண்டிருந்தது. யானைகளுக்கும் புரவிகளுக்கும் முதுகின்மேல் மெழுகுத்தட்டிகள் அமைக்கப்பட்டன.

ஆனால் காற்றில் நீர்வெம்மையே நிறைந்திருந்தது. மழைத்துளி விழுந்தபின் குடிலுக்குள் செல்லலாம் என அவன் படுத்திருந்தான். உடல் வியர்வையில் எரிய விடாய் எழுந்தபடியே இருந்தது. பலமுறை எழுந்துசெல்ல எண்ணியும் உள்ளச்சலிப்பு எழவிடவில்லை. எப்போதோ துயின்று மிகமிக அப்பால் எங்கோ அறியா நிலங்களில் இளைஞனாக அவன் அலைந்துகொண்டிருந்தான். பின்னர் மூங்கில்செறிந்த நிலமொன்றில் இளங்கன்னியாக விளையாடினான். வேர்கள்செறிந்த நீராழத்தில் நீந்தித் திளைத்தான். மின்னும் கண்கள்கொண்ட இளைஞன் ஒருவனிடம் காதல்கொண்டான். அவனை மணந்து அழகிய இளங்குழவி ஒன்றுக்கு அன்னையானான். விழித்துக்கொண்டபோது நீர்வெம்மை மறைந்து குளிர்காற்று ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. வானில் இடியோசைகளும் குறுமின்னல்துடிப்புகளும் நிறைந்திருந்தன.

இடியும் மின்னலும் நிறைந்த வானை அவன் நிமிர்ந்து நோக்கினான். முகில்களுக்கு அடியில் வானில் கதிர் எழுந்திருக்கக்கூடுமோ என ஐயம்கொண்டான். ஆனால் கதிர் விழிகளில் தோன்றவில்லை என்றால் கதிரவனின் பாதையை கணித்து காலையை அறிவிக்க நிமித்திகர் முடிவெடுப்பார்கள். எக்கணமும் முரசின் ஒலி எழக்கூடும். அவன் நெடுநேரமாக காத்திருப்பதாக உணர்ந்தான். ஆனால் சற்றுநேரமே ஆகியிருக்கிறதென்பதையும் உணர்ந்திருந்தான். அவ்வண்ணம் ஊசிமுனைத் தவம் எனக் காத்திருக்கும் பிறிதொரு பொழுது இனி வரப்போவதில்லை. இந்தக் கணங்களை மேலும் மேலும் என விரித்து நாட்களாக, மாதங்களாக, ஆண்டுகளாக, முழுவாழ்நாளாக என்னுள் மாற்றிக்கொள்ளவிருக்கிறேன். இத்தருணத்திற்குப் பின் நான் பிறிதொருவன்.

இடியோசை முழங்கி உள்ளத்தில் ஓடிய சொற்சரடை திடுக்கிட்டு குலையச் செய்தது. அவை எறும்புக் கூட்டமென சிதறி மீண்டும் ஒருங்கிணைந்தன. ஆனால் அவற்றின் திசையும் இலக்கும் மாறிவிட்டிருந்தது. மின்னல்கள் விழிகளை ஒளியால் குருடாக்கி, செஞ்சுழிக் கொந்தளிப்பாக்கின. மீண்டும் புறத்தோற்றம் எழுகையில் ஒவ்வொன்றும் அடுத்த மின்னலில் துடிதுடித்துத் தோன்றின. மென்மழை பொழியத் தொடங்கியது. மெல்லிய நீர்த்துளிகள் விசையில்லாமல் பொழிந்து இளங்காற்றில் பீலிபோல் அசைந்தன. யானைகள் மேலும் கருமைகொண்டன. வெண்கலத் தேர்மகுட வளைவுகளில் நீர்த்துளிகள் பொற்துளிகளாயின. குருக்ஷேத்ரத்தின் பூழிமண்ணில் மென்துளிகள் படிந்து அது மெய்ப்புகொண்டதுபோலத் தோன்றியது.

படைகளெங்கும் எழுந்த குரல்கள் இணைந்து முழக்கமாயின. பாண்டவப் படையில் அனைவரும் திரும்பி கீழ்வானை நோக்கினர். அர்ஜுனன் திரும்புவதற்குள் தன் முன் இருந்த தேர்த்தூண்களின் உலோகவளைவில் அனலென எழுந்த முகில்தொகையை பார்த்தான். தேர்மகுட வளைவுகளில், யானைக்கவசங்களில், வேல்முனைகளில் அந்தச் செம்முகில் சுடரென எழுந்தது. திரும்பி அதை நோக்கியபோது முன்னரே எதிர்பார்த்திருந்தபோதிலும்கூட அந்த முகில்மலையின் பெருந்தோற்றம் அவனை திகைக்கச்செய்தது. நூற்றுக்கணக்கான பாறைமுடிகளும் சரிவுகளும் கரவுகளும் கொண்ட மலை அனல்பற்றி எரிய வானில் மிதந்து நின்றது. மேலும் மேலுமென அதனுடன் முகில்கள் இணைந்துகொண்டன.

மீண்டும் பாண்டவப் படைகள் முழக்கமிட்டன. அவன் திரும்பி நேர்முன்னால் எழுந்த விண்வில்லை நோக்கி சொல்லிழந்தான். அதன் முழுமையும் தெளிவும் அது விண்வில்தானா என்றே ஐயம்கொள்ளச் செய்தன. ஒவ்வொரு வண்ணமும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிந்து துலங்க அது ஒரு பட்டுத்துகில் அணிவளைவு என நின்றது. பாண்டவப் படை “விண்ணவர்கோன் வாழ்க! வெல்க விண்ணோன் மைந்தன்! வெல்க இடித்தொடர்களின் தலைவன்! வெல்க மின்னொளியின் வேந்தன்! வெல்க மின்கொடி! வெல்க பார்த்தர்! வெல்க பாண்டவப் பேரரசர்!” என்று முழக்கமிட்டது. ஆடைகளும் படைக்கலங்களும் விண்ணிலெழுந்து அமைந்து அவனைச் சூழ்ந்து அலையடித்தன. மழையின் இருளுக்குள் அவ்வோசை கார்வைகொண்டு சூழ்ந்தது.

ஆனால் மெல்லமெல்ல நீரிருள் மிளிர்வு கொண்டது. ஒவ்வொரு மழைத்துளியிலும் ஓர் ஒளித்துளி இணைந்துகொண்டது. மழையே குளிரொளி சூடி அப்பகுதியை துலங்கச்செய்தது. விண்முகில்கள் வெடித்து அகல செவ்வொளி வானிலெழுந்து களம் மீது பரவியது. அதன் முதற்கதிர் வந்து கர்ணனை தொட்டது. கர்ணனின் நெஞ்சக்கவசமும் குண்டலங்களும் சுடரொளி கொண்டன. பின்னர் ஒவ்வொரு அணிகலனாக ஒளி பற்றிக்கொள்ள அவன் சுடர்ந்தெழுந்து அப்படைநிலையின் முன்னிலையில் நின்றான். கௌரவப் படை மாபெரும் அகல்விளக்கெனத் தோன்ற அதில் எழுந்த திரிச்சுடர் என்று அவன் பொலிந்தான்.

அவன் தேர் ஒளி கொண்டது. அதன் மேல் படபடத்த யானைச்சங்கிலிக்கொடி அனல்நெளிவு கொண்டது. அவன் அணிந்த கவசமும் குண்டலங்களும் கருமுகில் பிளந்து பீறிடும் காலைச்செவ்வொளி என சுடர்ந்தன. அக்கவசங்களை கௌரவ வீரர்கள் அனைவரும் கண்டுவிட்டிருந்தனர். “அங்கர் வெல்க! வாழ்க கதிர்க்கவசம்! அணிகொள்க மணிக்குண்டலம்! வெல்க கதிர்மைந்தர்! வெல்க விண்ணொளியின் அரசர்! வெல்க கௌரவப் பெரும்படை! வெல்க அமுதகலக்கொடி! வெல்க கௌரவப் பேரரசர்!” என கௌரவப் படை ஓசையிட்டது.

எப்போதென்றறியாமல் பாண்டவப் படையிலிருந்து “அங்கர் வாழ்க! கதிர்மைந்தன் வாழ்க!” என்னும் தனிக்குரல் எழுந்தது. அதன் மாபெரும் எதிரொலி என பாண்டவப் படை முழக்கமிட்டது. “அங்கர் வாழ்க! மண்ணெழுந்த விண்ணுலாவி வாழ்க! பேரழகர் வாழ்க!” அர்ஜுனன் முகம் மலர்ந்தான். இளைய யாதவர் அவனை திரும்பி நோக்கி அவன் புன்னகையைக் கண்டு தானும் புன்னகைத்தார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 20

நிமித்தநூலில் திரளும் அறுதிப் பொருளின்மையை நிமித்திகர் சென்றடைவதற்கு அறுபது ஆண்டு முதிர்வு தேவைப்படும் என்பர். ஆனால் குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களத்திற்கு வந்த இளைய நிமித்திகர் பதினாறு நாட்களுக்குள் அறுபது ஆண்டு முதுமையை அடைந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தியில் போர்நிறுத்த அறிவிப்பை எழுப்பிய பின்னர் அங்கிருந்து தனித்து தலைகுனிந்து தங்கள் இல்லங்களுக்கு மீண்டனர். அப்போது தங்கள் கைகள் மூதாதையர் இறுதி மூச்சுவிடுகையில் விட்ட அதே முத்திரையைக் காட்டி அசைந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டனர். தங்கள் கைகளை தாங்களே நோக்க அஞ்சினர்.

இரவில் துயில்வதற்காக படுக்கையில் எவரும் பிறருடன் சேர்ந்து படுக்கவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான சிற்றிடத்தில் முற்றிலும் தனித்தவர்களானார்கள். மூடிய அறைகளுக்குள் எந்த நிமித்திகனும் துயில்கொள்ளவில்லை. விண்மீன்கள் விரிந்த வானைப் பார்த்தபடி மல்லாந்து படுத்திருப்பதை அவர்கள் விரும்பினர். அப்போது ஏனென்றறியாமல் தங்கள் விழிகள் நிறைந்து காதுகளை நோக்கி சொட்டிக்கொண்டிருப்பதை, அறியா விம்மலொன்று எழுந்து தங்கள் துயில் கலைப்பதை, துயிலுக்குள் பல்லாயிரம் மூதாதையர் முகங்கள் பொருள் விளங்காத உணர்வுகளின் சொல்லின்மையுடன் வந்து மறைவதை கண்டனர். மண்நீத்தபின் மூத்தோர் தங்கள் கனவிலெழுவதை அவர்கள் எப்போதும் உணர்வதுண்டு. எந்த விண்வாழ் நிமித்திகனும் எப்போதும் எச்சொல்லையும் பேசியதாக எவரும் கூறியதில்லை.

மண்நீத்தோர் ஏன் பேசுவதே இல்லை என்று இளையோர் முதியோரிடம் கேட்பார்கள். நிமித்திகன் வாழ்நாளெலாம் இங்கு பேசிக்கொண்டே இருப்பவன். பேசிப் பேசி பேச்சை மடித்து புதியனவற்றை கண்டறிபவன். பீதர் நாட்டு கலையொன்று உண்டு. பட்டுத்துணியை பல்லாயிரம்முறை பலநூறு வகைகளில் மடித்து மடித்து உருவங்களை உருவாக்கிக்காட்டுவது அது. நிமித்திகன் மொழியை அவ்வண்ணம் மடிப்பவன். அதில் சலிப்புற்றே அவன் இங்கிருந்து செல்கிறான். விண்ணில் எழுந்ததுமே அதன் பொருளின்மையைத்தான் உணர்கிறான். முக்காலத்தையும் உணர்ந்தவன் என்னும் ஆணவம் தன்னை இப்புவியில் எவ்வண்ணம் அலைக்கழித்ததென்று அவன் உணர்ந்தபின்னர் எவ்வண்ணம் சொல்லெடுப்பான்? “சொல்லிச் சொல்லி நிமித்திகன் சென்றடைவது சொல்லின்மையை. காலம் கணித்து கணித்து அவன் அமர்ந்திருக்கும் இடம் அகால பீடம்” என்றார் முதுநிமித்திகர்.

ஒவ்வொருவரும் அவர்கள் இளமையிலிருந்தே குருக்ஷேத்ரப் போரை எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். அவ்வண்ணம் ஒரு போர் நிகழுமென்று அவர்களின் நூல்கள் சொல்லத்தொடங்கி ஏழு தலைமுறைகள் கடந்துவிட்டன. ஏழு தலைமுறைக்கு முன்னர் அஸ்தினபுரியின் அரசர் ருக்ஷனின் அவையில் அமர்ந்திருந்த முதிய நிமித்திகராகிய பார்க்கவ பிரபாகரர் இரவில் தன் சுவடிகளை அடுக்கி ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கையில் விந்தையானதோர் தன்னுணர்வுக்கு ஆளானார். அந்தக் குலம் பெரும்போர் ஒன்றால் தன்னைத் தானே அழித்துக்கொள்ளும் என்று. வீரத்தில், பண்புகளில் உச்சம்கொண்ட அக்குருதிவரிசை அந்த நற்பண்புகள் குறித்த பெருமிதத்தையே தன்னை அழிக்கும் நஞ்சென உண்டு உள்ளுடலில் வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது என. குருக்ஷேத்ரப் பெரும்போரை அவர் அக்கணம் கண்முன் எனக் கண்டார். அந்தக் காட்சியை உள்வாங்க இயலாமல் உள்ளம் மலைத்து மயங்கி விழுந்தார்.

இளமையில் ஓர் அறியா அழைப்பை பிரபாகரர் அடைந்தார். பிறரிடமிருந்து அவரை பிரித்தது அது. ஒவ்வொரு நிமித்திகரும் அன்று அரசர்களுக்குரிய கனவுகளுக்கு விளக்கம் சொல்வது, நல்நிகழ்வுகளுக்கும் போருக்கும் நாள் குறித்தளிப்பது என நாள்கழித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவையில் பரிசுபெறும் நிமித்திகன் என்றாகி நிமித்திகர் தெருவில் மாளிகையில் பல்லக்கிலூரும் பெருமையும் பெற்று தலைப்பாகை சூடி அவைகளில் அமர்ந்து முதிர்ந்து மைந்தருக்கு குலக்கோலை அளித்துவிட்டு மறைவதே ஒவ்வொரு நிமித்திக இளைஞனுக்கும் கனவாக இருந்தது. ஆனால் எப்போதும் தன்னை பிறிதொருவர் நோக்கிக்கொண்டிருக்கும் உணர்வை அடைந்தார் பிரபாகரர். தந்தையிடம் பலமுறை அதை அவர் சொன்னார். தந்தை அதைக் கேட்டு திடுக்கிட்டார். ஏனெனில் நிமித்திகர்களில் பலருக்கு அவ்வண்ணம் விந்தையான உளமுடிச்சுகள் விழுவதுண்டு. அவற்றை அவிழ்த்து விடுபட்டவர்கள் சிலரே.

தாங்கள் இருவரென்று உணர்பவர்கள் உண்டு. தங்களுக்குள் ஓயாது முரண்பட்டு சமராடுவார்கள். தங்களில் ஒருவர் செய்யும் எச்செயலையும் பிறிதொருவர் அதே விசையுடன் மறுப்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள். எவ்வண்ணம் எவராக அவர்கள் வெளிப்படுவார்கள் என்பதை அவர்களே அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். பேருவகையுடன் எழுந்து உலகை வெல்லும் ஊக்கத்துடன் கொப்பளிப்பு கொண்டு விண் தொட எக்களித்து நின்று மலை உச்சியிலிருந்து தாழ்வரை நோக்கி உருளும் பாறையென பின்னர் சரிந்து சரிந்து இறங்கி கழிவிரக்கத்தின், தனிமையின் ஆழங்களுக்குச் சென்று அமைந்து அங்கு குளிர்ந்திறுகி நாட்கணக்கில் கிடந்து மீண்டும் எரி பற்றிக்கொண்டதென வெடித்துக் கிளம்பி வானில் பொலிவார்கள். அந்த அலைக்கழிப்பில் குறுவாளை எடுத்து கழுத்தை வெட்டிக்கொண்டவர்கள் உண்டு. நெய்யை குடத்துடன் தலைமேல் கவிழ்த்து ஆடையை பற்றிக்கொள்ளச்செய்து தழல் கொழுந்தாட சுழன்று கரிந்து விழுந்தவர்கள் உண்டு.

காதுகளுக்குள் அறியாக் குரல்கள் ஒலிக்கத் தொடங்குவதை இளநிமித்திகர்கள் பலர் நிமித்தநூல் கற்கத் தொடங்குகையிலேயே சொல்வார்கள். ஒரு நிமித்தநூலை விரித்து அங்கிருக்கும் சொல்லொன்றை படித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே “ஆம்!” எனும் ஆழ்ந்த குரலொன்று காதுகளுக்குள் ஒலிக்கும். சில தருணங்களில் அது இருள்தேவதையின் குரலென முழக்கமும் சீற்றமும் கொண்டிருக்கும். பிறிது தருணங்களில் வானிலிருந்து எழும் மெல்லிய இறகுபோல் இனிமையும் தண்மையும் கொண்டிருக்கும். “ஆம்” என்பதே எப்போதும் எழும் குரல். “ஆம்! ஆம்!” என அது ஒலிக்கையில் கேட்பவன் தன்னைக் குறித்து பெருமிதம் கொள்ளாமல் இருக்க இயலாது. விண்ணிலிருந்தோ ஆழங்களிலிருந்தோ எவரோ தன்னை ஆதரிக்கிறார்கள். தன்னுடன் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவன் அக்குரலுக்கு செவிகொடுக்கத் தொடங்கியதுமே அது மெல்ல முரண்பட்டு அவ்வாறல்ல எனும் ஒலியாக மாறும். “அவ்வாறல்ல! அவ்வாறல்ல! அவ்வாறல்ல!” என்று அது வீறிடத் தொடங்கும். “நிறுத்து! நிறுத்து! அகல்! அகன்று செல்!” என்று அவன் கூவும்தோறும் அக்குரலின் சீற்றமும் பிடிவாதமும் மிகுந்து வரும். கூரிய வேலொன்றை முதுகில் மெல்ல ஊன்றியபடி எதிரி ஒருவன் பின்னால் வருவதுபோல் அவர்கள் நடை மாறுபடும். எதிரில் வரும் அனைவருக்கும் பின்னால் பேருருவப் பேய்வடிவொன்று நின்றிருப்பதுபோல் நோக்கு பதைப்பு கொண்டிருக்கும். பேசிக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஊடே புகுந்தொலிக்கும் அக்குரலுக்கும் செவி கொடுப்பதனால் சொற்கள் குழறும். செவியில் ஒலிக்கும் அக்குரலை அஞ்சி மெழுகாலும் பஞ்சாலும் காதுகளை மூடிக்கொள்பவர் அது உள்ளிருந்து ஒலிப்பதென்று அறிந்து தலையை சுவர்களில் முட்டிக்கொள்வார்கள். துயின்றுகொண்டிருக்கையில் உடல் அதிர எழுந்தமர்ந்து “யார்? என்ன?” என்று கூச்சலிடுவார்கள்.

எண்ணியிராக் கணத்தில் காதுக்குள் வெடித்தெழும் ஓசையைக் கேட்டு இருக்கைகளிலிருந்து துள்ளி எழுந்துநின்று நான்குபுறமும் பார்ப்பார்கள். சவுக்கென அறைந்து அறைந்து துரத்தும் குரலிலிருந்து தப்பும் பொருட்டு தெருவிலிறங்கி ஓடுவார்கள். குரல் கேட்கத்தொடங்குபவர்கள் நிமித்தநூல் கலையிலிருந்து மிக விரைவில் விலகிச்செல்வார்கள். அதன் பின்னர் அவர்களால் எந்த நூலையும் ஒழுங்குடன் பயில இயலாது. பயின்றவை மறக்கும். ஆனால் பயிலாதவையும் நினைவிலிருந்து எழுவது பெருவிந்தை. அவர்களால் கணித்து குறி சொல்ல இயலாது. எனினும் ஊசிமுனைக் கூர்மையுடன் கணித்து முதுநிமித்திகன் சொல்லும் சொல்லுக்கு அப்பால் உள்ள ஒன்றை புதிதென அவர்களால் சொல்ல இயலும். அவர்களில் கூடும் தெய்வம் நிமித்தநூலை எள்ளி நகையாடுகிறது என்பார்கள்.

அவர்களில் எழும் குரலில் எப்போதும் சொல்வனவற்றைக் கடந்து நின்றிருக்கும் ஓர் அகல்வு தென்படும். மறுகணமே அது பெரும் பதற்றமென்றாகி கண்ணீரும் திணறலுமாக வெளிப்படும். பிரபாகரரின் நுண்ணுணர்வு அத்திசைக்கு அவரை கொண்டுசெல்கிறது என்று தந்தை அஞ்சினார். “இந்த நகரின் அலைக்கழிவுகளே உன்னை அவ்வாறு எண்ணச் செய்கின்றன. நகரிலிருந்து நிமித்திகநூல் பயில்பவன் புரவியில் சென்றபடியே ஊசியில் நூல் கோக்க முயல்பவன் என்று சொல்வதுண்டு. நிமித்தநூல் மேலும்மேலும் உள்ளே புகுந்து அறிவதற்குரியது. இந்நகரமோ ஒவ்வொருவரையும் பல்லாயிரம் கைகளாலும் கண்களாலும் வெளியே பிடித்திழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. காற்றில் ஆடைகள் பறப்பதுபோல் இங்கே சித்தம் நிலைகொள்ளாதிருக்கிறது. நீ காட்டிற்குச் சென்று நம் குலத்து முதுமுனிவராகிய பார்க்கவரிடம் கல்வி கற்று திரும்பு” என்று அவரை கங்கைக்கரை காட்டிலிருந்த தப்தவனம் என்னும் சோலைக்கு அழைத்துச்சென்றார். அங்கே பார்க்கவ குலத்து முனிவராகிய சுஃப்ரரிடமிருந்து சொல்பெற்று துறவு பூண்டு முனிவராகி குடிலமைத்து தங்கியிருந்த பார்க்கவ உத்தீப முனிவருக்கு மாணவரானார் பிரபாகரர்.

ஆனால் அங்கும் அவரிடம் அந்த நோக்குணர்வு இருந்துகொண்டே இருந்தது. அங்கு குளிர்ந்தோடும் கங்கையிலும், தழைத்து தளிர்சூடி நின்ற மரங்களிலும், இனிய இலைக்குடில்களின் இருண்ட அணைப்பிலும் நிமித்தநூலின் அனைத்து ஆழங்களையும் அவர் கற்றுக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் எப்போதும் அந்நோக்குணர்வை அடைந்தார். அவர் அடிக்கடி திரும்பி எவரையோ பார்ப்பதை உடன் பயின்ற மாணவர்கள் உணர்ந்து ஆசிரியரிடம் சொன்னார்கள். ஒருநாள் ஆசிரியர் அவரை அழைத்து அருகமரச்செய்து குழல் நீவி “மைந்தா, என்ன உணர்கிறாய் நீ?” என்றார். “எவரோ என்னை பார்க்கிறார்கள்” என்று பிரபாகரர் சொன்னார். “என்னிடம் எதையோ சொல்ல முயல்கிறார்கள். என்னவென்று உணரக்கூடவில்லை” என்றார்.

சிலகணங்கள் அவர் விழிகளை கூர்ந்து நோக்கியபின் பார்க்கவர் சொன்னார் “நீ அக்குரலை அஞ்சாதே. அதை தவிர்க்க எண்ணாதே. எவ்வகையிலும் அதிலிருந்து விலக்கம் கொள்ளாதே. அதை நோக்கி திரும்பி இன்னுள்ளத்துடன் அதை வருக என அழை. உன் அகத்தில் அதற்கொரு பீடம் அமைத்துக்கொள். நிமித்தநூல் கற்று தேர். உன் வழியாக இப்புவியில் அழியாச் சொல்லொன்று எழக்கூடும். இப்பிறப்பும் நீ கற்கும் இக்கல்வியும் அதன்பொருட்டே ஊழால் வகுக்கப்பட்டதாக இருக்கக்கூடும்.” பிரபாகரர் தலைவணங்கினார். “நீ என் பெயரை சூடிக்கொள். என் மாணவனாக சென்று அஸ்தினபுரியில் அமைக! இனி இங்கு நீ கற்பதற்கொன்றுமில்லை” என்று சொல்லி அவர் தலைதொட்டு வாழ்த்தினார்.

தன் அரசவையில் வந்து நின்ற இளம் நிமித்திகனின் தகுதி கணித்து சொல்லும்படி அரசர் ஆணையிட்டார். ஏழு முதுநிமித்திகர் குழு ஒன்று பிரபாகரரை நடுவே நிறுத்தி நிமித்தநூல் குறித்த வினாக்களை உசாவத்தொடங்கினர். அவர்கள் நூற்றெட்டு வினாக்களை கேட்டார்கள். பதினெட்டு வினாக்களுக்கு மட்டுமே சரியான மறுமொழி சொல்ல அவரால் இயன்றது. ஒவ்வொரு பிழையாக அவர் இயற்ற இயற்ற நிமித்திகர்களின் முகங்கள் மாறிக்கொண்டிருந்தன. முதலில் திகைப்பும், பின்னர் சலிப்பும், பின்னர் இளிவரலும், அறுதியாக எரிச்சலும் சினமும் அவர்களிடம் தோன்றியது. “நீ எங்கு நிமித்தநூல் கற்றாய்?” என்று ஒருவர் உரக்க கேட்டார். பிறிதொருவர் “பார்க்கவர் என்று பெயர் சூடியிருக்கிறாய். பார்க்கவ குலத்து முனிவரிடம் கற்றதாகவும் சொன்னாய். அதற்கான தகுதிகள் உன்னிடம் இல்லை. அறிக, அரசவையில் நீ பொய்யுரைத்திருந்தால் கழுவேற்றுவதே அதற்குரிய தண்டம்!” என்றார்.

“நான் பொய் கூறவில்லை. அவரிடம் பயின்றேன். அவரது சொல்லென அப்பெயரைப் பெற்றே இங்கு வந்தேன்” என்று பிரபாகரர் சொன்னார். “ஏற்றுக்கொள்ள இயல்வதல்ல உனது கல்வி” என்று தலைமை நிமித்திகர் சொன்னார். திரும்பி அரசரிடம் “ஆர்வத்தால் அவை புகுந்த இளைஞன் இவன். இந்த அத்துமீறல் குற்றமெனினும் இளமை கருதி இவனை விடுவித்து திரும்பச் சொல்லலாம். இவ்வார்வத்தாலேயே ஒருவேளை ஐயமின்றி நிமித்தநூல் கற்கவும் தேர்ச்சி பெறவும் மீண்டும் இந்த அவைக்கு திறன் கொண்ட நிமித்திகன் என வரவும் வாய்ப்புள்ளது. அறிவு மிக அரிதானது. அறிவுக்கு உரிய ஆர்வம் எந்நிலையிலும் அறிவை கொண்டுவந்துவிடும் என்பார்கள். ஆர்வமே இவனை இவ்வண்ணம் செய்யவைத்தது என்று கருதுவதே முறையானது” என்றார்.

ருக்ஷன் ஐயத்துடன் பிரபாகரரை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் விழிகளை சந்திக்கும்போதெல்லாம் தன்னுள் ஒரு திடுக்கிடலை உணர்ந்தார். மிக அருகில் வந்து எவரோ தன் உள்ளத்தைக் கடந்து நோக்குவதுபோல, கரந்து வைத்த ஒன்றை கண்டெடுப்பதுபோல அவர் உணர்ந்தார். நிமித்திகர்களிடம் “நீங்கள் அவைக்கு வெளியே இருங்கள். இவ்விளைஞனிடம் நான் தனியாக ஓரிரு சொற்கள் பேச வேண்டும்” என்றார். நிமித்திகர்கள் எழுந்து தலைவணங்கி வெளியே சென்றனர். அவர்கள் அனைவருமே விந்தையுணர்வுடன் இருவரையும் மாறி மாறி நோக்கியபடி அகன்றனர். அரசர் “சொல்க இளைஞரே, அவை புகுந்து தலைமை நிமித்திகர்களின் முன் அமர்ந்து உங்களை முன்வைக்கும்படி உங்களை பணித்தது எது?” என்று கேட்டார்.

“நான் நிமித்திகன் என்பதனால்” என்றார் பிரபாகரர். “நான் இங்கு இவர்கள் பேசும் இந்த அன்றாடத் தொழில் சார்ந்தவன் அல்ல. என்னுள் பிறிதொன்று நிகழுமென்று என் ஆசிரியர் சொன்னார். அதன்பொருட்டு என் கல்வியை பீடமென ஒருக்கிவைத்து காத்திருக்கிறேன். அதை பேணிக்கொள்ளவே இங்கு வந்தேன்” என்றார். அரசர் களைத்த கண்களூடாக அவரைப் பார்த்தபின் பெருமூச்சுவிட்டு “என் விழிகளினூடாக நீங்கள் உள்ளே நோக்குவதுபோல் தெரிகிறது. அது என்னை பதற்றம் கொள்ளச்செய்கிறது” என்றார். “ஆம், உங்களை பார்த்ததும் ஒருகணம் நான் துணுக்குற்றேன்” என்றார் பிரபாகரர். “ஏன்?” என்று அரசர் கேட்டார். “நேற்றிரவு நீங்கள் கண்ட கனவை நான் அறிந்தேன்” என்றார்.

அரசர் அறியாது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து “என்ன கனவு?” என்று பதறிய குரலில் கூவியபடி படிகளில் இறங்கி அணுகி வந்தார். “சொல்க, என்ன கனவு?” என்று கூவினார். “ஒரு பெரும்போர்க்களம். அதில் நீங்கள் உங்கள் உடன்பிறந்தவர் ஒவ்வொருவரையாக கதையால் அறைந்து தலையை உடைக்கிறீர்கள். உங்கள் உடன்பிறந்தார் நூற்றைவர். அவர்கள் உங்கள் முன் மண்டியிட்டு இறைஞ்ச நகைத்தபடி கதை சுழற்றி அவர்களைக் கொன்று அவர்களின் குருதியை தலைமேல் விட்டுக்கொண்டு கொண்டாடுகிறீர்கள். அறுதியாக ஒருவன் முன் அமர்ந்து அவன் நெஞ்சை அறைந்து பிளந்து துடிக்கும் குலையை வெளியே எடுத்து அழுத்தி அக்குருதியை அருந்தினீர்கள்” என்றார்.

“ஆம்” என்றார் ருக்ஷன். மேலும் ஏதோ கேட்க விழைந்தார். ஆயினும் “போதும்” என்றார். “எனக்கும் அக்கனவு புரியவில்லை, அரசே. அக்கனவு உங்களுக்குள் ஏன் வந்தது என்றும் தெரியவில்லை” என்றார் பிரபாகரர். “மும்முறை இத்தகைய கனவுகள் வந்துள்ளன” என்று ருக்ஷன் சொன்னார். “ஆம், இதற்கு முன்னால் வந்த கனவில் நீங்கள் உங்கள் மூத்தவரை ஒரு குளத்திற்குள்ளிருந்து கயிற்றில் கொக்கியைப் பொருத்தி நீருக்குள் வீசி இழுத்து வெளியே எடுத்து அவர் இடத்தொடையை கதையால் அறைந்து உடைத்துக் கொன்றீர்கள். அதற்கு முன்…” என பிரபாகரர் சொல்லத் தொடங்க ருக்ஷன் கை நீட்டி தடுத்தார்.

மூச்சிளைக்க தவித்த பின் ருக்ஷன் “அக்கனவின் பொருளென்னவென்று அறிவீர்களா, நிமித்திகரே? என் தமையன் தன் இடத்தொடையில் அரசபிளவை நோய்வந்து எட்டு மாதம் வலியில் துடித்து இறந்தார். அவர் காலடியில் அமர்ந்து இரவும்பகலும் நான் மருத்துவம் செய்தேன். அவர் இறப்பில் உடன் இருந்தேன். என்னை அருகழைத்து என் தலையில் கையை வைத்து இம்மணிமுடியை எனக்களித்துவிட்டு அவர் மறைந்தார்” என்றார். “ஆம், அறிந்திருக்கிறேன்” என்று பிரபாகரர் சொன்னார். “எனில் இக்கனவு ஏன் எனக்கு வந்தது?” என்றார் ருக்ஷன்.

“அரசே, அதற்கு முன் ஒரு கனவு தங்களுக்கு வந்தது” என்று பிரபாகரர் சொன்னார். “தங்கள் தந்தை காட்டிற்குச் சென்றபோது அங்கிருந்த யாதவப் பெண்ணின்மேல் மையல் கொண்டு அவள் ஒரு மைந்தனை ஈன்றாள். தங்கள் தந்தையின் தனிஉருவாகவே நிமிர்வும் பேரழகும் கொண்ட மைந்தன்.” ருக்ஷன் “ஆம்” என்று சொல்லி தளர்ந்து மீண்டும் அமர்ந்தார். “நான் என் இளமையில் அவரை கண்டேன். அவருக்கு என் அரசின்மேல் விருப்பிருந்தால் அதை அளிக்காமலிருக்க எனக்கு வழியில்லை என்று முதலில் தோன்றியது. பெருந்தோள்களுடனும் பேரழகுடனும் அவர் இந்நகர் புகுந்து எந்தையின் மைந்தன் என்று சொன்னால் மறுத்துரைக்க ஒருவரும் இந்நகரில் இல்லை. அன்று துயருடன் திரும்பி வந்தேன். என் அரண்மனையில் படுத்து துயிலிழந்து புரண்டுகொண்டிருந்தேன்” என்று சொல்லத் தொடங்கினார்.

புலரியில் ஒரு கனவு கண்டேன். எந்தை என்னை நோக்கி சொற்களில்லாத அசைவுகளால் ஏதோ சொன்னார். விழித்துக்கொண்ட பின்னர்தான் அவ்வசைவை நான் சொல்லென மாற்றிக்கொண்டேன். அவரே நான் என்று அவர் சொன்னார். அதன்பின் நான் தயங்கவில்லை. தேரை பூட்டச்சொல்லி மீண்டும் காட்டுக்குச் சென்றேன். என் மூத்தவரை சென்று கண்டு அவர் கால்களில் தலைவைத்து இவ்வரசையும் குடிகளையும் ஏற்றுக்கொள்க, என் மூத்தவரென அமர்ந்து எனக்கு அருள் புரிக, என் தந்தையென என்னை காத்தருள்க என்று கோரவேண்டுமென்று உறுதி கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அங்கு சென்றால் முந்தைய நாள் இரவில் அவர் எங்கோ சென்றுவிட்டார் என்றார்கள். அவருடைய கனவில் எந்தை எழுந்து அவ்வாணையை இட்டதாகவும் அவ்வாணையின் பொருட்டு விலகிச் செல்வதாகவும் நான் தேடிவந்தால் என்னிடம் கூறவேண்டும் என்றும் அவர் அறிவுறுத்தியிருந்தார்.

அவரைத் தேடிச் செல்ல ஒற்றர்களை அனுப்பினேன். நான்காண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் பார்க்கவ ராமனின் மாணவராக அவரது குடிலில் உடனிருப்பதை ஒற்றர்கள் வந்து சொன்னார்கள். பரசுராமரின் பன்னிரண்டு மாணவர்களில் அவரே நான்காமவர். பரசுராமரைப் போலவே நீண்ட குழல் வளர்த்து வில் பயில்வதையே ஊழ்கமெனக் கொண்டு அக்காட்டில் அவர் தனித்திருந்தார். அவரிடம் சென்று வணங்கி என் உள்ளத்தை சொல்லவேண்டுமென்று விழைந்தேன். அமைச்சர்கள் துறந்து சென்றவரிடம் துரத்திச் சென்று உலகியல் விழைவை ஊட்டுவதென்பது பெரும்பழி என்று என்னிடம் அறிவுறுத்தினார்கள். ஆனால் அவரிடமிருந்து இந்நாட்டை நான் பறிக்கவில்லை என்று அவருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும், அன்றி எனக்கே அதை சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விழைந்தேன். ஆகவே எவருமறியாது தேர்பூட்டச் செய்து தன்னந்தனியாக பார்க்கவ ராமனின் குடிலுக்குச் சென்றேன்.

நான் சென்றபோது பார்க்கவ ராமன் காட்டுக்குள் சென்றிருந்தார். உடன் அவரும் சென்றிருப்பதாக அறிந்தேன். குடிலிலிருந்து தனியாக நானும் காட்டுக்குள் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்தேன். அங்கு கங்கையில் நீராடிக் களித்துக்கொண்டிருந்த பார்க்கவ ராமனை பார்த்தேன். கரையில் வில்லுடன் அவர் அமர்ந்திருந்தார். தொலைவிலிருந்து அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். விழிகள் நிறைந்து வழிந்தன. எந்தையை மீண்டும் பார்ப்பதுபோல் உணர்ந்தேன். எந்தை தன் வாழ்நாளெல்லாம் துறவுபூண்டு கானேக வேண்டுமென்று எண்ணியிருந்தார். மூத்தவருக்கு பதினெட்டு அகவை நிறைந்த அக்கணமே முடிதுறப்பதாக அமைச்சரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அகவை நிறைவதற்குள்ளாகவே அவர் உயிர்துறக்க வேண்டியிருந்தது. துறவுபூண்டு எந்தை காட்டில் இருந்திருந்தால் அவர் அவ்வண்ணம் இருந்திருப்பார் என எண்ணினேன்.

நான் நோக்குவதை உணர்ந்து அவர் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்து அருகே அழைத்தார். நான் அருகணைந்து எட்டுறுப்பும் நிலம்பட அவர் முன் விழுந்து வணங்கி “மூத்தவரே, நான் ஆற்ற வேண்டியதென்ன?” என்று கேட்டேன். “தந்தையின் புகழை வளர்க்கும் மைந்தனாக அமைக! இந்த நிலம் உன்னால் பொலிவுறுக! விண்ணில் தேவர்களும், மூத்தவர்களும் உன்னால் பெருகி வளர்க!” என்று அவர் வாழ்த்தினார். பிறிதொன்றும் கூறாமல் அவர் கால்களில் தலை வைத்து வணங்கி புறம்காட்டாது மீண்டேன். சொற்பெருக்கு உடைந்து ருக்ஷன் நிறுத்திக்கொண்டார்.

“மீண்டும் அக்கனவு வந்தபோது நீங்கள் காட்டிற்குள் இறுகியெழும் அம்புகளுடன் செல்கிறீர்கள். விலங்குகள் உங்களைக் கண்டு அஞ்சி ஓடுகின்றன. நாணொலி கேட்டு யானைகள் செவி அசைத்து தலை குலுக்கி பிளிறி கலைகின்றன. காட்டுப்பாதையினூடாக சென்று அங்கே கங்கைக்கரையில் நீராடிக்கொண்டிருக்கும் உங்கள் மூத்தவரை பார்க்கிறீர்க்ள். உங்களைக் கண்டதும் அவர் புன்னகையுடன் அணைக்கும்பொருட்டு நீட்டிய கைகளுடன் கரைநோக்கி வந்தார். அவரது கால் சேற்றில் புதைந்து அவர் அசைவிழந்தபோது ஏழு கூரிய அம்புகளால் அவர் நெஞ்சை பிளந்தீர்கள்” என்றார் பிரபாகரர். “ஆம்” என்றபின் தளர்ந்து பின்னடைந்து பீடத்தில் அமர்ந்து கைகளால் தலை பற்றி அரசர் அழத்தொடங்கினார். “ஏன் அந்தக் கனவு எனக்கு வந்தது? உண்மையில் இத்தகையவனா நான்?” என்றார்.

“நாம் எத்தகையவர் என்பதை இங்கு வாழ்ந்து எவரும் ஒருபோதும் முழுமையாக அறிந்துவிடமுடியாது. ஏனெனில் நாம் வாழும்தோறும் உருமாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒவ்வொரு கணத்திலும் புதிதாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். அதுவரை வெளிப்பட்டதைக் கொண்டு நம்மை நாம் வகுத்திருக்கிறோம். அதை பொய்யென ஆக்குவது அடுத்த கணமென நிகழ்கிறது” என்றார் பிரபாகரர். “நான் என்ன செய்யவேண்டும்? அரசு துறந்து காட்டுக்குச் செல்லவா? அன்றி உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்துறக்கவா? இத்தீக்கனவுகளை சூடிய பின்னர் எதை நம்பி இங்கு கோலெடுத்து அமர்ந்து அறம் புரப்பேன்? பிழை செய்து என் முன் வந்த ஒருவனை எவ்வாறு தண்டிப்பேன்? என்றார் அரசர்.

“அரசே, அக்கனவுகள் உங்களுடையவை அல்ல” என்று பிரபாகரர் சொன்னார். “இங்கு நிகழ்வன அல்ல அவை. நாமறியாது பிறிதொரு வெளியில் அவை நிகழ்கின்றன. யவன மது இருந்த கலம் எத்தனை நன்கு பூட்டப்பட்டிருந்தாலும் துளியினும் துளி கசிந்து நறுமணமென காற்றில் அலையுமென்பார்கள். வரவிருப்பது தெய்வங்களால் மானுடர் அறியமுடியாதபடி ஏழுமுறை இறுக்கி மூடப்பட்டுள்ளது. எனினும் அது கனவுகளாக, நிமித்தக்குறிகளாக வந்துகொண்டுமிருக்கிறது. எவ்வளவு என்றும் எவ்வாறு என்றும் எங்கு என்றும் அறியமுடியாது. உள்ளது என்று மட்டுமே உணரமுடியும். நீங்கள் பழிகொள்ளப் போவதில்லை. இவ்வாழ்வில் ஒருகணமும் திறம்பா கோலுடன் வாழ்ந்து விண் புகுவீர்கள்.”

“எனில் எனக்கு இந்தக் கனவு ஏன் வந்தது?” என்றார் அரசர். “ஆனால் அங்கிருந்து நீங்கள் பார்க்கையில் உங்கள் குருதிவழிகளில் இவையனைத்தும் நிகழ்வதை அறிவீர்கள். அதன் பொருட்டு துயருறுவீர்கள்” என்றார் பிரபாகரர். “அரசே, இப்பழிகள் அனைத்தையும் செய்யும் கொடிவழியினரின் கைகளால் எள்ளும் நீரும் பெற்று விண்ணுலகிலிருக்கும் தீப்பேறு உங்களுக்கு அமையும். அதன் முன்னறிவிப்பே இக்கனவு.” அரசர் திகைப்பும் பதைப்புமாக பார்த்து சற்றுநேரம் தன்னுள் ஆழ்ந்து இருந்துவிட்டு “இங்கு என் தலைமை நிமித்திகராக அமைக, இளைஞரே!” என்றார். பின்னர் “பிறிதொன்று…” என்றார். “உங்கள் கனவில் நெஞ்சுபிளந்து குருதி குடித்த நீங்கள் உங்கள் மைந்தர் பீமனின் உருவில் இருந்தீர்கள்” என்றார் பிரபாகரர். “ஆம்” என்றார் அரசர்.

இருபதாண்டுகள் நிமித்திகராக அஸ்தினபுரியில் இருந்த பிரபாகரர் ஒருநாள் தன் தலையோடு வெடித்து எழுவதுபோல் போரின் பெருங்காட்சியை கண்டார். அங்கிருந்து கங்கைக்கரைக்கு அவர் ஓடினார். அங்கே வாழ்ந்த இருபதாண்டுகளில் பன்னிருமுறை முற்றிலும் உளப்பிறழ்வுக்கு ஆளானார். ஒவ்வொரு உளப்பிறழ்வுக்கு முன்னும் அவர் நிலைமறந்து உரைத்த குறிகளை அவருடைய மாணவர்கள் எழுதிச் சேர்த்து ஒரு நூலாக்கினர். அந்நூல் அவருடைய மாணவர்களால் மட்டுமே பயிலப்பட்டது. மூன்றாம் தலைமுறையில் அந்நூலை அவர்கள் கைவிட்டனர். பின்னர் பொருளிலாச் சொற்களின் தொகுதி என அது மூத்த நிமித்திகர் குலத்தவரின் கைகளில் இருந்தது.

நெடுங்காலம் கடந்து தொல்நூல் தேடித் தொகுக்கும் விழைவுகொண்டிருந்த இளம்நிமித்திகனாகிய அஜபாகன் என்பவன் அச்சுவடிக்கட்டை கண்டடைந்தான். மூன்றாண்டுகாலம் புறவுலகு ஒழிந்து அந்நூலைப் பயின்ற அவன் ஒருநாள் அங்கிருந்து மறைந்தான். மீண்டும் அவன் திரும்பிவந்தபோது எதையும் தொகுத்துப் பேசமுடியவில்லை. அழுகையும் சிரிப்புமாக அவன் ததும்பிக்கொண்டே இருந்தான். அழுகைக்கு பதில் அவன் சிரிப்பதாகவும் சிரிப்புக்கு பதில் அவன் அழுவதாகவும் மக்கள் நினைத்தார்கள். நிமித்திகர்கள் அவனை அழைத்துச்சென்று தங்கள் குலகுருவான பிருஹஸ்பதியின் ஆலயத்தில் அமரச்செய்தனர். அங்கே அமர்ந்து மடிந்து அவன் கோயில்கொண்டமைந்தான்.

நோக்குமேடை மேல் அமர்ந்திருந்த முதுநிமித்திகர் அஜபாகனின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்தார். “அறத்தின் மேல் விழைவின் கொடி ஏறிவிட்டது” என்று அவர் சொன்னார். பிற அனைவரும் திடுக்கிட்டு திரும்பி நோக்கினர். “வெற்று விழைவு ஆற்றலை கோடைக்கால நதிபோல மெலியச் செய்கிறது. உயிரிழந்த விதைகளை மண் வதைக்கிறது” என்று அவர் மேலும் சொன்னார். அவர்கள் திகைப்புற்ற விழிகளுடன் நோக்கி அமர்ந்திருந்தனர்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 19

குருக்ஷேத்ரத்தின் தெற்குக்காட்டில் பந்தங்கள் சூழ்ந்த வட்டத்தின் நடுவே முழுதணிக்கோலத்தில் படுத்திருந்த கர்ணனின் உடல் செங்கனல் குவியலென மின்னிக்கொண்டிருக்க, மூடிய இமைகளுடன் புன்னகை நிறைந்த உதடுகளுடன் அவன் சுற்றிலும் ஒலித்த புகழ்மொழிகளை செவிகூர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பவன்போல் தோன்றினான். பன்னிரு களங்களில் நான்காவதாக அமைந்த சூதராகிய அலவர் தன் கிணைப்பறையில் இரு விரல்களை ஓடவிட்டு விம்மலோசை எழுப்பி தோல் முழவின் முழக்கமென கார்வை கொண்டிருந்த குரலில் முனகி அடிச்சுதியை நிறுவி அதிலிருந்து சொல் திரட்டிக்கொண்டு எழுந்து கர்ணனின் புகழை பாடத் தொடங்கினார். சூழ்ந்திருந்த பிற சூதர்கள் உடன் சொல் எடுத்து அவரை தொடர அங்கு அமர்ந்திருந்த சூதர்கள் அந்த ஓசையின் சரடால் ஒருவரோடொருவர் சேர்த்துக் கட்டப்பட்டனர்.

மெல்ல உடல் சேர்த்து ஆடி விழிகள் கர்ணனின் உடலில் ஊன்றியிருக்க அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே அதை பாடிக்கொண்டனர். அத்தருணத்தில் பிற மானுடர் விழிகள் எதுவும் அவர்களை பார்க்கவில்லை. எச்செவியும் அதை கேட்கவில்லை. நுண்ணுருவாக எழுந்த தேவர்கள் விண்ணில் சூழ்ந்து அவர்களை நோக்கி அச்சொற்களை கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அறியா வடிவில் மண்ணுக்கடியில் வேர் நெளிவென செறிந்திருந்த நாகப்பெருக்கு தங்கள் கட்செவிகளால் அவ்வொலிகளை பெற்றுக்கொண்டிருந்தது. இருளென சூழ்ந்திருந்த காட்டுக்குள் பல்லாயிரம் தெய்வங்கள் அப்புகழை தங்கள் புகழென்றே எண்ணி உளம் மயங்கி அமைந்திருந்தன. தாழம்பூ வடிவில் களத்திலமைந்த நிலவனும் குங்குமச்சிமிழ் வடிவில் விழியளும் அவர்களை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

அலவர் சொன்னார்: கேளுங்கள் இதை! குருக்ஷேத்ரத்தில் இது நிகழ்ந்தது. விண்ணாளும் கதிரவனின் மைந்தன் தன் வெற்றிவில் விஜயத்துடன் எரியெழுந்த பெருமரம்போன்ற பொற்தேரில் களம்புகுந்தான். அவனைச் சூழ்ந்து ஏழு மைந்தர்கள் ஏழு வண்ண ஒளிக்கதிரென பிரிந்து நிலைகொண்டனர். அப்போரைப் பார்க்க விண்ணில் தேவர்கள் செறிந்தனர். மண்ணுக்கடியிலிருந்து நாகங்கள் எழுந்து நிலமெங்கும் பரவிய கூழாங்கற்களை தங்கள் விழிகளாக்கி திகைப்புடனும் பதைப்புடனும் நோக்கி நின்றன. கதிரவனின் ஒளி எழுந்ததும் தேவர்கள் விண்ணில் ஆர்ப்பரித்தனர். விண் முழுக்க நிறைந்திருந்த புள்குலம் மட்டுமே அவ்வொலியை கேட்டது. அதற்கேற்ப முகில்களின் மேல் அவை சுழன்றும் ஒன்றோடொன்று கோத்தும் சுழித்துக் கொப்பளித்து அலைமோதிக் கொண்டாடின.

என்றுமிலாதபடி விண்ணில் அவ்வண்ணம் பறவைக்கொப்பளிப்பு நிறைந்திருப்பதை கீழிருந்த படைப்பிரிவில் ஒரு சிலரே நோக்கினர். வியந்து விழிதாழ்த்தி கர்ணனை பார்த்தபோது அவன் நெஞ்சு அனலென பற்றி எரிவதுபோல் அக்கவசத்தை கண்டனர். இரு காதுகளிலும் எரிவிண்மீன் துளிகளென குண்டலங்கள் நின்று அசைந்தன. அச்சத்துடன் விழி திருப்பி அவர்கள் பார்த்தபோது எதிரில் ஏழு புரவிகள் பூட்டப்பட்ட விரைவுத்தேரில் கடிவாளங்களை இடக்கையால் பற்றியபடி, வலக்கையை ஊழ்க முத்திரையுடன் தொடை மீது இயல்பாக அமைத்து, புன்னகை நிறைந்த உதடுகளும் ஊழ்கத்திலென பாதி சரிந்து இளந்தாமரை மலர்வளைவென அமைந்த இமைகளுமாக அமர்ந்திருந்த கார்வண்ணனை கண்டனர். அவன் தலையில் சூடிய மயிற்பீலி அங்கிலாத காற்றில் மெல்ல நலுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவ்வனைத்தையும் நோக்குவது போலவும் அனைத்தையும் அப்பால் நின்று நோக்கும் விழிபோலவும் உளமயக்கு அளித்தது.

தேரில் நின்றிருந்த இந்திரனின் மைந்தன் உடலெங்கும் அணிந்திருந்த கவசங்களில் சூழ்ந்திருந்த பந்தங்களின் ஒளியைப் பெற்று சுடர் கொண்டிருந்தான். அவன் கையில் இருந்த காண்டீபம் பதினைந்து நாள் போரில் அதன்மேல் பட்ட குருதியினால் நாகஉடலென கரிய மின்மெருகு கொண்டிருந்தது. அவன் ஐம்புலன்களும் அகத்தடங்க விழியினால் விளக்குவான் என அசைவிலாது தேரில் நிலைகொண்டிருந்தபோதும்கூட காண்டீபம் போர் போர் என விம்மித் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

போர் நிகழும் கணத்திற்காக அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும் காத்திருந்தனர். விண்ணில் கதிரவன் எழுவதற்காக பன்னிரு நோக்குமாடங்களில் நூறு கணியர்கள் விழி கூர்ந்திருந்தனர். அவர்களில் எண்மர் தொலைநோக்கு ஆடிகளை ஒன்றுடன் ஒன்று பொருத்தி விழிபூட்டி நோக்கினர். எஞ்சியோர் அப்பொழுதைக் கணிக்கும் வரைபடங்களை விரித்து அமர்ந்திருந்தனர். விண்ணை நோக்கிக்கொண்டிருந்த கணியர் ஒருவர் மெல்லிய ஒளியுடன் ஓர் அசைவு நிகழ்வதைக்கண்டு உளம் நடுங்கினார். கதிரெழுவது அவ்வாறல்ல என்று அவர் நெடுங்கால விழியறிதலால் உணர்ந்திருந்தார். அறியாது அவரது கை நீண்டு அருகிலிருந்த கணியரைத் தொட அவரும் கூர்ந்து நோக்கி “என்ன அது?” என்றார். அதற்குள் பிற கணியர்களும் விழிகூரத் தொடங்கினர்.

அங்கு அப்போர் தொடங்கிய ஒவ்வொரு நாளும் வந்தமர்ந்து புலரியையும் அந்தியையும் அறிவித்தவர்களாயினும் அன்றிருந்த பதற்றத்தையும் கொந்தளிப்பையும் அவர்கள் முன்பு எப்போதும் அடைந்திருக்கவில்லை. அன்று அரிதென ஒன்று நிகழும் என்றும், அது பெருந்துயர் வடிவிலேயே வந்தமையும் என்றும் எவ்வண்ணமோ அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள். பொல்லா பிழையென ஒன்று நிகழ்ந்து முற்குறி கூட்டும் என எண்ணினார்கள். “அது ஒரு புரவி” என்று ஒருவர் மெல்ல சொன்னார். அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அது கேட்டது. “ஆம்” என்று பெருமூச்சுடன் இன்னொருவர் கூறினார். “புரவியின் குஞ்சிமயிர்” என்றார் பிறிதொரு கணியர். அதற்குள் பிற அனைவருமே அப்புரவியை பார்த்துவிட்டிருந்தார்கள்.

புரவி முகம் தூக்கி பிடரிமயிர் உலைத்து மூக்குவிரிய தலைதாழ்த்தி கீழே விரிந்திருந்த நிலப்பரப்பை பார்த்தது. அதன் கழுத்தும் முன்னங்கால்களும் தெளிந்தெழுந்து வந்தன. “ஒற்றைப்புரவி!” என்று அப்பால் ஒருவர் சொன்னார். அதை அவர்கள் அனைவரும் தெளிவுற உணர்ந்தனர். பெரும்புரவி முதலில் வர அதைத் தொடர்ந்து மணிநீலத் தேர் துலங்கியது. தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருந்தவனை அவர்கள் அனைவரும் பல்வேறு உருவில் பலமுறை கண்டிருந்தார்கள். திகைப்புடன் அவர்கள் அவனை விழிமலைக்க நோக்கினார்கள்.

இந்திரனை வணங்கும் வேத மந்திரத்தை முதுகணியர் ஒருவர் கைகூப்பியபடி சொன்னார். அறியாது பிறரும் அதில் இணைந்துகொண்டனர்.

“பெருநீர்களுக்கு வழிவகுக்கும் உன் பெருமை

என்றுமென இன்றும் திகழ்கிறது

அவற்றை நீ ஆள்கிறாய்

உணவுக்கு அமரும் விருந்தினர் என

அமைகின்றன மாமலைகள் உன் ஆணையால்

நற்செயல்களின் தலைவ,

உன்னால் நிலைகொள்கின்றன உலகங்கள்

 

இந்திரனே! உனக்கு நிகராகவோ மேலாகவோ

தேவர்களில் எவருமில்லை

மானுடரில் எவருமில்லை

நீ நீர்களை தடுத்த அஹியை அழித்தவன்

நீர்ப்பெருக்குகளை கடல்சேர்ப்பவன்

 

நீ தடையுண்ட நீர்களை விடுவித்து

திசைகளெங்கும் செலுத்துபவன்

நீ சூரியனையும் ஒளியையும் புலரியையும்

பிறப்பித்து உலகங்களனைத்தையும் ஆள்பவன்!”

பரத்வாஜ முனிவரின் அழிவிலாச் சொற்கள் அங்கே ஒலித்தன. இந்திரனின் தேருக்கு வலது பக்கம் வெள்ளை யானை தோன்றியது. அதில் இந்திர மைந்தன் சயந்தன் அமர்ந்திருந்தான். இந்திரனைப்போலவே மணிமுடியும் கவசமும் அணிந்திருந்த அவன் பொன்னிறஒளி கொண்டிருந்தான். இடப்பக்கம் வந்த தேரில் இருந்தவனை ஒரு கணியர் அடையாளம் கண்டார். “செந்நிறத்தோனாகிய பாலி!” என்றார். “ஆம், அவனேதான்!” என்றார் இன்னொருவர். “மைந்தருடன் எழுந்துள்ளான். மைந்தனின் போர்காண வந்திருக்கிறான்!” என்றார் முதிய கணியர்.

அவர்கள் எழுந்து நின்று கைகளை தலைக்குமேல் கூப்பி வாழ்த்தொலித்தனர். “இடிமின்னல்களின் அரசே! மண்ணை குளிர்விப்பவனே! விண்ணை ஒளியால் நிரப்புபவனே! உயிர்கள் அனைத்திலும் ஆற்றல் என நிறைபவனே! உள்ளத்தில் காமத்தை விளைவிப்பவன் நீ. மலர்களில் தேனையும் தளிர்களில் வண்ணத்தையும் கனிகளில் இனிப்பையும் நிறைப்பவன். வசந்தத்தின் தலைவன். உடலே விழியானவன். அமுதத்திற்கும் அனைத்து நன்மைகளுக்கும் உரிமையாளன். அரசே! இங்கெழுக! இங்கு உன் நோக்கு வந்து படுக!”

கீழே பெருகிநின்றிருந்த படைவீரர்கள் சிலர் திரும்பிப்பார்த்தபோது கீழ்ச்சரிவில் பெரிய முகிலொன்றை கண்டனர். செந்நிறத்தில் அது சுடர்கொண்டிருந்தது. அதன் விளிம்புகள் ஒளி கண் கூச கூர் காட்டின. நேர் எதிரில் மேற்குத் திசையில் பெரும் மழைவில்லொன்று தோன்றி முழுமையாகத் திரண்டு வளைந்து நின்றது. அத்தகைய கலைவிலா வான்வில்லை அவர்கள் எவரும் முன்னர் நோக்கியிருக்கவில்லையாதலால் படைகளிலிருந்து வியப்பொலி எழுந்தது. பலர் கைசுட்டி அந்த வில்லை காட்ட சற்று நேரத்திலேயே அனைவரும் அவ்வில்லை பார்த்தனர். ஒளி நனைந்து நின்ற அப்பெரும் முகில்திரளையும் அதன் மறுவடிவு எனத் தெரிந்த வண்ணவளைவையும் பார்த்த இரு படைகளும் கொண்ட முழக்கம் அங்கு முரசுப் பானைக்குள் கார்வையென நிறைந்திருந்தது.

விண்ணில் வெடிப்பென ஓர் இடி முழக்கம் எழுந்தது. மிதக்கும் மலைத்தொடர்களைப்போல் செறிந்திருந்த முகில்குவைகளில் அந்த ஓசை பலநூறு முறை எதிரொலித்தது. முகில்கணங்கள் தொட்டுத்தொட்டு கனைத்துக்கொண்டே இருந்தன. மழைக்காரின் இருள்திரளுக்குள் பலநூறு சிறுமின்னல்கள் வாள்வீச்சின் ஒளித்துடிப்புகளெனத் தெரிந்து துடித்து மறைந்தன. பின்னர் மென்மழைத்தூறலொன்று படைகளின்மேல் இறங்கியது. முகிலிலிருந்து பெய்த செவ்வொளியை பெற்றுக்கொண்டு பொற்துருவல்களென அந்த மழை காற்றில் அலைவுகொண்டது. மேலிருந்து மென்மையாக அசைக்கப்படும் கவரிபோல் அதன் பீலித்தொகை படைகளின்மேல் பரவி தெற்கிலிருந்து வடக்காகவும் வடக்கிலிருந்து மீண்டும் தெற்காகவும் ஊசலாடியது.

யானைகளின் கவசங்களும் தேர்களின் மகுடங்களும் நனைந்து ஒளிகொண்டு சொட்டத் தொடங்கின. குடைகளின் விளிம்புகளில் இருந்து சுடர்கொண்ட மணிகள் உதிர்ந்தன. வாள்வளவுகள் மின்னின. வேல்முனைகள் தளிர்களாயின. படைவீரர்கள் அந்தப் புலரிக் குளிர்மழையில் மெய்ப்படைந்தனர். உடல் குறுக்கி தலையை உதறி அந்த இனிமையில் திளைத்தனர். குளிர் அவர்களில் நினைவுகளை எழுப்ப அங்கிருப்போர் வேறெங்கெங்கோ வாழலாயினர். முகில்களில் நிறைந்திருந்த ஒளி அனைத்து மழைத்துளிகளிலும் குடியேற நீரே ஒளியென மாறி வானாகி திசைகள் என அவர்களை சூழ்ந்திருந்தது.

நிமித்திகர்கள் நெஞ்சு விம்ம, கைகூப்பியபடி, உடல் மென்மழையில் நனைந்து நீர் வழிய, கிழக்கு திசையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். முகில்திரள்கள் மேலும் மேலுமென எழுந்து அனைத்துத் திசைகளையும் ஒன்றென ஆக்கி சூழ்ந்தன. கணிகர்களில் ஒருவர் “இன்று புலரி எழுவதை எவ்வண்ணம் கணிப்பது? முகில் மூடியிருந்தால் புலரி கணிப்பதற்கென உள்ள நெறிகள் போர்க்களத்திற்கு பொருந்துமா?” என்றார். “பொறு” என்று மூத்த கணிகர் கைவிரல் காட்டி அறிவுறுத்த அவர் தலைவணங்கினார். இடியோசை ஒன்று எழுந்து சூழ்ந்திருந்த மழைத்திரையை நடுங்கச்செய்தது. அதன்மேல் ஏறி ஒலிப்பதுபோல் மீண்டும் ஒர் இடியோசை. அதன்மேல் என மீண்டும் ஒரு இடியோசை.

இடியோசைகள் ஒன்றன்மேல் ஒன்றென விழுந்து நிலத்தை நடுங்கச்செய்தன. குருக்ஷேத்ரத்தின் மண்ணுக்கடியில் பல்லாயிரம் வளைகளில் சேர்ந்திருந்த நாகங்கள் நடுங்கி உடலைச்சுருட்டி தலையை நடுவே வைத்து இறுக்கிக்கொண்டன. மின்னல்களின் ஒளியில் படைகளின் வண்ணங்கள் விழிகளை நடுக்கச்செய்தபடி எரிந்து எரிந்து அணைந்தன. மின் ஓய மின்னிய காட்சி விழிகளில் அவ்வண்ணமே மீண்டும் சற்று நேரம் நிலைத்திருந்து மெல்ல அணைந்து மறைந்தது. ஒளி சூடிய படைக்கலங்களும் தேர்முகடுகளும் கவசங்களும் இறுதியாக மறைந்தன. வெண்ணிற இருள் விழிகளை நிறைத்த கணத்தில் அடுத்த மின்னல் எழுந்து முற்றிலும் புதிய ஒரு காட்சியை கண்ணுக்குள் வெளிக்கசெய்தது.

“பெருமழை அறையக்கூடும். இன்றைய போர் மழையால் முடிவு செய்யப்படும் என தோன்றுகிறது” என்றார் ஒரு நிமித்திகர். “மழை எழுமெனில் இங்கு நிகழ்வது படைகளின் போரல்ல, விண்ணரசனின் போர். மழையை அறிந்தவன் இந்திரனின் மைந்தன். மழைத்துளிகளைப்போன்ற அம்புகள் கொண்டவன். இந்திரசாபம் என அவன் வில்லை சூதர்கள் பாடுகிறார்கள். இன்றைய போரில் மைந்தனை தந்தை வழிநடத்தப்போகிறார் போலும்.” முதுநிமித்திகர் திரும்பி மீண்டும் கைகாட்டி அவர்களை பேசாதொழிக என அடக்கினார். அவர்கள் அமைய நீள்நேரம் கடந்து ஒருவர் “பொறுத்திருப்பதா?” என்று முதுநிமித்திகரிடம் கேட்டார். “ஆம்” என்று முதுநிமித்திகர் தலையசைத்தார்.

மீண்டும் சற்று நேரம் கழித்து அவர் “மழை எக்கணமும் இழியும் என குறுகி அணைந்துவிட்டது. மழைக்கு முன்னர் பொழுது கணித்து போர் அறிவிப்பு செய்வது உகந்தது. மழைக்குள் நம் ஒலிகள்கூட சென்று சேராதாகும். நாம் எரியம்பு எழுப்பினாலும் படைகளின் விழிகளில் படாதாகலாம்” என்றார். இளம் கணியர் ஒருவர் “அன்றி இம்மழை முடிவதுவரை போரை நிறுத்தி வைக்கலாம்” என்றார். பிறிதொருவர் “மழை எழுகையின் முனைப்பை பார்த்தால் இன்று அந்தி வரை பொழிவு நிலைக்காது தொடரும் என்று தோன்றுகிறது” என்றார். “இது மழைக்கான பருவமல்ல. ஆனால் பதினைந்து நாட்களாக ஓங்கி ஓங்கி அமைந்தது இந்திரனின் கை” என்றார்.

சீற்றத்துடன் திரும்பிய முதுநிமித்திகர் “அறிக, இப்புடவியில் ஒவ்வொன்றையும் பிறிதொன்றால் நிகர் செய்துள்ளது பிரம்மம்! மூன்று முதல் தெய்வங்களும் ஒருவரோடொருவர் நிகர் செய்யப்பட்டவர்கள் என்று அறிக! தன்னை மாயையால் நிகர் செய்து இப்புடவியை சமைத்திருக்கிறது அது. இங்கு ஒற்றை விசையென்றும் ஓங்கும் தரப்பென்றும் அழியாது நின்றிருக்கும் எண்ணமென்றும் எதுவுமில்லை” என்றார். அப்பால் நின்றிருந்த இளம் கணிகன் “அதோ” என்று மூச்சின் ஒலியில் சொல்ல அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். முதலில் அவன் கூறுவதென்ன என்று எவருக்கும் புரியவில்லை. ஆயினும் விழி கூர்ந்து கிழக்கு முனையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

வானில் ஒரு மெல்லிய விரிசல் தென்பட்டது. அதற்கப்பாலிருந்து பல்லாயிரம் யானைகள் தங்கள் தந்தங்களால் உந்தி அவ்விரிசலைக் கிழித்து முகில்திரையை மேலேற்றுவதுபோல தோன்றியது. நொறுங்கும் ஒலியுடன் மெல்ல முகில்பாறைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று முட்டின. உரசுமிடங்களில் பொறி பறந்தது. அவை ஒன்றுடன் ஒன்று உந்தி அகல அந்த விரிசல் விரிந்தபடியே வந்தது. வானம் சுருங்கி அகலும் திரையென விலக அதற்கு அப்பாலிருந்து அணை திறந்து பீறிடும் வெள்ளமென இளஞ்செம்மை கலந்த வெண்ணிற ஒளி சரிந்து வந்து தொலைவில் தெரிந்த குன்றுகளின் மேல் படிந்து அவற்றை படிகக்கற்களென சுடரவைத்தது. குருக்ஷேத்ரத்தின் அனைத்துப் படைக்கலங்களும் ஒளி கொண்டன. ஈரப்பரப்புகள் அனைத்திலும் பல்லாயிரம் கதிரவன்கள் தோன்றினர்.

நிமித்திகர் தன் கையை விரித்து அசைக்க இளநிமித்திகர்கள் தங்கள் கணிப்பரப்புகளில் கையோட்டி பொழுது குறித்தனர். அறிவிப்பு நிமித்திகன் கையிலிருந்த கொடியை அசைத்தான். அவன் கொடியை நோக்கி சூழ்ந்தமர்ந்திருந்த முரசுக்காவலர்கள் எழுந்து முரசுப்பரப்புகளில் கோல்களை ஓடவிட்டனர். வெறியாட்டு கொண்டு நடனமிடும் பூசகர்கள்போல முழைகள் தோல்பரப்பில் நின்றாடின. வானில் எழுந்துகொண்டிருந்த இடியோசைக்கு நிகராக முழவுகள் ஒலிக்கத்தொடங்கின. கொம்புகள் சென்று இணைந்துகொண்டன. மழைத் தாரையை கீறிச்செல்லும்படி கூரிய ஒலி எழுப்பும் நீள்குழல்கள் ஒலித்தன. அவ்வொலி கேட்டு பலநூறு காவல்மாடங்களிலிருந்து போர்முரசுகளும் கொம்புகளும் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

கீழே பெருகியிருந்த இரு படைகளுக்கும் நடுவே செந்நிற மண்பரப்பின் மீது இளமழை பொழிந்து அதை நிணக்கதுப்பென மாற்றிவிட்டிருந்தது. தேர்களின் சகடங்கள் அச்சேற்றில் சற்றே அழுந்தி நின்றிருந்தன. போர்முரசுகள் ஒலித்தும்கூட மழைத்தழுவலில் இருபக்கமும் நின்றிருந்த படைகள் போரிடும் எண்ணமிலாதவைபோல், வேறெதையோ கண்டு திகைத்தவைபோல் அசைவிழந்து நின்றன. கௌரவப் படைகளில் எவரோ “வெற்றிவேல்! வீரவேல்!” என்று கூற அவ்வொலி அக்கணமே பற்றிக்கொண்டு மொத்தப் படையும் “வெற்றிவேல்! வீரவேல்!” என்று கூவியபடி பாண்டவப் படை நோக்கி சென்றது. அதன் எதிரொலியென “வெற்றிவேல்! வீரவேல்! வெல்க மின்கொடி! வெல்க இந்திரப்பிரஸ்தம்! வெல்க அறச்செல்வன்!” என்று கூவியபடி பாண்டவப் படை அவர்களை எதிர்கொண்டது.

மேலிருந்து நோக்கிய நிமித்திகர்கள் இமைக்கணங்களுக்குள் குருக்ஷேத்ரத்தின் நீண்ட செந்நிறச் சதுப்பு தேர்களாலும் யானைகளாலும் புரவிகளாலும் கவசமணிந்த உடல்களாலும் முற்றாக நிரம்பிவிட்டதை கண்டனர். இரு ஆறுகள் இணையும் கோடென அப்போர்முனை கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது. அது முழுவிசை கொண்டதும் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக உடல்தளர்ந்து நீள்மூச்செறிந்தனர். அவர்கள் அதற்குமேல் அங்கே செய்வதற்கு ஒன்றுமிருக்கவில்லை. அந்தியை அறிவிக்கும்வரை அங்கே காத்திருந்தே ஆகவேண்டும். அவர்களில் சிலர் நீர் அருந்தினர். சிலர் வாய்மணங்களை மெல்லத் தொடங்கினர். சிலர் மார்பில் கைகளைக் கட்டி தலைதாழ்த்தி துயில்கொள்ளலாயினர்.

அங்கு அமர்ந்து பதினைந்து நாட்களாக அவர்கள் அந்தப் போரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். முதலில் நோக்கியபோது அவர்களிடமிருந்த பரபரப்பும் அச்சமும் ஓரிரு நாட்களில் முற்றாக அழிந்துவிட்டிருந்தன. முதலிரு நாட்களில் கீழிருந்த போர்க்கொப்பளிப்பை புரிந்துகொள்வதற்கு அவர்கள் முயன்றனர். பின்னர் அது எவ்வகையிலும் தங்கள் நூல்களாலோ நுண்ணறிவாலோ விளங்கிகொள்ளத்தக்கதல்ல என்று அறிந்துகொண்டனர். ஓரிரு கணங்களுக்குப்பின் எதிரி எவர் நம்மவர் எவரென்றே அவர்களால் பிரித்துக்கொள்ள இயலவில்லை. வெறும் உடல்களின் அலைக்கொந்தளிப்பு. அவர்களுக்குமேல் அம்புகளின் மெல்லிய வலைப்படலம். மிதிபடும் நிலம்.

என்றுமே அவர்கள் தங்களை முரண்கொள்ளும் அனைவருக்கும் அப்பால் நிறுத்தியிருந்தார்கள். வெற்றியும் தோல்வியும் அவர்களுக்கு கணிப்புகளாகவும், பிழைகளாகவும், கணிநிறைவின் விந்தையாகவும் மட்டுமே தெரிந்தன. அஸ்தினபுரியின் நிமித்திகர்களும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் நிமித்திகர்களும் ஓரிடத்தில் சந்தித்துக்கொண்டால் அங்கேயே அமர்ந்து தங்கள் அனைத்துச் சுவடிகளையும் பரப்பி வருவனவற்றை ஆராய்ந்து திரள்பொருள் தேடத்தொடங்கிவிடுவார்கள். அமர்கையில் அஸ்தினபுரியினராகவும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தினராகவும் இருப்பவர்கள் கவடிகளை விரித்து நூற்கூற்றுகளை எண்ணிச் சூழ்ந்து சொல்லாடத் தொடங்குகையிலேயே அனைத்திற்கும்மேல் எழுந்து விண்ணில் உலாவும் பறவைகள்போல் கீழே நோக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். சொல்லும், உணர்வும், கடந்த கனவும், அதன் ஆழத்தில் எழும் பிறிதொரு அறிவுறுத்தலும் தங்களில் அமைகையில் தாங்கள் இவ்வுலகத்தில் வாழ்பவரல்ல என்றுணர்ந்தனர்.

ஒவ்வொரு நிமித்திகனுக்கும் வாழ்வில் பல படிகள் உண்டு. அவன் இளமைந்தனாக தந்தையுடன் சென்று நூல்நவிலத் தொடங்குகையில் தான் பிறருக்கில்லாத படைக்கலம் ஒன்றை பயிலப்போகும் எழுச்சியை அடைவான். பயிலப்பயில ஆற்றல் கொண்டவனாக, பிறரை ஆள்பவனாக, காலத்தை மடித்தமைக்க வல்லவனாக தன்னை அறிவான். தன் கலையைக்கொண்டு பிறரது ஊழை வகுத்துரைக்கத் தொடங்குகையில் அவ்வூழை வகுப்பவனும் தானே என சில நாட்கள் மயங்குவான். தன் சொற்களினூடாக முகம்காட்டும் ஊழ் பேரழிவென, பெருந்துயரென பிறர் மேல் படியக் காண்கையில் எந்த அடிப்படையுமிலாமல் பிறர் வாழ்வுமேல் துயரை ஏவும் கொடியவனாக தன்னை உணர்வான். தன் குலத்தை வெறுப்பான். தன் கல்வியையும் சுவடிகளையும் கைவிட்டு கண்காணாது ஓடிப்போக வேண்டுமென்று எண்ணி எண்ணி இரவெலாம் புரண்டு துயில் நீப்பான்.

கற்றதை அவ்வண்ணமே விட்டுவிட்டுச் சென்றவர்களும் உண்டு. குடியும் மைந்தரும் இவ்வுலகின் இன்பங்களும் அவர்களை கட்டிப்போடும். அதற்கப்பால் நிமித்தநூல் கற்றவன் எவ்வண்ணம் துறந்தாலும் முன்வரும் காலத்தை நோக்கி எட்டிப்பார்க்கும் விழிகளை துறக்கவே இயலாதென்ற முன்னோர் கூற்று அவர்களை கட்டுப்படுத்தும். “நாம் தீராத தீச்சொல் ஒன்றால் ஆளப்படுபவர்கள். இன்றில் வாழும் எளிய உயிர்கள் தெய்வ அருள் கொண்டவை. நேற்றையும் சுமந்தலையும் மானுடர் துயர் எனும் தீச்சொல்லுக்கு ஆளானவர்கள். உடன் நாளையையும் அறிந்திருக்கும் நாமோ இருமடங்கு தீச்சொல் பெற்றவர்கள்” என்று முதுநிமித்திகர்கள் கூறுவதுண்டு. அச்சொல் இளையோரை அகம்நடுங்கச் செய்யும். “முற்றறிய முடியாத ஒன்றை சற்றறிந்து வாழ்தல்போல் கெடுதுயர் பிறிதேது?” என்பார் குடிமூத்த நிமித்திகர்.

முதுமை கனிந்து, உள்ளக்கணக்குகள் ஒன்றோடொன்று இசையாதாகி, உள்ளிருந்து எழும் குரல் தேய்ந்து மறைய நிமித்த நூலிலிருந்து உதிர்ந்து மீண்டும் வெளியே மானுடராக மாறிய முதியவர்கள் முகம்மலர்ந்து குழவிகள்போல் நகைத்து “இவ்விடுதலை அளிக்கும் உவகைக்கு நிகர் பிறிதில்லை. ஒவ்வொரு உறுப்பையும் அள்ளிப் பற்றியிருந்த ஆயிரம் கைகள் அகன்றுவிட்டன. இன்றுவரை இருபுறமும் உடல்நெருக்கி    கட்டப்பட்ட சுவர்களாலான முடிவிலா பாதையொன்றில் சென்றுகொண்டிருப்பதுபோல் உணர்ந்தோம். இன்று எண்புறமும் திறந்த வெளிக்கு வந்திருக்கிறோம். தெய்வங்களுடன் இறைஞ்சுவதெல்லாம் இந்த உவகையில் இன்னும் சில நாள் வாழ்ந்து மறையவேண்டும் என்று மட்டும்தான்” என்று சொல்வார்கள்.

அவ்விடுதலை அமையாமல் நிமித்தநூலுடனேயே மண்நீங்கும் தீயூழ் கொண்டிருந்த முதியோர் இறுதிக்கணத்தில் தங்கள் இரு கைகளையும் விரித்து மெல்ல உதறி ஒன்றுமில்லை ஒன்றுமில்லை என தலையசைத்து சலிப்பும் துயரும் நிறைந்த முகத்தை இறுக்கி மறைவார்கள். அவர்கள் சொல்லும் இறுதிச்சொல்லின் பொருளென்ன என்று சூழ்ந்திருக்கும் நிமித்திகர்கள் ஆராய்வார்கள். அது பொருள் தேடிச்சென்று மேலும் சென்று என்றுமுள பொருளின்மையை சென்றடைவதாகவே இருக்கும்.

இமைகள் அரைத்துயிலில் சரிய வாய் திறந்து சற்றே எச்சில் வழிந்து மார்பில் விழுந்தபோது திடுக்கிட்டு விழிப்புகொண்டு சுற்றி நோக்கி பின் சூழுணர்ந்து நீள்மூச்சுடன் கீழே பார்த்த முதுகணிகர் தலை நடுங்க நெடுநேரம் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் பல்லில்லாத வாய் திறந்து சிரித்தபடி “விண்ணில் நிறைந்திருக்கிறார்கள் தேவர்கள்” என்றார். வாய்மணம் மென்றுகொண்டிருந்த இருவர் திரும்பி நோக்கினர். அவர் “இவர்கள் அவர்களுக்கு நடித்துக்காட்டுகிறார்கள்” என்றார்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 18

அர்ஜுனன் தன் புரவியை நோக்கி செல்கையில் அவனை நோக்கிவந்த நகுலன் “மூத்தவரே, நீங்கள் அரசரை வந்து பார்த்துச்செல்லவேண்டும்” என்றான். அர்ஜுனன் புருவம் சுளிக்க “அவர் சென்றதுமே மது வேண்டுமென்று கேட்டார். வழக்கமாக மிகக் குறைந்த அளவுக்கே அருந்துவார். இங்கே குருக்ஷேத்ரத்திற்கு வந்தபின்னர் அது மிகையாகிக்கொண்டே வந்தது. அதை நானும் சகதேவனும் பிறர் அறியாமல் காத்தோம்” என்றான். அர்ஜுனன் “அவர் கண்களே காட்டிக்கொடுக்கின்றன” என்றான். “அவரால் துயில்கொள்ள முடியவில்லை. சில நாட்களில் அகிபீனாவும் தேவையாகும்” என்று நகுலன் சொன்னான். “அவர் வெளியே ஓரு தோற்றத்தை சூடிக்கொள்கிறார். வெளிக்காட்டாத ஒன்று உள்ளே எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. அதை எவரிடமும் பகிராமையாலேயே அது அழுகி நோய் என ஆகிவிட்டிருக்கிறது.”

அர்ஜுனன் “அதை அறியாத எவரும் நம்மில் இல்லை” என்றான். “அவர் அதை பொத்தி வைத்திருக்கிறார். மது அருந்துகையிலும் துயில்கையிலும் எவரும் உடனிருப்பதை விரும்புவதில்லை. ஆனால் இரவில் அஞ்சி ஓடி வந்து எங்களை எழுப்புவதுண்டு. அபிமன்யு இறந்த அன்று குடிலில் இருந்து இறங்கி கௌரவப் படை நோக்கி ஓடினார். அவன் காலில் விழுகிறேன், என் அரசை அவனிடமே அளிக்கிறேன், என் மைந்தரை விட்டுவிடும்படி கோருகிறேன் என்று கதறினார். நாங்கள் சென்று அவரை இழுத்துக்கொண்டு வந்தோம். அன்று அவர் உடல் வெம்மைகொண்டிருந்தது. மறுநாள் எழமாட்டார் என்றே நினைத்தோம். மறுநாள் எழுந்தபோது வழக்கம்போல் இருந்தார். போர்வெற்றி என்றும் அறம் நிலைகொள்ளவேண்டும் என்றும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்” என்றான் நகுலன்.

அர்ஜுனன் “அவரை இப்போர் என்ன செய்யும் என நான் அறிவேன்” என்று புன்னகைத்தான். “அவருடைய போர் சொற்களில் நிகழ்வது. அவை எவரையும் கழுத்தறுத்து நிலத்தில் இடுவதில்லை. குருதியாடுவதில்லை” என்றான். நகுலன் “அவரிடம் நீங்கள் வந்து பேசுங்கள்… இன்று மிக நிலையழிந்திருக்கிறார்” என்றான். “ஆம், அவர் நிலையழிந்திருப்பதை நான் அப்போதே கண்டேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “அவர் கர்ணனை அஞ்சுகிறார் என நான் அறிவேன். நம்மை கர்ணன் கொன்றுவிடக்கூடும் என்னும் பதற்றத்திலேயே இத்தனை நாட்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்.” நகுலன் “இன்று அவைக்கு வரும்போதே மது அருந்தியிருந்தார். அகிபீனாவை மூச்சில் இழுத்திருக்கிறார் என சற்றுமுன் ஏவலன் சொன்னான். மீளவும் குடிலுக்குச் சென்றபின் மீண்டும் குடித்து அகிபீனாவை இழுத்தார். சிறிய வலிப்புபோல ஒன்று வந்தது. துயிலப்போகிறார் என நினைத்தோம். ஆனால் எழுந்து கட்டின்றி கூச்சலிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். சிரிப்பும் அழுகையுமாக தவிக்கிறார்” என்றான்.

“அதற்கு நான் என்ன செய்ய இயலும்? எனக்கு அவருடன் என்றுமே இயல்பான பேச்சு இருந்ததில்லை” என்றான் அர்ஜுனன். “நான் இளைய யாதவரிடம் சென்றேன். அவர் வந்து ஒரு சொல் உரைக்கலாகுமா என்று கேட்டேன். இல்லை, இத்தருணத்தில் அவருடன் பேசவேண்டியவன் அர்ஜுனனே என்றார். ஆகவே உங்களை நோக்கி ஓடிவந்தேன். நல்லவேளையாக நீங்கள் புரவியில் ஏறிவிடவில்லை” என்றான் நகுலன். “நான் பேசவேண்டும் என்றாரா?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். “ஆம்” என்றான் நகுலன். “நீங்கள் அரசருக்கு ஒரு சொல்லுறுதி அளித்தால் போதும் என்றார்.” அர்ஜுனன் “என்ன?” என்றான். “நீங்கள் இன்று உறுதியாகவே கர்ணனை கொல்வீர்கள் என்று. அவர் கர்ணனை அஞ்சி நிலையழிந்திருக்கிறார். அவ்வச்சத்தை உங்கள் உறுதியால் போக்கினால் அவர் அமைவார்.”

அர்ஜுனன் பெருமூச்சுடன் “சொல்லுறுதியை அளிக்கிறேன். நான் அதை அளிக்கலாம் என யாதவர் சொல்லியிருப்பதனால்” என்றான். பின்னர் நகுலனுடன் நடந்தான். “அவரை புரிந்துகொள்வது மிகக் கடினம். அவர் விழைவுகொண்டிருக்கிறார் என ஒரு தருணம் தோன்றும். எக்கணமும் துறக்கச் சித்தமாக இருப்பதாக மறுகணம் தோன்றும். போர்வெற்றிக்காக தவிப்பதாக எண்ணுவேன். போரை அஞ்சி ஒழிகிறார் என உடனே மறுத்து கருதுவேன்” என்றான். “அறம் பேசுபவர் எவரும் அவ்வண்ணமே. அறம் அவர்களை இருசுடர்நிழல் என இரண்டாக பகுத்துவிடுகிறது” என்றான் அர்ஜுனன். நகுலன் “அவர் நம் மீது கொண்டுள்ள பேரன்பு மட்டுமே எந்நிலையிலும் மாறாததாகத் தெரிகிறது” என்றான். அர்ஜுனன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நகுலன் “இந்தப் போரை தொடங்கியதில் தனக்கு முதன்மைப் பொறுப்பு இருப்பதாக அவர் எண்ணுகிறார் என்று சகதேவன் சொன்னான். இதை அவர் தவிர்த்திருக்கக் கூடும். நாற்களமாடச் சென்றமைந்ததில் இருந்தே அவர் இப்போரை உருவாக்கத் தொடங்கிவிட்டார். அதை பிற எவரைவிடவும் அவர் அறிவார். அதுதான் அவருடைய துயர் என்று சொன்னான்” என்றான்.

அர்ஜுனன் “மெய்” என்றான். “ஆகவே ஒவ்வொரு சாவும் அவரை பெருவிசையோடு அறைகிறது என்று சகதேவன் சொன்னான்” என்று நகுலன் தொடர்ந்தான். “அவர் பலமுறைகளில் அதை எதிர்கொள்கிறார். தான் ஏதுமறியாதவனாக உடன்பிறந்தாரின் ஆடலில் பாவையாக இருப்பதாக காட்டிக்கொள்கிறார். இளைய யாதவரின் வேதம் இங்கு நிலைகொள்ளும்பொருட்டே வாழ்வதாகவும் போரிடுவதாகவும் வெளிப்படுகிறார். மண்விழைவை நடிக்கிறார். இவை எவற்றிலும் பங்கில்லை என எண்ணுகிறார். ஆனால் இவை அனைத்தையும் விலக்கி அவருள் நிறைந்துள்ள பெருந்துயர் வெளிப்படுகிறது. அதை எவ்வகையிலும் அவரால் விசையழியச் செய்ய முடியவில்லை. அவரை இரவுகளில் அது பல்லாயிரம் நச்சுக்கொடுக்குகளுடன் வந்து சூழ்ந்துகொள்கிறது.”

அர்ஜுனன் அவனுடன் குடிலுக்குள் நுழைந்தபோது சகதேவன் வந்து “இளைய யாதவர் வரவில்லையா?” என்றான். “இல்லை, அவர் மூத்தவரை அழைத்துச்செல்லும்படி சொன்னார்” என்றான் நகுலன். “எப்படி இருக்கிறார்?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். “சற்று துயில்கொண்டுவிட்டார்” என்றான் சகதேவன். “எனில் நான் திரும்புகிறேன்” என்று சொன்னான் அர்ஜுனன். “இல்லை, எக்கணமும் விழிப்புகொள்வார். முனகலுடன் புரண்டுபடுக்கிறார்…” என்றான் சகதேவன். “யார்? யார் அது?” என்று உள்ளே யுதிஷ்டிரன் குழறலாக கேட்டார். அவர் எழும் ஓசை கேட்டது. “யார் அது? சகதேவா, மூடா, யார் அது?” சகதேவன் “இளையவர் உங்களை பார்க்க வந்திருக்கிறார், அரசே” என்றான். “எவரும் என்னை பார்க்கவேண்டியதில்லை. அவனை செல்லும்படி சொல். என் ஆணை இது. அவன் இக்கணமே சென்றுவிடவேண்டும்” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

அர்ஜுனன் “நான் செல்கிறேன்” என மெல்லிய குரலில் சொன்னான். ஆனால் யுதிஷ்டிரன் “அவனை இங்கே வரச்சொல். அந்த வீணனிடம் நான் ஒன்று கேட்கவேண்டும்… இப்போதே கேட்டாகவேண்டும். இக்கணம், இங்கேயே… எங்கே அவன்?” என்றார். “செல்க!” என்றான் சகதேவன். அர்ஜுனன் உள்ளே சென்றான். யுதிஷ்டிரன் எழுந்து தலை முன்னால் தொய்ந்திருக்க மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவனை நிமிர்ந்து நோக்கிய விழிகள் சிவந்து பழுத்திருந்தன. “குருதி… எங்கு நோக்கினும் குருதி” என்றார். சற்று குமட்டி உடல் உலுக்கிக்கொண்டு “இந்தக் குடில் போர்முனைக்கு மிக அருகே உள்ளது. அங்கிருந்து குருதிவாடை இங்கே வந்துகொண்டே இருக்கிறது. நான் படுத்தால் கனவுகளுக்குள் செங்குருதி அலையலையாக வருகிறது. அவற்றில் வழுக்கி விழுந்து புரண்டு எழுகிறேன். உடலெங்கும் குருதி” என்றார்.

அவர் கைகளை தூக்கிப் பார்த்து “சற்றுமுன் பார்த்தேன். என் கைகளில் கண்கள்… மண்டையிலிருந்து தெறித்த கண்கள். சூழ்ந்தெடுத்த நுங்குபோல… அவற்றை கீழே போட்டேன். மீன்கள் போல துள்ளித்துள்ளி தாவின. இக்குடிலை மேலும் உள்ளே தள்ளி அமைக்கவேண்டும். இது என் ஆணை” என்றார். அர்ஜுனன் “இக்குடில் உள்ளே விலகித்தான் உள்ளது, மூத்தவரே” என்றான். “எனில் காற்று இவ்வழி அடிக்கிறது” என்று அவர் சொன்னதும் மீண்டும் குமட்டினார். அர்ஜுனன் “இப்போது காற்றே இல்லை” என்றான். அவர் கலங்கிய விழிகளால் அவனை நிமிர்ந்து நோக்கினார். “இங்கே பெண்கள் வருகிறார்கள்… இரவில் இப்படைவீரர்கள் பெண்களை உள்ளே விடுகிறார்கள், தெரியுமா உனக்கு?” என்றார். அர்ஜுனன் “பெண்களா?” என்றான். “ஆம், பெண்கள். நானே அவர்களின் குரல்களை கேட்டேன். இரவில் இருளினூடாக படைகளுக்குள் நுழைகிறார்கள். இங்கே காவலுமில்லை ஒன்றுமில்லை. அனைவரும் கெடுமதியாளர்கள். சோம்பலில் திளைக்கும் கீழ்மக்கள்!”

அவர் முகம் வெறுப்பில் என சுளித்தது. “நிகழ்வதென்ன என்று எனக்குத் தெரியும். நீயும் உன் உடன்பிறந்தாரும் அவர்களுக்கு உதவுகிறீர்கள். உள்ளே வரும் பெண்கள் இங்கே அலறி அழுகிறார்கள். இறந்த தந்தையரையும் கொழுநரையும் மைந்தரையும் எண்ணி நெஞ்சிலறைந்து கூச்சலிடுகிறார்கள். மண்ணை அள்ளி என் குடில்மேல் வீசுகிறார்கள். மண் குடில்மேல் பொழிவதை நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். மண்மழை. மழைபோலவே ஒலிக்கிறது அது. அவர்கள் என் குடியை என் மூதாதையரை என் கொடிவழியினரை நாக்கூசும் சொற்களால் பழிக்கிறார்கள். வேண்டுமென்றே இதை செய்கிறீர்கள்.” அவர் சினத்துடன் எழுந்தார். “ஆனால் நான் இதனால் அஞ்சப்போவதில்லை… நான் எவரையும் வணங்கப்போவதுமில்லை. இந்தப் போர் நான் தொடுத்தது. இதில் வென்ற பின்னரே இக்களம்விட்டு செல்வேன்” என்று கூவினார்.

“ஆம் மூத்தவரே, நாம் வெல்வோம்” என்றான் அர்ஜுனன். “நான் வெல்வேன். நான் வெல்வேன். எவர் எதிர்நின்றாலும் சரி, நான் வெல்வேன். என் படைகள் முற்றழிந்தாலும் சரி, நான் வெல்லாமல் நிலைகொள்ளமாட்டேன். சகதேவா, அறிவிலி, எங்கே அவன்?” சகதேவன் உள்ளே வந்து “மூத்தவரே” என்றான். “மது… மது கொண்டுவா” என்றார் யுதிஷ்டிரன். அர்ஜுனன் விழிகாட்ட சகதேவன் வெளியே சென்றான். ஏவலன் மதுக்கோப்பைகளை தாலத்தில் கொண்டுவந்தான். யுதிஷ்டிரன் அவற்றிலொன்றை எடுத்து குடித்து வாயை துடைத்தபடி “போர்வீரர்கள் சாவதில் என்ன? அவர்கள் இறந்தால்தான் நாடு வாழும். புதிய வீரர்கள் எழுவார்கள். படை இளமையுடன் இருக்கும். போரில்லாத நாடு நெருப்பெழாக் காடு. அங்கே குப்பையே பெருகியிருக்கும். எனக்கு எவர் இறந்தாலும் ஒரு பொருட்டு அல்ல” என்றார்.

“ஆம்” என்றான் அர்ஜுனன். “போரில் வெற்றி ஒன்றே பொருட்டு… நாம் போரில் இறங்கியிருக்கிறோம், வெல்வோம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “ஆம், அங்கன் எதிர்வந்திருக்கிறான். இரக்கமில்லாதவன். பரசுராமரின் படைக்கலங்கள் கொண்டவன். நம்மை வெல்லும்பொருட்டு வஞ்சினம் எடுத்தவன். அதோடு…” அவர் சுட்டுவிரலை காற்றில் நிறுத்தி சிவந்த நீர்விழிகளால் அவனை உறுத்துநோக்கினார். “அவன் என்னை கொல்லவே விழைவான். ஏனென்றால்…” அவர் சிரித்தபோது தெரிந்த கீழ்மை அர்ஜுனனை திகைக்கச் செய்தது. மானுடருக்குள் இருந்து எழும் அறியாத் தெய்வம். “அவன் என்னை நோக்கி எரிந்துகொண்டிருக்கிறான். அவனுக்குரியவளை நான் கொண்டேன் என்பதனால். ஆம். அவன் உள்ளத்தை நான் அறிவேன்.” அவர் மீண்டும் சினம்கொண்டார். “ஆகவேதான் அவன் அவைநடுவே அவளை சிறுமைசெய்தான். அவன் சொன்ன சொற்களை நான் மறவேன். அவன் குருதியை நான் கண்டாகவேண்டும். அவன் களத்தில் விழுந்துகிடப்பதைக் கண்டு நான் நகைப்பேன்.”

யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் மதுவுக்காக கைநீட்டினார் “போதும், மூத்தவரே” என்று சகதேவன் சொல்ல அர்ஜுனன் மேலும் கொடுக்கும்படி கைகாட்டினான். சகதேவன் தலையசைக்க ஏவலன் மதுக்கிண்ணங்களை யுதிஷ்டிரனிடம் நீட்டினான். யுதிஷ்டிரன் இரு கைகளாலும் கோப்பையை எடுத்து நீர் அருந்துவதுபோல முழுமையாக அருந்தினார். பிறகு வாயை அழுத்தி தலையைப் பற்றியபடி குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். பெருமூச்சுடன் மெல்ல மெல்ல தளர்ந்தார். விழியிமைகள் சரிந்து மூடின. தலை ஆட சரிந்து விழப்போய் கையூன்றி விழித்துக்கொண்டு அவனை நோக்கினார். பின்னர் தனக்கே என “எத்தனை பேரழகன்! எத்தனை பேரழகன்!” என்று முனகினர். எழுந்து “இளையோனே, இத்தனை பேரழகையும் மனிதனுக்கு தெய்வங்கள் அளிக்கையில் அவை நகைத்துக்கொள்கின்றனவா? உன் கோப்பை நிறைந்து வழியுமளவுக்கு ஊற்றுகிறேன் உன்னால் கொள்ள முடிகிறதா பார் என்று சொல்கின்றனவா?” என்றார்.

அவர் முகம் கூர்கொண்டது. காவிய அவைகளில் பேசும் யுதிஷ்டிரன் எழுந்தார். “பேரழகு கொண்டவை இப்புவியில் நிலை ததும்புகின்றன. அவை இப்புவி முழுமையாக தங்களக்கு எதிராக நிற்பதை உணருகின்றன. பாரதவர்ஷத்திலேயே பேரழகு கொண்டது என சொல்லப்பட்ட குதிரை ஒன்றிருந்தது. கேட்டிருப்பாய், அதன் பெயர் சுதேஜஸ். அதை மகதனாகிய பிருஹத்ரதன் வளர்த்தான். அதற்கு ஒரு அகவையாக இருக்கையில் அதன் புகழ் கேட்டு வங்கமன்னன் சமுத்ரசேனன் மகதம் மீது படையெடுத்துச் சென்றான். வங்கனிடமிருந்து அதை பிரக்ஜ்யோதிஷத்தின் மூத்த பகதத்தர் கைப்பற்றினார். பகதத்தரிடமிருந்து அதை கைப்பற்றிச் சென்றான் காமரூபன். ஒருபோதும் அது ஒரு கொட்டிலில் நிலைகொண்டிருக்கவில்லை. ஒருவர் கையிலும் அமையவில்லை. அரிய மணியென அது சென்றுகொண்டே இருந்தது. தன் வாழ்நாள் இறுதி வரை. அருமணிகள் ஒன்று போர்க்களத்தில் நின்றிருக்கின்றன, அல்லது புதைகளத்தில் ஆழத்தில் மறக்கப்பட்டுள்ளன.”

“பேரழகு என்பது ஒரு கொடையல்ல. தீச்சொல்” என்றார் யுதிஷ்டிரன் “என்னை விழைகிறாய் அல்லவா, என் போல் இருந்து பார் என்று தெய்வங்கள் அறைகூவுகின்றன அழகுடையோனை நோக்கி. அங்கன் இப்பேரழகுடன் ஒரு மானுடனாக வாழ்ந்த தருணம் உண்டா என்ன? பேரழகை பெண்கள் அஞ்சுகிறார்கள். அவனுக்கு மெய்க்காதல் என்பதே கிடையாது. பேரழகர்களை ஒவ்வொருவரும் எதிரியென்றே காண்கிறார்கள். அவன் சென்று கை வணங்கி நிற்கையில் கருவறைத்தெய்வம் அவனைப் பார்த்து பொறாமை கொள்கிறது. அவன் தன்னைவிட ஆற்றல்மிக்க அனைத்துக்கும் முன் தனித்து நிற்கவேண்டியவன். இளையோனே, அங்கன் அளியவன். இங்கிருந்து எச்சிறப்பும் அடையப்போவதில்லை அவன். இங்கிருந்து சிறு அன்பைக்கூட பெறப்போவதில்லை. அவன் முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்படுவான். அதனூடாக இங்கிருந்து அகற்றப்பட்டு அறியாக் கருவறை ஒன்றில் அமர்த்தப்பட்டு தெய்வமாவான். ஆம், அது ஒன்றுதான் நிகழவிருக்கிறது.”

யுதிஷ்டிரன் நெற்றிப்பொட்டை அழுத்தி கண்மூடி அமர்ந்திருந்தார். தலை முன்னும்பின்னுமென ஆடியது. ஏவலன் அவர் வாயுமிழ்வதற்காக தாலத்தை நீட்டினான். அவர் தலையை பீடத்தின் சாய்வில் சாய்த்து கைகளை தளரவிட்டு மல்லாந்து படுத்தார். ஏவலனிடம் “என்ன இங்கே காற்றே இல்லை? மூச்சுத் திணறுகிறது” என்றார். சகதேவன் கைகாட்ட இரு ஏவலர்கள் வந்து மயிற்பீலி விசிறியால் அவருக்கு விசிறத்தொடங்கினார்கள் மெல்ல அவருடைய இமைகள் தழைந்து மூட வாய்திறந்து குறட்டையொலி கேட்கத்தொடங்கியது. அர்ஜுனன் எழுந்து செல்வதாக நகுலனிடம் கைகாட்டியபோது அவர் கண்களைத் திறந்து “செல்கிறாயா?” என்றார். “ஆம்” என்றான். “இளையோனே, அவனை நீ இன்றே கொல்… இன்றே அவனை கொன்றாகவேண்டும் நீ. அதனால் எப்பழியும் இல்லை. அவன் கொல்லப்பட்டால்தான் முழுமையடைகிறான். அவனைக் கொல்ல அனைத்து தெய்வங்களும் உனக்கு துணையிருக்கும்” என்றார்.

“ஆம், கொல்கிறேன்” என்றான் அர்ஜுனன். “அவனை கொல்… நாளை களத்திலேயே கொல். இல்லையேல் அவன் நம் மைந்தரை கொல்வான். நம் இளையோரை கொல்வான். அவன் மந்தன்மேல் சினம் கொண்டிருக்கிறான். அவன் சொற்கள் எதையும் நான் நம்பப்போவதில்லை. அவனில் குடிகொள்வது நாகநஞ்சு. இளையோனே, சிறுமைசெய்யப்பட்டவனின் வஞ்சம் ஆலகாலத்திற்கு நிகர். அவன் நம்மை முற்றழிப்பான்… நம் மைந்தர் மறைந்தபின் நாம் எதை வென்று என்ன பயன்? பழிநிகர் செய்ததும் அபிமன்யுவை நீ கடந்துவிட்டாய், என்னால் இயலவில்லை. என்னுள் நஞ்சென, நோயென அவன் வளர்கிறான். நம் எஞ்சிய மைந்தர் வாழவேண்டும். நீ அவனை கொன்றேயாகவேண்டும். அபிமன்யுவைக் கொன்ற கர்ணன் பிற மைந்தரைக் கொல்லத் தயங்கமாட்டான்… நீ அவனை கொல்… எனக்கு சொல்லளி. கொல்வாயா?”

அவர் விழிமூடியபடியே திரும்பத்திரும்ப “கொல் கொல்” என்றார். அர்ஜுனன் “ஆம், கொல்கிறேன்” என்றான். அவர் முனகியபடி புரண்டு படுத்தார். “எத்தனை பேரழகன்…” என்றார். அர்ஜுனன் அவரை நோக்கியபடி நின்றான். அவருடைய குறட்டை ஒலிக்கத் தொடங்கியது. சகதேவன் அவனிடம் வெளியே செல்லலாம் என கைகாட்டினான். அர்ஜுனன் யுதிஷ்டிரனை தலைவணங்கிவிட்டு வெளியேறினான். பேரழகு என்னும் சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் தன் உள்ளம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை அப்போது அவன் உணர்ந்தான்.

 

 

 

அன்றிரவு அவன் துயில்கொள்ள முடியாதென்று எண்ணியிருந்தான். துயிலும்பொருட்டு படுக்கும்போதுகூட இரவை வான்நோக்கியே கழிக்கவேண்டியிருக்கும் என எண்ணிக்கொண்டான். வானில் மீன்கள் இல்லை. கொடிகளும் சுடர்களும்கூட நிலைத்து நின்றிருக்கும் காற்றின்மை. இருளின் புழுக்கம். ஓசைகளின் புழுக்கம். மணங்களின் புழுக்கம். அவன் இருட்டை வெறித்துக்கொண்டு கிடந்தான். அறியாமல் கண்கள் மூடியபோது அவன் ஒரு சிறு கனவை கண்டான். கங்கையில் அவனும் இளைய யாதவரும் பாய்ந்தனர். கைவீசி கூச்சலிட்டு நகைத்தபடி ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்ச முயன்று நீந்தினர். மறுகரையை அடைந்து ஏறிநின்றவன் மேலும் உயரம்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து அவன் திகைப்புற்று “நீங்களா?” என்றான். “ஆம்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “இளைய யாதவர் அல்லவா என்னுடன் நீந்தினார்?” கர்ணன் அவனை நோக்கி காலால் நீரை அறைந்து “அறிவிலி… நான்தான் உன்னுடன் நீந்தினேன்” என்றான். பின்னர் நீரில் அம்பெனப் பாய்ந்தான். சிரித்தபடி அவனை துரத்திச்சென்றான்.

விழித்துக்கொண்டபோது அவன் முகம் மலர்ந்திருந்தது. முகத்தசைகளில் இருந்து அவன் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து உடலை நீட்டி மீண்டும் கைகளை விரித்து படுத்துக்கொண்டான். அதன்பின் எந்தத் தடையும் இல்லாமல் ஆழ்ந்துறங்கி கருக்கிருளில்தான் விழித்துக்கொண்டான். கரிச்சான் ஒலி கேட்டது என்பதை எழுந்தபின் உணர்ந்தான். முகத்தில் அப்புன்னகை அப்போதும் இருப்பதை கன்னத்தசைகளில் இருந்து உணர்ந்தான். முகம்கழுவி உணவுண்டு கவசங்களை அணிந்துகொண்டிருக்கையிலும் அந்த உவகை அவனிடமிருந்தது. அவனுக்கு கவசங்களை அணிவித்த ஏவலர் அதை விந்தையுடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவன் கையுறைகளை இழுத்துவிட்டபடி எழுந்தபோது யுதிஷ்டிரன் வந்து தேரிலிருந்து இறங்குவதை கண்டான். அவர் கவச உடை அணிந்து மணிமுடி சூடியிருந்தார். முகம் தெளிவுகொண்டிருந்தது. அருகணைந்தபடி “உன்னை பார்த்துவிட்டே களம்புகவேண்டுமென எண்ணினேன்” என்றார். அவன் தலைவணங்கினான்.

“நான் நேற்று உன்னிடம் என்னென்ன பேசினேன் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் உன்னிடம் பேசினேன் என்பது நினைவிருக்கிறது” என்றார் யுதிஷ்டிரன். “நான் அவனைப்பற்றிய அச்சத்தை சொல்லியிருக்கக்கூடும். அவனைப்பற்றி எண்ணாமல் என் ஒருநாள்கூட கடந்ததில்லை. அவன் என்னை என்ன செய்கிறான் என்பதை எனக்குள் உசாவிக்கொண்டிருக்கிறேன். அவனை நான் அஞ்சுகிறேன். என்றேனும் ஒருநாள் அவன் நமக்கெதிராக கொலைவில்லுடன் வந்து நிற்பான் என்று சிற்றிளமையிலேயே எண்ணியிருக்கிறேன். ஆனால் அதற்கும் அப்பால் ஒன்று உள்ளது, இளையோனே. அவன் என் ஆணவம் ஒன்றை சீண்டுகிறான். இக்குடியில் இக்குருதி வழியில் பிறக்காவிடில் அவன்முன் நான் யார்? எளிய சூதன் அவன். ஆனால் இருபுறமும் கந்தர்வர்கள் கவரி வீசும் தேவன்போல் இருக்கிறான். அவன் முன் நான் ஏவலனாக, இழிந்தோனாக தென்படுகிறேன். குருதியையும் குல அடையாளத்தையும் கொண்டு அவனுக்கு மேல் அமர்ந்திருக்கையில் பெரும்பிழையொன்றை இயற்றுபவனாக அறிகிறேன்.”

“ஆனால் அதை எனக்கு நானேகூட ஒப்புக்கொள்ள இயலாது. ஒப்புக்கொள்வேன் எனில் இந்தப் பட்டாடைகளையும் அணிகலன்களையும் குருதி அடையாளத்தையும் குலத்தையும் துறந்து காடேக வேண்டும். ஒருவேளை அவ்வாறு காடேகினேன் என்றால் இவன் மீதுள்ள அச்சத்திலிருந்தும் ஒவ்வாமையிலிருந்தும் நான் முற்றாக விடுபடுவேன். இப்புவியில் நான் எதிலிருந்தேனும் முழுமையாக விடுபடவேண்டுமெனில் அதிலிருந்துதான். இங்கென்னை கட்டி வைப்பதும் இங்கிருக்கையில் என்னை அலைக்கழிப்பதும் உண்மையில் இவன் மீதான இந்த அச்சமும் ஒவ்வாமையும்தான்.” அர்ஜுனன் “நீங்கள் இவற்றையெல்லாம் வேறு சொற்களில் நேற்றே சொல்லிவிட்டீர்கள், மூத்தவரே” என்றான். “ஆம், இதெல்லாம் வெறும் பிதற்றல்கள். இவ்வாறெல்லாம் எண்ணங்களை ஓட்டிக்கொள்வதில் எந்தப் பொருளுமில்லை. இத்தகைய எண்ணங்களால் ஆகப்போவதொன்றுமில்லை” என்றார் யுதிஷ்டிரன்.

“எதன்பொருட்டு நான் துயருறுகிறேன்? அதை இத்தருணத்தில் என்னால் ஒருவாறாக சொல்லாக வகுத்துக்கொள்ள முடிகிறது. இளையோனே, நான் யார்? நான் மனிதர்களை ஒடுக்கி அவர்களை செங்கற்களாக வெட்டி அடுக்கி எழுப்பப்பட்ட கோட்டையின்மேல் அணி மாளிகையொன்று அமைத்து அதற்குள் வாழ்பவன் அல்லவா? அங்கிருந்துகொண்டு மானுட விடுதலை குறித்தும் மீட்பு குறித்தும் சொற்களை சமைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்த இந்திரப்பிரஸ்தம், இந்தப் படை, இந்தக் குடிநிலை அனைத்தும் அறமின்மையின்மேல் அமைக்கப்பட்டவை. இதன் மேல் இருந்துகொண்டு அறம் பேசுகையில் எனக்குள் ஒன்று என்னை இளிவரல் செய்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் அறச்சொற்களை அள்ளி அதில் போட்டு அவ்வாறல்ல என்று எனக்கே சொல்லிக்கொள்கிறேன். அனைத்துத் திரைகளையும் கிழித்து இவன் வந்து நின்றிருக்கிறான். ஆம், அவ்வாறே என்று என்னிடம் சொல்கிறான்” என யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்தார்.

“இவன் விழிகள், தோள்கள், நடை ஒவ்வொன்றும் அதையே எனக்கு சொன்னது. இவன் ஒரு நாள் எனக்கெதிராக வில்லெடுத்து வந்து நிற்பான். அதன் பொருள் ஒன்றே. இத்தனை நாள் இங்கு எவ்வகையிலேனும் வெட்டி அடுக்கப்பட்டவர்கள், செதுக்கி உருமாற்றப்பட்டவர்கள், சிறைப்பட்டோர், வீழ்த்தப்பட்டோர் அனைவரின் சார்பாகவும்தான் அவன் வில்லுடன் வந்து நிற்கிறான். காலம் செல்லுந்தோறும் விசை கூடும் ஒன்று அவனிடம் இருக்கிறது. காலம் செல்லும்தோறும் ஆற்றல் கொள்வது ஒன்றே. நஞ்சு. மானுட உடலில் நோயென்றும் மலைகளில் கந்தகம் என்றும் நஞ்சு உறைகிறது. என்னை அச்சுறுத்துவது அதுதான். அவன் அறத்தின் தேவன், நாம் ஆள்வோர்.” அர்ஜுனன் “நாம் போருக்கு எழும் பொழுது” என்று நிலைகொள்ளாமையுடன் சொன்னான்.

“யானையின் அருகே செல்கையில் எல்லாம் இதை நீ உணர்ந்ததில்லையா என்ன? அது நமக்கு ஊர்தியாகிறது, நமது கோட்டைகளை கட்டுகிறது, மரங்களை இழுத்து வருகிறது, நமது ஊர்வலங்களில் அணிகொண்டு அமைகிறது, அரிதாக நமது தெய்வ வடிவமாக வந்து நின்றிருக்கிறது. ஆயினும் அதன் அருகே செல்கையில் அதன் மீது நாம் சுமத்திய அனைத்திற்கும் அடியில் அது பிறிதொன்று என்று தோன்றுகிறது. அதன் விழிகளை அருகில் சென்று கண்டால் உள்ளிருந்து ஒன்று திடுக்கிடுகிறது. அத்தனை சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டு கந்துகளில் தளைக்கப்பட்டாலும் எக்கணமும் அறுத்துக்கொண்டு சீறிஎழும் வாய்ப்புள்ளது யானை. இளையோனே, என்றேனும் ஒருநாள் இப்புவியில் பெரும் யானையொன்று தோன்றும். அந்த வடமலைகள் அளவுக்கு பேருருவம் கொண்டது. விண்ணில் உரசும் மத்தகம் கொண்டது. அது நிலமதிர எழுந்து நம் நகர்களை நோக்கி வருகையில் நமது கோட்டையின் பெருங்கற்கள் ஒவ்வொன்றும் கூழாங்கற்களாக அதிரும். ஒரு கல் இன்னொரு கல்லுடன் உறவை முறித்துக்கொண்டு சரியும்.”

“ஆம், இங்கிருக்கும் அனைத்தும் சரியும். இங்கிருக்கும் அனைத்தும் வெறும் புழுதி என்றாகும். அந்த யானை நம்மை நோக்காது. நாம் ஒரு பொருட்டாகத் தெரியாத அளவுக்கு அது பேருருக்கொண்டது. அது நம்மைக் கடந்து செல்லும்போது அதன் கால்பட்டு கூழாங்கல் தொகையென இந்திரப்பிரஸ்தமும் அஸ்தினபுரியும் சிதைந்து அழியும். மகதம் மறையும். அங்கமும் வங்கமும் கலிங்கமும் இல்லாமலாகும். அது வடமலையிலிருந்து தென்கடல் வரைக்கும் செல்லும். இங்குள்ள ஒவ்வொன்றும் சிதைந்து கிடக்கும். அந்த யானையை நான் பலமுறை கனவில் கண்டிருக்கிறேன்.” கைதூக்கி மேலும் ஏதோ சொல்ல வந்த யுதிஷ்டிரன் அச்சொற்களை அப்படியே மறந்து தன்னுள் ஆழ்ந்தார். அவர் சொல்லவந்ததை சொல்லவில்லை என அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். அது ஓர் உணர்வு. அதை அவர் கருத்துக்களாக ஆக்க முயல்கிறார். ஒவ்வொருமுறையும் அது ஒரு குறையுடன் வெளிப்படுகிறது. ஆகவே அதை மீண்டும் சொல்கிறார்.

யுதிஷ்டிரன் இனிய நினைவெழுந்ததுபோல் முகம் மலர்ந்து “பேரழகன்! அவன் அழகைப்பற்றி ஒவ்வொரு நாளும் நான் எண்ணுவேன். நம் ஐவரில் அவன் அழகைப்பற்றி எண்ணாத எவரேனும் இருக்கிறோமா? அந்த அழகிலிருந்து நம் ஐவருக்கும் மீட்பில்லை. ஏனெனில் நாம் அனைவரும் இணைந்தது, நாம் அனைவரும் விழைவது அவ்வழகு. இளையோனே, என்றும் நான் கனவு கண்டது நீயும் பீமனும் ஒன்றாக இணைந்த பேருடலை. நகுலனின் தேர்த்திறமும் சகதேவனின் நூல்திறமும் ஒன்றாக சேர்ந்த ஒருவனை. என்னைப்போல், அல்ல நான் விழைவதைப்போல் அறத்தில் அமைந்த ஒரு நெஞ்சை. நாம் ஐவரும் ஒன்றாக இணைந்து உருவானவனல்லவா அவன்?” என்றார்.

யுதிஷ்டிரன் பித்துக்குரிய விழியொளி கொண்டிருந்தார். “விண்ணிலிருந்து அவனைப் போன்ற ஒருவன் எப்போதோ பேரோசையுடன் மண்ணில் அறைந்து விழுந்து ஐந்து துண்டுகளானான். அவன் விழிகளே நீ. அவன் தோள்களும் நெஞ்சும் பீமன். அவன் கால்கள் நகுலனும் சகதேவனும். அவன் நாக்கு மட்டுமே நானாயிற்று. அவனில் இருந்த ஏதோ ஒன்று நம்மனைவரிலுமிருந்தும் பிரிந்து அவனாகவே எஞ்சுகிறது.” அவர் சிரித்து “பொருளிலாப் பேச்சு எனத் தெரிகிறது. ஆயினும் அவனைப்பற்றி பேசும்போது மீண்டும் மீண்டும் என்னை கண்டடைகிறேன்” என்றார். அர்ஜுனன் “நாம் கிளம்பும் பொழுது, மூத்தவரே” என்றான்.

அதை கேட்காததுபோல் யுதிஷ்டிரன் சொன்னார் “தோள்முதல் கால்வரை ஒவ்வொன்றும் பிறிதொன்றுடன் முழு இசைவுகொண்ட பிற உடல் இப்புவியில் நிகழ்ந்ததில்லை என்கிறார்கள் சமையர். விசையும் அமைப்பும் ஒன்றையொன்று மறுக்காமல் இவ்வண்ணம் முயங்கியதில்லை என்கிறார்கள் சிற்பிகள். நின்றிருக்கையில் அழகன் என்றால் அமர்ந்திருக்கையில் அவ்வழகை இழக்கிறான். அமர்ந்திருப்பவன் எழுந்திருக்கையில் பிறிதொருவனாகிறான். எந்நிலையிலும் எக்கோணத்திலும் எவ்வுணர்விலும் பேரழகன் என்று ஒருவன் இப்புவியில் உண்டு என்றால் அவன் இவன்.”

“தெய்வங்கள் நம்மை இளிவரல் வடிவுகளாக காட்டுவதற்கென்றே அவனை இப்புவியில் அளித்திருக்கின்றன. நாம் ஒவ்வொருவரும் அவன் முன் நின்று எளிய மானுடனாக உணர்கிறோம். சிறியவர்களாக, பொருளற்றவர்களாக நம்மை அறிகிறோம். அரிய உடல், முழுமை கொண்ட உடல். ஆயினும் அவ்வுடலுக்கு மேல் அந்தத் தலை அமர்ந்திருக்கையிலேயே ஒவ்வொன்றும் முழுமைப்பொருள் கொள்கின்றன. அந்த முகமோ தேர்ந்த கலிங்கச் சிற்பி தன் கைகளால் செதுக்கி எடுத்த கற்சிலை. அந்த முகத்தில் அந்த விழிகள் இல்லையெனில் இவையனைத்திற்கும் எந்தப் பொருளும் இல்லை. அவன் கால் சுட்டுவிரல் நகத்திற்கும் அழகூட்டுவன அந்த விழிகளே. ஆலயக்கற்கள் அனைத்திலும் இறைவனே அமைந்திருப்பதுபோல.”

“அவன் எங்கேனும் எவரையேனும் கூர்ந்து நோக்கியதுபோல் நீ உணர்ந்ததுண்டா? அவன் எவர் சொற்களையாவது கேட்பதாக அவ்விழிகள் காட்டியதுண்டா? நானறிந்தவரையில் நோக்குகையில் நோக்காததாக உணர்வது இளைய யாதவரின் விழிகளில் உள்ளது. அது தெய்வம் மானுடனாகி வந்த நோக்கு என்று எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. இது அதற்கிணையான நோக்கு. மானுடன் தெய்வமாக எழும் தருணத்தின் நோக்கு. அள்ளிக்கொடுக்கும் வள்ளலின் கண்கள் அவை என்கிறார்கள். நான் அத்தகைய எவரையும் பார்த்ததில்லை. ஆனால் முலையூட்டுகையில் குனிந்து நோக்கும் அன்னையின் விழிகளை கண்டதுண்டு. முதல்முறை அவற்றை உள்ளுணர்ந்த நாள் நான் மெய்ப்பு கொண்டு நடுச்சாலையில் நின்றுவிட்டேன். என் முன் ஒரு சிற்றாலயப் படியில் அமர்ந்து அந்த குறவர்குலத்து அன்னை முலையூட்டிக்கொண்டிருந்தாள். விழிசரித்து முகம் கனிந்து…”

“நூறு முறை ஓடிச்சென்று அவள் கால்களில் விழுந்து அன்னையே அன்னையே என்று அரற்றியது என் உள்ளம். அதே விழிகள் இவனுடையவை. அதே விழிச்சரிவு. இவன் தன் கண்களினூடாக தன்னை தேவனாக்கிக்கொள்கிறான். அவன் கண்கள் அளிகொண்டவை. எவரையும் நோக்கும் கணமே உட்புகுந்து உளம் அறிபவை. நோக்குபவனாகவே மாறிநின்று அவன் துயரை தானே அடைபவை. அதன்பெயரே பேரளி. இக்கணம் இவ்வாறு தோன்றுகிறது, அறிவும் வீரமும் குடிப்பிறப்பும் எதுவும் ஒரு பொருட்டல்ல. கண்ணோட்டம் ஒன்றே மானுடனை தெய்வமாக்குகிறது. அளிநிறைந்தவனுக்கு மட்டுமே தெய்வங்கள் இருபுறமும் சாமரம் வீசுகின்றன. அளி என்பது உருகி நெகிழ்ந்து நீர்மை கொள்வது. உருகாது எஞ்சுவது ஆணவம் மட்டுமல்ல, அறிவும் மெய்ஞானமும் கூடத்தான்.”

“அவன் சூரியனின் மைந்தன் என்று சொன்னவன் பிறிது எதையோ உணர்ந்திருக்கிறான். எத்தருணத்தில் அவனுக்கு அப்படி தோன்றியிருக்கும்? சிற்றிளமையில் அவனை யாரோ அவ்வாறு அடையாளம் கண்டிருக்கிறார்கள். அங்கநாட்டின் ஏதோ ஒரு சிற்றூரின் நிமித்திகன். அவன் அத்தனை சிறியவனாக இருந்ததனால்தான் அவனைவிட பெரியன பல்லாயிரவற்றை எளிதில் கடந்து சென்று உண்மையை கண்டடைய முடிந்தது. கோட்டையை, படைக்கலங்களை, கதவுகளையும் கடந்து வரும் சிறு ஈபோல அவன் கருவறை தெய்வத்தின் மேலமர்ந்தான். அவன் மொழிகளில் இருந்தது உண்மை. அவன் கதிரவன் மைந்தனேதான்.”

“நான் அவனைப்பற்றி நேற்று உன்னிடம் சொன்னதென்ன என்று தெரியவில்லை. எதுவாயினும் அவை என்னை ஆட்டிவைக்கும் சிறுமையின் சொற்கள். அவையல்ல நான். அதை சொல்லவே வந்தேன். இளையோனே, அவன் ஏற்பான் என்று ஒரு உறுதி எனக்கு அமையட்டும், அவன் காலடியில் என் மணிமுடியை வைப்பேன். இப்பாரதவர்ஷத்தை முழுதாளும் தகுதி கொண்டவன் அவன் ஒருவனே, பிறவியிலேயே மும்முடி சூடி வந்த சக்ரவர்த்தி அவன். நான் எளியவன். என் விழைவால் மட்டுமே இக்குடியை, இவ்வுறவுகளை பற்றிக்கொண்டு கிடப்பவன். சிறியவன். அச்சிறுமையை உணர்ந்து மேலும் சிறுமை கொள்கிறேன். அச்சிறுமையை துறக்க இயலாது இவ்வாழ்நாள் முழுக்க இவ்வண்ணம் உழன்றலைகிறேன்.”

அர்ஜுனன் “புலரியில் கனவு கண்டீர்களா?” என்றான். அவனை நோக்காமல் திரும்பிக்கொண்ட யுதிஷ்டிரன் “ஆம்” என்றார். அர்ஜுனன் மேலும் ஏதும் சொல்லவில்லை. யுதிஷ்டிரன் “இனிய கனவு, இளையோனே” என்றார். பின் தன் விரல்களால் விழிகளை அழுத்திக்கொண்டார். அப்பால் நகுலன் புரவியில் வந்து இறங்குவதைக் கண்டு இருவரும் திரும்பி நோக்கினர். அத்தருணத்தை அவ்வண்ணம் முடித்துவைக்க அவன் வந்ததை எண்ணி அர்ஜுனன் நிறைவடைந்தான். அப்போதும் தன் முகம் புன்னகையுடன் மலர்ந்திருப்பதை உணர்ந்தான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 17

பாண்டவப் படைகளினூடாக அர்ஜுனன் புரவியில் மென்நடையில் சென்றான். இருபுறமும் பந்தங்கள் எரிந்த வெளிச்சப்பகுதிகளில் கூடி அமர்ந்து ஊனுணவுடன் கள்ளருந்திக்கொண்டிருந்த வீரர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த சொற்கள் துண்டுதுண்டாக செவிகளில் விழுந்தன. ஒரு சொல்லை பொருள்கொண்டுவிட்டால் அந்த உரையாடல் தேய்ந்து மறைவதுவரை செவியில் விழுந்தது. சிதைந்த சொற்களை உள்ளமே நிரப்பிக்கொண்டது. “கதிரவன் மைந்தர் என்கிறார். பரசுராமரின் வில்லேந்தியவர். அறிக, இக்களத்தில் இன்றுவரை அவர் வெல்லப்படவில்லை!” என்றார் ஒருவர். “அவ்வண்ணம் வெல்லப்படாதவர்களே பீஷ்மரும் துரோணரும்” என்றார் இன்னொருவர். “அவர்கள் வீழ்ந்ததே இவர் புகழ்சூடத்தான் என்று தோன்றுகிறது” என்றார் அப்பால் ஒருவர். “யாதவர் ஓட்ட வில்லேந்தி பார்த்தர் அமர்ந்திருந்தால் அவர்களை வெல்ல மூன்று தெய்வங்களாலும் இயலாது” என்று ஒருவர் இருளில் சொல்ல திரள் அமைதியடைந்தது. அச்சொல்லின் ஆறுதலில் அவர்கள் அமைந்தனர். இருளுக்குள் ஓசைகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. “ஆனால்…” என ஒருவர் தொடங்கினார்.

அர்ஜுனன் யுதிஷ்டிரனின் படைசூழ் அவைக்குச் சென்றபோது அங்கு கொந்தளிப்பான குரல்கள் வெளியே கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. வாயிலில் நின்றிருந்த சுருதகீர்த்தி தலைவணங்கி “அவைதொடங்கி சற்று பொழுதாகிறது, தந்தையே… தங்களை கேட்டார்கள்” என்றான். “இளைய யாதவர் உள்ளே இருக்கிறாரா?” என்று அர்ஜுனன் கேட்டான். “ஆம்” என்று சுருதகீர்த்தி சொன்னான். அர்ஜுனன் உள்ளே சென்று யுதிஷ்டிரனுக்கு தலைவணங்கி ஓரமாக ஒரு பீடத்தில் சென்று அமர்ந்தான். அமர்கையில் இளைய யாதவருக்கு அருகே செல்லவேண்டுமென்ற எண்ணம் எழவில்லையெனினும் என்றுமுள வழக்கப்படி அவன் உடல் அவருக்கு இடப்பக்கம் இருக்கும் இடத்தையே நாடியது. அவன் வந்தமர்ந்ததை திரும்பிப்பார்த்து புன்னகைத்த பின் அவைநிகழ்வை செவிகொள்ளத் தொடங்கினார் இளைய யாதவர்.

அர்ஜுனன் உடலை எளிதாக்கி கால்களை நீட்டி கைகளை மார்பில் கட்டிக்கொண்டான். அவை வெப்பமாக இருந்தது. அங்கிருந்தோர் உடல்களிலிருந்து எழுந்த வெம்மை. அவன் திரும்பி நோக்க அவையின் சாளரங்கள் எல்லாம் திறந்தே இருந்தன. வெளியே காற்றே இல்லை என அவன் நினைவுகூர்ந்தான். வரும்வழியில் அத்தனை கொடிகளும் தழைந்து கிடந்தன. படைவீரர்கள் தலைப்பாகை துணிகளைக்கொண்டும் வெவ்வேறு பொருட்களைக்கொண்டும் விசிறிக்கொண்டிருந்த அசைவு தரையெங்கும் பறவைகள் இறங்கிவிட்டதுபோல தோன்றச்செய்தது. அவன் காவல்மாடத்தில் புரவியை இழுத்து நின்றபோது காவலன் வியர்வை வழிந்த உடலுடன் தலைப்பாகையைச் சுருட்டி வீசிக்கொண்டிருந்தான். “காற்றே இல்லை, உள்ளே சிறிய இடம்” என்றான். பின்னால் நின்ற முதிய காவலர் “இரு நாளில் பெருமழை எழும். ஐயமே இல்லை” என்றார். அவன் புரவிகள் வெக்கைக்கு தலைதாழ்த்தி செவிகோட்டி நிற்பதைப் பார்த்தபடி முன்னால் சென்றான்.

கொந்தளிப்புடன் கைகளை அசைத்து பேசிக்கொண்டிருந்த யுதிஷ்டிரன் அவன் வருகையால் சற்றே அறுபட்டு மீண்டும் சென்று பொருத்திக்கொண்டு தொடர்ந்தார் “ஆகவேதான் சொல்கிறேன், இம்முறை நாம் போரை குறைத்து மதிப்பிடுவோம், நாம் ஏற்கெனவே வென்றுவிட்டோம் என்று எண்ணுவோம். கௌரவத் தரப்பின் முதன்மைப் போர்வீரன் இனிமேல்தான் தலைமைகொண்டு போருக்கெழுகிறான் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். பிறிதொருவர் வகுக்கும் படையில் திகழ்வது எல்லைக்குட்பட்டே தான் வெளிப்படுவது. தனக்கேயான படைசூழ்கையை வீரன் ஒருவன் அமைத்துக்கொள்வது முற்றிலும் வேறொன்று. கர்ணன் இதுவரை துரோணராலும் பீஷ்மராலும் கட்டுண்டவனாக இருந்தான். இப்போது அவனுக்கு முழு விடுதலை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. படைசூழ்கை அவனை மையமாக்கியே அமைக்கப்படும். வென்றேயாகவேண்டும் என அவன் களமெழுவான். நாம் அவன் முன் நமது எளிய தன்னம்பிக்கையுடன் சென்று நின்றோமென்றால் தலைகொடுத்து அழிவோம்.”

அவையை சூழநோக்கி யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்தார். “இன்றுவரை கர்ணன் பெற்றுள்ள அரிய அம்புகள் என்னென்ன என்று நமக்குத் தெரியாது. நம் இளையோன் பெற்றுள்ள அனைத்து அம்புகளையும் சூதர்கள் பாடிப் பாடி பரப்பியிருக்கிறார்கள். அவனிடம் நாகவாளி இருப்பதை மட்டுமே நாம் அறிந்தோம், அதை சூழ்ச்சியால் ஒழிந்தோம். அதை மீண்டும் அவன் ஏவினால் என்ன செய்வதென்று நாம் அறியோம்.” இளைய யாதவர் “அவர் நாகவாளியை மறுமுறை ஏவமாட்டார்” என்றார். “இல்லை, ஆனால்…” என யுதிஷ்டிரன் தடுமாற “பிறிதொருமுறை அதை ஏவ இயலாது” என்றார் இளைய யாதவர். “ஆயினும் வேறு அம்புகள் இருக்கக்கூடும். இனி என்னென்ன அம்புடன் அவர் படையில் எழப்போகிறார் என்பதை நாம் எவரும் அறியமாட்டோம். அவற்றுக்கான மாற்றும் நமக்கு இன்னும்கூட தெரியாது” என்றார்.

அங்கிருந்த அனைவரும் ஒருவகையான நிலைகொள்ளாமை தெரிய ஒருவரையொருவர் விழி நோக்காமல் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் சொல்லெடுக்காமையால் அமைதி நிலவியது. அது அங்கிருந்த புழுக்கத்தை மூச்சடைக்கச் செய்வதாக ஆக்கியது. சகதேவன் “அவர்கள் சற்று முன்னர்தான் படைத்தலைவராக அங்கநாட்டரசரை தெரிவு செய்திருக்கிறார்கள் என்று அறிந்தேன்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “ஆம். அச்செய்தி இங்கு ஓலையாக வந்துவிட்டது” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் “அவருக்கு தேர்தெளிக்க சல்யர் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறார் என்கிறார்கள் ஒற்றர்கள்” என்றான். அவையிலிருந்த நிஷாதர்களும் அரசர்களும் வியப்பொலி எழுப்பினார்கள். “சல்யரா?” என்று குந்திபோஜர் கேட்டார். “ஆம்” என்றான் திருஷ்டத்யும்னன். “அவர் எப்படி ஒப்புக்கொண்டார்?” என்றார் குந்திபோஜர். “இக்களத்தில் எதுவும் நிகழும் என்பதை நாம் முன்னரே அறிந்திருக்கிறோம்” என்றார் நிஷாத அரசரான ஹிரண்யநபஸ்.

அர்ஜுனன் விழித்துக்கொண்டு “சல்யர் தேரோட்டவிருக்கிறாரா?” என்றான். அனைவரும் அர்ஜுனனை திரும்பிப்பார்க்க “அதனால் என்ன வேறுபாடு வரவிருக்கிறது?” என்றான் அர்ஜுனன். சகதேவன் “மூத்தவரே, தங்களுக்கு தேர்தெளிக்கும் இளைய யாதவருக்கு நிகரான ஒருவர் என்று சல்யரை சொல்கிறார்கள். அவர் அங்கருக்கு தேரோட்டுவார் என்றால் உங்களிடையே நிகழும் போர் அவரிடம் இன்றிருக்கும் சிறு குறைவை ஈடுகட்டிவிடுகிறது. அவர் உங்களை தன் அரிய அம்புகளால் வெல்லவும் கூடும்” என்றான். அர்ஜுனன் “என்னுடைய வெற்றி காண்டீபத்தாலோ அம்புகளாலோ அல்ல” என்றான். யுதிஷ்டிரன் “சல்யர் இன்னமும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை” என்றார். இளைய யாதவர் “அவர் ஒப்புக்கொள்வார். நாளை அல்ல, மறுநாள்” என்றார். யுதிஷ்டிரன் “அவர் தேர்தெளிக்கும் முறைமை நமக்கு அயலானது. மலைமக்களின் புரவிகளே மாறுபட்டவை” என்றார். “என் வெற்றி இப்போர்க்களத்தால்கூட நிகழ்வதல்ல” என்றான் அர்ஜுனன்.

யுதிஷ்டிரன் எரிச்சலுடன் “மீண்டும் நாம் வெற்றிகளைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். பெற்ற வெற்றிகள் அனைத்தையும் மறந்து இன்று புதிதாய் படையெழப்போகிறோம் என்பதே அங்கனை எதிர்கொள்வதற்கான ஒரே வழியாக அமையும் என்றுணர்க!” என்றார். சகதேவன் “வெற்றிகளைப்பற்றி நாங்கள் பேசுகிறோம். தோல்விகளைப்பற்றி நீங்கள் பேசுகிறீர்கள்” என்றான். யுதிஷ்டிரன் சீற்றத்துடன் “பேசியாகவேண்டும்… ஏனென்றால் அங்கன் சீற்றம் கொண்டிருக்கிறான். அவன் தரப்பில் நாம் செலுத்திய அழிவுகள் ஒவ்வொன்றும் அவர்களை விசைகொண்டெழச் செய்திருக்கின்றன. புண்பட்ட யானை என அவன் இன்று களம் வருவான் என்று சூதர்கள் பாடக்கேட்டேன். அத்துடன் இன்றே போர் முடித்து வெற்றிகொள்ள அவன் உறுதி கொண்டிருப்பான். பீஷ்மரும் துரோணரும் வெல்லாத இடத்தில் தான் வென்றால் பாரதவர்ஷமே தன் வில்லுக்கு அடிமையாகும் என்று அவன் அறிந்திருப்பான்” என்றார்.

“அது அவ்வளவு எளிதல்ல” என்று நகுலன் சொல்ல யுதிஷ்டிரன் சினத்துடன் அவனை நோக்கி திரும்பி “இந்த அவையில் அங்கனைப்பற்றி என் அளவுக்கு அறிந்தவர் எவருமில்லை என்றுணர்க! இந்த அறுபதாண்டுகளும் ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு இரவுத் தனிமையிலும் நான் அவனையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். சென்ற பல ஆண்டுகளாக என் புலரியின் முதல் எண்ணமே அவனுடைய வில்லும் நாணொலியுமாக இருக்கிறது. நம்மால் வெறுக்கப்படுபவரை நாம் அறிவதில்லை, நாம் அச்சம்கொண்டிருப்பவரை நன்கு அறிகிறோம். நான் அவனை அஞ்சுகிறேன். தீயதெய்வம் என அவனை என்ணி நடுங்குகிறேன்” என்றார்.

அவையினர் மீண்டும் நிலைகொள்ளாத அசைவுகளை வெளிக்காட்டி அமைய யுதிஷ்டிரன் சொன்னார் “இன்றுவரை படைக்களத்தில் மாவீரர்களை கட்டுண்டு நிறுத்தியது போர்நெறி, குலநெறி. அதற்கப்பால் குருதியின் அறம். இக்கட்டுகள் ஒவ்வொன்றையும் நாமே அறுத்து அனைவருக்கும் அனைத்தையும் அளித்திருக்கிறோம். இனி எதுவும் தடையல்ல. எந்த நெறியாலும் முறையாலும் கட்டுப்படாத விசையுடன் அங்கன் போர்க்களம் எழும்பொருட்டுதான் நம்மையறியாமலேயே ஊழ் நம்மைக்கொண்டு இதை செய்ய வைத்ததா என்று சற்றுமுன் எண்ணினேன்.” “வீண்பேச்சு வேண்டாம். உங்கள் அச்சத்தை பரப்புவதனால் என்ன பயன்?” என்று நகுலன் சொல்ல “நான் பரப்புவது அச்சத்தை அல்ல, எச்சரிக்கையை. அறிவிலி!” என யுதிஷ்டிரன் சீறினார். நகுலன் ஒவ்வாமையுடன் முகம் திருப்பிக்கொண்டான்.

அவையை நோக்கி யுதிஷ்டிரன் தொடர்ந்தார் “அறுதியாக நான் சொல்வது ஒன்றே. பாதாளதெய்வங்களுக்குரிய தடையிலா ஆற்றலுடன் அவன் எழவிருக்கிறான். அவனை எதிர்கொள்வது எப்படி? அதை நாம் இங்கு எண்ணிச்சூழ வேண்டும். வென்றோம் என்று எண்ண வேண்டாம். ஒருவேளை இவ்வெற்றி அனைத்தும் அங்கன் முன் தோற்பதற்காக அமைந்ததாக இருக்கலாம். அங்கனுக்கு புகழ்சேர்க்கும் பொருட்டு அவன் தந்தை மண்ணில் இயற்றிய விளையாட்டாக இது இருக்கலாம். வெல்லற்கரிய பாண்டவர்களை, வெற்றி மட்டுமே அறிந்த மாவீரர்களை கடந்து வந்தவர்களை ஒரே ஒருநாள் போரில் வென்றான் அங்கன் என்று சூதர்கள் பாடும் நிலை எழக்கூடும்.”

பீமனின் குரல் எழுந்தபோதுதான் அவன் அங்கிருப்பதையே அர்ஜுனன் உணர்ந்தான். “மூத்தவரே, இந்த அவை கூடிய தருணத்திலிருந்து தோல்வியைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். நாம் தோல்வியை எப்படி அடைவதென்றுதான் திட்டமிடவிருக்கிறோமா?” என்றான். அக்கசப்பை புரிந்துகொள்ளாத யுதிஷ்டிரன் “அதைத்தான் பேசுகிறேன். நாம் வெற்றி பெற்றாகவேண்டும். ஆனால் வெற்றியை அடைந்துவிட்டோம் என்று எண்ணவேண்டியதில்லை. அது தோல்விக்கு நிகர். ஒருகணம் சற்றே திரும்பினால் போதும், தோல்வி அணைந்துவிடும். அதைத்தான் கூற வந்தேன்” என்றார். “ஆகவேதான் சொல்கிறேன்…” என அவர் மீண்டும் தொடங்க “அரசே, இன்னும் இந்த அவை பேசி முடிக்கவில்லை. பேசி முடிப்பது வரை தாங்கள் சொல்லடங்கி அரியணையில் அமர்வது நலம்” என்று இளைய யாதவர் கூரிய குரலில் சொன்னார்.

சற்றே திகைத்து பின் இரு கைகளும் தொய்ந்து விழ “ஆம், நான் பேசுவதற்கொன்றில்லை. நான் சொல்லவேண்டியதை பல முறை திருப்பித் திருப்பி சொல்லிவிட்டேன்” என்ற யுதிஷ்டிரன் சென்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். இளைய யாதவர் திருஷ்டத்யும்னனை நோக்கி “நமது படைசூழ்கை என்ன? எவ்வண்ணம் இப்போரை நிகழ்த்தவிருக்கிறோம்? அதை அவையில் உரையுங்கள்” என்றார். திருஷ்டத்யும்னன் எழுந்து அவையை நோக்கி தலைவணங்கி தன் படைசூழ்கையை விளக்கத் தொடங்கினான். “அவர்கள் நாளை மகரச்சூழ்கை அமைக்கக்கூடும் என செய்தி வந்துள்ளது. அல்லது கூர்மம். ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு குறைவு. அங்கர் ஒருபோதும் பதுங்கிவந்து தாக்கும் சூழ்கையை ஒப்பமாட்டார். பருந்துச்சூழ்கை அமையவும் வாய்ப்பு. இவற்றில் எதுவாக இருப்பினும் நாம் பிறைசூழ்கை அமைப்பதே உகந்தது. அவர்களை நாம் சூழ்ந்துகொள்ளவேண்டும். அவர்களை கவ்வி இறுக்கி நிலைகொள்ளச் செய்யவேண்டும்.”

அர்ஜுனன் நோக்கியபோது அவையினர் எவரும் அதை செவிகூரவில்லை என்று தோன்றியது. படைசூழ்கைகளினால் எப்பொருளும் இல்லை என்று அவர்கள் அனைவரும் எண்ணுவதுபோல. உண்மையிலேயே படைசூழ்கைகள் எதற்கும் எப்பொருளும் இல்லை என்பதை களம் ஒவ்வொரு நாளும் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. படைசூழ்கைகளை பெருவில்லவர்கள் அதுவரை அடைந்த வெற்றிகளை, வெளிப்படுத்திய ஆற்றல்களை கொண்டு கணிக்கின்றனர். பெருவில்லவர்கள் அப்படைசூழ்கையின் அனைத்துத் தடைகளையும் மீறி அக்கணம் பிறிதொருவராக வெளிப்படுகிறார்கள். படைசூழ்கைகள் என்பவை வீரர்களை ஆற்றலுடன் எழுந்து அமரச்செய்யும் பீடங்கள் மட்டுமே. திருஷ்டத்யும்னன் “அவர்கள் கர்ணனை முன்னிறுத்துவார்கள். மகரமென்றால் தலை. பருந்தென்றால் அலகு. நாம் அவரை படைகளிலிருந்து பிரித்து தனிமைப்படுத்தவேண்டும். நம் வீரர்கள் அவரை வெல்லவேண்டும்” என தொடர்ந்தான்.

தானும் கர்ணனைப்பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து அர்ஜுனன் நீள்மூச்செறிந்தான். அவ்வோசை கேட்டு இளைய யாதவர் திரும்பிநோக்கி மீண்டும் புன்னகைத்தார். முதல் முறையாக அப்புன்னகை அவனுக்கு எரிச்சலை உருவாக்கியது. ஒவ்வொரு முறையும் அப்புன்னகை ஒவ்வொரு பொருள் கொள்கிறது. உன்னை அறிவேன் என்று, நீயறியாததையும் அறிவேன் என்று, என்னை நீ அறிய இயலாது என்று, இவையனைத்திற்கும் நானே முழுமுதல் என்று, இவையனைத்தையும் கடந்தவன் என்று, இப்போர்க்களத்தின் பேரழிவில் சந்தையில் சிறுமைந்தனென மகிழ்ந்து திளைக்கிறேன் என்று, இப்போர்க்களம் என்னவென்றறியாது எங்கோ இருந்து தன்கனவிலென ஆழ்ந்திருக்கிறேன் என்று.

அவன் இளைய யாதவரை ஓரவிழியால் பார்த்தான். முதற்கணம் பார்வையில் முதியவர் என்றும் மீண்டும் மீண்டும் விழிதீட்டிக்கொள்கையில் இளமை வந்து படிந்து முகத்தசைகள் கூர்கொண்டு விழியொளி கூடி விளையாடும் இளஞ்சிறுவன் என்றும் அவர் மாறும் விந்தையை என்றுமென அன்றும் அறிந்தான். அவரைப் பற்றிய சூதர்களின் புகழ்பாடல்களில் எப்போதும் கிசோரகன் என்றே அவர் குறிப்பிடப்பட்டார். விளையாட்டுகளில் அனைவரும் சிறுவர்களே. விளையாடும்வரை சிற்றிளமை விட்டு செல்வதும் இல்லை. தன் வாழ்நாளில் விளையாட்டன்றி செயலெதையும் ஆற்றாதவர் போலிருந்தார்.

திருஷ்டத்யும்னன் சூழ்கையை விளக்கி முடித்து “இது முழுக்க முழுக்க அங்கரை உளம்கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. நீங்கள் பார்க்கையிலேயே இதை புரிந்துகொண்டிருக்க முடியும். எல்லா நிலையிலும் நமது படைகள் அனைத்தும் அங்கரையே வட்டமிடுகின்றன. அங்கரை ஓரிடத்தில் அசையாது நிறுத்த முடியுமெனில், அவர் நம்முள் ஊடுருவ முடியாதெனில் நாம் வென்றோம். இப்போரில் இளைய பாண்டவர் அங்கரை எதிர்கொள்வார், அங்கரை அவர் கொல்வார் என்று வஞ்சினம் உரைக்கப்பட்டுள்ளது. அவருக்கு இருபுறமும் படைத்துணையென அவர் மைந்தர் இருப்பர். பிறையின் தென்னெல்லை சாத்யகியால், வட எல்லை சிகண்டியால் நடத்தப்படும். பிறை முன்னகர்ந்து வளைத்துக்கொண்டதும் எட்டு சுருக்குக் கயிறுகளாக மாறி தன்னைத்தான் வீசிக்கொண்டு சென்று முதலையின் கைகால்களையும் தலையையும் வாலையும் உடலையும் கவ்விக்கொள்ளவேண்டும். அதை அசையாது நிறுத்திவிட்டாலே போதும்” என்றான்.

நகுலன் “இப்படைசூழ்கையில் எங்கள் இடம் என்ன என்று வகுக்கப்படவில்லை” என்றான். திருஷ்டத்யும்னன் “அங்கர் உங்களை கொல்லலாகாதென்பதே இப்படைசூழ்கையின் இலக்கு. இன்னும் நீடுநாள் இப்போர் நீடிக்க இயலாது. இப்போதே இருபுறமும் படைப்பிரிவுகளில் பெரும்பகுதி அழிந்துவிட்டிருக்கின்றது. எங்கோ ஒரு புள்ளியில் இப்போரை நாம் சொல்நிறுத்தி முடிவு செய்யப்போகிறோம். அதுவரை பாண்டவ அரசகுடியின் ஐவரும் உயிருடன் இருந்தாகவேண்டும். ஆகவே இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் தவிர பிற அனைவரும் இப்படைசூழ்கையால் முற்றிலும் காக்கப்படுவார்கள்” என்றான். பீமன் “என்னை எவரும் காக்கவேண்டியதில்லை… நான் இன்று படைமுகம் நின்று அவர்களை முற்றழிப்பேன்” என்று கூறி கைநீட்டியபடி எழ இளைய யாதவர் கைதூக்கி அவனை அமர்த்திய பின்னர் “அஞ்சவேண்டியதில்லை, பாண்டவ ஐவருமே களம்நிற்கட்டும். கர்ணனால் கொல்லப்படும் வாய்ப்புள்ளவர் இளைய பாண்டவர் அர்ஜுனன் மட்டுமே” என்றார்.

அவையினர் அனைவரும் வியப்புடன் திரும்பி அவரை பார்த்தனர். “பிற நால்வருக்கும் அங்கரால் எந்த உயிரிடரும் இல்லை” என்று மீண்டும் இளைய யாதவர் சொன்னார். நகுலன் “எவருடைய சொல்லுறுதி?” என்றான். இளைய யாதவர் “கர்ணனின் சொல்” என்றார். “எவருக்கு அளிக்கப்பட்டது?” என்றான் நகுலன். இளைய யாதவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவையினரின் விழிகள் இருவரையும் மாறிமாறி நோக்கின. அர்ஜுனன் இளைய யாதவரின் புன்னகையை நோக்கியபின் திரும்பிக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரன் “நீ பாம்பின் சொல்லுறுதியை நம்புகிறாய். சீறி ஆமென்றுரைக்கும், மும்முறை நிலம்கொத்தி ஆணை ஆணை ஆணை என்று கூறும். அப்பொழுதும் தன் வாலால் இல்லை இல்லை என்று நெளிந்துகொண்டிருக்கும். பாம்பின் சொல்லுறுதி என்பது அது தனக்கு எடுத்துக்கொள்வது மட்டுமே, பிறருக்கு அளிப்பதல்ல” என்றார். “கர்ணனை நான் அறிவேன்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார்.

யுதிஷ்டிரன் மேலும் ஏதோ சொல்ல முயன்றபின் தன்னை அடக்கிக்கொண்டார். “நாளை அவர் போர்க்களத்தில் எழும்போது அர்ஜுனன் காண்டீபத்துடன் அவரை எதிர்கொள்வார். நாளை நிகழவிருக்கும் அப்போரை நாம் அக்களத்தில் எழும் தெய்வங்களைக்கொண்டு மட்டுமே முடிவுசெய்ய இயலும். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் செய்ய வேண்டியதென்ன என்பதை முன்னரே அறிந்திருக்க இயலாது. எங்கிருந்து தொடங்குவது என்று மட்டுமே முடிவு செய்துகொள்ள முடியும். இப்படைசூழ்கை அதற்கு மட்டுமே. அவ்வாறே இதை அறுதி செய்வோம்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். திருஷ்டத்யும்னன் “ஆம்” என்று தலைவணங்கினான்.

அர்ஜுனன் கைகளைக் கட்டியபடி நிலம் நோக்கி அமர்ந்திருந்தான். பெருமூச்சுடன் கைகளை உரசிக்கொண்டு “எனில் படையாணைகளை அரசர் பிறப்பிக்கட்டும். இந்த அவையை முடித்துக்கொள்வோம்” என்று குந்திபோஜர் கூறினார். “நாம் சென்று விழக்கூடும் பொறியொன்றையே இவ்வவைகூடுகையில் நான் சொன்னேன். அதை மீண்டும் சொல்ல விழைகிறேன். பீஷ்மரையும் துரோணரையும் வென்றுவிட்டோம் எனும் தருக்கு நம்முள் சற்றேனும் இல்லாமல் இருக்காது. இன்று நம்மை களத்தில் வீழ்த்தும் இடர் அதுவாக இருக்கலாம். அச்சிறுவாயிலினூடாக அழிவு நம்மை நோக்கி வரலாம்” என்றார் யுதிஷ்டிரன். நகுலன் “அதைப்பற்றி பேசிவிட்டோம்” என்றான். அவையினர் ஓசையின்றி தலைவணங்க யுதிஷ்டிரன் அவர்களை வணங்கி சகதேவனுடன் அவை விட்டு வெளியே சென்றார்.

அர்ஜுனன் தளர்ந்த உடலுடன் அவையிலேயே அமர்ந்திருக்க பிறர் ஒவ்வொருவராக பேசியபடி எழுந்து சென்றார்கள். இளைய யாதவர் அவனிடம் திரும்பி “நீ இன்று நன்கு துயின்றாக வேண்டும்” என்றார். அர்ஜுனன் தலையசைத்தான். “நாளைய போர் கைகளாலோ படைக்கலங்களாலோ நிகழ்த்தப்படுவதல்ல. அது விழிகளாலும் எண்ணங்களாலும் நிகழ்வது. உன் உள்ளம் ஓய்வுகொள்ளட்டும்” என்று இளைய யாதவர் சொன்னார். அவன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருக்க அவர் மேலும் கனிந்த குரலில் “சித்தம் துயிலாது விழிசோர்பவன் முழுத் துயிலை அடைவதில்லை. இன்று உன் ஆழமும் முழுதமைய வேண்டும்” என்றார். அர்ஜுனன் “நான் ஆழ்ந்து துயின்று நெடுங்காலமாகிறது, யாதவரே” என்றான். “என் காலம் முன்னே விரிந்து கிடந்தது. அது என்னை துயிலவிடவில்லை. இன்று காலம் முழுக்க பின்னால் விரிந்துள்ளது. அது என்னை ஒருபொழுதும் துயிலில் அமையவிடுவதில்லை.”

“இன்று எவ்வண்ணமேனும் துயில்க! இன்று நீ துயின்றாக வேண்டும்” என்று சொன்ன யாதவர் எழுந்து “இன்று உன் உள்ளத்தை வருத்துவதென்ன என்று அறிவேன். நீ துரோணரை எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறாய்” என்றார். அர்ஜுனன் நிமிர்ந்து “விந்தை என்னவெனில் நான் துரோணரை எண்ணவே இல்லை. மெய்யாகவே எண்ணவில்லை. சற்றுமுன் அவரது உடல் போர்க்களத்திலிருந்து ஏவலரால் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு கொண்டு செல்லப்படுவதை காவல்மாடத்தின் உச்சியிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் அவர் தலையுடன் உடலை சேர்த்தார்கள். அவரது தலை கிடைக்க நெடுநேரமாயிற்று. அது கீழே விழுந்திருந்த பலநூறு தலைகளில் ஒன்றெனக் கிடந்தது. அது அங்கே படைக்கலம் பற்றியபடி இறந்து கிடந்த நிஷாதகுடி வீரன் ஒருவனின் அறுந்த கழுத்தின் அருகே விழுந்து இணைந்ததுபோல் இருந்தமையால் அவர்கள் பலமுறை அவ்வுடலை கடந்துசென்ற பிறகும் அவரை கண்டடைய முடியவில்லை. ஒருவனின் காலில் அத்தலை இடறி உருண்ட போதுதான் அது துரோணரென்று கண்டுகொண்டான். அவன் இந்தத் தலை விந்தையாக உள்ளது என்று கூறியபோது அப்பால் தந்தைக்காக தேடிக்கொண்டிருந்த அஸ்வத்தாமன் திரும்பிப்பார்த்தான்” என்றான்.

இரு கைகளையும் விரித்து பெருமூச்சுவிட்டு “அவன் முகத்தின் திகைப்பை அத்தனை குறைந்த ஒளியிலும் அவ்வளவு தொலைவிலும் நான் கண்டேன். அவன் அது தன் தந்தை என்று நடுக்குடன் மீளமீளச் சொல்வதை கண்டேன். பின்னர் அவர்கள் அவ்வுடலை நீத்தோர்சகடத்தில் வைத்து பொருத்தினார்கள். துரோணர் அந்த உடலில் மீண்டும் எழவே இல்லை. அந்தத் தலை உடல் சற்று அசைந்தபோது திரும்பிக்கொண்டது. இவையனைத்திலிருந்தும் விலகிக்கொண்டதுபோல. அஸ்வத்தாமன் ஒருகணம் அதை நோக்கியபின் திரும்பவேயில்லை. நான் விழியிமைக்காமல் நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நிஷாத வீரன் எவன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். சகடம் எழுந்தபோது அஸ்வத்தாமன் அந்த நிஷாத வீரனின் உடலையும் உடன் எடுத்துக்கொள்ளும்படி சொன்னான். அது பாண்டவர் தரப்பு உடல் என்று சுடலைஏவலர் சொல்ல தாழ்வில்லை அதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றான். அவர்கள் திகைப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கியபின் ஒப்புக்கொண்டார்கள்” என்றான்.

“அவர்கள் நிஷாதனின் உடலை எடுத்த பின்னர் அவன் தலைக்காக தேடினார்கள். அது எங்கோ கிடந்தது. நிஷாத குலத்தைச் சேர்ந்த ஏவலர் எழுவரை கொண்டுவந்து அதை கண்டெடுக்கச் சொன்னார்கள். அந்தத் தலை துரோணரின் மேலாடை சுற்றிக்கிடந்தது. அதை நிஷாதன் என அவர்களால் எண்ணமுடியாமையால் பலமுறை கடந்துசென்றனர். பின்னர் அவர்கள் அவன் நெற்றியிலிருந்த குலப்பச்சை குறியைக்கொண்டு அதை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். அவர்கள் அதை உடலுடன் இணைத்து எடுத்துகொண்டு சென்றபோது நான் உளக்கொந்தளிப்புடன் காவல்மாடத்தின் மூங்கில்களைப் பற்றியபடி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அக்கணமே இடையிலிருந்து அம்பெடுத்தென் கழுத்தை அறுத்துக்கொள்ளவேண்டுமென்று எண்ணினேன். பின்னர் அத்தட்டிலேயே கால் தளர்ந்து அமர்ந்தேன். என் உள்ளம் வெறுமைகொண்டிருந்தது. பின்னர் ஆழத்திலிருந்து அந்த நிஷாத வீரனின் பெயர் என்ன என்று அறியும் ஆவல் எழுந்தது.”

“மெல்ல இறங்கி கீழே வந்தேன். ஒற்றரை அழைத்து செய்தியறிந்துவர ஆணையிட்டு அனுப்பியபின் படைகளினூடாகச் சென்றேன். நம் படைகள் போர் முடிந்து தளர்ந்து பிரிந்து சென்றுகொண்டிருந்தன. பெரும்பாலும் அடுமடையர்கள், ஏவலர்கள், போரென்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்கள். இளைய யாதவரே, குதிரைச்சூதர்கள்கூட படைக்கலம் எடுத்து போர்புரிந்ததை கண்டேன். எங்கும் கரிய புகை எழுந்து காடாக வான் தொட்டு நின்றிருந்தது. ஒருகணத்தில் துரோணர் மேல் கடும்வஞ்சத்தை அடைந்தேன். ஒருதுளியேனும் அவர் உள்ளம் நெகிழ்ந்திருந்தால், தன்னை விலக்கி மெய்காண இயன்றிருந்தால், இவ்வழிவை அவராலேயே தடுத்திருக்க முடியும் என்று தோன்றியது. அவர் தன்னலத்தால், ஆணவத்தால், தவிர்க்கவே முடியாத பற்று எனும் சிறுமையால் இழிவடைந்தார். பேரியல்புகொண்டோர் சிறு இழிவடைந்தாலும் அது பெருஞ்சரிவென ஆகிறது. பீஷ்மருக்கு நிகராகவே அவரும் இவ்வனைத்தையும் சமைத்தார். அவர் வீழ்ந்தபோதே அக்கணக்கு முடிவடைந்தது.”

“அக்கணத்தில் அவ்வெறுப்பினூடாக அவரைக் கொன்ற தன்னிழிவிலிருந்தும், அவர் மாணவன் என்ற துயரிலிருந்தும் முற்றாக விடுபட்டேன். இப்போது நீங்கள் கேட்பது வரை அவரைப்பற்றி ஒருகணமும் நான் எண்ணியதில்லை.” இளைய யாதவர் புன்னகைத்து “நன்று, எண்ணாதொழிவது நம்மை எளிதாக்குகிறது. விழிப்பிலும் செயல்களிலும் வேறுஎண்ணம் வந்து ஊடறுக்காது செய்கிறது. ஆனால் துயிலில் மறைந்தவை எழுந்து வரும். நாகங்கள் இரவுக்குரியவை” என்றபின் அவன் தோளைத்தட்டி எழுந்து சென்றார். அவரை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான் அர்ஜுனன்.

பின்னர் தன் மேலாடையை அணிந்துகொண்டு எழுந்து வெளியே வந்தான். காற்றில்லாத வெளியில் கள்ளின் புளித்த மணமும் வியர்வை வாடையும் குதிரைச்சாணியின் தழைநாற்றமும் கலந்து விண்ணிலிருந்து இறங்கிய நீராவியுடன் இணைந்து வீசின. அவன் மூச்சடைப்பதுபோல் உணர்ந்தான். அவனுக்காக ஒற்றன் காத்து நின்றிருந்தான். அர்ஜுனன் நின்றான். ஒற்றன் தலைவணங்கி “அவன் ஹிரண்யவாகாவின் கரையிலுள்ள ஹிரண்யபதத்தின் நிஷாதர்குடியை சேர்ந்தவன். அக்குடியை ஆண்ட சோனர் என்னும் பெயர்கொண்ட ஹிரண்யதனுஸ் என்னும் நிஷாத அரசர் அவன் தந்தை. அவருடைய இரண்டாவது அரசி விந்தையின் மகன். பெயர் சித்ரபாணன். அவன் தமையன் ஏகலவ்யன் முன்னரே இளைய யாதவரால் கொல்லப்பட்டான். தமையனுடன் இவனும் மகதப்படையில் பணிபுரிந்திருக்கிறான். நான்குவிரல் வில்லவன்” என்றான். அர்ஜுனன் தலையசைத்துவிட்டு நடந்தான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 16

புலரியில் கர்ணன் எழுந்து வெளியே வந்தபோது கண்முன் பேருருவென நின்ற இருண்ட மரம் ஒன்றைக்கண்டு வேறெங்கோ வந்துவிட்டதாக எண்ணி மலைத்தான். பின்னர் அண்ணாந்து நோக்கியபோது அது ஐந்து தலைகள்கொண்ட நாகம்போல் தெரிந்தது. பத்து மணிக்கண்களின் ஒளி விண்மீன்கள் போல வானில் நின்றது. சீறி அலையும் நாவுகளை காணமுடிந்தது. கீழே புடைத்தவேர்கள் என சுழன்று எழுந்திருந்தது நாகத்தின் சுருளுடல். எழுந்த உடலில் செதில்கள் இருளுக்குள் மெல்லொளி கொண்டிருந்தன. அவன் இலைத்தழைப்பில் காற்றோசை என அதன் சீறலை கேட்டான். அது கனவென்று உணர்ந்ததும் அவன் பதற்றம் தணிந்தது. பெருமூச்சுவிட்டு அண்ணாந்து நோக்கியபடி நின்றான்.

நாகம் மெல்ல படம்தாழ்த்தி கீழிறங்கியது. “என்னை நீ அறிவாய்” என்றது. “ஆம்” என்றான் கர்ணன். “நாம் முன்னரே கண்டிருக்கிறோம். நைமிஷாரண்யத்தில் இளைய யாதவரின் குடிலில்.” கர்ணன் “அது என் கனவு அல்லவா?” என்றான். நாகம் “நான் கனவுகளின் தலைவன்” என்றது. “என் பெயர் கார்க்கோடகன். நான் அறியாத எவரும் இப்புவியில் இல்லை. ஏனென்றால் நான் ஆழங்களை ஆள்பவன்” என்றது. கர்ணன் “வணங்குகிறேன், அரவரசே” என்றான். “உன்னை தொடர்பவன் என் இளவலாகிய மணிகர்ணன். உன் அம்பில் இன்னமும் வாழ்பவன் என் மைந்தனுக்கு நிகரான தட்சன்” என கார்க்கோடகன் சொன்னது. “நீ இன்று போர்த்தலைமை கொள்ளவிருக்கிறாய். நான் உன்னை வாழ்த்திச் செல்லலாம் என்று வந்தேன்.” கர்ணன் “தங்கள் அருள் என்னை மகிழ்விக்கிறது” என்றான்.

“நீ என்றும் இருண்ட ஆழங்களுக்கு உகந்தவன்” என்றது கார்க்கோடகன். “நான் இன்றைய போரில் உன்னுடன் இருக்கவிழைகிறேன். உன் தேரில் என் ஐந்துதலைகளுடன் ஐந்து புரவிகளாக அமைகிறேன். உன் அம்புகளில் ஒன்றாகிறேன். நீ விழைந்தால் விண்ணை இருளால் நிறைப்பேன். மண்ணை அனலால் மூடுவேன். இடியோசையும் மின்னலோசையும் எழுப்புவேன். நச்சுமழைபொழியச் செய்வேன்.” கர்ணன் புன்னகைத்து “அவ்வாறு நான் உதவிகோருவதும் பெறுவதும் என் ஆசிரியருக்கு இழிவு. அவர் அளித்த அரிய அம்புகள் என்னிடமுள்ளன. பிரம்மாஸ்திரமும் பிரம்மசீர்ஷாஸ்திரமும் பிரம்மாண்டாஸ்திரமும் வருணாஸ்திரமும் வாசவிசக்தி அஸ்திரமும் எவரிடமும் இல்லாதவை. அனைத்திற்கும் மேலாக என் ஆசிரியரின் சினமே அம்பென்றான பார்கவாஸ்திரம் மண்ணில் எவராலும் தடுக்கமுடியாதது. அவற்றால் நான் மூவுலகையும் வெல்லமுடியும்” என்றான்.

“ஆம், நீ அரிய அம்புகளால் ஆற்றல்கொண்டவன்” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. “நான் உனக்கு ஏதேனும் நற்கொடை அளித்தாகவேண்டும். அது ஒரு கடன் என்னிடம் எஞ்சியிருக்கிறது.” கர்ணன் “நமக்குள் ஏதேனும் உரையாடல் நிகழ்ந்ததா என்ன? என்னிடமிருந்து எதையேனும் எடுத்துக்கொண்டீர்கள் என நான் அறிந்ததே இல்லை” என்றான். “அது நெடுநாட்களுக்கு முன்பு. அதை நான் உனக்கு காட்டுகிறேன்” என்றது கார்க்கோடகன். “பொழுது எழுந்துவிட்டது. நான் போர்க்கோலம் கொள்ளவேண்டும்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “நாங்கள் வேறுகாலத்தில் வாழ்பவர்கள். எங்கள் காலம் உங்கள் காலத்தை இடைமறிப்பதே இல்லை. இக்கணமே நீ இங்கு மீண்டுவந்துவிடமுடியும்.” நாகம் தழைந்துவந்து “வருக!” என்றது.

அவனை தன் வாலால் தொட்டு கணப்பொழுதில் சுருட்டி அள்ளிக்கொண்டது. பின்னர் நீண்டு இருளில் எழுந்தது. கீழே குருக்ஷேத்ரம் துயிலெழுந்துகொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். எறும்புப்புற்று கலைந்ததுபோல் அது தெரிந்தது. வானில் முகில் மூடியிருந்தது. அங்கிருந்த நீராவிக்காற்று மூச்சடைக்கச் செய்தது. நாகம் கீழிறங்கியபோது அது ஒளிஎழாக் காடு எனக் கண்டான். அது அவனை கீழிறக்கிவிட்டு அப்பால் விழுந்து உடற்சுருள் நடுவிலிருந்து படம் தூக்கி மணிவிழிகளால் நோக்கியது. ஒற்றைத்தலைகொண்டதாக மாறியது. புரவியின் நீள்முகம். ஆனால் விழியசைவில் அது மானுட முகமாகவும் ஆகியது. “இந்த இடத்தை நீ அறிந்திருக்கவேண்டும். இது சதசிருங்கத்திலிருந்து அஸ்தினபுரிக்குச் செல்லும் வழி” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது.

“இவ்வழியே நெடுங்காலம் முன்னர் அஸ்தினபுரியின் யாதவ அரசி தன் ஐந்து மைந்தர்களை அழைத்துக்கொண்டு சென்றாள். கணவனை சதசிருங்கத்தில் எரியூட்டிவிட்டு, அவர்கள் விட்டுவந்த அரசு அங்கே உள்ளதா என்னும் ஐயம் நெஞ்சை அறுக்க, நம்பிக்கையிலிருந்து மேலும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் அங்கிருந்து மிகைக்கனவுகளுக்கும் சென்று உச்சியில் சலித்து, சரிவில் உருண்டு தன்னிரக்கத்தின் ஆழத்தில் விழுந்து மேலும் மேலுமென துயருற்று, துயர் கசந்து, அக்கசப்பை வஞ்சமென மாற்றிக்கொண்டு, முகமிலா வஞ்சம் அலைக்கழிந்து எட்டி இலக்குகளை பற்றிக்கொள்ள அவர்கள்மேல் சீற்றத்தை திரட்டிக்கொண்டு, எரிந்து எரிந்து உச்சமடைந்து, மேலும் எரிய ஏதுமில்லாமல் அணையத்தொடங்கி குளிர்ந்தடங்கி வெறுமையைச் சென்றடைந்து அவ்வெறுமையில் திளைத்து அதன் அடியில் இருந்து ஒரு சிறுநம்பிக்கையை மீண்டும் கண்டெடுத்து பிறந்து இறந்து அலைக்கழிந்துகொண்டிருந்தாள். அங்கநாட்டரசே, முற்றாத் துயரே உச்சத்துயர், அது வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.”

“அந்தச் சுனையை நோக்குக!” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. “அதை நான் அறிவேன்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “அதற்குள் நான் மூழ்கிக்கிடந்திருக்கிறேன். என் அன்னையை முதல்முறையாக அதனுள்ளிருந்துதான் பார்த்தேன். கையில் வாளுடன் அவள் என்னை நோக்கி வந்தாள். என்னை வெட்டினாள். நான் துண்டுகளாக அந்தச் சுனையில் சிதைந்து பரவினேன். என் விரல்களும் நாக்கும் மீன்களாயின. செவிகள் சிப்பிகளாயின. விழிகள் இரு குமிழிகளாக மிதந்தலைந்தன.” கார்க்கோடகன் நகைத்து “ஆம், அந்தச் சுனைதான்” என்றது. கர்ணன் முன்னகர்ந்து அதை நோக்கினான். அது வெண்ணிறப் பாலால் நிறைந்திருந்தது. மெல்லிய அலையுடன் பளிங்குப்பரப்பென ஓளிர்ந்த அதன்மேல் ஒற்றைச் செந்தாமரை மலர்ந்திருந்தது. கர்ணன் அதை நோக்கிக்கொண்டு நின்றான். “நீ அருந்திய பால் இது” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. “நானா?” என்று கர்ணன் கேட்டான்.

“அதை கொண்டுவந்தவள் இவள்” என்று கார்க்கோடகன் சுட்டிக்காட்ட கர்ணன் திரும்பி நோக்கினான். சிவந்த நாய் ஒன்று செவிகளை முன்கோட்டியபடி மெல்ல காலடி எடுத்துவைத்து அணுகியது. கண்கள் அனல்துளிகள் என ஒளிவிட்டன. வால் நீண்டு தழைந்திருந்தது. “எட்டு அன்னையரில் சுவையின் தலைவியான பைரவி. நினைவுகளை ஆள்பவள். விழிநீரின் முலைப்பாலின் குருதியின் சுவையில் நிலைகொள்பவள். உன் குருதியன்னையின் முலைப்பாலை உனக்கு கொண்டுவந்தவள். பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பு, நீ பைதலென இருந்தபோது. அன்றுமுதல் இக்கணம் வரை ஒவ்வொருநாளும் இங்கு அவள் முலைப்பாலை கொண்டுவந்தபடியே இருக்கிறாள். அவள்வழியாக வந்து இங்கே பெருகி நிறைந்துள்ளது இது” என்றது கார்க்கோடகன்.

கர்ணன் வியப்புடன் சுனையை நோக்கி “இவ்வளவு பாலுமா?” என்றான். “அறுபத்தைந்தாண்டுகாலம்” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. கர்ணன் “ஆம்” என நீள்மூச்செறிந்தான். “அவள் உண்ட உணவின் ஒருபகுதி குருதியாகி பாலென்றாகி எழுந்தபடியே இருந்தது. ஒவ்வொருநாளும் அது பெருகியது. வெட்டுண்ட கள்ளிச்செடி என அவள் உடலெங்குமிருந்து பால் வழிந்தது…” என்றது கார்க்கோடகன். “இதில் நீராடுக… நீ இழந்த அனைத்தையும் மீளப்பெறுவாய்.” கர்ணன் மெல்ல அருகணைந்து அந்தச் சுனையில் நிறைந்திருந்த வெண்பாலை அள்ளி முகர்ந்தான். “நான் நன்கறிந்த மணம்… இந்த மணத்தை ஒவ்வொருநாளும் துயிலில் மெல்ல அமைகையில் உணர்ந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் முதலில் இதையே பெற்றிருக்கிறேன்.” அவன் அதை தன் வாய்க்குள் விட்டுக்கொண்டான். “இன்சுவை… நான் நன்கறிந்த சுவை.”

கார்க்கோடகன் “அத்தனை பெண்டிரில் இருந்தும் உன்னை அகற்றிய சுவை” என்றது. கர்ணன் திரும்பி நோக்கினான். “செல்க!” என்றது நாகம். கர்ணன் அந்தப்பாலை அள்ளி அள்ளி அருந்தினான். சுவையில் அவன் உடல் மெய்ப்பு கொண்டது. உடலெங்கும் குருதியாக அந்தப்பால் ஓடுவது போலிருந்தது. குளிர்ந்த சுவை. இனிப்பு அல்ல என்றும் எண்ணும்போது இனிப்பென்றும் தோன்றுவது பாலின் சுவை. “இறங்குக!” என்றது நாகம். அவன் தன் காலை அவ்வெண்பரப்பை நோக்கி கொண்டுசென்றபின் விலக்கிக்கொண்டான். “உன் அழுக்குகள் ஐந்தும் அதிலிருந்து எழுந்தவைதான். ஆகவே தயங்கவேண்டாம்” என்று கார்க்கோடகன் சொன்னது. கர்ணன் தன் ஆடைகளை களைந்தபின் வெற்றுடலுடன் அதில் இறங்கினான். குளிர்ந்து உடல் மெய்ப்புகொண்டது. மெல்ல கைநீட்டி நீந்தி அச்சுனையின் நடுவே சென்றான். அதில் ஒரு சுழிப்பு இருந்தது. அது அவனை சுழற்றிச் சுழற்றிச் சென்றது.

மூழ்கி ஆழத்திற்குச் சென்றபோது அங்கே விந்தையான நிழல்கள் ஆடுவதை அவன் கண்டான். எழுந்து மூச்சுவிட்டு முகத்தில் விழுந்த மயிர்க்கற்றைகளை அள்ளி மேலே விட்டுக்கொண்டான். அவன் உடலும் உள்ளமும் எடையிழந்தன. அவன் சிரித்துக்கூச்சலிட்டு களியாட்டமிட்டான். ஒரு தருணத்தில் தன் சிரிப்பொலியை தானே கேட்டபோதுதான் தான் இளைஞனாக ஆகிவிட்டதை உணர்ந்தான். மூழ்கி எழுந்தோறும் அவன் இளமையடைந்துகொண்டே சென்றான். சிறுவனாக மதலையாக குழவியாக ஆனான். கால்களைத் தூக்கி கட்டைவிரலை வாயால் சப்பியபடி ஒரு குமிழி என அந்த வெண்நீர்ப் பரப்பில் சுழன்றுகொண்டிருந்தான். பின்னர் மெல்ல மெல்ல துயில்கொண்டான். இனிய துயில். எச்சங்களே இல்லாத துயில்.

அதற்குள் அவன் ஒரு கனவுகண்டான். எட்டு அன்னையர் அவனை நோக்கி எழுந்து வந்தனர். சுடரும் விழிகளும் நீட்டிய நாக்கும் நான்கு கைகளிலும் பாசமும் அங்குசமும் அருளும் அடைக்கலமுமாக எழுந்த ருத்ரசர்ச்சிகை, மழுவும் மானும் சூடி அஞ்சல் அருளல் காட்டிய ருத்ரசண்டி, எழுந்துநின்றாடிய நடேஸ்வரி, அமர்ந்து அளித்த மகாலட்சுமி, பேயுருக்கொண்ட சித்தசாமுண்டிகை, ஊழ்கத்தில் அமர்ந்த சித்தயோகேஸ்வரி, மின்படையும் அமுதகலமும் ஊழ்கமணிமாலையும் அருட்கையும் கொண்ட ரூபவித்யை. அவர்களின் முகங்கள் ஒன்றாக இருந்தன. அவ்விழிகள் அவன் நன்கறிந்தவை.

விரிந்த கைகளில் வாள், வில், உடுக்கை, கண்டாமணி, கட்டாரி, கதை, உழலைத்தடி, வஜ்ராயுதம், திரிசூலம், பாசம், அங்குசம் ஏந்தி அருள் காட்டி எழுந்தவள் பைரவி. அவனை அவள் அள்ளி எடுத்தாள். முத்தமிட்டு மடியிலமர்த்தி முலையூட்டினாள். அவளிடமிருந்து ருத்ரசர்ச்சிகையும் ருத்ரசண்டியும் நடேஸ்வரியும் மகாலட்சுமியும் சித்தசாமுண்டிகையும் சித்தயோகேஸ்வரியும் ரூபவித்யையும் அவனை பெற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்கள் மாறி மாறி முலையூட்ட அவன் கால்கட்டைவிரலை நெளித்து சிறுகைவிரல்களை விரித்து சுவையில் திளைத்து இருகால்களையும் உதைத்துக்கொண்டு அமுதருந்தினான்.

அவன் தன்னை உணர்ந்தபோது அவன் முன் கார்க்கோடகன் நின்றிருந்தது. “ஒருகணம்” என அது கூறியது. “ஆம் ஒருகணம்” என்று கர்ணன் சொன்னான். “செல்க, கதிரவன் மைந்தனே! இப்புவியில் இனி நீ எண்ணி ஒழிந்தவை ஏங்கி கைவிட்டவை என ஏதுமில்லை” என்றது கார்க்கோடகன். “ஆம், நான் எவ்வகையிலும் இனி இங்கு பற்றுகொண்டிருக்கவில்லை” என்று கர்ணன் சொன்னான். “உனக்கு நானும் இனி கடனாளி அல்ல” என்ற கார்க்கோடகன் “நிறைவுறுக!” என வாழ்த்தி மெல்ல தேய்ந்து இருளுக்குள் மறைந்தது. கர்ணன் அதை நோக்கியபடி நின்றான்.

 

புரவி வந்து நிற்க அதிலிருந்து இறங்கிய துச்சாதனன் அவனை நோக்கி வந்தான். கர்ணன் அவனை நோக்கி “வருக, இளையோனே!” என்றான். கர்ணனின் முகத்தின் ஒளி துச்சாதனனை குழப்பியது. அவன் தன்னிலையில் இல்லையோ என அஞ்சியவன்போல நடைதயங்கினான். கர்ணன் “அஞ்சவேண்டாம். நான் சீருள்ளம் கொண்டிருக்கிறேன். அகிபீனாவோ மதுவோ மிஞ்சிப்போகவில்லை” என்றான். துச்சாதனன் அருகே வந்து “நான் அவ்வாறு எண்ணவில்லை மூத்தவரே” என்றான். “சொல், போருக்கு எழுந்துவிட்டாயா?” என்றான் கர்ணன். ‘கவசங்கள் அணிந்திருப்பாய் என எண்ணினேன்.”

துச்சாதனன் “ஆம், அணியவேண்டும். தங்களை சந்திக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது” என்றான். “சொல்” என கர்ணன் அவன் கைகளைப் பற்றி தோளை வளைத்துக்கொண்டான். “போர்க்களம் வந்து பதினாறு நாட்களாகியும் உன் உடல் எடைகுறையவில்லை. தோள் சிறுக்கவுமில்லை” என்றான். துச்சாதனன் புன்னகைத்து “நான் சொல்லவந்ததை முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன். நீங்கள் நேற்று கூறியவற்றை மூத்தவரிடம் சொன்னேன். இப்போர் அவருடையதல்ல, உங்களுடையது என்றார். வெல்வதும் கொள்வதும் உங்களுக்காகவே. அதற்கப்பால் அவர் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.”

கர்ணன் “ஆம்” என்றான். துச்சாதனன் “நான் சற்றுமுன் சென்று சல்யரை கண்டேன். அவரிடம் அரசர் சொன்னதை சொன்னேன். எவருக்கு என்னென்ன சொல் அளிக்கப்பட்டுள்ளது என்று அறியாமல் அவர் உங்களுக்கு தேர்தெளிக்க இயலாது என்றார்” என்றான். கர்ணன் “என் விழைவு அது. அரசாணையையும் அவர் ஏற்கமாட்டார் என்றால் நான் ஏதும் சொல்வதற்கில்லை” என்றான். துச்சாதனன் “மூத்தவரே, நான் புலரியில் ஒரு கனவுகண்டேன்” என்று ஒலிமாறிய குரலில் சொன்னான். சொல் என்பதுபோல கர்ணன் பார்த்தான். “நான் அவளை கண்டேன்” என்றான். கர்ணன் வெறுமனே நோக்க “அவள் அன்றிருந்த அதே வடிவில் அதே விழிகளுடன் என் முன் வந்தாள். முன்னரும் பலமுறை அவ்வண்ணம் அவள் என் கனவில் வந்ததுண்டு. நான் அப்போதெல்லாம் அஞ்சி நடுங்கி விலகி ஓடுவேன். நான் செல்லுமிடமெல்லாம் அவள் இருப்பாள். வியர்வை வழிய அலறியபடி விழித்து எழுந்து அமர்வேன். நான் அலறி எழுந்தாலே மூத்தவருக்கு ஏன் என்று தெரியும். எனவே எதுவுமே அவர் கேட்பதில்லை.”

“ஆனால் இம்முறை நான் அஞ்சாமல் அவள் விழிகளை நோக்கினேன். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. விழிகள் மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தன. நான் அவளிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இருவரும் விழியோடு விழிநோக்கி நின்றிருந்தோம். பின்னர் நான் விழித்துக்கொண்டேன். வெளியே மரத்தடியில் படுத்திருந்தேன். இருண்டவானில் மின்னல்கள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. நான் விழிக்குள் ஒரு மின்னலைக் கண்டுதான் விழித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என உணர்ந்தேன். அவளிடம் நான் சொல்ல விழைந்தவை பல உண்டு. என் விழிப்புகளில் சொல்சொல்லென நான் சேர்த்து வைத்தவை. என்றேனும் என் சொற்களை அவள் செவிகொள்வாள் என நம்பினேன். அவற்றையெல்லாம் அக்கனவில் நான் ஏன் சொல்லவில்லை என வியந்தேன். உளம் ஏங்கி விண்ணில் அதிரும் சிறுமின்னலகளை நோக்கியபடி படுத்திருந்தேன். இடியோசை உறுமியபோது எங்கோ களிறு ஒன்று ஓசையிட்டது.”

“துயருடன் சலித்துக்கொண்டு மீண்டும் படுத்தபோது ஓர் எண்ணம் வந்தது. மீண்டும் துயின்றால் அக்கனவை மறுபடியும் அடையமுடியுமா? உள்ளிருந்து அக்கனவை மீட்டெடுத்தால் அச்சொற்களை அவளிடம் சொல்லவேண்டும். ஆம் என சொல்லிக்கொண்டு விழிகளை மூடி படுத்து துயில்கொண்டேன். மூத்தவரே, மெய்யாகவே நான் மீண்டும் அக்கனவை சென்றடைந்தேன். அதே நோக்குடன் நான் விட்டுச்சென்ற அதே இடத்தில் அவள் நின்றிருந்தாள். அவளருகே நெருங்கினால் என் உடல் அனல்கொள்ளுமெனத் தோன்றியது. நான் அவளிடம் சிலவற்றைச் சொல்லவே வந்தேன் என எண்ணினேன். ஆனால் சொல்லவேண்டி சேர்த்துவைத்த சொற்களை முழுமையாக மறந்துவிட்டிருந்தேன். என் நினைவை துழாவத்துழாவ உள்ளம் மேலும் ஒழிந்துகொண்டே வந்தது. திகைத்து நின்றபோது அவள் நீள்குழல் பறக்க என்னைநோக்கி வந்தாள்.

“நான் கைகூப்பி அன்னையே என்றேன். அவள் முன் கால்மடித்து அமர்ந்தேன். நான் மகிஷன், உன் இடக்கால் என் மேல் அமைக! என்னுள் உருகும் இந்த நெஞ்சக்குமிழை செந்தாமரை என உன் கால்கள் சூடுக! என்னுள் அலைகொள்வன அனைத்தும் அமைதிகொள்ள அருள்க! என்றேன். அவள் என்ன சொன்னாள் என நான் அறியவில்லை. ஆனால் விழித்துக்கொண்டபோது என் உள்ளம் ஆழ்ந்த அமைதியை அடைந்திருந்தது. நான் எண்ணிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன் என எண்ணிக்கொண்டேன். ஆனால் நான் எண்ணிய ஒன்றையும் சொல்லவில்லை. உண்மையில் நான் எண்ணியவற்றுக்கு மாறாகவே சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் என்னால் மேலும் படுத்திருக்க இயலவில்லை. எழுந்து நின்று வானை நோக்கினேன். மின்னல்களை நோக்கி விழிவிரித்து நின்றேன். விடிவெள்ளி இன்று எழாது என அறிந்திருந்தேன். நேரக்கணியர் நாழிகை எண்ணி அறிவித்ததும் உங்களைத் தேடி வந்தேன்.”

கர்ணன் “நற்கனவுதான்” என்றான். “ஆம், காலையை அழகாக ஆக்கிவிட்டது. இருள் இத்தனை பேரழகு கொண்டது என நான் அறிந்ததே இல்லை. கண்கள் மும்மடங்கு காட்சித்திறன் கொண்டிருப்பதுபோலத் தோன்றுகிறது. செவிகள் ஒரு மலரிதழ் உதிர்வதையும் கேட்குமளவுக்கு நுண்மை கொண்டுவிட்டன. ஒவ்வொரு விலங்கின் மணத்தையும் தனியாக என்னால் உணரமுடிந்தது. மூத்தவரே, என் நினைவறிந்த நாள் முதல் இன்றுவரை வாழ்தல் என்பது இத்தனை இனியது என உணர்ந்ததே இல்லை. மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது புலன்கள் எவ்வளவு கூர்மை கொண்டுவிடுகின்றன! அவ்வாறென்றால் உள்ளிருக்கும் ஓயாத்துயரால்தான் நாம் நம் புலன்களை களிம்புமூடச் செய்திருக்கிறோமா?” என்றான் துச்சாதனன்.

“நீ இவ்வாறெல்லாம் ஆழ்ந்து பேசலாகாது, இளையோனே. உன் உடல்நிலைக்கு இது நன்றல்ல” என்று கர்ணன் வேடிக்கையாக சொன்னான். “நான் வந்தது வேறொன்றையும் சொல்வதற்காகத்தான். மூத்தவரே, நாம் இனிமேல் இந்த மண்ணில்வைத்து பார்த்துக்கொள்ளவோ பேசவோ முடியாது. விண்ணில் இங்குள்ள எவற்றுக்கும் பொருளிருக்காது. ஆகவே இதை சொல்லவந்தேன். நான் உங்களிடம் பொறுத்தருளும்படி கோரவேண்டும்” என்றான் துச்சாதனன். “எதற்கு? நேற்று நீ பேசியவற்றுக்கா? அவை இயல்பான உணர்வுகள் அல்லவா?” என்றான் கர்ணன். “ஆம். ஆனால் இன்று உணர்கிறேன். ஒரு போரின் வெற்றிதோல்விகளுக்காக நாம் செயல்படக்கூடாது. நம் ஆழம் ஆணையிடும் திசையிலேயே செல்லவேண்டும். நீங்கள் அத்திசைநோக்கி செல்கிறீர்கள். இன்று இக்காலையில் நானும் அதை தெளிவாகக் காண்கிறேன்.”

கர்ணன் ‘நீ பெரியசொற்களை பேசி முடித்தாயெனில் சொல், நாம் சேர்ந்து உணவருந்தலாம்” என்றான். துச்சாதனன் “ஆம், நாம் சேர்ந்து உணவருந்தவேண்டும். அதை எண்ணி வரவில்லை. ஆனால் அது மிகமிக இன்றியமையாததாகத் தோன்றுகிறது. இவ்வுறவின் உச்சம். இப்புவியில் நான் அடைந்த அனைத்து உறவுகளுக்கும் உச்சம்…” கர்ணன் “என்ன சொல்கிறாய் மூடா!” என அவன் தலையை தட்டினான். “நான் உங்களிடம் பொறுத்தருளக்கோரியது பாஞ்சால அரசியின் பொருட்டு.” கர்ணன் உடலில் மெல்லிய நடுக்கு எழ “என்ன சொல்கிறாய்?” என்றான். “நான் அவளுக்கு இழைத்த கீழ்மையின் பொருட்டு. நீங்கள் அதற்காக என்மேல் பிழையொறுப்பு செய்யவேண்டும். என்மேல் உங்கள் அகத்தில் எஞ்சியிருக்கும் சிறுகசப்பை முற்றாக அகற்றிவிடவேண்டும்.”

“அவ்வாறெல்லாம் இல்லை. அறிவிலி. இதையெல்லாம் எங்கிருந்து நீ எண்ணிக்கொள்கிறாய்? உனக்குள் எண்ணம் என ஒன்று ஓடுவதாகவே நான் உணர்ந்ததில்லையே?” என்றான் கர்ணன். துச்சாதனன் “நான் நன்கு அறிவேன். இதைக்கூட அறியாவிட்டால் நான் என்ன மானுடன்? மூத்தவரே, உங்களுக்குள் என் மேல் வெறுப்பு உள்ளது. அச்செயலை நீங்கள் பொறுத்துக்கொண்டதே இல்லை. உங்களால் இயலாது” என்றான் துச்சாதனன் “ஏன், நானும் அச்செயலில் உடனிருந்தேன்” என்றான் கர்ணன். “ஆம், ஆனால் அது மற்றொன்று. நான் செய்தது அதுவல்ல.” துச்சாதனன் “எண்ணி எண்ணி எண்ணங்களின் அடியில் தள்ளிவிட்டது இது. மூத்தவரே, ஐவரல்ல அறுவர். அறுவரில் முதல்வர் நீங்கள்.”

கர்ணன் கடும்சினத்துடன் “வாயை மூடு!” என்றான். ஆனால் துச்சாதனன் அதை கேட்கவில்லை. “நான் அவளிடம் மட்டுமல்ல, அறுவரிடமும் தலைமண்ணில் வைத்து பிழைமறக்கும்படி கோரவேண்டியவன்.” கர்ணன் அவன் மேல் தன் கையை வைத்து “வேண்டாம்…” என்றான். “அவர்களிடம் நான் பிழையொறுப்பு கோரவேண்டியதில்லை. அதற்கு நிகராக அவர் என் நெஞ்சுபிளந்து குலைபறித்தெடுப்பார். குருதி அள்ளிக் குடிப்பார். அக்குருதியால் அவள் தன் குழல்நீவி முடிப்பாள். அதுவே போதுமானது. நீங்கள் எஞ்சியிருக்கிறீர்கள். ஆகவேதான்…” கர்ணன் உரக்க “போதும்!” என்றான். “நான்…” என துச்சாதனன் சொல்ல “போதும்!” என கர்ணன் கூவினான். “ஆம்” என்றான் துச்சாதனன். சிலகணங்கள் இருவரும் உறைந்து நின்றனர். மெல்ல உலைந்து உயிர்ப்புகொண்டு “வா என்னுடன்” என்றான் கர்ணன்.

இருவரும் மெல்ல நடந்தனர். கர்ணன் இருமுறை பேசப்போவதுபோல தொண்டையை கனைத்தான். ஆனால் துச்சாதனன் வேறொரு உலகில் என நாற்புறமும் விழியோட்டி நடந்து வந்தான். “மூத்தவரே, எனக்கு விந்தையான ஓர் எண்ணம் எழுகிறது. அதை சொன்னால் நீங்கள் என்னை ஏளனம் செய்வீர்கள்…” கர்ணன் நகைத்து “செய்வேன், சொல்” என்றான். “செய்யுங்கள்” என துச்சாதனன் நகைத்தான். “நான் இப்போது எண்ணினேன். இவ்வுலகில் வண்ணங்கள் இருப்பது எத்தனை பெரிய இறைக்கொடை என்று. வண்ணங்களில் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு அழகு. செந்நிறத்தை நோக்குகையில் அதுவே பேரழகு என தோன்றுகிறது. நீலம் இன்னொரு பேரழகு என உடனே தெரிகிறது. பசுமை பொன்றா உவகையை அளிக்கிறது. பொன்னிறம் கொந்தளிக்கச் செய்கிறது. எத்தனை பேரளி கொண்டு வண்ணங்களை அள்ளி மானுடருக்கு வழங்கியிருக்கின்றன தெய்வங்கள்!”

கர்ணன் “நகையாடவேண்டிய எண்ணம்தான்” என்றான். “மூத்தவரே, சற்று நின்று நோக்குக! இந்தக் கொடி. இதன் அழகிய பொன்னிறம். நாம் பொன்னிறத்தை நின்று நோக்கியது எப்போது? இளமைந்தனாக நோக்கியிருக்கலாம் இல்லையா? எந்த வண்ணத்தையாவது அது அழகிய வண்ணம் என்பதற்காக நோக்கியிருக்கிறோமா? பொன்னிறம் பொன்னென்று ஆகி வரவேண்டும். செவ்வண்ணம் மலர் என முன்னால் நின்றிருக்கவேண்டும். மூத்தவரே, இவ்வுலகின் வண்ணங்களை நோக்கி நோக்கி தெவிட்டுமா? இவற்றில் விழியாடி எவரேனும் நிறைந்து உயிர்விடலாகுமா? வண்ணங்களினூடாக தன்னை இங்கே நிகழ்த்துவது ஒன்றுண்டு. வண்ணங்களாக அது தன்னை கொண்டாடிக்கொள்கிறது. விழவென்று, பேருவகையென்று மட்டுமே வெளிப்பட இயல்வது அது. சற்று உளமெழுந்தால் அதை தொடமுடியும். கைநீட்டினால் தொட்டுவிடமுடியும். இதோ உங்களைப்போல் அருகே நின்றிருக்கிறது.”

“இன்னும் கதிரொளியே எழவில்லை. நீ நோக்கும் வண்ணங்கள் உன் விழிகளுக்குள் உள்ளன” என்றான் கர்ணன். ஏவலன் அவர்களுக்கு முகம்கழுவுவதற்கான தாலங்களை கொண்டுவந்தான். கர்ணன் முகம் கழுவிக்கொண்டான். “ஆம், அதைத்தான் நான் இப்போது எண்ணினேன். விடியலொளி எழுகையில் இக்களம் வண்ணங்களின் பெருங்கொந்தளிப்பாக மாறிவிட்டிருக்கும். இன்றுவரை இதை இப்படி நான் பார்த்ததே இல்லை. வெற்றிதோல்விகளின் வெளியாக மட்டுமே அறிந்திருக்கிறேன். மூத்தவரே, இங்கே நான் எதையுமே பார்த்ததில்லை. இவ்வுலகை நான் அறிந்ததே இல்லை. இன்றுகாலைதான் விழிகளுடன் செவிகளுடன் நாவுடன் பிறந்திருக்கிறேன். இப்போதுதான் என் உள்ளம் முகிழ்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.”

“வா, உணவருந்துவோம்” என்று கர்ணன் அவன் தோளை அறைந்தான். “இன்றிருக்கும் உளநிலையில் உனக்கு உணவு அருஞ்சுவைகொண்டதாக அமையக்கூடும்.” துச்சாதனன் “மெய்!” என்றான். ஏவலனிடம் “இனிப்பு உள்ளதா?” என்றான். “தேனிலூறிய கிழங்குகள் உள்ளன” என்றான் ஏவலன். “கொண்டுவா… கலத்துடன் கொண்டுவா. நான் திகட்டத்திகட்ட உண்ணவேண்டும். எப்போது இனிப்பு திகட்டுமென தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்” என்றான். “உனக்கு ஊன் திகட்டி நான் கண்டதில்லை. தேனும் திகட்ட வாய்ப்பில்லை” என்றான் கர்ணன்.

துச்சாதனன் உரக்க நகைத்தான். நகைப்பை அவனால் நிறுத்தவே முடியவில்லை. திகைப்புடன் திரும்பி நோக்கிய ஏவலனை நோக்கி கைசுட்டி “அவன் அஞ்சிவிட்டான்… அஞ்சி திரும்பி நோக்குகிறான்” என்றபின் மீண்டும் நகைத்தான். “போதும்” என்றான் கர்ணன். “நான் அரிதாகவே இவ்வண்ணம் நகைத்திருக்கிறேன் மூத்தவரே” என்றான் துச்சாதனன். மீண்டும் உரக்க நகைத்து “அவைகளிலும் அறைகளிலும் நகைப்புதான் எத்தனை கட்டுப்பாடுகள் கொண்டிருக்கிறது” என்றான். “ஏன் நகைப்பை அஞ்சுகிறது அவை?” என்றான். அவன் விழிகளில் நீர்கசிய அதை விரல்களால் அழுத்தித் துடைத்தபடி மீண்டும் விம்மிச்சிரித்தான்.

நூல் இருபத்தொன்று – இருட்கனி – 15

மூன்றாவது களத்தில் அமர்ந்திருந்த சூதராகிய காமர் வெண்கல்லாக அமர்ந்திருந்த புதனையும் வெண்சங்கு வடிவில் அருளிய திருமாலையும் வணங்கி தன் கையிலிருந்த நந்துனியின் நரம்புகளை சிறு வெண்கலக் கம்பியால் மீட்டி, நூறு வண்டுகள் ஒன்றையொன்று சுழன்று துரத்தும் இசையை எழுப்பி, அதன் மெல்லிய சுதிக்கு தன் நெஞ்சுக்குள் மட்டுமே ஒலித்த முதல் நாதத்தை பொருத்தி, மெல்ல மூக்குக்கு எடுத்து உதடுகளில் அதிரச்செய்து, குரலென்று வெளிக்கிளப்பி முதற்சொல்லை எடுத்தார். “ஓம்!” எனும் அவ்வொலி நந்துனியின் இசையின் மீது ஏறிக்கொண்டது. தழுவிப்பறக்கும் இரு வண்டுகள் என சுழன்று வானில் நின்றது. பின்னர் நந்துனியின் இசையை தான் வாங்கி பெருகி ஒற்றை சொல்லென்று நிலைகொண்டது. “ஓம்! ஓம்! ஓம்!” என்றார் காமர். “ஆம், இது நிகழ்ந்தது! இவ்வாறே நிகழ்ந்தது! ஆம், இவ்வாறே எப்போதும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது! ஆம், இது ஒன்றே மெய்மை! ஆம், இது என்றும் நிலை கொள்க! ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று பாடி உரையெடுத்து கதை சொல்லத்தொடங்கினார்.

சூதரே, தோழரே, கேளுங்கள். நெடுங்காலத்துக்கு முன் இது நிகழ்ந்தது. கதிரோன் ஒளியை தன் கரிய உடலெனக் கொண்ட பேரழகனாகிய அங்கநாட்டரசன் கர்ணன் நெடுங்காலத்துக்கு முன்னர் ஒருமுறை தன் படைத்துணைவருடனும் ஏவலருடனும் அங்கநாட்டுக்குத் தெற்கே விந்திய மலைகளுக்கு அப்பால் விரிந்திருந்த தண்டகக் காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான். தண்டகத்தின் மையக்காட்டில் கோடையில் வேட்டையாடுவது எந்த வில்லவனுக்கும் விழைவு எழுப்பும் வெல்விளிக்கு உரியதாக இருந்தது. ஏனெனில் ஆண்டுக்கு அரைமழை மட்டுமே பெய்யும் அந்நிலத்தில் பெருவிலங்குகள் அரிது. முள்சூடிய குற்றிலைச் சிறுமரங்கள் ஆங்காங்கே எழுந்து வான்துழாவி காற்றுக்கு வளைந்து நிற்கும். அவ்வப்போது நிலம் வெளுத்து வானம் குடைகவிந்து கண்கூசும் ஒளியெனத் தெரியும். அங்கே இரவில் எழும் விண்மீன்கள் வலைச்சரடில் இறங்கிவரும் சிலந்திகள்போல மிக அருகில் வந்து நின்றிருக்கும். வெட்டவெளியில் துயில்பவர்களின் முகத்தருகே வந்து மின்மினி என எழுந்தமைந்து விளையாடும்.

அவ்வெறும் நிலவெளியில் பறவைகள் ஆயிரம் கண்கொண்டவை. கண்சொடுக்கும் நேரத்தில் எழுந்து பறக்கவும், எண்ணங்களை முன்னறியவும், அம்புக்கு முந்தி உடல் திருப்பி தப்பவும் பயின்றவை. சிறுவிலங்குகளோ எப்பொழுதும் நடுங்கும் உடலும், நொடி ஒலிக்கே மெய்ப்பு கொள்ளும் உள்எச்சரிக்கையும், எக்கணமும் மறையும்படி நிலமெங்கும் வளைகளும் கொண்டவை. அங்கு சென்று வேட்டையாடி வெறும்வானில் வெறும்நிலத்தில் வாழ்ந்து நாற்பத்தொரு நாட்கள் தங்கி மீள்வதென்பது ஒரு நோன்பென்று கொள்ளப்பட்டது. அதை தண்டக நோன்பென்று நூல்கள் உரைத்தன. வில்பயின்றதுமே இளவரசர்களை அங்கே அனுப்புவார்கள். அந்நோன்புக்குப் பின் அவர்கள் தங்கள் வில்லம்புமீதும் கைகள்மீதும் நம்பிக்கை கொள்வார்கள். பெருந்துணையாவதும், வழிகாட்டுவதும் அதுமட்டுமே என அறிவார்கள். அங்கு சென்று மீளும் அரசர்கள் அரண்மனையில் அறுசுவை உண்டு மென்பஞ்சுச் சேக்கையில் துயில்கையிலும் அதில் மெய்மறக்காமலிருப்பார்கள்.

அந்நோன்பின் ஏழு நெறிகளில் முதன்மையானது, ஒரு விலங்கை ஒருமுறைக்குமேல் அம்பெய்யலாகாது என்பது. பிறிதொன்று, நின்றுவிட்ட விலங்கை எந்நிலையிலும் கொல்லலாகாது. மூன்றாவது, ஒருவேளை உணவை மறுவேளைக்கு எஞ்ச வைக்கலாகாது. நான்காவது, ஒருவர் உண்ண பிறிதொருவர் பசித்திருக்கலாகாது. ஐந்தாவது, நூல்கள் ஒப்பாத ஊனை உண்ணலாகாது. ஆறாவது நெறி, முட்டையிடும் பறவையையும் குஞ்சுகாக்கும் பறவையையும் சினைவிலங்கையும் பாலூட்டும் அன்னைவிலங்கையும் எந்நிலையிலும் கொல்லலாகாது. ஏழாவதாக, ஒரு விலங்கு ஒளிந்து அல்லது மரங்களில் அமர்ந்துவிட்ட பின்னர் அதை நோக்கி அம்பெய்யலாகாது என வகுக்கப்பட்டது. தண்டக நோன்பை எவ்வண்ணமேனும் முறிக்க நேர்ந்தால் மீண்டும் தண்டக நோன்புக்குச் செல்வதற்கு முன்னர் குடித்தெய்வக் கோயிலில் பதினான்கு நாட்கள் உணவும் நீரும் நீத்து பிழைநோன்பு இயற்றி தூய்மை செய்துகொள்ளவேண்டும்.

தண்டக நோன்பை ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நிகழ்த்துவது கர்ணனின் வழக்கம். தண்டகக் காட்டின் உள்நிலங்களில் வணிகப்பெருவழிகள் இல்லை. மலைவேடரும் தொலைவணிகரும் உருவாக்கிய ஒற்றைக் காலடித் தடங்களாக செம்மண் பரப்பில் விரிந்து செல்லும் பாதைகளினூடாக அவன் தன் ஏழு படைத்துணைவருடன் சென்றான். மலைச்சரிவில் நின்று செம்மண் நிலத்தில் சிவந்த கோடுகளாக பரவியிருந்த பாதைகளைப் பார்த்த கர்ணன் புன்னகைத்து தன்னுடன் வந்துகொண்டிருந்த பாங்கனிடம் “நீ சூதனாயிற்றே, இந்நிலத்திற்கு ஓர் உவமை கூறு’ என்றான். சூதன் “அந்தியில் நீராடும்பொருட்டு அணியாடை கழற்றிய மங்கையின் செவ்வுடலில் பதிந்த அணித்தடங்கள்” என்றான். கர்ணன் உரக்க நகைத்து “இவ்வண்ணம் எதையோ சொல்வாய் என்று எண்ணினேன். மழைக்காலத்து சேற்றில் மண்புழு ஊர்ந்த தடங்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது” என்றான்.

“தாங்கள் பிறிதொன்றை சொல்லமாட்டீர்கள் என்று நானும் அறிவேன்” என்றான் பாங்கன். “பெண்களின் உடல் குறித்து ஒரு வரியும் எழாது என்பதில் எனக்கு ஐயமே இல்லை” என்று படைத்துணைவன் சொன்னான். கர்ணன் வெடித்து நகைக்க அவன் சிரிப்பில் பிறரும் இணைந்துகொண்டனர். அப்பாதையினூடாக பயணம் செய்து அவ்விரவின் தங்குமிடத்தை அடைந்தனர். கோடையில் நீர்த்தடங்கள் அனைத்தும் வற்றி, ஊற்றுகள் ஓய்ந்து, ஆறுகள் வெறும் மலைப்பாதைகள்போல் மாற, பாறைகளில் நீரோடிய உப்பின் தடங்கள் பொரிந்திருக்க நிலம் சலிப்புற்றுச் சூழ்ந்திருந்தது. அதில் புழுதிமணம் கொண்ட காற்று மூச்சென ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அடிவட்டத்து இலைகள் அனைத்தையும் உதிர்த்து, அடுத்த வட்டத்து இலைகளை வாடவிட்டுத் தழைத்து, உச்சித்தளிரில் மட்டுமே உயிரை வைத்துக்கொண்டு மரங்கள் விண்ணோக்கி காத்திருந்தன. உதிர்ந்த சருகுகள் காற்றில் அள்ளப்பட்டு பாறைச்சரிவுகளின் அடியில் குவிக்கப்பட்டிருக்க அவற்றினூடாக ஓணான்களும் அரணைகளும் பாம்புகளும் சலசலத்து ஓடும் ஒலி எழுந்துகொண்டிருதது.

முள் புதர்கள் மலைக்காற்றில் பல்லாயிரம் நாகங்களென சீறிக்கொண்டிருக்க அந்தக் காடு நான் மானுடருக்குரியவனல்ல என்று கூறிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வெளியேறுக எனும் எச்சரிக்கை இருந்தது. மலைப்பள்ளங்கள் அணுகாதே என விம்மலோசையில் முழங்கின. பாறை வெடிப்புகள் பசி கொண்டு வாய் திறந்திருந்தன. எங்கோ மலைநரி ஒன்றின் ஊளை துயரின் ஒலிவடிவென எழுந்தமைந்தது. உச்சிமலைப் பாறைகள் எக்கணமும் அதிர்ந்து நிலம் நோக்கி எழும் விழைவு கொண்டவைபோல் அச்சுறுத்தின. அவர்கள் சாய்ந்த பாறை ஒன்றின் அடியில் படிந்த மென்பூழியில் தங்கினார்கள். அன்று முழுக்க செய்த பயணத்தில் அவர்களின் கையிருப்பு நீர் தீர்ந்துவிட்டிருந்தது. கால்கள் வெடித்து புழுதிபடிந்து கிழங்குகள் போலிருந்தன. ஒவ்வொருவராக அந்தக் குளிர்ந்த பூழியில் விழுந்து அலுப்பொலி எழுப்பினர்.

கர்ணன் தன் வில்லுடன் எழுந்து பாறைகளிலிருந்து பாறைகளுக்குத் தாவி, இடுக்கில் முளைத்த புல்லை தின்றுகொண்டிருந்த முயலை கண்டான். காலடி கேட்டு அவனிடமிருந்து தப்பி ஓடிய முயல் பாறை முனையிலிருந்து தன் வளை நோக்கித்தாவும் கணத்தில் காற்றிலேயே அம்பை எய்து அதை கொன்றான். அன்று அந்திக்குள் அவன் மூன்று குழிமுயல்களை கொன்றான். அவ்வூனை எண்மரும் பகிர்ந்து உண்டு பசியாறிவிட்டு பாறைகளின் மேல் விண்மீன்கள் செறிந்த வானை நோக்கியபடி படுத்துக்கொண்டனர். பசி அடங்காததால் அவர்களுக்கு துயில் எழவில்லை. கர்ணன் “இதுவே நம் முன்னோர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை போலும். இன்றும் முனிவர்கள் வாழும் முறையும் இதுவே. சிற்றுணவு, நெடுந்தேடல், வான் கீழ் தனிமை” என்றான். பாங்கன் நகைத்து “ஆம், பெண்டிரும் உடனில்லை” என்றான். கர்ணன் “தொல்மூதாதையருக்கு பெண்டிர் இல்லை எனில் நாமென்ன நதிகளுக்கும் மரங்களுக்குமா பிறந்தோம்?” என்றான்.

அத்தனிமையை வெல்வதற்கு விழைந்தவர்கள்போல் அவர்கள் நகைத்துக்கொண்டனர். விண்ணிலிருந்து சிறிய செந்தீற்றல்களாக இரு விண்மீன்கள் உதிர்வதை கர்ணன் பார்த்தான். “பேரரசர்கள் எங்கோ இறந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்றான். “ஆம், எழுவர். நான் ஏழு விண்தீற்றல்களை கண்டேன்” என்றான் பாங்கன். “அவர்கள் பிறப்பதை அறிவிக்கும் விண்மீன் ஏதும் உண்டா, சூதரே?” என்றான் கர்ணன். “அவர்கள் பிறக்கும்போது புதிய விண்மீன் ஒன்று எழுகிறது. ஆனால் வானின் பல்லாயிரம் கோடி விண்மீன் பெருக்கில் நம்மால் அதை அடையாளம் காண முடியாது. அரசே, பேரரசர்கள் பேரரசர்களாகவே பிறக்கிறார்கள். ஆனால் தங்கள் பெருஞ்செயல்களினூடாகவே அவர்கள் அடையாளம் காணப்படுகிறார்கள். உதிர்கையிலேயே உலகெங்கும் அறியப்படுகிறார்கள்” என்றான் சூதன்.

“ஒவ்வொரு நாளும் எரிவிண்மீன்கள் உதிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அத்தனை பேரரசர்களா இவ்வுலகில் இருக்கிறார்கள்?” என்று கர்ணன் கேட்டான். “ஆழிசூழ் இவ்வுலகு அலகிலா விரிவுள்ளது. இங்கு ஆயிரத்தெட்டு நாடுகள் உள்ளன. அதிலொன்றே பாரதவர்ஷம் என்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றிலும் பேரரசர்கள் திகழ்கிறார்கள். பேரரசர்கள் மானுடருக்கு மட்டுமல்ல, யானைகளில் கரடிகளில் சிம்மங்களில் புலிகளில் உண்டு. முயல்களில் எறும்புகளில் இங்குள்ள அனைத்துச் சிற்றுயிர்களிலும் பேரரசர்கள் உண்டு. தெய்வங்கள் அவர்களை மண்ணுக்கு அனுப்புவது பிறரை தலைமை தாங்கி வழி நடத்துவதற்காக. மண்ணின் உயிர்களை ஆற்றல் வழிநடத்தவேண்டும் என்று தெய்வங்கள் விரும்புகின்றன. அறங்களால் அவ்வாற்றல் உருவாகவேண்டுமென்று ஆணையிடுகின்றன. அறங்களை அக்குலம் நீடுவாழ்ந்து திரட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று அமைக்கின்றன. ஒவ்வொரு உயிர்க்குலமும் பாலாழியெனக் கொந்தளித்து தன்னை தான் கடைந்து தனது பேரரசர்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. அவர்களை மணிமுடியென தலையிலணிந்திருக்கிறது. குலக்கொடியென ஏந்தியிருக்கிறது. அரசே, நெற்றியில் அறிவின் விழியென அவர்களையே அக்குலம் கொண்டிருக்கிறது. கொடியோர் தோன்றும் குலம் நஞ்சை திரட்டிக்கொண்டது” என்றான் சூதன். கர்ணன் “நஞ்சு எழுந்த பின்னர் ஒவ்வொரு முறையும் தவறாமல் அமுது எழுகிறது. கம்சன் எழாவிடில் யாதவர் குலத்தில் கிருஷ்ணனும் எழுந்திருக்க மாட்டான்” என்றான்.

பதினெட்டு நாட்கள் அக்காட்டில் அவர்கள் தங்கினார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் உணவு குறைந்து வந்தது. அலைந்து திரிந்த தொலைவு மிகுந்தும் வந்தது. உடலுருகி, கன்ன எலும்புகள் புடைத்து, விலாக்கூண்டு வெளித்தெரிந்து, வயிறொட்டி இடைஎலும்பு அமர்கையில் பாறையில் உரச, கைகால்கள் சுள்ளிகள் என்றாக அவர்கள் ஒட்டி உருக்குலைந்தனர். “இம்முறை உணவு மிகக் குறைவாக இருக்கிறது. இந்நிலத்தில் நாம் எண்ணாத எதுவோ நிகழ்ந்துள்ளது” என்று அணுக்கன் சொன்னான். “தண்டகம் மாபெரும் காடு. அவ்வாறு அவ்வப்போது நிகழ்வதுண்டு” என்று கர்ணன் சொன்னான். “எங்கேனும் ஓரிடத்தில் மண்ணில் ஈரம் எஞ்சியிருக்கும். அதன்மேல் சற்று பசுமை பரவியிருக்கும். பறவைகள் அச்செய்தியை விண்பாதைகளினூடாக கீழே வாழும் உயிர்களுக்கு காட்டுகின்றன. யானைகள் முதலில் செல்கின்றன. குரங்குகள் பிறகு. மான்கூட்டங்களும் செந்நாய்களும் தொடர்கின்றன. ஒருகட்டத்தில் சிற்றுயிர்கள்கூட அப்பாதையை தேர்கின்றன. சில பகுதிகளில் முற்றிலும் உயிரசைவே இல்லாமல் ஆவதும் உண்டு.”

“தண்டகத்தில் உணவின்றி பசித்து இறந்த நோன்பாளர்கள் பலர் உண்டு. ஆகவேதான் தண்டக நோன்புக்கு கிளம்புவதற்கு முன் மைந்தரிடம் இறுதிச் சொற்களை கூறிவிட்டு, நீத்தாருக்குரிய இறுதிக் கடன்களையும் முடித்து எழவேண்டுமென்று சொல்லப்படுகின்றது” என்று படைத்தலைவன் சொன்னான். “ஆம், நாம் இங்கு சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்” என்று படைத்துணைவன் சொன்னான். “திரும்பிச் சென்றுவிடுவதே உகந்தது, அரசே” என்றான் காவலன். கர்ணன் சீற்றத்துடன் “தண்டக நோன்பை பன்னிருமுறை ஆற்றியிருக்கிறேன். இன்றுவரை நோன்பு முறித்ததில்லை. ஒரு நோன்பை முறித்தவன் அனைத்து நோன்புகளையும் முறித்தவனாவான். ஏனெனில் நோன்புகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் முறிப்பதற்குரியவை என்ற எண்ணம் அவனில் விழுந்துவிடுகிறது. நோன்பை முறிக்கலாம் எனும் எண்ணமே நோன்பை முறித்த பிழைக்கு மூன்றிலொன்று என்பார்கள்” என்றான்.

படைத்தலைவன் “நான் அவ்வாறு கூறவில்லை. நாம் இங்கே எங்கேனும் பசுமை எஞ்சியுள்ளதா என்று மலைமேல் ஏறி பார்க்கலாமே?” என்றான். “அருகே எங்கேனும் பசுமை இருந்திருந்தால் வானில் பறவைகள் இருந்திருக்கும். நெடுந்தொலைவில் உள்ளது அது. அங்கு சென்று சேர இன்னும் குறைந்தது இருபது நாட்களாகும்” என்று கர்ணன் சொன்னான். பின்னர் “நாம் திரும்பிச்சென்று சாலையை அடைவதற்கும் இருபது நாட்களுக்குமேல் ஆகும். எவ்வண்ணமாயினும் நாம் இந்நிலத்தில் நோன்பு முடிவதுவரை இருந்தாகவேண்டும். தண்டகக் காட்டில் இறப்பது இங்கு மறைந்த முனிவர்களுடன் சென்றமைவது. நோன்பில் இறப்பவர்களுக்குரிய விண்ணுலகம் பொன்னொளியால் ஆனது. அங்கு முனிவர்களே தெய்வங்கள் வடிவில் அருள்புரிகிறார்கள் என்று தொல்நூல்கள் கூறுகின்றன” என்றான்.

மேலும் மேலும் உணவு குறைந்துகொண்டே சென்றது. ஏழு நாட்கள் அவர்கள் ஒரு துண்டு உணவைக்கூட அருந்தவில்லை. உடன்வந்த தோழர்கள் நடை மெலிந்து மூச்சிளைக்க ஆங்காங்கே அமர்ந்தனர். “இது நமது இறுதிப் படுக்கை அமையும் இடம் போலும். ஒவ்வொருவரும் இவ்விடமா இதுதானா என்று ஒவ்வொரு தருணத்திலும் உசாவிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இல்லை இல்லை என மீண்டு எழுகிறார்கள். இதோ இறுதியாக என்னுடையதை நான் கண்டடைந்துவிட்டேன்” என்று படைத்தலைவன் சொன்னான். கர்ணன் “நோன்புகளை நாம் கொள்வதே நமது இறுதி எல்லை என்ன என்று அறிந்துகொள்வதற்காகவே. நமது எல்லையை நாம் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதென உணர்கிறோம். ஒவ்வொரு முறையும் அதை நீட்டி வைக்கிறோம். நான் எளிதில் தோற்பதாக இல்லை. நீங்கள் இங்கு அமர்ந்திருங்கள், நான் சென்று ஏதேனும் உணவு எஞ்சியுள்ளதா இக்காட்டில் என்று பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லி கிளம்பினான்.

பசிக் களைப்பால் அவன் விழிகள் ஒளியிழந்திருந்தன. அவன் உள்ளம் தன்னை வெளியுலகிலிருந்து உள்ளிழுத்து ஆழத்தில் சுருட்டிக்கொண்டது. பசியும் களைப்பும் மீதூறுகையில் உள்ளம் தன்னை தான் சுற்றி இறுக்கிக்கொள்ளும் பாம்பென ஆகிறது. வளையிருளுக்குள் விழிமூடிக்கொள்கிறது. ஏனென்றால் மேலும் புதிய புலன்செய்திகளைப் பெற்று அடுக்கி வியனுலகு சமைக்க அதனால் இயல்வதில்லை. எனவே ஏற்கெனவே தான் சமைத்துச் சேர்த்துவைத்திருக்கும் உலகைக்கொண்டு அது ஒரு புறத்தை அமைத்துக்கொள்கிறது. அதில் வண்ணங்களையும் வடிவங்களையும் பெருக்கி அவ்வுயிரை அதில் வாழச் செய்கிறது. எங்கேனும் காட்டில் விழுந்து உலர்ந்த வாயும் வெறித்த விழிகளுமாக குருதி வற்றி இறந்துகொண்டிருக்கும் உயிரை கூர்ந்து பாருங்கள். அது தன்னுள் ஒளிமிக்க பசுமை நிறைந்த பிறிதொரு உலகில் திளைத்துக்கொண்டிருப்பதை அறிவீர்கள். அதன் இமைகள் கனவில் அசைந்துகொண்டிருக்கும். அதன் முகத்தில் துயரின்மையே தெரியும்.

கர்ணன் கங்கை பெருகியோடும் சம்பாபுரியின் காடுகளில் அலைந்துகொண்டிருந்தான். இனிய மான்களை வேட்டையாடி தீயில் வாட்டி கொழுப்பு வாயோரம் வழிய, முழங்கைகளில் சொட்ட உண்டான். ஒளியே நீரென ஓடும் பெருக்கில் பாய்ந்து நீந்தித் திளைத்தான். தோழர்களுடன் மலையிலிருந்து புரவியில் பாய்ந்திறங்கினான். பாறைகளிலிருந்து பாறைகளை நோக்கி மூங்கில் கழைகளில் தாவி விளையாடினான். ஒருவரோடொருவர் அம்பு தொடுக்கும் போட்டி வைத்து அவற்றில் வென்று நகைத்தான். பின்னர் அக்கனவுலகிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு தான் எரிவெயிலில் நிழலில்லா முள்மரத்தின் கீழ் நா வறண்டு தொண்டை அடைக்க அமர்ந்திருப்பதை கண்டான். தன்னை திரட்டி எழுப்பிக்கொண்டு மீண்டும் காட்டுக்குள் சென்றான்.

அப்போது ஒரு முனகலோசை அவன் செவிகளில் விழுந்தது. அவன் அதை இடம் தேர்ந்து, வழி கூர்ந்து அணுகிச் சென்றபோது சிறிய குகையொன்றுக்குள் ஒரு விழியிலாத மூதாட்டி கரிந்த கருகிய விறகுக்குவை என மான்தோல் கந்தலுடுத்த உடலை மடித்து ஒடுக்கி ஒரு மூலையில் அமர்ந்து விம்மி அழுதுகொண்டிருப்பதை பார்த்தான். அக்குகைக்கு வெளியே கீழிருந்து மேலேறி வரும் பாறைகளில் ஓர் உடல் கிடந்தது. அவன் கூர்ந்து நோக்கியபோது கொப்பரையில் நீருடன் மேலேறி வருகையில் விழுந்து உயிர் துறந்த இளமுனிவனின் உடல் அது என்று தெரிந்தது. அவன் இறந்து மூன்று நாட்களுக்கு மேலாகியிருந்தது. உடல் வீங்கி பின்னர் வெடித்து தோல் மட்கத் தொடங்கியிருந்தது. சிரிப்பவன்போல் உதடு பின்னிழுத்து பற்கள் உந்தி வெளிவந்திருந்தன. அங்கிருந்து ஓநாய்களும் சென்றுவிட்டிருந்தமையால் அவன் எஞ்சியிருந்தான். ஆனால் அவனை மண்ணுக்குக் கீழிருந்து எழுந்த புழுக்கள் உண்ணத்தொடங்கியிருந்தன.

சற்று நேரம் அந்த முனிவனை நோக்கி நின்றிருந்த பின்னரே அங்கு நிகழ்ந்ததென்ன என்று கர்ணன் புரிந்துகொண்டான். குகைக்குள் நுழைந்து அவ்வன்னையை அணுகிச் சென்றான். காலடியோசை கேட்டதும் அன்னை இரு கைகளையும் நீட்டி “மைந்தா! மைந்தா! நீதானா!” என்றாள். முழந்தாளிட்டு தவழ்ந்து அவளருகே சென்று “ஆம்” என அவன் முனகல்போல் ஓசையெழுப்பினான். “நீருக்குச் சென்றாயே! நெடுநேரமாயிற்றே! ஓரிரு நாட்கள் ஆகியிருக்கும் அல்லவா?” என்று அன்னை சொன்னாள். நடுங்கும் கைகளை நீட்டி “நீர் கொடு! என் உயிர் வறண்டு கொண்டிருக்கிறது! எங்கே நீர்?” என தவித்தாள். “இதோ” என நாவெழாது சொல்லி குகையிலிருந்து வெளிவந்து அப்பகுதியை விழிசூழ்ந்து பார்த்தான். பறவையோசையோ சிற்றுயிர்களின் மீட்டலோ இன்றி அந்தக் காடு அமைந்திருந்தது. உருவாக்கப்பட்ட கணம் முதல் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஒருமுறை ஒரு விரல்கூட தொடாத இசைக்கலம்போல.

“தண்ணீர்! மைந்தா, தண்ணீர் கொண்டு வா!” என்று அன்னை கூவிக்கொண்டிருந்தாள். கர்ணன் கீழிறங்கிச் சென்று அச்சடலத்தின் கையிலிருந்த சிறிய கொப்பரையை எடுத்தான். பின்னர் அதை மேலே கொண்டு வந்து அன்னைக்கு சற்று அப்பால் நின்று தன் அம்பை எடுத்து கைகளில் குருதிக்குழாயொன்றை வெட்டினான். அக்குருதியை அதில் விட்டு அன்னையின் அருகே கொண்டு சென்றான். “அன்னையே, நீர் கிடைக்கவில்லை. சிற்றுயிரொன்றை பிடித்தேன். அதன் இளங்குருதியை கொண்டுவந்திருக்கிறேன். இதை உண்டு விடாய் அமைக!” என்றான். விடாயில் செவிகள் அடைத்து விழிகள் உள்மடிந்து அணையும் சுடர்என இருந்த அன்னை “கொடு! கொடு!” என்று கைநீட்டினாள். கர்ணன் கொப்பரையின் செந்நீரை அவளுக்கு ஊட்டினான். அவள் பெருவிடாய் உடலின் அனைத்துத் தசைகளிலிருந்தும் பொங்கி எழுந்து நாவுக்கு வர கரைச்சேற்றில் மூச்சுக்குத் துள்ளும் மீனென உதடுகளும் நாவும் துடிக்க அதை அள்ளி உண்டாள். நாவால் நக்கி ஒரு சொட்டின்றி உண்டு பெருமூச்சுவிட்டு பசியாறினாள். “ஆம், நான் இறந்துகொண்டிருகிறேன். ஆனால் பசித்து ஏங்கி இறக்கும் உயிர்கள் செல்லும் நரகத்துக்கு செல்லமாட்டேன். நாநீருடன் சாகும் நல்லூழ் எனக்குண்டு. என் மைந்தன் இருக்கிறான்” என்று அவள் சொன்னாள். “ஆம்” என்று கர்ணன் கூறினான்.

அன்னையுடன் அந்த குகையில் எட்டு நாட்கள் கர்ணன் இருந்தான். அவள் உடல் ஒவ்வொரு நாளும் நோய்கொண்டு நலிந்து இறப்பை அணுகிக்கொண்டிருந்தது. தன் குருதியையே அவளுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நா ஈரம் என அளித்து விடாயும் பசியும் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தான் கர்ணன். அவன் உடலில் இருந்து உயிராற்றல் முற்றாக வடிந்தது. அக்குகையிலிருந்து எழுந்து அகல இயலாதவன் ஆனான். கைகளாலும் கால்களாலும் உடலை உந்தி தவழ்ந்துசென்று தன் புதுக் குருதிக்குழாயொன்றை வெட்டி உடலில் எஞ்சிய சோரியையும் அவளுக்கு ஊட்டினான். அன்னை தன் உடலில் எஞ்சிய இறுதி மூச்சை விடும்போது “மைந்தா, இதுவரை என்னுடன் இக்குகையிலேயே இருந்தாய். நினைவறிந்த நாள் முதல் உன்னை தொட்டுத் தடவி தழுவி அறிந்திருக்கிறேன். இந்நாட்களில் ஒருமுறைகூட உன்னை நான் தொட இயலவில்லை. உன் சொல்லும் தெளிவுடனில்லை. வருக, உன்னை தழுவிக்கொள்கிறேன். உனக்கு முலையூட்டிய என் நெஞ்சில் உன் முகம் பதிந்தால் இறக்கும் இக்கணம் எனக்கு தெய்வங்கள் அளித்த நற்கொடை என்றாகும்” என்றாள்.

கர்ணன் “இல்லை அன்னையே, நான் மிக மெலிந்திருக்கிறேன். என் உடலை தொட்டால் தாங்கள் துயருறுவீர்கள் என்பதனால்தான் அருகணையவில்லை” என்றான். “உன் குரலும் பசியால் உருமாறி நடுக்குண்டிருக்கிறது. அது பிறிதெவருடையதோ என்று ஒலிக்கிறது. நீ மிக மெலிந்திருக்கிறாய் என்பதை நானும் அறிவேன். ஆயினும் இது என் இறுதிக்கணம். இனி எனக்கு பொழுதொன்றில்லை. வருக!” என்று அவள் கை நீட்டினாள். “நான் இக்குருதியை உண்டு ஆற்றலை திரட்டிக்கொண்டதே இரு கைகள் தூக்கி உன்னை நெஞ்சோடணைக்கும் விசை இவ்வுடலில் வேண்டுமென்பதற்காகத்தான்.” கர்ணன் நடுங்கும் உடலுடன் அருகே சென்று அவளருகே தலை தாழ்த்தி “அன்னையே” என்றான். அவள் அதிர்ந்து கொண்டிருந்த தன் கைகளை அவன் தலைமேல் வைத்தாள். அக்கணமே அவை துள்ளித் துடிக்கத் தொடங்கின. உதடுகள் அதிர்ந்து விம்மல் போலொரு ஓசை எழுந்தது. அனல்பட்ட நாகங்கள்போல அக்கைகள் அவன் உடல்மேல் தவித்தலைந்தன.

ஆனால் கர்ணன் இரு அன்னைப்பசுக்கள் இருபுறமும் நின்று தன்னை நக்குவதுபோல் உணர்ந்தான். அவன் இரு கைகளையும் பற்றிக்கொண்டு “நீ யார்?” என்று அவள் கேட்டாள். “நான் உங்கள் மைந்தன்!” என்று அவன் சொன்னான். “ஆம்” என்று அவள் சொன்னாள். அச்சொல்லே இறுதியாக அமைய அவள் உயிர் துறந்தாள். விண்ணில் எழுந்து அங்கிருந்து கீழே நோக்கி “பொழிக மாமழை!” என்று ஆணையிட்டாள். கீழ் வானில் “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என்று முகில்பேரொலி எழுந்தது. மின்னல்கள் அதிர்ந்து வானம் சுடர் கொண்டது. மரங்கள் மின்னி அணைந்தன. வான் கிழிந்து நீரென மாறி வந்து மண்ணை அறைந்தது. பல்லாயிரக்கணக்கான அருவிகள் மலைப்பாறைகளிலிருந்து ஒளி கொண்டெழுந்து ஆழங்களை நோக்கி சரிந்தன. ஓடைகள் உயிர் கொண்டு நெளிந்தன. காட்டாறுகள் ஓசை கொண்டன.

கர்ணனை அவன் அணுக்கர்கள் தேடிவந்து மீட்டபோது அவன் மழையில் நனைந்து வானமுதை உண்டு உயிர் சேர்த்து நினைவிழந்து படுத்திருந்தான். அவனை அவர்கள் தூக்கிக்கொண்டு சென்றனர். செல்லும் வழியிலேயே உணவருந்தி அவன் உயிர்கொண்டு எழுந்தான். அங்கநாட்டுக்கு சென்றுசேர்கையில் அவன் உடல் உள்ளே விளக்கேற்றி வைத்த படிகக்கட்டிபோல் ஒளிகொண்டிருந்தது. அவன் அரண்மனையில் ஏறுகையில் பெண்டிர் அனைத்துச் சாளரங்களிலும் கூடி அவன் உடல் கொண்ட அவ்வொளியையே திகைப்புடன் பார்த்தனர். அவன் தன் அறையில் அமர்ந்திருக்கையில் அகல்சுடர்களுக்கு நிகராக அவன் உடலும் ஒளி கொண்டுள்ளதை அமைச்சர்கள் கண்டு மலைத்தனர். அந்தி மயங்குகையில் விளக்கேற்றும் பொழுதிற்கு முன்னர் அவன் உடல் கொண்ட ஒளியாலேயே அவ்வறையின் தூண்வளைவுகளும் உலோகக் குமிழ்களும் மிளிர்வதைக் கண்டு ஏவலர்கள் அரண்டனர்.

நிமித்திகர் கூடி அவன் உடற்குறியும் நாட்குறியும் கணித்துநோக்கி இக்கதையை கண்டு கூறினர். “தெய்வங்களால் ஆயிரத்தெட்டு முறை வருடப்பட்ட உடல் கொண்டவன் இவ்வரசன். இப்புவியில் பிறிதொருவன் இனி இவ்வழகை கொள்ளப்போவவதில்லை. இதுவரை கொண்டதுமில்லை” என்றனர். காமர் சொன்னார் “பேரழகனை வணங்குக! ஊனில் அமைவதல்ல அழகு. குருதியால் அடையப்படுவதுமல்ல பேரழகு. அருளே அழகென்று எழுகிறதென்று பாடுக! ஆம், அழகுருவனைப் பாடுக!” அவரைச் சூழ்ந்தமர்ந்திருந்த சூதர்கள் தங்கள் இசைக்கலங்களை மீட்டியபடி “ஆம்! ஆம்! ஆம்!” என இணைந்தேற்றுப் பாடினர்.